NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 1046/2014
ze dne 28. července 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 508/2014 o Evropském námořním a rybářském fondu, pokud jde o kritéria pro výpočet dodatečných nákladů vynaložených provozovateli při rybolovu, chovu a při zpracovávání a uvádění na trh určitých produktů rybolovu a akvakultury z nejvzdálenějších regionů
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 508/2014 ze dne 15. května 2014 o Evropském námořním a rybářském fondu a o zrušení nařízení Rady (ES) č. 2328/2003, (ES) č. 861/2006, (ES) č. 1198/2006 a (ES) č. 791/2007 a nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1255/2011 (1), a zejména na čl. 72 odst. 4 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle kapitoly V nařízení (EU) č. 508/2014 lze z Evropského námořního a rybářského fondu podpořit vyrovnávání dodatečných nákladů vynaložených provozovateli při rybolovu, chovu a při zpracovávání a uvádění na trh určitých produktů rybolovu a akvakultury z nejvzdálenějších regionů Unie uvedených v článku 349 Smlouvy.
(2)
Aby se zachovala konkurenceschopnost určitých produktů rybolovu a akvakultury z nejvzdálenějších regionů Unie ve srovnání s podobnými produkty z jiných unijních regionů, zavedla Unie v roce 1992 opatření k vyrovnávání souvisejících dodatečných nákladů v odvětví rybolovu a akvakultury. Vyrovnávací opatření na období 2007-2013 byla stanovena v nařízení Rady (ES) č. 791/2007 (2). Vzhledem ke strukturální, sociální a hospodářské situaci nejvzdálenějších unijních regionů, kterou umocňují odlehlost, ostrovní povaha, malá rozloha, náročný terén, hospodářská závislost na několika málo produktech a zvláštní klimatické podmínky, je nutno od 1. ledna 2014 nadále poskytovat podporu na vyrovnávání dodatečných nákladů vynakládaných při rybolovu, chovu a při zpracovávání a uvádění na trh určitých produktů rybolovu a akvakultury. Vyrovnávání dodatečně vynaložených nákladů totiž provozovatelům z těchto regionů pomáhá zachovat hospodářskou životaschopnost.
(3)
Tyto dodatečné náklady by měly být stanoveny v plánu vyrovnání, o němž pojednává článek 72 nařízení (EU) č. 508/2014.
(4)
Aby se zajistilo jednotné a rovné zacházení se všemi dotčenými regiony, založené na lepší porovnatelnosti regionů a jednotlivých let, a zejména aby se zamezilo nadměrnému vyrovnávání dodatečných nákladů, je nutno stanovit kritéria pro výpočet dodatečných nákladů vyplývajících ze specifického znevýhodnění nejvzdálenějších regionů Unie. Společná kritéria, která by se měla používat, zajistí, že bude pro všechny dotčené regiony platit jednotná metoda výpočtu dodatečných nákladů.
(5)
Při odhadování referenčních nákladů na produkty nebo kategorie produktů, jež vznikají provozovatelům v pevninské části daného členského státu nebo daného území Unie a na jejichž základě jsou určovány dodatečné náklady, by se měla věnovat zvláštní pozornost tomu, aby se zabránilo nadměrnému vyrovnávání.
(6)
U některých produktů nebo kategorií produktů neexistují v pevninské části dotčeného členského státu srovnávací kritéria nebo měrné jednotky. V takových případech se referenční hodnota pro výpočet dodatečných nákladů stanoví ve srovnání s náklady, které vznikají provozovatelům v pevninské části daného území Unie v souvislosti s rovnocennými produkty nebo kategoriemi produktů.
(7)
S ohledem na rozdílné podmínky uvádění na trh v nejvzdálenějších regionech a na výkyvy v odlovu, v populacích a v tržní poptávce by měly o tom, které produkty nebo kategorie produktů rybolovu a akvakultury budou způsobilé pro vyrovnání, v jakém maximálním množství a jaká výše vyrovnání za ně bude poskytována, rozhodovat dotčené členské státy, a to v rámci celkových přídělů na členský stát.
(8)
Členské státy by měly stanovit částky vyrovnání ve výši, jež umožní patřičně kompenzovat dodatečné náklady vyplývající ze specifického znevýhodnění nejvzdálenějších regionů a jež zabrání nadměrné kompenzaci. Výše vyrovnání by za tímto účelem také měla zohledňovat jiné druhy veřejného zásahu, které mají dopad na výši dodatečných nákladů, včetně všech státních podpor oznámených podle čl. 108 odst. 3 Smlouvy a článku 73 nařízení (EU) č. 508/2014.
(9)
Aby byly dodatečné náklady prezentovány jednotně, je nutno dodatečné náklady vykazovat na základě tun živé hmotnosti, jak je definováno v nařízení Rady (ES) č. 1224/2009 (3) a v nařízení Komise (ES) č. 409/2009 (4), kterým se stanoví vyrovnávací koeficienty a kódy úpravy Evropské unie používané k přepočítávání hmotnosti uchovávaných či zpracovaných čerstvých a čerstvých solených ryb na živou hmotnost za účelem sledování úlovků.
(10)
Aby se prokázalo, že nedochází k nadměrnému vyrovnání, členské státy by měly uvádět příslušné informace o uplatňování vyrovnávacího mechanismu ve výroční zprávě o provádění, jak je stanoveno v čl. 114 odst. 2 nařízení (EU) č. 508/2014.
(11)
Aby se opatření stanovená tímto nařízením mohla uplatňovat okamžitě, neboť výdaje jsou v souladu s čl. 65 odst. 2 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1303/2013 (5) způsobilé pro příspěvky z Evropského námořního a rybářského fondu již od 1. ledna 2014, toto nařízení by mělo vstoupit v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Toto nařízení stanoví kritéria pro výpočet dodatečných nákladů, které vzniknou během období způsobilosti podle čl. 65 odst. 2 nařízení (EU) č. 1303/2013 provozovatelům při rybolovu, chovu a při zpracovávání a uvádění na trh určitých produktů rybolovu a akvakultury pocházejících z nejvzdálenějších regionů Unie podle článku 349 Smlouvy v důsledku specifického znevýhodnění těchto regionů.
Článek 2
1. Dodatečné náklady uvedené v článku 1 se vypočítávají zvlášť pro každou z těchto činností:
a)
rybolov;
b)
chov;
c)
zpracovávání;
d)
uvádění na trh.
2. V rámci každé činnosti uvedené v odstavci 1 se dodatečné náklady vypočítávají podle položek výdajů, jak jsou uvedeny v plánech vyrovnání podle článku 72 nařízení (EU) č. 508/2014 u každého produktu nebo kategorie produktů, které členský stát označí za způsobilé pro vyrovnání.
3. Dodatečné náklady se stanoví u každé dané výdajové položky jako rozdíl mezi náklady, které vznikají provozovatelům v dotčených nejvzdálenějších regionech, sníženými o veškeré veřejné zásahy ovlivňující výši dodatečných nákladů, a srovnatelnými náklady, které vznikají provozovatelům v pevninské části daného členského státu.
4. U výdajových položek specifických pro produkty nebo kategorie produktů, pro které v pevninské části daného členského státu neexistují srovnávací kritéria nebo měrné jednotky, se dodatečné náklady odchylně od odstavce 3 stanoví s ohledem na srovnatelné náklady, jež vznikají provozovatelům v pevninské části daného území Unie v souvislosti s rovnocennými produkty nebo kategoriemi produktů.
5. Při výpočtu dodatečných nákladů se zohledňují veškeré veřejné zásahy, včetně všech státních podpor oznámených podle čl. 108 odst. 3 Smlouvy a článku 73 nařízení (EU) č. 508/2014.
Článek 3
1. Výpočet dodatečných nákladů se zakládá pouze na nákladech vyplývajících ze specifického znevýhodnění nejvzdálenějších regionů.
2. Výpočet dodatečných nákladů vychází z ročního průměru zaznamenaných cen.
3. Dodatečné náklady se vyjadřují v eurech za tunu živé hmotnosti, a je-li to třeba, na eura za tunu živé hmotnosti se přepočítávají všechny složky celkových dodatečných nákladů.
Článek 4
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 28. července 2014.
ΚΑΤ' ΕΞΟΥΣΙΟΔΌΤΗΣΗ ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 1046/2014 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 28ης Ιουλίου 2014
για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 508/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Θάλασσας και Αλιείας, για τον καθορισμό των κριτηρίων για τον υπολογισμό των πρόσθετων δαπανών που βαρύνουν τους οικονομικούς φορείς κατά την αλίευση, καλλιέργεια, μεταποίηση και εμπορία ορισμένων προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας που προέρχονται από τις εξόχως απόκεντρες περιοχές
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 508/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Θάλασσας και Αλιείας και για την κατάργηση των κανονισμών του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ. 2328/2003, (ΕΚ) αριθ. 861/2006, (ΕΚ) αριθ. 1198/2006 και (ΕΚ) αριθ. 791/2007 και του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1255/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (1), και ιδίως το άρθρο 72 παράγραφος 4,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Σύμφωνα με το κεφάλαιο V του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 508/2014, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Θάλασσας και Αλιείας (ΕΤΘΑ) μπορεί να στηρίξει την αντιστάθμιση για τις συμπληρωματικές δαπάνες με τις οποίες επιβαρύνονται οι οικονομικοί φορείς κατά την αλίευση, καλλιέργεια, μεταποίηση και εμπορία ορισμένων προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας που προέρχονται από εξόχως απόκεντρες περιοχές οι οποίες αναφέρονται στο άρθρο 349 της Συνθήκης.
(2)
Προκειμένου να διατηρηθεί η ανταγωνιστικότητα ορισμένων αλιευτικών προϊόντων και προϊόντων υδατοκαλλιέργειας από τις εξόχως απόκεντρες περιφέρειες της Ένωσης σε σχέση με την εκείνη των ομοειδών προϊόντων από άλλες περιφέρειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ένωση θέσπισε το 1992 μέτρα για να αντισταθμίσει τις σχετικές συμπληρωματικές δαπάνες στον κλάδο της αλιείας. Τα μέτρα αντιστάθμισης για την περίοδο 2007-2013 θεσπίστηκαν με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 791/2007 του Συμβουλίου (2). Επειδή η διαρθρωτική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση των εξόχως απόκεντρων περιοχών της Ένωσης επιδεινώνεται από τη μεγάλη απόσταση, τον νησιωτικό τους χαρακτήρα, τη μικρή έκταση, τη δύσκολη μορφολογία του εδάφους, την οικονομική εξάρτηση από έναν μικρό αριθμό προϊόντων, και τις ιδιαίτερες κλιματικές συνθήκες, είναι απαραίτητο να συνεχιστεί η παροχή στήριξης για την αντιστάθμιση των συμπληρωματικών δαπανών για την αλίευση, καλλιέργεια, μεταποίηση και εμπορία ορισμένων προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας από την 1η Ιανουαρίου 2014. Πράγματι, η αποζημίωση για συμπληρωματικές δαπάνες συμβάλλει στην οικονομική βιωσιμότητα των επιχειρηματιών από τις περιοχές αυτές.
(3)
Οι εν λόγω πρόσθετες δαπάνες πρέπει να ορίζονται σε ένα πρόγραμμα αντιστάθμισης, όπως αναφέρεται στο άρθρο 72 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 508/2014.
(4)
Για να προβλεφθεί εναρμονισμένη και ίση μεταχείριση όλων των ενδιαφερόμενων περιφερειών, μέσω πληρέστερης συγκρισιμότητας μεταξύ των περιφερειών και από έτος σε έτος και, ειδικότερα, προκειμένου να αποφευχθεί υπεραντιστάθμιση των πρόσθετων δαπανών, είναι αναγκαίο να καθοριστούν κριτήρια για τον υπολογισμό της πρόσθετης δαπάνης που προκύπτει από τα ιδιαίτερα μειονεκτήματα των εξόχως απόκεντρων περιοχών της Ένωσης. Τα κοινά κριτήρια που πρέπει να χρησιμοποιούνται θα εξασφαλίσουν ομοιογενή μέθοδο υπολογισμού των πρόσθετων δαπανών σε όλες τις ενδιαφερόμενες περιοχές.
(5)
Το κόστος αναφοράς για προϊόντα ή κατηγορίες προϊόντων που επιβαρύνει τους οικονομικούς φορείς στο ηπειρωτικό τμήμα του κράτους μέλους ή του εδάφους της Ένωσης βάσει του οποίου καθορίζονται οι πρόσθετες δαπάνες πρέπει να εκτιμάται με ιδιαίτερη προσοχή, ώστε να αποφεύγεται τυχόν υπεραντιστάθμιση.
(6)
Υπάρχουν προϊόντα ή κατηγορίες προϊόντων για τις οποίες δεν υπάρχουν κριτήρια σύγκρισης ή μονάδες μέτρησης στο ηπειρωτικό τμήμα του εδάφους κράτους μέλους. Στις περιπτώσεις αυτές, το στοιχείο αναφοράς για τον υπολογισμό των πρόσθετων δαπανών ορίζεται σε σύγκριση με το κόστος για ισοδύναμα προϊόντα ή κατηγορίες προϊόντων που βαρύνει τους οικονομικούς φορείς από το ηπειρωτικό τμήμα του εδάφους της Ένωσης.
(7)
Λόγω των διαφορετικών συνθηκών εμπορίας στις εν λόγω εξόχως απόκεντρες περιοχές, των διακυμάνσεων στα αλιεύματα και τα αποθέματα, καθώς και στη ζήτηση της αγοράς, ο καθορισμός των αλιευτικών προϊόντων που είναι επιλέξιμα για αντιστάθμιση, οι αντίστοιχες μέγιστες ποσότητες και τα αντισταθμιστικά ποσά στο πλαίσιο της συνολικής κατανομής ανά κράτος μέλος πρέπει να επαφίενται στα εμπλεκόμενα κράτη μέλη.
(8)
Τα κράτη μέλη πρέπει να καθορίζουν τα αντισταθμιστικά ποσά σε επίπεδα που να επιτρέπουν ορθή αντιστάθμιση των πρόσθετων δαπανών που προκύπτει από τα ιδιαίτερα μειονεκτήματα των απόκεντρων περιφερειών και να αποφεύγεται υπεραντιστάθμιση. Για τον σκοπό αυτό, στο ποσό της αντιστάθμισης πρέπει να λαμβάνονται επίσης υπόψη άλλοι τύποι δημόσιας παρέμβασης, συμπεριλαμβανομένων τυχόν κρατικών ενισχύσεων που κοινοποιούνται σύμφωνα με το άρθρο 108 παράγραφος 3 της Συνθήκης και το άρθρο 73 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 508/2014, που συνεπάγονται αντίκτυπο στο επίπεδο των πρόσθετων δαπανών.
(9)
Για να υπάρξει εναρμονισμένη παρουσίαση των πρόσθετων δαπανών, είναι αναγκαίο να εκφραστεί με βάση τόνους βάρους ζωντανών αλιευμάτων, όπως ορίζονται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1224/2009 του Συμβουλίου (3) και τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 409/2009 της Επιτροπής (4), που καθορίζει εάν είναι συντελεστές μετατροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα νωπά και νωπά αλατισμένα ψάρια και κωδικοί παρουσίασης για μεταποιημένους ιχθύς, για τη μετατροπή αποθηκευμένου ή μεταποιημένου βάρους ιχθύων σε βάρος ζωντανών ιχθύων με στόχο την παρακολούθηση των αλιευμάτων.
(10)
Προκειμένου να αποδείξουν ότι δεν υφίσταται υπεραντιστάθμιση, τα κράτη μέλη πρέπει να περιλαμβάνουν στην ετήσια έκθεση υλοποίησης συναφείς πληροφορίες σχετικά με την εφαρμογή του μηχανισμού αντιστάθμισης, όπως ορίζεται στο άρθρο 114 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 508/2014.
(11)
Προκειμένου να καταστεί δυνατή η άμεση εφαρμογή των μέτρων που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό, δεδομένου ότι οι δαπάνες είναι ήδη επιλέξιμες για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Θάλασσας και Αλιείας, από την 1η Ιανουαρίου 2014, σύμφωνα με το άρθρο 65 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1303/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (5), ο παρών κανονισμός αναμένεται να αρχίσει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσής του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Ο παρών κανονισμός θεσπίζει τα κριτήρια για τον υπολογισμό των συμπληρωματικών δαπανών που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της περιόδου επιλεξιμότητας που καθορίζεται στο άρθρο 65 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1303/2013, από οικονομικούς φορείς κατά την αλίευση, καλλιέργεια, μεταποίηση και εμπορία ορισμένων προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας που προέρχονται από εξόχως απόκεντρες περιοχές που αναφέρονται στο άρθρο 349 της Συνθήκης, λόγω των ιδιαίτερων μειονεκτημάτων των εξόχως απόκεντρων περιοχών.
Άρθρο 2
1. Πρόσθετες δαπάνες που αναφέρονται στο άρθρο 1 υπολογίζονται χωριστά για καθεμία από τις ακόλουθες δραστηριότητες:
α)
αλιεία·
β)
γεωργία·
γ)
μεταποίηση·
δ)
μάρκετινγκ.
2. Για κάθε δραστηριότητα που αναφέρεται στην παράγραφο 1, οι πρόσθετες δαπάνες υπολογίζονται σε στοιχεία δαπάνης, όπως απαριθμούνται στα σχετικά προγράμματα αντιστάθμισης που αναφέρεται στο άρθρο 72 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 508/2014, για κάθε προϊόν ή κατηγορία προϊόντων που προσδιορίζονται από τα κράτη μέλη ως επιλέξιμη για αποζημίωση.
3. Οι πρόσθετες δαπάνες προσδιορίζονται για κάθε συγκεκριμένο στοιχείο δαπάνης ως η διαφορά μεταξύ του κόστους που βαρύνει τους οικονομικούς φορείς των εξόχως απόκεντρων περιφερειών, μειώνονται με κάθε τύπο δημόσιας παρέμβασης που επηρεάζει το ύψος των πρόσθετων δαπανών, καθώς και τα παρεμφερή έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι ηπειρωτικές επιχειρήσεις του οικείου κράτους μέλους.
4. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 3, για τα στοιχεία των δαπανών που αναφέρονται σε προϊόντα ή κατηγορίες προϊόντων για τα οποία δεν υπάρχουν κριτήρια σύγκρισης ή μονάδες μέτρησης στο ηπειρωτικό τμήμα της επικράτειας του κράτους μέλους, η συμπληρωματική δαπάνη υπολογίζεται σε σχέση με τη συγκρίσιμη δαπάνη για ισοδύναμα προϊόντα ή κατηγορίες προϊόντων που βαρύνει τους οικονομικούς φορείς από το ηπειρωτικό τμήμα του εδάφους της Ένωσης.
5. Στον υπολογισμό των πρόσθετων δαπανών λαμβάνεται υπόψη κάθε κρατική παρέμβαση, περιλαμβανομένων των κρατικών ενισχύσεων που κοινοποιούνται σύμφωνα με το άρθρο 108 παράγραφος 3 της Συνθήκης και το άρθρο 73 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 508/2014.
Άρθρο 3
1. Ο υπολογισμός των συμπληρωματικών δαπανών βασίζεται μόνο σε δαπάνες που προκύπτουν από τα ιδιαίτερα μειονεκτήματα των εξόχως απόκεντρων περιοχών.
2. Ο υπολογισμός των συμπληρωματικών δαπανών βασίζεται σε ετήσιο μέσο όρο των καταγεγραμμένων τιμών.
3. Οι πρόσθετες δαπάνες εκφράζονται σε ευρώ ανά τόνο βάρους ζωντανών αλιευμάτων και, όπου είναι αναγκαίο, όλα τα στοιχεία κόστους των συνολικών συμπληρωματικών δαπανών μετατρέπονται σε ευρώ ανά τόνο βάρους ζωντανών αλιευμάτων.
Άρθρο 4
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσής του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 28 Ιουλίου 2014.