PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ RADY
ze dne 18. března 2014
o odmítnutí návrhu prováděcího nařízení o opětovném uložení konečného antidumpingového cla z dovozu některé obuvi se svrškem z usně pocházející z Čínské lidové republiky a vyráběné společnostmi Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd a Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd a o konečném výběru jim uloženého prozatímního cla
(2014/149/EU)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1), a zejména na článek 9 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh Evropské komise předložený po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Dne 5. října 2006 přijala Rada nařízení (ES) č. 1472/2006 (2) (dále jen „napadené nařízení“), které uložilo konečné antidumpingové clo z dovozu některé obuvi se svrškem z usně pocházející z Čínské lidové republiky a Vietnamu a stanovilo konečný výběr uloženého prozatímního cla. Na základě přezkumu před pozbytím platnosti byla opatření rozšířena prováděcím nařízením Rady (EU) č. 1294/2009 (3). Tato opatření pozbyla platnosti dne 31. března 2011.
(2)
Někteří vyvážející výrobci podali k Tribunálu žaloby na zrušení napadeného nařízení. Tribunál tyto žaloby zamítl (4). Soudní dvůr však v odvolacím řízení svými rozsudky ze dne 2. února 2012 ve věci C-249/10 P, Brosmann a další v. Rada a ze dne 15. listopadu 2012 ve věci C-247/10 P, Zhejiang Aokang Shoes v. Rada (dále jen „rozsudky“) zrušil rozsudky Tribunálu a zrušil i nařízení (ES) č. 1472/2006 v rozsahu, v němž se týká navrhovatelů. Soudní dvůr zejména dospěl k závěru, že Komise měla přezkoumat žádosti, které jí navrhovatelé předložili za účelem přiznání zacházení jako v tržním hospodářství v souladu s čl. 2 odst. 7 písm. b) a c) nařízení (ES) č. 1225/2009, a dále uvedl, že nelze vyloučit, že takový přezkum by pro navrhovatele vedl k nižší sazbě antidumpingového cla.
(3)
Oznámením zveřejněným v Úředním věstníku Evropské unie (5) Komise informovala vyvážející výrobce, kterých se dané rozsudky týkaly, že se rozhodla pokračovat v řízení o nahrazení zrušených částí napadeného nařízení a přezkoumat, zda v případě těchto výrobců převládaly během příslušného období podmínky tržního hospodářství.
(4)
Dne 19. února 2014 Komise přijala návrh prováděcího nařízení Rady o opětovném uložení konečného antidumpingového cla z dovozu některé obuvi se svrškem z usně pocházející z Čínské lidové republiky a vyráběné společnostmi Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd a Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd a o konečném výběru jim uloženého prozatímního cla (dále jen „návrh“). V návrhu se uvádí, že z přezkumu žádostí o zacházení jako v tržním hospodářství vyplynulo, že pro vyvážející výrobce, kterých se týkaly rozsudky, během příslušného období podmínky tržního hospodářství nepřevládaly, že je proto třeba těmto vyvážejícím výrobcům odmítnout zacházení jako v tržním hospodářství, a že by v důsledku toho mělo být obnoveno antidumpingové clo, které bylo původně uloženo napadeným nařízením. Za tímto účelem by návrh obnovil definitivní antidumpingové clo pro vyvážející výrobce, kterých se týkají rozsudky, pro období platnosti napadeného nařízení.
(5)
Čl. 1 odst. 4 návrhu zní takto: „Použijí se platná ustanovení týkající se cel s výjimkou článku 221 nařízení Rady (EHS) č. 2913/1992 ze dne 12. října 1992, kterým se vydává celní kodex Společenství (6). Sdělení výše cla dlužníkovi lze provést později než po uplynutí tří let ode dne vzniku celního dluhu, ale nejpozději dva roky po vstupu tohoto nařízení v platnost.“
V čl. 221 odst. 3 nařízení (EHS) č. 2913/1992 (dále jen „celní kodex“) je stanoveno promlčení pro sdělení opětovně uloženého antidumpingového cla dlužníkovi pro jakýkoli dovoz, k němuž došlo před více než třemi lety, pokud tato lhůta nebyla pozastavena po dobu řízení o opravném prostředku podle článku 243 celního kodexu. Ustanovení čl. 1 odst. 4 napadeného nařízení stanovilo, že, není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy, a neobsahovalo žádnou odchylku od čl. 221 odst. 3 celního kodexu. Vzhledem k tomu, že původní sdělení dluhu dlužníkovi bylo v důsledku rozsudků staženo, mohly by hospodářské subjekty legitimně očekávat, že po uplynutí tříleté lhůty stanovené v čl. 221 odst. 3 celního kodexu došlo k promlčení jakéhokoli opětovného uložení dluhu, a že dluh proto „zanikl“ (7). Po zaniknutí dluhu podle čl. 221 odst. 3 by jeho opětovné uložení se zpětným účinkem porušilo legitimní očekávání dotčených hospodářských subjektů.
Na závěr z hodnocení Rady vyplývá, že v tomto případě nelze uplatnit zpětnou působnost odchylky od čl. 221 odst. 3 celního kodexu, jelikož by tak byla porušena legitimní očekávání dotčených hospodářských subjektů.
(6)
Bez zpětné odchylky od čl. 221 odst. 3 by opětovné uložení cel mělo v praxi jen velmi omezený finanční účinek, jelikož původní opatření pozbyla platnosti dne 31. března 2011.
(7)
Navrhovatelé navíc neposkytli údaje prokazující, že přijetí navrženého opatření by na ně mělo dopad.
(8)
Soudní dvůr zrušil napadené nařízení jako celek v rozsahu, v němž se týká navrhovatelů. Účinky rozsudků s ohledem na zrušené opatření tedy nezávisí na žádném dalším aktu, který by měly orgány přijmout. Rada proto dochází k závěru, že článek 266 Smlouvy o fungování Evropské unie neukládá orgánům povinnost, aby v tomto případě opětovně uložily cla,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Návrh prováděcího nařízení Rady o opětovném uložení konečného antidumpingového cla z dovozu některé obuvi se svrškem z usně pocházející z Čínské lidové republiky a vyráběné společnostmi Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd a Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd a o konečném výběru jim uloženého prozatímního cla se zamítá a řízení týkající se uvedených výrobců se ukončují.
Článek 2
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
V Bruselu dne 18. března 2014.
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΉ ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 18ης Μαρτίου 2014
που απορρίπτει την πρόταση εκτελεστικού κανονισμού για την εκ νέου επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων υποδημάτων με το πάνω μέρος από δέρμα, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, που κατασκευάζονται από τη Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd and Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd
(2014/149/ΕΕ)
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1225/2009 του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 2009, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (1), και ιδίως το άρθρο 9,
Έχοντας υπόψη την πρόταση που υπέβαλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατόπιν διαβούλευσης με τη συμβουλευτική επιτροπή,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Στις 5 Οκτωβρίου 2006 το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1472/2006 (2) («ο επίδικος κανονισμός»), ο οποίος επέβαλε οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ και εισέπραξε τον προσωρινό δασμό που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων υποδημάτων που έχουν το πάνω μέρος από δέρμα, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και Βιετνάμ. Μετά από επανεξέταση ενόψει της λήξης ισχύος, τα μέτρα επεκτάθηκαν μέσω του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1294/2009 του Συμβουλίου. (3) Τα μέτρα έληξαν στις 31 Μαρτίου 2011.
(2)
Ορισμένοι παραγωγοί-εξαγωγείς προσέφυγαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ζητώντας την ακύρωση του επίδικου κανονισμού. Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε αυτές τις προσφυγές (4). Ωστόσο, κατόπιν αίτησης αναιρέσεως, το Δικαστήριο, με τις αποφάσεις του στις 2 Φεβρουαρίου 2012 στην υπόθεση C-249/10 P (Brosmann κ.λπ. κατά Συμβουλίου) και στις 15 Νοεμβρίου 2012 στην υπόθεση C-247/10 P (Zhejiang Aokang Shoes κατά Συμβουλίου) («οι αποφάσεις»), αναίρεσε τις αποφάσεις του Γενικού Δικαστηρίου και ακύρωσε τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1472/2006 στον βαθμό που αφορά τις αναιρεσείουσες. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή θα έπρεπε να είχε εξετάσει τις αιτήσεις που υπέβαλαν οι αναιρεσείουσες με σκοπό να αναγνωρισθεί η υπαγωγή τους σε καθεστώς οικονομίας αγοράς («ΚΟΑ») σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 7 στοιχεία β) και γ) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1225/2009 και ότι δεν μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο, μετά από την εξέταση αυτή, να είχε επιβληθεί χαμηλότερος δασμός αντιντάμπινγκ στις αναιρεσείουσες.
(3)
Σε ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (5) η Επιτροπή ενημέρωσε τους παραγωγούς-εξαγωγείς τους οποίους αφορούν οι αποφάσεις ότι αποφάσισε να επαναλάβει τη διαδικασία για την αντικατάσταση των ακυρωθέντων τμημάτων του επίδικου κανονισμού και να εξετάσει κατά πόσον συνέτρεχαν συνθήκες οικονομίας της αγοράς για τους οικείους παραγωγούς-εξαγωγείς κατά τη συγκεκριμένη περίοδο.
(4)
Στις 19 Φεβρουαρίου 2014 η Επιτροπή ενέκρινε πρόταση για εκτελεστική απόφαση του Συμβουλίου για την εκ νέου επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων υποδημάτων με το πάνω μέρος από δέρμα, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, που κατασκευάζονται από τη Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd and Zhejiang Aokang Shoes Co Ltd («πρόταση»). Η πρόταση αναφέρει ότι από την εξέταση των αιτήσεων υπαγωγής σε καθεστώς οικονομίας της αγοράς (ΚΟΑ) προέκυψε ότι κατά την επίμαχη περίοδο δεν συνέτρεχαν συνθήκες ΚΟΑ για τους οικείους παραγωγούς- εξαγωγείς, ότι, κατά συνέπεια, δεν πρέπει να γίνει δεκτή η υπαγωγή τους σε ΚΟΑ και ότι θα πρέπει να επιβληθεί εκ νέου ο δασμός αντιντάμπινγκ που είχε επιβληθεί αρχικά μέσω του επίδικου κανονισμού. Προς τούτο, η πρόταση επιβάλλει εκ νέου οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ όσον αφορά τους παραγωγούς-εξαγωγείς τους οποίους αφορούν οι αποφάσεις για την περίοδο εφαρμογής του επίδικου κανονισμού.
(5)
Το άρθρο 1 παράγραφος 4 της πρότασης έχει ως εξής: «Εφαρμόζονται οι διατάξεις που ισχύουν για τους τελωνειακούς δασμούς, με την εξαίρεση του άρθρου 221 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2913/1992 του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 1992, για τη θέσπιση Κοινοτικού Τελωνειακού Κώδικα (6). Η γνωστοποίηση στον οφειλέτη του ποσού των δασμών μπορεί να πραγματοποιηθεί μετά την παρέλευση τριών ετών από τη γένεση της τελωνειακής οφειλής, αλλά το αργότερο δύο έτη μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισμού».
Το άρθρο 221 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2913/1992 («τελωνειακός κώδικας») ορίζει ότι η γνωστοποίηση εκ νέου επιβληθέντος δασμού αντιντάμπινγκ στον οφειλέτη δεν είναι δυνατόν να γίνει μετά τη λήξη τριετούς προθεσμίας από την ημερομηνία γένεσης της τελωνειακής οφειλής, εκτός εάν η εν λόγω περίοδος είχε διακοπεί λόγω άσκησης δικαιώματος προσφυγής δυνάμει του άρθρου 243 του τελωνειακού κώδικα. Το άρθρο 1 παράγραφος 4 του επίδικου κανονισμού προβλέπει ότι, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά, εφαρμόζονται οι διατάξεις που ισχύουν για τους τελωνειακούς δασμούς και δεν προβλέπει καμία παρέκκλιση από το άρθρο 221 παράγραφος 3 του τελωνειακού κώδικα. Στον βαθμό που η αρχική γνωστοποίηση των δασμών στον οφειλέτη είχε αποσυρθεί λόγω των αποφάσεων, οι επιχειρηματίες μπορούσαν να έχουν δικαιολογημένη εμπιστοσύνη ότι, εφόσον είχε λήξει η τριετής προθεσμία που προβλέπεται στο άρθρο 221 παράγραφος 3 του τελωνειακού κώδικα, είχε επέλθει παραγραφή για την εκ νέου επιβολή του δασμού και ότι, κατά συνέπεια, η οφειλή είχε «αποσβεσθεί». (7) Εφόσον η οφειλή είχε αποσβεσθεί δυνάμει του άρθρου 221 παράγραφος 3, η αναδρομική εκ νέου επιβολή της θα παραβίαζε τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των οικείων επιχειρηματιών.
Εν κατακλείδι, η εκτίμηση του Συμβουλίου είναι ότι η αναδρομική εφαρμογή της παρέκκλισης από το άρθρο 221 παράγραφος 3 του τελωνειακού κώδικα δεν είναι σε αυτήν την περίπτωση δυνατή, καθότι θα παραβίαζε τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των οικείων επιχειρηματιών.
(6)
Χωρίς την αναδρομική παρέκκλιση από το άρθρο 221 παράγραφος 3, η εκ νέου επιβολή των δασμών θα είχε στην πράξη πολύ περιορισμένες οικονομικές επιπτώσεις δεδομένου ότι τα αρχικά μέτρα έληξαν στις 31 Μαρτίου 2011.
(7)
Επιπλέον, οι αναιρεσείουσες δεν παρείχαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η έγκριση του προτεινόμενου μέτρου θα είχε επιπτώσεις για αυτούς.
(8)
Το Δικαστήριο ακύρωσε τον επίδικο κανονισμό στο σύνολό του, στον βαθμό που αφορά τις αναιρεσείουσες. Κατά συνέπεια, η ισχύς των αποφάσεων όσον αφορά το ακυρωθέν μέτρο δεν εξαρτάται από την έκδοση συμπληρωματικής πράξης από τα θεσμικά όργανα. Επομένως, το Συμβούλιο συνάγει ότι το άρθρο 266 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν υποχρεώνει τα θεσμικά όργανα να επιβάλουν εκ νέου τους δασμούς στην προκείμενη περίπτωση,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
Η πρόταση εκτελεστικού κανονισμού του Συμβουλίου για την εκ νέου επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων υποδημάτων με το πάνω μέρος από δέρμα, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, που κατασκευάζονται από την Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co. Ltd and Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd απορρίπτεται και οι διαδικασίες όσον αφορά τους συγκεκριμένους παραγωγούς περατώνονται.
Άρθρο 2
Η παρούσα απόφαση αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσής της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Βρυξέλλες, 18 Μαρτίου 2014.