PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 391/2013
ze dne 3. května 2013,
kterým se stanoví společný systém poplatků za letové navigační služby
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 550/2004 ze dne 10. března 2004 o poskytování letových navigačních služeb v jednotném evropském nebi (1), ve znění nařízení (ES) č. 1070/2009 (nařízení o poskytování služeb) (2), a zejména na čl. 15 odst. 4 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení (ES) č. 550/2004 ukládá Komisi, aby stanovila společný systém poplatků za letové navigační služby, který umožní jeho jednotné uplatňování v jednotném evropském nebi.
(2)
Vypracování společného systému poplatků za letové navigační služby poskytované během všech fázích letu má pro provádění iniciativy jednotného evropského nebe nesmírný význam. Takový systém by měl přispět ke zvýšení transparentnosti, pokud jde o stanovení, ukládání a vymáhání poplatků, jež se vztahují na uživatele vzdušného prostoru. Systém by rovněž měl přispívat k bezpečnému, nákladově efektivnímu a účinnému poskytování letových navigačních služeb uživatelům, kteří systém financují a podněcují integrované poskytování služeb.
(3)
Společný systém poplatků by měl být nedílnou součástí dosahování cílů systému sledování výkonnosti, jak je stanoveno v článku 11 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 549/2004 ze dne 10. března 2004, kterým se stanoví rámec pro vytvoření jednotného evropského nebe (3), ve znění nařízení (ES) č. 1070/2009 (rámcové nařízení) a prováděcího nařízení Komise (EU) č. 390/2013 ze dne 3. května 2013, kterým se stanoví systém sledování výkonnosti letových navigačních služeb a funkcí sítě (4).
(4)
V souladu s celkovým cílem zvýšení výkonnosti letových navigačních služeb by měl systém poplatků podporovat nákladovou a provozní efektivitu a měl by stanovit zřízení systémů pobídek pro poskytovatele letových navigačních služeb podporujících zdokonalení poskytování letových navigačních služeb, včetně uplatňování sdílení rizika provozu.
(5)
Společný systém poplatků by měl být v souladu se systémem poplatků za traťové navigační služby vypracovaným organizací Eurocontrol a s článkem 15 Chicagské úmluvy o mezinárodním civilním letectví z roku 1944 (dále jen „Chicagská úmluva“).
(6)
Společný systém poplatků by měl umožnit optimální využití vzdušného prostoru s ohledem na toky letového provozu, zejména v rámci funkčních bloků vzdušného prostoru zřízených v souladu s článkem 9a nařízení (ES) č. 550/2004.
(7)
Klíčovou zásadou společného systému poplatků je, aby byly zástupcům uživatelů vzdušného prostoru a příslušným orgánům včas k dispozici úplné a transparentní informace o nákladové základně.
(8)
Pokud je stanoveno, že letištní a přibližovací služby a/nebo služby CNS, MET a AIS jsou poskytovány za tržních podmínek, měly by mít členské státy možnost rozhodnout se, že tyto služby nebudou vypočítávat stanovené náklady, nebudou vypočítávat poplatky za letištní a přibližovací služby, nebudou stanovovat jednotkové sazby letištních a přibližovacích služeb a/nebo nebudou stanovovat finanční pobídky.
(9)
V důsledku měnící se povahy provozování letišť může být nutné v průběhu referenčního období pozměnit oblasti zpoplatnění letištních a přibližovacích služeb.
(10)
Zavádění nových technologií a postupů a souvisejících obchodních modelů podněcujících integrované poskytování služeb by mělo vést k významnému snížení nákladů ve prospěch uživatelů. Aby se toto budoucí snížení nákladů umožnilo, vznikají poskytovatelům letových navigačních služeb náklady na restrukturalizaci a zdokonalení svého podnikání; bude-li prokázán čistý přínos pro uživatele, mohou tyto náklady získat zpět.
(11)
Pobídkové mechanismy podněcující k lepší výkonnosti by měly zohledňovat potřebu odměňování či sankcionování skutečné výkonnosti ve vztahu k úrovním výkonnosti, jež byly očekávány v okamžiku přijetí plánu výkonnosti.
(12)
Aby se urychlilo zavádění technologií SESAR, měly by být investice do nových systémů uspořádání letového provozu (ATM) a zásadních reforem stávajících systémů ATM, jež mají vliv na úroveň výkonnosti evropské sítě ATM, způsobilé pro návratnost nákladů prostřednictvím poplatků za užívání, pokud jsou v souladu s prováděním evropského hlavního plánu ATM, zejména prostřednictvím společných projektů podle čl. 15a odst. 3 nařízení (ES) č. 550/2004. Členské státy by dále měly mít možnost rozhodnout o modulaci poplatků za letové navigační služby s cílem vytvořit pobídky k vybavení letadel systémy zahrnutými do společných projektů.
(13)
Pro zvýšení efektivity letových navigačních služeb a na podporu jejich optimalizovaného využívání by měly být členské státy schopny dále modulovat poplatky s ohledem na míru přetížení sítě v určité oblasti nebo na určité trase v konkrétní dobu.
(14)
Výše poplatků uložených zejména lehkým letadlům by neměla odradit od využívání zařízení a služeb potřebných pro bezpečnost nebo od zavedení nových technik a postupů.
(15)
Členské státy by měly mít možnost stanovit své jednotkové sazby společně, zejména pokud oblasti zpoplatnění procházejí vzdušným prostorem více než jednoho členského státu nebo pokud jsou stranami společného systému poplatků za traťové navigační služby.
(16)
Za účelem zlepšení účinnosti společného systému poplatků a snížení administrativní a účetní zátěže by měly mít členské státy možnost vybírat poplatky za traťové navigační služby v rámci společného systému poplatků za traťové navigační služby společně, prostřednictvím jediného poplatku za let.
(17)
Je třeba posílit právní prostředky k zajištění včasného a úplného hrazení poplatků za letové navigační služby uživateli těchto služeb.
(18)
Poplatky by měly být uživatelům vzdušného prostoru služeb stanovovány a ukládány spravedlivě a transparentně po konzultaci se zástupci těchto uživatelů. Tyto poplatky by měly být pravidelně přezkoumávány.
(19)
Nařízení Komise (ES) č. 1794/2006 ze dne 6. prosince 2006, kterým se stanoví společný systém poplatků za letové navigační služby (5), ve znění nařízení Komise (EU) č. 1191/2010 ze dne 16. prosince 2010 (6), by mělo být s účinností od 1. ledna 2015 zrušeno.
(20)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro jednotné nebe,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
1. Toto nařízení stanoví opatření pro vypracování společného systému poplatků za letové navigační služby.
2. Toto nařízení se vztahuje na letové navigační služby poskytované poskytovateli letových provozních služeb určenými v souladu s článkem 8 nařízení (ES) č. 550/2004 a poskytovateli meteorologických služeb, pokud jsou určeni v souladu s čl. 9 odst. 1 uvedeného nařízení, pro potřeby všeobecného letového provozu v rámci regionů EUR a AFI stanovených Mezinárodní organizací pro civilní letectví (ICAO), ve kterých členské státy zodpovídají za poskytování letových navigačních služeb. Vztahuje se rovněž na manažera struktury vzdušného prostoru zřízeného v souladu s článkem 3 nařízení Komise (EU) č. 677/2011 (7).
3. Členské státy mohou používat toto nařízení na letové navigační služby poskytované ve vzdušném prostoru spadajícím do jejich pravomoci v rámci jiných regionů stanovených ICAO pod podmínkou, že o tom uvědomí Komisi a ostatní členské státy.
4. Členské státy mohou toto nařízení uplatňovat na poskytovatele letových navigačních služeb, kteří obdrželi povolení k poskytování letových navigačních služeb bez osvědčení, v souladu s čl. 7 odst. 5 nařízení (ES) č. 550/2004.
5. Při dodržení ustanovení čl. 1 odst. 4 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013 se mohou členské státy rozhodnout neuplatňovat toto nařízení na letové navigační služby poskytované na letištích s méně než 70 000 pohyby letecké dopravy IFR ročně.
Členské státy o takovém rozhodnutí uvědomí Komisi.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí definice uvedené v článku 2 nařízení (ES) č. 549/2004.
Kromě toho se použijí tyto definice:
1)
„uživatelem letových navigačních služeb“ se rozumí provozovatel letadla v době, kdy byl proveden let, nebo pokud není totožnost provozovatele známá, majitel letadla, pokud nelze prokázat, že v té době byla provozovatelem jiná osoba;
2)
„zástupcem uživatelů vzdušného prostoru“ se rozumí jakákoli právnická osoba či subjekt zastupující zájmy jedné nebo více kategorií uživatelů letových navigačních služeb;
3)
„IFR“ se rozumí pravidla pro let podle přístrojů (Instrument Flight Rules) definovaná v příloze 2 Chicagské úmluvy (desáté vydání - červenec 2005);
4)
„VFR“ se rozumí pravidla pro let za viditelnosti (Visual Flight Rules) definovaná v příloze 2 Chicagské úmluvy (desáté vydání - červenec 2005);
5)
„oblastí zpoplatnění traťových navigačních služeb“ se rozumí objem vzdušného prostoru, pro který je stanoven jeden nákladový základ a jedna jednotková sazba;
6)
„oblastí zpoplatnění letištních a přibližovacích služeb“ se rozumí letiště či skupina letišť, pro která je stanoven jeden nákladový základ a jedna jednotková sazba;
7)
„stanovenými náklady“ se rozumí náklady předem stanovené členským státem podle čl. 15 odst. 2 písm. a) nařízení (ES) č. 550/2004;
8)
„referenčním obdobím“ se rozumí referenční období pro systém sledování výkonnosti stanovený v čl. 11 odst. 3 písm. d) nařízení (ES) č. 549/2004 a v článku 8 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013;
9)
„pohyby letecké dopravy IFR“ se rozumí součet vzletů a přistání provedených podle pravidel pro let podle přístrojů, vypočítaný jako roční průměr za období tří let před předložením plánu výkonnosti;
10)
„jinými příjmy“ se rozumí příjmy získané od orgánů veřejné správy, včetně finanční podpory z programů pomoci Unie, jako jsou transevropské dopravní sítě (TEN-T), nástroj pro propojení Evropy (CEF) a Fond soudržnosti, příjmy z komerčních činností a/nebo, v případě jednotkových sazeb letištních a přibližovacích služeb, příjmy získané ze smluv nebo dohod mezi poskytovateli letových navigačních služeb a provozovateli letišť;
11)
„plánem výkonnosti“ se rozumí plán výkonnosti vypracovaný a přijatý v souladu s ustanoveními článků 11 až 16 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013;
12)
„skutečnými náklady“ se rozumí náklady, které skutečně vznikly v roce poskytování letových navigačních služeb, podléhající konečnému auditu;
13)
„službami CNS, MET a AIS“ se rozumí spojovací, navigační a přehledové služby, meteorologické služby pro letovou navigaci a letecké informační služby;
14)
„náklady na restrukturalizaci“ se rozumí významné jednorázové náklady, které poskytovatelům letových navigačních služeb vzniknou během restrukturalizace v důsledku zavádění nových technologií a postupů a souvisejících obchodních modelů, které motivují k integrovanému poskytování služeb, pokud chce členský stát získat náklady zpět během jednoho nebo více referenčních období. Mohou zahrnovat náklady na vyplácení odstupného zaměstnancům, uzavírání stanovišť řízení letového provozu, přesunutí činnosti na jiné místo, odepisování majetku a/nebo nabývání strategických účastí v jiných poskytovatelích letových navigačních služeb.
Článek 3
Letištní a přibližovací služby a služby CNS, MET a AIS za tržních podmínek
1. Aniž je dotčeno uplatňování zásad uvedených v článcích 14 a 15 nařízení (ES) č. 550/2004 a s výhradou posouzení podle odstavce 2 mohou členské státy před začátkem referenčního období nebo v odůvodněných případech v průběhu referenčního období rozhodnout, že se na některé nebo na všechny jejich letištní a přibližovací služby nebo služby CNS, MET a AIS vztahují tržní podmínky. V takovém případě se použijí ustanovení tohoto nařízení, avšak dotčené členské státy se mohou pro tyto služby rozhodnout:
a)
nevypočítat stanovené náklady v souladu s článkem 7 tohoto nařízení;
b)
nestanovit finanční pobídky pro tyto služby v klíčových oblastech výkonnosti, pokud jde o kapacitu a životní prostředí, v souladu s článkem 15 tohoto nařízení;
a pokud jde o letištní a přibližovací služby:
c)
nevypočítat poplatky za letištní a přibližovací služby v souladu s článkem 12 tohoto nařízení;
d)
nestanovit jednotkové sazby letištních a přibližovacích služeb v souladu s článkem 17 tohoto nařízení.
2. Za účelem stanovení toho, že se na některé nebo na všechny jejich letištní a přibližovací služby nebo na služby CNS, MET a AIS vztahují tržní podmínky, členské státy provedou podrobné posouzení všech podmínek stanovených v příloze I tohoto nařízení. Toto posouzení musí zahrnovat konzultaci se zástupci uživatelů vzdušného prostoru.
3. Členské státy uvedené v odstavci 1 předloží Komisi nejpozději 19 měsíců před začátkem referenčního období nebo datem použitelnosti rozhodnutí přijatých v souladu s odstavcem 1 podrobnou zprávu o obsahu a výsledcích posouzení uvedeného v odstavci 2. Tato zpráva musí být podložena důkazy, včetně případné zadávací dokumentace výběrového řízení, odůvodnění výběru poskytovatele služeb, popisu opatření uložených vybranému poskytovateli služeb pro zajištění nákladově efektivního poskytování letištních a přibližovacích služeb nebo služeb CNS, MET a AIS a výsledku konzultací se zástupci uživatelů vzdušného prostoru. Ve zprávě se uvede úplné odůvodnění závěrů členského státu.
4. Pokud Komise souhlasí, že tržní podmínky byly vytvořeny v souladu s požadavky přílohy I, oznámí to dotčenému členskému státu do čtyř měsíců od obdržení zprávy. Toto období čtyř měsíců se prodlouží na šest měsíců po obdržení zprávy, pokud se Komise domnívá, že pro určení toho, zda byly vytvořeny tržní podmínky, jsou třeba další důkazy.
Pokud Komise shledá, že tržní podmínky vytvořeny nejsou, rozhodne do šesti měsíců po obdržení zprávy a v souladu s postupem uvedeným v čl. 5 odst. 2 nařízení (ES) č. 549/2004, že dotčený členský stát (dotčené členské státy) musí plně uplatňovat ustanovení tohoto nařízení. Toto rozhodnutí se přijme po konzultaci s dotčeným členským státem (dotčenými členskými státy).
5. Zpráva členského státu a rozhodnutí Komise uvedené v odstavci 4 jsou platné po dobu trvání dotčeného referenčního období, jsou veřejně dostupné a odkaz na ně se zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Zásady společného systému poplatků
1. Společný systém poplatků se řídí zásadami stanovenými v článku 15 nařízení (ES) č. 550/2004.
2. Stanovené náklady na traťové navigační služby jsou financovány z poplatků za traťové navigační služby uložených uživatelům letových navigačních služeb v souladu s ustanoveními kapitoly III a/nebo z jiných příjmů.
3. Stanovené náklady na letištní a přibližovací služby jsou financovány z poplatků za letištní a přibližovací služby uložených uživatelům letových navigačních služeb v souladu s ustanoveními kapitoly III a/nebo z jiných příjmů.
4. Odstavci 2 a 3 není dotčeno financování výjimek v případě některých uživatelů letových navigačních služeb z jiných finančních zdrojů v souladu s článkem 10.
5. Společný systém poplatků zabezpečí transparentnost a konzultace se zástupci uživatelů letových navigačních služeb v oblasti nákladových základů a rozdělení nákladů mezi různé služby.
6. Příjmy získané z poplatků za traťové navigační služby nebo poplatků za letištní a přibližovací služby stanovených v souladu s články 11 a 12 tohoto nařízení se nesmí použít k financování komerční činnosti poskytovatelů letových navigačních služeb.
Článek 5
Vytvoření oblastí zpoplatnění
1. Členské státy vytvoří oblasti zpoplatnění ve vzdušném prostoru spadajícím do jejich pravomoci, v nichž jsou uživatelům vzdušného prostoru poskytovány letové navigační služby.
2. Oblasti zpoplatnění se vymezí v souladu s operacemi a službami řízení letového provozu po konzultaci se zástupci uživatelů vzdušného prostoru.
3. Oblast zpoplatnění traťových navigačních služeb se rozprostírá od zemského povrchu a zahrnuje i horní vzdušný prostor. Ve složitých oblastech letištních a přibližovacích služeb mohou členské státy uvnitř oblasti zpoplatnění vyčlenit zvláštní oblast.
4. Pokud oblasti zpoplatnění procházejí vzdušným prostorem více než jednoho členského státu, zajistí dotčené členské státy shodné a jednotné používání tohoto nařízení na dotčený vzdušný prostor.
5. Oblast zpoplatnění letištních a přibližovacích služeb může být v průběhu referenčního období změněna. V takovém případě členské státy:
a)
poskytnou Komisi příslušné údaje o nákladech a provozu, aby mohla zrekonstruovat konzistentní datové soubory týkající se nákladů a provozu, zachycující situaci před provedením uvedené změny a po ní, a splnit své úkoly v oblasti sledování výkonnosti v souladu s článkem 18 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013;
b)
konzultují zástupce uživatelů vzdušného prostoru a jejich připomínky oznámí Komisi;
c)
poskytnou Komisi posouzení dopadů změn na cíle v oblasti efektivity nákladů a sledování výkonnosti letištních a přibližovacích služeb a uvedou, jak bude provádět sledování výkonnosti ve zbývající části referenčního období.
KAPITOLA II
NÁKLADY NA POSKYTOVÁNÍ LETOVÝCH NAVIGAČNÍCH SLUŽEB
Článek 6
Způsobilé služby, zařízení a činnosti
1. Poskytovatelé letových navigačních služeb uvedení v čl. 1 odst. 2 a 4 stanoví náklady, které jim při poskytování letových navigačních služeb vznikají provozem zařízení a poskytováním služeb stanovených Evropským oblastním navigačním plánem ICAO v oblastech zpoplatnění v jejich pravomoci.
Tyto náklady zahrnují administrativní výdaje, školení, studie, testy a zkoušky, jakož i výzkum a vývoj související s těmito službami.
2. Členské státy mohou určit následující náklady jako stanovené náklady v souladu s čl. 15 odst. 2 písm. b) nařízení (ES) č. 550/2004, pokud vzniknou v důsledku poskytování letových navigačních služeb:
a)
náklady vzniklé příslušným vnitrostátním orgánům;
b)
náklady vzniklé kvalifikovaným subjektům uvedeným v článku 3 nařízení (ES) č. 550/2004;
c)
náklady plynoucí z mezinárodních dohod.
3. V souladu s čl. 15a odst. 3 nařízení (ES) č. 550/2004 může být část příjmů plynoucích z poplatků využita k financování společných projektů pro funkce spojené se sítěmi, které jsou obzvláště důležité pro zlepšení celkového výkonu uspořádání letového provozu a letových navigačních služeb. V takovýchto případech členské státy zavedou komplexní a transparentní účetní postupy, aby se zajistilo, že uživatelé vzdušného prostoru nebudou zpoplatňováni dvakrát. Stanovené náklady vyplývající ze společného projektu musí být jasně určeny v souladu s přílohami II a VII.
4. Investice do nových systémů uspořádání letového provozu (ATM) a zásadní reformy stávajících systémů ATM jsou způsobilé, pokud jsou v souladu s prováděním evropského hlavního plánu ATM, zejména prostřednictvím společných projektů uvedených v čl. 15a odst. 3 nařízení (ES) č. 550/2004.
Článek 7
Výpočet nákladů
1. Stanovené náklady a skutečné náklady zahrnují náklady na způsobilé služby, zařízení a činnosti uvedené v článku 6 tohoto nařízení a určené v souladu s účetními požadavky stanovenými v článku 12 nařízení (ES) č. 550/2004.
Jednorázové nákladové dopady vyplývající ze zavedení mezinárodních účetních standardů lze rozložit na období nepřesahující 15 let.
Aniž jsou dotčeny články 17 a 19 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013, určí se stanovené náklady před začátkem každého referenčního období jako součást plánu výkonnosti na každý kalendářní rok během referenčního období, a to v reálném i jmenovitém vyjádření. Pro každý rok referenčního období se rozdíl mezi stanovenými náklady ve jmenovitém vyjádření před referenčním obdobím a stanovenými náklady upravenými na základě rozdílu mezi reálnou inflací zaznamenanou Komisí v harmonizovaném indexu spotřebitelských cen Eurostatu zveřejněném v dubnu roku n a inflačním předpokladem uvedeným v plánu výkonnosti na rok předcházející referenčnímu období a na každý rok referenčního období pro účely výpočtu jednotkové sazby přenáší do roku n + 2.
Stanovené náklady a skutečné náklady se vypočítají v národní měně. Pokud je pro funkční blok vzdušného prostoru vytvořena společná oblast zpoplatnění s jedinou jednotkovou sazbou, zajistí dotčené členské státy převod vnitrostátních nákladů na euro nebo na národní měnu jednoho z dotčených členských států, aby byl zajištěn transparentní výpočet jediné jednotkové sazby podle čl. 17 odst. 1 třetího pododstavce tohoto nařízení. Dotčené členské státy příslušně informují Komisi a Eurocontrol.
2. Náklady uvedené v odstavci 1 se rozdělí na náklady na zaměstnance, jiné provozní náklady, náklady na odpisy, náklady na kapitál a mimořádné položky včetně nevratných odvedených daní a celních poplatků a všechny ostatní související náklady.
Náklady na zaměstnance zahrnují hrubou mzdu, příplatky za práci přesčas, příspěvek zaměstnavatele na sociální pojištění, jakož i penzijní náklady a jiné dávky. Penzijní náklady mohou být vypočteny s použitím obezřetných předpokladů v souladu s řízením systému nebo případně příslušným vnitrostátním právem. Takové předpoklady jsou podrobně rozvedeny v plánu výkonnosti.
Jiné provozní náklady zahrnují náklady vzniklé koupí zboží a služeb používaných k poskytování letových navigačních služeb; patří mezi ně zejména služby zadané externím dodavatelům, externí zaměstnanci, materiál, energie, veřejné služby, pronájem budov, vybavení a zařízení, údržba, náklady na pojištění a cestovné. Pokud poskytovatel letových provozních služeb zakoupí jiné letové navigační služby, zahrne poskytovatel náklady vynaložené na tyto služby do svých ostatních provozních nákladů.
Náklady na odpisy se vztahují k celkovým dlouhodobým aktivům užívaným pro účely letových navigačních služeb. Dlouhodobá aktiva se odepisují v souladu s jejich očekávanou životností za použití metody rovnoměrného odpisování uplatněné na pořizovací hodnotu odpisovaných aktiv. Pro výpočet odpisů lze použít účtování pořizovacích nebo stávajících cen. Metodika se po dobu odpisování nesmí měnit a musí být v souladu s uplatněnými náklady na kapitál (jmenovité kapitálové náklady pro účtování pořizovacích cen a reálné kapitálové náklady pro účtování stávajících cen). Použije-li se účtování stávajících cen, poskytnou se i čísla účtování ekvivalentních pořizovacích cen, aby bylo umožněno srovnání a hodnocení.
Náklady na kapitál se rovnají součinu:
a)
součtu průměrné čisté účetní hodnoty dlouhodobých aktiv a případných opravných položek k celkovým aktivům stanoveným vnitrostátním dozorovým orgánem a používaných poskytovatelem letových navigačních služeb, která jsou v provozu či ve výstavbě, a průměrné hodnoty čistých oběžných aktiv kromě úročených účtů potřebných pro poskytování letových navigačních služeb a
b)
váženého průměru úrokové sazby z přijatých úvěrů a návratnosti vlastního kapitálu. V případě poskytovatele letových navigačních služeb bez vlastního kapitálu se vážený průměr vypočítává na základě návratnosti uplatňované vůči rozdílu mezi celkovými aktivy uvedenými v písmeni a) a úvěry.
Mimořádné položky jsou tvořeny nevratnými náklady vztahujícími se na poskytování letových navigačních služeb, které vznikly v průběhu stejného roku.
Každá úprava nad rámec ustanovení mezinárodních účetních standardů se uvede v plánu výkonnosti za účelem přezkumu ze strany Komise a v doplňujících informacích, které jsou poskytovány v souladu s přílohou II.
3. Pro účely výpočtu nákladů na kapitál uvedených v odstavci 2 jsou ukazatele, kterým má být přikládána váha, založeny na poměru financování prostřednictvím úvěru, nebo vlastního kapitálu. Úroková sazba z přijatých úvěrů se rovná váženému průměru úrokové sazby z přijatých úvěrů poskytovatele letových navigačních služeb. Použije se hodnota návratnosti vlastního kapitálu, která je uvedena v plánu výkonnosti na dané období, a vychází ze skutečného finančního rizika vzniklého poskytovateli letových navigačních služeb na základě posouzení provedeného před referenčním obdobím.
Pokud aktiva nepatří poskytovateli letových navigačních služeb, ale jsou zahrnuta do výpočtu nákladů na kapitál, členské státy zajistí, aby náklady na tato aktiva nebyly zpětně získány dvakrát.
4. Výpočet skutečných nákladů může zahrnovat zpětné získání nákladů na restrukturalizaci poskytovatelů letových navigačních služeb, které vznikly v referenčních obdobích předcházejících referenčnímu období, v němž dochází ke zpětnému získání, pokud obchodní plán prokáže postupný čistý přínos pro uživatele.
Vnitrostátní dozorový orgán předloží Komisi obchodní plán, plán zpětného získání nákladů na restrukturalizaci a výsledky konzultace se zástupci uživatelů vzdušného prostoru o obchodním plánu a plánu zpětného získání nákladů na restrukturalizaci.
Jestliže Komise zjistí, že byl prokázán očekávaný postupný čistý přínos pro uživatele, uvědomí o tom dotčený členský stát do pěti měsíců od obdržení podání od vnitrostátního dozorového orgánu.
Jestliže Komise zjistí, že očekávaný postupný čistý přínos pro uživatele prokázán nebyl, rozhodne do pěti měsíců od obdržení podání od vnitrostátního dozorového orgánu v souladu s postupem podle čl. 5 odst. 2 nařízení (ES) č. 549/2004, že náklady na restrukturalizaci poskytovatelů letových navigačních služeb nesmí být získány zpět, a uvědomí o tom dotčený členský stát.
Dotčený členský stát předloží zprávu o vývoji nákladů na restrukturalizaci a čistých přínosech pro uživatele ve své výroční zprávě podle čl. 18 odst. 4 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013.
Článek 8
Přidělení nákladů
1. Náklady na způsobilé služby, zařízení a činnosti ve smyslu článku 6 se přidělí transparentním způsobem oblastem zpoplatnění, ve kterých skutečně vznikly.
Pokud náklady vzniknou v několika různých oblastech zpoplatnění, přidělí se poměrným způsobem na základě transparentní metodiky podle článku 9.
2. Náklady na letištní a přibližovací služby obsahují náklady na následující služby:
a)
letištní služby řízení, letištní letové informační služby včetně letových poradních služeb a náklady na pohotovostní služby;
b)
letové provozní služby související s přiblížením a odletem letadla v rozsahu určené vzdálenosti kolem letiště na základě provozních požadavků;
c)
náležité přiřazení všech ostatních součástí letových navigačních služeb odrážející poměrné rozdělení mezi traťové navigační služby a letištní a přibližovací služby.
Pro účely odst. 2 písm. b) a c) členské státy před začátkem každého referenčního období stanoví pro každé letiště kritéria použitá pro přidělení nákladů mezi letištní a přibližovací služby a traťové navigační služby a příslušně informují Komisi.
3. Náklady na traťové navigační služby se vztahují k nákladům uvedeným v odstavci 1 s výjimkou nákladů uvedených v odstavci 2.
4. Pokud jsou poskytnuty výjimky pro lety VFR v souladu s článkem 10, určí poskytovatel letových navigačních služeb náklady letových navigačních služeb poskytované letům VFR a oddělí je od nákladů poskytovaných letům IFR. Tyto náklady mohou být určeny prostřednictvím metodiky marginálních nákladů, přičemž se zohlední výhody pro lety IFR vyplývající ze služeb poskytnutých letům VFR.
Článek 9
Transparentnost nákladů a systému poplatků
1. Členské státy koordinovaně a nejpozději sedm měsíců před začátkem každého referenčního období pozvou zástupce uživatelů vzdušného prostoru ke konzultaci o stanovených nákladech, plánovaných investicích, prognózách výkonových jednotek, politice poplatků a výsledných jednotkových sazbách. Jsou jim nápomocni poskytovatelé letových navigačních služeb. Členské státy transparentním způsobem stanoví své vnitrostátní náklady nebo náklady funkčních bloků vzdušného prostoru v souladu s článkem 6 a poskytnou své jednotkové sazby zástupcům uživatelů vzdušného prostoru, Komisi a případně i organizaci Eurocontrol.
Během referenčního období členské státy každý rok koordinovaně pozvou zástupce uživatelů vzdušného prostoru ke konzultaci o každé odchylce od prognózy, zejména s ohledem na:
a)
skutečný provoz a náklady ve srovnání s prognózou provozu a stanovenými náklady;
b)
uplatňování mechanismu sdílení rizika provozu stanoveného v článku 13;
c)
uplatňování mechanismu sdílení nákladů stanoveného v článku 14;
d)
systémy pobídek stanovené v článku 15;
e)
modulaci poplatků stanovenou v článku 16.
Tuto konzultaci lze uspořádat v regionálním rámci. Zástupci uživatelů vzdušného prostoru mají právo požádat, aby se konalo více konzultací. Konzultace s uživateli se rovněž systematicky pořádají po aktivaci varovného mechanismu stanoveného v článcích 17 a 19 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013 jenž má za následek revizi stanovených jednotkových nákladů.
2. Informace uvedené v odstavci 1 jsou založeny na výkazních tabulkách a prováděcích pravidlech uvedených v přílohách II, VI a VII. Pokud je v souladu s článkem 3 stanoveno, že se na letištní a přibližovací služby nebo služby CNS, MET a AIS vztahují tržní podmínky, jsou informace uvedené v odstavci 1 založeny na výkazních tabulkách a prováděcích pravidlech uvedených v příloze III. Příslušná dokumentace se dá k dispozici zástupcům uživatelů vzdušného prostoru, Komisi, Eurocontrolu a vnitrostátním dozorovým orgánům tři týdny před konzultační schůzkou. Pro každoroční konzultaci uvedenou v odst. 1 druhém pododstavci je příslušná dokumentace dána k dispozici zástupcům uživatelů vzdušného prostoru, Komisi, Eurocontrolu a vnitrostátním dozorovým orgánům každý rok nejpozději 1. června.
3. S cílem umožnit podávání zpráv o dosažení výkonnosti podle čl. 18 odst. 4 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013 dají členské státy k dispozici Komisi a Eurocontrolu do 1. června každého roku své skutečné náklady vzniklé během předcházejícího roku a rozdíl mezi skutečnými náklady a stanovenými náklady uvedenými v plánu výkonnosti s využitím výkazních tabulek a prováděcích pravidel uvedených v přílohách II, VI a VII. Členské státy, které v souladu s článkem 3 rozhodly, že se na letištní a přibližovací služby nebo služby CNS, MET a AIS vztahují tržní podmínky, poskytují tyto informace s využitím výkazních tabulek a prováděcích pravidel stanovených v příloze III.
KAPITOLA III
FINANCOVÁNÍ POSKYTOVÁNÍ LETOVÝCH NAVIGAČNÍCH SLUŽEB PROSTŘEDNICTVÍM POPLATKŮ ZA LETOVÉ NAVIGAČNÍ SLUŽBY
Článek 10
Výjimky z poplatků za letové navigační služby
1. Členské státy udělí výjimku z placení poplatků za traťové navigační služby:
a)
letům provedeným letadlem, jehož maximální povolená vzletová hmotnost je menší než dvě metrické tuny;
b)
smíšeným letům VFR/IFR v oblastech zpoplatnění, kde jsou dané lety provedeny výlučně podle VFR a kde se za lety VFR neúčtuje poplatek;
c)
letům provedeným výlučně za účelem přepravy vládnoucího panovníka a jeho nejbližší rodiny, hlav států, předsedů vlád a vládních ministrů během jejich oficiálních cest; ve všech případech musí být tato výjimka opodstatněna patřičným označením statusu nebo poznámkou v letovém plánu;
d)
letům za účelem pátrání a záchrany povoleným příslušným odpovědným subjektem.
2. Členské státy mohou udělit výjimku z placení poplatků za traťové navigační služby:
a)
vojenským letům provedeným vojenským letadlem jakékoli země;
b)
výcvikovým letům provedeným výlučně za účelem udělení průkazu způsobilosti nebo získání kvalifikace v případě letové posádky v pilotním prostoru, pokud je tato skutečnost opodstatněna příslušnou poznámkou v letovém plánu; lety musí být provedeny výhradně ve vzdušném prostoru dotčeného členského státu a jejich účelem nesmí být přeprava cestujících nebo nákladu, ani manipulační let či přemísťování letadla;
c)
letům provedeným výlučně za účelem kontroly či ověřování vybavení používaného jako pozemní zařízení pro letovou navigaci či vybavení, které tak má být používáno, s výjimkou manipulačních letů dotčeného letadla;
d)
letům končícím na letišti, ze kterého vzlétly, a během kterých nedošlo k mezipřistání;
e)
letům VFR;
f)
humanitárním letům povoleným příslušným odpovědným subjektem;
g)
letům provedeným celními a policejními orgány.
3. Členské státy mohou letům uvedeným v odstavcích 1 a 2 udělit výjimku z placení poplatků za letištní a přibližovací služby.
4. Náklady vzniklé v souvislosti s lety, kterým byla udělena výjimka z placení poplatků, jsou tvořeny:
a)
náklady na lety VFR, kterým byla udělena výjimka, uvedenými v čl. 8 odst. 4, a
b)
náklady na lety IFR, kterým byla udělena výjimka, jež se vypočítají jako součin nákladů vzniklých v souvislosti s lety IFR a poměru počtu výkonových jednotek, kterým byla udělena výjimka, k celkovému počtu výkonových jednotek, přičemž celkový počet výkonových jednotek sestává z výkonových jednotek v souvislosti s lety IFR, jakož i výkonových jednotek v souvislosti s lety VFR, kterým nebyla udělena výjimka. Náklady vzniklé v souvislosti s lety IFR se rovnají celkovým nákladům po odečtení nákladů na lety VFR.
5. Členské státy zajistí, aby poskytovatelům letových navigačních služeb byly proplaceny služby, které poskytli v souvislosti s lety, kterým byla udělena výjimka.
Článek 11
Výpočet poplatků za traťové navigační služby
1. Aniž je dotčena možnost financování traťových letových navigačních služeb prostřednictvím jiných příjmů podle čl. 4 odst. 2, poplatek za traťové navigační služby u konkrétního letu v konkrétní oblasti zpoplatnění traťových navigačních služeb se rovná součinu jednotkové sazby stanovené pro tuto oblast zpoplatnění traťových navigačních služeb a výkonových jednotek traťových navigačních služeb u daného letu.
2. Jednotková sazba a traťové výkonové jednotky se vypočítají v souladu s přílohou IV.
Článek 12
Výpočet poplatků za letištní a přibližovací služby
1. Aniž je dotčena možnost financování letištních a přibližovacích služeb prostřednictvím jiných příjmů podle čl. 4 odst. 3, poplatek za letištní a přibližovací služby u konkrétního letu v konkrétní oblasti zpoplatnění letištních a přibližovacích služeb se rovná součinu jednotkové sazby stanovené pro tuto oblast letištních a přibližovacích služeb a výkonových jednotek letištních a přibližovacích služeb u daného letu. Pro účely poplatků se přiblížení a odlet počítá za jeden let. Výpočetní jednotkou je buď let při příletu, nebo let při odletu.
2. Jednotková sazba a výkonové jednotky letištních a přibližovacích služeb se vypočítají v souladu s přílohou V.
Článek 13
Sdílení rizika provozu
1. Použije se mechanismus sdílení rizika provozu v souladu se zásadami uvedenými v článku 12 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013.
2. Následující náklady nejsou předmětem sdílení rizika provozu a musí mít za následek zvýšení nebo snížení stanovených nákladů v následujícím roce (následujících letech) bez ohledu na vývoj provozu:
a)
stanovené náklady určené v souladu s čl. 6 odst. 2 s výjimkou dohod týkajících se poskytování přeshraničních letových provozních služeb;
b)
stanovené náklady na meteorologické služby;
c)
úprava v důsledku rozdílů mezi prognózovanou a skutečnou inflací podle čl. 7 odst. 1;
d)
zpětné získání nákladů na restrukturalizaci, je-li schváleno v souladu s čl. 7 odst. 4;
e)
převody v důsledku zavádění mechanismu sdílení rizika provozu;
f)
převody schválené v předchozím referenčním období v důsledku zavádění mechanismu sdílení nákladů uvedeného v článku 14;
g)
slevy nebo pokuty vyplývající ze systémů finančních pobídek uvedených v článku 15;
h)
přeplatky nebo nedoplatky, které může způsobit modulace poplatků za letové navigační služby podle článku 16;
i)
přeplatky nebo nedoplatky vyplývající ze změn provozu;
j)
v případě druhého referenčního období přeplatky nebo nedoplatky vzniklé členským státům až do roku 2011 včetně, pokud jde o traťové navigační služby, a až do roku 2014 včetně, pokud jde o letištní a přibližovací služby.
Navíc mohou členské státy vyjmout ze sdílení rizika provozu stanovené náklady poskytovatelů letových navigačních služeb, kteří obdrželi povolení k poskytování letových navigačních služeb bez osvědčení, v souladu s čl. 7 odst. 5 nařízení (ES) č. 550/2004.
3. Pokud se během daného roku n skutečný počet výkonových jednotek ve srovnání s prognózou vypracovanou v plánu výkonnosti pro uvedený rok n nezvýší nebo nesníží o více než 2 %, dodatečný příjem nebo ztráta v příjmech poskytovatele letových navigačních služeb ve vztahu ke stanoveným nákladům se nepřevádí.
4. Pokud během daného roku n skutečný počet výkonových jednotek převýší prognózu vypracovanou v plánu výkonnosti pro uvedený rok n o více než 2 %, má minimálně 70 % dodatečného příjmu získaného příslušnými poskytovateli letových navigačních služeb, který překračuje 2 % rozdílu mezi skutečnými výkonovými jednotkami a prognózou ve vztahu ke stanoveným nákladům v plánu výkonnosti, za následek odpovídající snížení stanovených nákladů na rok n + 2.
Pokud během daného roku n skutečný počet výkonových jednotek zaostane za prognózou vypracovanou v plánu výkonnosti pro uvedený rok n o více než 2 %, má maximálně 70 % ztráty příjmů vzniklé příslušným poskytovatelům letových navigačních služeb, která překračuje 2 % rozdílu mezi skutečnými výkonovými jednotkami a prognózou ve vztahu ke stanoveným nákladům v plánu výkonnosti, za následek odpovídající zvýšení stanovených nákladů nejdříve v roce n + 2.
5. Pokud je během daného roku n skutečný počet výkonových jednotek nižší než 90 % prognózy vypracované v plánu výkonnosti pro uvedený rok n, má plná výše ztráty příjmů vzniklé příslušným poskytovatelům letových navigačních služeb, která překračuje 10 % rozdílu mezi skutečnými výkonovými jednotkami a prognózou ve vztahu ke stanoveným nákladům v plánu výkonnosti, za následek odpovídající zvýšení stanovených nákladů nejdříve v roce n + 2.
Pokud je během daného roku n skutečný počet výkonových jednotek vyšší než 110 % prognózy vypracované v plánu výkonnosti pro uvedený rok n, má plná výše dodatečného příjmu získaného příslušnými poskytovateli letových navigačních služeb, která překračuje 10 % rozdílu mezi skutečnými výkonovými jednotkami a prognózou ve vztahu ke stanoveným nákladům v plánu výkonnosti, za následek odpovídající snížení stanovených nákladů na rok n + 2.
6. V případě letištních a přibližovacích služeb mohou členské státy rozhodnout, že se na letiště s méně než 225 000 pohyby letecké dopravy IFR ročně nepoužijí ustanovení odstavců 3, 4 a 5. Členské státy o takovém rozhodnutí informují Komisi do dvou měsíců od vyhlášení tohoto nařízení.
Článek 14
Sdílení nákladů
1. Použije se mechanismus sdílení nákladů v souladu s těmito zásadami:
a)
pokud se skutečné náklady během celého referenčního období sníží pod stanovené náklady určené na začátku referenčního období, výsledný rozdíl si ponechá příslušný poskytovatel letových navigačních služeb, členský stát nebo kvalifikovaný subjekt;
b)
pokud se skutečné náklady během celého referenčního období zvýší nad stanovené náklady určené na začátku referenčního období, výsledný rozdíl ponese příslušný poskytovatel letových navigačních služeb, členský stát nebo kvalifikovaný subjekt.
2. Náklady vyňaté z uplatňování odst. 1 písm. a) a b):
a)
Mechanismus sdílení nákladů uvedený v odst. 1 písm. a) a b) se nevztahuje na rozdíl mezi stanovenými a skutečnými náklady, pokud jde o nákladové položky, pro jejichž řízení příslušný poskytovatel letových navigačních služeb, členský stát nebo kvalifikované subjekty přijaly přiměřená a identifikovatelná opatření, u nichž však lze mít za to, že jsou mimo jejich kontrolu v důsledku:
i)
nepředvídaných změn ve vnitrostátních důchodových právních předpisech, v právních předpisech o důchodovém účetnictví nebo v nákladech na důchody způsobených nepředvídanými podmínkami na finančním trhu,
ii)
významných změn úrokových sazeb úvěrů financujících náklady vznikající při poskytování letových navigačních služeb,
iii)
nepředvídaných nových nákladových položek nezahrnutých v plánu výkonnosti, ale vyžadovaných právními předpisy,
iv)
nepředvídaných změn vnitrostátního daňového práva,
v)
nepředvídaných změn v nákladech nebo příjmech vyplývajících z mezinárodních dohod.
b)
Aniž je dotčen čl. 7 odst. 1 třetí pododstavec, každá nákladová položka zahrnutá podle odst. 2 písm. a) je určena vnitrostátním dozorovým orgánem a plán výkonnosti u každé nákladové položky ve vztahu k předchozímu referenčnímu období uvede:
i)
úplný popis nákladové položky,
ii)
náklady přidělené této položce v plánu výkonnosti,
iii)
odůvodnění toho, proč se nákladová položka považuje za způsobilou podle odst. 2 písm. a), a nikoliv podle odst. 1 písm. a) a b),
iv)
předmětné vnější události nebo okolnosti mimo kontrolu dotčených vnitrostátních dozorových orgánů, poskytovatele letových navigačních služeb nebo kvalifikovaného subjektu, které způsobily rozdíl mezi skutečnými a stanovenými náklady souvisejícími s touto nákladovou položkou,
v)
opatření přijatá za účelem řízení nákladového rizika spojeného s touto položkou.
c)
Identifikace a vysvětlení rozdílů mezi skutečnými a stanovenými náklady ve vztahu k těmto položkám se provede v souladu s přílohou VII bodem 2.
d)
Pokud jsou v důsledku odečtení nákladů, na něž se vztahuje odst. 2 písm. a), skutečné náklady během celého referenčního období nižší než stanovené náklady určené na začátku referenčního období, vrátí se výsledný rozdíl uživatelům vzdušného prostoru převodem do následujícího referenčního období.
e)
Pokud jsou v důsledku zahrnutí nákladů, na něž se vztahuje odst. 2 písm. a), skutečné náklady během celého referenčního období vyšší než stanovené náklady určené na začátku referenčního období, přenese se výsledný rozdíl na uživatele vzdušného prostoru převodem do následujícího referenčního období.
f)
Dotčený vnitrostátní dozorový orgán každý rok určí, že rozdíl skutečných nákladů oproti stanoveným nákladům je skutečně výsledkem příslušných událostí nebo okolností uvedených v odst. 2 písm. a) a v souladu s ustanovením odst. 2 písm. b). Ověří rovněž, že rozdíl v nákladech, který se přenáší na uživatele, je konkrétně identifikován a kategorizován. O výsledcích svého posouzení každoročně informuje uživatele vzdušného prostoru a podá zprávu Komisi. Pokud Komise do šesti měsíců od obdržení výroční zprávy o posouzení dotčeného vnitrostátního dozorového orgánu dospěje k závěru, že zpráva o posouzení neurčuje, že rozdíl skutečných nákladů oproti stanoveným nákladům je skutečně výsledkem příslušných událostí nebo okolností uvedených v odst. 2 písm. a) a v souladu s ustanovením odst. 2 písm. b), rozhodne v souladu s postupem podle čl. 5 odst. 2 nařízení (ES) č. 549/2004, že dotčený členský stát (dotčené členské státy) nesmí na rozdíl skutečných nákladů oproti stanoveným nákladům uplatnit ustanovení odstavce 2, a to částečně nebo zcela podle svých zjištění.
g)
Převáděné částky se musí specifikovat podle faktorů a popsat v doplňujících informacích předkládaných v souladu s přílohou VI.
Článek 15
Systémy pobídek pro poskytovatele letových navigačních služeb
1. Členské státy přijmou finanční pobídky pro své poskytovatele letových navigačních služeb v klíčové oblasti výkonnosti týkající se kapacity a mohou přijmout finanční pobídky v klíčové oblasti výkonnosti týkající se životního prostředí v souladu s článkem 12 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013. Tyto pobídky se skládají ze slev za překročení a pokut za nedosažení cílových úrovní výkonnosti a podle úrovně dosažené výkonnosti se přičtou k přijatým stanoveným nákladům nebo se od nich odečtou.
Uvedené systémy finančních pobídek musí být v souladu s těmito zásadami:
a)
jednotková sazba na rok n + 2 se upraví, aby byla poskytnuta sleva za překročení nebo uložena pokuta za nedosažení podle skutečné úrovně výkonnosti poskytovatele letových navigačních služeb v roce n ve srovnání s příslušným cílem;
b)
použitelná výše slev a pokut je úměrná cílům a výkonnosti, kterých je třeba dosáhnout. Za výkonnost na úrovni, kterou předpokládají výkonnostní cíle, nebo pod touto úrovní, nesmí být poskytnuty žádné slevy;
c)
použitelné slevy a pokuty se stanoví ve stejné výši;
d)
souhrnná maximální výše slev a souhrnná maximální výše pokut nesmí překročit 1 % příjmů z letových navigačních služeb v roce n;
e)
úrovně změn výkonnosti a použitelná výše slev a pokut se stanoví po konzultaci uvedené v článku 9 a uvedou se v plánu výkonnosti;
f)
v případě cílů na úrovni funkčních bloků vzdušného prostoru se slevy a pokuty uplatní na dotčené poskytovatele letových navigačních služeb;
g)
pro klíčovou oblast výkonnosti týkající se kapacity se cílové úrovně výkonnosti mohou upravit, aby se vztahovaly pouze na důvody zpoždění související s kapacitou řízení letového provozu (ATC), směrováním ATC, personálem ATC, zařízením ATC, uspořádáním vzdušného prostoru a zvláštními událostmi kódů C, R, S, T, M a P uživatelské příručky ATFCM.
2. Vnitrostátní dozorové orgány sledují řádné uplatňování těchto systémů pobídek ze strany poskytovatelů letových navigačních služeb.
Článek 16
Modulace poplatků za letové navigační služby
1. Poté, co nabídnou konzultace stanovené v článku 9, mohou členské státy na vnitrostátní úrovni nebo na úrovni funkčních bloků vzdušného prostoru a nediskriminačním a transparentním způsobem modulovat poplatky za letové navigační služby účtované uživatelům vzdušného prostoru, aby zohlednily své úsilí vynaložené zejména s cílem:
a)
optimalizovat využívání letových navigačních služeb;
b)
snížit dopady letectví na životní prostředí;
c)
snížit celkové náklady letových navigačních služeb a zvýšit jejich efektivitu, zejména modulací poplatků v závislosti na míře přetížení sítě v určité oblasti nebo na určité trati v konkrétní dobu.
Modulace poplatků nesmí mít za následek celkovou změnu příjmů poskytovatele letových navigačních služeb. Přeplatky nebo nedoplatky se převedou do následujícího období.
2. Modulace poplatků za letové navigační služby může být rovněž nediskriminačním a transparentním způsobem prováděna s cílem urychlit zavádění funkcí ATM v rámci programu SESAR. Cílem modulace může být obzvláště poskytnutí pobídek k vybavení letadel systémy zahrnutými do společných projektů uvedených v čl. 15a odst. 3 nařízení (ES) č. 550/2004.
3. Modulací poplatků za letové navigační služby se rozumí změna poplatků za traťové navigační služby a/nebo poplatků za letištní a přibližovací služby vypočítaných na základě ustanovení článků 11 a 12.
4. Vnitrostátní dozorové orgány sledují řádné uplatňování modulace poplatků za letové navigační služby ze strany poskytovatelů letových navigačních služeb.
Článek 17
Stanovení jednotkových sazeb pro oblasti zpoplatnění
1. Členské státy zajistí, aby byly pro každou oblast zpoplatnění každoročně stanoveny jednotkové sazby. Aniž je dotčen odstavec 2, jednotkové sazby se v průběhu roku nemění.
Jednotkové sazby se stanoví v souladu s následujícím postupem:
a)
Pro každý rok referenčního období se jednotkové sazby pro rok n vypočítají do 1. listopadu roku n-1 na základě stanovených jednotkových nákladů obsažených v plánu výkonnosti a úprav uvedených v bodě 2.2 příloh IV a V tohoto nařízení.
b)
Jednotkové sazby pro rok n předloží členský stát Komisi do 1. června roku n-1 v souladu s požadavky čl. 9 odst. 1 a 2.
c)
Komise tyto jednotkové sazby posoudí s ohledem na ustanovení tohoto nařízení a prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013.
d)
Pokud Komise dospěje k názoru, že jednotkové sazby jsou v souladu s ustanoveními tohoto nařízení a prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013, uvědomí o tom dotčený členský stát do čtyř měsíců po předložení jednotkových sazeb.
e)
Pokud Komise dospěje k názoru, že jednotkové sazby nejsou v souladu s ustanoveními tohoto nařízení a prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013, uvědomí o tom dotčený členský stát do čtyř měsíců po předložení jednotkových sazeb a tento členský stát do jednoho měsíce předloží Komisi revidované jednotkové sazby.
f)
Členské státy o jednotkových sazbách pro každou oblast zpoplatnění informují Komisi a případně Eurocontrol do 1. listopadu roku n-1.
Jednotkové sazby se stanoví v národní měně. Pokud se členské státy, které jsou součástí funkčního bloku vzdušného prostoru, rozhodnou vytvořit společnou oblast zpoplatnění s jedinou jednotkovou sazbou, tato jednotková sazba se stanoví v eurech nebo v národní měně jednoho z příslušných členských států. Příslušné členské státy oznámí použitelnou měnu Komisi a Eurocontrolu.
2. Pokud jsou plány výkonnosti přijaty po 1. listopadu roku předcházejícího roku, ve kterém začíná referenční období, nebo pokud jsou revidovány v souladu s články 17 a 19 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013, jednotkové sazby se v případě potřeby přepočítají na základě plánu v konečném znění nebo použitelných nápravných opatření. Za tímto účelem a v souladu s článkem 16 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013 členské státy vypočítají a uplatní svou jednotkovou sazbu v souladu s přijatým plánem výkonnosti co nejdříve v průběhu prvního roku referenčního období nebo prvního roku uplatňování revidovaných plánů výkonnosti a výkonnostních cílů. Rozdíl v příjmech vzniklý v důsledku dočasného použití původní jednotkové sazby se převede do výpočtu jednotkové sazby následujícího roku. Pro první rok referenčního období nebo první rok uplatňování revidovaných plánů výkonnosti a výkonnostních cílů se mechanismus sdílení rizika provozu stanovený v článku 13 uplatňuje na základě stanovených nákladů a výkonových jednotek obsažených v plánu výkonnosti v konečném znění a skutečných výkonových jednotek za daný rok.
Článek 18
Výběr poplatků
1. Členské státy mohou vybírat poplatky prostřednictvím jediného poplatku za každý let. Pokud se poplatky účtují a vybírají v regionálním rámci, fakturační měna může být euro a do příslušné jednotkové sazby může být doplněna administrativní jednotková sazba pro fakturační náklady a náklady na výběr poplatků. Členské státy zajistí, aby byly částky vybrané jejich jménem použity k financování nákladů stanovených v souladu s ustanoveními tohoto nařízení.
2. Uživatelé letových navigačních služeb neprodleně a v plné výši uhradí všechny poplatky za letové navigační služby.
3. Členské státy zajistí použití účinných donucovacích prostředků. Tato opatření mohou zahrnovat odepření služeb, zadržení letadla či jiná donucovací opatření v souladu s platnými právními předpisy.
KAPITOLA IV
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 19
Odvolání
Členské státy zajistí, aby rozhodnutí učiněná v souladu s tímto nařízením byla řádně vysvětlena a podléhala účinnému přezkumu a/nebo řízení o odvolání.
Článek 20
Usnadnění kontroly dodržování požadavků
Poskytovatelé letových navigačních služeb usnadňují inspekce a šetření prováděné příslušným vnitrostátním dozorovým orgánem nebo kvalifikovaným subjektem, který jedná jménem dozorového orgánu, včetně prohlídek na místě. Oprávněné osoby jsou zmocněny:
a)
zkoumat příslušné účetní dokumenty, sestavy majetku a jiný materiál související se stanovením poplatků za letové navigační služby;
b)
pořizovat kopie či výpisy z těchto dokumentů;
c)
žádat na místě o ústní vysvětlení;
d)
vstupovat do příslušných objektů, na pozemky nebo do vozidel.
Tyto inspekce a šetření se provádějí v souladu s platnými postupy členského státu, ve kterém mají být uskutečněny.
Článek 21
Přezkum
Přezkum systému sledování výkonnosti ze strany Komise podle článku 24 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013 zahrnuje mechanismus sdílení rizika provozu uvedený v článku 13, mechanismus sdílení nákladů uvedený v článku 14, systémy pobídek zřízené podle článku 15, modulaci poplatků podle článku 16 a jejich účinnost a efektivitu při dosahování stanovených výkonnostních cílů.
Článek 22
Vstup v platnost a použitelnost
1. Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
2. Toto nařízení se použije od druhého referenčního období, stanoveného v článku 8 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013, a během uvedeného období. S ohledem na uplatňování systému sledování výkonnosti platí, že aby bylo možné přijmout cíle pro celou Unii podle čl. 10 odst. 2 prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013 před začátkem druhého referenčního období a připravit a přijmout plány výkonnosti v souladu s ustanoveními prováděcího nařízení (EU) č. 390/2013, čl. 1 odst. 5, článek 3, čl. 7 odst. 4, článek 9, čl. 14 odst. 2 písm. b) až f) a článek 17, jakož i přílohy tohoto nařízení, se použijí ode dne vstupu tohoto nařízení v platnost.
Článek 23
Zrušení nařízení Komise (ES) č. 1794/2006
Nařízení Komise (ES) č. 1794/2006 ze dne 6. prosince 2006, kterým se stanoví společný systém poplatků za letové navigační služby, se zrušuje s účinností od 1. ledna 2015.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 3. května 2013.
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΌΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 391/2013 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 3ης Μαΐου 2013
για τον καθορισμό κοινού συστήματος χρέωσης των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 550/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Μαρτίου 2004, σχετικά με την παροχή υπηρεσιών αεροναυτιλίας στο πλαίσιο του Ενιαίου Ευρωπαϊκού Ουρανού (1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1070/2009 («κανονισμός για την παροχή υπηρεσιών») (2) και ιδίως το άρθρο 15 παράγραφος 4,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Με βάση τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 550/2004 η Επιτροπή πρέπει να θεσπίσει κοινό σύστημα χρέωσης των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, καθιστώντας δυνατή την ομοιόμορφη εφαρμογή του στον Ενιαίο Ευρωπαϊκό Ουρανό.
(2)
Η δημιουργία κοινού συστήματος χρέωσης των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών που παρέχονται κατά τη διάρκεια όλων των φάσεων μιας πτήσης είναι εξαιρετικής σημασίας για την εφαρμογή της πρωτοβουλίας του Ενιαίου Ευρωπαϊκού Ουρανού. Το εν λόγω σύστημα αναμένεται ότι θα βοηθήσει στην αύξηση της διαφάνειας όσον αφορά τον προσδιορισμό, την επιβολή και την εφαρμογή των τελών που ισχύουν για τους χρήστες του εναερίου χώρου. Το σύστημα αναμένεται επίσης ότι θα συμβάλει στην ασφαλή, αποδοτική και αποτελεσματική παροχή αεροναυτιλιακών υπηρεσιών στους χρήστες που το χρηματοδοτούν και ότι θα τονώσει την παροχή ολοκληρωμένων υπηρεσιών.
(3)
Το κοινό σύστημα χρέωσης πρέπει να καταστεί καίριο στοιχείο στην επίτευξη των στόχων του μηχανισμού επιδόσεων, όπως ορίζεται βάσει του άρθρου 11 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 549/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Μαρτίου 2004, για τη χάραξη του πλαισίου για τη δημιουργία του Ενιαίου Ευρωπαϊκού Ουρανού (3), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1070/2009 (κανονισμός-πλαίσιο), και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013 της Επιτροπής, της 3ης Μαΐου 2013, για καθορισμό μηχανισμού επιδόσεων των υπηρεσιών αεροναυτιλίας και των λειτουργιών δικτύου (4).
(4)
Σύμφωνα με τον γενικό στόχο να βελτιωθούν οι επιδόσεις των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, το σύστημα χρέωσης πρέπει να προωθεί τα οικονομικά και λειτουργικά οφέλη και να προβλέπει την καθιέρωση συστημάτων παροχής κινήτρων στους παρόχους αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, ώστε υποστηριχθεί η βελτίωση της παροχής αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, καθώς και η εφαρμογή του επιμερισμού του κινδύνου κυκλοφορίας.
(5)
Το κοινό σύστημα χρέωσης πρέπει να συμβαδίζει με το κοινό σύστημα τελών διαδρομής του Eurocontrol και να είναι σύμφωνο με το άρθρο 15 της σύμβασης του Σικάγου του ΔΟΠΑ του 1944 για τη Διεθνή Πολιτική Αεροπορία («σύμβαση του Σικάγου»).
(6)
Το κοινό σύστημα χρέωσης πρέπει να επιτρέπει τη βέλτιστη χρήση του εναερίου χώρου, με βάση τις ροές εναέριας κυκλοφορίας, ιδίως μέσα στα λειτουργικά τμήματα του εναέριου χώρου που έχουν καθορισθεί σύμφωνα με το άρθρο 9α του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004.
(7)
Κύρια αρχή του κοινού συστήματος χρέωσης είναι η πλήρης και διαφανής πληροφόρηση των εκπροσώπων των χρηστών του εναέριου χώρου και των αρμοδίων αρχών για τη βάση κοστολόγησης.
(8)
Εφόσον αποδειχθεί ότι οι τερματικές αεροναυτιλιακές υπηρεσίες ή/και οι υπηρεσίες CNS, MET και AIS παρέχονται υπό συνθήκες της αγοράς, τα κράτη μέλη πρέπει να είναι σε θέση να αποφασίζουν για τις εν λόγω υπηρεσίες να μην υπολογίζουν το καθορισμένο κόστος, να μην υπολογίζουν τα τέλη τερματικής εξυπηρέτησης, να μην καθορίζουν τις τιμές μονάδων τερματικής εξυπηρέτησης ή/και να μην παρέχουν οικονομικά κίνητρα.
(9)
Επειδή μεταβάλλεται η φύση της λειτουργίας των αερολιμένων, θα χρειασθεί ενδεχομένως να τροποποιηθούν κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς οι ζώνες χρέωσης τερματικής εξυπηρέτησης.
(10)
Η εισαγωγή νέων τεχνολογιών και διαδικασιών και των σχετικών επιχειρηματικών μοντέλων με σκοπό την προώθηση ολοκληρωμένης εξυπηρέτησης αναμένεται ότι θα οδηγήσει σε σημαντική μείωση του κόστους προς όφελος των χρηστών. Για να καταστεί δυνατή η εν λόγω μείωση του κόστους στο μέλλον, οι πάροχοι αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, για να βελτιωθεί η επιχειρηματική δραστηριότητά τους, πρέπει να αναλάβουν το κόστος αναδιάρθρωσης, το οποίο θα μπορούν να ανακτήσουν εφόσον αποδειχθεί το καθαρό όφελος που θα έχουν οι χρήστες.
(11)
Για να ενθαρρυνθεί η επίτευξη καλύτερων επιδόσεων, στους μηχανισμούς παροχής κινήτρων πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η σκοπιμότητα επιβράβευσης ή επιβολής κυρώσεων για τις επιδόσεις που σημειώνονται όσον αφορά τα προσδοκώμενα επίπεδα επιδόσεων με βάση το εγκεκριμένο σχέδιο επιδόσεων.
(12)
Για να επιταχυνθεί η εφαρμογή των τεχνολογιών SESAR, οι επενδύσεις σε νέα συστήματα ATM (διαχείριση της εναέριας κυκλοφορίας) και στη μείζονα ανασκευή των υπαρχόντων συστημάτων ATM που επηρεάζουν το επίπεδο επιδόσεων του ευρωπαϊκού δικτύου ATM, πρέπει να είναι επιλέξιμες για ανάκτηση του κόστους μέσω των τελών που καταβάλλουν οι χρήστες, εφόσον σχετίζονται με την εφαρμογή του Γενικού Προγράμματος για τη Διαχείριση της Εναέριας Κυκλοφορίας στην Ευρώπη, και ιδίως με κοινά έργα όπως αυτά προσδιορίζονται στο άρθρο 15α παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004. Επίσης, τα κράτη μέλη πρέπει να είναι σε θέση να αποφασίζουν τη διαμόρφωση των αεροναυτιλιακών τελών, ώστε να παρέχουν κίνητρα για τον εξοπλισμό των αεροσκαφών με συστήματα που προβλέπονται στα κοινά έργα.
(13)
Για να αυξηθεί η απόδοση των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών και να προωθηθεί η βέλτιστη χρήση τους, τα κράτη μέλη πρέπει να είναι σε θέση να διαφοροποιούν τα τέλη, λαμβάνοντας υπόψη το βαθμό συμφόρησης του δικτύου σε μια συγκεκριμένη περιοχή ή σε μια συγκεκριμένη διαδρομή σε συγκεκριμένο χρόνο.
(14)
Το ύψος των τελών που επιβάλλονται ιδίως για τα ελαφρά αεροσκάφη δεν πρέπει να αποθαρρύνει τη χρήση των διευκολύνσεων και των υπηρεσιών που είναι απαραίτητες για την ασφάλεια ή την εισαγωγή νέων τεχνικών και διαδικασιών.
(15)
Τα κράτη μέλη πρέπει να έχουν την ευχέρεια να καθορίζουν συλλογικά τις δικές τους τιμές μονάδας, ιδίως όταν οι ζώνες χρέωσης εκτείνονται πέραν του εναέριου χώρου ενός κράτους μέλους ή όταν είναι συμβαλλόμενα μέρη σε ένα κοινό σύστημα χρέωσης τελών διαδρομής.
(16)
Για να βελτιωθεί η απόδοση του κοινού συστήματος χρέωσης και για να μετριασθεί ο διοικητικός και λογιστικός φόρτος, τα κράτη μέλη πρέπει να έχουν την ευχέρεια να εισπράττουν συλλογικά τα τέλη διαδρομής με ένα και μόνον τέλος ανά πτήση.
(17)
Τα νομικά μέσα πρέπει να ενισχυθούν, ώστε να εξασφαλισθεί η ταχεία και πλήρης καταβολή των αεροναυτιλιακών τελών από τους χρήστες των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών.
(18)
Τα τέλη που επιβάλλονται στους χρήστες του εναέριου χώρου πρέπει να καθορίζονται και να εφαρμόζονται κατά τρόπο δίκαιο και διαφανή, μετά από διαβούλευση με τους εκπροσώπους των χρηστών. Πρέπει δε να επανεξετάζονται σε τακτική βάση.
(19)
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1794/2006 της Επιτροπής, της 6ης Δεκεμβρίου 2006, για τον καθορισμό κοινού συστήματος χρέωσης των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών (5), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1191/2010 της Επιτροπής, της 16ης Δεκεμβρίου 2010 (6), πρέπει να καταργηθεί από την 1η Ιανουαρίου 2015.
(20)
Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής Ενιαίου Ουρανού,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ I
ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 1
Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής
1. Ο παρών κανονισμός θεσπίζει μέτρα για την ανάπτυξη κοινού συστήματος χρέωσης των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών.
2. Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται στις αεροναυτιλιακές υπηρεσίες που παρέχονται από τους παρόχους υπηρεσιών εναέριας κυκλοφορίας, οι οποίοι έχουν ορισθεί σύμφωνα με το άρθρο 8 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004, και από τους παρόχους μετεωρολογικών υπηρεσιών, εφόσον έχουν ορισθεί σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1 του εν λόγω κανονισμού, για τη γενική εναέρια κυκλοφορία εντός των περιοχών EUR (περιοχή Ευρώπης) και AFI (περιοχή Αφρικής και Ινδικού Ωκεανού) του ΔΟΠΑ, στις οποίες τα κράτη μέλη είναι αρμόδια για την παροχή αεροναυτιλιακών υπηρεσιών. Εφαρμόζεται επίσης στον διαχειριστή δικτύου που έχει ορισθεί σύμφωνα με το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 677/2011 (7) της Επιτροπής.
3. Τα κράτη μέλη δύνανται να εφαρμόζουν τον παρόντα κανονισμό για αεροναυτιλιακές υπηρεσίες που παρέχονται σε εναέριο χώρο υπό την αρμοδιότητά τους μέσα σε άλλες περιοχές του ΔΟΠΑ, με την προϋπόθεση ότι ενημερώνουν σχετικά την Επιτροπή και τα άλλα κράτη μέλη.
4. Τα κράτη μέλη δύνανται να εφαρμόζουν τον παρόντα κανονισμό σε παρόχους υπηρεσιών εναέριας κυκλοφορίας που έχουν λάβει άδεια να παρέχουν αεροναυτιλιακές υπηρεσίες χωρίς πιστοποίηση, σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004.
5. Με την επιφύλαξη του άρθρου 1 παράγραφος 4 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013, τα κράτη μέλη δύνανται να αποφασίσουν να μην εφαρμόσουν τον παρόντα κανονισμό στις αεροναυτιλιακές υπηρεσίες που παρέχονται σε αερολιμένες με λιγότερες των 70 000 αεροπορικές κινήσεις με όργανα (IFR) ετησίως.
Τα κράτη μέλη ενημερώνουν την Επιτροπή σχετικά με την απόφαση αυτή.
Άρθρο 2
Ορισμοί
Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ισχύουν οι ορισμοί που προβλέπονται στο άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 549/2004.
Επιπλέον, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
(1) «χρήστης αεροναυτιλιακών υπηρεσιών»: ο φορέας εκμετάλλευσης του αεροσκάφους κατά τον χρόνο εκτέλεσης της πτήσης, ή, εάν δεν είναι γνωστή η ταυτότητα του φορέα εκμετάλλευσης, ο ιδιοκτήτης του αεροσκάφους, εκτός εάν αποδειχθεί ότι κατά τον χρόνο εκείνο φορέας εκμετάλλευσης ήταν άλλο πρόσωπο·
(2) «εκπρόσωπος χρηστών εναέριου χώρου»: οποιοδήποτε νομικό πρόσωπο ή οντότητα που εκπροσωπεί τα συμφέροντα μιας ή περισσότερων κατηγοριών χρηστών αεροναυτιλιακών υπηρεσιών·
(3) «IFR»: οι κανόνες πτήσης με όργανα, όπως αυτοί ορίζονται στο παράρτημα 2 της σύμβασης του Σικάγου του 1944 του ΔΟΠΑ (Δέκατη έκδοση - Ιούλιος 2005)·
(4) «VFR»: οι κανόνες πτήσης εξ όψεως, όπως αυτοί ορίζονται στο παράρτημα 2 της σύμβασης του Σικάγου του 1944 του ΔΟΠΑ (Δέκατη έκδοση - Ιούλιος 2005)·
(5) «ζώνη χρέωσης τελών διαδρομής»: ο όγκος εναέριου χώρου για τον οποίο καθορίζονται ενιαία βάση κοστολόγησης και ενιαία τιμή μονάδας·
(6) «ζώνη χρέωσης τερματικών τελών»: αερολιμένας ή ομάδα αερολιμένων, όπου έχει καθορισθεί ενιαία βάση κοστολόγησης και ενιαία τιμή μονάδας·
(7) «καθορισμένο κόστος»: το κόστος που προκαθορίζεται από κράτος μέλος όπως ορίζει το άρθρο 15 παράγραφος 2·στοιχείο α) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004·
(8) «περίοδος αναφοράς»: η περίοδος αναφοράς για το σύστημα επιδόσεων που προβλέπεται στο άρθρο 11 παράγραφος 3 στοιχείο δ) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 549/2004 και στο άρθρο 8 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013·
(9) «αεροπορική κίνηση με όργανα (IFR)»: το σύνολο των απογειώσεων και των προσγειώσεων που εκτελούνται με κανόνες πτήσης με όργανα, υπολογιζόμενο ως ο ετήσιος μέσος όρος της τριετίας που προηγήθηκε της υποβολής του σχεδίου επιδόσεων·
(10) «άλλα έσοδα»: τα έσοδα που προέρχονται από τις δημόσιες αρχές, συμπεριλαμβανομένης της χρηματοδοτικής στήριξης από προγράμματα βοηθείας της Ένωσης όπως το Διευρωπαϊκό δίκτυο Μεταφορών (ΔΕΔ-Μ), η Διευκόλυνση «Συνδέοντας την Ευρώπη» (CEF) και το Ταμείο Συνοχής, τα έσοδα από εμπορικές δραστηριότητες ή/και, στην περίπτωση των τιμών μονάδας τερματικής εξυπηρέτησης, τα έσοδα από συμβάσεις ή συμφωνίες μεταξύ των παρόχων αεροναυτιλιακών υπηρεσιών και των φορέων εκμετάλλευσης αερολιμένων·
(11) «σχέδιο επιδόσεων»: σχέδιο επιδόσεων που έχει καταρτισθεί και εγκριθεί σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 11 έως 16 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013·
(12) «πραγματικό κόστος»: το ετήσιο κόστος παροχής αεροναυτιλιακών υπηρεσιών που υπόκειται σε τελικό οικονομικό έλεγχο·
(13) «υπηρεσίες CNS, MET και AIS»: οι υπηρεσίες επικοινωνιών, πλοήγησης και εποπτείας, οι μετεωρολογικές υπηρεσίες για την αεροναυτιλία και οι υπηρεσίες αεροναυτικών πληροφοριών·
(14) «κόστος αναδιάρθρωσης»: σημαντικά εφάπαξ έξοδα των παρόχων αεροναυτιλιακών υπηρεσιών κατά τη διαδικασία αναδιάρθρωσης λόγω της εισαγωγής νέων τεχνολογιών και διαδικασιών και συναφών επιχειρηματικών μοντέλων για την προώθηση ολοκληρωμένης εξυπηρέτησης, εφόσον το κράτος μέλος επιθυμεί να ανακτήσει το κόστος σε μια ή περισσότερες περιόδους αναφοράς. Τα εν λόγω έξοδα είναι δυνατόν να περιλαμβάνουν το κόστος αποζημίωσης υπαλλήλων, την παύση λειτουργίας κέντρων ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας, τη μετατόπιση δραστηριοτήτων σε άλλα μέρη και την απόσβεση περιουσιακών στοιχείων ή/και την απόκτηση στρατηγικών συμμετοχών σε άλλους παρόχους αεροναυτιλιακών υπηρεσιών.
Άρθρο 3
Τερματικές αεροναυτιλιακές υπηρεσίες και υπηρεσίες CNS, MET και AIS υποκείμενες στις συνθήκες της αγοράς
1. Με την επιφύλαξη της εφαρμογής των αρχών που προβλέπονται στα άρθρα 14 και 15 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004 και αναλόγως της αξιολόγησης που αναφέρεται στην παράγραφο 2, τα κράτη μέλη δύνανται να αποφασίσουν, πριν την έναρξη περιόδου αναφοράς ή σε δικαιολογημένες περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, ότι ορισμένες ή όλες οι τερματικές αεροναυτιλιακές υπηρεσίες ή οι υπηρεσίες CNS, MET και AIS υπόκεινται στις συνθήκες της αγοράς. Στην περίπτωση αυτή, εφαρμόζονται οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού, αλλά τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη δύνανται να αποφασίσουν για τις εν λόγω υπηρεσίες:
α)
να μην υπολογίζουν καθορισμένο κόστος σύμφωνα με το άρθρο 7 του παρόντος κανονισμού·
β)
να μην παρέχουν οικονομικά κίνητρα για τις εν λόγω υπηρεσίες στα καίρια πεδία επιδόσεων που αφορούν τη χωρητικότητα και το περιβάλλον σύμφωνα με το άρθρο 15 του παρόντος κανονισμού·
και, όσον αφορά τις τερματικές αεροναυτιλιακές υπηρεσίες,
γ)
να μην υπολογίζουν τα τέλη τερματικής εξυπηρέτησης σύμφωνα με το άρθρο 12 του παρόντος κανονισμού·
δ)
να μην καθορίζουν την τιμή μονάδας τερματικής εξυπηρέτησης σύμφωνα με το άρθρο 17 του παρόντος κανονισμού.
2. Για να καθορίσουν εάν ορισμένες ή όλες οι τερματικές αεροναυτιλιακές υπηρεσίες ή οι υπηρεσίες CNS, MET και AIS υπόκεινται στις συνθήκες της αγοράς, τα κράτη μέλη πραγματοποιούν λεπτομερή αξιολόγηση όλων των συνθηκών όπως προβλέπει το παράρτημα I του παρόντος κανονισμού. Η αξιολόγηση περιλαμβάνει διαβούλευση με τους εκπροσώπους των χρηστών του εναέριου χώρου.
3. Τα κράτη μέλη που αναφέρονται στην παράγραφο 1 υποβάλλουν στην Επιτροπή, το αργότερο 19 μήνες από την έναρξη περιόδου αναφοράς ή από την ημερομηνία εφαρμογής των αποφάσεων που έχουν ληφθεί σύμφωνα με την παράγραφο 1, λεπτομερή έκθεση για το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα της αξιολόγησης που αναφέρεται στην παράγραφο 2. Η εν λόγω έκθεση συνοδεύεται από αποδεικτικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένης της συγγραφής υποχρεώσεων εάν υπάρχει, αιτιολόγηση της επιλογής του παρόχου υπηρεσιών, περιγραφή των ρυθμίσεων που επιβλήθηκαν στον πάροχο, ώστε να εξασφαλισθεί ότι οι τερματικές αεροναυτιλιακές υπηρεσίες ή οι υπηρεσίες CNS, MET και AIS παρέχονται με αποδοτικό τρόπο, και την έκβαση των διαβουλεύσεων με τους εκπροσώπους των χρηστών του εναέριου χώρου. Η έκθεση περιλαμβάνει πλήρη αιτιολόγηση των συμπερασμάτων του κράτους μέλους.
4. Εφόσον η Επιτροπή συμφωνήσει ότι έχουν αποδειχθεί οι συνθήκες της αγοράς σύμφωνα με τις απαιτήσεις του παραρτήματος I, ενημερώνει σχετικά το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος εντός τεσσάρων μηνών από την παραλαβή της έκθεσης. Η εν λόγω τετράμηνη περίοδος μπορεί να παραταθεί σε έξι μήνες από την παραλαβή της έκθεσης, εάν η Επιτροπή κρίνει ότι χρειάζονται πρόσθετα στοιχεία για να διαπιστωθεί ότι ισχύουν οι συνθήκες της αγοράς.
Εφόσον η Επιτροπή κρίνει ότι δεν έχουν αποδειχθεί οι συνθήκες της αγοράς, εντός έξι μηνών από την παραλαβή της έκθεσης και σύμφωνα με τη διαδικασία που ορίζει το άρθρο 5 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 549/2004, αποφασίζει ότι το(τα) ενδιαφερόμενο(α) κράτος(η) μέλος(η) εφαρμόζει πλήρως τις διατάξεις του παρόντος κανονισμού. Η εν λόγω απόφαση λαμβάνεται μετά από διαβούλευση με το(τα) ενδιαφερόμενο(α) κράτος(η) μέλος(η).
5. Η έκθεση του κράτους μέλους και η απόφαση της Επιτροπής που αναφέρονται στην παράγραφο 4 ισχύουν για τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, δημοσιοποιούνται και δημοσιεύεται σχετική παραπομπή στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 4
Αρχές του κοινού συστήματος χρέωσης
1. Το κοινό σύστημα χρέωσης διέπεται από τις γενικές αρχές που καθορίζονται στο άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004.
2. Το καθορισμένο κόστος των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών διαδρομής χρηματοδοτείται μέσω των τελών διαδρομής που επιβάλλονται στους χρήστες αεροναυτιλιακών υπηρεσιών σύμφωνα με τις διατάξεις του κεφαλαίου III ή/και από άλλα έσοδα.
3. Το καθορισμένο κόστος των τερματικών αεροναυτιλιακών υπηρεσιών χρηματοδοτείται μέσω των τερματικών τελών που επιβάλλονται στους χρήστες αεροναυτιλιακών υπηρεσιών σύμφωνα με τις διατάξεις του κεφαλαίου III ή/και από άλλα έσοδα.
4. Οι παράγραφοι 2 και 3 δεν θίγουν τη χρηματοδότηση απαλλαγών ορισμένων χρηστών αεροναυτιλιακών υπηρεσιών μέσω άλλων χρηματοδοτικών πόρων σύμφωνα με το άρθρο 10.
5. Το κοινό σύστημα χρέωσης εξασφαλίζει διαφάνεια και προβλέπει διαβούλευση με τους εκπροσώπους των χρηστών του εναερίου χώρου για τις βάσεις κοστολόγησης και την κατανομή του κόστους μεταξύ των διαφόρων υπηρεσιών.
6. Τα έσοδα που προέρχονται από τα τέλη διαδρομής ή τα τέλη τερματικής εξυπηρέτησης που έχουν καθορισθεί σύμφωνα με τα άρθρα 11 και 12 του παρόντος κανονισμού δεν χρησιμοποιούνται για τη χρηματοδότηση εμπορικών δραστηριοτήτων των παρόχων αεροναυτιλιακών υπηρεσιών.
Άρθρο 5
Καθορισμός ζωνών χρέωσης
1. Τα κράτη μέλη καθορίζουν ζώνες χρέωσης στον εναέριο χώρο που εμπίπτει στην αρμοδιότητά τους, εντός του οποίου παρέχονται αεροναυτιλιακές υπηρεσίες σε χρήστες του εναέριου χώρου.
2. Οι ζώνες χρέωσης του εναέριου χώρου καθορίζονται ανάλογα με τις λειτουργίες και τις υπηρεσίες ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας μετά από διαβούλευση με τους εκπροσώπους των χρηστών του εναέριου χώρου.
3. Μια ζώνη χρέωσης τελών διαδρομής εκτείνεται από το έδαφος έως τον ανώτερο εναέριο χώρο, τον οποίο και περιλαμβάνει. Σε σύνθετες τερματικές περιοχές, τα κράτη μέλη μπορούν να καθορίζουν ειδική ζώνη εντός μιας ζώνης χρέωσης.
4. Εάν οι ζώνες χρέωσης εκτείνονται στον εναέριο χώρο περισσοτέρων του ενός κρατών μελών, τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη εξασφαλίζουν συνεκτική και ομοιόμορφη εφαρμογή του παρόντος κανονισμού στον οικείο εναέριο χώρο.
5. Μια ζώνη χρέωσης τερματικών τελών επιτρέπεται να τροποποιηθεί κατά τη διάρκεια περιόδου αναφοράς. Στην περίπτωση αυτή, τα κράτη μέλη:
α)
διαβιβάζουν στην Επιτροπή το σχετικό κόστος και τα δεδομένα κυκλοφορίας, ώστε να της επιτραπεί να διαμορφώσει συνεκτική σειρά δεδομένων για το κόστος η οποία να αντανακλά την κατάσταση πριν και μετά την αλλαγή, και να φέρει σε πέρας τα καθήκοντα παρακολούθησης των επιδόσεων σύμφωνα με το άρθρο 18 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013·
β)
διαβουλεύονται με τους εκπροσώπους των χρηστών του εναερίου χώρου και αναφέρουν τα σχόλιά τους στην Επιτροπή·
γ)
διαβιβάζουν στην Επιτροπή εκτίμηση των επιπτώσεων των αλλαγών στους στόχους οικονομικής απόδοσης των τερματικών αεροναυτιλιακών υπηρεσιών και στην παρακολούθηση των επιδόσεων και υποδεικνύουν με ποιο τρόπο θα παρακολουθεί τις επιδόσεις κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης περιόδου αναφοράς.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ II
ΚΟΣΤΟΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΑΕΡΟΝΑΥΤΙΛΙΑΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ
Άρθρο 6
Επιλέξιμες υπηρεσίες, διευκολύνσεις και δραστηριότητες
1. Οι κατά το άρθρο 1 παράγραφοι 2 και 4 πάροχοι αεροναυτιλιακών υπηρεσιών καθορίζουν το κόστος παροχής αεροναυτιλιακών υπηρεσιών που σχετίζεται με τις εφαρμοζόμενες διευκολύνσεις και υπηρεσίες που προβλέπονται στο περιφερειακό σχέδιο αεροναυτιλίας του ΔΟΠΑ, ευρωπαϊκή περιοχή, για τις ζώνες χρέωσης υπό την αρμοδιότητά τους.
Το κόστος αυτό περιλαμβάνει τα διοικητικά έξοδα, την επιμόρφωση, τις μελέτες, τις δοκιμές και δοκιμασίες, όπως επίσης και την έρευνα και την ανάπτυξη που αφορούν τις υπηρεσίες αυτές.
2. Τα κράτη μέλη δύνανται να ορίσουν τις ακόλουθες δαπάνες ως καθορισμένο κόστος, σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 2 στοιχείο β) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004, εφόσον αυτές προκύπτουν από την παροχή αεροναυτιλιακών υπηρεσιών:
α)
δαπάνες με τις οποίες επιβαρύνθηκαν οι αρμόδιες εθνικές αρχές·
β)
δαπάνες με τις οποίες επιβαρύνθηκαν οι αναγνωρισμένοι οργανισμοί, όπως προβλέπεται στο άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004·
γ)
δαπάνες που απορρέουν από διεθνείς συμφωνίες.
3. Σύμφωνα με το άρθρο 15α παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004, μέρος των εσόδων που προκύπτουν από τα τέλη επιτρέπεται να χρησιμοποιείται για τη χρηματοδότηση κοινών έργων σχετιζόμενων με λειτουργίες του δικτύου, οι οποίες είναι ιδιαίτερα σημαντικές για τη βελτίωση των συνολικών επιδόσεων της διαχείρισης της εναέριας κυκλοφορίας και των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών. Σε αυτές τις περιπτώσεις, τα κράτη μέλη θέτουν σε εφαρμογή αναλυτικές και διαφανείς λογιστικές πρακτικές, ώστε να εξασφαλίσουν ότι δεν επιβάλλονται διπλά τέλη στους χρήστες του εναερίου χώρου. Το καθορισμένο κόστος που προέρχεται από κοινό έργο προσδιορίζεται με σαφήνεια σύμφωνα με τα παραρτήματα II και VII.
4. Επενδύσεις σε νέα συστήματα ATM και μείζονες ανασκευές υπαρχόντων συστημάτων ATM είναι επιλέξιμες εφόσον συμβαδίζουν με την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Γενικού Προγράμματος για τη Διαχείριση της Εναέριας Κυκλοφορίας, και ιδίως εφόσον πραγματοποιούνται μέσω των κοινών έργων που προσδιορίζονται στο άρθρο 15α παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004.
Άρθρο 7
Υπολογισμός του κόστους
1. Το καθορισμένο κόστος και το πραγματικό κόστος περιλαμβάνουν το κόστος των επιλέξιμων υπηρεσιών, διευκολύνσεων και δραστηριοτήτων που αναφέρονται στο άρθρο 6 του παρόντος κανονισμού, και αποφασίζονται σύμφωνα με τις απαιτήσεις λογιστικής του άρθρου 12 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004.
Τα μη επαναλαμβανόμενα αποτελέσματα που προκύπτουν από την καθιέρωση των διεθνών λογιστικών προτύπων επιτρέπεται να κατανέμονται σε χρονική περίοδο που δεν υπερβαίνει τα 15 έτη.
Με την επιφύλαξη των άρθρων 17 και 19 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013, το καθορισμένο κόστος ορίζεται πριν την έναρξη κάθε περιόδου αναφοράς ως μέρος του σχεδίου επιδόσεων για κάθε ημερολογιακό έτος της περιόδου αναφοράς, τόσο σε πραγματικούς όσο και ονομαστικούς όρους. Για κάθε έτος της περιόδου αναφοράς, η διαφορά μεταξύ του καθορισμένου κόστους πριν την περίοδο αναφοράς εκφρασμένου σε ονομαστικούς όρους και του καθορισμένου κόστους αναπροσαρμοσμένου με βάση τη διαφορά μεταξύ του πραγματικού πληθωρισμού που κατέγραψε η Επιτροπή στον εναρμονισμένο δείκτη τιμών καταναλωτή της Eurostat, όπως δημοσιεύεται τον Απρίλιο του έτους ν, και του εκτιμώμενου πληθωρισμού, όπως προσδιορίζεται στο σχέδιο επιδόσεων για το έτος που προηγείται της περιόδου αναφοράς και για κάθε έτος της περιόδου αναφοράς, μεταφέρεται σε κάθε έτος ν + 2 για τον υπολογισμό της τιμής μονάδας.
Το καθορισμένο κόστος και το πραγματικό κόστος υπολογίζονται σε εθνικό νόμισμα. Εφόσον σε ένα λειτουργικό τμήμα εναέριου χώρου καθορίζεται κοινή ζώνη χρέωσης με ενιαία τιμή μονάδας, τα οικεία κράτη μέλη διασφαλίζουν τη μετατροπή του εθνικού κόστους σε ευρώ ή στο εθνικό νόμισμα ενός των οικείων κρατών μελών, ώστε να εξασφαλιστεί διαφανής υπολογισμός της ενιαίας τιμής μονάδας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 17 παράγραφος 1 του παρόντος κανονισμού. Τα κράτη μέλη ενημερώνουν σχετικά την Επιτροπή και τον Eurocontrol.
2. Το κόστος που αναφέρεται στην παράγραφο 1 κατανέμεται σε δαπάνες προσωπικού, λοιπές λειτουργικές δαπάνες, δαπάνες απόσβεσης, κόστος κεφαλαίου και έκτακτες δαπάνες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι μη ανακτήσιμοι φόροι και τελωνειακοί δασμοί που καταβάλλονται, και όλες οι λοιπές σχετικές δαπάνες.
Στις δαπάνες προσωπικού περιλαμβάνονται οι μεικτές αμοιβές, η καταβολή υπερωριών, οι εργοδοτικές εισφορές στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, καθώς και δαπάνες συνταξιοδότησης και άλλες παροχές. Οι δαπάνες συνταξιοδότησης επιτρέπεται να υπολογίζονται με προσεκτική χρήση παραδοχών με βάση τη διαχείριση του συστήματος ή του εθνικού δικαίου, αναλόγως. Οι εν λόγω παραδοχές περιγράφονται λεπτομερώς στο σχέδιο επιδόσεων.
Οι λοιπές λειτουργικές δαπάνες περιλαμβάνουν τις δαπάνες για την αγορά αγαθών και υπηρεσιών που χρησιμοποιούνται στην παροχή αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, και ιδίως τις εξωτερικές υπηρεσίες, το εξωτερικό προσωπικό, τα υλικά, την ενέργεια, τις υπηρεσίες κοινής ωφελείας, τη μίσθωση κτιρίων, τον εξοπλισμό και τις εγκαταστάσεις, τη συντήρηση, τα ασφάλιστρα και τα έξοδα ταξιδίου. Όταν πάροχος υπηρεσιών εναέριας κυκλοφορίας αγοράζει άλλες αεροναυτιλιακές υπηρεσίες, περιλαμβάνει τις πραγματικές δαπάνες για τις υπηρεσίες αυτές στις λοιπές λειτουργικές δαπάνες.
Οι δαπάνες απόσβεσης αφορούν τα συνολικά πάγια περιουσιακά στοιχεία που χρησιμοποιούνται για την παροχή αεροναυτιλιακών υπηρεσιών. Τα πάγια περιουσιακά στοιχεία αποσβέννυνται, ανάλογα με την αναμενόμενη διάρκεια λειτουργίας τους, με τη μέθοδο της γραμμικής απόσβεσης που εφαρμόζεται στο κόστος των περιουσιακών στοιχείων που αποσβέννυνται. Η λογιστική του ιστορικού ή του τρέχοντος κόστους επιτρέπεται να χρησιμοποιείται στον υπολογισμό της απόσβεσης. Η μεθοδολογία δεν μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της απόσβεσης και είναι σύμφωνη με το εφαρμοζόμενο κόστος κεφαλαίου (ονομαστικό κόστος κεφαλαίου για τη λογιστική ιστορικού κόστους και πραγματικό κόστος για τη λογιστική τρέχοντος κόστους). Εφόσον εφαρμόζεται η λογιστική τρέχοντος κόστους, παρέχονται επίσης λογιστικά στοιχεία όσον αφορά το ισοδύναμο ιστορικό κόστος για να καθίσταται δυνατή η σύγκριση και η αξιολόγηση.
Το κόστος κεφαλαίου ισούται με το γινόμενο:
α)
του αθροίσματος της μέσης καθαρής λογιστικής αξίας των υπό λειτουργία ή υπό κατασκευή πάγιων περιουσιακών στοιχείων και των ενδεχόμενων προσαρμογών του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων που χρησιμοποιούνται από τον πάροχο αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, και της μέσης αξίας του καθαρού κυκλοφορούντος ενεργητικού, εξαιρουμένων των έντοκων λογαριασμών, που απαιτούνται για την παροχή αεροναυτιλιακών υπηρεσιών· επί
β)
τον σταθμικό μέσο όρο του χρεωστικού επιτοκίου και της απόδοσης του μετοχικού κεφαλαίου. Για τους παρόχους αεροναυτιλιακών υπηρεσιών χωρίς μετοχικό κεφάλαιο, ο σταθμικός μέσος όρος υπολογίζεται με βάση ποσοστό απόδοσης που εφαρμόζεται επί της διαφοράς μεταξύ των συνολικών περιουσιακών στοιχείων που αναφέρονται στο στοιχείο α) και των οφειλών.
Οι έκτακτες δαπάνες περιλαμβάνουν μη επαναλαμβανόμενες δαπάνες που σχετίζονται με την παροχή αεροναυτιλιακών υπηρεσιών κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους.
Κάθε προσαρμογή εκτός όσων προβλέπονται από τα διεθνή λογιστικά πρότυπα διευκρινίζεται στο σχέδιο επιδόσεων για να εξετασθεί από την Επιτροπή, καθώς και στις πρόσθετες πληροφορίες που παρέχονται σύμφωνα με το παράρτημα II.
3. Για τον υπολογισμό του κόστους κεφαλαίου κατά την παράγραφο 2, οι συντελεστές που πρέπει να σταθμίζονται βασίζονται στο ποσοστό χρηματοδότησης μέσω είτε δανειοληψίας είτε μετοχικού κεφαλαίου. Το χρεωστικό επιτόκιο ισούται με το σταθμικό μέσο χρεωστικό επιτόκιο του παρόχου αεροναυτιλιακών υπηρεσιών. Η απόδοση μετοχικού κεφαλαίου είναι η προβλεπόμενη στο σχέδιο επιδόσεων για την περίοδο αναφοράς και βασίζεται στον πραγματικό χρηματοοικονομικό κίνδυνο του παρόχου αεροναυτιλιακών υπηρεσιών όπως εκτιμήθηκε πριν την περίοδο αναφοράς.
Όταν τα πάγια περιουσιακά στοιχεία δεν ανήκουν στον πάροχο αεροναυτιλιακών υπηρεσιών αλλά περιλαμβάνονται στον υπολογισμό του κόστους κεφαλαίου, τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι δεν ανακτάται δύο φορές το κόστος των στοιχείων αυτών.
4. Ο υπολογισμός του πραγματικού κόστους μπορεί να περιλαμβάνει την ανάκτηση του κόστους αναδιάρθρωσης των παρόχων αεροναυτιλιακών υπηρεσιών κατά τις περιόδους αναφοράς που προηγήθηκαν της(των) περιόδου(ων) αναφοράς της ανάκτησης και επεξηγηματικό υπόμνημα στο οποίο αποδεικνύεται το καθαρό κέρδος για τους χρήστες με την πάροδο του χρόνου.
Η εθνική εποπτική αρχή υποβάλλει στην Επιτροπή το επεξηγηματικό υπόμνημα, σχέδιο ανάκτησης του κόστους αναδιάρθρωσης και τα αποτελέσματα της διαβούλευσης με τους εκπροσώπους των χρηστών του εναερίου χώρου για το επεξηγηματικό υπόμνημα και το σχέδιο ανάκτησης του κόστους αναδιάρθρωσης.
Εφόσον η Επιτροπή κρίνει ότι έχει αποδειχθεί το αναμενόμενο καθαρό κέρδος των χρηστών, ενημερώνει σχετικά το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος εντός πέντε μηνών αφότου παραλάβει την πρόταση της εθνικής εποπτικής αρχής.
Εφόσον η Επιτροπή κρίνει ότι δεν έχει αποδειχθεί το αναμενόμενο καθαρό όφελος για τους χρήστες, αποφασίζει σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 5 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 549/2004 εντός πέντε μηνών αφότου παραλάβει τα έγγραφα από την εθνική εποπτική αρχή ότι δεν θα ανακτηθεί το κόστος αναδιάρθρωσης των παρόχων αεροναυτιλιακών υπηρεσιών και ενημερώνει σχετικά τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη.
Το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος αναφέρει την εξέλιξη του κόστους αναδιάρθρωσης και του καθαρού οφέλους των χρηστών στην ετήσια έκθεση που συντάσσει βάσει του άρθρου 18 παράγραφος 4 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013.
Άρθρο 8
Κατανομή του κόστους
1. Το κόστος των επιλέξιμων υπηρεσιών, διευκολύνσεων και δραστηριοτήτων κατά την έννοια του άρθρου 6 κατανέμεται με διαφανή τρόπο στις ζώνες χρέωσης από τις οποίες πράγματι προκύπτει.
Όταν το κόστος προέρχεται από διάφορες ζώνες χρέωσης, κατανέμεται κατ’ αναλογία με βάση διαφανή μεθοδολογία σύμφωνα με το άρθρο 9.
2. Το κόστος των τερματικών υπηρεσιών συνδέεται με τις ακόλουθες υπηρεσίες:
α)
υπηρεσίες ελέγχου του αεροδρομίου, υπηρεσίες πληροφοριών πτήσεων του αεροδρομίου, συμπεριλαμβανομένων των συμβουλευτικών υπηρεσιών εναέριας κυκλοφορίας, και υπηρεσίες συνέγερσης·
β)
υπηρεσίες εναέριας κυκλοφορίας συνδεόμενες με την προσέγγιση και την αναχώρηση αεροσκαφών εντός ορισμένης απόστασης από ένα αεροδρόμιο με βάση τις απαιτήσεις πτητικών λειτουργιών·
γ)
κατάλληλη κατανομή όλων των άλλων συνιστωσών των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, οι οποίες αντικατοπτρίζουν την κατ’ αναλογία κατανομή μεταξύ της εξυπηρέτησης κατά τη διαδρομή και της τερματικής εξυπηρέτησης.
Για τους σκοπούς της παραγράφου 2 στοιχεία β) και γ), πριν από την έναρξη κάθε περιόδου αναφοράς, τα κράτη μέλη καθορίζουν για κάθε αερολιμένα τα κριτήρια που χρησιμοποιούν για την κατανομή του κόστους μεταξύ της εξυπηρέτησης κατά τη διαδρομή και της τερματικής εξυπηρέτησης, και ενημερώνουν σχετικά την Επιτροπή.
3. Το κόστος της εξυπηρέτησης κατά τη διαδρομή συνδέεται με το κόστος που αναφέρεται στην παράγραφο 1, εξαιρουμένου του κόστους που αναφέρεται στην παράγραφο 2.
4. Σε περίπτωση χορήγησης απαλλαγών για πτήσεις VFR (εξ όψεως) σύμφωνα με το άρθρο 10, ο πάροχος αεροναυτιλιακών υπηρεσιών προσδιορίζει το κόστος των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών που παρέχονται σε πτήσεις VFR (εξ όψεως) και το διαχωρίζει από το κόστος των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών που παρέχονται σε πτήσεις IFR (με όργανα). Το κόστος αυτό μπορεί να προσδιορισθεί με μέθοδο οριακού κόστους, λαμβανομένου υπόψη του κέρδους για πτήσεις IFR που προέρχεται από τις υπηρεσίες που παρέχονται σε πτήσεις VFR (εξ όψεως).
Άρθρο 9
Διαφάνεια του κόστους και του μηχανισμού χρέωσης
1. Τα κράτη μέλη καλούν, με συντονισμένο τρόπο το αργότερο επτά μήνες πριν την έναρξη κάθε περιόδου αναφοράς, τους εκπροσώπους των χρηστών του εναέριου χώρου σε διαβούλευση με αντικείμενο το καθορισμένο κόστος, τις προγραμματιζόμενες επενδύσεις, τις προβλέψεις των μονάδων εξυπηρέτησης, την πολιτική χρέωσης και τις αντίστοιχες τιμές μονάδας. Στη διαβούλευση παρίστανται οι πάροχοι αεροναυτιλιακών υπηρεσιών. Τα κράτη μέλη καθορίζουν, με διαφανή τρόπο, το εθνικό κόστος ή το κόστος των λειτουργικών τμημάτων του εναέριου χώρου τους σύμφωνα με το άρθρο 6 και γνωστοποιούν τις τιμές μονάδας στους εκπροσώπους των χρηστών του εναέριου χώρου, την Επιτροπή και, κατά περίπτωση, τον Eurocontrol.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, τα κράτη μέλη καλούν κάθε χρόνο και με συντονισμένο τρόπο σε διαβούλευση τους εκπροσώπους των χρηστών του εναέριου χώρου με αντικείμενο κάθε απόκλιση από τις προβλέψεις, και πιο συγκεκριμένα:
α)
την πραγματική κυκλοφορία και το κόστος ως προς την προβλεφθείσα κυκλοφορία και το καθορισμένο κόστος·
β)
την εφαρμογή του μηχανισμού καταμερισμού του κινδύνου κυκλοφορίας που ορίζεται στο άρθρο 13·
γ)
την εφαρμογή του μηχανισμού καταμερισμού του κόστους που ορίζεται στο άρθρο 14·
δ)
τα καθεστώτα παροχής κινήτρων που ορίζονται στο άρθρο 15·
ε)
τη διακύμανση των τελών που ορίζεται στο άρθρο 16.
Η διαβούλευση μπορεί να διοργανώνεται σε περιφερειακή βάση. Οι εκπρόσωποι των χρηστών του εναερίου χώρου διατηρούν το δικαίωμα να ζητήσουν περαιτέρω διαβουλεύσεις. Η διαβούλευση με τους χρήστες οργανώνεται επίσης συστηματικά μετά την ενεργοποίηση μηχανισμού προειδοποίησης όπως προβλέπεται στα άρθρα 17 και 19 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013, η οποία συνεπάγεται αναθεώρηση του καθορισμένου κόστους μονάδας.
2. Οι πληροφορίες που αναφέρονται στην παράγραφο 1 βασίζονται σε πίνακες αναφοράς και λεπτομερείς κανόνες που καθορίζονται στα παραρτήματα II, VI και VII. Εφόσον αποδειχθεί σύμφωνα με το άρθρο 3 ότι οι τερματικές αεροναυτιλιακές υπηρεσίες ή οι υπηρεσίες CNS, MET και AIS υπόκεινται στις συνθήκες τις αγοράς, οι πληροφορίες που αναφέρονται στην παράγραφο 1 βασίζονται σε πίνακες αναφοράς και λεπτομερείς κανόνες που καθορίζονται στο παράρτημα III. Η σχετική τεκμηρίωση τίθεται στη διάθεση των εκπροσώπων των χρηστών του εναέριου χώρου, της Επιτροπής, του Eurocontrol και των εθνικών εποπτικών αρχών τρεις εβδομάδες πριν τη σύγκληση της διαβούλευσης. Όσον αφορά την ετήσια διαβούλευση που αναφέρεται στην παράγραφο 1 δεύτερο εδάφιο, η σχετική τεκμηρίωση τίθεται στη διάθεση των εκπροσώπων των χρηστών του εναερίου χώρου, της Επιτροπής, του Eurocontrol και των εθνικών εποπτικών αρχών σε ετήσια βάση, το αργότερο την 1η Ιουνίου.
3. Για να είναι σε θέση να αναφέρουν την επίτευξη των επιδόσεων όπως ορίζει το άρθρο 18 παράγραφος 4 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013, τα κράτη μέλη γνωστοποιούν στην Επιτροπή και τον Eurocontrol, έως την 1η Ιουνίου κάθε έτους, το οικείο πραγματικό κόστος του προηγούμενου έτους και τη διαφορά μεταξύ του πραγματικού κόστους και του καθορισμένου κόστους που περιείχε το σχέδιο επιδόσεων, κάνοντας χρήση των πινάκων αναφοράς και των λεπτομερών κανόνων των παραρτημάτων II, VI και VII. Τα κράτη μέλη τα οποία έχουν αποφασίσει να υπόκεινται οι τερματικές αεροναυτιλιακές υπηρεσίες ή οι υπηρεσίες CNS, MET και AIS στις συνθήκες της αγοράς σύμφωνα με το άρθρο 3, παρέχουν τις εν λόγω πληροφορίες κάνοντας χρήση των πινάκων αναφοράς και των λεπτομερών κανόνων του παραρτήματος III.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III
ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΑΕΡΟΝΑΥΤΙΛΙΑΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΜΕΣΩ ΑΕΡΟΝΑΥΤΙΛΙΑΚΩΝ ΤΕΛΩΝ
Άρθρο 10
Απαλλαγές από τα αεροναυτιλιακά τέλη
1. Τα κράτη μέλη απαλλάσσουν από τα τέλη διαδρομής:
α)
τις πτήσεις που εκτελούνται με αεροσκάφος μέγιστου επιτρεπόμενου βάρους απογείωσης κάτω των δύο μετρικών τόνων·
β)
τις μεικτές πτήσεις VFR/IFR (εξ όψεως και με όργανα) στις ζώνες χρέωσης, στις οποίες οι πτήσεις εκτελούνται αποκλειστικά εξ όψεως και όπου δεν εισπράττεται τέλος για τις πτήσεις εξ όψεως·
γ)
τις πτήσεις που εκτελούνται αποκλειστικά για τη μεταφορά, στο πλαίσιο επίσημης αποστολής, βασιλεύοντος μονάρχη και του στενού οικογενειακού κύκλου του, αρχηγών κρατών, αρχηγών κυβερνήσεων και υπουργών· σε όλες τις περιπτώσεις, η εν λόγω εξαίρεση πρέπει να τεκμηριώνεται με το κατάλληλο δηλωτικό ή παρατήρηση στο σχέδιο πτήσης.
δ)
τις πτήσεις έρευνας και διάσωσης που έχουν εξουσιοδοτηθεί από τον ενδεδειγμένο αρμόδιο φορέα.
2. Τα κράτη μέλη μπορούν να απαλλάσσουν από τα τέλη διαδρομής:
α)
τις στρατιωτικές πτήσεις που εκτελούνται με στρατιωτικό αεροσκάφος οποιασδήποτε χώρας·
β)
τις εκπαιδευτικές πτήσεις που εκτελούνται αποκλειστικά για την κτήση πτυχίου, ή τη βαθμολόγηση πληρώματος θαλάμου διακυβέρνησης, όταν αυτό τεκμηριώνεται με κατάλληλη σημείωση στο σχέδιο πτήσης· οι πτήσεις αυτές πρέπει να εκτελούνται αποκλειστικά εντός του εναέριου χώρου του αντίστοιχου κράτους μέλους και να μην χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά επιβατών ή/και φορτίου, ούτε για τη μετακίνηση ή την αυτομεταφορά του αεροσκάφους·
γ)
τις πτήσεις που εκτελούνται αποκλειστικά για τον έλεγχο ή τη δοκιμή εξοπλισμού που χρησιμοποιείται ή πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ως αεροναυτιλιακό βοήθημα εδάφους, εξαιρουμένων των πτήσεων για τη μετακίνηση των σχετικών αεροσκαφών·
δ)
τις πτήσεις που τερματίζονται στον αερολιμένα από τον οποίο απογειώθηκε το αεροσκάφος και κατά τη διάρκεια των οποίων δεν πραγματοποιήθηκε ενδιάμεση προσγείωση·
ε)
τις πτήσεις εξ όψεως (VFR)·
στ)
τις πτήσεις ανθρωπιστικού χαρακτήρα που έχουν εξουσιοδοτηθεί από τον ενδεδειγμένο αρμόδιο φορέα·
ζ)
τις τελωνειακές και αστυνομικές πτήσεις.
3. Τα κράτη μέλη μπορούν να απαλλάσσουν από τα τερματικά τέλη τις πτήσεις που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2.
4. Το κόστος των απαλλαγμένων από τέλη πτήσεων συντίθεται από:
α)
το κόστος των απαλλαγμένων από τέλη πτήσεων εξ όψεως, όπως ορίζονται στο άρθρο 8 παράγραφος 4, και·
β)
το κόστος των απαλλαγμένων από τέλη πτήσεων με όργανα, το οποίο υπολογίζεται ως το γινόμενο του κόστους των πτήσεων με όργανα επί τον λόγο του αριθμού των απαλλαγμένων μονάδων εξυπηρέτησης, προς τον συνολικό αριθμό μονάδων εξυπηρέτησης, όπου ο συνολικός αριθμός μονάδων εξυπηρέτησης συνίσταται σε μονάδες εξυπηρέτησης των πτήσεων με όργανα, καθώς και στις μονάδες εξυπηρέτησης των πτήσεων εξ όψεως, εφόσον αυτές δεν απαλλάσσονται. Το κόστος των πτήσεων με όργανα ισούται με το συνολικό κόστος μείον το κόστος των πτήσεων εξ όψεως.
5. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι οι πάροχοι αεροναυτιλιακών υπηρεσιών αμείβονται για τις υπηρεσίες που παρέχουν στις απαλλαγμένες από τέλη πτήσεις.
Άρθρο 11
Υπολογισμός τελών διαδρομής
1. Με την επιφύλαξη της δυνατότητας που παρέχει το άρθρο 4 παράγραφος 2 για τη χρηματοδότηση των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών διαδρομής μέσω άλλων εσόδων, τα τέλη διαδρομής για συγκεκριμένη πτήση εντός συγκεκριμένης ζώνης χρέωσης τελών διαδρομής ισούνται με το γινόμενο της τιμής μονάδας που έχει καθορισθεί γι’ αυτήν τη ζώνη χρέωσης τελών διαδρομής επί τις μονάδες τελών διαδρομής για τη συγκεκριμένη πτήση.
2. Οι τιμές μονάδας και οι μονάδες εξυπηρέτησης κατά τη διαδρομή υπολογίζονται σύμφωνα με το παράρτημα IV.
Άρθρο 12
Υπολογισμός τελών τερματικής εξυπηρέτησης
1. Με την επιφύλαξη της δυνατότητας που παρέχει το άρθρο 4 παράγραφος 3 για τη χρηματοδότηση των τερματικών αεροναυτιλιακών υπηρεσιών μέσω άλλων εσόδων, τα τέλη τερματικής εξυπηρέτησης για συγκεκριμένη πτήση εντός συγκεκριμένης ζώνης χρέωσης τερματικών τελών ισούνται με το γινόμενο της τιμής μονάδας που έχει καθορισθεί γι’ αυτήν τη ζώνη χρέωσης τερματικών τελών επί τις μονάδες τερματικής εξυπηρέτησης για τη συγκεκριμένη πτήση. Για τον υπολογισμό της χρέωσης, η προσέγγιση και η αναχώρηση λογίζονται ως μία και μόνη πτήση. Η λογιζόμενη μονάδα είναι είτε η πτήση άφιξης είτε η πτήση αναχώρησης.
2. Η τιμή μονάδας και οι μονάδες τερματικής εξυπηρέτησης υπολογίζονται σύμφωνα με το παράρτημα V.
Άρθρο 13
Επιμερισμός του κινδύνου κυκλοφορίας
1. Εφαρμόζεται μηχανισμός επιμερισμού κινδύνου κυκλοφορίας σύμφωνα με τις αρχές που ορίζονται στο άρθρο 12 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013.
2. Τα κάτωθι είδη κόστους δεν υπόκεινται στον επιμερισμό του κινδύνου κυκλοφορίας και οδηγούν σε αύξηση ή μείωση του καθορισμένου κόστους κατά το(τα) επόμενο(α) έτος(η) ανεξάρτητα από την εξέλιξη της κυκλοφορίας:
α)
το καθορισμένο κόστος που έχει ορισθεί σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 2 εξαιρουμένων των συμφωνιών παροχής διασυνοριακών υπηρεσιών εναέριας κυκλοφορίας·
β)
το καθορισμένο κόστος των παρόχων μετεωρολογικών υπηρεσιών·
γ)
οι προσαρμογές λόγω της διαφοράς του προβλεπόμενου από τον πραγματικό πληθωρισμό, όπως ορίζει το άρθρο 7 παράγραφος 1·
δ)
η ανάκτηση του κόστους αναδιάρθρωσης, εφόσον επιτρέπεται σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 4·
ε)
η μεταφορά στο επόμενο έτος που προκύπτει από την εφαρμογή του μηχανισμού επιμερισμού του κινδύνου κυκλοφορίας·
στ)
οι μεταφορές που επιτράπηκαν από την προηγούμενη περίοδο αναφοράς λόγω εφαρμογής του μηχανισμού επιμερισμού του κινδύνου κυκλοφορίας που αναφέρεται στο άρθρο 14·
ζ)
τα δώρα ή τα πρόστιμα που προκύπτουν από καθεστώτα παροχής κινήτρων που αναφέρονται στο άρθρο 15·
η)
τα πλεονάσματα ή οι υστερήσεις των εσόδων που ενδέχεται να προκύψουν από τη διακύμανση των αεροναυτιλιακών τελών κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 16,
θ)
τα πλεονάσματα ή οι υστερήσεις εσόδων από τις διακυμάνσεις της κυκλοφορίας·
ι)
για τη δεύτερη περίοδο αναφοράς, τα πλεονάσματα ή οι υστερήσεις εσόδων που σημειώθηκαν στα κράτη μέλη έως και το έτος 2011 όσον αφορά τα τέλη κατά τη διαδρομή και έως και το έτος 2014 όσον αφορά τις τερματικές αεροναυτιλιακές υπηρεσίες.
Επιπλέον, τα κράτη μέλη δύνανται να εξαιρούν από τον επιμερισμό του κινδύνου κυκλοφορίας το καθορισμένο κόστος των παρόχων αεροναυτιλιακών υπηρεσιών που έχουν λάβει άδεια να παρέχουν αεροναυτιλιακές υπηρεσίες χωρίς πιστοποίηση, σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004.
3. Εφόσον, σε ένα δεδομένο έτος ν, ο πραγματικός αριθμός μονάδων εξυπηρέτησης δεν αυξήθηκε ή δεν μειώθηκε ως προς τις προβλέψεις του σχεδίου επιδόσεων περισσότερο από 2 % για το έτος αυτό, τα πλεονασματικά ή ελλειμματικά έσοδα του παρόχου αεροναυτιλιακών υπηρεσιών ως προς το καθορισμένο κόστος δεν μεταφέρονται.
4. Εφόσον, σε ένα δεδομένο έτος ν, ο πραγματικός αριθμός μονάδων εξυπηρέτησης υπερέβη περισσότερο από 2 % τις προβλέψεις του σχεδίου επιδόσεων για το έτος αυτό, επέρχεται μείωση του καθορισμένου κόστους για το έτος ν + 2 ίση τουλάχιστον προς το 70 % των πλεονασμάτων των εσόδων του(των) αντίστοιχου(ων) παρόχου(ων) αεροναυτιλιακών υπηρεσιών που υπερβαίνουν κατά 2 % τη διαφορά των πραγματικών μονάδων εξυπηρέτησης από την πρόβλεψη για το καθορισμένο κόστος που ορίσθηκε στο σχέδιο επιδόσεων.
Εφόσον, σε ένα δεδομένο έτος ν, ο πραγματικός αριθμός μονάδων εξυπηρέτησης μειώθηκε περισσότερο από 2 % ως προς τις προβλέψεις του σχεδίου επιδόσεων για το έτος αυτό, επέρχεται αύξηση του καθορισμένου κόστους από το έτος ν + 2 ίση προς το 70 % κατ’ ανώτατο όριο της υστέρησης των εσόδων του(των) αντίστοιχου(ων) παρόχου(ων) αεροναυτιλιακών υπηρεσιών που υπερβαίνουν κατά 2 % τη διαφορά των πραγματικών μονάδων εξυπηρέτησης από την πρόβλεψη για το καθορισμένο κόστος που ορίσθηκε στο σχέδιο επιδόσεων.
5. Εφόσον, σε ένα δεδομένο έτος ν, ο πραγματικός αριθμός μονάδων εξυπηρέτησης μειώθηκε περισσότερο από 90 % ως προς τις προβλέψεις του σχεδίου επιδόσεων για το έτος αυτό, επέρχεται αύξηση του καθορισμένου κόστους από το έτος ν + 2 ίση με το σύνολο των ελλειμματικών εσόδων του(των) αντίστοιχου(ων) παρόχου(ων) αεροναυτιλιακών υπηρεσιών που υπερβαίνουν το 10 % της διαφοράς μεταξύ των πραγματικών μονάδων εξυπηρέτησης και της πρόβλεψης για το καθορισμένο κόστος που ορίσθηκε στο σχέδιο επιδόσεων.
Εφόσον, σε ένα δεδομένο έτος ν, ο πραγματικός αριθμός μονάδων εξυπηρέτησης υπερβαίνει κατά 110 % τις προβλέψεις του σχεδίου επιδόσεων για το έτος αυτό, επέρχεται μείωση του καθορισμένου κόστους για το έτος ν + 2 ίση με το σύνολο των πλεονασματικών εσόδων του(των) αντίστοιχου(ων) παρόχου(ων) αεροναυτιλιακών υπηρεσιών που υπερβαίνουν το 10 % της διαφοράς μεταξύ των πραγματικών μονάδων εξυπηρέτησης και της πρόβλεψης για το καθορισμένο κόστος που ορίσθηκε στο σχέδιο επιδόσεων.
6. Για τις τερματικές αεροναυτιλιακές υπηρεσίες, τα κράτη μέλη δύνανται να αποφασίσουν να μην εφαρμόζουν τις παραγράφους 3, 4 και 5 ανωτέρω στους αερολιμένες με αεροπορικές κινήσεις με όργανα (IFR) ετησίως λιγότερες των 225 000. Τα κράτη μέλη ενημερώνουν την Επιτροπή για την εν λόγω απόφαση εντός δύο μηνών από τη δημοσίευση του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 14
Καταμερισμός του κόστους
1. Εφαρμόζεται μηχανισμός καταμερισμού του κόστους σύμφωνα με τις κάτωθι αρχές:
α)
εφόσον, καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, το πραγματικό κόστος είναι χαμηλότερο του καθορισμένου κόστους που είχε ορισθεί στην αρχή της περιόδου αναφοράς, τη διαφορά παρακρατεί ο ενδιαφερόμενος πάροχος αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, κράτος μέλος ή αναγνωρισμένος οργανισμός·
β)
εφόσον, καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, το πραγματικό κόστος είναι ανώτερο του καθορισμένου κόστους που είχε ορισθεί στην αρχή της περιόδου αναφοράς, η διαφορά επιβαρύνει τον ενδιαφερόμενο πάροχο αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, κράτος μέλος ή αναγνωρισμένο οργανισμό·
2. Είδη κόστους εξαιρούμενα από την εφαρμογή της παραγράφου 1 στοιχεία α) και β):
α)
Οι ρυθμίσεις καταμερισμού του κόστους της παραγράφου 1 στοιχεία α) και β) δεν εφαρμόζονται για τη διαφορά μεταξύ του καθορισμένου κόστους και του πραγματικού κόστους όσον αφορά στοιχεία κόστους για τα οποία ο ενδιαφερόμενος πάροχος αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, κράτος μέλος ή αναγνωρισμένος οργανισμός έλαβε εύλογα και συγκεκριμένα μέτρα χειρισμού τους, αλλά μπορούν να θεωρηθούν ότι ήταν εκτός του ελέγχου του συνεπεία:
i)
απρόβλεπτων αλλαγών στην εθνική νομοθεσία περί συνταξιοδότησης, υπολογισμού των συντάξεων, ή στο κόστος των συντάξεων εξαιτίας απρόβλεπτων εξελίξεων στις χρηματοπιστωτικές αγορές·
ii)
σημαντικών αλλαγών στα επιτόκια δανεισμού, με τον οποίο χρηματοδοτείται το κόστος που προέρχεται από την παροχή αεροναυτιλιακών υπηρεσιών·
iii)
απρόβλεπτων νέων στοιχείων κόστους τα οποία δεν κάλυπτε το σχέδιο επιδόσεων αλλά απαιτούνται βάσει του νόμου·
iv)
απρόβλεπτων αλλαγών της εθνικής φορολογικής νομοθεσίας·
v)
απρόβλεπτων αλλαγών στο κόστος ή τα έσοδα οφειλόμενων σε διεθνείς συμφωνίες.
β)
Με την επιφύλαξη του άρθρου 7 παράγραφος 1 τρίτο εδάφιο, κάθε περιλαμβανόμενο στοιχείο κόστους βάσει της παραγράφου 2 στοιχείο α) καθορίζεται από την εθνική εποπτική αρχή και το σχέδιο επιδόσεων περιέχει για κάθε στοιχείο κόστους ως προς την προηγούμενη περίοδο αναφοράς:
i)
πλήρη περιγραφή του στοιχείου κόστους·
ii)
το κόστος που αποδίδεται στο στοιχείο αυτό στο σχέδιο επιδόσεων·
iii)
η αιτιολόγηση γιατί το στοιχείο κόστους κρίνεται επιλέξιμο για το πεδίο εφαρμογής της παραγράφου 2 στοιχείο α) αντί του πεδίου εφαρμογής της παραγράφου 1 στοιχεία α) και β)·
iv)
τις υποκείμενες εξωτερικές συνθήκες ή περιστάσεις που ήταν εκτός του ελέγχου των ενδιαφερόμενων εθνικών εποπτικών αρχών, παρόχου αεροναυτιλιακών υπηρεσιών ή αναγνωρισμένου οργανισμού, οι οποίες προκάλεσαν τη διακύμανση μεταξύ πραγματικού και καθορισμένου κόστους που συνδέεται με το συγκεκριμένο στοιχείο κόστους·
v)
τα μέτρα που λήφθηκαν για τον χειρισμό του κινδύνου κόστους που συνδέεται με το συγκεκριμένο στοιχείο του κόστους.
γ)
Οι διαφορές μεταξύ πραγματικού και καθορισμένου κόστους ως προς τα στοιχεία αυτά προσδιορίζονται και εξηγούνται σύμφωνα με το παράρτημα VII.2.
δ)
Εφόσον, καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, συνεπεία της εξαίρεσης στοιχείων κόστους από το πεδίο εφαρμογής της παραγράφου 2 στοιχείο α), το πραγματικό κόστος είναι χαμηλότερο του καθορισμένου κόστους που ορίσθηκε στην αρχή της περιόδου αναφοράς, η διαφορά που προκύπτει επιστρέφεται στους χρήστες του εναερίου χώρου με μεταφορά της στην(στις) επόμενη(ες) περίοδο(ους) αναφοράς.
ε)
Εφόσον, καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς, συνεπεία της ένταξης στοιχείων κόστους στο πεδίο εφαρμογής της παραγράφου 2 στοιχείο α), το πραγματικό κόστος είναι υψηλότερο του καθορισμένου κόστους που ορίσθηκε στην αρχή της περιόδου αναφοράς, η διαφορά που προκύπτει μετακυλύεται στους χρήστες του εναερίου χώρου με μεταφορά της στην(στις) επόμενη(ες) περίοδο(ους) αναφοράς.
στ)
Η ενδιαφερόμενη εθνική εποπτική αρχή αποδεικνύει κάθε έτος ότι η διακύμανση του πραγματικού κόστους έναντι του καθορισμένου κόστους οφείλεται πράγματι στις συνθήκες ή περιστάσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 2 στοιχείο α) και ότι πληρούται η διάταξη της παραγράφου 2 στοιχείο β). Επαληθεύει επίσης ότι η διακύμανση του κόστους που πρέπει να μετακυλισθεί στους χρήστες έχει προσδιορισθεί και κατηγοριοποιηθεί με σαφήνεια. Ενημερώνει τους χρήστες του εναερίου χώρου και αναφέρει στην Επιτροπή την έκβαση της αξιολόγησής της σε ετήσια βάση. Εφόσον η Επιτροπή κρίνει, εντός έξι μηνών από την παραλαβή της ετήσιας έκθεσης αξιολόγησης από την ενδιαφερόμενη εθνική εποπτική αρχή, ότι στην έκθεση δεν αποδεικνύεται ότι η διακύμανση του πραγματικού κόστους έναντι του καθορισμένου κόστους οφείλεται πράγματι στις συνθήκες ή περιστάσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 2 στοιχείο α) και ότι πληρούται η διάταξη της παραγράφου 2 στοιχείο β), αποφασίζει σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 5 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 549/2004 ότι το(τα) ενδιαφερόμενο(α) κράτος(η) μέλος(η) δεν επιτρέπεται να εφαρμόσουν τις διατάξεις της παραγράφου 2 για τη διακύμανση του πραγματικού κόστους έναντι του καθορισμένου κόστους, πλήρως ή εν μέρει, αναλόγως των πορισμάτων.
ζ)
Τα μεταφερόμενα ποσά προσδιορίζονται με συντελεστές και περιγράφονται στις πρόσθετες πληροφορίες που παρέχονται σύμφωνα με το παράρτημα VI.
Άρθρο 15
Καθεστώτα παροχής κινήτρων στους παρόχους αεροναυτιλιακών υπηρεσιών
1. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν οικονομικά κίνητρα για τους οικείους παρόχους αεροναυτιλιακών υπηρεσιών, στο καίριο πεδίο επιδόσεων χωρητικότητας και δύνανται να θεσπίσουν τέτοιου είδους οικονομικά κίνητρα στο καίριο πεδίο επιδόσεων περιβάλλοντος σύμφωνα με το άρθρο 12 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013. Τα κίνητρα συνίστανται σε δώρο για την υπέρβαση του επιπέδου του στόχου επιδόσεων και σε πρόστιμα για τη μη επίτευξη του επιπέδου του στόχου επιδόσεων, τα οποία προστίθενται στο αποφασισθέν καθορισμένο κόστος ή αφαιρούνται από αυτό, ανάλογα με το επίπεδο επιδόσεων που επιτεύχθηκε.
Τα εν λόγω οικονομικά κίνητρα ανταποκρίνονται στις ακόλουθες αρχές:
α)
η τιμή μονάδας του έτους ν + 2 προσαρμόζεται για την πρόβλεψη δώρου λόγω υπέρβασης του επιπέδου του στόχου επιδόσεων ή προστίμου λόγω μη επίτευξης του επιπέδου του στόχου επιδόσεων ανάλογα με το πραγματικό επίπεδο επιδόσεων του παρόχου αεροναυτιλιακών υπηρεσιών κατά το έτος ν έναντι του αντίστοιχου στόχου·
β)
το εφαρμοζόμενο ύψος του δώρου ή προστίμου είναι ανάλογο των προς επίτευξη στόχων και των επιτυγχανόμενων επιδόσεων. Δώρα δεν χορηγούνται όταν οι επιδόσεις είναι ίσες ή κατώτερες των προσδοκώμενων στους στόχους επιδόσεων·
γ)
το ύψος του δώρου και του προστίμου που εφαρμόζονται είναι ίσα·
δ)
το μέγιστο ύψος των συνολικών δώρων και το μέγιστο ύψος των συνολικών προστίμων δεν υπερβαίνουν το 1 % των εσόδων από αεροναυτιλιακές υπηρεσίες το έτος ν·
ε)
τα επίπεδα απόκλισης των επιδόσεων και το εφαρμοζόμενο ύψος του δώρου ή του προστίμου καθορίζονται μετά από την κατά το άρθρο 9 διαβούλευση που προβλέπεται στο σχέδιο επιδόσεων·
στ)
για στόχους σε επίπεδο λειτουργικών τμημάτων εναέριου χώρου, τα δώρα και τα πρόστιμα εφαρμόζονται στους αντίστοιχους παρόχους αεροναυτιλιακών υπηρεσιών·
ζ)
για το καίριο πεδίο επιδόσεων χωρητικότητας, τα επίπεδα των επιδόσεων επιτρέπεται να αναπροσαρμόζονται ώστε να καλύπτονται μόνον αιτίες καθυστερήσεων συνδεόμενες με τη χωρητικότητα του ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας (ATC), τη διαδρομή ATC, το προσωπικό ATC, τον εξοπλισμό ATC, τη διαχείριση του εναερίου χώρου και ειδικά συμβάντα με τους κωδικούς C, R, S, T, M και P του εγχειριδίου χρηστών ATFCM.
2. Οι εθνικές εποπτικές αρχές παρακολουθούν την ορθή εφαρμογή αυτών των οικονομικών κινήτρων από τους παρόχους αεροναυτιλιακών υπηρεσιών.
Άρθρο 16
Διακύμανση των αεροναυτιλιακών τελών
1. Τα κράτη μέλη, μετά την πρόσκληση σε διαβούλευση που αναφέρεται στο άρθρο 9, δύνανται, σε επίπεδο εθνικό ή λειτουργικού τμήματος του εναερίου χώρου και σε ισότιμη και διαφανή βάση, να διαμορφώνουν τα αεροναυτιλιακά τέλη με τα οποία χρεώνονται οι χρήστες του εναερίου χώρου κατά τρόπο που να ανταποκρίνονται στις προσπάθειές τους ιδίως:
α)
να βελτιστοποιηθεί η χρήση των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών·
β)
να μειωθούν οι επιπτώσεις των πτήσεων στο περιβάλλον·
γ)
να μειωθεί το συνολικό κόστος των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών και να αυξηθεί η απόδοσή τους, ιδίως με τη διαμόρφωση των τελών ανάλογα με το επίπεδο της συμφόρησης του δικτύου σε συγκεκριμένη περιοχή ή διαδρομή σε συγκεκριμένους χρόνους.
Η διαμόρφωση των τελών δεν επιφέρει συνολική αλλαγή των εσόδων του παρόχου αεροναυτιλιακών υπηρεσιών. Τα πλεονάσματα ή οι υστερήσεις εσόδων μεταφέρονται στην επόμενη περίοδο.
2. Τα αεροναυτιλιακά τέλη επιτρέπεται επίσης να διαμορφώνονται, σε ισότιμη και διαφανή βάση, κατά τρόπο ώστε να επισπευσθεί η χρήση των ικανοτήτων του συστήματος SESAR στη διαχείριση της εναέριας κυκλοφορίας (ATM). Η διαμόρφωση είναι δυνατόν να αποσκοπεί ιδίως στην παροχή κινήτρων για τον εξοπλισμό των αεροσκαφών με συστήματα που προβλέπονται στα κοινά έργα που αναφέρονται στο άρθρο 15α παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 550/2004.
3. Ως διαμόρφωση των αεροναυτιλιακών τελών νοείται η διακύμανση των τελών κατά τη διαδρομή ή/και των τελών τερματικής εξυπηρέτησης που υπολογίζονται βάσει των διατάξεων των άρθρων 11 και 12.
4. Οι εθνικές εποπτικές αρχές παρακολουθούν την ορθή εφαρμογή της διαμόρφωσης των αεροναυτιλιακών τελών από τους παρόχους αεροναυτιλιακών υπηρεσιών.
Άρθρο 17
Καθορισμός των τιμών μονάδας στις ζώνες χρέωσης
1. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι οι τιμές μονάδας καθορίζονται για κάθε ζώνη χρέωσης σε ετήσια βάση. Με την επιφύλαξη της παραγράφου 2, οι τιμές μονάδας δεν τροποποιούνται κατά τη διάρκεια του έτους.
Οι τιμές μονάδας καθορίζονται με την ακόλουθη διαδικασία:
α)
Για κάθε έτος της περιόδου αναφοράς, οι τιμές μονάδας για το έτος ν υπολογίζονται έως την 1η Νοεμβρίου του έτους ν-1 με βάση το καθορισμένο κόστος μονάδας που προβλέπει το σχέδιο επιδόσεων και τις προσαρμογές που ορίζονται στην παράγραφο 2.2 του παραρτήματος IV και του παραρτήματος V του παρόντος κανονισμού.
β)
Οι τιμές μονάδας για το έτος ν υποβάλλονται από το κράτος μέλος στην Επιτροπή έως την 1η Ιουνίου του έτους ν-1 βάσει των απαιτήσεων του άρθρου 9 παράγραφοι 1 και 2.
γ)
Η Επιτροπή αξιολογεί τις εν λόγω τιμές μονάδας με βάση τις διατάξεις του παρόντος κανονισμού και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013.
δ)
Εφόσον η Επιτροπή κρίνει ότι οι τιμές μονάδας πληρούν τις διατάξεις του παρόντος κανονισμού και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013, ενημερώνει σχετικά το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος εντός τεσσάρων μηνών από την υποβολή των τιμών μονάδας.
ε)
Εφόσον η Επιτροπή κρίνει ότι οι τιμές μονάδας δεν πληρούν τις διατάξεις του παρόντος κανονισμού και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013, ενημερώνει σχετικά εντός τεσσάρων μηνών από την υποβολή των τιμών μονάδας το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος, το οποίο υποβάλλει εντός ενός μηνός αναθεωρημένες τιμές μονάδας.
στ)
Τα κράτη μέλη ενημερώνουν την Επιτροπή και τον Eurocontrol, αναλόγως, σχετικά με τις τιμές μονάδας για κάθε ζώνη χρέωσης το αργότερο έως την 1η Νοεμβρίου του έτους ν-1.
Οι τιμές μονάδας καθορίζονται στο εθνικό νόμισμα. Εφόσον κράτη μέλη που αποτελούν μέρος λειτουργικού τμήματος εναέριου χώρου αποφασίσουν να ορίσουν κοινή ζώνη χρέωσης με ενιαία τιμή μονάδας, η εν λόγω τιμή μονάδας ορίζεται σε ευρώ ή στο εθνικό νόμισμα ενός των ενδιαφερόμενων κρατών μελών. Τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη ενημερώνουν την Επιτροπή και τον Eurocontrol για το εφαρμοζόμενο νόμισμα.
2. Εφόσον τα σχέδια επιδόσεων αποφασισθούν μετά την 1η Νοεμβρίου του έτους που προηγείται της έναρξης της περιόδου αναφοράς ή αναθεωρηθούν σύμφωνα με τα άρθρα 17 και 19 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013, οι τιμές μονάδας υπολογίζονται εκ νέου εφόσον χρειάζεται με βάση το τελικό σχέδιο που αποφασίσθηκε ή τα εφαρμοζόμενα διορθωτικά μέτρα. Προς τον σκοπό αυτό, και σύμφωνα με το άρθρο 16 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013, τα κράτη μέλη υπολογίζουν και εφαρμόζουν την οικεία τιμή μονάδας σύμφωνα με το αποφασισθέν σχέδιο επιδόσεων το ενωρίτερο δυνατόν κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της περιόδου αναφοράς ή του πρώτου έτους εφαρμογής των αναθεωρημένων σχεδίων επιδόσεων και στόχων. Η διαφορά στα έσοδα λόγω της προσωρινής εφαρμογής της αρχικής τιμής μονάδας μεταφέρεται στον υπολογισμό της τιμής μονάδας του επομένου έτους. Για το πρώτο έτος της περιόδου αναφοράς ή το πρώτο έτος εφαρμογής των αναθεωρημένων σχεδίων επιδόσεων και στόχων, ο μηχανισμός καταμερισμού του κινδύνου κυκλοφορίας που προβλέπεται στο άρθρο 13 εφαρμόζεται βάσει του καθορισμένου κόστους και των τιμών μονάδας που περιέχει το τελικό αποφασισθέν σχέδιο επιδόσεων, καθώς και βάσει των πραγματικών μονάδων εξυπηρέτησης για το έτος.
Άρθρο 18
Είσπραξη των τελών
1. Τα κράτη μέλη μπορούν να εισπράττουν τα τέλη μέσω ενιαίου τέλους ανά πτήση. Εφόσον τα τέλη χρεώνονται και εισπράττονται σε περιφερειακή βάση, το νόμισμα χρέωσης μπορεί να είναι το ευρώ και επιτρέπεται η προσθήκη τιμής μονάδας διοικητικής διεκπεραίωσης στην αντίστοιχη τιμή μονάδας με σκοπό την κάλυψη του κόστους χρέωσης και είσπραξης. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι τα ποσά που εισπράττονται υπέρ αυτών χρησιμοποιούνται για τη χρηματοδότηση του κόστους που έχει καθορισθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος κανονισμού.
2. Οι χρήστες αεροναυτιλιακών υπηρεσιών καταβάλλουν εγκαίρως και πλήρως όλα τα αεροναυτιλιακά τέλη.
3. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι εφαρμόζονται αποτελεσματικά εκτελεστικά μέτρα. Τα μέτρα αυτά μπορούν να περιλαμβάνουν άρνηση παροχής υπηρεσιών, κράτηση αεροσκάφους στο έδαφος ή άλλα εκτελεστικά μέτρα σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV
ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 19
Προσφυγή
Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι οι αποφάσεις που λαμβάνουν σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό είναι δεόντως αιτιολογημένες και υπόκεινται σε αποτελεσματική διαδικασία επανεξέτασης ή/και προσφυγής.
Άρθρο 20
Διευκόλυνση της παρακολούθησης της συμμόρφωσης
Οι πάροχοι αεροναυτιλιακών υπηρεσιών διευκολύνουν τις επιθεωρήσεις και τις έρευνες από μέρους της εθνικής εποπτικής αρχής ή αναγνωρισμένου οργανισμού που ενεργεί εξ ονόματός της εθνικής εποπτικής αρχής, καθώς και τους επιτόπιους ελέγχους. Τα εξουσιοδοτημένα πρόσωπα είναι αρμόδια:
α)
να εξετάζουν τα σχετικά λογιστικά έγγραφα, τα βιβλία στοιχείων ενεργητικού, τις απογραφές και κάθε άλλο σχετικό υλικό που αφορά τον καθορισμό των αεροναυτιλιακών τελών·
β)
να λαμβάνουν αντίγραφα ή αποσπάσματα των εγγράφων αυτών·
γ)
να ζητούν προφορικές εξηγήσεις επιτόπου·
δ)
να εισέρχονται στις σχετικές εγκαταστάσεις, χώρους ή οχήματα.
Οι εν λόγω επιθεωρήσεις και έρευνες διεξάγονται σύμφωνα με τις διαδικασίες που ισχύουν στο κράτος μέλος όπου πρόκειται να πραγματοποιηθούν.
Άρθρο 21
Επανεξέταση
Η Επιτροπή κατά την επανεξέταση του σχεδίου επιδόσεων που προβλέπεται στο άρθρο 24 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013 εξετάζει επίσης τον κατά το άρθρο 13 μηχανισμό επιμερισμού του κινδύνου κυκλοφορίας, τον κατά το άρθρο 14 μηχανισμό καταμερισμού του κόστους, τα καθεστώτα παροχής κινήτρων που καθιερώνονται βάσει του άρθρου 15, τη διαμόρφωση των τελών βάσει του άρθρου 16, καθώς και τις επιπτώσεις τους και την αποτελεσματικότητά τους στην επίτευξη του συνόλου των στόχων επιδόσεων.
Άρθρο 22
Έναρξη ισχύος και εφαρμογή
1. Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
2. Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται από τη δεύτερη περίοδο αναφοράς, όπως ορίζει το άρθρο 8 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013, και κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής. Όσον αφορά την εφαρμογή του μηχανισμού επιδόσεων, για να καταστεί δυνατή η έγκριση των στόχων σε κλίμακα Ένωσης, όπως προβλέπει το άρθρο 10 παράγραφος 2 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013, πριν την έναρξη της δεύτερης περιόδου αναφοράς και η κατάρτιση και έγκριση σχεδίων επιδόσεων σύμφωνα με τις διατάξεις του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 390/2013, το άρθρο 1 παράγραφος 5, το άρθρο 3, το άρθρο 7 παράγραφος 4, το άρθρο 9, το άρθρο 14 παράγραφος 2 στοιχεία β) - στ) και το άρθρο 17, καθώς και τα παραρτήματα του παρόντος κανονισμού εφαρμόζονται από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 23
Κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1794/2006 της Επιτροπής
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1794/2006 της Επιτροπής, της 6ης Δεκεμβρίου 2006, για τον καθορισμό κοινού συστήματος χρέωσης των αεροναυτιλιακών υπηρεσιών καταργείται από την 1η Ιανουαρίου 2015.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 3 Μαΐου 2013.