PROVÁDĚCÍ SMĚRNICE KOMISE 2014/111/EU
ze dne 17. prosince 2014,
kterou se mění směrnice 2009/15/ES s ohledem na přijetí určitých předpisů a souvisejících změn některých úmluv a protokolů Mezinárodní námořní organizací (IMO)
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2009/15/ES ze dne 23. dubna 2009, kterou se stanoví společná pravidla a normy pro subjekty pověřené inspekcemi a prohlídkami lodí a pro související činnosti námořní správy (1), a zejména na čl. 7 odst. 2 větu druhou uvedené směrnice,
v souladu s postupem kontroly shody stanoveným v článku 5 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 2099/2002, kterým se zřizuje Výbor pro námořní bezpečnost a zabránění znečištění z lodí (COSS) (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V souladu s čl. 5 odst. 1 nařízení (ES) č. 2099/2002 spolupracují členské státy s Komisí, aby podle potřeby definovaly společný postoj nebo přístup na příslušných mezinárodních fórech s cílem snížit nebezpečí konfliktu mezi námořními předpisy Společenství a mezinárodními právními nástroji.
(2)
Směrnice 2009/15/ES tvoří spolu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 391/2009 (3) jeden ucelený soubor právních předpisů, který činnosti uznaných subjektů upravuje komplexně a v souladu s týmiž zásadami a definicemi. Jak je stanoveno v čl. 3 odst. 2 směrnice 2009/15/ES, pokud se členský stát rozhodne ve vztahu k lodím plujícím pod jeho vlajkou udělit oprávnění subjektu, aby jeho jménem prováděl inspekce a prohlídky v souvislosti se zákonnými osvědčeními, svěří tyto povinnosti jedině uznanému subjektu, jímž se podle čl. 2 písm. g) uvedené směrnice rozumí subjekt uznaný v souladu s nařízením (ES) č. 391/2009. Soubor pravidel, na jejichž základě jsou dotčené subjekty uznávány, má tudíž dopad na oba akty.
(3)
Termínem „mezinárodní úmluvy“, jak je definován v čl. 2 písm. d) směrnice 2009/15/ES, se rozumějí Mezinárodní úmluva o bezpečnosti lidského života na moři ze dne 1. listopadu 1974 (dále jen „úmluva SOLAS“) s výjimkou kapitoly XI-2 přílohy, Mezinárodní úmluva o nákladové značce ze dne 5. dubna 1966 (dále jen „úmluva o nákladové značce“) a Mezinárodní úmluva o zabránění znečištění z lodí ze dne 2. listopadu 1973 (dále jen „úmluva MARPOL“), včetně protokolů a změn těchto úmluv a souvisejících předpisů, které jsou závazné ve všech členských státech, v platném znění.
(4)
Shromáždění organizace IMO na svém 28. zasedání přijalo předpis pro provádění nástrojů IMO (předpis III), jak je uvedeno v rezoluci IMO A.1070(28) ze dne 4. prosince 2013, a změny úmluvy o nákladové značce mající za cíl učinit předpis III závazným spolu se systémem auditu přidružených států vlajky, jak je uvedeno v rezoluci IMO A.1083(28) ze dne 4. prosince 2013.
(5)
Výbor pro ochranu mořského prostředí organizace IMO (MEPC) na svém 66. zasedání přijal změny protokolu z roku 1978 k úmluvě MARPOL, jak je uvedeno v usnesení MEPC.246(66) ze dne 4. dubna 2014, a protokolu z roku 1997 k úmluvě MARPOL (ve znění upraveném protokolem z roku 1978), jak je uvedeno v usnesení MEPC.247(66) ze dne 4. dubna 2014, mající za cíl učinit předpis III závazným spolu se systémem auditu přidružených států vlajky.
(6)
Výbor pro námořní bezpečnost organizace IMO (MSC) na svém 93. zasedání přijal změny protokolu k úmluvě SOLAS, jak je uvedeno v usnesení MSC.366(93) ze dne 22. května 2014, a protokolu z roku 1988 k úmluvě o nákladové značce, jak je uvedeno v usnesení MSC.375(93) ze dne 22. května 2014, mající za cíl učinit předpis III závazným spolu se systémem auditu přidružených států vlajky.
(7)
Výbor MEPC na svém 65. zasedání a výbor MSC na svém 92. zasedání přijaly předpis organizace IMO pro uznané subjekty (dále jen „předpis RO“), jak je uvedeno v usnesení MSC.349(92) ze dne 21. června 2013.
(8)
Výbor MEPC na svém 65. zasedání přijal změny protokolu z roku 1978 k úmluvě MARPOL mající za cíl učinit předpis RO závazným, jak je uvedeno v usnesení MEPC.238(65) ze dne 17. května 2013.
(9)
Výbor MSC na svém 92. zasedání přijal změny úmluvy SOLAS a protokolu z roku 1988 k úmluvě o nákladové značce mající za cíl učinit předpis RO závazným, jak je uvedeno v usneseních MSC.350(92) a MSC.356(92) ze dne 21. června 2013.
(10)
Očekává se tedy, že předpis III a předpis RO vstoupí v platnost v období mezi 1. lednem 2015 a 1. lednem 2018, v souladu s platnými předpisy týkajícími se přijímání, ratifikace a vstupu v platnost změn jednotlivých úmluv v rámci organizace IMO.
(11)
Dne 13. května 2013 přijala Rada rozhodnutí Rady 2013/268/EU o postoji, který má být zaujat jménem Evropské unie v rámci Mezinárodní námořní organizace (IMO) k přijetí některých předpisů a souvisejících změn některých úmluv a protokolů (4). V souladu s článkem 5 uvedeného rozhodnutí Rada zmocnila členské státy, aby vyjádřily svůj souhlas s tím, že v zájmu Unie a s výhradou prohlášení uvedeného v příloze daného rozhodnutí budou vázány změnami uvedenými ve 4. až 9. bodě odůvodnění této směrnice.
(12)
Prohlášení připojené k rozhodnutí Rady 2013/268/EU uvádí, že členské státy zastávají názor, že předpis III a předpis RO obsahují soubor minimálních požadavků, které mohou státy podle potřeby vypracovat a zdokonalit s cílem zvýšit námořní bezpečnost a ochranu životního prostředí.
(13)
Uvádí rovněž, že žádné ustanovení uvedených předpisů nelze vykládat v tom smyslu, že by jakýmkoli způsobem omezovalo plnění povinností členského státu podle práva Unie, které se týkají definice „zákonných osvědčení“ a „osvědčení o třídě“, rozsahu povinností a kritérií stanovených pro uznané subjekty a povinností Evropské komise při uznávání a posuzování uznaných subjektů a případném ukládání nápravných opatření nebo sankcí těmto subjektům. Totéž prohlášení uvádí, že v případě auditu IMO členské státy stanoví, že by měl být ověřován pouze soulad s těmi ustanoveními příslušných mezinárodních úmluv, která byla členskými státy přijata, a to i s ohledem na podmínky tohoto prohlášení.
(14)
V právním řádu Unie zahrnuje oblast působnosti směrnice 2009/15/ES a nařízení (ES) č. 391/2009 odkazy na „mezinárodní úmluvy“, jak jsou popsány v 3. bodě odůvodnění. V rámci těchto ustanovení se změny úmluv organizace IMO automaticky stávají součástí práva Unie ve chvíli, kdy vstoupí v platnost na mezinárodní úrovni, včetně souvisejících předpisů závazné povahy, jakými jsou předpis III a předpis RO, které tudíž tvoří součást nástrojů organizace IMO příslušných k uplatňování směrnice 2009/15/ES.
(15)
Z působnosti námořních předpisů Unie mohou být nicméně v souladu s postupem kontroly shody vyňaty změny mezinárodních úmluv, pokud splňují alespoň jedno ze dvou kritérií stanovených v čl. 5 odst. 2 nařízení (ES) č. 2099/2002.
(16)
Komise posoudila změny úmluv IMO v souladu s článkem 5 nařízení (ES) č. 2099/2002 a rozhodla, že mezi předpisem III a předpisem RO na jedné straně a směrnicí 2009/15/ES a nařízením (ES) č. 391/2009 na straně druhé existuje řada rozporů.
(17)
Za prvé, část 2 odst. 16.1 předpisu III stanoví minimální seznam zdrojů a postupů, které státy vlajky musí vytvořit, včetně poskytnutí administrativních pokynů týkajících se mimo jiné osvědčení o třídě lodi, které vyžaduje stát vlajky za účelem prokázání shody s požadavky na konstrukci, mechanické a elektrické vybavení nebo s jinými požadavky stanovenými mezinárodní úmluvou, již se stát vlajky jako smluvní strana zavázal dodržovat, nebo s požadavkem stanoveným vnitrostátními právními předpisy státu vlajky. Jak je však podrobně vysvětleno ve 21. bodě odůvodnění, právo Unie rozlišuje mezi zákonným osvědčením a osvědčením o třídě. Osvědčení o třídě jsou dokumenty soukromé povahy, nikoli akty státu vlajky, a nejsou ani vydávány jeho jménem. Toto ustanovení předpisu III ve skutečnosti odkazuje na kapitolu II-1, část A-1, předpis 3-1 úmluvy SOLAS, která stanoví, že lodi mají být projektovány, stavěny a udržovány v souladu s požadavky klasifikační společnosti, která je uznána orgány v souladu s ustanoveními předpisu XI-1/1, na konstrukci a mechanické a elektrické vybavení. 1. Úmluva SOLAS jako předmět tohoto požadavku jasně uvádí loď nebo její právní zastoupení vůči státu vlajky. Vystupuje-li navíc uznaný subjekt jako klasifikační společnost, vydává osvědčení o třídě lodi v souladu s vlastními pravidly, postupy, podmínkami a soukromými smluvními ujednáními, jichž stát vlajky není smluvní stranou. Toto ustanovení předpisu III je tudíž v rozporu s tím, jak jsou činnosti související se statusem a třídou vymezeny ve stávajících právních předpisech EU.
(18)
Za druhé, část 2 odst. 18.1 předpisu III vyžaduje, aby stát vlajky určil, zda má uznaný subjekt odpovídající zdroje, pokud jde o technické, řídicí a výzkumné kapacity, k tomu, aby dokázal plnit svěřené povinnosti, a to „pouze ve vztahu k plavidlům, která jsou oprávněna plout pod jeho vlajkou“. Podle práva Unie je tento aspekt naproti tomu upraven v podobě požadavku, který je třeba splnit za účelem uznání, uvedeného jako kritérium A.3 v příloze I nařízení (ES) č. 391/2009 ve vztahu k celému loďstvu v příslušné třídě dotčeného subjektu, bez rozlišování na základě státu vlajky. Pokud by bylo výše uvedené ustanovení předpisu III začleněno do práva Unie, omezilo by použití kritéria A.3 přílohy I nařízení (ES) č. 391/2009 týkajícího se činnosti uznaných subjektů pouze na plavidla plující pod vlajkou členských států, což je v rozporu s platnými požadavky.
(19)
Za třetí, část 2 odst. 19 předpisu III zavádí ustanovení zakazující, aby stát vlajky udílel svým uznaným subjektům pravomoc klást na plavidla jiná než ta, která jsou oprávněna plout pod jeho vlajkou, jakékoli požadavky týkající se mimo jiné jejich pravidel, požadavků či postupů v souvislosti s klasifikací. Podle směrnice 2009/15/ES může členský stát udělit subjektu oprávnění, aby jednal jeho jménem v souvislosti se zákonnými osvědčeními pro jeho příslušné loďstvo, pouze pokud je daný subjekt uznán a za tímto účelem monitorován v souladu s nařízením (ES) č. 391/2009. Podle tohoto rámce musí uznané subjekty jako takové splňovat určité požadavky, které se týkají příslušných činností ve vztahu ke klasifikované třídě, bez ohledu na stát vlajky. To se týká většiny kritérií stanovených v příloze I nařízení (ES) č. 391/2009 i dalších povinností, zejména těch, jež jsou stanoveny v čl. 10 odst. 4 uvedeného nařízení. Pokud by bylo výše uvedené ustanovení předpisu III začleněno do práva Unie, omezilo by použití stávajících požadavků týkajících se činnosti uznaných subjektů, jež je třeba splnit za účelem uznání, stanovených v nařízení (ES) č. 391/2009, mimo jiné pokud je možné je označit za pravidla, požadavky a postupy, pouze na plavidla plující pod vlajkou členských států.
(20)
Za čtvrté, část 2 oddíl 1.1 předpisu RO definuje „uznaný subjekt“ jako subjekt, jehož posouzení provádí stát vlajky a který splňuje požadavky části 2 předpisu RO. Naproti tomu čl. 2 písm. g) směrnice 2009/15/ES stanoví, že uznaným subjektem se rozumí „subjekt uznaný v souladu s nařízením (ES) č. 391/2009“. Na základě posouzení Komise uvedeného v 21. až 23. bodě odůvodnění lze říci, že několik ustanovení části 2 předpisu RO je neslučitelných s nařízením (ES) č. 391/2009. Uznaný subjekt, jak je definován v předpisu RO, by tudíž nesplňoval všechny požadavky stanovené nařízením (ES) č. 391/2009, a neodpovídal by tak definici uznaného subjektu podle práva Unie.
(21)
Za páté, část 2 oddíl 1.3 předpisu RO definuje „vydávání zákonného osvědčení a poskytování služeb“ jako jedinou kategorii činností, kterou je uznaný subjekt oprávněn jménem státu vlajky vykonávat a která zahrnuje vydávání osvědčení souvisejících se zákonnými požadavky i požadavky ohledně třídy. Naproti tomu definice uvedené v čl. 2 písm. i) a k) směrnice 2009/15/ES jasně rozlišují mezi „zákonnými osvědčeními“, což jsou osvědčení vydaná státem vlajky nebo jeho jménem v souladu s mezinárodními úmluvami, a „osvědčeními o třídě“, což jsou doklady vydané uznaným subjektem jakožto klasifikační společností, které osvědčují způsobilost lodě k určitému použití nebo službě v souladu s pravidly a postupy stanovenými a zveřejněnými zmíněným uznaným subjektem. Z toho vyplývá, že podle práva Unie se zákonná osvědčení a osvědčení o třídě liší a mají různý charakter. Konkrétněji - zákonná osvědčení jsou veřejná, zatímco osvědčení o třídě jsou soukromá a vydává je klasifikační společnost v souladu s vlastními pravidly, postupy a podmínkami. Z toho vyplývá, že osvědčení o klasifikaci vydávaná plavidlům uznanými subjekty s cílem potvrdit dodržení pravidel a postupů klasifikace, a to i tehdy, pokud je ověřuje stát vlajky jako důkaz o dodržení ustanovení kapitoly II-I, části A-1, předpisu 3-1 úmluvy SOLAS, jsou dokumenty výhradně soukromé povahy, nejedná se tedy o akty státu vlajky, ani nejsou vydávána jeho jménem. V předpisu RO se o „vydávání zákonných osvědčení a poskytování služeb“ soustavně hovoří jako o činnosti, kterou uznaný subjekt provádí „jménem členského státu“, což odporuje právnímu rozlišení, které je zakotveno v právu Unie. Bez ohledu na tento rozpor vyplývá z tohoto ustanovení předpisu RO - pokud by bylo přijato jako závazná součást právního řádu Unie - zjevné riziko, že požadavky obsažené v nařízení (ES) č. 391/2009, které je třeba splnit za účelem uznání a které se týkají veškeré činnosti subjektu bez ohledu na stát vlajky, již nebude možné v rámci EU prosazovat. Kvůli vazbě mezi těmito dvěma nástroji, jak je vysvětleno v 2. bodě odůvodnění, se toto riziko týká i směrnice 2009/15/ES.
(22)
Za šesté, část 2 oddíl 3.9.3.1 předpisu RO stanoví mechanismus spolupráce mezi uznanými subjekty výhradně v rámci stanoveném státem vlajky za účelem standardizace postupů souvisejících s vydáváním zákonných osvědčení nebo se službami poskytovanými jménem státu vlajky, zatímco část 2 oddíl 3.9.3.2 týchž předpisů zavádí rámec „stanovený státem vlajky nebo skupinou států vlajky“ s cílem regulovat spolupráci mezi jeho či jejich uznanými subjekty týkající se technických aspektů a aspektů souvisejících s bezpečností při „vydávání zákonných osvědčení a poskytování služeb lodím […] jménem uvedeného státu či států vlajky“. Naproti tomu podle práva Unie se spolupráce mezi uznanými subjekty řídí čl. 10 odst. 1 nařízení (ES) č. 391/2009, který stanoví, že uznané subjekty provádějí vzájemné konzultace, aby zachovaly rovnocennost a směrovaly k harmonizaci svých pravidel a postupů a jejich uplatňování, a stanoví rámec pro vzájemné uznávání osvědčení o třídě pro materiál, vybavení a součásti ve vhodných případech. Tyto dva postupy spolupráce podle čl. 10 odst. 1 se týkají soukromých činností uznaných subjektů vystupujících jako klasifikační společnosti, a tudíž platí bez rozlišování na základě státu vlajky. Pokud by byly mechanismy spolupráce stanovené v předpisu RO začleněny do práva Unie, znamenalo by to omezení působnosti rámce pro spolupráci stanoveného nařízením (ES) č. 391/2009 týkajícího se činnosti uznaných subjektů pouze na plavidla plující pod vlajkou členských států, což je v rozporu s platnými požadavky.
(23)
Za sedmé, část 2 oddíl 3.9.3.3 předpisu RO je totožný s částí 2 odst. 19 předpisu III, a proto se tohoto ustanovení předpisu RO rovněž týkají úvahy vysvětlené v 19. bodě odůvodnění.
(24)
Žádné z ustanovení předpisu III ani předpisu RO by nemělo nijak omezovat oprávnění Unie stanovit v souladu se Smlouvami a mezinárodním právem vhodné podmínky pro udělování uznání subjektům, které si přejí získat od členských států oprávnění k provádění činností v oblasti prohlídek lodí a udělování osvědčení jménem členských států, za účelem dosažení cílů Unie, zejména zvýšení námořní bezpečnosti a ochrany životního prostředí.
(25)
Režim vzájemného uznávání osvědčení o třídě pro materiál, vybavení a součásti stanovené v čl. 10 odst. 1 nařízení (ES) č. 391/2009 je vymahatelné pouze v Unii ve vztahu k plavidlům plujícím pod vlajkou některého členského státu. Pokud jde o zahraniční plavidla, uznávání dotčených osvědčení zůstává na rozhodnutí příslušného státu vlajky, který není členem EU, při výkonu jeho výhradní pravomoci, zejména podle Úmluvy Organizace spojených národů o mořském právu.
(26)
Na základě svého hodnocení dospěla Komise k závěru, že ustanovení předpisu III a předpisu RO uvedená v předchozích bodech odůvodnění jsou neslučitelná se směrnicí 2009/15/ES nebo s nařízením (ES) č. 391/2009 a v důsledku toho se směrnicí 2009/15/ES kvůli vazbě mezi těmito dvěma nástroji, jak je vysvětleno v 2. bodě odůvodnění, a měla by být z působnosti uvedené směrnice vyloučena. Ustanovení čl. 2 písm. d) směrnice 2009/15/ES by mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(27)
Protože předpis RO vstupuje v platnost dnem 1. ledna 2015, měla by tato směrnice vstoupit v platnost co nejdříve po datu svého vyhlášení.
(28)
Výbor pro námořní bezpečnost a zabránění znečištění z lodí (COSS) k opatřením uvedeným v této směrnici stanovisko nevydal. Považovalo se za nezbytné přijmout prováděcí akt a předseda předal návrh prováděcího aktu odvolacímu výboru k dalšímu projednání. Ustanovení této směrnice jsou v souladu se stanoviskem odvolacího výboru,
PŘIJALA TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
V článku 2 směrnice 2009/15/ES se písmeno d) nahrazuje tímto:
„d)
‚mezinárodními úmluvami‘ se rozumějí Mezinárodní úmluva o bezpečnosti lidského života na moři ze dne 1. listopadu 1974 (dále jen ‚úmluva SOLAS 74‘) s výjimkou kapitoly XI-2 přílohy, Mezinárodní úmluva o nákladové značce ze dne 5. dubna 1966 a Mezinárodní úmluva o zabránění znečištění z lodí ze dne 2. listopadu 1973 (dále jen ‚úmluva MARPOL‘), včetně protokolů a změn těchto úmluv a souvisejících předpisů, které jsou závazné ve všech členských státech, s výjimkou části 2 odstavců 16.1, 18.1 a 19 předpisu pro provádění nástrojů IMO a části 2 oddílů 1.1, 1.3, 3.9.3.1, 3.9.3.2 a 3.9.3.3 předpisu pro uznané subjekty organizace IMO, v jejich platném znění.“
Článek 2
1. Členské státy přijmou a zveřejní právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 31. prosince 2015. Jejich znění neprodleně sdělí Komisi.
Použijí tyto předpisy ode dne 1. ledna 2016.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 3
Tato směrnice vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Tato směrnice je určena členským státům.
V Bruselu dne 17. prosince 2014.
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΉ OΔΗΓΊΑ 2014/111/ΕΕ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 17ης Δεκεμβρίου 2014
για την τροποποίηση της οδηγίας 2009/15/ΕΚ σχετικά με την έγκριση ορισμένων κωδίκων και συναφών τροποποιήσεων ορισμένων συμβάσεων και πρωτοκόλλων από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΔΝΟ)
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη την οδηγία 2009/15/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2009, σχετικά με κοινούς κανόνες και πρότυπα για τους οργανισμούς επιθεώρησης και ελέγχου πλοίων και για τις συναφείς δραστηριότητες των ναυτικών αρχών (1), και ιδίως το άρθρο 7 παράγραφος 2 δεύτερο εδάφιο,
Ενεργώντας σύμφωνα με τη διαδικασία ελέγχου της συμβατότητας που προβλέπεται στο άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την επιτροπή ασφάλειας στη ναυτιλία και πρόληψης της ρύπανσης από τα πλοία (COSS) (2),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002, τα κράτη μέλη και η Επιτροπή συνεργάζονται για να ορίσουν, ανάλογα με την περίπτωση, κοινή θέση ή προσέγγιση στους αρμόδιους διεθνείς φορείς με στόχο τον περιορισμό των κινδύνων σύγκρουσης μεταξύ της ναυτιλιακής νομοθεσίας της Ένωσης και διεθνών νομοθετημάτων.
(2)
Η οδηγία 2009/15/ΕΚ, μαζί με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (3), αποτελεί συνεκτικό νομοθέτημα όταν οι δραστηριότητες των αναγνωρισμένων οργανισμών ρυθμίζονται με συνεκτικό τρόπο σύμφωνα με τις ίδιες αρχές και τους ίδιους ορισμούς. Σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 2 της οδηγίας 2009/15/ΕΚ, εάν κράτος μέλος αποφασίσει για τα πλοία που φέρουν τη σημαία του να εξουσιοδοτήσει έναν οργανισμό να εκτελεί για λογαριασμό του επιθεωρήσεις και ελέγχους που σχετίζονται με θεσμοθετημένα πιστοποιητικά, αναθέτει τα καθήκοντα αυτά μόνον σε αναγνωρισμένο οργανισμό ο οποίος, σύμφωνα με το άρθρο 2 στοιχείο ζ) της εν λόγω οδηγίας, νοείται ως οργανισμός αναγνωρισμένος σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009. Επομένως, οι κανόνες βάσει των οποίων οι οικείοι οργανισμοί αναγνωρίζονται έχουν αντίκτυπο και στις δύο πράξεις.
(3)
Ως «διεθνείς συμβάσεις», όπως ορίζονται στο άρθρο 2 στοιχείο δ) της οδηγίας 2009/15/EΚ, νοούνται η Διεθνής Σύμβαση για την Ασφάλεια της Ζωής στη Θάλασσα της 1ης Νοεμβρίου 1974 (SOLAS 74), εξαιρουμένου του κεφαλαίου XI-2 του παραρτήματος της, η Διεθνής Σύμβαση περί γραμμών φορτώσεως πλοίων της 5ης Απριλίου 1966 και η Διεθνής Σύμβαση για την πρόληψη της ρύπανσης από τα πλοία της 2ας Νοεμβρίου 1973 (MARPOL), καθώς και τα σχετικά με τις συμβάσεις αυτές πρωτόκολλα και τροποποιήσεις και οι συναφείς κώδικες που έχουν υποχρεωτικό χαρακτήρα σε όλα τα κράτη μέλη στην επικαιροποιημένη έκδοσή τους.
(4)
Η Συνέλευση του ΔΝΟ στην 28η σύνοδό της ενέκρινε κώδικα εφαρμογής των πράξεων του ΔΝΟ (Κώδικας ΙΙΙ), όπως αυτός ορίζεται στο ψήφισμα Α. 1070(28) του ΔΝΟ της 4ης Δεκεμβρίου 2013, καθώς και τροποποιήσεις στη σύμβαση περί γραμμών φορτώσεως, ώστε να καταστεί υποχρεωτικός ο Κώδικας ΙΙΙ, μαζί με σχετικό σύστημα ελέγχου του κράτους σημαίας, όπως ορίζεται στο ψήφισμα Α.1083(28) του ΔΝΟ της 4ης Δεκεμβρίου 2013.
(5)
Η Επιτροπή Προστασίας του Θαλάσσιου Περιβάλλοντος του ΔΝΟ (MEPC), στην 66η σύνοδό της, ενέκρινε τροποποιήσεις στο πρωτόκολλο του 1978 της σύμβασης MARPOL, όπως διατυπώνεται στο ψήφισμα MEPC.246(66) της 4ης Απριλίου 2014, καθώς και στο πρωτόκολλο της σύμβασης MARPOL του 1997, όπως τροποποιήθηκε με το σχετικό πρωτόκολλο του 1978, όπως ορίζεται στο ψήφισμα MEPC.247(66), της 4ης Απριλίου 2014, ώστε να καταστεί υποχρεωτικός ο Κώδικας ΙΙΙ, μαζί με σχετικό σύστημα ελέγχου του κράτους σημαίας.
(6)
Η Επιτροπή Προστασίας του Θαλάσσιου Περιβάλλοντος του ΔΝΟ (MEPC) στην 93η σύνοδό της ενέκρινε τροποποιήσεις στη σύμβαση SOLAS, όπως διατυπώνεται στο ψήφισμα MEPC.366(93) της 22ας Μαΐου 2014, καθώς και στο πρωτόκολλο της σύμβασης περί γραμμών φορτώσεως του 1988, όπως ορίζεται στο ψήφισμα MEPC.375(93) της 22ας Μαΐου 2014, ώστε να καταστεί υποχρεωτικός ο Κώδικας ΙΙΙ, μαζί με σχετικό σύστημα ελέγχου του κράτους σημαίας.
(7)
Η MEPC στην 65η σύνοδό της και η MSC στην 92η σύνοδό της ενέκριναν κώδικα του ΔΝΟ για τους αναγνωρισμένους οργανισμούς (Κώδικας ΑO), όπως ορίζεται στο ψήφισμα MSC.349(92) της 21ης Ιουνίου 2013.
(8)
Η MEPC στην 65η σύνοδό της ενέκρινε τροποποιήσεις στο πρωτόκολλο της σύμβασης MARPOL του 1978, ώστε να καταστεί υποχρεωτικός ο Κώδικας ΑO, όπως διατυπώνεται στο ψήφισμα MEPC.238(65) της 17ης Μαΐου 2013.
(9)
Η MEPC στην 92η σύνοδό της ενέκρινε τροποποιήσεις στο πρωτόκολλο της σύμβασης περί γραμμών φορτώσεως του 1988, ώστε να καταστεί υποχρεωτικός ο Κώδικας ΑO, όπως διατυπώνεται στο ψήφισμα MEPC.350(92) και στο ψήφισμα MSC.356(92) της 21ης Ιουνίου 2013.
(10)
Ο Κώδικας ΙΙΙ και ο Κώδικας ΑΟ αναμένεται, συνεπώς, να τεθούν σε ισχύ κατά τη διάρκεια της περιόδου από 1 Ιανουαρίου 2015 έως 1 Ιανουαρίου 2018 σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες για την έγκριση, την επικύρωση και την έναρξη ισχύος των τροποποιήσεων κάθε αντίστοιχης σύμβασης του ΔΝΟ.
(11)
Στις 13 Μαΐου 2013, το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση 2013/268/EΕ του Συμβουλίου σχετικά με τη θέση που θα ληφθεί, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΔΝΟ) ως προς τη θέσπιση ορισμένων Κωδίκων και συναφών τροποποιήσεων ορισμένων συμβάσεων και πρωτοκόλλων (4). Σύμφωνα με το άρθρο 5 της εν λόγω απόφασης, το Συμβούλιο εξουσιοδότησε τα κράτη μέλη να παράσχουν τη συγκατάθεσή τους να δεσμευτούν, προς το συμφέρον της Ένωσης και με την επιφύλαξη της δήλωσης που παρατίθεται στο παράρτημα της εν λόγω απόφασης, από τις τροποποιήσεις που αναφέρονται στις αιτιολογικές σκέψεις (4) έως (9) της παρούσας οδηγίας.
(12)
Η δήλωση που έχει προσαρτηθεί στην απόφαση 2013/268/ΕΕ του Συμβουλίου ορίζει ότι τα κράτη μέλη θεωρούν ότι ο Κώδικας ΙΙΙ και ο Κώδικας ΑΟ περιέχουν δέσμη ελάχιστων απαιτήσεων τις οποίες μπορούν να επεξεργαστούν και να βελτιώσουν τα κράτη, ανάλογα με την περίπτωση, για την ενίσχυση της ασφάλειας στη θάλασσα και την προστασία του περιβάλλοντος.
(13)
Ορίζει επίσης ότι καμία διάταξη του Κώδικα ΙΙΙ και του Κώδικα ΑΟ δεν ερμηνεύεται με σκοπό την καθ'οιονδήποτε τρόπο περιστολή ή τον περιορισμό της εκπλήρωσης των υποχρεώσεων των κρατών μελών βάσει της ενωσιακής νομοθεσίας όσον αφορά τον ορισμό των «θεσμοθετημένων πιστοποιητικών» και των «πιστοποιητικών κλάσης», του πεδίου εφαρμογής των υποχρεώσεων και των κριτηρίων που έχουν καθορισθεί για τους αναγνωρισμένους οργανισμούς, καθώς και των καθηκόντων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσον αφορά την αναγνώριση, την αξιολόγηση και, ανάλογα με την περίπτωση, την επιβολή διορθωτικών μέτρων ή κυρώσεων σε αναγνωρισμένους οργανισμούς. Στην ίδια δήλωση αναφέρεται ότι, σε περίπτωση ελέγχου του ΔΝΟ, τα κράτη μέλη δηλώνουν ότι επαληθεύεται μόνον η συμμόρφωση προς τις διατάξεις των διεθνών συμβάσεων τις οποίες έχουν αποδεχθεί τα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένων των όρων της εν λόγω δήλωσης.
(14)
Στο πλαίσιο της έννομης τάξης της Ένωσης, το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2009/15/ΕΚ, καθώς και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, περιέχει παραπομπές στις «διεθνείς συμβάσεις», όπως περιγράφονται στην αιτιολογική σκέψη (3). Εν προκειμένω, οι τροποποιήσεις των συμβάσεων του ΔΝΟ ενσωματώνονται αυτόματα στην ενωσιακή νομοθεσία όταν αρχίζουν να ισχύουν σε διεθνές επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων των συναφών υποχρεωτικών κωδίκων, όπως ο Κώδικας ΙΙΙ και ο Κώδικας ΑΟ, οι οποίοι, ως εκ τούτου, αποτελούν μέρος των πράξεων του ΔΝΟ που σχετίζονται με την εφαρμογή της οδηγίας 2009/15/ΕΚ.
(15)
Οι τροποποιήσεις των διεθνών συμβάσεων επιτρέπεται, ωστόσο, να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής της ενωσιακής ναυτιλιακής νομοθεσίας σύμφωνα με τη διαδικασία ελέγχου της συμβατότητας, εάν πληρούν τουλάχιστον ένα από τα δύο κριτήρια του άρθρου 5 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002.
(16)
Η Επιτροπή αξιολόγησε τις τροποποιήσεις των συμβάσεων του ΔΝΟ σύμφωνα με το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002 και εντόπισε ορισμένες διαφορές μεταξύ, αφενός, του Κώδικα ΙΙΙ και του Κώδικα ΑΟ, και, αφετέρου, της οδηγίας 2009/15/ΕΚ και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009.
(17)
Πρώτον, η παράγραφος 16.1 του μέρους 2 του Κώδικα ΙΙΙ προβλέπει κατάλογο ελάχιστων πόρων και διαδικασιών που πρέπει να καθιερώσουν τα κράτη σημαίας, συμπεριλαμβανομένης της πρόβλεψης διοικητικών οδηγιών σχετικών, μεταξύ άλλων, με τα πιστοποιητικά κλάσης του πλοίου που απαιτούνται από το κράτος σημαίας για την απόδειξη της συμμόρφωσης με τις δομικές, μηχανικές, ηλεκτρολογικές ή/και άλλες απαιτήσεις διεθνούς σύμβασης της οποίας το κράτος σημαίας είναι συμβαλλόμενο μέρος ή της συμμόρφωσης με απαίτηση εθνικού κανονισμού του κράτους σημαίας. Εντούτοις, όπως περιγράφεται στην αιτιολογική σκέψη (21) κατωτέρω, η ενωσιακή νομοθεσία κάνει διάκριση μεταξύ θεσμοθετημένων πιστοποιητικών και πιστοποιητικών κλάσης. Τα τελευταία αυτά έγγραφα είναι ιδιωτικού χαρακτήρα και δεν είναι ούτε πράξεις κράτους σημαίας ούτε εκδίδονται για λογαριασμό κράτους σημαίας. Αυτή η διάταξη του Κώδικα ΙΙΙ αναφέρεται πράγματι στη σύμβαση SOLAS, κεφάλαιο II-1 μέρος A-1 κανονισμός 3-1, το οποίο προβλέπει ότι τα πλοία σχεδιάζονται, κατασκευάζονται και συντηρούνται σύμφωνα με τις δομικές, μηχανικές και ηλεκτρολογικές απαιτήσεις του νηογνώμονα ο οποίος έχει αναγνωρισθεί από τη διοικητική αρχή σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού XI-1/1. 1. Η σύμβαση SOLAS ορίζει με σαφήνεια το πλοίο ή τη νομική του εκπροσώπηση έναντι του κράτους σημαίας ως το αντικείμενο της απαίτησης αυτής. Επιπλέον, όταν αναγνωρισμένος οργανισμός ενεργεί ως νηογνώμονας, εκδίδει πιστοποιητικά κλάσης του πλοίου σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες και διαδικασίες, προϋποθέσεις και ιδιωτικές συμβατικές ρυθμίσεις, των οποίων το κράτος σημαίας δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος. Ως εκ τούτου, η εν λόγω διάταξη του Κώδικα ΙΙΙ αντιβαίνει την οριοθέτηση της κλάσης και των θεσμοθετημένων δραστηριοτήτων που καθορίζονται στην κείμενη νομοθεσία της ΕΕ.
(18)
Δεύτερον, σύμφωνα με την παράγραφο 18.1 του μέρους 2 του Κώδικα ΙΙΙ, το κράτος σημαίας απαιτείται να ορίσει, «όσον αφορά μόνον τα πλοία που φέρουν τη σημαία του», ότι ο αναγνωρισμένος οργανισμός διαθέτει κατάλληλους πόρους, από άποψη τεχνικής, διοικητικής και ερευνητικής ικανότητας, για να εκτελεί τα καθήκοντα που του ανατίθενται. Αντιθέτως, δυνάμει της ενωσιακής νομοθεσίας η πτυχή αυτή θεωρείται απαίτηση για την αναγνώριση, όπως περιλαμβάνεται στο κριτήριο Α.3 του παραρτήματος I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, και αφορά το σύνολο του στόλου στην κλάση του σχετικού οργανισμού, χωρίς να γίνεται διάκριση με βάση τη σημαία. Εάν η ανωτέρω διάταξη του Κώδικα ΙΙΙ ενσωματωνόταν στην ενωσιακή νομοθεσία, η εφαρμογή του κριτηρίου A.3 του παραρτήματος I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009 για τις επιδόσεις του αναγνωρισμένου οργανισμού θα περιοριζόταν μόνον στα πλοία που φέρουν τη σημαία κρατών μελών, σε αντίθεση με τις απαιτήσεις που ισχύουν επί του παρόντος.
(19)
Τρίτον, η παράγραφος 19 του μέρους 2 του Κώδικα ΙΙΙ εισάγει απαγόρευση για κράτος σημαίας να αναθέτει στους αναγνωρισμένους οργανισμούς του να εφαρμόζουν σε πλοία, εκτός εκείνων που δικαιούνται να φέρουν τη σημαία του, οιεσδήποτε απαιτήσεις σχετικές, μεταξύ άλλων, με τους κανόνες ταξινόμησης, τις απαιτήσεις ή τις διαδικασίες. Σύμφωνα με την οδηγία 2009/15/ΕΚ, τα κράτη μέλη μπορούν να εξουσιοδοτούν μόνον έναν οργανισμό να ενεργεί εξ ονόματός τους για τη θεσμοθετημένη πιστοποίηση του στόλου τους, εφόσον ο εν λόγω οργανισμός είναι αναγνωρισμένος και παρακολουθείται για τον σκοπό αυτόν σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009. Εν προκειμένω, οι ίδιοι οι αναγνωρισμένοι οργανισμοί πρέπει να συμμορφώνονται με ορισμένες απαιτήσεις για τις σχετικές δραστηριότητές τους σε όλα τα ταξινομημένα πλοία τους, ανεξαρτήτως σημαίας. Αυτό σχετίζεται ιδίως με τα κριτήρια που καθορίζονται στο παράρτημα I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, καθώς και με άλλες υποχρεώσεις, και ιδίως τις υποχρεώσεις του άρθρου 10 παράγραφος 4 του εν λόγω κανονισμού. Εάν η ανωτέρω διάταξη του Κώδικα ΙΙΙ ενσωματωνόταν στην ενωσιακή νομοθεσία, θα περιοριζόταν την εφαρμογή των υφιστάμενων απαιτήσεων αναγνώρισης του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, μεταξύ άλλων εάν προκρίνουν κανόνες, απαιτήσεις και διαδικασίες για τις επιδόσεις του αναγνωρισμένου οργανισμού μόνον όσον αφορά πλοία που φέρουν τη σημαία κρατών μελών.
(20)
Τέταρτον, κατά το τμήμα 1.1 του μέρους 2 του Κώδικα ΑΟ, ως «αναγνωρισμένος οργανισμός» νοείται οργανισμός που αξιολογείται από το κράτος σημαίας και κρίθηκε ότι πληροί το μέρος 2 του Κώδικα ΑΟ. Αντιθέτως, κατά το άρθρο 2 στοιχείο ζ) της οδηγίας 2009/15/ΕΚ, ως αναγνωρισμένος οργανισμός νοείται «ο οργανισμός που έχει αναγνωριστεί σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009». Με βάση την αξιολόγηση της Επιτροπής στις αιτιολογικές σκέψεις (21) έως (23), φαίνεται ότι αρκετές διατάξεις του μέρους 2 του Κώδικα ΑΟ είναι ασυμβίβαστες με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009. Συνεπώς, αναγνωρισμένος οργανισμός όπως ορίζεται στον Κώδικα ΑΟ δεν θα πληρούσε όλες τις απαιτήσεις του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009 και δεν θα ανταποκρινόταν επομένως στον ορισμό του αναγνωρισμένου οργανισμού κατά την ενωσιακή νομοθεσία.
(21)
Πέμπτον, κατά το τμήμα 1.3 του μέρους 2 του Κώδικα ΑΟ, ως «θεσμοθετημένη πιστοποίηση και υπηρεσίες» νοείται μία ενιαία κατηγορία δραστηριοτήτων την οποία έχει δικαίωμα να αναλαμβάνει αναγνωρισμένος οργανισμός για λογαριασμό του κράτους της σημαίας, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης πιστοποιητικών σχετικών με θεσμοθετημένες απαιτήσεις και απαιτήσεις όσον αφορά την κλάση. Αντιθέτως, στους ορισμούς τους άρθρου 2 στοιχεία θ) και ια) της οδηγίας 2009/15/ΕΚ γίνεται σαφής διαχωρισμός μεταξύ «θεσμοθετημένων πιστοποιητικών», τα οποία εκδίδονται από το κράτος σημαίας ή για λογαριασμό του σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις, και των «πιστοποιητικών κλάσης», τα οποία είναι έγγραφα που εκδίδει αναγνωρισμένος οργανισμός υπό την ιδιότητά του ως νηογνώμονας και πιστοποιούν την καταλληλότητα πλοίου για συγκεκριμένη χρήση ή υπηρεσία, σύμφωνα με τους κανόνες και τις διαδικασίες που έχει καθορίσει και δημοσιοποιήσει ο συγκεκριμένος αναγνωρισμένος οργανισμός. Επομένως, σύμφωνα με την ενωσιακή νομοθεσία, τα θεσμοθετημένα πιστοποιητικά και τα πιστοποιητικά κλάσης είναι διακριτά και διαφορετικής φύσης. Συγκεκριμένα, τα θεσμοθετημένα πιστοποιητικά έχουν δημόσιο χαρακτήρα, ενώ τα πιστοποιητικά κλάσης είναι ιδιωτικού χαρακτήρα, διότι εκδίδονται από τον νηογνώμονα σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες, διαδικασίες και προϋποθέσεις. Επομένως, τα πιστοποιητικά ταξινόμησης που εκδίδει αναγνωρισμένος οργανισμός για ένα πλοίο προκειμένου να πιστοποιηθεί η συμμόρφωσή του με τους κανόνες και τις διαδικασίες ταξινόμησης, ακόμη και όταν ελέγχεται από το κράτος σημαίας για την απόδειξη της συμμόρφωσης με τη σύμβαση SOLAS κεφάλαιο ΙΙ-Ι, Μέρος Α-1, κανονισμός 3-1, τα έγγραφα είναι αυστηρά ιδιωτικού χαρακτήρα και δεν είναι ούτε νομικές πράξεις του κράτους σημαίας, ούτε πράξεις για λογαριασμό κράτους σημαίας. Ωστόσο, στον Κώδικα ΑΟ αναφέρεται συστηματικά ότι «θεσμοθετημένη πιστοποίηση και υπηρεσίες» πραγματοποιούνται από τον ΑΟ «για λογαριασμό του κράτους σημαίας», το οποίο αντιβαίνει τη νομική διάκριση που έχει θεσπισθεί με την ενωσιακή νομοθεσία. Παρά την αντίφαση αυτή, εάν αυτή η διάταξη του Κώδικα ΑΟ γίνει δεκτή ως κανόνας στην έννομη τάξη της Ένωσης, ενέχει τον έκδηλο κίνδυνο να μην είναι δυνατόν πλέον να επιβληθούν στην Ένωση οι απαιτήσεις αναγνώρισης του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, οι οποίες αφορούν το σύνολο των δραστηριοτήτων του οργανισμού, ανεξαρτήτως της σημαίας. Εξαιτίας του δεσμού μεταξύ των δύο νομοθετημάτων όπως εξηγείται στην αιτιολογική σκέψη (2), ο κίνδυνος αυτός αφορά και την οδηγία 2009/15/ΕΚ.
(22)
Έκτον, το τμήμα 3.9.3.1 του μέρους 2 του Κώδικα ΑΟ προβλέπει μηχανισμό συνεργασίας μεταξύ αναγνωρισμένων οργανισμών με μόνο πλαίσιο εκείνο που έχει καθορίσει το κράτος σημαίας για τις διαδικασίες τυποποίησης που αφορούν τη θεσμοθετημένη πιστοποίηση και υπηρεσίες για το κράτος σημαίας, ανάλογα με την περίπτωση· ενώ το τμήμα 3.9.3.2 του μέρους 2 του ίδιου Κώδικα ορίζει πλαίσιο «από κράτος σημαίας ή ομάδα κρατών σημαίας» για τη ρύθμιση της συνεργασίας μεταξύ των οικείων αναγνωρισμένων οργανισμών για τις τεχνικές πτυχές και τις πτυχές ασφαλείας της «θεσμοθετημένης πιστοποίησης και των υπηρεσιών πλοίων […] για λογαριασμό του(των) εν λόγω κράτους(ών) σημαίας». Αντιθέτως, η συνεργασία μεταξύ αναγνωρισμένων οργανισμών δυνάμει της ενωσιακής νομοθεσίας διέπεται από το άρθρο 10 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 391/2009, σύμφωνα με το οποίο οι αναγνωρισμένοι οργανισμοί πρέπει να προβαίνουν σε διαβουλεύσεις μεταξύ τους, με σκοπό τη διατήρηση της ισοδυναμίας και προκειμένου να επιτευχθεί εναρμόνιση των κανόνων και των διαδικασιών και της εφαρμογής τους, και θεσπίζεται πλαίσιο για την αμοιβαία αναγνώριση, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, των πιστοποιητικών κλάσης για υλικά, εξοπλισμό και δομικά στοιχεία. Οι δύο αυτές διαδικασίες συνεργασίας κατά το άρθρο 10 παράγραφος 1 αφορούν τις ιδιωτικές δραστηριότητες των αναγνωρισμένων οργανισμών, με την ιδιότητά τους ως νηογνωμόνων, και, ως εκ τούτου, εφαρμόζονται χωρίς διακρίσεις με βάση τη σημαία. Εάν οι ανωτέρω μηχανισμοί του Κώδικα ΙΙΙ ενσωματώνονταν στην ενωσιακή νομοθεσία, θα περιοριζόταν το πεδίο του πλαισίου συνεργασίας που έχει θεσπισθεί με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009 για τις δραστηριότητες των αναγνωρισμένων οργανισμών που αφορούν μόνον τα πλοία που φέρουν τη σημαία κρατών μελών, σε αντίθεση με τις απαιτήσεις που ισχύουν επί του παρόντος.
(23)
Έβδομο, το τμήμα 3.9.3.3 του μέρους 2 του Κώδικα ΑΟ είναι ταυτόσημο με την παράγραφο 19 του μέρους 2 του Κώδικα III· συνεπώς, οι προβληματισμοί στην αιτιολογική σκέψη (19) ισχύουν και τη διάταξη αυτή του Κώδικα ΑΟ.
(24)
Καμία διάταξη του Κώδικα ΙΙΙ ή του Κώδικα ΑΟ δεν πρέπει να δημιουργεί περιορισμούς στην ικανότητα της Ένωσης να διαμορφώνει, σύμφωνα με τις Συνθήκες και το διεθνές δίκαιο, τους κατάλληλους όρους για τη χορήγηση αναγνώρισης στους οργανισμούς που επιθυμούν να εξουσιοδοτηθούν από τα κράτη μέλη να ασκούν έλεγχο και δραστηριότητες πιστοποίησης στα πλοία για λογαριασμό τους, με σκοπό την επίτευξη των στόχων της Ένωσης, και ιδίως για την ενίσχυση της ασφάλειας στη θάλασσα και την προστασία του περιβάλλοντος.
(25)
Το καθεστώς αμοιβαίας αναγνώρισης των πιστοποιητικών κλάσης για υλικά, εξοπλισμό και δομικά στοιχεία που καθορίζεται στο άρθρο 10 παράγραφος 1 του κανονισμού (EΚ) αριθ. 391/2009 είναι εφαρμοστέο μόνον εντός της Ένωσης για πλοία που φέρουν τη σημαία κράτους μέλους. Όσον αφορά τα αλλοδαπά σκάφη, η αποδοχή των πιστοποιητικών αυτών παραμένει στη διακριτική ευχέρεια των σχετικών τρίτων κρατών σημαίας κατά την άσκηση της αποκλειστικής τους αρμοδιότητας, ιδίως με βάση τη σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).
(26)
Με βάση την αξιολόγησή της, η Επιτροπή έκρινε ότι οι διατάξεις του Κώδικα ΙΙΙ και του Κώδικα ΑΟ που αναφέρονται στις προηγούμενες αιτιολογικές σκέψεις είναι ασυμβίβαστες με την οδηγία 2009/15/ΕΚ ή με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 391/2009 και, συνεπώς με την οδηγία 2009/15/ΕΚ λόγω του δεσμού μεταξύ των δύο νομοθετημάτων, όπως εξηγείται στην αιτιολογική σκέψη, και πρέπει να εξαιρεθούν από το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας. Συνεπώς, το άρθρο 2 στοιχείο δ) της οδηγίας 2009/15/ΕΚ πρέπει να τροποποιηθεί αναλόγως.
(27)
Επειδή ο Κώδικας ΑΟ τίθεται σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2015, η παρούσα οδηγία πρέπει να αρχίσει να ισχύει όσο το δυνατόν πιο σύντομα μετά την ημερομηνία δημοσίευσής της.
(28)
Η επιτροπή ασφάλειας στη ναυτιλία και την πρόληψης της ρύπανσης από τα πλοία (COSS) δεν εξέδωσε γνώμη για τα μέτρα που προβλέπονται στην παρούσα οδηγία. Κρίθηκε αναγκαία η έκδοση εκτελεστικής πράξης και ο πρόεδρος υπέβαλε το σχέδιο εκτελεστικής πράξης στην επιτροπή προσφυγών για περαιτέρω εξέταση. Τα μέτρα που προβλέπονται στην παρούσα οδηγία είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής προσφυγών,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:
Άρθρο 1
Στο άρθρο 2 της οδηγίας 2009/15/ΕΚ, το στοιχείο δ) αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«δ)
“διεθνείς συμβάσεις” η Διεθνής Σύμβαση για την Ασφάλεια της Ζωής στη Θάλασσα (SOLAS 74) της 1ης Νοεμβρίου 1974, εξαιρουμένου του κεφαλαίου XI-2 του παραρτήματός της, η Διεθνής Σύμβαση περί γραμμών φορτώσεως πλοίων της 5ης Απριλίου 1966 και η Διεθνής Σύμβαση για την πρόληψη της ρύπανσης από τα πλοία (MARPOL) της 2ας Νοεμβρίου 1973, μαζί με τα πρωτόκολλα και τις τροποποιήσεις τους, και οι συναφείς κώδικες που έχουν υποχρεωτικό χαρακτήρα σε όλα τα κράτη μέλη, εξαιρουμένων των παραγράφων 16.1, 18.1 και 19 του τμήματος 2 του Κώδικα εφαρμογής των πράξεων του ΔΝΟ, και των τμημάτων 1.1, 1.3, 3.9.3.1, 3.9.3.2 και 3.9.3.3 του τμήματος 2 του Κώδικα του ΔΝΟ στην επικαιροποιημένη τους έκδοση για τους αναγνωρισμένους οργανισμούς.»
Άρθρο 2
1. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν και δημοσιεύουν, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2015, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία. Κοινοποιούν αμέσως στην Επιτροπή το κείμενο των εν λόγω διατάξεων.
Εφαρμόζουν τις διατάξεις αυτές από την 1η Ιανουαρίου 2016.
Οι διατάξεις αυτές, όταν θεσπίζονται από τα κράτη μέλη, αναφέρονται στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από παρόμοια αναφορά κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Οι λεπτομερείς διατάξεις για την αναφορά αυτή καθορίζονται από τα κράτη μέλη.
2. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή το κείμενο των ουσιωδών διατάξεων εσωτερικού δικαίου τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία.
Άρθρο 3
Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 4
Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.
Βρυξέλλες, 17 Δεκεμβρίου 2014.