SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY 2014/66/EU
ze dne 15. května 2014
o podmínkách vstupu a pobytu státních příslušníků třetích zemí na základě převedení v rámci společnosti
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 79 odst. 2 písm. a) a b) této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Za účelem postupného vytváření prostoru svobody, bezpečnosti a práva stanoví Smlouva o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“) opatření, která mají být přijata v oblasti přistěhovalectví a která jsou spravedlivá vůči státním příslušníkům třetích zemí.
(2)
Smlouva o fungování EU stanoví, že Unie vyvíjí společnou přistěhovaleckou politiku, jejímž cílem je ve všech etapách zajistit účinné řízení migračních toků a spravedlivé zacházení se státními příslušníky třetích zemí oprávněně pobývajícími v členských státech. Za tímto účelem mají Evropský parlament a Rada přijmout opatření týkající se podmínek vstupu a pobytu a pravidel, podle nichž členské státy udělují dlouhodobá víza a vydávají dlouhodobá povolení k pobytu, jakož i vymezení práv státních příslušníků třetích zemí oprávněně pobývajících v členském státě, včetně podmínek upravujících svobodu pohybovat se a pobývat v jiných členských státech.
(3)
Sdělení Komise ze dne 3. března 2010 nazvané „Evropa 2020: Strategie pro inteligentní a udržitelný růst podporující začlenění“ stanoví cíl Unie stát se ekonomikou založenou na znalostech a inovacích, snižovat administrativní zátěž podniků a lépe spojovat nabídku pracovní síly s poptávkou. Opatření, která usnadní manažerům, specialistům nebo zaměstnaným stážistům z třetích zemí vstup na území Unie při převedení v rámci společnosti, musí být chápána v těchto širších souvislostech.
(4)
Stockholmský program, který byl přijat Evropskou radou dne 11. prosince 2009, uznává, že přistěhovalectví za účelem zaměstnání může přispět ke zvýšené konkurenceschopnosti a ekonomické vitalitě a že v kontextu značných problémů spojených s demografickým vývojem, které bude Unie v budoucnosti řešit, a tedy zvýšené poptávky po pracovní síle budou pružné politiky přistěhovalectví významným příspěvkem k hospodářskému rozvoji a výkonnosti Unie z dlouhodobého hlediska. Stockholmský program proto vyzývá Komisi a Radu, aby pokračovaly v provádění Plánu politiky v oblasti legální migrace stanoveném ve sdělení Komise ze dne 21. prosince 2005.
(5)
V důsledku globalizace podnikání, zvyšujícího se obchodu a růstu a rozšíření nadnárodních skupin v nedávných letech vzrostl pohyb manažerů, specialistů a zaměstnaných stážistů poboček a dceřiných společností nadnárodních společností, kteří se dočasně stěhují pro výkon krátkodobých úkolů do jiných jednotek společnosti.
(6)
Tato převedení klíčových zaměstnanců v rámci společnosti vedou k novým dovednostem a znalostem, inovacím a větším hospodářským příležitostem pro hostitelské subjekty, čímž posilují znalostní ekonomiku v Unii při podpoře investičních toků v rámci Unie. Převedení v rámci společnosti ze třetích zemí mají také potenciál usnadnit převedení v rámci společnosti z Unie do společností v třetích zemích a uvést Unii do silnějšího postavení v jejím vztahu s mezinárodními partnery. Jednodušší převedení v rámci společnosti umožňuje nadnárodním skupinám nejlépe využít jejich lidské zdroje.
(7)
Soubor pravidel vyplývající z této směrnice může být přínosný také pro země původu migrujících, protože tato dočasná migrace může za jasných podmínek, které jsou pro ni stanoveny, podporovat přenos dovedností, znalostí, technologií a know-how.
(8)
Touto směrnicí by neměla být dotčena zásada upřednostňování občanů Unie, pokud jde o přístup na trh práce členských států, jak vyplývá z příslušných ustanovení příslušných aktů o přistoupení.
(9)
Touto směrnicí by nemělo být dotčeno právo členských států vydávat jiná povolení než povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti pro účely zaměstnání, pokud státní příslušník třetí země nespadá do oblasti působnosti této směrnice.
(10)
Tato směrnice by měla zavést transparentní a zjednodušený postup pro přijímání osob převedených v rámci společnosti na základě společných definic a harmonizovaných kritérií.
(11)
Členské státy by měly zajistit, aby v zájmu zajištění řádného prosazování této směrnice byly prováděny odpovídající kontroly a účinné inspekce. Skutečností, že bylo vydáno povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, by nemělo být dotčeno ani znemožněno právo členských států uplatňovat v průběhu převedení v rámci společnosti své pracovněprávní předpisy, jejichž cílem je - v souladu s právem Unie - kontrola dodržování pracovních podmínek, jak je stanoveno v čl. 18 odst. 1.
(12)
Možnost členského státu uložit na základě vnitrostátního práva sankce vůči zaměstnavateli osoby převedené v rámci společnosti usazenému ve třetí zemi by měla zůstat nedotčena.
(13)
Pro účely této směrnice by mezi osoby převáděné v rámci společnosti měli patřit manažeři, specialisté a zaměstnaní stážisté. Jejich definice by měla vycházet ze specifických závazků Unie v rámci Všeobecné dohody o obchodu službami (GATS) a dvoustranných obchodních dohod. Jelikož tyto závazky přijaté v rámci GATS neupravují podmínky vstupu, pobytu a práce, měla by tato směrnice doplňovat a usnadňovat uplatňování těchto závazků. Oblast působnosti převedení v rámci společnosti, na něž se vztahuje tato směrnice, by však měla být ve srovnání s obchodními závazky širší, protože k převedení nemusí nutně docházet v odvětví služeb a může mít původ ve třetí zemi, která není smluvní stranou obchodní dohody.
(14)
Při posuzování kvalifikace osob převedených v rámci společnosti by členské státy měly přiměřeně využívat evropského rámce kvalifikací pro celoživotní učení, aby byly kvalifikace posuzovány srovnatelným a transparentním způsobem. Vnitrostátní koordinační body pro evropský rámec kvalifikací mohou poskytovat informace a pokyny ohledně vztahu mezi vnitrostátními systémy kvalifikací a tímto rámcem.
(15)
Osobám převedeným v rámci společnosti by měly být poskytnuty přinejmenším stejné podmínky zaměstnání jako vyslaným pracovníkům, jejichž zaměstnavatel je usazen na území Unie, jak vyplývá ze směrnice Evropského parlamentu a Rady 96/71/ES (4). Členské státy by měly požadovat, aby s osobami převedenými v rámci společnosti bylo zacházeno stejně jako s jejich vlastními státními příslušníky na srovnatelných pozicích, pokud jde o odměnu, která jim bude v průběhu celého převedení přiznána. Každý členský stát by měl být zodpovědný za kontrolu odměn přiznávaných osobám převedeným v rámci společnosti po dobu jejich pobytu na jeho území. Tento požadavek je určen k ochraně pracovníků a zaručuje spravedlivou soutěž mezi podniky usazenými v členském státě a podniky usazenými ve třetí zemi, protože předchází tomu, aby podnik usazený ve třetí zemi těžil z méně přísných pracovněprávních norem, a získával tak konkurenční výhodu.
(16)
Aby bylo zajištěno, že dovednosti osoby převedené v rámci společnosti jsou specifické pro hostitelský subjekt, měla by být převedená osoba zaměstnána v rámci stejné skupiny podniků bez přerušení po dobu nejméně tří až dvanácti měsíců před převedením v případě manažerů a specialistů a po dobu nejméně tří až šesti měsíců před převedením v případě zaměstnaných stážistů.
(17)
Jelikož převedení v rámci společnosti představuje dočasnou migraci, neměla by maximální doba jednoho převedení do Unie včetně mobility mezi členskými státy překročit tři roky pro manažery a specialisty a jeden rok pro zaměstnané stážisty, po jejímž uplynutí by měli odejít to třetí země, pokud nezískají povolení k pobytu z jiného důvodu v souladu s právními předpisy Unie či vnitrostátními právními předpisy. Maximální doba převedení by měla zahrnovat souhrn dob, na něž byla postupně vydávána povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti. K následnému převedení do Unie by mohlo dojít poté, co státní příslušník třetí země opustí území členských států.
(18)
Za účelem zajištění dočasné povahy převedení v rámci společnosti a prevence zneužívání by měly být členské státy schopny požadovat, aby v rámci téhož členského státu mezi skončením maximální doby jednoho převedení a další žádosti týkající se stejného státního příslušníka třetí země pro účely této směrnice uplynula určitá doba.
(19)
Vzhledem k tomu, že převedení v rámci společnosti představují dočasné vyslání, měl by žadatel v rámci pracovní smlouvy nebo dopisu o zařazení doložit, že státní příslušník třetí země bude moci být po skončení práce převeden zpět do subjektu patřícího stejné skupině a usazeného ve třetí zemi. Žadatel by měl rovněž doložit, že státní příslušník třetí země na pozici manažera nebo specialisty má profesní kvalifikaci a odpovídající profesní zkušenosti, které jsou zapotřebí v hostitelském subjektu, kam má být převeden.
(20)
Státní příslušníci třetích zemí, kteří žádají o přijetí jako zaměstnaní stážisté, by měli předložit doklady o vysokoškolském vzdělání. Měli by navíc, je-li to požadováno, předložit dohodu o odborné přípravě, včetně popisu programu odborné přípravy, jeho trvání a podmínek pro výkon dohledu nad zaměstnanými stážisty, z níž vyplývá, že se jim dostane skutečné odborné přípravy a že nebudou využiti jako běžní pracovníci.
(21)
Pokud to není v rozporu se zásadou upřednostňování občanů Unie, jak vyplývá z příslušných ustanovení příslušných aktů o přistoupení, nevyžaduje se test trhu práce.
(22)
Členský stát by měl uznat odbornou kvalifikaci státního příslušníka třetí země získanou v jiném členském státě stejným způsobem jako u občanů Unie a měl by zohlednit kvalifikaci získanou ve třetí zemi v souladu se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2005/36/ES (5). Tímto uznáním by neměla být dotčena případná omezení přístupu k regulovaným povoláním vyplývající z výhrad k existujícím závazkům ohledně regulovaných povolání, jež Unie nebo Unie a její členské státy přijaly v rámci obchodních dohod. V každém případě by touto směrnicí osobám převedeným v rámci společnosti nemělo být přiznáno příznivější zacházení než státním příslušníkům Unie nebo Evropského hospodářského prostoru, pokud jde o přístup k regulovaným povoláním ve členském státě.
(23)
Touto směrnicí by nemělo být dotčeno právo členských států určit objem vstupů v souladu s čl. 79 odst. 5 Smlouvy o fungování EU.
(24)
V zájmu boje proti případnému zneužívání této směrnice by členské státy měly mít možnost zamítnout, odejmout nebo neprodloužit platnost povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud hlavním účelem zřízení hostitelského subjektu bylo usnadnění vstupu osob převedených v rámci společnosti nebo tento subjekt nevykonává skutečnou činnost.
(25)
Cílem této směrnice je usnadnění mobility osob převedených v rámci společnosti uvnitř Unie (dále jen „mobilita uvnitř EU“) a omezení administrativní zátěže spojené s pracovním zařazováním v některých členských státech. Za tímto účelem tato směrnice stanoví zvláštní režim mobility uvnitř EU, v němž je držitel platného povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného členským státem oprávněn vstupovat, pobývat a pracovat na území jednoho či více členských států v souladu s ustanoveními této směrnice upravujícími krátkodobou a dlouhodobou mobilitu. Krátkodobá mobilita by pro účely této směrnice měla zahrnovat pobyty v jiných členských státech než tom, který vydal povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, v délce nepřesahující 90 dnů na členský stát. Dlouhodobá mobilita by pro účely této směrnice měla zahrnovat pobyty v jiných členských státech než tom, který vydal povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, v délce přesahující 90 dnů na členský stát. Aby se předešlo obcházení rozlišení mezi krátkodobou a dlouhodobou mobilitou, měla by být krátkodobá mobilita ve vztahu k danému členskému státu omezena na nejvýše 90 dnů za každé období 180 dnů a nemělo by být možné předložit zároveň oznámení o krátkodobé mobilitě a žádost o dlouhodobou mobilitu. Pokud potřeba dlouhodobé mobility vyvstala po zahájení krátkodobé mobility osoby převedené v rámci společnosti, může druhý členský stát požádat, aby byla žádost předložena nejpozději 20 dnů před skončením doby trvání krátkodobé mobility.
(26)
Ačkoli by měl zvláštní režim mobility zavedený touto směrnicí stanovit autonomní pravidla pro vstup a pobyt za účelem práce osoby převedené v rámci společnosti v jiných členských státech, než je stát, který vydal povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, nadále se uplatňují všechna ostatní pravidla pro pohyb osob přes hranice stanovená v příslušných ustanoveních schengenského acquis.
(27)
Pokud převedení zahrnuje několik míst v různých členských státech, měly by být příslušným orgánům druhých členských států pro usnadnění kontrol případně poskytnuty příslušné informace.
(28)
Uplatnila-li osoba převedená v rámci společnosti právo na mobilitu, měl by mít druhý členský stát za určitých podmínek právo učinit opatření, aby činnosti osob převedených v rámci společnosti nebyly v rozporu s příslušnými ustanoveními této směrnice.
(29)
Členské státy by měly stanovit účinné, přiměřené a odrazující sankce, jako například finanční sankce, které budou uloženy v případě porušení této směrnice. Tyto sankce by mohly mimo jiné sestávat z opatření stanovených v článku 7 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/52/ES (6). Uvedené sankce by mohly být ukládány hostitelskému subjektu usazenému v dotyčném členském státě.
(30)
Stanovení jednotného postupu vedoucího k jednomu kombinovanému oprávnění zahrnujícímu povolení k pobytu i pracovní povolení (dále jen „jednotné povolení“) by mělo přispět ke zjednodušení v současnosti platných pravidel v členských státech.
(31)
Mělo by být možné zavést zjednodušený postup určený pro subjekty nebo skupiny podniků, které byly pro tento účel uznány. Uznávání by mělo být pravidelně posuzováno.
(32)
Jakmile členský stát rozhodne o přijetí státního příslušníka třetí země, jenž splňuje kritéria vyplývající z této směrnice, tento státní příslušník třetí země by měl obdržet povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, které by mu mělo za splnění určitých podmínek umožňovat výkon práce v jednotlivých subjektech patřících k téže nadnárodní korporaci, včetně subjektů nacházejících se v jiných členských státech.
(33)
Vyžaduje-li se vízum a státní příslušník třetí země splňuje kritéria pro vydání povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, měl by členský stát poskytnout státnímu příslušníku třetí země všechny prostředky pro získání požadovaného víza a zajistit účinnou spolupráci příslušných orgánů za tímto účelem.
(34)
Je-li povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydáno členským státem, který schengenské acquis neuplatňuje v plném rozsahu, a osoba převedená v rámci společnosti překročí v rámci mobility uvnitř EU vnější hranici ve smyslu nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 562/2006 (7), měl by být členský stát oprávněn požadovat doložení skutečnosti, že se osoba převedená v rámci společnosti stěhuje na jeho území pro účely převedení v rámci společnosti. Dále by v případě překročení vnější hranice ve smyslu nařízení (ES) č. 562/2006 měly členské státy, které schengenské acquis uplatňují v plném rozsahu, konzultovat Schengenský informační systém a odepřít vstup osobám, o nichž byl v tomto systému pořízen záznam pro účely odepření vstupu nebo pobytu podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1987/2006 (8), nebo vyslovit námitku proti mobilitě těchto osob.
(35)
Členské státy by měly mít možnost uvádět další informace v papírové podobě nebo uchovávat takové informace v elektronické podobě, jak je uvedeno v článku 4 nařízení Rady (ES) č. 1030/2002 (9) a v bodě 16 písm. a) přílohy uvedeného nařízení, aby mohly poskytovat přesnější informace o zaměstnání během převedení osob v rámci společnosti. Poskytování těchto dalších informací by pro členské státy mělo být nepovinné a nemělo by představovat další požadavek, jenž by ohrožoval koncept jednotného povolení a jednotného postupu vyřizování žádostí.
(36)
Tato směrnice by neměla osobám převedeným v rámci společnosti bránit vykonávat konkrétní činnosti v zařízeních klientů v rámci členského státu, v němž je usazen hostitelský subjekt, v souladu s ustanoveními platnými pro tyto činnosti v daném členském státě.
(37)
Touto směrnicí nejsou dotčeny podmínky pro poskytování služeb v rámci článku 56 Smlouvy o fungování EU. Zejména touto směrnicí nejsou dotčeny pracovní podmínky, jež se podle směrnice 96/71/ES uplatní na pracovníky, kteří jsou vysláni podnikem usazeným v jednom členském státě za účelem poskytování služeb na území jiného členského státu. Tato směrnice by se neměla vztahovat na státní příslušníky třetích zemí, kteří byli vysláni podnikem usazeným v členském státě v rámci poskytování služeb podle směrnice 96/71/ES. Státní příslušníci třetích zemí, jimž bylo uděleno povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, nemohou využívat směrnici 96/71/ES. Podle čl. 1 odst. 4 směrnice 96/71/ES by tato směrnice neměla poskytovat podnikům usazeným ve třetí zemi lepší zacházení, než podnikům usazeným v některém členském státě.
(38)
K zajištění důstojných pracovních a životních podmínek při pobytu v Unii je důležité, aby pro osoby převedené v rámci společnosti bylo zajištěno odpovídající sociální zabezpečení, včetně případných dávek pro jejich rodinné příslušníky. V rámci vnitrostátního práva by tedy mělo být zaručeno rovného zacházení, pokud jde o oblasti sociálního zabezpečení uvedené v článku 3 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 883/2004 (10). Tato směrnice neharmonizuje právní předpisy členských států v oblasti sociálního zabezpečení. Omezuje se na použití zásady rovného zacházení v oblasti sociálního zabezpečení na osoby, které spadají do její oblasti působnosti. Právo na rovné zacházení v oblasti sociálního zabezpečení se vztahuje na státní příslušníky třetích zemí, kteří splňují objektivní a nediskriminační podmínky stanovené právními předpisy členského státu, v němž je práce vykonávána, pokud jde o jejich zapojení do systému sociálního zabezpečení a nárok na dávky sociálního zabezpečení.
V mnoha členských státech je nárok na rodinné dávky podmíněn určitým vztahem s tímto členským státem, neboť dávky jsou určeny na podporu příznivého demografického vývoje s cílem zajistit v daném členském státě budoucí pracovní síly. Touto směrnicí by proto nemělo být dotčeno právo členského státu omezit za určitých podmínek rovné zacházení, pokud jde o rodinné dávky, neboť osoba převedená v rámci společnosti a doprovázející rodinní příslušníci pobývají v tomto členském státě dočasně. Práva v oblasti sociálního zabezpečení by měla být přiznána, aniž jsou dotčena ustanovení vnitrostátních právních předpisů nebo dvoustranných dohod, která stanovují uplatnění právních předpisů země původu v oblasti sociálního zabezpečení. Dvoustranné dohody nebo vnitrostátní právní předpisy o právech sociálního zabezpečení osob převedených v rámci společnosti přijaté po vstupu této směrnice v platnost by neměly stanovit méně příznivé zacházení, než je přiznáno státním příslušníkům členského státu, v němž je práce vykonávána. V důsledku vnitrostátních právních předpisů nebo těchto dohod by například mohlo být v zájmu osob převedených v rámci společnosti zůstat pojištěny v systému sociálního zabezpečení země svého původu, pokud by přerušení jejich pojištění mělo nepříznivý dopad na jejich práva nebo by v důsledku svého pojištění musely nést náklady dvojího krytí. Členským státům by vždy měla být zachována možnost přiznat osobám převedeným v rámci společnosti příznivější podmínky v oblasti práv sociálního zabezpečení. Žádným ustanovením této směrnice by nemělo být dotčeno právo pozůstalých, kteří odvozují svá práva od osoby převedené v rámci společnosti, na obdržení pozůstalostních důchodů v případě, že pobývají ve třetí zemi.
(39)
V případě mobility mezi členskými státy by se mělo v přiměřeném rozsahu uplatnit nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1231/2010 (11). Tato směrnice by neměla přiznávat více práv, než jsou ta, která jsou již stanovena ve stávajících právních předpisech Unie v oblasti sociálního zabezpečení státních příslušníků třetích zemí, v jejichž případě existují mezi členskými stát přeshraniční zájmy.
(40)
S cílem učinit konkrétní soubor pravidel zavedený touto směrnicí přitažlivější a umožnit realizaci veškerých očekávaných výhod pro konkurenceschopnost podniků v Unii by se na státní příslušníky třetích zemí převáděné v rámci společnosti měly uplatnit příznivé podmínky pro sloučení rodiny v členském státě, který vydal povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, a ve členských státech, jež umožňují osobě převedené v rámci společnosti pobývat a pracovat na jejich území v souladu s ustanoveními této směrnice o dlouhodobé mobilitě. Toto právo by určitě odstranilo významnou překážku, jež by mohla osobě, která má být v rámci společnosti převedena, zabránit v přijetí dané práce. Za účelem zachování jednoty rodin by rodinní příslušníci měli mít možnost připojit se k osobě převedené v rámci společnosti v jiném členském státě a měl se usnadnit jejich přístup na trh práce.
(41)
S cílem usnadnit rychlé zpracování žádostí by měly členské státy upřednostnit elektronickou výměnu informací a elektronické předávání příslušných dokumentů, ledaže nastanou technické obtíže nebo to zásadní zájmy vyžadují jinak.
(42)
Shromažďování a předávání souborů a údajů by mělo být prováděno v souladu s příslušnou ochranou údajů a bezpečnostními pravidly.
(43)
Tato směrnice by se neměla vztahovat na státní příslušníky třetích zemí, kteří žádají o pobyt v členském státě jako výzkumní pracovníci za účelem provedení výzkumného projektu, neboť spadají do oblasti působnosti směrnice Rady 2005/71/ES (12).
(44)
Jelikož cílů této směrnice, totiž zvláštního postupu přijímání a přijetí podmínek pro vstup a pobyt státního příslušníka třetí země pro účely převedení v rámci společnosti, nemůže být uspokojivě dosaženo členskými státy, ale spíše jich může být z důvodu rozsahu a účinků činnosti lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii (dále jen „Smlouva o EU“). V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(45)
Tato směrnice dodržuje základní práva a ctí zásady uznané v Listině základních práv Evropské unie, jež vychází z práv plynoucích ze sociálních chart přijatých Unií a Radou Evropy.
(46)
Členské státy se v souladu se Společným politickým prohlášením členských států a Komise o informativních dokumentech ze dne 28. září 2011 (13) zavázaly, že v odůvodněných případech doplní oznámení o opatřeních přijatých za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu o jeden či více dokumentů s informacemi o vztahu mezi jednotlivými složkami směrnice a příslušnými částmi nástrojů přijatých členskými státy za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu. V případě této směrnice považuje normotvůrce předložení těchto dokumentů za odůvodněné.
(47)
V souladu s články 1 a 2 Protokolu č. 21 o postavení Spojeného království a Irska s ohledem na prostor svobody, bezpečnosti a práva, připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování EU, a aniž je dotčen článek 4 uvedeného protokolu, se tyto členské státy neúčastní přijímání této směrnice a tato směrnice pro ně není závazná ani použitelná.
(48)
V souladu s články 1 a 2 Protokolu č. 22 o postavení Dánska připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování EU se Dánsko neúčastní přijímání této směrnice a tato směrnice pro ně není závazná ani použitelná,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět
Tato směrnice stanoví:
a)
podmínky vstupu a pobytu státních příslušníků třetích zemí a jejich rodinných příslušníků na území členských států po dobu delší než 90 dní za účelem převedení v rámci společnosti a jejich práva;
b)
podmínky vstupu a pobytu a práva státních příslušníků třetích zemí uvedených v písmenu a) v jiných členských státech, než je stát, který jako první udělil státnímu příslušníkovi třetí země povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti podle této směrnice.
Článek 2
Oblast působnosti
1. Tato směrnice se vztahuje na státní příslušníky třetích zemí, kteří v době podání žádosti pobývají mimo území členských států a žádají o přijetí nebo byli přijati na území členského státu za podmínek stanovených touto směrnicí, na základě převedení v rámci společnosti jakožto manažeři, specialisté nebo zaměstnaní stážisté.
2. Tato směrnice se nevztahuje na státní příslušníky třetích zemí, kteří:
a)
žádají o pobyt v členském státě jako výzkumní pracovníci ve smyslu směrnice 2005/71/ES za účelem provedení výzkumného projektu;
b)
podle dohod mezi Unií a jejími členskými státy a třetími zeměmi mají práva volného pohybu rovnocenná právům občanů Unie nebo jsou zaměstnáni podnikem usazeným v těchto třetích zemích;
c)
jsou vysláni v rámci směrnice 96/71/ES;
d)
vykonávají samostatnou výdělečnou činnost;
e)
jsou přiděleni zprostředkovatelskými agenturami, agenturami na zprostředkování dočasné práce nebo jakýmikoli jinými podniky zabývajícími se poskytováním pracovníků k provedení práce pod dohledem a vedením jiného podniku;
f)
byli přijati jako studenti denního studia nebo kteří se v rámci studia účastní krátkodobé praktické odborné přípravy pod dohledem.
3. Touto směrnicí není dotčeno právo členských států vydávat státním příslušníkům třetích zemí, kteří nespadají do oblasti působnosti této směrnice, pro jakékoli účely spojené se zaměstnáváním jiná povolení k pobytu než povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti upravená touto směrnicí.
Článek 3
Definice
Pro účely této směrnice se rozumí:
a)
„státním příslušníkem třetí země“ osoba, která není občanem Unie ve smyslu čl. 20 odst. 1 Smlouvy o fungování EU;
b)
„převedením v rámci společnosti“ dočasné převedení státního příslušníka třetí země, který pobývá v době podání žádosti o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti mimo území členských států, za účelem zaměstnání nebo odborné přípravy z podniku usazeného mimo území členského státu, k němuž je státní příslušník třetí země již před převedením a v jeho průběhu vázán pracovní smlouvou, do subjektu usazeného v tomto členském státě a patřícího k příslušnému podniku nebo do stejné skupiny podniků, a popřípadě mobilita mezi hostitelskými subjekty usazenými v jednom nebo několika druhých členských státech;
c)
„osobou převedenou v rámci společnosti“ každý státní příslušník třetí země, který pobývá v době podání žádosti o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti mimo území členských států a který byl převeden v rámci společnosti;
d)
„hostitelským subjektem“ subjekt, do kterého je osoba převedená v rámci společnosti převedena, bez ohledu na jeho právní formu, usazený v souladu s vnitrostátním právem na území členského státu;
e)
„manažerem“ osoba ve vedoucí pozici, která především řídí vedení hostitelského subjektu a na jejíž činnost obecně dohlíží nebo jíž vydává pokyny především správní rada nebo akcionáři podniku nebo rovnocenný orgán; tato pozice zahrnuje: řízení hostitelského subjektu nebo odboru či oddělení hostitelského subjektu, dohled nad činností ostatních zaměstnanců vykonávajících dohledové, profesní nebo řídící činnosti a jejich kontrola, včetně pravomoci doporučit přijetí či propuštění zaměstnanců nebo jiná personální opatření;
f)
„specialistou“ osoba pracující v rámci skupiny podniků, jež má specializované znalosti, které jsou zásadní pro oblast činnosti, postupy nebo řízení hostitelského subjektu. Při hodnocení takových znalostí se přihlíží nejen ke znalostem specifickým pro hostitelský subjekt, ale také k tomu, zda má tato osoba vysokou úroveň kvalifikace včetně odpovídajících profesních zkušeností pro práci nebo činnost, které vyžadují specifické technické znalosti, včetně případné příslušnosti k akreditované profesi;
g)
„zaměstnaným stážistou“ osoba s vysokoškolským vzděláním, která je převedena do hostitelského subjektu za účelem rozvoje kariéry nebo zaškolení v oblasti obchodních technik nebo metod a je po dobu převedení placena;
h)
„rodinnými příslušníky“ státní příslušníci třetí země podle čl. 4 odst. 1 směrnice Rady 2003/86/ES (14);
i)
„povolením pro osobu převedenou v rámci společnosti“ povolení obsahující zkratku „ICT“ („intra-corporate transferee“ - osoba převedená v rámci společnosti), které opravňuje držitele k pobytu a práci na území prvního a případně druhého členského státu v souladu s touto směrnicí;
j)
„povolením pro dlouhodobou mobilitu“ povolení obsahující pojem „mobile ICT“ („mobile intra-corporate transferee“ - mobilní osoba převedená v rámci společnosti), které opravňuje držitele povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti k pobytu a práci na území druhého členského státu v souladu s touto směrnicí;
k)
„jednotným postupem vyřizování žádostí“ postup, který na základě jedné žádosti o povolení pro státního příslušníka třetí země k pobytu a práci na území členského státu vede k rozhodnutí o této žádosti;
l)
„skupinou podniků“ dva nebo více podniků, které jsou podle vnitrostátního práva považovány za propojené jedním z těchto způsobů: jeden podnik ve vztahu k druhému podniku přímo či nepřímo drží většinu upsaného základního kapitálu podniku; disponuje většinou hlasovacích práv spojených s podíly vydanými podnikem; je oprávněn jmenovat více než polovinu členů správních, řídících nebo dozorčích orgánů podniku; nebo podniky jsou řízeny jednotně mateřským podnikem;
m)
„prvním členským státem“ členský stát, který jako první vydá státnímu příslušníku třetí země povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti;
n)
„druhým členským státem“ jiný členský stát, než je první členský stát, v němž osoba převedená v rámci společnosti zamýšlí vykonávat nebo již vykonává právo na mobilitu ve smyslu této směrnice;
o)
„regulovaným povoláním“ regulované povolání, jak je vymezeno v čl. 3 odst. 1 písm. a) směrnice 2005/36/ES.
Článek 4
Příznivější ustanovení
1. Tato směrnice se použije, aniž jsou dotčena příznivější ustanovení:
a)
práva Unie, včetně dvoustranných a mnohostranných dohod uzavřených mezi Unií a jejími členskými státy na jedné straně a jednou nebo více třetími zeměmi na straně druhé;
b)
dvoustranných nebo mnohostranných dohod uzavřených mezi jedním nebo několika členskými státy a jednou nebo několika třetími zeměmi.
2. Touto směrnicí není dotčeno právo členských států přijmout nebo ponechat v platnosti příznivější ustanovení pro státní příslušníky třetích zemí, na něž se tato směrnice vztahuje, pokud jde o čl. 3 písm. h) a články 15, 18 a 19.
KAPITOLA II
PODMÍNKY PŘIJÍMÁNÍ
Článek 5
Kritéria pro přijetí
1. Aniž je dotčen čl. 11 odst. 1, státní příslušník třetí země, který žádá o přijetí podle podmínek této směrnice, nebo hostitelský subjekt:
a)
předloží doklad o tom, že hostitelský subjekt a podnik usazený ve třetí zemi patří do téhož podniku nebo do téže skupiny podniků;
b)
předloží doklad o zaměstnání v rámci stejného podniku či skupiny podniků po dobu nejméně tří až dvanácti měsíců bez přerušení bezprostředně předcházející dni převedení v rámci společnosti v případě manažerů a odborníků a po dobu nejméně tří až šesti měsíců bez přerušení v případě zaměstnaných stážistů;
c)
předloží pracovní smlouvu a v nezbytných případech vysílací dopis od zaměstnavatele obsahující:
i)
údaje o době trvání převedení a místo, kde se nachází hostitelský subjekt nebo subjektů,
ii)
doklady, že státní příslušník třetí země v hostitelském subjektu nebo subjektech v příslušném členském státě přijímá pozici manažera, specialisty nebo zaměstnaného stážisty,
iii)
odměnu, jakož i další podmínky zaměstnání platné pro dobu převedení v rámci společnosti,
iv)
doklady, že státní příslušník třetí země bude po skončení převedení v rámci společnosti moci být převeden zpět do subjektu patřícího do tohoto podniku či do této skupiny podniků a usazených ve třetí zemi;
d)
předloží doklady, že státní příslušník třetí země má profesní kvalifikaci a zkušenosti, které jsou zapotřebí v hostitelském subjektu, kam má být převeden na pozici manažera nebo specialisty, nebo v případě zaměstnaného stážisty požadované vysokoškolské vzdělání;
e)
ve stanovených případech předloží dokumenty osvědčující, že státní příslušník třetí země splňuje podmínky, které pro občany Unie vyplývají z vnitrostátních právních předpisů dotčeného členského státu a upravují regulované povolání, k němuž se daná žádost vztahuje;
f)
předloží platný cestovní doklad státního příslušníka třetí země, jak stanoví vnitrostátní právo, a v případě potřeby i žádost o vízum nebo vízum; členské státy mohou požadovat, aby doba platnosti cestovního dokladu zahrnovala přinejmenším dobu platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti;
g)
aniž jsou dotčeny platné dvoustranné dohody, předloží doklad o tom, že má zdravotní pojištění na všechna rizika, proti nimž jsou běžně pojištěni státní příslušníci dotyčného členského státu, nebo o něj požádal, je-li tak stanoveno vnitrostátními právními předpisy, na období, během nichž nebudou v souvislosti s prací vykonávanou v uvedeném členském státě nebo v jejím důsledku taková pojistná krytí ani odpovídající nároky na dávky přiznány.
2. Členské státy mohou požadovat, aby žadatel předložil dokumenty uvedené v odst. 1 písm. a), c), d), e) a g) v úředním jazyce dotyčného členského státu.
3. Členské státy mohou požadovat, aby žadatel nejpozději v době vydání povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti sdělil adresu dotčeného státního příslušníka třetí země na území daného členského státu.
4. Členské státy vyžadují, aby:
a)
byly v průběhu převedení v rámci společnosti splněny všechny podmínky stanovené v právních nebo správních předpisech anebo všeobecně použitelných kolektivních smlouvách, jež se uplatňují na vyslané pracovníky v podobné situaci a v příslušných profesních odvětvích, pokud jde o pracovní podmínky mimo výši odměny.
Neexistuje-li systém, na jehož základě by bylo možné prohlásit kolektivní smlouvy za všeobecně použitelné, mohou členské státy považovat za základ kolektivní smlouvy, jež jsou obecně použitelné na všechny obdobné podniky v dané zeměpisné oblasti a v rámci daného povolání či odvětví, nebo z kolektivních smluv, které uzavřely nejreprezentativnější organizace zaměstnavatelů a organizace zaměstnanců na vnitrostátní úrovni a které se uplatňují na celém území daného státu;
b)
odměna vyplácená státnímu příslušníku třetí země po celou dobu převedení v rámci společnosti nebyla méně příznivá než odměna vyplácená státním příslušníkům členského státu, v němž je práce vykonávána, na srovnatelných pozicích podle příslušných právních předpisů, kolektivních smluv nebo postupů členského státu, v němž je hostitelský subjekt usazen.
5. Na základě dokumentů poskytnutých podle odstavce 1 mohou členské státy požadovat, aby měla osoba převedená v rámci společnosti v průběhu pobytu dostatečné prostředky na pokrytí svých potřeb a potřeb svých rodinných příslušníků, aniž by využívala systémy sociální pomoci členských států.
6. Vedle dokladů požadovaných podle odstavce 1 může být od státního příslušníka třetí země, který žádá o přijetí jako zaměstnaný stážista, požadováno předložení dohody o odborné přípravě související s přípravou na jeho budoucí pozici v podniku či ve skupině podniků, včetně popisu programu odborné přípravy, z nějž bude zřejmé, že účelem pobytu je účast stážisty na odborné přípravě pro účely profesního rozvoje nebo na odborné přípravě v oblasti obchodních technik či metod, jeho doba trvání a podmínky, za kterých bude zaměstnaný stážista během programu pod dohledem.
7. Každou změnu v průběhu vyřizování žádosti, která má dopad na kritéria pro přijetí podle tohoto článku, oznámí žadatel příslušným orgánům dotyčného členského státu.
8. Státní příslušníci třetích zemí, kteří jsou považováni za hrozbu pro veřejný pořádek, veřejnou bezpečnost nebo veřejné zdraví, nesmí být pro účely této směrnice přijímáni.
Článek 6
Objem vstupů
Touto směrnicí není dotčeno právo členského státu stanovit objem vstupů státních příslušníků třetích zemí v souladu s čl. 79 odst. 5 Smlouvy o fungování EU. Na tomto základě může být žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti posouzena jako nepřijatelná nebo být zamítnuta.
Článek 7
Důvody pro zamítnutí
1. Členské státy zamítnou žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud:
a)
není splněn článek 5;
b)
předložené dokumenty byly získány podvodným způsobem nebo byly padělány či pozměněny;
c)
hlavním účelem založení hostitelského subjektu bylo usnadnění vstupu osob převedených v rámci společnosti;
d)
bylo dosaženo maximální doby pobytu, jak je stanovena v čl. 12 odst. 1.
2. Je-li to vhodné, členské státy žádost zamítnou, pokud byly vůči zaměstnavateli nebo hostitelskému subjektu uplatněny sankce podle vnitrostátního práva za nehlášenou práci nebo neoprávněné zaměstnávání.
3. Členské státy mohou žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti zamítnout, pokud:
a)
zaměstnavatel nebo hostitelský subjekt nesplnil své zákonné povinnosti týkající se ohledně sociálního zabezpečení, daní, pracovních práv nebo pracovních podmínek;
b)
zaměstnavatel nebo podnik hostitelského subjektu je či byl v likvidaci v souladu s vnitrostátními právními předpisy upravujícími úpadková řízení nebo nevyvíjí žádnou hospodářskou činnost;
c)
záměrem či účinkem dočasné přítomnosti osoby převedené v rámci společnosti je zasáhnout do pracovního sporu či vyjednávání mezi zaměstnanci a vedením nebo jinak ovlivnit výsledek takového sporu či vyjednávání.
4. Členské státy mohou zamítnout žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti z důvodu uvedeného v čl. 12 odst. 2.
5. Aniž je dotčen odstavec 1, rozhodnutí o zamítnutí žádosti zohlední konkrétní okolnosti daného případu a dodrží zásadu proporcionality.
Článek 8
Odnětí povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti či neprodloužení jeho platnosti
1. Členské státy odejmou povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud:
a)
povolení bylo získáno podvodným způsobem nebo bylo paděláno či pozměněno;
b)
osoba převedená v rámci společnosti v dotyčném členském státě pobývá za jiným účelem, než pro který jí byl povolen pobyt;
c)
hlavním účelem založení hostitelského subjektu bylo usnadnění vstupu osob převedených v rámci společnosti.
2. Je-li to vhodné, členské státy odejmou povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud byly vůči zaměstnavateli nebo hostitelskému subjektu uplatněny sankce podle vnitrostátního práva za nehlášenou práci nebo neoprávněné zaměstnávání.
3. Členské státy odmítnou prodloužit platnost povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud:
a)
povolení bylo získáno podvodným způsobem nebo bylo paděláno či pozměněno;
b)
osoba převedená v rámci společnosti v dotyčném členském státě pobývá za jiným účelem, než pro který jí byl povolen pobyt;
c)
hlavním účelem zřízení hostitelského subjektu bylo usnadnění vstupu osob převedených v rámci společnosti;
d)
bylo dosaženo maximální doby pobytu, jak je stanovena v čl. 12 odst. 1.
4. Je-li to vhodné, členské státy odmítnou prodloužit platnost povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud byly vůči zaměstnavateli nebo hostitelskému subjektu uplatněny sankce podle vnitrostátního práva za nehlášenou práci nebo neoprávněné zaměstnávání.
5. Členské státy mohou odejmout povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo odmítnout prodloužení jeho platnosti, pokud:
a)
není splněn článek 5 nebo již nadále nemůže být plněn;
b)
zaměstnavatel nebo hostitelský subjekt nesplnil své zákonné povinnosti týkající se sociálního zabezpečení, daní, pracovních práv nebo pracovních podmínek;
c)
podnik zaměstnavatele nebo hostitelského subjektu je či byl v likvidaci v souladu s vnitrostátními právními předpisy upravujícími úpadková řízení nebo pokud nevyvíjí žádnou hospodářskou činnost;
d)
osoba převedená v rámci společnosti nesplňuje pravidla pro mobilitu stanovená v článcích 21 a 22.
6. Aniž jsou dotčeny odstavce 1 a 3, rozhodnutí o odejmutí či odmítnutí prodloužení platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti zohlední konkrétní okolnosti daného případu a dodrží zásadu proporcionality.
Článek 9
Sankce
1. Členské státy mohou vyvodit odpovědnost hostitelského subjektu za nedodržování podmínek přijetí, pobytu a mobility stanovených v této směrnici.
2. Pokud je hostitelský subjekt považován za odpovědný v souladu s odstavcem 1, stanoví dotyčný členský stát sankce. Tyto sankce musí být účinné, přiměřené a odrazující.
3. Členské státy přijmou opatření zaměřená na zabránění možnému zneužívání a udělování sankcí za porušování této směrnice. Tato opatření zahrnují sledování, hodnocení a případně kontrolní opatření v souladu s vnitrostátním právem a správními postupy.
KAPITOLA III
POSTUP A POVOLENÍ
Článek 10
Přístup k informacím
1. Členské státy zajistí snadný přístup žadatelů k informacím o veškerých dokladech potřebných pro žádost a informacím o vstupu a pobytu, včetně informací o právech, povinnostech a procesních zárukách osoby převedené v rámci společnosti a jejích rodinných příslušníků. Členské státy rovněž zajistí snadný přístup k informacím o postupech uplatňovaných pro krátkodobou mobilitu uvedenou v čl. 21 odst. 2 a dlouhodobou mobilitu uvedenou v čl. 22 odst. 1.
2. Dotčené členské státy zpřístupní hostitelskému subjektu informace o právu členského státu uložit sankce v souladu s článkem 9 a článkem 23.
Článek 11
Žádosti o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo povolení pro dlouhodobou mobilitu
1. Členské státy určí, zda má být žádost podána státním příslušníkem třetí země nebo hostitelským subjektem. Členské státy se rovněž mohou rozhodnout přijímat žádosti od obou z nich.
2. Žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti se podává v době, kdy státní příslušník třetí země pobývá mimo území členského státu, kterého se přijetí týká.
3. Žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti se podává orgánům členského státu, na jehož území se má uskutečnit první pobyt. Pokud první pobyt není nejdelším pobytem, podává se žádost orgánům členského státu, v němž se má uskutečnit nejdelší celkový pobyt během převedení.
4. Členské státy určí orgány příslušné přijímat žádosti a vydávat povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti a povolení pro dlouhodobou mobilitu.
5. Žadatel je oprávněn podat svou žádost v rámci jednotného postupu vyřizování žádostí.
6. Subjekty nebo podniky či skupiny podniků, které byly pro tyto účely v souladu s vnitrostátním právem nebo správními postupy členskými státy uznány, mohou využívat zjednodušených postupů spojených s udělením povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, povolení pro dlouhodobou mobilitu, s vydáváním povolení pro rodinné příslušníky osob převedených v rámci společnosti a s udělováním víz.
Uznání podléhá pravidelnému přezkumu.
7. Zjednodušený postup podle odstavce 6 zahrnuje alespoň:
a)
osvobození žadatele od povinnosti předložit některé z dokladů uvedených v článku 5 nebo v čl. 22 odst. 2 písm. a);
b)
zrychlené správní řízení, které umožňuje vydávat povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti a povolení pro dlouhodobou mobilitu v kratší lhůtě, než je lhůta uvedená v čl. 15 odst. 1 nebo v čl. 22 odst. 2 písm. b), nebo
c)
zjednodušená nebo zrychlená řízení ve vztahu k vydávání požadovaných víz.
8. Subjekty nebo podniky či skupiny podniků, jež byly uznány podle odstavce 6, oznámí příslušnému orgánu neprodleně jakoukoli změnu, která má dopad na podmínky tohoto uznání, a v každém případě do třiceti dnů ode dne, kdy nastane.
9. Členské státy stanoví odpovídající sankce, včetně odvolání uznání, pro případ, že nejsou příslušnému orgánu změny oznámeny.
Článek 12
Doba převedení v rámci společnosti
1. Maximální doba převedení osob v rámci společnosti, po které by měly opustit území členských států, ledaže získají povolení k pobytu za jiným účelem v souladu s právními předpisy Unie či vnitrostátními právními předpisy, činí u manažerů a specialistů tři roky a u zaměstnaných stážistů jeden rok.
2. Aniž jsou dotčeny jejich závazky podle mezinárodních dohod, mohou členské státy požadovat, aby mezi skončením maximální doby převedení uvedené v odstavci 1 a další žádostí týkající se stejného státního příslušníka třetí země pro účely této směrnice ve stejném členském státě uplynula doba až šesti měsíců.
Článek 13
Povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti
1. Osobám převedeným v rámci společnosti, které splňují kritéria pro přijetí stanovená v článku 5 a o kterých příslušný orgán rozhodl kladně, se vydává povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti.
2. Doba platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti je alespoň jeden rok nebo je jí doba trvání převedení na území dotyčného členského státu, pokud je tato doba kratší, a může být prodloužena maximálně na tři roky u manažerů a specialistů a na jeden rok u zaměstnaných stážistů.
3. Povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydávají příslušné orgány členského státu, přičemž používají jednotný vzor stanovený v nařízení (ES) č. 1030/2002.
4. V rubrice „druh povolení“ podle písm. a) bodu 6.4 přílohy nařízení (ES) č. 1030/2002 členské státy uvedou „ICT“.
Členské státy mohou rovněž doplnit označení ve svém úředním jazyce nebo jazycích.
5. Členské státy nevydají žádná další povolení, zejména pracovní povolení jakéhokoliv druhu.
6. Členské státy mohou uvést další informace týkající se pracovní činnosti během převedení státního příslušníka třetí země v rámci společnosti v papírové podobě nebo uchovat tyto údaje v elektronickém formátu podle článku 4 nařízení (ES) č. 1030/2002 a bodu a) 16 přílohy uvedeného nařízení.
7. Dotyčný členský stát poskytuje státním příslušníkům třetí země, jejichž žádost o přijetí byla přijata, veškerou pomoc k získání potřebného víza.
Článek 14
Změny během pobytu, které mají dopad na podmínky přijímání
Každou změnu během pobytu, která má dopad na podmínky přijímání uvedené v článku 5, oznámí žadatel příslušným orgánům dotyčného členského státu.
Článek 15
Procesní záruky
1. Příslušné orgány dotyčného členského státu rozhodnou o žádosti o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo o prodloužení jeho platnosti a rozhodnutí písemně oznámí žadateli v souladu s postupy pro oznamování stanovenými vnitrostátním právem co nejdříve, nejpozději však do 90 dnů ode dne podání úplné žádosti.
2. Jestliže informace nebo dokumenty dodané jako podklad žádosti nejsou úplné, příslušné orgány žadatele v přiměřené lhůtě informují o dodatečně požadovaných informacích a stanoví přiměřenou lhůtu pro jejich poskytnutí. Běh lhůty uvedené v odstavci 1 se staví do doby, než příslušné orgány obdrží požadované dodatečné informace.
3. Důvody pro rozhodnutí, kterým se žádost prohlašuje za nepřípustnou nebo zamítá, nebo kterým se zamítá žádost o prodloužení tohoto povolení, se písemně sdělí žadateli. Důvody pro rozhodnutí, kterým se odnímá povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, jsou písemně sděleny jak osobě převedené v rámci společnosti, tak hostitelskému subjektu.
4. Proti jakémukoli rozhodnutí, kterým se prohlašuje za nepřípustnou nebo zamítá žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti či prodloužení tohoto povolení, nebo se toto povolení odnímá, je možné podat opravný prostředek v dotčeném členském státě v souladu s vnitrostátním právem. V písemném oznámení se uvede, ke kterému soudnímu nebo správnímu orgánu lze podat opravný prostředek a lhůta pro podání tohoto opravného prostředku.
5. Ve lhůtě uvedené v čl. 12 odst. 1 je žadateli umožněno podat před uplynutím doby platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti žádost o prodloužení. Členské státy mohou stanovit maximální lhůtu 90 dnů před uplynutím doby platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti pro předložení žádosti o prodloužení.
6. Pokud platnost povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti uplyne během řízení o prodloužení, umožní členské státy osobě převedené v rámci společnosti nadále pobývat na jejich území do doby, než příslušné orgány o žádosti rozhodnou. Vyžaduje-li to vnitrostátní právo, mohou v takovém případě vydat vnitrostátní povolení k dočasnému pobytu nebo rovnocenné povolení.
Článek 16
Poplatky
Členské státy mohou požadovat zaplacení poplatků za vyřízení žádosti v souladu s touto směrnicí. Výše takových poplatků nesmí být nepřiměřená ani nadměrná.
KAPITOLA IV
PRÁVA
Článek 17
Práva plynoucí z povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti
Po dobu platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti požívá držitel tohoto povolení alespoň následujících práv:
a)
práva na vstup a pobyt na území prvního členského státu;
b)
práva na volný přístup na celé území prvního členského státu v souladu s jeho vnitrostátním právem;
c)
práva na výkon konkrétního zaměstnání, k němuž jej dané povolení opravňuje, v jakémkoli hostitelském subjektu patřícím k podniku nebo ke skupině podniků v prvním členském státě, a to v souladu s vnitrostátním právem.
Práva uvedená v prvním pododstavci písm. a) až c) tohoto článku lze požívat ve druhém členském státu v souladu s článkem 20.
Článek 18
Právo na rovné zacházení
1. Bez ohledu na právo rozhodné pro pracovněprávní vztah, a aniž je dotčen čl. 5 odst. 4 písm. b), mají osoby převedené v rámci společnosti přijaté podle této směrnice právo, aby s nimi bylo zacházeno přinejmenším stejně jako s osobami, na které se vztahuje směrnice 96/71/ES, pokud jde o pracovní podmínky v souladu s článkem 3 směrnice 96/71/ES v členském státě, ve kterém je práce vykonávána.
2. Osoby převedené v rámci společnosti mají právo na stejné zacházení jako se státními příslušníky členského státu, ve kterém je práce vykonávána, pokud jde o:
a)
svobodu sdružování a spolčování a členství v odborových organizacích nebo svazech zaměstnavatelů nebo v organizaci, jejíž členové patří k určité profesní skupině, včetně práv a výhod poskytovaných uvedenými organizacemi, aniž jsou dotčeny vnitrostátní předpisy o veřejném pořádku a veřejné bezpečnosti;
b)
uznávání diplomů, osvědčení a jiných odborných kvalifikací v souladu s příslušnými vnitrostátními postupy;
c)
ustanovení vnitrostátního práva týkající se oblastí sociálního zabezpečení vymezených v článku 3 nařízení (ES) č. 883/2004, ledaže se z důvodu dvoustranných dohod nebo vnitrostátních právních předpisů členského státu, v němž je práce vykonávána, uplatní právo země původu zajišťující, že na osobu převedenou v rámci společnosti se vztahují právní předpisy v oblasti sociálního zabezpečení jedné z těchto zemí. Aniž jsou dotčeny dvoustranné dohody zajišťující, že se na osobu převedenou v rámci společnosti vztahují právní předpisy země původu, uplatní se v případě mobility uvnitř EU v příslušném rozsahu nařízení (EU) č. 1231/2010;
d)
aniž je dotčeno nařízení (EU) č. 1231/2010 a dvoustranné dohody, vyplácení zákonem stanoveného starobního, invalidního a pozůstalostního důchodu vyplývajícího z předcházejícího zaměstnání osoby převedené v rámci společnosti a nabytého osobou převedenou v rámci společnosti, která se stěhuje do třetí země, nebo pozůstalými po této osobě pobývajícími ve třetí zemi, jejichž práva jsou od dané osoby odvozena, v souladu s právními předpisy stanovenými v článku 3 nařízení (ES) č. 883/2004, a to za stejných podmínek a podle stejné výměry jako státním příslušníkům dotčených členských států, kteří se odstěhují do třetí země;
e)
přístup ke zboží a službám a k poskytování zboží a služeb určených veřejnosti, s výjimkou postupů pro získání bydlení stanovených ve vnitrostátním právu, aniž je dotčena smluvní svoboda v souladu s právem Unie a vnitrostátním právem, a ke službám poskytovaným veřejnými úřady práce.
Dvoustranné dohody nebo vnitrostátní právní předpisy uvedené v tomto odstavci jsou mezinárodními dohodami nebo ustanoveními členských států ve smyslu článku 4.
3. Aniž je dotčeno nařízení Rady (EU) č. 1231/2010, mohou členské státy rozhodnout, že ustanovení odst. 2 písm. c) se s ohledem na rodinné dávky nevztahuje na osoby převedené v rámci společnosti, jimž bylo povoleno pobývat a pracovat na území členského státu po dobu nepřesahující devět měsíců.
4. Tímto článkem není dotčeno právo členského státu odejmout nebo zamítnout prodloužení povolení v souladu s článkem 8.
Článek 19
Rodinní příslušníci
1. V prvním a druhém členském státě, jež umožňují osobě převedené v rámci společnosti pobývat a pracovat na jejich území v souladu s článkem 22 této směrnice, se použije směrnice 2003/86/ES s odchylkami stanovenými v tomto článku.
2. Odchylně od čl. 3 odst. 1 a článku 8 směrnice 2003/86/ES sloučení rodiny v členských státech není závislé na požadavku, aby držitel povolení vydaného uvedenými členskými státy na základě této směrnice měl přiměřený výhled na získání práva na trvalý pobyt a pobývat na území po stanovenou minimální dobu.
3. Odchylně od čl. 4 odst. 1 třetího pododstavce a čl. 7 odst. 2 směrnice 2003/86/ES mohou integrační opatření zmíněná v těchto ustanoveních členské státy použít pouze poté, co bylo dotyčným osobám přiznáno právo na sloučení rodiny.
4. Odchylně od čl. 5 odst. 4 prvního pododstavce směrnice 2003/86/ES udělí členský stát povolení pro rodinné příslušníky, jestliže jsou splněny podmínky pro sloučení rodiny, a to do 90 dnů ode dne podání úplné žádosti. Příslušný orgán členského státu vyřizuje žádost o povolení pro rodinné příslušníky osoby převedené v rámci společnosti zároveň se žádostí o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo o povolení pro dlouhodobou mobilitu, je-li žádost o povolení pro rodinné příslušníky osoby převedené v rámci společnosti předložena současně. Procesní záruky stanovené v článku 15 se použijí obdobně.
5. Odchylně od čl. 13 odst. 2 směrnice 2003/86/ES končí v zásadě doba platnosti povolení k pobytu pro rodinné příslušníky v členském státě ke dni uplynutí doby platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo povolení pro dlouhodobou mobilitu vydaných uvedeným členským státem.
6. Odchylně od čl. 14 odst. 2 směrnice 2003/86/ES a aniž je dotčena zásada upřednostňování občanů Unie, jak vyplývá z příslušných ustanovení příslušných aktů o přistoupení, mají rodinní příslušníci osoby převedené v rámci společnosti, kterým bylo povoleno sloučení rodiny, právo na přístup k zaměstnání a samostatné výdělečné činnosti na území členského státu, který vydal povolení k pobytu pro rodinného příslušníka.
KAPITOLA V
MOBILITA UVNITŘ EU
Článek 20
Mobilita
Státní příslušníci třetích zemí, kteří jsou držiteli platného povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného prvním členským státem, mohou na základě uvedeného povolení a platného cestovního dokladu a za podmínek stanovených v článcích 21 a 22 a s výhradou článku 23 vstoupit, pobývat a pracovat na území jednoho nebo více druhých členských států.
Článek 21
Krátkodobá mobilita
1. Státní příslušníci třetích zemí, kteří jsou držiteli platného povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného prvním členským státem, jsou oprávněni pobývat v druhém členském státě a pracovat v jakémkoli jiném subjektu, který je v tomto druhém členském státě usazen a patří do stejného podniku či skupiny podniků, po dobu až 90 dnů v kterémkoli období 180 dnů na členský stát za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Druhý členský stát může po hostitelském subjektu v prvním členském státě požadovat, aby oznámil prvnímu členskému státu i druhému členskému státu úmysl osoby převedené v rámci společnosti pracovat v subjektu usazeném ve druhém členském státě.
V takových případech druhý členský stát umožní, aby oznámení bylo provedeno buď:
a)
v době podání žádosti v prvním členském státě, je-li mobilita do druhého členského státu již v této fázi plánována, nebo
b)
poté, co byla osoba převedená v rámci společnosti přijata v prvním členském státě, jakmile je plánovaná mobilita do druhého členského státu známa.
3. Druhý členský stát může požadovat, aby oznámení zahrnovalo předání těchto dokumentů a informací:
a)
dokladů o tom, že hostitelský subjekt ve druhém členském státě a podnik usazený ve třetí zemi patří do téhož podniku nebo do téže skupiny podniků;
b)
pracovní smlouvy a, je-li to třeba, dopisu o zařazení, jež byly předány prvnímu členskému státu podle čl. 5 odst. 1 písm. c);
c)
případně dokumentů osvědčujících, že osoba převedená v rámci společnosti splňuje podmínky, které pro občany Unie vyplývají z vnitrostátních právních předpisů dotčeného členského státu a upravují regulované povolání, k němuž se daná žádost vztahuje;
d)
platného cestovního dokladu, jak je uvedeno v čl. 5 odst. 1 písm. f), a
e)
plánované doby a dat mobility, nebyly-li specifikovány v některém z výše uvedených dokumentů.
Druhý členský stát může požadovat, aby byly tyto dokumenty a informace předloženy v jeho úředním jazyce.
4. Pokud došlo k oznámení v souladu s odst. 2 písm. a) a pokud druhý členský stát nevznesl námitku u prvního členského státu podle odstavce 6, může k mobilitě osoby převedené v rámci společnosti do druhého členského státu dojít kdykoli po dobu platnosti povolení pro osobu převedené v rámci společnosti.
5. Pokud k oznámení došlo v souladu s odst. 2 písm. b), může být mobilita zahájena ihned po oznámení druhému členskému státu nebo kdykoli poté po dobu platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti.
6. Druhý členský stát může na základě oznámení uvedeného v odstavci 2 do 20 dnů od jeho obdržení vznést námitku proti mobilitě osoby převedené v rámci společnosti na jeho území, pokud:
a)
nejsou splněny podmínky stanovené v čl. 5 odst. 4 písm. b) nebo v odst. 3 písm. a), c) nebo d) tohoto článku;
b)
předložené dokumenty byly získány podvodným způsobem nebo byly padělány či pozměněny;
c)
bylo dosaženo maximální doby pobytu, jak je vymezena v čl. 12 odst. 1 nebo v odstavci 1 tohoto článku.
Příslušné orgány druhého členského státu neprodleně informují příslušné orgány prvního členského státu a hostitelský subjekt v prvním členském státě o své námitce vůči mobilitě.
7. Pokud má druhý členský stát námitky vůči mobilitě v souladu s odstavcem 6 tohoto článku a k mobilitě dosud nedošlo, nebude osobě převedené v rámci společnosti umožněno pracovat ve druhém členském státě jako součást převodu v rámci společnosti. Pokud se již mobilita uskutečnila, použijí se čl. 23 odst. 4 a 5.
8. Pokud je platnost povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti prodloužena prvním členským státem v rámci maximální doby stanovené čl. 12 odst. 1, nadále svého držitele opravňuje k práci ve druhém členském státě, s výhradou maximální doby stanovené v odstavci 1 tohoto článku.
9. Osobám převedeným v rámci společnosti, které jsou považovány za hrozbu pro veřejný pořádek, veřejnou bezpečnost nebo veřejné zdraví, není umožněno vstupovat na území druhého členského státu nebo pobývat na něm.
Článek 22
Dlouhodobá mobilita
1. Ve vztahu ke státním příslušníkům třetích zemí, kteří jsou držiteli platného povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného prvním členským státem a kteří zamýšlí pobývat v druhém členském státě a pracovat v jakémkoli jiném subjektu, který je v tomto druhém členském státě usazen a patří do stejného podniku či do stejné skupiny podniků, po dobu více než 90 dnů na členský stát, může se druhý členský stát rozhodnout:
a)
použít článek 21 a umožnit osobě převedené v rámci společnosti pobývat a pracovat na jeho území na základě a po dobu platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného prvním členským státem; nebo
b)
uplatnit postup stanovený v odstavcích 2 až 7.
2. Je-li podána žádost o dlouhodobou mobilitu:
a)
druhý členský stát může požadovat, aby žadatel předložil všechny níže uvedené dokumenty, nebo některé z nich, jsou-li vyžadovány druhým členským státem pro původní žádost:
i)
doklady o tom, že hostitelský subjekt ve druhém členském státě a podnik usazený ve třetí zemi patří do téhož podniku nebo do téže skupiny podniků,
ii)
pracovní smlouvu a, je-li to třeba, dopis o zařazení, jak je stanoveno v čl. 5 odst. 1 písm. c),
iii)
ve stanovených případech dokumenty osvědčující, že státní příslušník třetí země splňuje podmínky, které pro občany Unie vyplývají z vnitrostátních právních předpisů dotčeného členského státu a upravují regulované povolání, k němuž se daná žádost vztahuje,
iv)
platný cestovní doklad, jak je uvedeno v čl. 5 odst. 1 písm. f),
v)
doklad o nemocenském pojištění, nebo stanoví-li tak vnitrostátní právní předpisy, doklad o tom, že o něj požádal, jak je stanoveno v čl. 5 odst. 1 písm. g).
Druhý členský stát může požadovat, aby žadatel nejpozději v době vydání povolení pro dlouhodobou mobilitu sdělil adresu osoby převedené v rámci společnosti na území druhého členského státu.
Druhý členský stát může požadovat, aby byly tyto dokumenty a informace předloženy v jeho úředním jazyce;
b)
druhý členský stát přijme rozhodnutí o žádosti o dlouhodobou mobilitu a oznámí jej písemně žadateli, a to co nejdříve, avšak nejpozději do 90 dnů od podání žádosti a dokumentů uvedených v písmenu a) příslušným orgánům druhého členského státu;
c)
po osobě převedené v rámci společnosti se nevyžaduje, aby opustila území členských států za účelem předložení žádosti, a nepodléhá požadavku na vízum;
d)
osoba převedená v rámci společnosti je oprávněna pracovat ve druhém členském státě do přijetí rozhodnutí o žádosti o dlouhodobou mobilitu příslušnými orgány, pokud:
i)
neuplynula doba uvedená v čl. 21 odst. 1 a doba platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného prvním členským státem a
ii)
vyžaduje to druhý členský stát, byla-li v něm nejpozději 20 dnů před začátkem dlouhodobé mobility osoby převedené v rámci společnosti podána úplná žádost;
e)
žádost o dlouhodobou mobilitu nelze podat současně s oznámením o krátkodobé mobilitě. Pokud potřeba dlouhodobé mobility vyvstala po zahájení krátkodobé mobility osoby převedené v rámci společnosti, může druhý členský stát požádat, aby byla žádost o dlouhodobou mobilitu podána nejpozději 20 dnů před skončením krátkodobé mobility.
3. Členské státy mohou žádost o dlouhodobou mobilitu zamítnout, pokud:
a)
nejsou splněny podmínky uvedené v odst. 2 písm. a) tohoto článku nebo kritéria uvedená v čl. 5 odst. 4, 5 a 8;
b)
se uplatní jeden z důvodů uvedených v čl. 7 odst. 1 písm. b) či d) nebo čl. 7 odst. 2, 3 či 4; nebo
c)
v průběhu řízení skončí doba platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti.
4. Pokud druhý členský stát přijme kladné rozhodnutí ohledně žádosti o dlouhodobou mobilitu, jak je uvedena v odstavci 2, vydá se osobě převedené v rámci společnosti povolení pro dlouhodobou mobilitu, jež jí umožní pobývat a pracovat na jeho území. Toto povolení se vydává za použití jednotného vzoru stanoveného v nařízení (ES) č. 1030/2002. V rubrice „druh povolení“ podle písm. a) bodu 6.4 přílohy nařízení (ES) č. 1030/2002 členské státy uvedou: „mobile ICT“. Členské státy mohou rovněž doplnit označení ve svém úředním jazyce nebo jazycích.
Členské státy mohou uvést další informace týkající se pracovní činnosti v průběhu dlouhodobé mobility osoby převedené v rámci společnosti v papírové podobě nebo uchovat tyto údaje v elektronickém formátu podle článku 4 nařízení (ES) č. 1030/2002 a bodu a) 16 přílohy uvedeného nařízení.
5. Prodloužením platnosti povolení pro dlouhodobou mobilitu není dotčen čl. 11 odst. 3.
6. Druhý členský stát informuje o vydání povolení pro dlouhodobou mobilitu příslušné orgány prvního členského státu.
7. Pokud členský stát přijímá rozhodnutí o žádosti o dlouhodobou mobilitu, použijí se v přiměřeném rozsahu článek 8, čl. 15 odst. 2 až 6 a článek 16.
Článek 23
Záruky a sankce
1. Je-li povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydáno členským státem, který neuplatňuje v plném rozsahu schengenské acquis, a osoba převedená v rámci společnosti překročí vnější hranici, je druhý členský stát oprávněn požadovat k doložení skutečnosti, že se do něj osoba převedená v rámci společnosti stěhuje pro účely převedení v rámci společnosti:
a)
kopii oznámení zaslaného hostitelským subjektem v prvním členském státě podle čl. 21 odst. 2; nebo
b)
dopis hostitelského subjektu ve druhém členském státě, v němž jsou uvedeny přinejmenším údaje o době trvání mobility uvnitř EU a místě, kde je usazen hostitelský subjekt nebo subjekty ve druhém členském státě.
2. Odejme-li první členský stát povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, ihned o tom informuje orgány druhého členského státu.
3. Hostitelský subjekt ve druhém členském státě informuje příslušné orgány druhého členského státu o jakékoli změně, která má dopad na podmínky, na jejichž základě byla mobilita umožněna.
4. Druhý členský stát může požádat, aby osoba převedená v rámci společnosti okamžitě zanechala veškeré zaměstnanecké činnosti a opustila jeho území, pokud:
a)
neobdržel oznámení v souladu s čl. 21 odst. 2 a 3 a takové oznámení vyžaduje;
b)
vznesl námitku proti mobilitě v souladu s čl. 21 odst. 6;
c)
zamítl žádost o dlouhodobou mobilitu v souladu s čl. 22 odst. 3;
d)
povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo povolení pro dlouhodobou mobilitu je využíváno pro jiné účely, než pro které bylo vydáno;
e)
podmínky, za nichž byla mobilita povolena, již nejsou splněny.
5. V případech uvedených v odstavci 4 první členský stát na žádost druhého členského státu neprodleně a bez dalších formalit umožní opětovný vstup osoby převedené v rámci společnosti a případně jejích rodinných příslušníků. To platí i v případě, že doba platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného v prvním členském státě uplynula v době mobility v rámci druhého členského státu, nebo bylo povolení v uvedené době odňato.
6. Překročí-li držitel povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vnější hranici členského státu, který uplatňuje v plném rozsahu schengenské acquis, konzultuje tento členský stát Schengenský informační systém. Uvedený členský stát odepře vstup osobám, o nichž byl v Schengenském informačním systému pořízen záznam, nebo vysloví námitku proti mobilitě těchto osob.
7. Členské státy mohou uložit sankce vůči hostitelskému subjektu usazenému na jejich území v souladu s článkem 9, pokud:
a)
hostitelský subjekt neoznámil mobilitu osoby převedené v rámci společnosti v souladu s čl. 21 odst. 2 a 3;
b)
povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo povolení pro dlouhodobou mobilitu je využíváno pro jiné účely, než pro které bylo vydáno;
c)
žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti byla podána jinému členskému státu, než je členský stát nejdelšího celkového pobytu;
d)
osoba převedená v rámci společnosti již nesplňuje kritéria a podmínky, na jejichž základě byla mobilita umožněna, a hostitelský subjekt neoznámil tuto změnu příslušným orgánům druhého členského státu;
e)
osoba převedená v rámci společnosti začala pracovat ve druhém členském státě, přestože nebyly splněny podmínky pro mobilitu v případě, že se použije čl. 21 odst. 5 nebo čl. 22 odst. 2 písm. d).
KAPITOLA VI
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 24
Statistika
1. Členské státy Komisi sdělí statistiky týkající se počtu poprvé vydaných povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti a povolení pro dlouhodobou mobilitu, jakož i případných oznámení obdržených podle čl. 21 odst. 2, a pokud možno počtu osob převedených v rámci společnosti, jejichž povolení bylo prodlouženo nebo odňato. Tyto statistiky jsou členěny podle občanství a podle doby platnosti povolení a, pokud možno, podle hospodářského odvětví a pozice osoby převedené v rámci společnosti.
2. Statistiky se týkají referenčního období jednoho kalendářního roku a jsou sděleny Komisi do šesti měsíců od konce referenčního roku. Prvním referenčním rokem je rok 2017.
3. Statistiky se předkládají v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 862/2007 (15).
Článek 25
Podávání zpráv
Poprvé do 29. listopadu 2019 a poté každé tři roky předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě zprávu o uplatňování této směrnice v členských státech a navrhne nezbytné změny. Zpráva se zaměří zejména na posouzení řádného fungování režimu mobility uvnitř EU a případné zneužívání tohoto režimu, jakož i na vzájemné působení tohoto režimu a schengenského acquis. Komise zejména posoudí praktické uplatňování článků 20, 21, 22, 23 a 26.
Článek 26
Spolupráce mezi kontaktními místy
1. Členské státy určí kontaktní místa, která budou účinně spolupracovat a budou odpovídat za přijímání a předávání informací, jež jsou zapotřebí k provádění článků 21, 22 a 23. Členské státy upřednostní výměnu informací elektronickými prostředky.
2. Každý členský stát informuje prostřednictvím národních kontaktních míst, uvedených v odstavci 1, ostatní členské státy o určených orgánech, na které je odkazováno v čl. 11 odst. 4, a o postupech použitých na mobilitu uvedenou v článcích 21 a 22.
Článek 27
Provedení
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 29. listopadu 2016. Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 28
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 29
Určení
Tato směrnice je určena členským státům v souladu se Smlouvami.
V Bruselu dne 15. května 2014.
ΟΔΗΓΊΑ 2014/66/ΕΕ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 15ης Μαΐου 2014
σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής υπηκόων τρίτων χωρών στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ιδίως το άρθρο 79 παράγραφος 2 στοιχεία α) και β),
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Επιτροπής,
Κατόπιν διαβιβάσεως του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (1),
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών (2),
Αποφασίζοντας με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (3),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Για την προοδευτική εγκαθίδρυση ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, η Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) προβλέπει τη θέσπιση μέτρων στον τομέα της μετανάστευσης που είναι δίκαια έναντι των υπηκόων τρίτων χωρών.
(2)
Η ΣΛΕΕ προβλέπει ότι η Ένωση πρέπει να αναπτύξει μια κοινή μεταναστευτική πολιτική, στόχος της οποίας θα είναι να εξασφαλίζει, σε όλα τα στάδια, την αποτελεσματική διαχείριση των μεταναστευτικών ροών και τη δίκαιη μεταχείριση των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα στα κράτη μέλη. Προς τούτο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο πρόκειται να εγκρίνουν μέτρα σχετικά με τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής και κανόνες για τη χορήγηση από τα κράτη μέλη θεωρήσεων και αδειών διαμονής μακράς διαρκείας καθώς και σχετικά με τον καθορισμό των δικαιωμάτων των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα σε κράτος μέλος, συμπεριλαμβανομένων των όρων που διέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία και διαμονή στα άλλα κράτη μέλη.
(3)
Η ανακοίνωση της Επιτροπής της 3ης Μαρτίου 2010 με τίτλο «Ευρώπη 2020: Η στρατηγική για έξυπνη, διατηρήσιμη και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη» θέτει τον στόχο της Ένωσης να καταστεί μια οικονομία βασιζόμενη στη γνώση και την καινοτομία, να μειώσει τον διοικητικό φόρτο των επιχειρήσεων και να βελτιώσει την αντιστοίχιση της προσφοράς εργατικού δυναμικού με τη ζήτηση. Στο ευρύτερο αυτό πλαίσιο, θα πρέπει να εξετασθούν μέτρα που θα καθιστούν ευκολότερη την είσοδο στην Ένωση διευθυντικών στελεχών, ειδικευμένων υπαλλήλων και ασκούμενων εργαζομένων από τρίτες χώρες στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης.
(4)
Το πρόγραμμα της Στοκχόλμης, το οποίο εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 11 Δεκεμβρίου 2009, αναγνωρίζει το γεγονός ότι η μετανάστευση εργατικού δυναμικού μπορεί να συμβάλει στην ανταγωνιστικότητα και την οικονομική ζωτικότητα και ότι, στο πλαίσιο των σημαντικών δημογραφικών προκλήσεων που θα αντιμετωπίσει η Ένωση στο μέλλον, και, κατά συνέπεια, της αυξημένης ζήτησης εργασίας, η εφαρμογή ευέλικτων πολιτικών μετανάστευσης θα συμβάλει σημαντικά στην οικονομική ανάπτυξη της Ένωσης και στις μακροπρόθεσμες επιδόσεις. Το πρόγραμμα της Στοκχόλμης καλεί κατά συνέπεια την Επιτροπή και το Συμβούλιο να εξακολουθήσουν να εφαρμόζουν το πρόγραμμα πολιτικής για τη νόμιμη μετανάστευση το οποίο καθορίζεται στην ανακοίνωση της Επιτροπής της 21ης Δεκεμβρίου 2005.
(5)
Λόγω της παγκοσμιοποίησης των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, της αύξησης των συναλλαγών και της ανάπτυξης και εξάπλωσης των πολυεθνικών ομίλων, τα τελευταία χρόνια έχουν ενταθεί οι μετακινήσεις διευθυντικών στελεχών, ειδικευμένων εργαζομένων και ασκούμενων εργαζομένων υποκαταστημάτων και θυγατρικών πολυεθνικών επιχειρήσεων, οι οποίοι μετεγκαθίστανται προσωρινά για να αναλάβουν βραχυπρόθεσμα καθήκοντα σε άλλες μονάδες της εταιρείας.
(6)
Αυτές οι ενδοεταιρικές μεταθέσεις βασικού προσωπικού συνεπάγονται νέες δεξιότητες και γνώσεις, καινοτομία και ενίσχυση των οικονομικών ευκαιριών για τις οντότητες υποδοχής, προάγοντας έτσι τη βασιζόμενη στη γνώση οικονομία στην Ένωση προωθώντας, παράλληλα, τις ροές επενδύσεων σε ολόκληρη την Ένωση. Οι ενδοεταιρικές μεταθέσεις από τρίτες χώρες θα μπορούσαν επίσης να διευκολύνουν τις ενδοεταιρικές μεταθέσεις από την Ένωση προς εταιρείες τρίτων χωρών και να εξασφαλίσουν στην Ένωση ισχυρότερη θέση στη σχέση της με τους διεθνείς εταίρους. Η διευκόλυνση των ενδοεταιρικών μεταθέσεων επιτρέπει στους πολυεθνικούς ομίλους να κινητοποιούν καλύτερα τους ανθρώπινους πόρους τους.
(7)
Η δέσμη κανόνων που θεσπίζει η παρούσα οδηγία επίσης δύναται να είναι επωφελής για τις χώρες προέλευσης των μεταναστών, αφού αυτή η προσωρινή μετανάστευση μπορεί, χάρη στους σαφείς κανόνες από τους οποίους διέπεται, να ενισχύσει τη μεταφορά δεξιοτήτων, γνώσεων, τεχνολογίας και τεχνογνωσίας.
(8)
Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να ισχύει με την επιφύλαξη της αρχής της προτίμησης των πολιτών της Ένωσης όσον αφορά την πρόσβαση στην αγορά εργασίας των κρατών μελών, όπως διατυπώνεται στις σχετικές διατάξεις των αντίστοιχων πράξεων προσχώρησης.
(9)
Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να χορηγούν άδειες πλην των αδειών ενδοεταιρικής μετάθεσης για οποιονδήποτε σκοπό απασχόλησης, εάν ο υπήκοος τρίτης χώρας δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.
(10)
Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να θεσπίσει διαφανή και απλουστευμένη διαδικασία εισδοχής των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων, βασιζόμενη σε κοινούς ορισμούς και εναρμονισμένα κριτήρια.
(11)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι διενεργούνται κατάλληλοι έλεγχοι και αποτελεσματικές επιθεωρήσεις προκειμένου να εξασφαλίζεται η ορθή εφαρμογή της παρούσας οδηγίας. Το γεγονός ότι έχει εκδοθεί άδεια ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου δεν θα πρέπει να επηρεάζει ή να εμποδίζει τα κράτη μέλη να εφαρμόζουν κατά τη διάρκεια της ενδοεταιρικής μετάθεσης τις διατάξεις του εργατικού τους δικαίου, έχοντας ως στόχο τους, σύμφωνα με το ενωσιακό δίκαιο, τον έλεγχο της συμμόρφωσης με τις συνθήκες εργασίας, όπως ορίζονται στο άρθρο 18 παράγραφος 1.
(12)
Δεν θα πρέπει να θιγεί η δυνατότητα ενός κράτους μέλους να επιβάλλει, βάσει του εθνικού δικαίου, κυρώσεις κατά του εργοδότη ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου ο οποίος είναι εγκατεστημένος σε τρίτη χώρα.
(13)
Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, στους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους θα πρέπει να περιλαμβάνονται τα διοικητικά στελέχη, οι ειδικευμένοι εργαζόμενοι και οι ασκούμενοι εργαζόμενοι. Ο ορισμός τους θα πρέπει να βασίζεται σε ειδικές δεσμεύσεις της Ένωσης στο πλαίσιο της Γενικής συμφωνίας Εμπορίου και Υπηρεσιών (GATS) και στο πλαίσιο διμερών εμπορικών συμφωνιών. Δεδομένου ότι οι δεσμεύσεις οι οποίες ανελήφθησαν στο πλαίσιο της GATS δεν καλύπτουν τους όρους εισόδου, διαμονής και εργασίας, η παρούσα οδηγία θα πρέπει να συμπληρώσει και να διευκολύνει την εφαρμογή των δεσμεύσεων αυτών. Ωστόσο, το πεδίο εφαρμογής των ενδοεταιρικών μεταθέσεων που καλύπτει η παρούσα οδηγία θα πρέπει να είναι ευρύτερο από εκείνο που συνεπάγονται οι εμπορικές δεσμεύσεις, διότι οι μεταθέσεις δεν λαμβάνουν αναγκαστικά χώρα στον τομέα των υπηρεσιών και μπορεί να προέρχονται από τρίτη χώρα που δεν είναι μέρος εμπορικής συμφωνίας.
(14)
Για την αξιολόγηση των προσόντων των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων, τα κράτη μέλη πρέπει να κάνουν χρήση του Ευρωπαϊκού Πλαισίου Επαγγελματικών Προσόντων (ΕΠΕΠ) για τη διά βίου μάθηση, κατά περίπτωση, ώστε να αξιολογούν τα προσόντα με συγκρίσιμο και διαφανή τρόπο. Τα Εθνικά Σημεία Συντονισμού του ΕΠΕΠ δύνανται να παρέχουν πληροφορίες και καθοδήγηση σχετικά με το πώς συνδέονται τα εθνικά επίπεδα προσόντων με το ΕΠΕΠ.
(15)
Οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι θα πρέπει να επωφελούνται τουλάχιστον από τους ίδιους όρους και συνθήκες απασχόλησης με τους αποσπασμένους εργαζομένους ο εργοδότης των οποίων είναι εγκατεστημένος στο έδαφος της Ένωσης, όπως ορίζεται από την οδηγία 96/71/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (4). Τα κράτη μέλη θα πρέπει να απαιτούν να έχουν οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι ίση μεταχείριση με τους υπηκόους του κράτους μέλους που κατέχουν ανάλογες θέσεις, όσον αφορά την αμοιβή που θα καταβάλλεται καθ' όλη τη διάρκεια της μετάθεσης. Κάθε κράτος μέλος θα πρέπει να είναι αρμόδιο για τον έλεγχο των αμοιβών που καταβάλλονται στους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους κατά τη διαμονή τους στο έδαφός του. Σκοπός της απαίτησης αυτής είναι η προστασία των εργαζομένων και η διασφάλιση θεμιτού ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων που είναι εγκατεστημένες σε κράτος μέλος και εκείνων που είναι εγκατεστημένες σε τρίτη χώρα, διότι εξασφαλίζεται ότι οι δεύτερες δεν θα μπορούν να επωφελούνται από χαμηλότερα πρότυπα εργασίας ώστε να έχουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
(16)
Προκειμένου να διασφαλισθεί ότι οι δεξιότητες των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων είναι εκείνες που απαιτούνται για την οντότητα υποδοχής, οι μετατιθέμενοι θα πρέπει να έχουν απασχοληθεί στον ίδιο όμιλο επιχειρήσεων τρεις έως δώδεκα τουλάχιστον συναπτούς μήνες αμέσως πριν από τη μετάθεση στην περίπτωση διοικητικών στελεχών και ειδικευμένων εργαζομένων και τρεις έως έξι τουλάχιστον μήνες πριν από τη μετάθεση στην περίπτωση των ασκούμενων εργαζομένων.
(17)
Δεδομένου ότι η ενδοεταιρική μετάθεση συνιστά προσωρινή μετανάστευση, η μέγιστη διάρκεια μιας μετάθεσης στην Ένωση, συμπεριλαμβανομένης της κινητικότητας μεταξύ κρατών μελών, δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα τρία έτη για τα διοικητικά στελέχη και τους ειδικευμένους εργαζόμενους και το ένα έτος για τους ασκούμενους εργαζόμενους, διάστημα μετά την παρέλευση του οποίου θα πρέπει να αναχωρούν για τρίτη χώρα, εκτός εάν τους χορηγείται άδεια διαμονής σε άλλη βάση, σύμφωνα με την ενωσιακή ή εθνική νομοθεσία. Η μέγιστη διάρκεια της μετάθεσης θα πρέπει να περιλαμβάνει τις σωρευμένες διάρκειες αδειών των ενδοεταιρικώς μετατιθέμενων που έχουν εκδοθεί διαδοχικά. Ο υπήκοος τρίτης χώρας θα μπορεί, αφότου εγκαταλείψει το έδαφος των κρατών μελών, να μετατεθεί στην Ένωση.
(18)
Προκειμένου να διασφαλίζεται ο προσωρινός χαρακτήρας της ενδοεταιρικής μετάθεσης και να αποφεύγονται οι καταχρήσεις, τα κράτη μέλη θα πρέπει να μπορούν να απαιτούν την παρέλευση ορισμένου διαστήματος μεταξύ του τέλους της μέγιστης διάρκειας μιας μετάθεσης και της υποβολής άλλης αίτησης σχετικά με τον ίδιο υπήκοο τρίτης χώρας για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας στο ίδιο κράτος μέλος.
(19)
Δεδομένου ότι οι ενδοεταιρικές μεταθέσεις συνιστούν προσωρινή απόσπαση, ο αιτών θα πρέπει να προσκομίζει αποδείξεις, ως μέρος της σύμβασης εργασίας ή της επιστολής ανάθεσης αρμοδιοτήτων, ότι μετά την ολοκλήρωση της αποστολής του ο υπήκοος τρίτης χώρας θα μπορέσει να μετατεθεί σε οντότητα που ανήκει στον ίδιο όμιλο και είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα. Θα πρέπει επίσης ο αιτών να προσκομίζει αποδείξεις ότι το διοικητικό στέλεχος ή ο ειδικευμένος εργαζόμενος από τρίτη χώρα κατέχει τα επαγγελματικά προσόντα και την κατάλληλη επαγγελματική πείρα που απαιτούνται στην οντότητα υποδοχής στην οποία πρόκειται να μετατεθεί.
(20)
Οι υπήκοοι τρίτης χώρας που υποβάλλουν αίτηση εισδοχής ως ασκούμενοι εργαζόμενοι θα πρέπει να προσκομίζουν αποδείξεις πανεπιστημιακού τίτλου σπουδών. Επίσης, θα πρέπει, εφόσον απαιτείται, να υποβάλλουν συμφωνία επαγγελματικής εκπαίδευσης η οποία θα περιλαμβάνει περιγραφή του προγράμματος επαγγελματικής εκπαίδευσης, τη διάρκεια, καθώς και τους όρους εποπτείας των ασκούμενων εργαζομένων, και η οποία θα αποδεικνύει ότι θα παρακολουθήσουν πραγματική επαγγελματική εκπαίδευση και δεν θα χρησιμοποιηθούν ως κανονικοί εργαζόμενοι.
(21)
Εφόσον δεν υπάρχει αντίθεση με την αρχή της προτίμησης των πολιτών της Ένωσης, όπως διατυπώνεται στις σχετικές διατάξεις των αντίστοιχων πράξεων προσχώρησης, δεν θα πρέπει να απαιτείται να διεξαχθεί έρευνα της αγοράς εργασίας.
(22)
Ένα κράτος μέλος θα πρέπει να αναγνωρίζει τα επαγγελματικά προσόντα που αποκτώνται από υπήκοο τρίτης χώρας σε άλλο κράτος μέλος κατά τον ίδιο τρόπο όπως για τους πολίτες της Ένωσης και θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τα προσόντα που αποκτώνται σε τρίτη χώρα σύμφωνα με την οδηγία 2005/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (5). Η εν λόγω αναγνώριση δεν θα πρέπει να θίγει τυχόν περιορισμούς της πρόσβασης σε κατοχυρωμένα επαγγέλματα που απορρέουν από επιφυλάξεις έναντι των υφιστάμενων δεσμεύσεων για τα κατοχυρωμένα επαγγέλματα τις οποίες έχουν αναλάβει η Ένωση ή η Ένωση και τα κράτη μέλη της στο πλαίσιο εμπορικών συμφωνιών. Εν πάση περιπτώσει, η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να προβλέπει ευνοϊκότερη μεταχείριση για τους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους σε σύγκριση με τους υπηκόους της Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, όσον αφορά την πρόσβαση σε νομοθετικά κατοχυρωμένα επαγγέλματα σε ένα κράτος μέλος.
(23)
Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να καθορίζουν τους όγκους εισδοχής σύμφωνα με το άρθρο 79 παράγραφος 5 ΣΛΕΕ.
(24)
Με σκοπό την καταπολέμηση ενδεχόμενων καταχρήσεων της παρούσας οδηγίας, τα κράτη μέλη θα πρέπει να μπορούν να αρνούνται, να αποσύρουν ή να μην ανανεώνουν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης όταν η οντότητα υποδοχής έχει δημιουργηθεί με κύριο σκοπό τη διευκόλυνση της εισόδου ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων ή/και δεν ασκεί πραγματική δραστηριότητα.
(25)
Η παρούσα οδηγία αποσκοπεί στη διευκόλυνση της κινητικότητας των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων εντός της Ένωσης («κινητικότητα εντός της ΕΕ») και στη μείωση του διοικητικού φόρτου που συνδέεται με τις αναθέσεις εργασίας σε περισσότερα από ένα κράτη μέλη. Για τον σκοπό αυτό, η παρούσα οδηγία θεσπίζει ειδικό καθεστώς κινητικότητας εντός της ΕΕ, σύμφωνα με το οποίο ο κάτοχος έγκυρης άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχει εκδοθεί από κράτος μέλος επιτρέπεται να εισέλθει, να διαμείνει και να εργαστεί σε ένα ή περισσότερα κράτη μέλη, σύμφωνα με τις διατάξεις που διέπουν τη βραχεία και μακρά κινητικότητα δυνάμει της παρούσας οδηγίας. Η βραχεία κινητικότητα, για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, θα πρέπει να καλύπτει τη διαμονή σε κράτη μέλη εκτός εκείνου που εξέδωσε την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης για χρονικό διάστημα μέχρι 90 ημέρες ανά κράτος μέλος. Η μακρά κινητικότητα, για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, θα πρέπει να καλύπτει τη διαμονή σε κράτη μέλη εκτός εκείνου που εξέδωσε την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 90 ημερών ανά κράτος μέλος. Για να αποφευχθεί η καταστρατήγηση της διάκρισης μεταξύ βραχείας και μακράς κινητικότητας, η βραχεία κινητικότητα σε σχέση με συγκεκριμένο κράτος μέλος θα πρέπει να περιορίζεται σε μέγιστο χρονικό διάστημα 90 ημερών για οποιαδήποτε περίοδο 180 ημερών και δεν θα πρέπει να είναι δυνατόν να υποβάλλεται κοινοποίηση βραχείας κινητικότητας ταυτόχρονα με αίτηση μακράς κινητικότητας. Εάν προκύψει ανάγκη για μακρά κινητικότητα μετά την έναρξη της βραχείας κινητικότητας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου, το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να ζητήσει να υποβληθεί η αίτηση τουλάχιστον 20 ημέρες πριν από τη λήξη της βραχείας κινητικότητας.
(26)
Μολονότι το ειδικό καθεστώς κινητικότητας που καθιερώνεται με την παρούσα οδηγία θα πρέπει να περιέχει αυτόνομους κανόνες για την είσοδο και διαμονή με σκοπό την εργασία ως ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου σε άλλα κράτη μέλη πλην εκείνου που εξέδωσε την άδεια ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου, θα πρέπει να εξακολουθούν να ισχύουν όλοι οι άλλοι κανόνες που διέπουν τη διέλευση προσώπων από τα σύνορα, όπως θεσπίζονται στις σχετικές διατάξεις του κεκτημένου του Σένγκεν.
(27)
Για τη διευκόλυνση των ελέγχων, αν η μετάθεση περιλαμβάνει διάφορους τόπους εγκατάστασης σε διαφορετικά κράτη μέλη, οι αρμόδιες αρχές των δεύτερων κρατών μελών θα πρέπει, κατά περίπτωση, να ενημερώνονται σχετικά.
(28)
Όταν ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι έχουν ασκήσει το δικαίωμά τους για κινητικότητα, το δεύτερο κράτος μέλος θα πρέπει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να είναι σε θέση να λάβει μέτρα ώστε οι δραστηριότητες του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου να μην παραβαίνουν τις σχετικές διατάξεις της παρούσας οδηγίας.
(29)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να προβλέπουν την επιβολή αποτελεσματικών, αναλογικών και αποτρεπτικών κυρώσεων, παραδείγματος χάριν οικονομικών κυρώσεων, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με την παρούσα οδηγία. Οι κυρώσεις αυτές θα μπορούσαν να συνίστανται, μεταξύ άλλων, σε μέτρα που προβλέπονται στο άρθρο 7 της οδηγίας 2009/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (6). Οι κυρώσεις αυτές θα μπορούσαν να επιβάλλονται στην οντότητα υποδοχής που είναι εγκατεστημένη στο σχετικό κράτος μέλος.
(30)
Η πρόβλεψη ενιαίας διαδικασίας που θα οδηγεί σε ένα συνδυασμένο έγγραφο το οποίο θα περιλαμβάνει συγχρόνως την άδεια διαμονής και την άδεια εργασίας («ενιαία άδεια») θα πρέπει να συμβάλλει στην απλούστευση των κανόνων που ισχύουν επί του παρόντος στα κράτη μέλη.
(31)
Θα πρέπει να μπορεί να θεσπιστεί απλουστευμένη διαδικασία για οντότητες ή ομίλους επιχειρήσεων που έχουν αναγνωριστεί για τον σκοπό αυτό. Η αναγνώριση θα πρέπει να αξιολογείται τακτικά.
(32)
Μόλις ένα κράτος μέλος αποφασίσει να δεχθεί υπήκοο τρίτης χώρας ο οποίος πληροί τα κριτήρια που θεσπίζονται στην παρούσα οδηγία, ο εν λόγω υπήκοος τρίτης χώρας θα πρέπει να λάβει άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης η οποία να του επιτρέπει να ασκεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, τα καθήκοντά του σε διάφορες οντότητες που ανήκουν στην ίδια υπερεθνική εταιρεία, συμπεριλαμβανομένων οντοτήτων εγκατεστημένων σε άλλο κράτος μέλος.
(33)
Όταν απαιτείται θεώρηση και ο υπήκοος τρίτης χώρας πληροί τα κριτήρια για τη χορήγηση άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης, το κράτος μέλος θα πρέπει να παρέχει στον υπήκοο της τρίτης χώρας κάθε διευκόλυνση για την απόκτηση της απαιτούμενης θεώρησης και να διασφαλίζει ότι οι αρμόδιες αρχές συνεργάζονται αποτελεσματικά προς τούτο.
(34)
Όταν η άδεια ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου εκδίδεται από κράτος μέλος που δεν εφαρμόζει πλήρως το κεκτημένο του Σένγκεν και ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος, στο πλαίσιο κινητικότητας εντός της ΕΕ, διασχίζει εξωτερικά σύνορα κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 562/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (7), ένα κράτος μέλος θα πρέπει να δικαιούται να απαιτήσει αποδείξεις του ότι ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος μετακινείται στο έδαφός του με σκοπό ενδοεταιρική μετάθεση. Επιπλέον, στην περίπτωση διέλευσης από εξωτερικά σύνορα, κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 562/2006, τα κράτη μέλη που εφαρμόζουν πλήρως το κεκτημένο του Σένγκεν θα πρέπει να συμβουλεύονται το Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν και θα πρέπει να αρνούνται την είσοδο ή να αντιτίθενται στην κινητικότητα προσώπων για τα οποία το σύστημα αυτό περιέχει καταχωρίσεις με σκοπό την άρνηση εισόδου ή διαμονής, σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1987/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (8).
(35)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να μπορούν να διαβιβάζουν επιπρόσθετες πληροφορίες σε χαρτί ή να αποθηκεύουν σχετικές πληροφορίες σε ηλεκτρονική μορφή, όπως αναφέρεται στο άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1030/2002 του Συμβουλίου (9) και στο σημείο (α)16 του παραρτήματός του, ώστε να παρασχεθούν ακριβέστερα στοιχεία για την εργασιακή δραστηριότητα κατά την ενδοεταιρική μετάθεση. Η παροχή επιπρόσθετων πληροφοριών θα πρέπει να είναι προαιρετική για τα κράτη μέλη και δεν θα πρέπει να συνιστά πρόσθετη απαίτηση που θα υπονόμευε την ενιαία άδεια και την ενιαία διαδικασία αίτησης.
(36)
Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να εμποδίζει τους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους να ασκούν ειδικές δραστηριότητες στους τόπους των πελατών εντός του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένη η οντότητα υποδοχής, σύμφωνα με τις διατάξεις που εφαρμόζονται στο εν λόγω κράτος μέλος σε σχέση με τις δραστηριότητες αυτές.
(37)
Η παρούσα οδηγία δεν επηρεάζει τους όρους παροχής υπηρεσιών στο πλαίσιο του άρθρου 56 ΣΛΕΕ. Ειδικότερα, η παρούσα οδηγία δεν θίγει τους όρους και τις προϋποθέσεις απασχόλησης που εφαρμόζονται, σύμφωνα με την οδηγία 96/71/ΕΚ, σε εργαζομένους εγκατεστημένους σε ένα κράτος μέλος με σκοπό την παροχή υπηρεσίας στο έδαφος άλλου κράτους μέλους. Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται σε υπηκόους τρίτων χωρών αποσπασμένους από επιχειρήσεις εγκατεστημένες σε κράτος μέλος στο πλαίσιο παροχής υπηρεσιών σύμφωνα με την οδηγία 96/71/ΕΚ. Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που κατέχουν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης δεν μπορούν να επωφελούνται από την οδηγία 96/71/ΕΚ. Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να παρέχει σε επιχειρήσεις εγκατεστημένες σε τρίτη χώρα ευνοϊκότερη μεταχείριση σε σχέση με τις επιχειρήσεις που είναι εγκατεστημένες σε κράτος μέλος, σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφος 4 της οδηγίας 96/71/ΕΚ.
(38)
Είναι σημαντική η επαρκής κάλυψη κοινωνικής ασφάλισης για τους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους και, κατά περίπτωση, για τα μέλη της οικογένειάς τους για την εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας και διαβίωσης κατά τη διαμονή τους στην Ένωση. Επομένως, θα πρέπει να διασφαλίζεται η ίση μεταχείριση βάσει της εθνικής νομοθεσίας όσον αφορά τους κλάδους κοινωνικής ασφάλισης που απαριθμούνται στο άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (10). Η παρούσα οδηγία δεν εναρμονίζει τη νομοθεσία των κρατών μελών στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης. Περιορίζεται στην εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης σε θέματα κοινωνικής ασφάλισης στα πρόσωπα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της. Το δικαίωμα ίσης μεταχείρισης όσον αφορά την κοινωνική ασφάλιση ισχύει για τους υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι πληρούν τις αντικειμενικές και χωρίς διακρίσεις προϋποθέσεις που προβλέπει η νομοθεσία του κράτους μέλους όπου παρέχεται η εργασία σχετικά με την υπαγωγή σε σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και το δικαίωμα σε παροχές κοινωνικής ασφάλισης.
Σε πολλά κράτη μέλη, προϋπόθεση για το δικαίωμα επί οικογενειακών παροχών είναι να υπάρχει κάποιος δεσμός με το κράτος μέλος αυτό, εφόσον τα οφέλη αποβλέπουν στη στήριξη θετικής δημογραφικής εξέλιξης ώστε να διασφαλίζεται το μελλοντικό εργατικό δυναμικό του εν λόγω κράτους μέλους. Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να θίγει το δικαίωμα κράτους μέλους να περιορίζει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, την ίση μεταχείριση όσον αφορά τις οικογενειακές παροχές, εφόσον ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος και τα μέλη της οικογένειάς του που τον συνοδεύουν διαμένουν προσωρινά στο εν λόγω κράτος μέλος. Τα δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισης θα πρέπει να χορηγούνται με την επιφύλαξη των διατάξεων του εθνικού δικαίου και/ή των διμερών συμφωνιών σχετικά με την εφαρμογή της νομοθεσίας κοινωνικής ασφάλισης της χώρας προέλευσης. Ωστόσο, οι διμερείς συμφωνίες ή το εθνικό δίκαιο για τα δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισης των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων που συνάπτονται/θεσπίζονται μετά την έναρξη ισχύος της παρούσας συμφωνίας δεν θα πρέπει να προβλέπουν λιγότερο ευνοϊκή μεταχείριση από εκείνη που παρέχεται στους υπηκόους του κράτους μέλους στο οποίο εκτελείται η εργασία. Λόγω σχετικών συμφωνιών ή εθνικού δικαίου μπορεί, για παράδειγμα, να είναι προς το συμφέρον των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων να εξακολουθήσουν να υπάγονται στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης της χώρας προέλευσής τους, εφόσον η διακοπή της υπαγωγής αυτής θα έθιγε τα δικαιώματά τους ή εάν η υπαγωγή τους θα είχε ως αποτέλεσμα την επιβάρυνσή τους με έξοδα διπλής κάλυψης. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να διατηρούν πάντοτε τη δυνατότητα να παρέχουν ευνοϊκότερα δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισης στους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους. Καμία από τις διατάξεις της παρούσας οδηγίας δεν θα πρέπει να επηρεάζει το δικαίωμα επιζώντων που έλκουν δικαιώματα από ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο να λαμβάνουν σύνταξη επιζώντος όταν διαμένουν σε τρίτη χώρα.
(39)
Στην περίπτωση κινητικότητας μεταξύ κρατών μελών, θα πρέπει να ισχύει αντίστοιχα ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1231/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (11). Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να αναγνωρίζει περισσότερα δικαιώματα από τα ήδη προβλεπόμενα στο ισχύον δίκαιο της Ένωσης στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης για υπηκόους τρίτων χωρών που έχουν διασυνοριακά συμφέροντα μεταξύ κρατών μελών.
(40)
Προκειμένου οι ειδικοί κανόνες που θεσπίζει η παρούσα οδηγία να καταστούν ελκυστικότεροι και να τους επιτραπεί να δημιουργήσουν όλα τα αναμενόμενα πλεονεκτήματα για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων στην Ένωση, θα πρέπει να χορηγούνται στους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους υπηκόους τρίτων χωρών ευνοϊκές προϋποθέσεις για την οικογενειακή επανένωση στο κράτος μέλος το οποίο εξέδωσε την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης και στα κράτη μέλη τα οποία επιτρέπουν στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο να διαμένει και να εργάζεται στο έδαφός τους σύμφωνα με την παρούσα οδηγία. Το δικαίωμα αυτό θα άρει πράγματι ένα σημαντικό εμπόδιο όσον αφορά την αποδοχή ανάθεσης καθηκόντων από τους δυνητικούς ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους. Προκειμένου να διατηρείται η οικογενειακή ενότητα, θα πρέπει τα μέλη της οικογένειας να μπορούν να συνοδεύουν τον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο σε άλλο κράτος μέλος και θα πρέπει να διευκολύνεται η πρόσβασή τους στην αγορά εργασίας.
(41)
Προκειμένου να διευκολυνθεί η ταχεία διεκπεραίωση των αιτήσεων, τα κράτη μέλη θα πρέπει να προκρίνουν την ηλεκτρονική ανταλλαγή πληροφοριών και διαβίβαση των σχετικών εγγράφων, εκτός εάν ανακύπτουν τεχνικές δυσκολίες ή ουσιώδη συμφέροντα απαιτούν άλλως.
(42)
Οι φάκελοι και τα δεδομένα θα πρέπει να συλλέγονται και να διαβιβάζονται σύμφωνα με τους συναφείς κανόνες προστασίας και ασφάλειας δεδομένων.
(43)
Η παρούσα οδηγία δεν θα πρέπει να εφαρμόζεται σε υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι υποβάλλουν αίτηση διαμονής σε κράτος μέλος ως ερευνητές με σκοπό την εκτέλεση ερευνητικού έργου, διότι εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2005/71/ΕΚ του Συμβουλίου (12).
(44)
Δεδομένου ότι οι στόχοι της παρούσας οδηγίας, ήτοι οι στόχοι της ειδικής διαδικασίας εισδοχής και η έγκριση προϋποθέσεων εισόδου και διαμονής με σκοπό τις ενδοεταιρικές μεταθέσεις υπηκόων τρίτων χωρών είναι αδύνατον να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη, μπορούν όμως, λόγω της κλίμακας και των αποτελεσμάτων της δράσης, να επιτευχθούν καλύτερα σε ενωσιακό επίπεδο, η Ένωση μπορεί να λάβει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας του άρθρου 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ). Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως προβλέπεται στο ίδιο άρθρο, η παρούσα οδηγία δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη των εν λόγω στόχων.
(45)
Η παρούσα οδηγία σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και συνάδει με τις αρχές που αναγνωρίζονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος βασίζεται στα δικαιώματα που προκύπτουν από τους Κοινωνικούς Χάρτες που υιοθετήθηκαν από την Ένωση και το Συμβούλιο της Ευρώπης.
(46)
Σύμφωνα με την κοινή πολιτική δήλωση των κρατών μελών και της Επιτροπής σχετικά με τα επεξηγηματικά έγγραφα της 28ης Σεπτεμβρίου 2011 (13), τα κράτη μέλη ανέλαβαν να συνοδεύσουν, σε αιτιολογημένες περιπτώσεις, την κοινοποίηση των μέτρων μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο με ένα ή περισσότερα έγγραφα στα οποία θα επεξηγείται η σχέση ανάμεσα στα συστατικά στοιχεία μιας οδηγίας και στα αντίστοιχα μέρη των νομικών πράξεων μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο. Όσον αφορά την παρούσα οδηγία, ο νομοθέτης θεωρεί ότι η διαβίβαση τέτοιων εγγράφων είναι αιτιολογημένη.
(47)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 21 για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, το οποίο προσαρτάται στη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ, και με την επιφύλαξη του άρθρου 4 του εν λόγω πρωτοκόλλου, τα συγκεκριμένα κράτη μέλη δεν συμμετέχουν στην έκδοση της παρούσας οδηγίας και δεν δεσμεύονται από αυτήν ούτε υπόκεινται στην εφαρμογή της.
(48)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 για τη θέση της Δανίας, το οποίο προσαρτάται στη ΣΕΕ και στη ΣΛΕΕ, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας απόφασης και δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της,
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ I
ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 1
Στόχος
Η παρούσα οδηγία καθορίζει:
α)
τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής για περισσότερες από 90 ημέρες στο έδαφος των κρατών μελών και τα δικαιώματα υπηκόων τρίτων χωρών και μελών της οικογένειάς τους στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης·
β)
τις προϋποθέσεις εισόδου και διαμονής και τα δικαιώματα υπηκόων τρίτων χωρών, οι οποίοι αναφέρονται στο στοιχείο α), σε άλλα κράτη μέλη, άλλα από εκείνο, το οποίο χορηγεί πρώτο άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης στον υπήκοο τρίτης χώρας βάσει της παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 2
Πεδίο εφαρμογής
1. Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται σε υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι διαμένουν εκτός του εδάφους των κρατών μελών κατά τη στιγμή της υποβολής της αίτησης και υποβάλλουν αίτηση εισδοχής ή έχουν γίνει δεκτοί στο έδαφος κράτους μέλους σύμφωνα με τους όρους της παρούσας οδηγίας στο πλαίσιο ενδοεταιρικής μετάθεσης ως διευθυντικά στελέχη, ειδικευμένοι εργαζόμενοι ή ασκούμενοι εργαζόμενοι.
2. Η παρούσα οδηγία δεν εφαρμόζεται στους υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι:
α)
υποβάλλουν αίτηση διαμονής σε κράτος μέλος ως ερευνητές στο πλαίσιο της οδηγίας 2005/71/ΕΚ προκειμένου να υλοποιήσουν ερευνητικό σχέδιο·
β)
βάσει συμφωνιών μεταξύ, αφενός, της Ένωσης και των κρατών μελών της και, αφετέρου, τρίτων χωρών, απολαύουν δικαιωμάτων ελεύθερης κυκλοφορίας ισότιμων με εκείνα των πολιτών της Ένωσης ή εργάζονται σε επιχείρηση εγκατεστημένη σε εκείνες τις τρίτες χώρες·
γ)
αποσπώνται στο πλαίσιο της οδηγίας 96/71/ΕΚ·
δ)
εκτελούν δραστηριότητες αυτοαπασχολούμενου εργαζομένου·
ε)
τοποθετούνται από γραφεία απασχόλησης, γραφεία εύρεσης προσωρινής εργασίας ή άλλη επιχείρηση που διαθέτει εργατικό δυναμικό για εργασία υπό την εποπτεία και τη διεύθυνση άλλης επιχείρησης·
στ)
έχουν γίνει δεκτοί ως σπουδαστές πλήρους φοίτησης ή παρακολουθούν επιβλεπόμενη πρακτική εκπαίδευση βραχείας διάρκειας στο πλαίσιο των σπουδών τους.
3. Η παρούσα οδηγία δεν θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να εκδίδουν άδειες διαμονής πέραν της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης που καλύπτεται από την παρούσα οδηγία για οποιοδήποτε σκοπό σχετικό με την απασχόληση υπηκόων τρίτων χωρών που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 3
Ορισμοί
Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
α)
ως «υπήκοος τρίτης χώρας» νοείται κάθε πρόσωπο που δεν είναι πολίτης της Ένωσης, κατά την έννοια του άρθρου 20 παράγραφος 1 ΣΛΕΕ·
β)
ως «ενδοεταιρική μετάθεση» νοείται η προσωρινή απόσπαση με σκοπό την εργασία ή την εκπαίδευση υπηκόου τρίτης χώρας που, κατά τη στιγμή υποβολής της αίτησης για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης, διαμένει εκτός του εδάφους των κρατών μελών από επιχείρηση εγκατεστημένη εκτός του εδάφους κράτους μέλους και έναντι της οποίας ο υπήκοος τρίτης χώρας δεσμεύεται με σύμβαση εργασίας πριν από τη μετάθεση και κατά τη διάρκειά της, προς οντότητα που ανήκει στην επιχείρηση ή στον ίδιο όμιλο επιχειρήσεων η οποία είναι εγκατεστημένη σε αυτό το κράτος μέλος, και, κατά περίπτωση, η κινητικότητα μεταξύ των οντοτήτων υποδοχής που είναι εγκατεστημένες σε ένα ή περισσότερα δεύτερα κράτη μέλη·
γ)
ως «ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος» νοείται κάθε υπήκοος τρίτης χώρας που διαμένει εκτός του εδάφους των κρατών μελών κατά τη στιγμή υποβολής της αίτησης για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης και ο οποίος υπόκειται σε ενδοεταιρική μετάθεση·
δ)
ως «οντότητα υποδοχής» νοείται η οντότητα στην οποία μετατίθεται ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής της, που είναι εγκατεστημένη, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους·
ε)
ως «διοικητικό στέλεχος» νοείται πρόσωπο που κατέχει ανώτερη θέση, το οποίο κατά κύριο λόγο ηγείται της διαχείρισης της οντότητας υποδοχής, υπό τη γενική εποπτεία ή καθοδήγηση κυρίως του διοικητικού συμβουλίου ή του συμβουλίου των μετόχων της επιχείρησης ή ισοδύναμο όργανο· η θέση αυτή περιλαμβάνει: τη διεύθυνση της οντότητας υποδοχής ή τμήματος ή υποκαταστήματος της οντότητας υποδοχής, την εποπτεία και τον έλεγχο της εργασίας των άλλων εργαζομένων με εποπτικές, τεχνικές ή διοικητικές αρμοδιότητες, την αρμοδιότητα να προτείνουν προσλήψεις, απολύσεις ή άλλες ενέργειες που αφορούν το προσωπικό·
στ)
ως «ειδικευμένος εργαζόμενος» νοείται πρόσωπο που εργάζεται εντός του ομίλου επιχειρήσεων και που διαθέτει εξειδικευμένες γνώσεις ουσιαστικής σημασίας για τους τομείς δραστηριοποίησης, τις τεχνικές ή τη διοίκηση της οντότητας υποδοχής. Για την αξιολόγηση των εν λόγω γνώσεων δύναται να αφορά, λαμβάνονται υπόψη, πέραν των ειδικών γνώσεων των σχετικών με την οντότητα υποδοχής, τα υψηλού επιπέδου προσόντα για το συγκεκριμένο τύπο εργασίας ή δραστηριότητας που απαιτεί ειδικές τεχνικές γνώσεις, συμπεριλαμβανομένης της κατάλληλης επαγγελματικής πείρας καθώς και της πιθανής ιδιότητας μέλους αναγνωρισμένων επαγγελμάτων·
ζ)
ως «ασκούμενος εργαζόμενος» νοείται το πρόσωπο με πανεπιστημιακό πτυχίο που μετατίθεται σε οντότητα υποδοχής προκειμένου να σταδιοδρομήσει ή με σκοπό την απόκτηση εκπαίδευσης σε τεχνικές ή μεθόδους επιχειρήσεων και αμείβεται κατά τη διάρκεια της μετάθεσης·
η)
ως «μέλη της οικογένειας» νοούνται οι υπήκοοι τρίτων χωρών όπως ορίζονται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 της οδηγίας 2003/86/ΕΚ του Συμβουλίου (14)·
θ)
ως «άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης» νοείται η άδεια που φέρει το ακρωνύμιο «ICT», η οποία παρέχει στον κάτοχό της το δικαίωμα να διαμένει και να εργάζεται στο έδαφος του πρώτου κράτους μέλους, και, κατά περίπτωση, των δεύτερων κρατών μελών, σύμφωνα με τους όρους της παρούσας οδηγίας·
ι)
ως «άδεια μακράς κινητικότητας» νοείται η άδεια που φέρει το ακρωνύμιο «mobile ICT», η οποία παρέχει στον κάτοχο άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης το δικαίωμα να διαμένει και να εργάζεται στο έδαφος του δεύτερου κράτους μέλους σύμφωνα με τους όρους της παρούσας οδηγίας·
ια)
ως «ενιαία διαδικασία υποβολής αίτησης» νοείται η διαδικασία η οποία οδηγεί, βάσει αίτησης που υποβάλλεται από υπήκοο τρίτης χώρας για χορήγηση άδειας διαμονής και εργασίας στο έδαφος κράτους μέλους, σε απόφαση σχετικά με την εν λόγω αίτηση·
ιβ)
ως «όμιλος επιχειρήσεων» νοούνται δύο ή περισσότερες επιχειρήσεις οι οποίες βάσει της εθνικής νομοθεσίας αναγνωρίζεται ότι συνδέονται με τους ακόλουθους τρόπους: επιχείρηση σε άμεση ή έμμεση σχέση με άλλη επιχείρηση· επιχείρηση η οποία κατέχει την πλειοψηφία του εγγεγραμμένου κεφαλαίου της εν λόγω επιχείρησης· ελέγχει την πλειοψηφία των ψήφων που συνδέονται με το μετοχικό κεφάλαιο αυτής της επιχείρησης· μπορεί να διορίζει περισσότερα από τα μισά μέλη του διοικητικού, διαχειριστικού ή εποπτικού οργάνου της επιχείρησης· ή αμφότερες οι επιχειρήσεις τελούν υπό την ενιαία διεύθυνση της μητρικής επιχείρησης·
ιγ)
ως «πρώτο κράτος μέλος» νοείται το κράτος μέλος το οποίο πρώτο εκδίδει σε υπήκοο τρίτης χώρας άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης·
ιδ)
ως «δεύτερο κράτος μέλος» νοείται οποιοδήποτε κράτος μέλος, στο οποίο ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος προτίθεται να ασκήσει ή ασκεί το δικαίωμα κινητικότητας κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας, πλην του πρώτου κράτους μέλους·
ιε)
ως «νομοθετικά κατοχυρωμένο επάγγελμα» νοείται το νομοθετικά κατοχυρωμένο επάγγελμα όπως ορίζεται στο άρθρο 3 παράγραφος 1 στοιχείο α) της οδηγίας 2005/36/ΕΚ.
Άρθρο 4
Ευνοϊκότερες διατάξεις
1. Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται υπό την επιφύλαξη ευνοϊκότερων διατάξεων:
α)
του δικαίου της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων των διμερών και πολυμερών συμφωνιών που έχουν συναφθεί μεταξύ της Ένωσης και των κρατών μελών της, αφενός, και μιας ή περισσοτέρων τρίτων χωρών, αφετέρου·
β)
διμερών ή πολυμερών συμφωνιών που συνάπτονται μεταξύ ενός ή περισσοτέρων κρατών μελών και μιας ή περισσοτέρων τρίτων χωρών.
2. Η παρούσα οδηγία δεν επηρεάζει το δικαίωμα των κρατών μελών να θεσπίζουν ή να διατηρούν ευνοϊκότερες διατάξεις για τους υπηκόους τρίτων χωρών στους οποίους αυτή εφαρμόζεται, όσον αφορά το άρθρο 3 στοιχείο η) και τα άρθρα 15, 18 και 19.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ II
ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΙΣΔΟΧΗΣ
Άρθρο 5
Κριτήρια εισδοχής
1. Με την επιφύλαξη του άρθρου 11 παράγραφος 1, ο υπήκοος τρίτης χώρας ο οποίος υποβάλλει αίτηση εισδοχής βάσει των όρων της παρούσας οδηγίας ή η οντότητα υποδοχής:
α)
προσκομίζει αποδείξεις ότι η οντότητα υποδοχής και η επιχείρηση που είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα ανήκουν στην ίδια επιχείρηση ή όμιλο επιχειρήσεων·
β)
προσκομίζει αποδείξεις απασχόλησης εντός της ιδίας επιχείρησης ή του ομίλου επιχειρήσεων, τουλάχιστον από τρεις έως δώδεκα συνεχείς μήνες αμέσως πριν από την ημερομηνία της ενδοεταιρικής μετάθεσης όσον αφορά τα διοικητικά στελέχη και τους ειδικευμένους εργαζόμενους και τουλάχιστον από τρεις έως έξι συνεχείς μήνες όσον αφορά τους ασκούμενους εργαζόμενους.
γ)
προσκομίζει σύμβαση εργασίας και, αν είναι απαραίτητο, επιστολή ανάθεσης αρμοδιοτήτων από τον εργοδότη, η οποία περιλαμβάνει τα ακόλουθα:
i)
λεπτομέρειες όσον αφορά τη διάρκεια της μετάθεσης και τον τόπο εγκατάστασης της οντότητας ή των οντοτήτων υποδοχής,
ii)
αποδείξεις ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας καταλαμβάνει θέση διοικητικού στελέχους, ειδικευμένου εργαζόμενου ή ασκούμενου εργαζόμενου στην οντότητα ή τις οντότητες υποδοχής στο οικείο κράτος μέλος,
iii)
την αμοιβή καθώς και τους λοιπούς όρους και συνθήκες απασχόλησης που ισχύουν κατά τη διάρκεια της ενδοεταιρικής μετάθεσης,
iv)
αποδείξεις ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας, μετά την ολοκλήρωση της ενδοεταιρικής μετάθεσης, θα μπορέσει να μετατεθεί σε οντότητα που ανήκει στην ίδια επιχείρηση ή όμιλο επιχειρήσεων και είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα·
δ)
προσκομίζει αποδείξεις ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας διαθέτει τα επαγγελματικά προσόντα και την εμπειρία που απαιτούνται στην οντότητα υποδοχής στην οποία πρόκειται να μετατεθεί σε θέση διοικητικού στελέχους ή ειδικευμένου εργαζόμενου, ή όσον αφορά τους ασκούμενους εργαζόμενους ότι διαθέτει τους απαιτούμενους πανεπιστημιακούς τίτλους·
ε)
κατά περίπτωση, υποβάλλει δικαιολογητικά που πιστοποιούν ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας πληροί τις προϋποθέσεις που θεσπίζει η εθνική νομοθεσία του σχετικού κράτους μέλους για την άσκηση από τους πολίτες της Ένωσης του νομοθετικά κατοχυρωμένου επαγγέλματος στο οποίο αναφέρεται η αίτηση·
στ)
υποβάλλει έγκυρο ταξιδιωτικό έγγραφο του υπηκόου τρίτης χώρας, όπως ορίζει το εθνικό δίκαιο, καθώς και αίτηση έκδοσης θεώρησης ή θεώρηση, εφόσον απαιτείται· τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν να καλύπτει η περίοδος ισχύος του ταξιδιωτικού εγγράφου τουλάχιστον την περίοδο ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης·
ζ)
υπό την επιφύλαξη υφιστάμενων διμερών συμφωνιών, προσκομίζει αποδεικτικά στοιχεία ότι ο αιτών διαθέτει ασφάλιση ασθενείας ή, εάν αυτό προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο, ότι έχει υποβάλει αίτηση για ασφάλιση ασθενείας που καλύπτει όλους τους κινδύνους που συνήθως καλύπτονται για τους υπηκόους του συγκεκριμένου κράτους μέλους, για τις περιόδους κατά τις οποίες δεν του παρέχεται ανάλογη ασφαλιστική κάλυψη και αντίστοιχα δικαιώματα σε παροχές, λόγω της σύμβασης εργασίας του στο εν λόγω κράτος μέλος ή σε συνδυασμό με αυτήν.
2. Τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν από τον αιτούντα να προσκομίζει τα έγγραφα της παραγράφου 1 στοιχεία α), γ), δ), ε) και ζ) σε επίσημη γλώσσα του οικείου κράτους μέλους.
3. Τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν από τον αιτούντα να προσκομίζει, το αργότερο κατά το χρόνο έκδοσης της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης, τη διεύθυνση του εν λόγω υπηκόου τρίτης χώρας στο έδαφος του κράτους μέλους.
4. Τα κράτη μέλη απαιτούν:
α)
να πληρούνται κατά τη διάρκεια της ενδοεταιρικής μετάθεσης όλες οι προϋποθέσεις των νομοθετικών, κανονιστικών, ή διοικητικών διατάξεων και/ή συλλογικών συμβάσεων γενικής εφαρμογής που ισχύουν για τους αποσπασμένους εργαζόμενους σε παρόμοια κατάσταση στους αντίστοιχους επαγγελματικούς κλάδους, όσον αφορά τους όρους και τις συνθήκες απασχόλησης πλην της αμοιβής.
Ελλείψει συστήματος που να καθορίζει τις συλλογικές συμβάσεις γενικής εφαρμογής, τα κράτη μέλη μπορούν να λαμβάνουν ως βάση τις συλλογικές συμβάσεις που ισχύουν γενικά για όλες τις παρόμοιες επιχειρήσεις που ανήκουν στον δεδομένο κλάδο ή επάγγελμα και υπάγονται στον γεωγραφικό χώρο εφαρμογής τους, και/ή τις συλλογικές συμβάσεις που έχουν συναφθεί από τις πλέον αντιπροσωπευτικές σε εθνικό επίπεδο οργανώσεις εργοδοτών και εργαζομένων και εφαρμόζονται στο σύνολο του εθνικού τους εδάφους·
β)
η αμοιβή που παρέχεται στον υπήκοο τρίτης χώρας κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ενδοεταιρικής μετάθεσής του να μην είναι λιγότερο ευνοϊκή από την αμοιβή που παρέχεται σε υπηκόους του κράτους μέλους στο οποίο παρέχεται η εργασία και οι οποίοι απασχολούνται σε ανάλογες θέσεις σύμφωνα προς τους ισχύοντες νόμους ή τις συλλογικές συμφωνίες ή πρακτικές στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένη η οντότητα υποδοχής.
5. Με βάση τα έγγραφα που αναφέρονται στην παράγραφο 1, τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν από τους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους να διαθέτουν επαρκείς πόρους για τη συντήρησή τους και τη συντήρηση των μελών της οικογενείας τους κατά τη διάρκεια της διαμονής τους χωρίς να προσφεύγουν στα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας των κρατών μελών.
6. Πέραν των αποδεικτικών στοιχείων που προβλέπονται στην παράγραφο 1, κάθε υπήκοος τρίτης χώρας ο οποίος υποβάλλει αίτηση εισδοχής ως ασκούμενος εργαζόμενος μπορεί να υποχρεούται να υποβάλλει συμφωνία επαγγελματικής εκπαίδευσης σχετικά με την προετοιμασία του για τη μελλοντική θέση στην επιχείρηση ή στον όμιλο επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένης της περιγραφής του προγράμματος επαγγελματικής εκπαίδευσης, ώστε να αποδεικνύεται ότι σκοπός της διαμονής είναι να εκπαιδευθεί ο ασκούμενος εργαζόμενος προκειμένου να σταδιοδρομήσει ή να εκπαιδευθεί σε τεχνικές ή μεθόδους επιχειρήσεων, της διάρκειάς του καθώς και των προϋποθέσεων βάσει των οποίων ασκείται η εποπτεία του ασκούμενου εργαζομένου κατά τη διάρκεια του προγράμματος.
7. Ο αιτών κοινοποιεί στις αρμόδιες αρχές του οικείου κράτους μέλους κάθε τροποποίηση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας υποβολής της αίτησης που επηρεάζει τα κριτήρια εισδοχής που προβλέπονται στο παρόν άρθρο.
8. Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που θεωρούνται ότι απειλούν τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή τη δημόσια υγεία δεν γίνονται δεκτοί για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 6
Όγκοι εισδοχής
Η παρούσα οδηγία δεν επηρεάζει το δικαίωμα των κρατών μελών να καθορίζουν τους όγκους εισδοχής υπηκόων τρίτων χωρών σύμφωνα με το άρθρο 79 παράγραφος 5 ΣΛΕΕ. Βάσει αυτού, αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης μπορεί είτε να θεωρηθεί απαράδεκτη είτε να απορριφθεί.
Άρθρο 7
Λόγοι απόρριψης
1. Τα κράτη μέλη απορρίπτουν αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
όταν δεν πληρούνται οι όροι του άρθρου 5·
β)
όταν τα προσκομισθέντα έγγραφα έχουν αποκτηθεί δολίως ή έχουν πλαστογραφηθεί ή έχουν άλλως νοθευτεί·
γ)
όταν η οντότητα υποδοχής έχει δημιουργηθεί με μοναδικό σκοπό τη διευκόλυνση της εισόδου ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων·
δ)
όταν συμπληρωθεί η μέγιστη διάρκεια διαμονής που ορίζεται στο άρθρο 12 παράγραφος 1.
2. Τα κράτη μέλη, εφόσον συντρέχει λόγος, απορρίπτουν αίτηση αν έχουν υποβληθεί κυρώσεις στον εργοδότη ή στην οντότητα εισδοχής σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο για αδήλωτη εργασία και/ή παράνομη απασχόληση.
3. Τα κράτη μέλη μπορούν να απορρίπτουν αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης, σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
εάν ο εργοδότης ή η οντότητα υποδοχής δεν πληρούν τις νομικές τους υποχρεώσεις σχετικά με την κοινωνική ασφάλιση, τη φορολογία, τα εργασιακά δικαιώματα ή τις συνθήκες εργασίας·
β)
εάν η επιχείρηση του εργοδότη ή της οντότητας υποδοχής βρίσκεται ή έχει τεθεί υπό εκκαθάριση σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο περί αφερεγγυότητας ή εάν δεν υπάρχει οικονομική δραστηριότητα·
γ)
εάν σκοπός ή συνέπεια της προσωρινής παρουσίας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου είναι να παρέμβει ή κατ' άλλο τρόπο να επηρεάσει την έκβαση οιασδήποτε διαφωνίας ή διαπραγμάτευσης μεταξύ των εργαζομένων και της διοίκησης.
4. Τα κράτη μέλη μπορούν να απορρίπτουν αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης, για το λόγο που προβλέπεται στο άρθρο 12 παράγραφος 2.
5. Με την επιφύλαξη της παραγράφου 1, οποιαδήποτε απόφαση απόρριψης αίτησης λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης περίπτωσης και σέβεται την αρχή της αναλογικότητας.
Άρθρο 8
Ανάκληση ή μη ανανέωση της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης
1. Τα κράτη μέλη ανακαλούν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
όταν αυτή έχει αποκτηθεί δολίως ή έχει πλαστογραφηθεί ή έχει άλλως νοθευτεί·
β)
όταν ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος διαμένει στο οικείο κράτος μέλος για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους του επιτράπηκε η διαμονή·
γ)
όταν η οντότητα υποδοχής έχει δημιουργηθεί με μοναδικό σκοπό τη διευκόλυνση της εισόδου ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων.
2. Τα κράτη μέλη, εφόσον συντρέχει λόγος, ανακαλούν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης αν έχουν υποβληθεί κυρώσεις στον εργοδότη ή στην οντότητα εισδοχής σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο για αδήλωτη εργασία και/ή παράνομη απασχόληση.
3. Τα κράτη μέλη αρνούνται να ανανεώσουν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
όταν αυτή έχει αποκτηθεί δολίως ή έχει πλαστογραφηθεί ή έχει άλλως νοθευτεί·
β)
όταν ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος διαμένει στο οικείο κράτος μέλος για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους του επιτράπηκε η διαμονή·
γ)
όταν η οντότητα υποδοχής έχει δημιουργηθεί με μοναδικό σκοπό τη διευκόλυνση της εισόδου ενδοεταιρικώς μετατιθέμενων·
δ)
όταν συμπληρωθεί η μέγιστη διάρκεια διαμονής που ορίζεται στο άρθρο 12 παράγραφος 1.
4. Τα κράτη μέλη, εφόσον συντρέχει λόγος, αρνούνται να ανανεώσουν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης αν έχουν υποβληθεί κυρώσεις στον εργοδότη ή στην οντότητα εισδοχής σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο για αδήλωτη εργασία και/ή παράνομη απασχόληση.
5. Τα κράτη μέλη μπορεί να ανακαλούν ή να αρνούνται να ανανεώσουν άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις.
α)
αν δεν πληρούνται ή έχουν παύσει να πληρούνται οι όροι του άρθρου 5·
β)
όταν ο εργοδότης ή η οντότητα υποδοχής δεν πληρούν τις νομικές τους υποχρεώσεις σχετικά με την κοινωνική ασφάλιση, τη φορολογία, τα εργασιακά δικαιώματα ή τις συνθήκες εργασίας·
γ)
όταν η επιχείρηση του εργοδότη ή της οντότητας υποδοχής βρίσκεται ή έχει τεθεί υπό εκκαθάριση σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία περί αφερεγγυότητας ή εάν δεν υπάρχει οικονομική δραστηριότητα·
δ)
όταν ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος δεν συμμορφούται με τους κανόνες κινητικότητας των άρθρων 21 και 22.
6. Με την επιφύλαξη των παραγράφων 1 και 3, οποιαδήποτε απόφαση ανάκλησης ή άρνησης ανανέωσης άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης περίπτωσης και σέβεται την αρχή της αναλογικότητας.
Άρθρο 9
Κυρώσεις
1. Τα κράτη μέλη μπορούν να θεωρούν υπεύθυνη την οντότητα υποδοχής σε περίπτωση μη τήρησης των προϋποθέσεων εισδοχής, διαμονής και κινητικότητας που ορίζονται στην παρούσα οδηγία.
2. Όταν η οντότητα υποδοχής θεωρείται υπεύθυνη σύμφωνα με την παράγραφο 1, το σχετικό κράτος μέλος προβλέπει κυρώσεις. Οι εν λόγω κυρώσεις είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές.
3. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν μέτρα με στόχο την πρόληψη πιθανών καταχρήσεων και την τιμωρία των παραβάσεων της παρούσας οδηγίας. Τα μέτρα περιλαμβάνουν την παρακολούθηση, αξιολόγηση και, εάν χρειάζεται, επιθεώρηση σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο ή τη διοικητική πρακτική.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΔΕΙΑ
Άρθρο 10
Πρόσβαση στις πληροφορίες
1. Τα κράτη μέλη καθιστούν εύκολα διαθέσιμες στους αιτούντες τις πληροφορίες σχετικά με όλα τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για την υποβολή της αίτησης και τις πληροφορίες σχετικά με την είσοδο και τη διαμονή, καθώς και τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και τις διαδικαστικές εγγυήσεις των ενδοεταιρικώς μετατιθέμενων και των μελών της οικογενείας τους. Τα κράτη μέλη καθιστούν επίσης εύκολα διαθέσιμες τις πληροφορίες σχετικά με τις διαδικασίες που ισχύουν για τη βραχεία κινητικότητα που αναφέρεται στο άρθρο 21 παράγραφος 2 και για τη μακρά κινητικότητα που αναφέρεται στο άρθρο 22 παράγραφος 1.
2. Τα σχετικά κράτη μέλη καθιστούν διαθέσιμες πληροφορίες στην οντότητα υποδοχής σχετικά με το δικαίωμά τους να επιβάλλουν κυρώσεις σύμφωνα με τα άρθρα 9 και 23.
Άρθρο 11
Αιτήσεις για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης ή άδεια μακράς κινητικότητας
1. Τα κράτη μέλη καθορίζουν αν η αίτηση πρέπει να υποβάλλεται από τον υπήκοο τρίτης χώρας ή από την οντότητα υποδοχής. Τα κράτη μέλη μπορούν επίσης να αποφασίσουν να επιτρέψουν την υποβολή αίτησης από οποιονδήποτε εκ των δύο.
2. Η αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης υποβάλλεται όταν ο υπήκοος τρίτης χώρας διαμένει εκτός του εδάφους του κράτους μέλους στο οποίο επιθυμεί να γίνει δεκτός.
3. Η αίτηση για άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης υποβάλλεται στις αρχές του κράτους μέλους στο οποίο λαμβάνει χώρα η πρώτη διαμονή. Στην περίπτωση που η πρώτη διαμονή δεν είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια, η αίτηση υποβάλλεται στις αρχές του κράτους μέλους στο οποίο προγραμματίζεται η διαμονή μακρύτερης συνολικής διάρκειας κατά τη διάρκεια της μετάθεσης.
4. Τα κράτη μέλη διορίζουν τις αρμόδιες αρχές για την παραλαβή της αίτησης και για την έκδοση της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης ή άδειας μακράς κινητικότητας.
5. Ο αιτών δικαιούται να υποβάλει την αίτηση σύμφωνα με ενιαία διαδικασία υποβολής αίτησης.
6. Μπορούν να προβλέπονται απλουστευμένες διαδικασίες σχετικά με την έκδοση αδειών ενδοεταιρικής μετάθεσης, αδειών διαμονής μακράς κινητικότητας και αδειών για μέλη της οικογένειας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου καθώς και θεωρήσεων για οντότητες ή επιχειρήσεις ή ομίλους επιχειρήσεων που έχουν αναγνωρισθεί για τον σκοπό αυτό από τα κράτη μέλη σύμφωνα με την εθνική τους νομοθεσία ή τη διοικητική πρακτική.
Η αναγνώριση επαναξιολογείται τακτικά.
7. Οι απλουστευμένες διαδικασίες που προβλέπονται στην παράγραφο 6 περιλαμβάνουν τα εξής τουλάχιστον μέτρα:
α)
απαλλαγή του αιτούντος από την υποβολή ορισμένων από τις αποδείξεις που αναφέρονται στο άρθρο 5 ή στο άρθρο 22 παράγραφος 2 στοιχείο α)·
β)
ταχεία διαδικασία εισδοχής η οποία επιτρέπει την έκδοση αδειών ενδοεταιρικής μετάθεσης και αδειών μακράς κινητικότητας σε συντομότερη προθεσμία από εκείνη που προβλέπει το άρθρο 15 παράγραφος 1 ή το άρθρο 22 παράγραφος 2 στοιχείο β)· και/ή
γ)
διευκόλυνση και/ή επιτάχυνση των διαδικασιών έκδοσης των απαιτούμενων θεωρήσεων.
8. Οντότητες ή επιχειρήσεις ή όμιλοι επιχειρήσεων που έχουν αναγνωριστεί σύμφωνα με την παράγραφο 6 κοινοποιούν στην αρμόδια αρχή κάθε τροποποίηση που επηρεάζει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης εγκαίρως και πάντως πριν από την παρέλευση 30 ημερών.
9. Τα κράτη μέλη προβλέπουν κατάλληλες κυρώσεις, μεταξύ των οποίων ανάκληση της αναγνώρισης, σε περίπτωση παράλειψης της κοινοποίησης προς την αρμόδια αρχή.
Άρθρο 12
Διάρκεια της ενδοεταιρικής μετάθεσης
1. Η μέγιστη διάρκεια της ενδοεταιρικής μετάθεσης δεν υπερβαίνει τα τρία έτη για τα διοικητικά στελέχη και τους ειδικευμένους εργαζόμενους και το ένα έτος για τους ασκούμενους εργαζόμενους· μετά την παρέλευση του διαστήματος αυτού εγκαταλείπουν το έδαφος των κρατών μελών, εκτός εάν αποκτήσουν άδεια διανομής σε άλλη βάση, σύμφωνα με την ενωσιακή ή εθνική νομοθεσία.
2. Με την επιφύλαξη των υποχρεώσεών τους από διεθνείς συμφωνίες, τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν την παρέλευση έως και έξι μηνών μεταξύ της λήξης της μέγιστης διάρκειας μιας μετάθεσης που αναφέρεται στην παράγραφο 1 και της υποβολής άλλης αίτησης που αφορά τον ίδιο υπήκοο τρίτης χώρας για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας στο ίδιο κράτος μέλος.
Άρθρο 13
Άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης
1. Στους ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους οι οποίοι πληρούν τα κριτήρια εισδοχής που προβλέπονται στο άρθρο 5 και για τους οποίους οι αρμόδιες αρχές έχουν λάβει θετική απόφαση χορηγείται άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης.
2. Η περίοδος ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης είναι τουλάχιστον ένα έτος ή ίση με τη διάρκεια της μετάθεσης στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους, εφόσον αυτή είναι βραχύτερη, και μπορεί να επεκταθεί κατά τρία έτη κατ' ανώτατο όριο για τα διοικητικά στελέχη και τους ειδικευμένους εργαζόμενους και κατά ένα έτος για τους ασκούμενους εργαζόμενους.
3. Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους εκδίδουν την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης χρησιμοποιώντας τον ενιαίο τύπο που προβλέπεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1030/2002.
4. Στη θέση «παρατηρήσεις», σύμφωνα με το σημείο α) στοιχείο 6.4 του παραρτήματος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1030/2002, τα κράτη μέλη καταχωρούν την ένδειξη «ICT».
Τα κράτη μέλη μπορούν επίσης να προσθέτουν ακρωνύμιο στην επίσημη γλώσσα ή γλώσσες τους.
5. Τα κράτη μέλη δεν εκδίδουν συμπληρωματικές άδειες, ιδιαίτερα άδειες εργασίας οποιουδήποτε είδους.
6. Τα κράτη μέλη μπορούν να παρέχουν πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την εργασιακή δραστηριότητα του υπηκόου τρίτης χώρας κατά τη διάρκεια ενδοεταιρικής μετάθεσης σε έντυπη μορφή και/ή να αποθηκεύουν τέτοια δεδομένα σε ηλεκτρονική μορφή όπως αναφέρεται στο άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1030/2002 και στο σημείο α) στοιχείο 16 του παραρτήματός του.
7. Τα οικείο κράτος μέλος παρέχει στους υπηκόους τρίτων χωρών οι αιτήσεις εισδοχής των οποίων έχουν γίνει δεκτές κάθε διευκόλυνση για την απόκτηση των απαιτούμενων θεωρήσεων.
Άρθρο 14
Τροποποιήσεις σχετικά με τις προϋποθέσεις εισδοχής κατά τη διάρκεια της διαμονής
Ο αιτών κοινοποιεί στις αρμόδιες αρχές του οικείου κράτους μέλους κάθε τροποποίηση κατά τη διάρκεια της διαμονής που επηρεάζει τις προϋποθέσεις εισδοχής που προβλέπονται στο άρθρο 5.
Άρθρο 15
Διαδικαστικές εγγυήσεις
1. Οι αρμόδιες αρχές του οικείου κράτους μέλους εκδίδουν απόφαση σχετικά με την αίτηση άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης ή την ανανέωσή της και κοινοποιούν την απόφαση εγγράφως στον αιτούντα, σύμφωνα με τις διαδικασίες κοινοποίησης του εθνικού δικαίου, το ταχύτερο δυνατό και το πολύ εντός 90 ημερών από την ημερομηνία υποβολής της πλήρους αίτησης.
2. Εάν οι πληροφορίες ή τα δικαιολογητικά που παρέχονται προς υποστήριξη της αίτησης είναι ελλιπή, οι αρμόδιες αρχές ενημερώνουν τον αιτούντα, εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, για τις συμπληρωματικές πληροφορίες που απαιτούνται και ορίζουν εύλογη προθεσμία υποβολής τους. Η περίοδος που αναφέρεται στην παράγραφο 1 αναστέλλεται μέχρι να λάβουν οι αρμόδιες αρχές τις απαιτούμενες συμπληρωματικές πληροφορίες.
3. Οι λόγοι της απόφασης που κρίνει απαράδεκτη ή απορρίπτει την αίτηση ή αρνείται την ανανέωσή της παρέχονται εγγράφως στον αιτούντα. Οι λόγοι της απόφασης ανάκλησης άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης παρέχονται γραπτώς τόσο στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο όσο και στην οντότητα υποδοχής.
4. Κάθε απόφαση που κρίνει ως απαράδεκτη την αίτηση ή απορρίπτει αίτηση, ή αρνείται την ανανέωσή της ή ανακαλεί την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης, υπόκειται σε ένδικα μέσα στο οικείο κράτος μέλος σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο. Η γραπτή κοινοποίηση προσδιορίζει το δικαστήριο ή τη διοικητική αρχή ενώπιον των οποίων ο ενδιαφερόμενος μπορεί να προσφύγει καθώς και την προθεσμία εντός της οποίας μπορεί να ασκηθεί η προσφυγή.
5. Εντός της περιόδου που προβλέπεται στο άρθρο 12 παράγραφος 1, ο αιτών έχει δικαίωμα υποβολής αίτησης ανανέωσης πριν από τη λήξη ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης. Τα κράτη μέλη δύνανται να ορίζουν μέγιστη προθεσμία 90 ημερών πριν από τη λήξη ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης για την υποβολή αίτησης ανανέωσης.
6. Εφόσον η άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης λήγει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ανανέωσης, τα κράτη μέλη θα επιτρέπουν τη διαμονή του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου στο έδαφός τους έως ότου οι αρμόδιες αρχές λάβουν απόφαση σχετικά με την αίτηση. Στην περίπτωση αυτή, μπορούν, εφόσον το απαιτεί το εθνικό δίκαιο, να χορηγούν εθνικές προσωρινές άδειες διαμονής ή ισοδύναμες άδειες.
Άρθρο 16
Τέλη
Τα κράτη μέλη μπορούν να απαιτούν την καταβολή τελών για την εξέταση της αίτησής τους σύμφωνα με την παρούσα οδηγία. Το ύψος αυτών των τελών δεν είναι δυσανάλογο ή υπερβολικό.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Άρθρο 17
Δικαιώματα βάσει της άδειας ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου
Κατά τη διάρκεια ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης, τα δικαιώματα του κατόχου στο πρώτο κράτος μέλος και στο δεύτερο κράτος μέλος σύμφωνα με το άρθρο 20 είναι τουλάχιστον τα ακόλουθα δικαιώματα:
α)
δικαίωμα εισόδου και διαμονής στο έδαφος του πρώτου κράτους μέλους·
β)
ελεύθερη πρόσβαση σε ολόκληρο το έδαφος του πρώτου κράτους μέλους σύμφωνα με το εθνικό του δίκαιο·
γ)
δικαίωμα να ασκεί τη συγκεκριμένη δραστηριότητα απασχόλησης για την οποία έχει λάβει την άδεια σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο οποιασδήποτε οντότητας υποδοχής που ανήκει στην επιχείρηση ή στον όμιλο επιχειρήσεων στο πρώτο κράτος μέλος.
Τα δικαιώματα που αναφέρονται στα στοιχεία α) έως γ) του πρώτου εδαφίου του παρόντος άρθρου ισχύουν στα δεύτερα κράτη μέλη σύμφωνα με το άρθρο 20.
Άρθρο 18
Δικαίωμα ίσης μεταχείρισης
1. Ανεξάρτητα από το δίκαιο που διέπει τη σχέση εργασίας, και με την επιφύλαξη του άρθρου 5 παράγραφος 4 στοιχείο β), οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι που γίνονται δεκτοί βάσει της παρούσας οδηγίας απολαύουν τουλάχιστον ίσης μεταχείρισης με τα πρόσωπα που καλύπτονται από την οδηγία 96/71/ΕΚ σχετικά με τους όρους και τις συνθήκες απασχόλησης σύμφωνα με το άρθρο 3 της οδηγίας 96/71/ΕΚ στο κράτος μέλος όπου διεξάγεται η εργασία.
2. Οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι απολαύουν ίσης μεταχείρισης με τους υπηκόους του κράτους μέλους όπου διεξάγεται η εργασία όσον αφορά:
α)
την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και της εγγραφής και συμμετοχής σε οργάνωση εργαζομένων ή εργοδοτών ή σε οποιαδήποτε οργάνωση τα μέλη της οποίας ασκούν συγκεκριμένο επάγγελμα, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων και των πλεονεκτημάτων που παρέχονται από τις οργανώσεις αυτές, με την επιφύλαξη των εθνικών διατάξεων για τη δημόσια τάξη και τη δημόσια ασφάλεια·
β)
την αναγνώριση των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων επαγγελματικών προσόντων, σύμφωνα με τις σχετικές εθνικές διαδικασίες·
γ)
τις διατάξεις του εθνικού δικαίου που αφορούν τους κλάδους της κοινωνικής ασφάλισης που ορίζει το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004, εκτός εάν το δίκαιο της χώρας προέλευσης ισχύει δυνάμει διμερών συμφωνιών ή του εθνικού δικαίου του κράτους μέλους όπου παρέχεται η εργασία, εξασφαλίζοντας ότι οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι καλύπτονται από τη νομοθεσία κοινωνικής ασφάλισης σε μια από αυτές τις χώρες. Σε περίπτωση κινητικότητας εντός της ΕΕ, και με την επιφύλαξη διμερών συμφωνιών που διασφαλίζουν ότι ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος καλύπτεται από την εθνική νομοθεσία της χώρας προέλευσης, εφαρμόζεται αναλόγως ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1231/2010·
δ)
με την επιφύλαξη του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1231/2010 και των διμερών συμφωνιών, την καταβολή των εκ του νόμου συντάξεων γήρατος, αναπηρίας και θανάτου βάσει της προηγούμενης απασχόλησης των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων και οι οποίες έχουν αποκτηθεί από ενδοεταιρικώς μετατιθεμένους που μετακομίζουν σε τρίτη χώρα, ή επιζώντες τέτοιων ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων που διαμένουν σε τρίτη χώρα και έλκουν δικαιώματα από τον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο, σύμφωνα με τη νομοθεσία που ορίζεται στο άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 883/2004, υπό τις ίδιες συνθήκες και με τον ίδιο συντελεστή όπως και οι πολίτες του οικείου κράτους μέλους όταν μετακομίζουν σε τρίτη χώρα·
ε)
την πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες και την προμήθεια αγαθών και υπηρεσιών που προσφέρονται στο κοινό, με εξαίρεση τις διαδικασίες για την απόκτηση στέγης όπως προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο, με την επιφύλαξη της ελευθερίας των συμβάσεων σύμφωνα με το ενωσιακό και το εθνικό δίκαιο και τις υπηρεσίες που παρέχουν οι δημόσιες υπηρεσίες απασχόλησης.
Οι διμερείς συμφωνίες ή η εθνική νομοθεσία που αναφέρεται στην παρούσα παράγραφο συνιστούν διεθνείς συμφωνίες ή διατάξεις των κρατών μελών κατά την έννοια του άρθρου 4.
3. Με την επιφύλαξη του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1231/2010, τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίζουν ότι το στοιχείο γ) της παραγράφου 2 σχετικά με τα οικογενειακά επιδόματα δεν εφαρμόζεται σε ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχουν λάβει άδεια να εγκατασταθούν και να εργαστούν στο έδαφος κράτους μέλους για περίοδο που δεν υπερβαίνει τους εννέα μήνες.
4. Το παρόν άρθρο δεν θίγει το δικαίωμα του κράτους μέλους να ανακαλεί ή να αρνείται να ανανεώσει την άδεια σύμφωνα με το άρθρο 8.
Άρθρο 19
Μέλη της οικογένειας
1. Η οδηγία 2003/86/ΕΚ εφαρμόζεται στο πρώτο κράτος μέλος και στα δεύτερα κράτη μέλη που επιτρέπουν στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο να διαμείνει και να εργαστεί στο έδαφός τους σύμφωνα με το άρθρο 22 της παρούσας οδηγίας, με την επιφύλαξη των παρεκκλίσεων που θεσπίζονται στο παρόν άρθρο.
2. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 3 παράγραφος 1 και το άρθρο 8 της οδηγίας 2003/86/ΕΚ, η οικογενειακή επανένωση στα κράτη μέλη δεν εξαρτάται από την προϋπόθεση ο κάτοχος της άδειας που εκδόθηκε από τα κράτη μέλη αυτά, βάσει της παρούσας οδηγίας, να έχει εύλογη προοπτική να αποκτήσει δικαίωμα μόνιμης διαμονής και να έχει ελάχιστη περίοδο διαμονής.
3. Κατά παρέκκλιση του άρθρου 4 παράγραφος 1 τρίτο εδάφιο και του άρθρου 7 παράγραφος 2 της οδηγίας 2003/86/ΕΚ, τα μέτρα ενσωμάτωσης που αναφέρονται σε αυτά μπορούν να εφαρμοσθούν από τα κράτη μέλη μόνον αφού επιτραπεί η οικογενειακή επανένωση των ενδιαφερομένων.
4. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 5 παράγραφος 4 πρώτο εδάφιο της οδηγίας 2003/86/ΕΚ, οι άδειες διαμονής για τα μέλη οικογένειας χορηγούνται από ένα κράτος μέλος, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις για οικογενειακή επανένωση, εντός 90 ημερών από την ημερομηνία υποβολής της πλήρους αίτησης. Η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους, εξετάζει την αίτηση άδειας διαμονής για τα μέλη της οικογένειας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου ταυτόχρονα με την αίτηση για τη χορήγηση άδειας ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου ή με την άδεια μακροπρόθεσμης κινητικότητας, σε περιπτώσεις όπου η αίτηση για άδεια διαμονής για μέλη της οικογένειας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου υποβάλλεται ταυτόχρονα. Οι διαδικαστικές εγγυήσεις του άρθρου 15 εφαρμόζονται αναλόγως.
5. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 13 παράγραφος 2 της οδηγίας 2003/86/ΕΚ, η ισχύς των αδειών διαμονής των μελών της οικογένειας σε κράτος μέλος, κατά γενικό κανόνα, λήγει την ημερομηνία λήξης της άδειας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου ή της άδειας μακράς κινητικότητας που εκδόθηκαν από το εν λόγω κράτος μέλος.
6. Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 14 παράγραφος 2 της οδηγίας 2003/86/ΕΚ και με την επιφύλαξη της αρχής της προτίμησης των πολιτών της Ένωσης, όπως εκφράζεται στις σχετικές διατάξεις των αντίστοιχων πράξεων προσχώρησης, τα μέλη της οικογένειας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου στα οποία έχει αναγνωρισθεί η δυνατότητα οικογενειακής επανένωσης έχουν δικαίωμα πρόσβασης σε δραστηριότητα απασχόλησης και αυτοαπασχόλησης στο έδαφος του κράτους μέλους το οποίο έχει εκδώσει την άδεια διαμονής μέλους της οικογενείας.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ V
ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΕ
Άρθρο 20
Κινητικότητα
Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που είναι κάτοχοι έγκυρης άδειας ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου που έχει εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος μπορούν, βάσει της εν λόγω άδειας και ενός έγκυρου ταξιδιωτικού εγγράφου και υπό τους όρους που καθορίζονται στα άρθρα 21 και 22 και με την επιφύλαξη του άρθρου 23, να εισέρχονται, να διαμένουν και να εργάζονται σε ένα ή περισσότερα δεύτερα κράτη μέλη.
Άρθρο 21
Βραχεία κινητικότητα
1. Οι υπήκοοι τρίτων χωρών που είναι κάτοχοι έγκυρης άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχει εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος δικαιούνται να διαμείνουν σε οποιοδήποτε δεύτερο κράτος μέλος και να εργαστούν σε κάθε άλλη οντότητα που είναι εγκατεστημένη σε αυτό και ανήκει στην ίδια επιχείρηση ή όμιλο επιχειρήσεων για διάστημα 90 ημερών κατ' ανώτατο όριο εντός οιουδήποτε διαστήματος 180 ημερών ανά κράτος μέλος με την επιφύλαξη των όρων του παρόντος άρθρου.
2. Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτεί από την οντότητα υποδοχής στο πρώτο κράτος μέλος να κοινοποιεί στο πρώτο κράτος μέλος και στο δεύτερο κράτος μέλος την πρόθεση του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου να εργαστεί σε οντότητα που είναι εγκατεστημένη στο δεύτερο κράτος μέλος.
Στις περιπτώσεις αυτές, το δεύτερο κράτος μέλος επιτρέπει να πραγματοποιείται η κοινοποίηση είτε:
α)
κατά τη στιγμή υποβολής της αίτησης στο πρώτο κράτος μέλος, όταν η κινητικότητα προς το δεύτερο κράτος μέλος προβλέπεται ήδη σε αυτό το στάδιο· είτε
β)
αφού ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος έχει γίνει δεκτός στο πρώτο κράτος μέλος, μόλις γίνει γνωστή η πρόθεση κινητικότητας προς το δεύτερο κράτος μέλος.
3. Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτεί η κοινοποίηση να περιλαμβάνει τη διαβίβαση των ακόλουθων εγγράφων και πληροφοριών:
α)
αποδεικτικά στοιχεία ότι η οντότητα υποδοχής στο δεύτερο κράτος μέλος και η επιχείρηση που είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα ανήκουν στην ίδια επιχείρηση ή στον ίδιο όμιλο επιχειρήσεων·
β)
τη σύμβαση εργασίας και, αν κρίνεται απαραίτητο, την επιστολή ανάθεσης αρμοδιοτήτων, οι οποίες προσκομίστηκαν στο πρώτο κράτος μέλος σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο γ)·
γ)
ενδεχομένως, δικαιολογητικά που πιστοποιούν ότι ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος πληροί τις προϋποθέσεις που θεσπίζει το εθνικό δίκαιο του συγκεκριμένου κράτους μέλους για την άσκηση από τους πολίτες της Ένωσης του νομοθετικά κατοχυρωμένου επαγγέλματος στο οποίο αναφέρεται η αίτηση·
δ)
έγκυρο ταξιδιωτικό έγγραφο, όπως προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο στ)· και
ε)
όταν δεν προσδιορίζεται σε κανένα από τα προηγούμενα έγγραφα, η προβλεπόμενη διάρκεια και οι ημερομηνίες της κινητικότητας.
Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτεί τα εν λόγω έγγραφα και πληροφορίες να υποβάλλονται σε επίσημη γλώσσα του εν λόγω κράτους μέλους.
4. Σε περίπτωση που η κοινοποίηση πραγματοποιείται σύμφωνα με την παράγραφο 2 στοιχείο α), και όταν το δεύτερο κράτος μέλος δεν προβάλλει καμία αντίρρηση ενώπιον του πρώτου κράτους μέλους σύμφωνα με την παράγραφο 6, η κινητικότητα του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου προς το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να λάβει χώρα οποτεδήποτε εντός της διάρκειας ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης.
5. Σε περίπτωση που η κοινοποίηση έχει λάβει χώρα σύμφωνα με την παράγραφο 2 στοιχείο β), η κινητικότητα μπορεί να αρχίσει μετά την κοινοποίηση στο δεύτερο κράτος μέλος, άμεσα ή οποτεδήποτε στη συνέχεια, εντός της διάρκειας ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης.
6. Βάσει της κοινοποίησης που αναφέρεται στην παράγραφο 2, το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να διατυπώσει αντίρρηση όσον αφορά την κινητικότητα του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου προς το έδαφός του εντός 20 ημερών από την παραλαβή της κοινοποίησης, εφόσον:
α)
δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 5 παράγραφος 4 στοιχείο β) ή της παραγράφου 3 στοιχεία α), γ) ή δ) του παρόντος άρθρου·
β)
τα προσκομισθέντα έγγραφα έχουν αποκτηθεί δολίως ή έχουν πλαστογραφηθεί ή έχουν άλλως νοθευτεί·
γ)
έχει συμπληρωθεί η μέγιστη διάρκεια διαμονής όπως ορίζεται στο άρθρο 12 παράγραφος 1 ή στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου.
Οι αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους ενημερώνουν αμελλητί τις αρμόδιες αρχές του πρώτου κράτους μέλους και την οντότητα υποδοχής στο πρώτο κράτος μέλος σχετικά με την αντίρρησή τους για την κινητικότητα.
7. Όταν το δεύτερο κράτος μέλος έχει αντίρρηση για την κινητικότητα σύμφωνα με την παράγραφο 6 του παρόντος άρθρου και η κινητικότητα δεν έχει ακόμη λάβει χώρα, ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος δεν επιτρέπεται να εργαστεί στο δεύτερο κράτος μέλος στο πλαίσιο της ενδοεταιρικής μετάθεσης. Σε περίπτωση που η κινητικότητα έχει ήδη αρχίσει, εφαρμόζεται το άρθρο 23 παράγραφοι 4 και 5.
8. Όταν η άδεια του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου ανανεώνεται από το πρώτο κράτος μέλος εντός της μέγιστης διάρκειας που προβλέπεται στο άρθρο 12 παράγραφος 1, η ανανεωμένη άδεια συνεχίζει να επιτρέπει στον κάτοχό της να εργαστεί στο δεύτερο κράτος μέλος, με την επιφύλαξη της μέγιστης διάρκειας που ορίζεται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου.
9. Οι ενδοεταιρικώς μετατιθέμενοι που θεωρείται ότι συνιστούν απειλή για τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ασφάλεια ή τη δημόσια υγεία δεν επιτρέπεται να εισέλθουν ή να διαμείνουν στο έδαφος του δεύτερου κράτους μέλους.
Άρθρο 22
Μακρά κινητικότητα
1. Αναφορικά με υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι είναι κάτοχοι έγκυρης άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχει εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος και οι οποίοι προτίθενται να διαμείνουν σε οποιοδήποτε δεύτερο κράτος μέλος και να εργαστούν σε οποιαδήποτε άλλη οντότητα που είναι εγκατεστημένη στο τελευταίο και που ανήκει στην ίδια επιχείρηση ή όμιλο επιχειρήσεων για διάστημα άνω των 90 ημερών ανά κράτος μέλος, το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να αποφασίσει:
α)
να εφαρμόσει το άρθρο 21 και να επιτρέψει στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο να παραμείνει και να εργαστεί στο έδαφός του με βάση την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχει εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος και κατά τη διάρκεια ισχύος της· ή
β)
να εφαρμόσει τη διαδικασία που προβλέπεται στις παραγράφους 2 έως 7.
2. Σε περίπτωση που υποβάλλεται αίτηση μακράς κινητικότητας:
α)
το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτήσει από τον αιτούντα να διαβιβάσει μερικά ή όλα από τα ακόλουθα δικαιολογητικά, όταν τα εν λόγω δικαιολογητικά απαιτούνται από το δεύτερο κράτος μέλος για την υποβολή αρχικής αίτησης:
i)
αποδεικτικά στοιχεία ότι η οντότητα υποδοχής στο δεύτερο κράτος μέλος και η επιχείρηση που είναι εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα ανήκουν στην ίδια επιχείρηση ή στον ίδιο όμιλο επιχειρήσεων·
ii)
σύμβαση εργασίας και, αν κρίνεται απαραίτητο, επιστολή ανάθεσης αρμοδιοτήτων, όπως προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο γ)·
iii)
ενδεχομένως, δικαιολογητικά που πιστοποιούν ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας πληροί τις προϋποθέσεις που θεσπίζει το εθνικό δίκαιο του σχετικού κράτους μέλους για την άσκηση από τους πολίτες της Ένωσης του νομοθετικά κατοχυρωμένου επαγγέλματος στο οποίο αναφέρεται η αίτηση·
iv)
έγκυρο ταξιδιωτικό έγγραφο, όπως προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο στ)·
v)
αποδεικτικά στοιχεία ότι διαθέτει ή, εάν αυτό προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο, ότι έχει υποβάλει αίτηση για ασφάλιση ασθενείας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο ζ).
Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτεί από τον αιτούντα να γνωστοποιεί, το αργότερο κατά τη διαδικασία έκδοσης της άδειας για μακρά κινητικότητα, τη διεύθυνση του ενδιαφερομένου ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου στο έδαφος του δεύτερου κράτους μέλους.
Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να απαιτεί τα εν λόγω έγγραφα και πληροφορίες να υποβάλλονται σε επίσημη γλώσσα του εν λόγω κράτους μέλους.
β)
το δεύτερο κράτος μέλος λαμβάνει απόφαση για την αίτηση μακράς κινητικότητας και κοινοποιεί την απόφαση γραπτώς στον αιτούντα το συντομότερο δυνατόν και το αργότερο 90 ημέρες από την ημερομηνία από την οποία η αίτηση και τα έγγραφα που απαιτούνται σύμφωνα με το στοιχείο α) υποβλήθηκαν στις αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους·
γ)
ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος δεν υποχρεούται να εγκαταλείψει το έδαφος των κρατών μελών προκειμένου να υποβάλει την αίτηση και δεν υπόκειται σε υποχρέωση θεώρησης·
δ)
ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος επιτρέπεται να εργαστεί στο δεύτερο κράτος μέλος έως ότου ληφθεί απόφαση σχετικά με την αίτηση για μακρά κινητικότητα από τις αρμόδιες αρχές, υπό την προϋπόθεση ότι:
i)
η χρονική περίοδος που αναφέρεται στο άρθρο 21 παράγραφος 1 και η περίοδος ισχύος της άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης που εκδόθηκε από το πρώτο κράτος μέλος δεν έχει λήξει, και
ii)
εάν το απαιτεί το δεύτερο κράτος μέλος, η πλήρης αίτηση έχει διαβιβαστεί στο δεύτερο κράτος μέλος τουλάχιστον 20 ημέρες πριν αρχίσει η μακρά κινητικότητα του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου.
ε)
η αίτηση μακράς κινητικότητας δεν μπορεί να υποβάλλεται ταυτόχρονα με την κοινοποίηση βραχείας κινητικότητας. Σε περίπτωση που προκύψει ανάγκη για μακρά κινητικότητα μετά από την έναρξη της βραχείας κινητικότητας του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου, το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να ζητήσει να υποβληθεί η αίτηση μακράς κινητικότητας τουλάχιστον 20 ημέρες πριν από τη λήξη της βραχείας κινητικότητας.
3. Τα κράτη μέλη μπορούν να απορρίπτουν αίτηση για μακρά κινητικότητα, όταν:
α)
δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που ορίζονται στο στοιχείο α) της παραγράφου 2 του παρόντος άρθρου ή τα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 5 παράγραφος 4, στο άρθρο 5 παράγραφος 5 ή στο άρθρο 5 παράγραφος 8·
β)
ισχύει ένας από τους λόγους που καλύπτονται από το άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχεία β) ή δ) ή από το άρθρο 7 παράγραφοι 2, 3 ή 4· ή
γ)
η άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης λήγει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
4. Όταν το δεύτερο κράτος μέλος λάβει θετική απόφαση για την αίτηση μακράς κινητικότητας όπως αναφέρεται στην παράγραφο 2, χορηγεί άδεια μακράς κινητικότητας στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο με την οποία επιτρέπει στον ενδοεταιρικώς μετατιθέμενο να παραμείνει και να εργαστεί στο έδαφός του. Η άδεια αυτή εκδίδεται με χρήση του ενιαίου τύπου που προβλέπεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1030/2002. Στη θέση «κατηγορία άδειας», σύμφωνα με το στοιχείο α) σημείο 6.4. του παραρτήματος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1030/2002, τα κράτη μέλη αναγράφουν την ένδειξη «mobile ICT». Τα κράτη μέλη μπορούν επίσης να προσθέτουν ένδειξη στην επίσημη γλώσσα ή γλώσσες τους.
Τα κράτη μέλη μπορούν να παρέχουν πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την εργασιακή δραστηριότητα του υπηκόου τρίτης χώρας κατά τη διάρκεια μακράς κινητικότητας ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου σε έντυπη μορφή και/ή να αποθηκεύουν τέτοια δεδομένα σε ηλεκτρονική μορφή όπως αναφέρεται στο άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1030/2002 και στο στοιχείο α) σημείο 16) του παραρτήματός του.
5. Η ανανέωση άδειας μακράς κινητικότητας εφαρμόζεται με την επιφύλαξη του άρθρου 11 παράγραφος 3.
6. Το δεύτερο κράτος μέλος ενημερώνει τις αρμόδιες αρχές στο πρώτο κράτος μέλος σε περίπτωση που εκδώσει άδεια μακράς κινητικότητας.
7. Όταν κράτος μέλος λαμβάνει απόφαση σχετικά με αίτηση μακράς κινητικότητας, εφαρμόζονται αναλόγως το άρθρο 8, το άρθρο 15 παράγραφοι 2 έως 6 και το άρθρο 16.
Άρθρο 23
Διασφαλίσεις και κυρώσεις
1. Όταν η άδεια ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου εκδίδεται από κράτος μέλος που δεν εφαρμόζει πλήρως το κεκτημένο του Σένγκεν και ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος διέρχεται εξωτερικά σύνορα, το δεύτερο κράτος μέλος έχει δικαίωμα να ζητήσει ως απόδειξη του ότι ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος μετακινείται στο δεύτερο κράτος μέλος με σκοπό ενδοεταιρική μετάθεση:
α)
αντίγραφο της κοινοποίησης που απέστειλε η οντότητα υποδοχής στο πρώτο κράτος μέλος σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφος 2· ή
β)
επιστολή από την οντότητα υποδοχής στο δεύτερο κράτος μέλος η οποία προσδιορίζει τουλάχιστον τις λεπτομέρειες όσον αφορά τη διάρκεια της κινητικότητας εντός της ΕΕ και τον τόπο εγκατάστασης της οντότητας ή των οντοτήτων υποδοχής στο δεύτερο κράτος μέλος.
2. Σε περίπτωση που το πρώτο κράτος μέλος ανακαλέσει την άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης, ενημερώνει αμελλητί τις αρχές του δεύτερου κράτους μέλους.
3. Η οντότητα υποδοχής του δεύτερου κράτους μέλους ενημερώνει τις αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους για κάθε τροποποίηση που επηρεάζει τις προϋποθέσεις βάσει των οποίων έχει επιτραπεί η κινητικότητα.
4. Το δεύτερο κράτος μέλος μπορεί να ζητήσει να παύσει ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος πάραυτα κάθε εργασιακή δραστηριότητα και να εγκαταλείψει το έδαφός του σε περίπτωση που:
α)
δεν έχει λάβει κοινοποίηση σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφοι 2 και 3 και απαιτεί τέτοια κοινοποίηση·
β)
έχει διατυπώσει αντίρρηση για την κινητικότητα, σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφος 6·
γ)
έχει απορρίψει αίτηση μακράς κινητικότητας, σύμφωνα με το άρθρο 22 παράγραφος 3·
δ)
η άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης ή η άδεια για μακρά κινητικότητα χρησιμοποιείται για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους εκδόθηκε·
ε)
οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες επετράπη η κινητικότητα δεν πληρούνται πλέον.
5. Στις περιπτώσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 4, το πρώτο κράτος μέλος, κατόπιν αιτήματος του δεύτερου κράτους μέλους, επιτρέπει χωρίς διατυπώσεις και χωρίς καθυστέρηση την επιστροφή του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου καθώς και, ενδεχομένως, των μελών της οικογενείας του. Αυτό ισχύει επίσης αν η άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης που έχει εκδοθεί από το πρώτο κράτος μέλος έχει λήξει ή έχει ανακληθεί κατά τη διάρκεια της κινητικότητας στο δεύτερο κράτος μέλος.
6. Όταν ο κάτοχος άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης διέρχεται τα εξωτερικά σύνορα κράτους μέλους που εφαρμόζει πλήρως το κεκτημένο του Σένγκεν, το εν λόγω κράτος μέλος συμβουλεύεται το Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν. Το συγκεκριμένο κράτος μέλος αρνείται την είσοδο ή διατυπώνει αντίρρηση για την κινητικότητα προσώπων τα οποία έχουν καταχωρηθεί ως ανεπιθύμητοι στο Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν.
7. Τα κράτη μέλη μπορούν να επιβάλλουν κυρώσεις κατά της οντότητας υποδοχής που είναι εγκατεστημένη στο έδαφός τους σύμφωνα με το άρθρο 9, εφόσον:
α)
η οντότητα υποδοχής παρέλειψε να κοινοποιήσει την κινητικότητα του ενδοεταιρικώς μετατιθεμένου σύμφωνα με το άρθρο 21 παράγραφοι 2 και 3·
β)
η άδεια ενδοεταιρικής μετάθεσης ή η άδεια για μακρά κινητικότητα χρησιμοποιείται για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους εκδόθηκε·
γ)
η αίτηση άδειας ενδοεταιρικής μετάθεσης έχει υποβληθεί σε άλλο κράτος μέλος από εκείνο στο οποίο λαμβάνει χώρα η μεγαλύτερη συνολική διαμονή·
δ)
ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος δεν πληροί πλέον τα κριτήρια και τις προϋποθέσεις βάσει των οποίων επετράπη η κινητικότητα και η οντότητα υποδοχής δεν κοινοποίησε στις αρμόδιες αρχές του δεύτερου κράτους μέλους αυτήν την αλλαγή·
ε)
ο ενδοεταιρικώς μετατιθέμενος άρχισε να εργάζεται στο δεύτερο κράτος μέλος, παρόλο που δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις κινητικότητας στην περίπτωση που εφαρμόζεται το άρθρο 21 παράγραφος 5 ή το άρθρο 22 παράγραφος 2 στοιχείο δ).
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI
ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 24
Στατιστικές
1. Τα κράτη μέλη διαβιβάζουν στην Επιτροπή στατιστικές για τον αριθμό των αδειών ενδοεταιρικής μετάθεσης και των αδειών μακράς κινητικότητας που εκδόθηκαν για πρώτη φορά και, ενδεχομένως, των κοινοποιήσεων που ελήφθησαν δυνάμει του άρθρου 21 παράγραφος 2 και, στο μέτρο του δυνατού, για τον αριθμό των ενδοεταιρικώς μετατιθεμένων των οποίων η άδεια έχει παραταθεί, ανανεωθεί ή ανακληθεί. Οι στατιστικές αυτές κατανέμονται ανά ιθαγένεια, διάρκεια ισχύος της άδειας και, στο μέτρο του δυνατού, ανά οικονομικό τομέα και θέση του μετατιθεμένου.
2. Οι στατιστικές έχουν περίοδο αναφοράς ένα ημερολογιακό έτος και κοινοποιούνται στην Επιτροπή εντός έξι μηνών από το τέλος του έτους αναφοράς. Το πρώτο έτος αναφοράς είναι το 2017.
3. Οι στατιστικές κοινοποιούνται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 862/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (15).
Άρθρο 25
Εκθέσεις
Κάθε τρία έτη και για πρώτη φορά έως τις 29 Νοεμβρίου 2019, η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο έκθεση σχετικά με την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας στα κράτη μέλη μαζί με ενδεχόμενες αναγκαίες προτάσεις. Η έκθεση εστιάζεται ιδίως στην αξιολόγηση της λειτουργίας του συστήματος κινητικότητας εντός της ΕΕ και στην πιθανή κακή χρήση του συστήματος καθώς και στην αλληλεπίδρασή του με το κεκτημένο του Σένγκεν. Η Επιτροπή αξιολογεί ιδίως την πρακτική εφαρμογή των άρθρων 20, 21, 22, 23 και 26.
Άρθρο 26
Συνεργασία μεταξύ σημείων επαφής
1. Τα κράτη μέλη ορίζουν σημεία επαφής τα οποία συνεργάζονται αποτελεσματικά και είναι αρμόδια για την παραλαβή και τη διαβίβαση των πληροφοριών που απαιτούνται για την εφαρμογή των άρθρων 21, 22 και 23. Τα κράτη μέλη προκρίνουν την ηλεκτρονική ανταλλαγή πληροφοριών.
2. Κάθε κράτος μέλος ενημερώνει τα άλλα κράτη μέλη, μέσω των εθνικών σημείων επαφής που αναφέρονται στην παράγραφο 1, σχετικά με τις αρμόδιες αρχές που αναφέρονται στο άρθρο 11 παράγραφος 4, καθώς και για τη διαδικασία που εφαρμόζεται στην κινητικότητα σύμφωνα με τα άρθρα 21 και 22.
Άρθρο 27
Μεταφορά στο εθνικό δίκαιο
1. Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις απαραίτητες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία έως τις 29 Νοεμβρίου 2016. Ανακοινώνουν πάραυτα στην Επιτροπή το κείμενο των εν λόγω μέτρων.
Τα μέτρα αυτά, όταν θεσπίζονται από τα κράτη μέλη, περιέχουν αναφορά στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από την αναφορά αυτή κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Τα κράτη μέλη καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η εν λόγω αναφορά.
2. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείμενο των ουσιωδών διατάξεων εθνικού δικαίου τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που καλύπτει η παρούσα οδηγία.
Άρθρο 28
Έναρξη ισχύος
Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την επομένη από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 29
Αποδέκτες
Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Βρυξέλλες, 15 Μαΐου 2014.