NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 153/2013
ze dne 19. prosince 2012,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 648/2012 ze dne 4. července 2012, pokud jde o regulační technické normy týkající se požadavků na ústřední protistrany
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 648/2012 ze dne 4. července 2012 o OTC derivátech, ústředních protistranách a registrech obchodních údajů (2), a zejména na čl. 25 odst. 8, článek 26 odst. 9, čl. 29 odst. 4, čl. 34 odst. 3, čl. 41 odst. 5, čl. 42 odst. 5, čl. 44 odst. 2, čl. 45 odst. 5, čl. 46 odst. 3, čl. 47 odst. 8 a čl. 49 odst. 4 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Ustanovení tohoto nařízení jsou úzce propojena, protože se týkají organizačních požadavků, včetně vedení záznamů a zachování provozu, a obezřetnostních požadavků, a to i ve vztahu k maržím, fondu pro riziko selhání, kontrolám rizika likvidity, postupné ochraně proti selhání, zajištění, investiční politice, přezkumu modelů a zátěžovému a zpětnému testování. Za účelem zajištění souladu mezi uvedenými ustanoveními, která by měla vstoupit v platnost současně, a usnadnění komplexního pohledu a jednoduchého přístupu k nim osobám, na něž se tyto povinnosti vztahují, je žádoucí zařadit všechny regulační technické normy požadované podle hlavy III a IV nařízení (EU) č. 648/2012 do jediného nařízení.
(2)
Vzhledem ke globálnímu charakteru finančních trhů by toto nařízení mělo zohlednit zásady vydané Výborem pro platební a vypořádací systémy a Mezinárodní organizací komisí pro cenné papíry („zásady CPSS-IOSCO“), které slouží jako celosvětový referenční standard, pokud jde o regulatorní požadavky na ústřední protistrany.
(3)
S cílem zajistit bezpečnost a stabilitu za všech tržních podmínek je důležité, aby ústřední protistrany přijaly postupy obezřetného řízení rizik, které náležitě pokryjí všechna rizika, jimž ústřední protistrany jsou nebo mohou být vystaveny. V této souvislosti by standardy řízení rizik, jež ústřední protistrany skutečně použijí, měly být přísnější než ty, které jsou stanovené v tomto nařízení, pokud se to pro účely řízení rizik považuje za vhodné.
(4)
Aby byl jasně stanoven omezený počet koncepcí vyplývajících z nařízení (EU) č. 648/2012 a rovněž byly upřesněny odborné pojmy nezbytné k vypracování této technické normy, měla by být řada pojmů definována.
(5)
Je důležité zajistit, aby uznané ústřední protistrany z třetích zemí nenarušovaly řádné fungování trhů Unie. Z tohoto důvodu je zásadní, aby bylo zajištěno, že uznané ústřední protistrany nemohou zmírnit své požadavky na řízení rizik pod úroveň uplatňovanou v Unii, což by mohlo vést k regulatorní arbitráži. Informace, které mají být poskytovány Evropskému orgánu pro cenné papíry (dále jen „orgán pro cenné papíry a trhy“), pokud jde o uznání ústřední protistrany z třetí země, by měly orgánu pro cenné papíry a trhy umožnit posoudit, zda tato ústřední protistrana plně dodržuje obezřetnostní požadavky uplatňované v této třetí zemi. Kromě toho by Komise v rámci procesu určení ekvivalence měla zajistit, aby právní a správní předpisy příslušné třetí země byly rovnocenné všem ustanovením hlavy IV nařízení (EU) č. 648/2012 a tohoto nařízení.
(6)
S cílem zajistit náležitou úroveň ochrany investorů si může Evropský orgán pro cenné papíry a trhy při uznávání ústředních protistran z třetích zemí vyžádat další informace nad rámec těch, které jsou nezbytně nutné k posouzení toho, zda podmínky stanovené nařízením (EU) č. 648/2012 jsou splněny.
(7)
Průběžné posuzování toho, zda ústřední protistrana z třetí země plně dodržuje obezřetnostní požadavky dané třetí země, je povinností příslušného orgánu třetí země. Cílem informací, které mají být orgánu pro cenné papíry a trhy poskytnuty žádající ústřední protistranou z třetí země, by nemělo být kopírovat posouzení příslušného orgánu třetí země, ale zajistit, aby ústřední protistrana podléhala účinnému dohledu a kontrole dodržování předpisů v dané třetí zemi, a tak byla zaručena vysoká úroveň ochrany investorů.
(8)
Aby orgán pro cenné papíry a trhy mohl provést úplné posouzení, měly by být informace poskytnuté žádající ústřední protistranou z třetí země doplněny informacemi nezbytnými k posouzení účinnosti průběžného dohledu, pravomocí ke kontrole dodržování předpisů a opatření přijatých příslušným orgánem třetí země. Takové informace by měly být poskytnuty v rámci dohody o spolupráci uzavřené v souladu s nařízením (EU) č. 648/2012. Taková dohoda o spolupráci by měla zajistit, aby byl orgán pro cenné papíry a trhy včas informován o všech opatřeních dohledu nebo kontroly dodržování právních předpisů vůči ústřední protistraně žádající o uznání a veškerých změnách podmínek, za nichž bylo povolení příslušné ústřední protistraně uděleno, a všech příslušných aktualizacích údajů, jež ústřední protistrana původně poskytla v rámci postupu uznávání.
(9)
Požadavky nařízení (EU) č. 648/2012 související s interními hierarchickými vztahy, pokud jde o riziko, potřebují další upřesnění pro účely realizace rámce řízení rizik, který zahrnuje strukturu, práva a povinnosti týkající se interního procesu řízení rizik. Systémy řízení by měly zohlednit různé režimy korporátního práva v Unii, aby ústřední protistrany působily v mezích řádného právního rámce.
(10)
Aby bylo zajištěno, že ústřední protistrana používá odpovídající postupy v zájmu dodržování požadavků tohoto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012 a prováděcího nařízení Komise (EU) č. 1249/2012 (3), měly by být upřesněny role a povinnosti útvaru compliance ústřední protistrany.
(11)
Je nutné jasně definovat povinnosti rady a vrcholného vedení i stanovit minimální požadavky na činnost rady, aby bylo zajištěno, že organizační struktura ústřední protistrany jí umožňuje nepřetržitě a řádně poskytovat služby a provádět činnost. Pro zajištění odpovědnosti je rovněž nezbytné vymezit jasné a přímé hierarchické vztahy.
(12)
Aby bylo zajištěno řádné a obezřetné řízení ústřední protistrany, je důležité, aby její politika odměňování odrazovala od nadměrného podstupování rizika. Rada by měla politiku odměňování náležitě monitorovat a revidovat a měla by zřídit zvláštní výbor, který by náležitě dohlížel na její plnění, aby politika odměňování měla očekávané dopady.
(13)
S cílem zajistit, aby ústřední protistrany měly nezbytný personál k plnění všech svých povinností, byly odpovědné za výkon své činnosti a příslušné orgány měly u ústředních protistran, nad kterými vykonávají dohled, relevantní kontaktní osoby, měly by ústřední protistrany mít přinejmenším ředitele pro rizika, ředitele útvaru compliance a ředitele pro technologie.
(14)
Ústřední protistrany by měly náležitě posuzovat a sledovat, do jaké míry jsou členové rady, kteří zasedají v radách různých subjektů, ve střetu zájmů, ať už v rámci skupiny ústřední protistrany nebo mimo ni. Členům rady by se nemělo bránit, aby zasedali v různých radách, pokud to nevede ke střetu zájmů.
(15)
Má-li útvar auditu fungovat efektivně, měla by ústřední protistrana definovat povinnosti svých interních auditorů a hierarchické vztahy mezi nimi, aby zajistila, že příslušné záležitosti budou předloženy radě ústřední protistrany a příslušným orgánům včas. Při zakládání útvaru interního auditu a zajišťování jeho chodu by měly být jasně vymezeny jeho poslání, nezávislost a objektivita, oblast působnosti a povinnosti, pravomoci, odpovědnost a standardy fungování.
(16)
Má-li relevantní příslušný orgán plnit své úkoly efektivně, měl by mít přístup ke všem nezbytným údajům, aby posoudil, zda ústřední protistrana dodržuje podmínky svého povolení. Tyto údaje by měla ústřední protistrana poskytnout bez zbytečného prodlení.
(17)
Záznamy vedené ústředními protistranami by měly usnadnit důkladný přehled o expozicích ústředních protistran vůči členům clearingového systému a umožnit monitorování vzniklého systémového rizika. Příslušným orgánům, orgánu pro cenné papíry a trhy a příslušným členům Evropského systému centrálních bank (ESCB) by rovněž měly umožnit adekvátně rekonstruovat clearingový proces s cílem posoudit dodržování regulatorních požadavků, včetně požadavků týkajících se podávání zpráv. Poté, co jsou údaje zaznamenány, jsou rovněž užitečné pro ústřední protistrany při plnění regulatorních požadavků a povinností vůči členům clearingového systému a v případě sporů.
(18)
Údaje vykázané ústředními protistranami do registrů obchodních údajů by měly být zaznamenány tak, aby příslušné orgány mohly ověřit, jak ústřední protistrany dodržují povinnost podávat zprávy stanovenou v nařízení (EU) č. 648/2012, a měly snadný přístup k údajům v případech, kdy je nelze nalézt v registrech obchodních údajů.
(19)
Aby bylo zajištěno náležité podávání zpráv ústředními protistranami, měly by požadavky na vedení záznamů v souvislosti s obchody pracovat se stejnými koncepcemi, jaké se používají v rámci povinnosti podávat zprávy stanovené v článku 9 nařízení (EU) č. 648/2012.
(20)
Aby bylo zajištěno zachování provozu v době narušení, mělo by být sekundární místo zpracování ústřední protistrany umístěno dostatečně daleko a v dostatečně geograficky odlišné lokalitě od primární lokality tak, aby zde nedošlo k totožným mimořádným podmínkám, které mohou způsobit nedostupnost primární lokality. Měly by být vytvořeny scénáře, které by analyzovaly dopad krizových událostí na kriticky významné služby, včetně scénářů, které předpokládají nedostupnost systémů v důsledku přírodní katastrofy. Tyto analýzy by měly být pravidelně revidovány.
(21)
Ústřední protistrany jsou systémově relevantními infrastrukturami finančního trhu a měly by obnovit kriticky významné funkce do dvou hodin s tím, že v ideálním případě zahájí záložní systémy zpracování okamžitě po mimořádné události. Ústřední protistrany by měly také s velmi vysokou pravděpodobností zajistit, aby nedošlo ke ztrátě žádných údajů.
(22)
Je důležité, aby selhání člena clearingového systému nezpůsobilo významné ztráty jiným účastníkům trhu. Ústřední protistrany jsou proto povinny z marží složených členem, jenž selhal, pokrýt přinejmenším příslušný podíl na případné ztrátě, kterou by mohla ústřední protistrana utrpět během procesu uzavření. Pravidla by měla stanovit minimální procentní podíl, které by marže měly pokrýt v případě různých kategorií finančních nástrojů. Kromě toho by se ústřední protistrany měly řídit zásadami tak, aby odpovídajícím způsobem přizpůsobily rozpětí svých marží vlastnostem všech finančních nástrojů nebo portfolia, jejichž clearing provádějí.
(23)
Ústřední protistrany by neměly v reakci na výskyt silně konkurenčního prostředí snížit své marže na úroveň, která ohrožuje jejich bezpečnost. Z tohoto důvodu by se výpočty marží měly řídit zvláštními požadavky souvisejícími s jejich základními složkami. V tomto smyslu by marže měly zohledňovat celou řadu tržních podmínek včetně krizových období.
(24)
Měla by být vytvořena pravidla, která upřesní odpovídající procentní podíl a časový horizont pro likvidační období a výpočet historické volatility. Aby však bylo zajištěno, že ústřední protistrany řádně řídí rizika, jimž jsou vystaveny, je žádoucí nespecifikovat přístup, jaký by ústřední protistrana měla pro výpočet maržových požadavků z těchto parametrů zvolit. Ze stejných důvodů by se ústředním protistranám nemělo bránit v tom, aby využívaly různé spolehlivé metodické přístupy pro vypracování postupu stanovení marží ve vztahu k portfoliu, měly by mít možnost využívat metody založené na korelaci mezi cenovým rizikem finančního nástroje nebo souboru finančních nástrojů, u nichž provádějí clearing, i jakékoli další vhodné metody vycházející z rovnocenných statistických parametrů závislosti.
(25)
Aby stanovila dobu, během níž je ústřední protistrana vystavena tržnímu riziku souvisejícímu s řízením pozice člena, který selhal, měla by ústřední protistrana zvážit příslušné charakteristiky finančních nástrojů nebo portfolia, u nichž provádí clearing, jako je jejich úroveň likvidity a velikost dané pozice nebo jejich koncentrace. Ústřední protistrany by měly obezřetně vyhodnotit dobu potřebnou k úplnému uzavření pozice člena, který selhal, s ohledem na poslední výběr marží, velikost pozice a její koncentraci.
(26)
Aby se zamezilo vzniku nebo zhoršení finanční nestability, měly by ústřední protistrany v maximální proveditelné míře přijmout metodiky týkající se budoucích marží, které omezují pravděpodobnost procyklických změn v maržových požadavcích, aniž by přitom byla narušena odolnost ústřední protistrany.
(27)
Obvykle se pro OTC deriváty považuje za oprávněný vyšší interval spolehlivosti, protože pro uvedené produkty může být příznačné méně spolehlivé stanovování cen a menší objem historických údajů, na nichž lze založit odhady expozic. Ústřední protistrany mohou provádět clearing OTC derivátů, které nebudou spojeny s takovými projevy, a mají stejné charakteristiky rizika jako kotované deriváty a měly by být schopny u těchto produktů provádět clearing soustavně, bez ohledu na metodu provedení.
(28)
Stěžejní složkou řízení rizik ústřední protistrany je vhodná definice mimořádných, ale možných tržních podmínek Aby byl rámec pro řízení rizik ústřední protistrany stále aktuální, mimořádné, ale možné tržní podmínky by neměly být pojímány staticky, ale spíše jako podmínky, které se v čase vyvíjejí a liší na jednotlivých trzích. Konkrétní tržní scénář může být mimořádný, ale možný pro jednu ústřední protistranu, ale pro jinou nebude mít valný význam. Ústřední protistrana by měla zavést spolehlivý interní strategický rámec pro identifikaci trhů, jejichž rizikům je vystavena, a využívat společný minimální soubor norem k definici mimořádných, ale možných podmínek na každém identifikovaném trhu. Rovněž by měla objektivně zvážit možnost simultánních tlaků na více trzích.
(29)
Aby bylo zajištěno, že jsou zavedeny vhodné a spolehlivé řídící systémy, měl by být rámec, který ústřední protistrana používá k identifikaci mimořádných, ale možných tržních podmínek, projednán ve výboru pro rizika a schválen radou. Měl by být alespoň jednou ročně revidován, přičemž výsledky by měly být projednány ve výboru pro rizika a poté postoupeny radě. Přezkum by měl zajistit, aby se změny rozsahu a koncentrace expozic ústřední protistrany i vývoj na trzích, na nichž působí, odrážely v definici mimořádných, ale možných tržních podmínek. Uvedený přezkum by však neměl nahradit průběžné posuzování prováděné ústřední protistranou týkající se přiměřenosti jejího fondu pro riziko selhání s ohledem na vývoj tržních podmínek.
(30)
S cílem zajistit účinné řízení svého rizika likvidity by ústřední protistrany měly povinně zavést rámec pro řízení rizika likvidity. Uvedený rámec by měl záviset na povaze jejích povinností a zabývat se nástroji, které má ústřední protistrana k dispozici pro posuzování rizika likvidity, stanovením možnosti výskytu tlaků na likviditu a zajištěním přiměřenosti jejích zdrojů likvidity.
(31)
Při posuzování přiměřenosti zdrojů likvidity by měla ústřední protistrana povinně zohlednit velikost a likviditu zdrojů, které drží, i možné riziko koncentrace plynoucí z uvedených aktiv. Je důležité, aby ústřední protistrany byly schopny identifikovat všechny hlavní druhy koncentrace rizika likvidity ve svých zdrojích tak, aby zdroje likvidity ústřední protistrany byly v případě nutnosti okamžitě k dispozici. Ústřední protistrany by měly rovněž zvážit další rizika vyplývající z vícenásobných vztahů, vzájemných závislostí a koncentrace.
(32)
Protože likvidita musí být k dispozici pro obchody prováděné tentýž den nebo i vnitrodenní obchody, měla by ústřední protistrana mít dokonce i za krizových tržních podmínek hotovost v emisní centrální bance, hotovost v důvěryhodných komerčních bankách, přislíbené úvěrové linky, přislíbené repo, vysoce obchodovatelné zajištění držené v úschově a investice okamžitě dostupné a převoditelné na hotovost v rámci předjednaných a vysoce spolehlivých dohod o financování. Taková hotovost a zajištění by měly být započteny jako součást předjednaných likvidních finančních zdrojů pouze za určitých podmínek.
(33)
S cílem poskytnout ústřední protistraně nezbytnou motivaci, aby stanovila obezřetné požadavky a aby uvedenou částku udržovala na adekvátní úrovni a zároveň se vyhnula regulatorní arbitráži, je třeba vytvořit společnou metodiku výpočtu a zachování konkrétní výše vyčleněných vlastních zdrojů, které by ústřední protistrana měla mít k použití v rámci postupné ochrany proti selhání. Je nutné, aby byly uvedené zdroje pokrývající ztráty ze selhání oddělené a byly výrazně odlišeny od minimálních kapitálových požadavků ústřední protistrany, které kryjí odlišná rizika, jimž může být ústřední protistrana vystavena.
(34)
Aby byly zajištěny rovné podmínky mezi ústředními protistranami, je důležité, aby ústřední protistrany používaly jednotnou metodiku pro výpočet vlastních zdrojů, která se má uplatnit pro postupnou ochranu proti selhání. Pokud by ústředním protistranám bylo umožněno uplatnit metodiku, která není dostatečně jasná, vedlo by to k velmi odlišným výsledkům mezi ústředními protistranami, a tedy podněcovalo k regulatorní arbitráži. Je proto nezbytné, aby metodika nedávala ústředním protistranám možnost volného uvážení. Za tímto účelem by bylo vhodné zavést prostý procentní podíl, jenž by vycházel ze zřetelně identifikovatelného opatření, a jasnou metodiku k zajištění jednotného výpočtu vlastních zdrojů ústředních protistran, které mají být použity pro postupnou ochranu proti selhání.
(35)
Aby bylo zabezpečeno, že odpovídající zajištění je vysoce likvidní a lze ho rychle přeměnit na hotovost a současně cenový dopad je minimální, měl by být stanoven minimální soubor kritérií. Uvedená kritéria by se měla týkat emitenta zajištění, míry, v jaké lze zajištění proměnit na likvidní prostředky na trhu a zda je jeho hodnota v korelaci s úvěrovou bonitou člena, který složil zajištění, aby nedošlo k možnému riziku pozitivní korelace. Ústřední protistrana by měla mít možnost uplatnit další kritéria, pokud je to nutné k dosažení požadované úrovně spolehlivosti.
(36)
Ústřední protistrany by měly přijímat pouze vysoce likvidní zajištění s minimálním úvěrovým a tržním rizikem. Aby bylo zabezpečeno, že zajištění, které ústřední protistrany drží, je za všech okolností stále likvidní, je nutné, aby ústřední protistrany vytvořily transparentní a předvídatelné strategie a postupy k hodnocení a průběžnému monitorování likvidity aktiv, která byla přijata jako zajištění, a používaly odpovídající metodiky oceňování. Za tímto účelem by ústřední protistrany měly rovněž používat limity koncentrace, které se zaměřují na udržení dostatečně diverzifikovaného zajištění, aby ho bylo možno rychle přeměnit na hotovost, aniž by došlo k výraznému tržnímu riziku, jež by ovlivnilo jeho hodnotu. Při určování své strategie týkající se způsobilého zajištění a limitů koncentrace by měly brát v úvahu globální dostupnost takového zajištění s ohledem na potenciální makroekonomické dopady své strategie.
(37)
Členům clearingového systému by nemělo být obecně dovoleno používat jako zajištění své vlastní cenné papíry nebo cenné papíry emitované subjektem, který náleží do jejich stejné skupiny, aby se zamezilo riziku pozitivní korelace. Nicméně ústřední protistrana by měla mít možnost povolit členům clearingového systému, aby složili kryté dluhopisy, které jsou chráněny před úpadkem emitenta. Zajištění podkladového nástroje by však mělo být vhodně odděleno od emitenta a mělo by splňovat minimální kritéria pro přijatelnost zajištění. Člen clearingového systému by neměl emitovat finanční nástroje, které by primárně sloužily jako zajištění jiného člena clearingového systému.
(38)
S cílem zajistit bezpečnost ústředních protistran by měla ústřední protistrana přijímat jako zajištění záruku komerční banky pouze po důkladném posouzení emitenta a právního, smluvního a operačního rámce záruky. Nezajištěné expozice ústředních protistran vůči komerčním bankám by měly být vyloučeny. Proto se záruky komerčních bank mohou přijímat pouze za přísných podmínek. Uvedené podmínky jsou v zásadě splněny na trzích charakterizovaných vysokou koncentrací komerčních bank, které jsou ochotny poskytovat úvěry nefinančním členům clearingového systému. Z tohoto důvodu by měl být v těchto případech povolen vyšší limit koncentrace.
(39)
Aby omezila své tržní riziko, měla by ústřední protistrana povinně oceňovat své zajištění alespoň jednou denně. Měla by uplatnit obezřetné snížení hodnoty, které odráží potenciální snížení hodnoty zajištění v intervalu mezi jejich posledním přeceněním a okamžikem, kdy lze zajištění odůvodněně považovat za realizované za mimořádných tržních podmínek. Výše zajištění by rovněž měla zohlednit potenciální expozice vůči riziku pozitivní korelace.
(40)
Snížení hodnoty by mělo ústřední protistraně umožnit, aby zamezila velkým a neočekávaným korekcím výše požadovaného zajištění, a v maximálně možném rozsahu tak zabránila procyklickým účinkům.
(41)
Ústřední protistrana by neměla zajištění koncentrovat na omezený počet emitentů nebo omezený počet aktiv, aby zabránila významným potenciálním nepříznivým cenovým dopadům cen v případě realizace zajištění ve velmi krátké době. Koncentrované pozice ze zajištění by z tohoto důvodu neměly být považovány za vysoce likvidní.
(42)
Likviditní, úvěrové a tržní riziko je třeba zohlednit na úrovni portfolia i na úrovni jednotlivých finančních nástrojů. Koncentrované portfolio může mít výrazný negativní dopad na likviditu zajištění nebo finančních nástrojů, do kterých může ústřední protistrana investovat své finanční zdroje, protože pravděpodobně nelze dosáhnout prodeje velkého objemu pozic za mimořádných tržních podmínek, aniž by došlo ke snížení tržní ceny. Ze stejného důvodu by zajištění držené ústřední protistranou mělo být sledováno a oceňováno průběžně, aby bylo zajištěno, že zůstane likvidní.
(43)
Trhy s deriváty na energie jsou zvláště silně propojeny se spotovými komoditními trhy a podíl nefinančních členů clearingového systému je na těchto derivátových trzích vysoký. Značný počet účastníků na uvedených trzích rovněž tvoří producenti podkladové komodity. Přístup k dostatečnému zajištění, které by v plné výši krylo záruky komerčních bank, by si mohl vyžádat značný odprodej současných pozic těchto nefinančních členů clearingového systému nebo by mohl bránit dalšímu provádění clearingu jejich pozic jako přímých členů clearingového systému ústřední protistrany. Uvedený postup by mohl způsobit narušení trhu na energetických trzích, co se týče likvidity a různorodosti účastníků trhu. Jeho uplatnění by proto mělo být odloženo na vhodnou dobu.
(44)
S cílem zajistit jednotné uplatňování rámce stanoveného v nařízení (EU) č. 648/2012 by měly být na všechny sektory kladeny podobné požadavky vymezením právních předpisů, která se na ně vztahují. Energetické společnosti v současné době fungují v zavedeném rámci, který bude vyžadovat čas na to, aby se přizpůsobil novým požadavkům vytvořeným s cílem zabránit škodlivým dopadům na reálnou ekonomiku. Proto se považuje za žádoucí stanovit datum, od kterého se nařízení použije pro takové typy trhů, které umožní odpovídající přechod od současné tržní praxe, aniž by to mělo závažný dopad na tržní strukturu a likviditu.
(45)
Investiční politika ústřední protistrany by měla přiřadit nejvyšší prioritu zásadám zachování kapitálu a maximalizace likvidity. Investiční politika by měla rovněž zajistit, aby nevznikaly střety zájmů v důsledku obchodních zájmů ústřední protistrany.
(46)
S cílem zajistit jednotnost na mezinárodní úrovni by kritéria, která by měly finanční nástroje splňovat k tomu, aby mohly být považovány za způsobilé investice pro ústřední protistranu, měla zohlednit zásadu č. 16 zásad CPSS-IOSCO. Ústřední protistrana by zejména měla být povinna uplatňovat omezující normy týkající se emitenta finančního nástroje, převoditelnosti finančního nástroje a úvěrového, tržního, měnového rizika a rizika volatility finančního nástroje. Ústřední protistrana by měla zajistit, že to neohrozí opatření přijatá k omezení expozic jejích investic tím, že vzniknou nadměrné expozice vůči jakýmkoli jednotlivým finančním nástrojům, typům finančních nástrojů, jednotlivým emitentům, typům emitentů nebo jednotlivým uschovatelům.
(47)
Skutečnost, že ústřední protistrana deriváty používá, ji vystavuje dalším úvěrovým a tržním rizikům, a proto je nezbytné definovat restriktivní soubor okolností, za nichž může ústřední protistrana investovat své finanční zdroje do derivátů. Vzhledem k tomu, že cílem ústřední protistrany by měla být neutrální pozice, pokud jde o tržní riziko, jedinými riziky, která by ústřední protistrana měla zajišťovat, jsou ta, která souvisí se zajištěním, jež přijímá, nebo rizika plynoucí ze selhání člena clearingového systému. Riziko týkající se zajištění, jež ústřední protistrana přijímá, může být dostatečně řízeno prostřednictvím snížení hodnoty, a tudíž se nepovažuje za nezbytné, aby ústřední protistrana v tomto ohledu používala deriváty. Deriváty by měla ústřední protistrana používat pouze pro účely řízení rizika likvidity, které vyplývá z expozic vůči různým měnám, a pro účely zajištění portfolia člena clearingového systému, u něhož došlo k selhání, a pouze pokud postupy ústřední protistrany pro řízení rizika selhání takové užití předpokládají.
(48)
Aby byla zajištěna bezpečnost ústředních protistran, mělo by jim být dovoleno držet hotovost v nezajištěných vkladech pouze v minimální míře. V zájmu zabezpečení své hotovosti by ústřední protistrany měly vždy zajistit, že jsou vždy dostatečně chráněny proti riziku likvidity.
(49)
Je nezbytné stanovit přísné požadavky na zátěžové a zpětné testování, aby bylo zabezpečeno, že modely ústředních protistran, jejich metodiky a rámec řízení rizika likvidity řádně fungují, s přihlédnutím ke všem rizikům, jimž je ústřední protistrana vystavena, aby vždy měla adekvátní zdroje k pokrytí uvedených rizik.
(50)
Aby ústřední protistrany uplatňovaly požadavky jednotně, je nezbytné stanovit podrobná ustanovení s ohledem na typy testů, které mají být provedeny, včetně zátěžových a zpětných testů. S cílem reagovat na širokou škálu smluv o cenných papírech a derivátových smluv, u nichž možná v budoucnu bude prováděn clearing, zachytit rozdíly v přístupech, pokud jde o řízení obchodu a řízení rizika ústřední protistrany, umožnit budoucí vývoj a vypořádat se s novými riziky a umožnit dostatečnou flexibilitu, je nezbytný přístup vycházející z kritérií.
(51)
Pro hodnocení modelů ústředních protistran, jejich metodik a rámce řízení rizika likvidity je důležité využít odpovídající nezávislou osobu, aby dříve než budou použity, bylo možné nalézt veškerá nezbytná nápravná opatření a uplatnit je a zabránit veškerým zásadním střetům zájmů. Nezávislá osoba by měla být dostatečně oddělena od činnosti ústřední protistrany, která vypracovává, realizuje a bude provozovat model nebo provádět strategii, jež je předmětem přezkumu, a neměla by být v zásadním střetu zájmů. Uvedené podmínky by mohla splňovat buď interní osoba, která má oddělené hierarchické vztahy, nebo externí osoba.
(52)
Různé aspekty finančních zdrojů ústřední protistrany, zejména rozpětí marží, fondy pro riziko selhání a další finanční zdroje, jsou navrženy tak, aby pokrývaly různé scénáře a cíle. Proto je nezbytné stanovit konkrétní požadavky, které tyto cíle odrážejí, a zajistit jednotné uplatňování ústředními protistranami. Při posuzování nezbytného pokrytí by ústřední protistrana neměla započítávat jakékoli expozice vůči členům clearingového systému, kteří selhali, aby se předešlo snížení případných dopadů, které tyto expozice mohou mít.
(53)
Různé druhy finančních nástrojů, u nichž ústřední protistrana může provádět clearing, jsou spojeny s řadou konkrétních rizik. Ústřední protistrana by proto ve svých modelech, metodikách jejich výpočtu a rámci pro řízení rizika likvidity měla povinně zvážit všechna rizika týkající se trhů, pro něž poskytuje clearingové služby, aby bylo zajištěno, že adekvátně poměřují její potenciální budoucí expozice. Aby byla taková rizika řádně zohledněna, měly by požadavky na zátěžové testování zahrnovat konkrétní rizika související s různými typy finančních nástrojů.
(54)
Aby ústřední protistrana zajistila, že její model pro výpočet počátečních marží adekvátně odráží její potenciální expozice, kromě denního zpětného testování svého maržového pokrytí zaměřeného na to, zda je účtovaná marže adekvátní, by rovněž měla zpětně testovat klíčové parametry a předpoklady modelu. To má zásadní význam pro to, aby modely ústředních protistran počítaly počáteční marži přesně.
(55)
Přísná analýza citlivosti týkající se maržových požadavků může mít ještě větší význam v případě, kdy trhy jsou nelikvidní nebo volatilní, přičemž by měla být použita k určení dopadu různých důležitých parametrů modelu. Analýza citlivosti je účinný nástroj pro zkoumání skrytých slabin, které nelze odhalit zpětným testováním.
(56)
Pokud by nebylo zátěžové a zpětné testování prováděno pravidelně, mohlo by dojít k tomu, že by finanční a likvidní zdroje ústřední protistrany nepostačovaly na pokrytí skutečných rizik, kterým je vystavena. Odpovídající testy také umožní, aby se modely ústředních protistran, jejich metodiky a rámec řízení rizika likvidity bezodkladně zabývaly měnícími se trhy a novými riziky. Výsledky testování by ústřední protistrany měly bezodkladně využít k revizi svých modelů, metodik a rámce pro řízení rizika likvidity.
(57)
Modelování mimořádných tržních podmínek může ústřední protistraně pomoci určit omezení jejích stávajících modelů, rámce pro řízení rizika likvidity a finančních a likvidních zdrojů. To však vyžaduje, aby ústřední protistrana pečlivě zvažovala modely různých trhů a produktů. Reverzní zátěžové testování by se mělo považovat za užitečný nástroj řízení, i když ne hlavní, ke stanovení odpovídající úrovně finančních zdrojů.
(58)
Zapojení členů clearingového systému, klientů a dalších relevantních zainteresovaných stran do testování postupů řízení selhání ústřední protistrany pomocí simulačních cvičení má zásadní význam pro to, aby bylo zajištěno, že situaci porozuměli a mají operační schopnosti, aby se úspěšně zapojili v situaci řízení selhání. Simulační cvičení by měla kopírovat scénář pro případ selhání, aby členům clearingového systému, klientům a dalším zainteresovaným stranám ukázala jejich role a povinnosti. Kromě toho je důležité, aby ústřední protistrana měla odpovídající mechanismy, které jí umožní určit, zda je nezbytné nápravné opatření, a identifikovaly jakékoli nejasnosti v předpisech a postupech nebo volnost uvážení, kterou případně umožňují. Testování postupů řízení ústřední protistrany v případě selhání je obzvláště důležité, pokud spoléhá na členy clearingového systému, kteří neselhali, nebo třetí osoby, aby v rámci postupu uzavření pomáhaly, a pokud postupy pro případ selhání nikdy nebyly prověřeny skutečným selháním.
(59)
Toto nařízení vychází z návrhu regulačních technických norem předložených Komisi Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy (ESMA).
(60)
Před předložením návrhů technických norem, z nichž toto nařízení vychází, vedl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy v případech, kde to bylo vhodné, konzultace s Evropským orgánem pro bankovnictví (EBA), Evropskou radou pro systémová rizika a členy ESCB. V souladu s článkem 10 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1095/2010 ze dne 24. listopadu 2010 o zřízení Evropského orgánu dohledu (Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy) (4), vedl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy otevřené veřejné konzultace o těchto návrzích regulačních technických norem, provedl analýzu potenciálních souvisejících nákladů a přínosů a vyžádal si stanovisko skupiny subjektů působících v oblasti cenných papírů a trhů zřízené v souladu s článkem 37 nařízení (EU) č. 1095/2010,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
1)
„bazickým rizikem“ se rozumí riziko vyplývající z ne zcela korelovaných pohybů mezi dvěma nebo více aktivy nebo smlouvami, jejichž clearing provádí ústřední protistrana;
2)
„intervalem spolehlivosti“ se rozumí procento pohybů expozic pro jednotlivé finanční nástroje, u nichž byl proveden clearing, s odkazem na konkrétní zpětné období, kdy je ústřední protistrana povinna pokrýt určité likvidační období;
3)
„výnosem z držení“ se rozumí prospěch z přímého vlastnictví fyzické komodity, který je ovlivněn jak tržními podmínkami, tak i faktory jako jsou náklady na fyzické skladování;
4)
„maržemi“ se rozumí marže, jak jsou uvedeny v článku 41 nařízení (EU) č. 648/2012, které mohou zahrnovat počáteční marže a variační marže;
5)
„počáteční marží“ se rozumí marže, které vybírá ústřední protistrana, aby pokryla potenciální budoucí expozice vůči členům clearingového systému platícím marže, a případně interoperabilní ústřední protistrany v intervalu mezi posledním výběrem marží a likvidací pozic v důsledku selhání člena clearingového systému nebo selhání interoperabilní ústřední protistrany;
6)
„variační marží“ se rozumí vybrané marže nebo marže vyplacené, aby odrážely stávající expozice vyplývající ze skutečných změn tržní ceny;
7)
„rizikem pádu do defaultu“ se rozumí riziko, že protistrana nebo emitent náhle selžou, aniž by trh měl čas, aby zohlednil jejich zvýšené riziko selhání;
8)
„likvidačním obdobím“ se rozumí časové období použité pro výpočet marží, které je podle odhadu ústřední protistrany nezbytné za účelem řízení její expozice vůči členu, který selhal, a v jehož průběhu je ústřední protistrana vystavena tržnímu riziku, které souvisí s řízením pozice člena, který selhal;
9)
„zpětným obdobím“ se rozumí časový horizont pro výpočet historické volatility;
10)
„výjimkou z testování“ se rozumí výsledek testu, který ukazuje, že model nebo rámec pro řízení rizika likvidity ústřední protistrany nevedl k předpokládané úrovni pokrytí;
11)
„rizikem pozitivní korelace“ se rozumí riziko vyplývající z expozice vůči protistraně nebo emitentu, pokud zajištění poskytnuté danou protistranou nebo vydané tímto emitentem je vysoce korelováno s jejich úvěrovým rizikem.
KAPITOLA II
UZNÁNÍ ÚSTŘEDNÍCH PROTISTRAN Z TŘETÍ ZEMĚ
(Článek 25 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 2
Informace, které mají být poskytnuty Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy za účelem uznání ústřední protistrany
Žádost o uznání předložená ústřední protistranou usazenou ve třetí zemi obsahuje minimálně tyto informace:
a)
úplný název právnické osoby;
b)
totožnost jejich akcionářů nebo společníků s kvalifikovanou účastí;
c)
seznam členských států, ve kterých hodlá poskytovat služby;
d)
kategorie finančních nástrojů, u nichž provádí clearing;
e)
údaje, které mají být uvedeny na internetových stránkách Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy podle čl. 88 odst. 1 písm. e) nařízení (EU) č. 648/2012;
f)
údaje o jejích finančních zdrojích, formě a způsobech jejich uchovávání a dohodách k jejich zajištění včetně postupů řízení selhání;
g)
údaje týkající metodiky pro marže a výpočtu fondu pro riziko selhání;
h)
seznam způsobilého zajištění;
i)
podrobný rozpis hodnot, v budoucí podobě, jestliže je to třeba, u nichž byl žádající ústřední protistranou proveden clearing v jednotlivých měnách Unie, v nichž se provádí clearing;
j)
výsledky zátěžového a zpětného testování provedeného během roku předcházejícího datu podání žádosti;
k)
její předpisy a interní postupy s důkazy o úplném dodržování požadavků uplatňovaných v dané třetí zemi;
l)
údaje o veškerých dohodách o outsourcingu;
m)
údaje o mechanismech oddělení a příslušné právní spolehlivosti a vymahatelnosti;
n)
údaje o požadavcích ústřední protistrany týkající se přístupu a podmínky pro pozastavení a ukončení členství;
o)
údaje o veškerých dohodách o interoperabilitě, včetně informací poskytnutých příslušnému orgánu třetí země pro účely posouzení dohody.
KAPITOLA III
ORGANIZAČNÍ POŽADAVKY
(Článek 26 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 3
Řídící systémy
1. Hlavní části řídících systémů ústřední protistrany, které určují její organizační strukturu, i jasně specifikované a dobře zdokumentované strategie, postupy a procesy, jimiž se řídí rada a vrcholné vedení, zahrnují:
a)
složení, úlohu a povinnosti rady a všech výborů rady;
b)
role a povinnosti vedení;
c)
strukturu vrcholného vedení;
d)
hierarchické vztahy mezi vrcholným vedením a radou;
e)
postupy pro jmenování členů rady a vrcholného vedení;
f)
koncepce řízení rizik, útvaru compliance a funkcí interní kontroly;
g)
postupy pro zajištění odpovědnosti vůči zainteresovaným stranám.
2. Ústřední protistrana má k dispozici adekvátní personál, aby splnila všechny povinnosti vyplývající z tohoto nařízení a z nařízení (EU) č. 648/2012. Ústřední protistrana nesdílí svůj personál s jinými subjekty skupiny, pokud se tak neděje v rámci dohody o outsourcingu podle článku 35 nařízení (EU) č. 648/2012.
3. Ústřední protistrana musí stanovit vztahy odpovědnosti, které jsou jasné, konzistentní a řádně doložené. Ústřední protistrana zajistí, aby pozice ředitele pro řízení rizika, ředitele útvaru compliance a ředitele pro technologie vykonávaly odlišné osoby, které jsou zaměstnanci ústřední protistrany pověřenými výlučnou povinností vykonávat tyto funkce.
4. Ústřední protistrana, která je součástí skupiny, vezme v úvahu veškerý vliv skupiny na svůj vlastní systém řízení včetně toho, zda dosahuje nezbytné úrovně nezávislosti, aby splnila regulatorní povinnosti jako samostatná právnická osoba, a toho, zda by její nezávislost mohla být ohrožena strukturou skupiny nebo jakýmkoli členem rady, jenž je také členem rady jiných subjektů téže skupiny. Ústřední protistrana zejména zváží konkrétní postupy pro předcházení a zvládání střetů zájmů, a to i s ohledem na dohody o outsourcingu.
5. Pokud má ústřední protistrana dualistický systém řízení, role a povinnosti rady, jak jsou uvedeny v tomto nařízení a v nařízení (EU) č. 648/2012, se odpovídajícím způsobem přidělí řídícím a dozorčím orgánům.
6. Strategie řízení rizik, postupy, systémy a kontroly jsou součástí soudržného a jednotného rámce řízení, který se pravidelně přezkoumává a aktualizuje.
Článek 4
Mechanismy řízení rizika a interní kontroly
1. Ústřední protistrana má spolehlivý rámec pro komplexní řízení veškerých podstatných rizik, kterým je nebo může být vystavena. Ústřední protistrana stanoví zdokumentované strategie, postupy a systémy, které tato rizika identifikují, měří, monitorují a řídí. Při vytváření strategií, postupů a systémů řízení rizik je ústřední protistrana strukturuje tak, aby bylo zajištěno, že členové clearingového systému řádně řídí a omezují rizika, která pro ústřední protistranu představují.
2. Ústřední protistrana zaujímá ucelený a komplexní přístup ke všem příslušným rizikům. Tato rizika zahrnují rizika, které ústřední protistraně vznikají od členů clearingového systému a které ústřední protistrana představuje pro ně, a pokud je to možné, od klientů, jakož i rizika, která ústřední protistraně vznikají od ostatních subjektů a která ústřední protistrana představuje pro ostatní subjekty, jako jsou mimo jiné interoperabilní ústřední protistrany, vypořádací a platební systémy pro obchody s cennými papíry, zúčtovací banky, poskytovatelé likvidity, centrální depozitáře cenných papírů, obchodní systémy, které ústřední protistrana obsluhuje, a další poskytovatelé kriticky významných služeb.
3. Ústřední protistrana vypracuje odpovídající nástroje pro řízení rizik, aby byla schopna zvládat všechna příslušná rizika a podávat o nich zprávy. Nástroje zahrnují identifikaci a řízení systémových, tržních nebo jiných vzájemných závislostí. Pokud ústřední protistrana poskytuje služby související s clearingem, které mají odlišný rizikový profil oproti jejím funkcím, a potenciálně pro ni představují další významná rizika, musí ústřední protistrana adekvátně řídit tato další rizika. To může znamenat právní oddělení dalších služeb, které ústřední protistrana poskytuje, od jejích hlavních funkcí.
4. Systémy řízení zajistí, aby rada ústřední protistrany nesla konečnou odpovědnost za řízení rizik ústřední protistrany. Rada definuje, určí a zdokumentuje odpovídající úroveň tolerance rizika a schopnost ústřední protistrany nést riziko. Rada a vrcholné vedení zajistí, aby strategie, postupy a kontroly ústřední protistrany odpovídaly toleranci rizika ústřední protistrany a její schopnosti nést riziko, aby řešily to, jak ústřední protistrana identifikuje, monitoruje a řídí rizika a podává o nich zprávy.
5. Ústřední protistrana má k dispozici spolehlivé informační systémy a systémy řízení rizika, které ústřední protistraně a případně členům jejího clearingového systému a pokud je to možné, klientům, poskytují včasné informace, a odpovídajícím způsobem uplatňují strategie a postupy řízení rizika. Tyto systémy zajistí přinejmenším to, že úvěrové a likviditní expozice jsou na úrovni ústřední protistrany i členů clearingového systému a, pokud je to možné, na úrovni klienta, nepřetržitě monitorovány.
6. Ústřední protistrana zajistí, aby útvar řízení rizik disponoval nezbytnými pravomocemi, zdroji, odborností a přístupem ke všem potřebným informacím a aby byl dostatečně nezávislý na jiných útvarech ústřední protistrany. Ředitel pro řízení rizika ústřední protistrany zavede rámec pro řízení rizik, včetně strategií a postupů stanovených radou.
7. Ústřední protistrana má adekvátní interní kontrolní mechanismy, které radě pomáhají při monitorování a posuzování adekvátnosti a účinnosti jejích strategií, postupů a systémů řízení rizik. Mezi tyto mechanismy patří řádné správní a účetní postupy, spolehlivý útvar compliance a nezávislý útvar interního auditu a útvar ověřování nebo přezkumu.
8. Účetní závěrka ústřední protistrany se připravuje každoročně a ověřuje se statutárními auditory nebo auditorskými společnostmi ve smyslu směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/43/ES (5).
Článek 5
Strategie a postupy pro výkon činnosti compliance
1. Ústřední protistrana vytvoří, zavede a udržuje přiměřené strategie a postupy ke zjištění jakéhokoli rizika nesplnění povinností ústřední protistrany a jejích zaměstnanců podle tohoto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012 a prováděcího nařízení (EU) č. 1249/2012, jakož i souvisejících rizik a zavede adekvátní opatření a postupy, jejichž cílem je minimalizovat takové riziko a umožnit příslušným orgánům účinně vykonávat své pravomoci podle těchto nařízení.
2. Ústřední protistrana zajistí, aby její předpisy, postupy a smluvní ujednání byly jasné a ucelené a aby bylo zajištěno dodržování tohoto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012 a prováděcího nařízení (EU) č. 1249/2012, jakož i všech dalších platných požadavků na regulaci a dohled.
Předpisy, postupy a smluvní ujednání ústřední protistrany se zaznamenají v písemné formě nebo na jiném trvalém nosiči. Tyto předpisy, postupy a smluvní ujednání a veškeré doprovodné podklady musí být přesné, aktuální a snadno dostupné příslušnému orgánu, členům clearingového systému a případně klientům.
Ústřední protistrana identifikuje a analyzuje spolehlivost předpisů, postupů a smluvních ujednání ústřední protistrany. Je-li to nezbytné, pro účely této analýzy si vyžádá nezávislá právní stanoviska. Ústřední protistrana má postup, kterým navrhuje a provádí změny svých předpisů a postupů, a před provedením jakékoli podstatné změny ji konzultuje se všemi dotčenými členy clearingového systému a navrhované změny předkládá příslušnému orgánu.
3. Při vypracovávání svých předpisů, postupů a smluvních ujednání zohlední ústřední protistrana příslušné regulatorní zásady, standardy odvětví a tržní protokoly a jasně označí, kde byly tyto postupy začleněny do dokumentace, kterou se řídí práva a povinnosti ústřední protistrany, členů jejího clearingového systému a dalších relevantních třetích osob.
4. Ústřední protistrana identifikuje a analyzuje možné právní konflikty a vypracuje předpisy a postupy s cílem zmírnit právní riziko vyplývající z těchto otázek. Je-li to nezbytné, ústřední protistrana si pro účely této analýzy vyžádá nezávislá právní stanoviska.
Předpisy a postupy ústřední protistrany jasně odkazují na právní předpisy, které se použijí na jednotlivé aspekty činností a provozu ústřední protistrany.
Článek 6
Útvar compliance
1. Ústřední protistrana zřídí a udržuje stálý a efektivní útvar compliance, který vykonává činnost nezávisle na ostatních útvarech ústřední protistrany. Zajistí, aby útvar compliance měl nezbytné pravomoci, zdroje, odbornou způsobilost a přístup ke všem relevantním informacím.
Při zřizování svého útvaru compliance zohlední ústřední protistrana povahu, rozsah a složitost svého obchodování i povahu a škálu služeb a činností poskytovaných v rámci tohoto obchodování.
2. Ředitel útvaru compliance má přinejmenším tyto povinnosti:
a)
sledovat a pravidelně vyhodnocovat adekvátnost a účinnost opatření přijatých podle čl. 5 odst. 4 a kroků učiněných za účelem řešení jakýchkoli nedostatků v plnění povinností ústřední protistranou;
b)
provádět strategie a postupy dodržování předpisů stanovené vrcholným vedením a radou;
c)
radit a pomáhat osobám, které odpovídají za výkon služeb a činností ústřední protistrany, aby byly plněny povinnosti ústřední protistrany podle tohoto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012 a prováděcího nařízení (EU) č. 1249/2012 a případně jiných požadavků právních předpisů;
d)
pravidelně radě podávat zprávy o tom, jak ústřední protistrana a její zaměstnanci dodržují povinnosti uvedené v tomto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012 a prováděcím nařízení (EU) č. 1249/2012;
e)
ustavit postupy pro účinnou nápravu v případě nedodržování povinností;
f)
zajistit, aby příslušné osoby pověřené výkonem činnosti compliance nevykonávaly služby či činnosti, jež monitorují, a aby veškeré střety zájmů těchto osob byly řádně identifikovány a odstraněny.
Článek 7
Organizační struktura a oddělení hierarchických vztahů
1. Ústřední protistrana definuje složení, roli a povinnosti rady a vrcholného vedení a všech výborů rady. Tyto mechanismy jsou jasně specifikovány a řádně zdokumentovány. Rada ustaví přinejmenším kontrolní výbor a výbor pro odměňování. Výbor pro rizika zřízený v souladu s článkem 28 nařízení (EU) č. 648/2012 je poradním výborem rady.
2. Rada má přinejmenším tyto povinnosti:
a)
stanovit jasné cíle a strategie ústřední protistrany;
b)
efektivně monitorovat vrcholné vedení;
c)
vytvořit vhodné strategie odměňování;
d)
zřídit útvar řízení rizik a dohlížet na něj;
e)
dohlížet nad útvarem compliance a útvarem interní kontroly;
f)
dohlížet nad dohodami o outsourcingu;
g)
dohlížet nad dodržováním všech ustanovení tohoto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012, prováděcího nařízení (EU) č. 1249/2012 a veškerých dalších právních předpisů a požadavků dohledu;
h)
být odpovědná vůči akcionářům nebo vlastníkům a zaměstnancům, členům clearingového systému a jejich zákazníkům a ostatním relevantním zainteresovaným stranám.
3. Vrcholné vedení má přinejmenším tyto povinnosti:
a)
zajistit, aby činnost ústřední protistrany byla v souladu s cíli a strategií ústřední protistrany stanovenými radou;
b)
navrhnout a ustavit postupy kontroly dodržování předpisů a interní kontroly, které prosazují cíle ústřední protistrany;
c)
podrobit postupy interní kontroly pravidelnému přezkumu a testování;
d)
zajistit, aby na řízení rizik a kontrolu dodržování předpisů byly vyčleněny dostatečné zdroje;
e)
aktivně se zapojit do procesu řízení rizika;
f)
zajistit, aby rizika, která ústřední protistraně vznikají v souvislosti s jejím clearingem a činnostmi s ním spojenými, byl řádně řešena.
4. Pokud rada pověří výkonem úkolů výbory a podvýbory, ponechá si pravomoc schvalovat rozhodnutí, která by mohla mít významný dopad na rizikový profil dané protistrany.
5. Ujednání, v jejichž rámci rada a vrcholné vedení vykonávají svou činnost, obsahují postupy k identifikaci, řešení a řízení potenciálních střetů zájmů členů rady a vrcholného vedení.
6. Ústřední protistrana má jasné a přímé hierarchické vztahy mezi svou radou a vrcholným vedením, aby se zajistilo, že je vrcholné vedení odpovědné za své výsledky. Hierarchické vztahy pro řízení rizik, dodržování předpisů a interní audit musí být jasné a oddělené od těch, které jsou určeny pro jiné operace ústřední protistrany. Ředitel pro rizika je podřízen radě buď přímo, nebo prostřednictvím předsedy výboru pro rizika. Ředitel útvaru compliance a útvar interního auditu jsou podřízeni přímo radě.
Článek 8
Politika odměňování
1. Výbor pro odměňování navrhuje a dále rozvíjí politiku odměňování, dohlíží na její realizaci ze strany vrcholného vedení a pravidelně přehodnocuje její praktické fungování. Samotná politika musí být zdokumentována a alespoň jednou ročně revidována.
2. Politika odměňování je navržena tak, aby úroveň a struktura odměňování odpovídala obezřetnému řízení rizik. Politika počítá s budoucími riziky, jakož i stávajícími riziky a rizikovými výsledky. Plány vyplácení odměn musí citlivě reagovat na časový horizont rizik. Zejména v případě pohyblivé složky odměny musí koncepce náležitě zohlednit případné rozpory mezi výkonem a obdobími rizika a zajistit, aby platby byly případně odloženy. Pevná a pohyblivá složka celkové odměny musí být vyvážené a provázány s riziky.
3. Politika odměňování zajistí, aby personál, který se podílí na řízení rizik, kontrole dodržování předpisů a interním auditu byl odměňován způsobem, který je nezávislý na obchodních výsledcích ústřední protistrany. Výše odměny je odpovídající, pokud jde o odpovědnost, i ve srovnání s úrovní odměňování v odvětví.
4. Politika odměňování podléhá jednou ročně nezávislému auditu. Výsledky těchto auditů se dají k dispozici příslušnému orgánu.
Článek 9
Systémy informačních technologií
1. Ústřední protistrana navrhne systémy informačních technologií a zajistí, aby byly spolehlivé a bezpečné a byly schopny zpracovávat informace nezbytné k tomu, aby ústřední protistrana bezpečně a účinně prováděla svou činnost a operace.
Struktura informačních technologií musí být dobře zdokumentována. Systémy jsou navrženy tak, aby řešily operační potřeby ústřední protistrany a rizika, kterým čelí, včetně krizových tržních podmínek, a musí být nastavitelné, je-li to potřeba, pro zpracování dalších informací. Ústřední protistrana plánuje postupy a kapacitu i pro případ dostatečné nadbytečné kapacity, aby systém mohl zpracovat všechny zbývající obchody před koncem dne, pokud by došlo závažnému narušení. Ústřední protistrana stanoví postupy pro zavádění nových technologií včetně jasných plánů návratu k původním systémům.
2. V zájmu zajištění vysokého stupně bezpečnosti při zpracování informací a s cílem umožnit propojení se členy svého clearingového systému a klienty i se svými poskytovateli služeb musí systémy informačních technologií ústřední protistrany vycházet z mezinárodně uznávaných technických norem a osvědčených postupů v odvětví. Ústřední protistrana své systémy náročně testuje simulací krizových podmínek, před prvním užitím, poté, co byly učiněny výrazné změny, a poté, co došlo k závažnému narušení. Do návrhu a provádění těchto testů se odpovídajícím způsobem zapojí členové clearingového systému a klienti, interoperabilní ústřední protistrany a ostatní zainteresované strany.
3. Ústřední protistrana udržuje spolehlivý rámec pro ochranu informací, který náležitě řídí její riziko týkající se ochrany informací. Tento rámec obsahuje vhodné mechanismy, strategie a postupy k ochraně informací proti neoprávněnému zpřístupnění s cílem zajistit správnost a celistvost údajů a zaručit dostupnost služeb ústřední protistrany.
4. Rámec pro ochranu informací obsahuje přinejmenším tyto prvky:
a)
kontroly přístupu do systému;
b)
adekvátní záruky proti proniknutí a zneužití údajů;
c)
zvláštní zařízení k zachování pravosti a celistvosti údajů, včetně šifrovacích technik;
d)
spolehlivé sítě a postupy pro přesný a rychlý přenos údajů bez významného narušení;
e)
auditní stopy.
5. Systémy informačních technologií a rámec pro ochranu informací se revidují alespoň jednou ročně. Podléhají nezávislému auditu. Výsledky těchto auditů se sdělí radě a poskytnou příslušnému orgánu.
Článek 10
Zveřejnění
1. Ústřední protistrana veřejnosti bezplatně zpřístupní tyto informace:
a)
informace o svých řídících systémech, včetně:
i)
organizační struktury i klíčových cílů a strategií,
ii)
hlavních prvků politiky odměňování,
iii)
klíčových finančních informací, včetně jejího posledního auditu finančních výkazů;
b)
informace o svých předpisech, včetně:
i)
postupů pro řízení selhání, postupů a doplňujících dokumentů,
ii)
příslušných informací o zachování provozu,
iii)
informací o systémech řízení rizik, technikách a výkonu ústřední protistrany v souladu s kapitolou XII,
iv)
veškerých relevantních informací o své struktuře a fungování, jakož i o právech a povinnostech členů clearingového systému a klientů, které jsou nezbytné k tomu, aby jim umožnily jasně identifikovat rizika a náklady spojené s využitím služeb ústřední protistrany a plně jim porozumět,
v)
stávajících clearingových služeb ústřední protistrany, včetně podrobných informací o tom, co poskytuje v rámci každé služby,
vi)
systémů řízení rizik, technik a výsledků ústřední protistrany, včetně informací o finančních zdrojích, investiční politice, zdrojích údajů o cenách a modelech používaných pro výpočet marží,
vii)
právních předpisů a pravidel upravujících:
1)
přístup k ústřední protistraně;
2)
smlouvy, které ústřední protistrana uzavřela s členy clearingového systému a, je-li to možné, s klienty;
3)
smlouvy, které ústřední protistrana přijímá k provedení clearingu;
4)
veškeré dohody o interoperabilitě;
5)
využití zajištění a příspěvků do fondu pro riziko selhání, včetně likvidace pozic a zajištění a toho, do jaké míry je zajištění chráněno proti nárokům třetích osob;
c)
informace o způsobilém zajištění a použitelném snížení hodnoty;
d)
seznam všech stávajících členů clearingového systému, včetně kritérií pro přijetí za člena clearingového systému, pozastavení a ukončení členství.
Pokud se příslušný orgán s ústřední protistranou dohodne, že jakékoli informace podle písmene b) nebo c) tohoto odstavce mohou ohrozit obchodní tajemství nebo bezpečnost a spolehlivost ústřední protistrany, může se ústřední protistrana rozhodnout, že uvedené informace zveřejní v takové podobě, aby se tato rizika snížila nebo k nim nedošlo, nebo že tyto informace nezveřejní.
2. Ústřední protistrana veřejnosti bezplatně zpřístupní informace o veškerých zásadních změnách řídících systémů, cílů, strategií a klíčových postupů, jakož i svých platných pravidel a postupů.
3. Informace, které má ústřední protistrana zpřístupnit veřejnosti, zveřejní na svých internetových stránkách. Informace musí být dostupné alespoň v jazyce obvyklém v oblasti mezinárodních financí.
Článek 11
Interní audit
1. Ústřední protistrana zřídí a udržuje útvar interního auditu, který je samostatný a nezávislý na dalších útvarech a činnostech ústřední protistrany, a je pověřen plněním těchto úkolů:
a)
vytvořit, zavést a udržovat plán auditu zaměřený na posouzení a zhodnocení adekvátnosti a účinnosti systémů ústřední protistrany, jejích mechanismů interní kontroly a řídících systémů;
b)
vydávat doporučení na základě výsledků práce provedené podle písmene a);
c)
ověřit dodržování uvedených doporučení;
d)
podávat zprávy o záležitostech interního auditu radě.
2. Útvar interního auditu musí mít k výkonu svých funkcí nezbytné pravomoci, zdroje, odbornou způsobilost a přístup ke všem relevantním dokumentům. Je dostatečně nezávislý na vedení a podléhá přímo radě.
3. Interní audit vyhodnotí účinnost postupů řízení rizik a kontrolních mechanismů ústřední protistrany způsobem, který je úměrný rizikům ohrožujícím různé obchodní útvary a nezávislý na hodnocených obchodních oblastech. Útvar interního auditu musí mít nezbytný přístup k informacím s cílem přezkoumat všechny činnosti a operace, postupy a systémy ústřední protistrany, včetně externě zajišťovaných činností.
4. Hodnocení interního auditu musí vycházet z komplexního plánu auditu, který je alespoň jednou ročně revidován a vykázán příslušnému orgánu. Ústřední protistrana zajistí, aby na základě událostí, jež mohou nastat, mohly být provedeny během krátké doby zvláštní audity. Plánování a revizi auditů schvaluje rada.
5. Provádění clearingu, postupy pro řízení rizik, mechanismy interní kontroly a účetnictví ústřední protistrany podléhají nezávislému auditu. Nezávislé audity se provádí nejméně jednou ročně.
KAPITOLA IV
VEDENÍ ZÁZNAMŮ
(Článek 29 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 12
Obecné požadavky
1. Ústřední protistrana vede záznamy na trvalém nosiči, který umožňuje, aby údaje byly poskytnuty příslušným orgánům, Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy a příslušným členům Evropského systému centrálních bank (ESCB) v takové formě a takovým způsobem, aby byly splněny tyto podmínky:
a)
je možné rekonstruovat každou klíčovou fázi zpracování, kterou ústřední protistrana provedla;
b)
je možné zaznamenat, zpětně vysledovat a získat původní obsah záznamu před provedením veškerých oprav nebo jiných změn;
c)
jsou zavedena opatření s cílem zabránit neoprávněným úpravám záznamů;
d)
jsou zavedena vhodná opatření zajišťující bezpečnost a důvěrnost zaznamenaných údajů;
e)
systém vedení záznamů obsahuje mechanismus pro odhalování a opravu chyb;
f)
v případě selhání systému je v systému vedení záznamů zajištěna včasná obnova záznamů.
2. Pokud záznamy nebo údaje nejsou starší šesti měsíců, poskytnou se orgánům uvedeným v odstavci 1 co nejdříve a nejpozději do konce následujícího obchodního dne po obdržení žádosti příslušného orgánu.
3. Pokud jsou záznamy nebo údaje starší šesti měsíců, poskytnou se orgánům uvedeným v odstavci 1 co nejdříve a nejpozději do pěti pracovních dnů po obdržení žádosti příslušného orgánu.
4. Pokud záznamy, které ústřední protistrana zpracovává, obsahují osobní údaje, splní ústřední protistrany své povinnosti podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES (6) a nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 (7).
5. Pokud ústřední protistrana uchovává záznamy mimo Unii, zajistí, aby příslušný orgán, orgán pro cenné papíry a trhy a příslušní členové ESCB měli přístup k záznamům ve stejném rozsahu a ve stejných lhůtách, jako kdyby byly uchovávány v Unii.
6. Každá ústřední protistrana jmenuje příslušné osoby, které mohou ve lhůtě stanovené v odstavcích 2 a 3 pro poskytování příslušných záznamů vysvětlit obsah svých záznamů příslušným orgánům.
7. Všechny záznamy, které má ústřední protistrana vést podle tohoto nařízení, jsou přístupné příslušnému orgánu k nahlédnutí. Ústřední protistrana poskytne příslušnému orgánu přímý přístup k záznamům požadovaným podle článků 13 a 14, je-li o to požádána.
Článek 13
Záznamy obchodů
1. Ústřední protistrana uchovává záznamy o všech obchodech ve všech smlouvách, u kterých provádí clearing, a zajistí, aby její záznamy obsahovaly všechny údaje nezbytné k provedení úplné a přesné rekonstrukce clearingového procesu u každé smlouvy a že každý záznam o každém obchodu je specificky identifikovatelný a lze ho vyhledat přinejmenším pomocí všech polí týkajících se ústřední protistrany, interoperabilní ústřední protistrany, člena clearingového systému, klienta, pokud ho ústřední protistrana zná, a finančního nástroje.
2. V souvislosti s každým obchodem, u kterého se provádí clearing, ústřední protistrana ihned poté, co získá relevantní údaje, vytvoří a aktualizuje záznam s těmito údaji:
a)
cena, kurz nebo rozpětí a množství;
b)
clearingová kapacita, která označuje, zda obchod z pohledu záznamů ústřední protistrany představoval nákup nebo prodej;
c)
identifikace nástroje;
d)
identifikace člena clearingového systému;
e)
identifikace místa, kde byla smlouva uzavřena;
f)
datum a čas zapojení ústřední protistrany;
g)
datum a čas ukončení smlouvy;
h)
podmínky a způsob vypořádání;
i)
datum a čas vypořádání nebo odkoupení obchodu a v použitelném rozsahu tyto údaje:
i)
den a čas, kdy byla smlouva původně uzavřena,
ii)
původní podmínky a strany smlouvy,
iii)
identifikace interoperabilní ústřední protistrany, která případně provádí clearing jedné fáze obchodu,
iv)
totožnost klienta, včetně veškerých nepřímých klientů, pokud je ústřední protistrana zná, a v případě převedení smlouvy identifikace strany, která smlouvu převedla.
Článek 14
Záznamy pozic
1. Ústřední protistrana uchovává záznamy pozic, které drží každý člen clearingového systému. Samostatné záznamy musí být uchovávány pro každý účet vedený v souladu s článkem 39 nařízení (EU) č. 648/2012 a ústřední protistrana zajistí, aby její záznamy obsahovaly všechny údaje nezbytné k provedení úplné a přesné rekonstrukce obchodů, které daly vzniknout pozici, a aby každý záznam byl identifikovatelný a bylo možno ho vyhledat přinejmenším podle všech polí týkajících se ústřední protistrany, interoperabilní ústřední protistrany, člena clearingového systému, klienta, pokud ho ústřední protistrana zná, a finančního nástroje.
2. Na konci každého obchodního dne ústřední protistrana zaznamená každou pozici včetně následujících údajů v rozsahu, v jakém s předmětnou pozicí souvisí:
a)
identifikace člena clearingového systému, klienta, pokud ho ústřední protistrana zná, a případně jakékoli interoperabilní ústřední protistrany, která takovou pozici drží;
b)
označení pozice;
c)
denního výpočtu hodnoty pozice se záznamy cen, ve kterých byly smlouvy oceněny, a veškerých jiných relevantních údajů.
3. Ústřední protistrana učiní a aktualizuje záznam o výši marží, příspěvků do fondu pro riziko selhání a jiných finančních zdrojů uvedených v článku 43 nařízení (EU) č. 648/2012 účtovaných ústřední protistranou a odpovídající částku skutečně složenou členem clearingového systému na konci dne a změny této částky, které mohou vzniknout během dne, s ohledem na účet každého jednotlivého člena clearingového systému a klienta, pokud ho ústřední protistrana zná.
Článek 15
Záznamy o obchodní činnosti
1. Ústřední protistrana vede adekvátní a řádné záznamy o činnostech týkajících se jejího obchodování a interní organizace.
2. Záznamy uvedené v odstavci 1 se provedou pokaždé, když dojde k významné změně v příslušných dokumentech, a obsahují přinejmenším:
a)
organizační schémata pro radu a příslušné výbory, clearingové oddělení, oddělení řízení rizik a veškeré ostatní relevantní oddělení nebo divize;
b)
údaje o totožnosti akcionářů nebo společníků, ať přímých či nepřímých, kteří jako fyzické nebo právnické osoby drží kvalifikovanou účast, a výši těchto účastí;
c)
podklady pro strategie, postupy a procesy požadované podle kapitoly III a článku 29;
d)
zápisy ze zasedání rady, a případně ze zasedání podvýborů rady a výborů vrcholného vedení;
e)
zápisy z jednání schůzí výboru pro rizika;
f)
zápisy z konzultačních skupin se členy clearingového systému a případně klienty;
g)
zprávy o interním a externím auditu, zprávy o řízení rizik, zprávy o dodržování předpisů a zprávy konzultačních společností, včetně reakcí vedení;
h)
plán zachování provozu a plán obnovy činnosti požadované podle článku 17;
i)
likviditní plán a denní zprávy o likviditě požadované podle článku 32;
j)
záznamy zachycující všechna aktiva a pasiva a kapitálové účty v souladu s článkem 16 nařízení (EU) č. 648/2012;
k)
došlé stížnosti s údaji o jméně stěžovatele, adrese a čísle účtu; datum doručení stížnosti; jména všech osob uvedených ve stížnosti; popis povahy stížnosti a vyřízení stížnosti a datum vyřešení stížnosti;
l)
záznamy o jakémkoli přerušení služeb nebo dysfunkcích, včetně podrobné zprávy o čase, dopadech a nápravných opatřeních;
m)
záznamy výsledků provedených zpětných a zátěžových testů;
n)
písemná komunikace s příslušnými orgány, orgánem pro cenné papíry a trhy a příslušným členy ESCB;
o)
právní stanoviska získaná v souladu s kapitolou III;
p)
případně dokumentace, pokud jde o dohody o interoperabilitě s jinými ústředními protistranami;
q)
informace podle čl. 10 odst. 1 písm. b) bodu vii) a odst. 1 písm. d);
r)
relevantní dokumenty popisující rozvoj nových produktů nebo služeb.
Článek 16
Záznamy údajů vykazovaných do registru obchodních údajů
Ústřední protistrana identifikuje a uchovává všechny informace a údaje, které se povinně vykazují podle článku 9 nařízení (EU) č. 648/2012, spolu s uvedením data a času vykázání obchodu.
KAPITOLA V
ZACHOVÁNÍ PROVOZU
(Článek 34 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 17
Strategie a politika
1. Ústřední protistrana má politiku pro zachování provozu a plán obnovy činnosti, které jsou schváleny radou. Politika pro zachování provozu a plán obnovy činnosti podléhají nezávislým přezkumům, které se oznamují radě.
2. Politika pro zachování provozu identifikuje všechny kritické obchodní funkce a související systémy a obsahuje strategii, politiku a cíle ústřední protistrany k zajištění zachování těchto funkcí a systémů.
3. Politika pro zachování provozu zohlední vnější vazby a vzájemné závislosti v rámci finanční infrastruktury, včetně obchodních systémů, v nichž ústřední protistrana provádí clearing, systémů vypořádání obchodů s cennými papíry a platebních systémů a úvěrových institucí, které ústřední protistrana využívá, nebo propojené ústřední protistrany. Rovněž zohlední kritické funkce nebo služby, které byly svěřeny externím poskytovatelům.
4. Politika pro zachování provozu a plán obnovy činnosti obsahují jasně definovaná a zdokumentovaná opatření, která se použijí pro zachování provozu za mimořádných okolností, v případě havárie nebo krize a která mají zajistit minimální objem služeb zajišťovaných kritickými funkcemi.
5. Plán obnovy činnosti identifikuje a obsahuje cíle, pokud jde o body obnovy a cíle obnovy v rámci časového harmonogramu pro kritické funkce, a určuje nejvhodnější strategii obnovy pro každou z těchto funkcí. Tato opatření jsou navržena tak, aby zajistila, že jsou za mimořádných okolností kritické funkce dokončeny včas a že je dohodnutý objem služeb splněn.
6. Politika pro zachování provozu ústřední protistrany stanoví maximálně přijatelnou dobu, po kterou mohou být kritické funkce a systémy nepoužitelné. Maximální doba obnovy činnosti kritických funkcí ústřední protistrany, která je obsažena v politice pro zachování provozu, nesmí přesáhnout 2 hodiny. Postupy ke konci dne a platby musí být za všech okolností ukončeny v požadovaném čase a dni.
7. Při určování doby obnovy pro každou funkci zohlední ústřední protistrana potenciální celkový vliv na efektivitu trhu.
Článek 18
Analýza dopadů obchodní činnosti
1. Ústřední protistrana provede analýzu dopadů obchodní činnosti, jejímž cílem je určit obchodní funkce, které jsou kritické pro zajištění služeb ústřední protistrany. Součástí analýzy musí být kritičnost těchto funkcí pro ostatní instituce a funkce ve finanční infrastruktuře.
2. Ústřední protistrana použije analýzu rizik, která je založena na scénářích, a má identifikovat, jak různé scénáře ovlivňují rizika s ohledem na její kritické obchodní funkce.
3. Při posuzování rizik zohlední ústřední protistrana závislost na externích poskytovatelích, včetně veřejných služeb. Ústřední protistrana přijme opatření k řízení těchto závislostí prostřednictvím vhodných smluvních i organizačních opatření.
4. Analýzy dopadů obchodní činnosti a analýza scénářů se aktualizují, revidují se nejméně jednou ročně a v případě mimořádné události nebo významných organizačních změn. Analýzy musí zohledňovat celkový relevantní vývoj, včetně vývoje trhu a technologií.
Článek 19
Obnova činnosti
1. Ústřední protistrana má zavedena opatření vycházející z krizových scénářů, aby zajistila kontinuitu svých kritických funkcí. Tato opatření se přinejmenším týkají dostupnosti adekvátního počtu pracovníků, maximální doby odstávky kritických funkcí a automatického přepnutí na zálohu a obnovy na jiném místě.
2. Ústřední protistrana udržuje sekundární místo zpracování tak, aby byla zajištěna kontinuita všech kritických funkcí ústřední protistrany, které jsou totožné jako na primárním místě. Ústřední místo musí mít zeměpisný rizikový profil odlišný od profilu primární lokality.
3. Ústřední protistrana udržuje nebo má okamžitý přístup k sekundárnímu obchodnímu místu, aby přinejmenším umožnila pracovníkům zajistit kontinuitu služeb, není-li primární obchodní místo k dispozici.
4. Ústřední protistrana by měla zvážit, zda jsou zapotřebí další místa zpracování, zejména pokud různorodost rizikových profilů primárního a sekundárního místa neposkytuje dostatečnou jistotu, že cíle zachování provozu ústřední protistrany budou splněny ve všech scénářích.
Článek 20
Testování a monitorování
1. Ústřední protistrana testuje a monitoruje svou politiku pro zachování provozu a plán obnovy činnosti v pravidelných intervalech a po významných úpravách nebo změnách systémů nebo souvisejících funkcí, aby zajistila, že politika pro zachování provozu dosáhne stanovených cílů včetně cíle času obnovy maximálně do 2 hodin. Testování se plánuje a zdokumentuje.
2. Testování politiky pro zachování provozu a plánu obnovy činnosti musí splňovat tyto podmínky:
a)
zahrnuje scénáře krizí ve velkém rozsahu a přechody mezi primárními a sekundárními místy;
b)
zahrnuje zapojení členů clearingového systému, externích poskytovatelů služeb a příslušných institucí v rámci finanční infrastruktury, u nichž politika pro zachování provozu identifikovala vzájemnou závislost.
Článek 21
Udržování
1. Ústřední protistrana pravidelně reviduje a aktualizuje svou politiku pro zachování provozu, aby zahrnovala všechny kritické funkce a jim určené nejvhodnější strategie obnovy.
2. Ústřední protistrana pravidelně reviduje a aktualizuje plán obnovy činnosti, aby zahrnoval nejvhodnější strategii obnovy pro všechny kritické funkce.
3. Aktualizace politiky pro zachování provozu a plánu obnovy činnosti zohlední výsledky testování a doporučení nezávislých přezkumů a jiných revizí a příslušných orgánů. Ústřední protistrany revidují svou politiku pro zachování provozu a plán obnovy činnosti po každé významném narušení, aby identifikovaly příčiny a jakákoli nutná zlepšení týkající se provozu, politiky pro zachování provozu a plánu obnovy činnosti ústřední protistrany.
Článek 22
Krizové řízení
1. Ústřední protistrana má funkci krizového řízení, která se zapojí v případě mimořádných okolností. Postup krizového řízení musí být jasný a písemně zdokumentován. Rada monitoruje funkci krizového řízení a pravidelně dostává a reviduje zprávy, které se jí týkají.
2. Funkce krizového řízení obsahuje dobře strukturované a jasné postupy pro řízení interní a externí krizové komunikace v případě krize.
3. Po odeznění krizové situace ústřední protistrana přezkoumá, jak krizi zvládla. Přezkum případně zahrne hodnocení členy clearingového systému a dalšími externími zainteresovanými stranami.
Článek 23
Komunikace
1. Ústřední protistrana má komunikační plán, kde je zdokumentován způsob, jakým budou vrcholné vedení, rada a příslušné externí zainteresované strany, včetně příslušných orgánů, členů clearingového systému, klientů, zúčtovatelů, systémů vypořádání obchodů s cennými papíry a platebních systémů a obchodních systémů, během krize adekvátně informováni.
2. Analýza scénářů, analýza rizik, revize a výsledky monitorování a testování se předkládají radě.
KAPITOLA VI
MARŽE
(Článek 41 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 24
Procentní podíl
1. Ústřední protistrana vypočte počáteční marže na pokrytí expozic vyplývajících z pohybů na trhu pro jednotlivé finanční nástroje, které jsou zajištěné na základě produktů, za období určené v článku 25 a za předpokladu likvidace v časovém horizontu definovaném v článku 26. Pro výpočet počátečních marží dodržuje ústřední protistrana minimálně tyto intervaly spolehlivosti:
a)
99,5 % pro OTC deriváty;
b)
99 % pro finanční nástroje jiné než OTC deriváty.
2. Pro stanovení odpovídajícího intervalu spolehlivosti u každé kategorie finančních nástrojů, jejichž clearing provádí, zohlední ústřední protistrana minimálně tyto faktory:
a)
komplexnost a úroveň cenové nejistoty kategorie finančních nástrojů, které mohou omezit validaci výpočtu počáteční a variační marže;
b)
charakteristiky rizika kategorie finančních nástrojů, které mohou mimo jiné zahrnovat volatilitu, dobu trvání, likviditu, nelineární cenové charakteristiky, riziko pádu do defaultu a riziko pozitivní korelace;
c)
míru, do jaké jiné kontroly rizik nedostatečně omezují úvěrové expozice;
d)
inherentní pákový efekt kategorie finančních nástrojů, včetně toho, zda kategorie finančního nástroje je výrazně volatilní, je vysoce koncentrovaná mezi několika málo účastníky trhu nebo může být obtížné ji uzavřít.
3. Ústřední protistrana uvědomí svůj příslušný orgán a své členy clearingového systému o kritériích, která byla zohledněna pro stanovení procentního podílu použitého pro výpočet marží u každé kategorie finančních nástrojů.
4. Pokud ústřední protistrana provádí clearing OTC derivátů, které mají stejné charakteristiky rizika jako deriváty vypořádávané na regulovaných trzích nebo na rovnocenném trhu třetí země, může ústřední protistrana na základě posouzení rizikových faktorů uvedených v odstavci 2 použít pro uvedené smlouvy jiný interval spolehlivosti, který činí minimálně 99 %, jestliže rizika OTC derivátových smluv, u kterých provádí clearing, jsou použitím takového intervalu spolehlivosti odpovídajícím způsobem zmírněna a jsou splněny podmínky stanovené v odstavci 2.
Článek 25
Časový horizont pro výpočet historické volatility
1. Ústřední protistrana zajistí, aby podle metodiky svého modelu a svého postupu validace vytvořenými v souladu s kapitolou XII pokrývaly počáteční marže minimálně interval spolehlivosti definovaný v článku 24 a pro likvidační období definované v článku 26 byly expozice vyplývající z historické volatility vypočítány na základě údajů, které se týkají alespoň posledních 12 měsíců.
Ústřední protistrana zajistí, aby údaje použité k výpočtu historické volatility zachycovaly celou řadu tržních podmínek, včetně krizových období.
2. Ústřední protistrana může pro výpočet historické volatility použít jakýkoli jiný časový horizont za předpokladu, že použití takového časového horizontu vede k tomu, že maržové požadavky jsou nejméně stejně vysoké jako ty získané v rámci časového období definovaného v odstavci 1.
3. Parametry marží pro finanční nástroje bez období historického sledování vycházejí z konzervativních předpokladů. Ústřední protistrana bezodkladně přizpůsobí výpočet požadovaných marží analýze cenové historie nových finančních nástrojů.
Článek 26
Časové horizonty pro likvidační období
1. Ústřední protistrana stanoví časové horizonty pro likvidační období s přihlédnutím k charakteristikám finančního nástroje, jehož clearing provádí, trhu, kde je obchodován, a období výpočtu a výběru marží. Tato likvidační období činí alespoň:
a)
pět pracovních dnů pro OTC deriváty;
b)
dva pracovní dny pro finanční nástroje jiné než OTC deriváty.
2. Ve všech případech ústřední protistrana za účelem stanovení odpovídajícího likvidačního období vyhodnotí a započte přinejmenším tyto skutečnosti:
a)
co nejdelší možnou dobu, která může uplynout od posledního výběru marží do prohlášení selhání ústřední protistranou nebo aktivace procesu řízení selhání ústřední protistranou;
b)
odhadovanou dobu potřebnou k přípravě a provedení strategie pro řízení selhání člena clearingového systému podle zvláštností každé kategorie finančních nástrojů, včetně úrovně likvidity a velikosti a koncentrace pozic, a trhů, které ústřední protistrana použije na uzavření nebo úplné zajištění pozice člena clearingového systému;
c)
dobu potřebnou na pokrytí rizika protistrany, jemuž je ústřední protistrana vystavena, je-li to na místě.
3. Při hodnocení období stanovených v odstavci 2 zohlední ústřední protistrana přinejmenším faktory uvedené v čl. 24 odst. 2 a časové období pro výpočet historické volatility, jak je stanoveno v článku 25.
4. Pokud ústřední protistrana provádí clearing OTC derivátů, které mají stejné rizikové charakteristiky jako deriváty uzavírané na regulovaných trzích nebo na rovnocenném trhu třetí země, může použít časový horizont pro likvidační období odlišné od definice uvedené v odstavci 1, za předpokladu, že může svému příslušnému orgánu prokázat, že:
a)
takový časový horizont by byl s ohledem na zvláštnosti příslušných OTC derivátů vhodnější než je ten uvedený v odstavci 1;
b)
takový časový horizont činí alespoň dva pracovní dny.
Článek 27
Marže vztahující se k portfoliu
1. Ústřední protistrana může povolit kompenzaci nebo snížení požadované marže u finančních nástrojů, jejichž clearing provádí, jestliže je cenové riziko jednoho finančního nástroje nebo souboru finančních nástrojů výrazně a spolehlivě korelováno s cenovým rizikem dalších finančních nástrojů nebo vychází z rovnocenného statistického parametru závislosti.
2. Ústřední protistrana zdokumentuje svůj přístup k maržím vztahujícím se k portfoliu a přinejmenším stanoví, že korelace nebo rovnocenný statistický parametr závislosti mezi dvěma nebo více finančními nástroji, jejichž clearing provádí, je prokazatelně spolehlivý ve zpětném období vypočteném podle článku 25 a prokazuje odolnost v zátěžových historických nebo hypotetických scénářích. Ústřední protistrana prokáže, že pro vztah k ceně existuje ekonomické opodstatnění.
3. Všechny finanční nástroje, na které se uplatňují marže vztahující se k portfoliu, jsou kryty ze stejného fondu pro riziko selhání. Avšak pokud ústřední protistrana může předem příslušnému orgánu a svým členům clearingového systému prokázat, jak by potenciální ztráty rozdělila mezi různé fondy pro riziko selhání, a uvede nezbytná ustanovení ve svých předpisech, mohou být marže vztahující se k portfoliu použity na finanční nástroje, které jsou kryty odlišnými fondy pro riziko selhání.
4. Pokud marže vztahující se k portfoliu kryjí různé nástroje, objem snížení marží nesmí být větší než 80 % rozdílu mezi součtem marží pro každý produkt vypočteným individuálně a marží vypočtenou na základě kombinovaného odhadu expozice pro smíšené portfolio. Pokud ústřední protistrana není vystavena žádnému potenciálnímu riziku ze snížení marží, může použít snížení až o 100 % uvedeného rozdílu.
5. Snížení marží, které se týká marží vztahujících se k portfoliu, musí podléhat řádnému programu zátěžového testování v souladu s kapitolou XII.
Článek 28
Procykličnost
1. Ústřední protistrana zajistí, aby její strategie pro výběr a revizi intervalu spolehlivosti, likvidačního období a zpětného období přinášela prospektivní, stabilní a obezřetné maržové požadavky, které omezí procykličnost do té míry, že spolehlivost a finanční zajištění ústřední protistrany nebudou nepříznivě ovlivněny. To znamená pokud možno zabránit rušivým nebo velkým skokovým změnám maržových požadavků a zavést transparentní a předvídatelné postupy pro úpravy maržových požadavků v reakci na měnící se tržní podmínky. Přitom ústřední protistrana zvolí alespoň jednu z těchto možností:
a)
použije maržový polštář, který se rovná nejméně 25 % vypočtených marží, a umožní jeho vyčerpání v obdobích, kdy vypočtené maržové požadavky výrazně rostou;
b)
přiřadí váhu nejméně 25 % zátěžovému pozorování ve zpětném období vypočteném v souladu s článkem 26;
c)
zajistí, aby její maržové požadavky nebyly nižší než ty, které by byly vypočítány pomocí volatility odhadované z desetiletého historického zpětného období.
2. Pokud ústřední protistrana reviduje parametry modelu marží, aby lépe odrážel stávající tržní podmínky, vezme v úvahu veškeré potenciální procyklické účinky takového přepracování.
KAPITOLA VII
FOND PRO RIZIKO SELHÁNÍ
(Článek 42 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 29
Rámec a řízení
1. Pro stanovení minimální velikosti fondu pro riziko selhání a výše jiných finančních zdrojů nezbytných pro splnění požadavků článků 42 a 43 nařízení (EU) č. 648/2012 a s ohledem na propojenost v rámci skupiny uplatní ústřední protistrana rámec interní politiky, ve kterém definuje druhy mimořádných, ale možných tržních podmínek, za nichž by byla vystavena nejvyššímu riziku.
2. Tento rámec obsahuje prohlášení popisující, jak ústřední protistrana definuje mimořádné, ale možné tržní podmínky. Musí být plně zdokumentován a uchován v souladu s článkem 12.
3. Rámec musí být projednán ve výboru pro rizika a schválen radou. Spolehlivost rámce a jeho schopnost odrážet pohyby na trhu jsou předmětem přezkumu nejméně jednou ročně. Přezkum musí být projednán ve výboru pro rizika a předložen radě.
Článek 30
Identifikace mimořádných, ale možných tržních podmínek
1. Rámec popsaný v článku 29 odráží rizikový profil ústřední protistrany, přičemž případně zohlední přeshraniční a křížové měnové expozice. Musí identifikovat všechna tržní rizika, jimž by ústřední protistrana byla vystavena v případě selhání jednoho nebo více členů clearingového systému, včetně nepříznivých pohybů tržních cen nástrojů, u nichž se provádí clearing, nižší tržní likvidity těchto nástrojů a poklesu likvidační hodnoty zajištění. Tento rámec musí rovněž odrážet další rizika, která pro ústřední protistranu vyplývají ze současného selhání subjektů ve skupině člena clearingového systému, jenž selhal.
2. Rámec musí individuálně identifikovat všechny trhy, ze kterých pro ústřední protistranu plyne riziko v souvislosti se scénářem selhání člena clearingového systému. U každého identifikovaného trhu specifikuje ústřední protistrana mimořádné, ale možné podmínky, které vycházejí přinejmenším z:
a)
řady historických scénářů, včetně období extrémních pohybů na trhu zaznamenaných během posledních 30 let, nebo za dobu, kdy byly k dispozici spolehlivé údaje, podle kterých by ústřední protistrana byla vystavena nejvyššímu finančnímu riziku. Pokud ústřední protistrana rozhodne, že není pravděpodobné, že opět dojde k historickému výskytu velkých cenových pohybů, odůvodní jeho vypuštění z rámce příslušnému orgánu;
b)
řady možných budoucích scénářů založených na soustavných předpokladech týkajících se tržní volatility a cenové korelace na trzích a u finančních nástrojů, vycházejících z kvantitativního i kvalitativního posouzení potenciálních tržních podmínek.
3. Tento rámec rovněž zohlední, kvantitativně i kvalitativně, v jakém rozsahu by se mohly extrémní cenové pohyby projevit na více identifikovaných trzích současně. Rámec respektuje, že se historické cenové korelace mohou v mimořádných, ale možných tržních podmínkách rozpadnout.
Článek 31
Revize mimořádných, ale možných scénářů
Postupy podle článku 30 ústřední protistrana pravidelně reviduje s přihlédnutím k veškerému podstatnému vývoji na trhu a rozsahu a koncentraci expozic členů clearingového systému. Soubor historických a hypotetických scénářů, které ústřední protistrana používá k identifikaci mimořádných, ale možných tržních podmínek, ústřední protistrana reviduje, a to v konzultaci s výborem pro rizika, nejméně jednou ročně a častěji, pokud změny na trhu nebo podstatné změny souboru smluv, u kterých ústřední protistrana provádí clearing, ovlivňují předpoklady, jež jsou základem scénářů, a tak vyžadují úpravu scénářů. Podstatné změny rámce se oznamují radě.
KAPITOLA VIII
KONTROLY RIZIKA LIKVIDITY
(Článek 44 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 32
Hodnocení rizika likvidity
1. Ústřední protistrana vytvoří spolehlivý rámec pro řízení rizika likvidity, který obsahuje účinné operační a analytické nástroje, které průběžně a včas identifikují, měří a sledují její vypořádání a finanční toky, včetně jejího využívání vnitrodenní likvidity. Ústřední protistrany pravidelně hodnotí strukturu a fungování svého rámce pro řízení likvidity, včetně zvážení výsledků zátěžových testů.
2. Rámec pro řízení rizika likvidity ústřední protistrany musí být dostatečně spolehlivý, aby zajistil, že ústřední protistrana je schopna dostát platebním závazkům a povinnostem vypořádání ve všech relevantních měnách v okamžiku jejich splatnosti, případně i během dne. Rámec pro řízení rizika likvidity ústřední protistrany rovněž zahrnuje hodnocení možných budoucích potřeb týkajících se likvidity v širokém spektru možných krizových scénářů. Krizový scénář zahrnuje selhání členů clearingového systému podle článku 44 nařízení (EU) č. 648/2012 od data selhání až do konce likvidačního období a riziko likvidity plynoucí z investiční politiky ústřední protistrany a postupů za mimořádných, ale možných tržních podmínek.
3. Rámec pro řízení rizika likvidity obsahuje plán likvidity, který je zaznamenán a uchováván v souladu s článkem 12. Minimální obsah plánu likvidity zahrnuje postupy ústřední protistrany pro:
a)
řízení a monitorování, nejméně jednou denně, potřeb likvidity v celé řadě tržních scénářů;
b)
uchování dostatečně likvidních finančních prostředků k pokrytí potřeb likvidity a rozlišení mezi použitím různých druhů zdrojů likvidity;
c)
denní hodnocení a oceňování likvidních aktiv, které jsou ústřední protistraně k dispozici, a jejích potřeb týkajících se likvidity;
d)
určení zdrojů rizika likvidity;
e)
hodnocení časových lhůt, během nichž by likvidní finanční zdroje měly být ústřední protistraně k dispozici;
f)
posouzení možných potřeb týkajících se likvidity vyplývajících ze schopnosti členů clearingového systému vyměnit hotovostní zajištění za nehotovostní;
g)
postupy v případě deficitů likvidity;
h)
doplnění všech likvidních finančních zdrojů, které může využít v případě krize.
Rada ústřední protistrany plán schválí po konzultaci s výborem pro rizika.
4. Ústřední protistrana vyhodnotí riziko likvidity, kterému čelí, včetně případů, kdy ústřední protistrana nebo její členové clearingového systému nemohou dostát svým platebním závazkům v době splatnosti v rámci procesu clearingu nebo vypořádání, s ohledem rovněž na investiční aktivity ústřední protistrany. Rámec pro řízení rizik musí zohledňovat potřeby likvidity vyplývající ze vztahů ústřední protistrany s jakýmkoli subjektem, vůči kterému má ústřední protistrana likviditní expozici, včetně:
a)
zúčtovacích bank;
b)
platebních systémů;
c)
systémů vypořádání obchodů s cennými papíry;
d)
nostro zprostředkovatelů;
e)
bank provádějících úschovu;
f)
poskytovatelů likvidity;
g)
interoperabilních ústředních protistran;
h)
poskytovatelů služeb.
5. Ústřední protistrana ve svém rámci pro řízení rizika likvidity zohlední veškeré vzájemné závislosti mezi subjekty uvedenými v odstavci 4 a vícečetné vztahy, které subjekt uvedený v odstavci 4 může s ústřední protistranou mít.
6. Ústřední protistrana vypracovává denní zprávu o potřebách a zdrojích podle odst. 3 písm. a), b) a c) a čtvrtletní zprávu o svém plánu likvidity podle odst. 3 písm. d) až h). Zprávy musí být zdokumentovány a uchovány v souladu s ustanoveními kapitoly IV.
Článek 33
Přístup k likviditě
1. Ústřední protistrana uchovává v každé příslušné měně likvidní zdroje, které jsou úměrné požadavkům na likviditu definovaným podle článku 44 nařízení (EU) č. 648/2012 a článku 32 tohoto nařízení. Tyto likvidní zdroje se omezují na:
a)
hotovost uloženou u emisní centrální banky;
b)
hotovost uloženou u povolené úvěrové instituce v souladu s článkem 47;
c)
přislíbené úvěrové linky nebo obdobná ujednání se členy clearingového systému, kteří neselhali;
d)
přislíbené repo;
e)
vysoce obchodovatelné finanční nástroje, které splňují požadavky článku 45 a 46 a u nichž může ústřední protistrana prokázat, že jsou ihned k dispozici a směnitelné na hotovost tentýž den za pomoci předem sjednaných a vysoce spolehlivých ujednání o financování, a to i za krizových tržních podmínek.
2. Ústřední protistrana přihlédne k měnám, ve kterých jsou denominovány její závazky, a zohlední potenciální dopady krizových podmínek na její schopnost přístupu na devizové trhy tak, aby byl v souladu s cykly vypořádání obchodů s cennými papíry v cizí měně a systémů vypořádání obchodů s cennými papíry.
3. Přislíbené úvěrové linky oproti zajištění poskytnutému členy clearingového systému se nesmí jako likvidní zdroje započítat dvakrát. Ústřední protistrana přijme opatření pro monitorování a řízení koncentrace expozic vůči riziku likvidity vzhledem k jednotlivým poskytovatelům likvidity.
4. Ústřední protistrana důkladně prověřuje, zda její poskytovatelé likvidity mají dostatečnou kapacitu ke splnění ujednání o likviditě.
5. Ústřední protistrana pravidelně testuje své postupy, aby měla přístup k předem sjednaným ujednáním o financování. To může zahrnovat čerpání testovacích částek komerčních úvěrových linek, aby se ověřila rychlost přístupu ke zdrojům a spolehlivost postupů.
6. Ústřední protistrana má ve svém plánu likvidity podrobné postupy pro využití svých likvidních finanční zdrojů k tomu, aby během deficitu hotovosti dostála svým platebním závazkům. Likviditní postupy musí jasně uvádět, kdy by měly být určité zdroje použity. Postupy musí také popisovat způsob přístupu k hotovostním vkladům nebo k investicím hotovostních vkladů do příštího dne, jak uskutečňovat tržní obchody během téhož dne nebo jak využít předem sjednané linky likvidity. Tyto postupy musí být pravidelně testovány. Ústřední protistrana rovněž vytvoří odpovídající plán pro obnovu ujednání o financování před jejich vypršením.
Článek 34
Riziko koncentrace
1. Ústřední protistrana pozorně monitoruje a kontroluje koncentraci svých expozic vůči riziku likvidity, včetně svých expozic vůči subjektům uvedeným v čl. 32 odst. 4 a subjektům téže skupiny.
2. Rámec pro řízení rizika likvidity ústřední protistrany zahrnuje použití limitů expozic a koncentrace.
3. Ústřední protistrana stanoví procesy a postupy pro případ porušení limitů koncentrace.
KAPITOLA IX
POSTUPNÁ OCHRANA PROTI SELHÁNÍ
(Článek 45 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 35
Výpočet výše vlastních zdrojů ústřední protistrany, které mají být použity pro postupnou ochranu proti selhání
1. Ústřední protistrana udržuje, a ve své rozvaze samostatně uvádí, výši vlastních zdrojů vyhrazených pro účely stanovené v čl. 45 odst. 4 nařízení (EU) č. 648/2012.
2. Ústřední protistrana vypočítá minimální výši uvedenou v odstavci 1 vynásobením minimálního kapitálu, včetně nerozděleného zisku a rezervních fondů, jenž drží podle článku 16 nařízení (EU) č. 648/2012 a nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 152/2013 (8), 25 %.
Ústřední protistrana tuto minimální výši reviduje jednou ročně.
3. Pokud ústřední protistrana zřídila více než jeden fond pro riziko selhání pro různé kategorie finančních nástrojů, jejichž clearing provádí, celkové vyhrazené vlastní zdroje vypočítané podle odstavce 1 musí být alokovány pro každý fond pro riziko selhání v poměru k velikosti každého fondu pro riziko selhání, musí být samostatně uvedeny v její rozvaze a použity pro selhání, k nimž dochází v různých tržních segmentech, ke kterým se fondy pro riziko selhání vztahují.
4. Ke splnění požadavku podle odstavce 1 se nesmí použít žádné jiné zdroje než kapitál, včetně nerozděleného zisku a rezervních fondů, jak je uvedeno v článku 16 nařízení (EU) č. 648/2012.
Článek 36
Udržování výše vlastních zdrojů ústřední protistrany, které mají být použity pro postupnou ochranu proti selhání
1. Ústřední protistrana bezodkladně informuje příslušný orgán, jestliže se výše držených vyhrazených vlastních zdrojů sníží pod částku požadovanou v článku 35, spolu s důvody pro porušení a podrobným písemným popisem opatření s cílem tuto částku obnovit a časovým harmonogramem pro tato opatření.
2. Pokud dojde k následnému selhání jednoho nebo více členů clearingového systému dříve, než ústřední protistrana obnoví vyhrazené vlastní zdroje, použije se pro účely článku 45 nařízení (EU) č. 648/2012 pouze zbytková výše alokovaných vyhrazených vlastních zdrojů.
3. Ústřední protistrana obnoví vyhrazené vlastní zdroje nejpozději do jednoho měsíce od oznámení podle odstavce 1.
KAPITOLA X
ZAJIŠTĚNÍ
(Článek 46 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 37
Obecné požadavky
Ústřední protistrana stanoví a provádí transparentní a předvídatelné strategie a postupy pro hodnocení a průběžné monitorování likvidity aktiv přijatých jako zajištění a případně přijme nápravná opatření.
Ústřední protistrana reviduje svou strategii a postupy pro způsobilá aktiva nejméně jednou ročně. Stejná revize se rovněž provede, kdykoli dojde k zásadní změně, která má vliv na expozici ústřední protistrany vůči riziku.
Článek 38
Hotovostní zajištění
Pro účely čl. 46 odst. 1 nařízení (EU) č. 648/2012 se za vysoce likvidní zajištění ve formě hotovosti považuje:
a)
měna, u které může ústřední protistrana příslušným orgánům prokázat, že je schopna adekvátně řídit rizika;
b)
měna, ve které ústřední protistrana provádí clearing obchodů, v rámci zajištění požadovaného k pokrytí expozic ústřední protistrany v této měně.
Článek 39
Finanční nástroje
Pro účely čl. 46 odst. 1 nařízení (EU) č. 648/2012 se finanční nástroje, bankovní záruky a zlato, které splňují podmínky stanovené v příloze I, považují za vysoce likvidní zajištění.
Článek 40
Oceňování zajištění
1. Pro účely oceňování vysoce likvidního zajištění, jak je definováno v článku 37, ústřední protistrana stanoví a provádí strategie a postupy ke sledování úvěrové kvality, tržní likvidity a cenové volatility každého aktiva přijatého jako zajištění v téměř reálném čase. Ústřední protistrana pravidelně nejméně jednou ročně monitoruje adekvátnost svých strategií a postupů oceňování. Stejná revize se rovněž provede, kdykoli dojde k podstatné změně, která má vliv na expozici ústřední protistrany vůči riziku.
2. Ústřední protistrana své zajištění ocení podle tržní hodnoty v téměř reálném čase, a pokud to není možné, musí být ústřední protistrana schopna příslušným orgánům prokázat, že je schopna řídit rizika.
Článek 41
Snížení hodnoty
1. Ústřední protistrana stanoví a provádí strategie a postupy, aby určila obezřetné snížení hodnoty, které se použije na hodnotu zajištění.
2. Snížení hodnoty zohlední, že za krizových tržních podmínek může být nutné zajištění likvidovat, a bere v úvahu dobu potřebnou k jeho likvidaci. Ústřední protistrana příslušnému orgánu prokáže, že se snížení hodnoty vypočítává konzervativně, aby se co nejvíce zamezilo procyklickým účinkům. Pro každé aktivum zajištění se snížení hodnoty stanoví s ohledem na relevantní kritéria, včetně:
a)
druhu aktiva a míry úvěrového rizika spojeného s finančním nástrojem na základě interního hodnocení ústřední protistranou. Při provádění tohoto hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska, a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi;
b)
splatnosti aktiva,
c)
historické a hypotetické budoucí cenové volatility aktiva za krizových tržních podmínek;
d)
likvidity trhu s podkladovým nástrojem, včetně rozpětí mezi nabídkou a poptávkou;
e)
měnového rizika, pokud existuje;
f)
rizika pozitivní korelace.
3. Ústřední protistrana pravidelně monitoruje adekvátnost snížení hodnoty. Ústřední protistrana reviduje strategie a postupy snížení hodnoty nejméně jednou ročně a po každé zásadní změně, která má vliv na expozici ústřední protistrany vůči riziku, ale měla by pokud možno zabránit rušivým nebo velkým skokovým změnám snížení hodnoty, které by mohly vést k procykličnosti. Strategie a postupy snížení hodnoty se validují nezávisle nejméně jednou ročně.
Článek 42
Limity koncentrace
1. Ústřední protistrana stanoví a provádí strategie a postupy s cílem zajistit, aby zajištění zůstalo v dostatečné míře diverzifikováno, aby jeho likvidace byla možná ve vymezeném období držení bez výrazného tržního dopadu. Strategie a postupy stanoví opatření ke zmírňování rizika, která mají být uplatněna, jestliže jsou překročeny limity koncentrace stanovené v odstavci 2.
2. Ústřední protistrana stanoví limity koncentrace pro:
a)
jednotlivé emitenty;
b)
typ emitenta;
c)
druh aktiva;
d)
každého člena clearingového systému;
e)
všechny členy clearingového systému.
3. Limity koncentrace se stanoví konzervativně s přihlédnutím ke všem relevantním kritériím, včetně:
a)
finančních nástrojů vydaných emitenty stejného typu z hlediska hospodářských odvětví, činnosti, zeměpisné oblasti;
b)
výše úvěrového rizika finančního nástroje nebo emitenta na základě interního hodnocení ústřední protistranou. Při provádění tohoto hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska, a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi;
c)
likvidity a cenové volatility finančních nástrojů.
4. Ústřední protistrana zajistí, aby jediná úvěrová instituce nebo rovnocenná finanční instituce z třetí země nebo subjekt, který je součástí téže skupiny jako úvěrová instituce, nebo finanční instituce z třetí země ručila maximálně za 10 % jejího zajištění. Pokud je zajištění, které ústřední protistrana obdržela v podobě záruk komerčních bank, vyšší než 50 % celkového zajištění, může být tento limit stanoven až na 25 %.
5. Při výpočtu limitů stanovených v odstavci 2 zahrnuje ústřední protistrana celkovou expozici ústřední protistrany vůči emitentu, včetně výše kumulovaných úvěrových linek, depozitních certifikátů, termínovaných vkladů, spořících účtů, depozitních účtů, běžných účtů, nástrojů peněžního trhu a reverzního repa, které ústřední protistrana využívá. Tyto limity se nevztahují na zajištění v držení ústřední protistrany, které přesahuje minimální požadavky na marže, fond pro riziko selhání nebo jiné finanční zdroje.
6. Při určování limitu koncentrace pro expozici ústřední protistrany vůči jednotlivým emitentům agreguje ústřední protistrana svou expozici vůči všem finančním nástrojům vydaným emitentem nebo subjektem skupiny, výslovně zaručeným emitentem nebo subjektem skupiny a vůči finančním nástrojům vydaným podniky, jejichž výhradním účelem je vlastnit výrobní prostředky, které jsou zásadní pro podnikání emitenta, a považuje ji za jediné riziko.
7. Ústřední protistrana pravidelně sleduje adekvátnost svých strategií a postupů týkajících se limitu koncentrace. Ústřední protistrana reviduje své strategie a postupy týkající se limitu koncentrace alespoň jednou ročně a po každé zásadní změně, která má vliv na expozici ústřední protistrany.
8. Ústřední protistrana informuje o použitelných limitech koncentrace a veškerých změnách těchto limitů příslušný orgán a členy clearingového systému.
9. Pokud ústřední protistrana podstatně poruší limit koncentrace stanovený ve svých strategiích a postupech, bezodkladně informuje příslušný orgán. Ústřední protistrana zjedná nápravu porušení co nejdříve.
KAPITOLA XI
INVESTIČNÍ POLITIKA
(Článek 47 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 43
Vysoce likvidní finanční nástroje
1. Pro účely čl. 47 odst. 1 nařízení (EU) č. 648/2012 lze dluhové nástroje považovat za vysoce likvidní, s minimálním úvěrovým a tržním rizikem, pokud se jedná o dluhové nástroje, které splňují každou z podmínek stanovených v příloze II.
Článek 44
Vysoce bezpečná ujednání pro uložení finančních nástrojů
1. Pokud nemůže ústřední protistrana uložit finanční nástroje uvedené v článku 45 nebo ty, které jí byly složeny jako marže, příspěvky do fondu pro riziko selhání nebo příspěvky na jiné finanční zdroje, a to převedením vlastnického práva i práva ze zajištění, u provozovatele systému vypořádání cenných papírů, který zajistí plnou ochranu uvedených nástrojů, potom se takové finanční nástroje uloží u některé z těchto institucí:
a)
u centrální banky, která zajistí plnou ochranu uvedených nástrojů a umožní ústřední protistraně neprodlený přístup k finančním nástrojům, pokud je to třeba;
b)
u povolené úvěrové instituce podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/48/ES (9), která zajistí úplné oddělení a ochranu uvedených nástrojů a umožní ústřední protistraně neprodlený přístup k finančním nástrojům, pokud je to třeba, a o které může ústřední protistrana prokázat, že má na základě interního posouzení ústřední protistranou nízké úvěrové riziko. Při provádění takového hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi;
c)
u finanční instituce z třetí země, na kterou se vztahují a která splňuje ustanovení o obezřetnostním dohledu považované příslušnými orgány za alespoň tak přísné, jako jsou ta uvedená ve směrnici 2006/48/ES, a která má spolehlivé účetní postupy, bezpečnostní postupy a interní kontroly a jež zajistí úplné oddělení a ochranu uvedených nástrojů, umožní ústřední protistraně neprodlený přístup k finančním nástrojům, pokud je to bude třeba, a o které může ústřední protistrana prokázat, že má na základě interního posouzení ústřední protistranou nízké úvěrové riziko. Při provádění takového hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi.
2. Pokud jsou finanční nástroje uloženy podle odst. 1 písm. b) nebo c), musí být drženy v rámci ujednání, která předcházejí veškerým ztrátám ústřední protistrany z důvodu selhání nebo platební neschopnosti povolené finanční instituce.
3. Vysoce bezpečná ujednání pro uložení finančních nástrojů složených jako marže, příspěvků do fondu pro riziko selhání nebo příspěvků na jiné finanční zdroje povolí ústřední protistraně tyto finanční nástroje opětovně využít, pouze pokud jsou splněny podmínky v čl. 39 odst. 8 nařízení (EU) č. 648/2012 a pokud je cílem opětovného použití provedení plateb, řízení selhání člena clearingového systému nebo provedení interoperabilní dohody.
Článek 45
Vysoce bezpečná ujednání pro udržování hotovosti
1. Pro účely čl. 47 odst. 4 nařízení (EU) č. 648/2012 v případě, že je hotovost uložena jinde než u centrální banky, musí takový vklad splňovat každou z těchto podmínek:
a)
vklad je veden v jedné z těchto měn:
i)
měna, o jejíchž rizicích je ústřední protistrana schopna se značnou důvěrou doložit, že je schopna je řídit,
ii)
měna, ve které ústřední protistrana provádí clearing obchodů v rámci zajištění přijatého v této měně;
b)
vklad se uloží u jednoho z těchto subjektů:
i)
povolené úvěrové instituce podle směrnice 2006/48/ES, o které může ústřední protistrana na základě svého interního posouzení doložit, že má nízké úvěrové riziko. Při provádění tohoto hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska, a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi,
ii)
finanční instituce z třetí země, na kterou se vztahují a která splňuje ustanovení o obezřetnostním dohledu považované příslušnými orgány za alespoň tak přísné, jako jsou ta uvedená ve směrnici 2006/48/ES, a která má spolehlivé účetní postupy, bezpečnostní postupy a interní kontroly a o které může ústřední protistrana na základě svého interního posouzení doložit, že má nízké úvěrové riziko. Při provádění tohoto hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska, a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi.
2. Pokud je hotovost držena do příštího dne v souladu s odstavcem 1, potom ne méně než 95 % takové hotovosti, vypočtených za průměrné období jednoho kalendářního měsíce, se uloží prostřednictvím ujednání, která zabezpečí zajištění hotovosti vysoce likvidními finančními nástroji, které splňují požadavky článku 45, s výjimkou požadavku odst. 1 písm. c) uvedeného článku.
Článek 45
Limity koncentrace
1. Ústřední protistrana vytvoří a provádí strategie a postupy, jež zajistí, že finanční nástroje, do kterých jsou její finanční zdroje investovány, zůstanou dostatečně diverzifikované.
2. Ústřední protistrana stanoví limity koncentrace a monitoruje koncentraci svých finančních zdrojů, pokud jde o:
a)
jednotlivé finanční nástroje;
b)
druhy finančních nástrojů;
c)
jednotlivé emitenty;
d)
typy emitentů;
e)
protistrany, se kterými jsou uzavřena ujednání podle čl. 44 odst. 1 písm. b) a c) nebo čl. 45 odst. 2.
3. Při zvažování typů emitentů zohlední ústřední protistrana tyto skutečnosti:
a)
geografické rozložení;
b)
vzájemné závislosti a vícečetné vztahy, které subjekt může s ústřední protistranou mít;
c)
výši úvěrového rizika;
d)
expozice, které ústřední protistraně vůči emitentu vznikají v souvislosti s produkty, jejichž clearing ústřední protistrana provádí.
4. Strategie a postupy stanoví opatření ke zmírňování rizika, která mají být uplatněna, jestliže jsou limity koncentrace překročeny.
5. Při určování limitu koncentrace pro expozici ústřední protistrany vůči jednotlivým emitentům nebo uschovatelům agreguje ústřední protistrana expozici vůči všem finančním nástrojům vydaným nebo výslovně zaručeným emitentem a veškeré finanční zdroje uložené u uschovatele a považuje ji za jediné riziko.
6. Ústřední protistrana pravidelně sleduje adekvátnost svých strategií a postupů týkajících se limitu koncentrace. Kromě toho ústřední protistrana reviduje své strategie a postupy týkající se limitu koncentrace alespoň jednou ročně a po každé zásadní změně, která má vliv na expozici ústřední protistrany.
7. Pokud ústřední protistrana poruší limit koncentrace stanovený ve svých strategiích a postupech, bezodkladně informuje příslušný orgán. Ústřední protistrana zjedná nápravu porušení co nejdříve.
Článek 46
Nehotovostní zajištění
V případě, že je zajištění přijato v podobě finančních nástrojů v souladu s ustanoveními kapitoly X, použijí se pouze články 44 a 45.
KAPITOLA XII
PŘEZKUM MODELŮ, ZÁTĚŽOVÉ TESTOVÁNÍ A ZPĚTNÉ TESTOVÁNÍ
(Článek 49 nařízení (EU) č. 648/2012)
ODDÍL 1
Modely a programy
Článek 47
Validace modelu
1. Ústřední protistrana provede komplexní validaci svých modelů, jejich metodik a rámce pro řízení rizika likvidity používaných ke kvantifikaci, agregaci a řízení svých rizik. Jakékoli zásadní revize nebo změny modelů, jejich metodik a rámce pro řízení rizika likvidity podléhají před použitím odpovídající úrovni řízení, včetně doporučení předložených výborem pro rizika, a validací kvalifikovanou a nezávislou osobou.
2. Postup validace ústřední protistrany je zdokumentován a přinejmenším uvádí strategie použité k testování metodik týkajících se marží ústřední protistrany, fondu pro riziko selhání a jiných finančních zdrojů, a rámce pro výpočet likvidních finančních zdrojů. Jakékoli zásadní revize nebo úpravy těchto strategií podléhají před použitím odpovídající úrovni řízení, včetně doporučení předložených výborem pro rizika, a validaci kvalifikovanou a nezávislou osobou.
3. Komplexní validace zahrnuje přinejmenším:
a)
hodnocení koncepční spolehlivosti modelů a rámce, včetně podpůrných důkazů vzniklých v průběhu vypracování;
b)
přezkum probíhajících postupů monitorování, včetně ověření postupů a referenčních hodnot;
c)
přezkum parametrů a předpokladů použitých při vypracování modelů, jejich metodik a rámce;
d)
přezkum adekvátnosti a vhodnosti modelů, jejich metodik a rámce přijatých s ohledem na druhy smluv, na které se vztahují;
e)
přezkum přiměřenosti scénářů zátěžového testování v souladu s kapitolou VII a článkem 52;
f)
analýzu výsledků testování.
4. Ústřední protistrana stanoví kritéria, na jejichž základě vyhodnocuje, zda její modely, metodiky a rámec pro řízení rizika likvidity mohou být úspěšně validovány. Tato kritéria zahrnují úspěšné výsledky testování.
5. Pokud nejsou údaje o cenách ihned k dispozici nebo nejsou spolehlivé, ústřední protistrana taková cenová omezení řeší a přinejmenším přijme konzervativní předpoklady na základě pozorovaných korelovaných nebo souvisejících trhů a aktuálního chování trhu.
6. Pokud nejsou údaje o cenách ihned k dispozici nebo nejsou spolehlivé, systémy a modely oceňování použité za tímto účelem podléhají odpovídající úrovni řízení, včetně doporučení předložených výborem pro rizika, a validaci a testování. Ústřední protistrana zadá validaci svých modelů oceňování na základě řady tržních scénářů kvalifikované a nezávislé osobě, aby bylo zajištěno, že její modely přesně produkují odpovídající ceny, a v případě potřeby upraví svůj výpočet počátečních marží, aby odrážel jakékoli riziko zjištěné modelem.
7. Ústřední protistrana pravidelně provádí hodnocení teoretických i empirických vlastností svého modelu marží pro všechny finanční nástroje, jejichž clearing provádí.
Článek 48
Programy testování
1. Ústřední protistrana má zavedeny strategie a postupy, které upřesňují programy zátěžového a zpětného testování, které používá k hodnocení vhodnosti, přesnosti, spolehlivosti a odolnosti modelů a jejich metodik používaných k výpočtu svých mechanismů kontroly rizik, včetně marže, příspěvků do fondu pro riziko selhání a jiných finančních zdrojů za nejrůznějších tržních podmínek.
2. Strategie a postupy ústřední protistrany uvádějí rovněž podrobnosti o programu zátěžového testování, který ústřední protistrana používá k posouzení vhodnosti, přesnosti, spolehlivosti a odolnosti rámce pro řízení rizika likvidity.
3. Tyto strategie a postupy zahrnují přinejmenším metodiky pro zahrnutí výběru a vypracování vhodného testování, včetně portfolia a výběru údajů o trhu, periodicity testování, zvláštních charakteristik rizika spojených s finančními nástroji, u nichž je prováděn clearing, analýzu výsledků testování a výjimky a příslušná potřebná nápravná opatření.
4. Ústřední protistrana do všech testů zahrne veškeré pozice klienta.
ODDÍL 2
Zpětné testování
Článek 49
Postup zpětného testování
1. Ústřední protistrana posoudí své krytí maržemi prostřednictvím následného porovnání zjištěných a očekávaných výsledků získaných použitím modelů marží. Taková analýza zpětného testování se provádí každý den s cílem vyhodnotit, zda existují nějaké testovací výjimky z krytí maržemi. Pokrytí se posuzuje s ohledem na stávající pozice finančních nástrojů a členů clearingového systému a bere v úvahu potenciální dopady vyplývající ze zajištění portfolia a případně související s interoperabilní ústřední protistranou.
2. Ústřední protistrana v rámci svého programu zpětného testování zváží příslušné historické časové horizonty s cílem zajistit, aby použitý rozsah pozorování byl dostatečný ke zmírnění jakéhokoli nepříznivého dopadu na statistickou významnost.
3. Ústřední protistrana ve svém programu zpětného testování zohlední přinejmenším jasné statistické testování a kritéria výkonnosti, které ústřední protistrana určí pro posouzení výsledků zpětného testování.
4. Ústřední protistrana pravidelně podává zprávy o výsledcích a analýze zpětného testování v podobě, která neporušuje obchodní tajemství, výboru pro rizika a žádá jej o doporučení při přezkumu svého modelu marží.
5. Výsledky a analýza zpětného testování jsou k dispozici všem členům clearingového systému a klientům, pokud je ústřední protistrana zná. Pro všechny ostatní klienty jsou výsledky a analýza zpětného testování k dispozici na vyžádání u příslušných členů clearingového systému. Tyto informace jsou shrnuty v podobě, která neporušuje obchodní tajemství, a členové clearingového systému a klienti mají přístup pouze k podrobným výsledkům a analýze zpětného testování, které se týkají jejich vlastních portfolií.
6. Ústřední protistrana vymezí postupy, aby upřesnila opatření, která by mohla přijmout, pokud jde o výsledky analýzy zpětného testování.
ODDÍL 3
Testování a analýza citlivosti
Článek 50
Postup testování a analýzy citlivosti
1. Ústřední protistrana provádí testování a analýzu citlivosti, aby posoudila pokrytí svých modelů marží za různých tržních podmínek, s využitím historických údajů z období realizovaných krizových tržních podmínek a hypotetických údajů za období nerealizovaných krizových tržních podmínek.
2. Ústřední protistrana použije celou řadu parametrů a předpokladů, aby zachytila různé historické a hypotetické podmínky, včetně nejvolatilnějších období, ke kterým došlo na trzích, jež obsluhuje, a extrémních změn korelací mezi cenami smluv, u nichž ústřední protistrana provádí clearing, aby porozuměla, jak by výše krytí maržemi mohla být ovlivněna vysoce krizovými tržními podmínkami a změnami důležitých parametrů modelu.
3. Analýza citlivosti se provádí pro řadu skutečných a reprezentativních portfolií členů clearingového systému. Tato reprezentativní portfolia se vybírají na základě citlivosti vůči faktorům významného rizika a korelacím, kterým je ústřední protistrana vystavena. Toto testování a analýza citlivosti jsou navrženy tak, aby byly testovány klíčové parametry a předpoklady modelu počáteční marže v řadě intervalů spolehlivosti s cílem určit citlivost systému na chyby při kalibraci těchto parametrů a předpokladů. Patřičnou pozornost je třeba věnovat časové struktuře rizikových faktorů a předpokládané korelaci mezi rizikovými faktory.
4. Ústřední protistrana vyhodnotí potenciální ztráty pozic členů clearingového systému.
5. Ústřední protistrana vezme případně v úvahu parametry odrážející souběžné selhání členů clearingového systému, kteří vydávají finanční nástroje, jejichž clearing ústřední protistrana provádí, nebo podkladový nástroj derivátů, jejichž clearing ústřední protistrana provádí. Případně je třeba rovněž zohlednit dopady selhání klienta, který emituje finanční nástroje, jejichž clearing ústřední protistrana provádí, nebo podkladový nástroj derivátů, jejichž clearing ústřední protistrana provádí.
6. Ústřední protistrana pravidelně podává zprávy o výsledcích testování a analýze citlivosti v podobě, která neporušuje obchodní tajemství, výboru pro rizika a žádá jej o doporučení při přezkumu svého modelu marží.
7. Ústřední protistrana vymezí postupy, aby upřesnila opatření, která by mohla přijmout, pokud jde o výsledky analýzy testování citlivosti.
ODDÍL 4
Zátěžové testování
Článek 51
Postup zátěžového testování
1. Při zátěžovém testování ústřední protistrany se použijí zátěžové parametry, předpoklady a scénáře pro modely používané k odhadu expozic, aby se zajistilo, že její finanční zdroje jsou za mimořádných, ale možných tržních podmínek dostatečné k pokrytí těchto expozic.
2. V rámci programu zátěžového testování ústřední protistrany se požaduje, aby ústřední protistrana pravidelně prováděla řadu zátěžových testů a zohlednila produktový mix ústřední protistrany a všechny prvky svých modelů a jejich metodik a svůj rámec pro řízení rizika likvidity.
3. Program zátěžového testování ústřední protistrany stanoví, že zátěžové testy se provádí s využitím definovaných scénářů zátěžového testování, které se týkají jak realizovaných, tak hypotetických mimořádných, ale možných tržních podmínek podle kapitoly VII. Realizované podmínky, které se mají použít, se případně přezkoumají a upraví. Ústřední protistrana rovněž zváží jiné formy vhodných scénářů zátěžového testování, včetně mimo jiné technického nebo finančního selhání svých zúčtovacích bank, nostro zprostředkovatelů, bank provádějících úschovu, poskytovatelů likvidity nebo interoperabilních ústředních protistran.
4. Ústřední protistrana musí být schopna rychle upravit své zátěžové testy tak, aby obsáhly nová nebo nově se objevující rizika.
5. Ústřední protistrana zohlední potenciální ztráty vyplývající ze selhání klienta, pokud je znám, jenž provádí clearing přes více členů clearingového systému.
6. Ústřední protistrana pravidelně podává zprávy o výsledcích a analýze zátěžového testování v podobě, která neporušuje obchodní tajemství, výboru pro rizika a žádá jej o doporučení při přezkumu svých modelů, jejich metodik a svého rámce pro řízení rizika likvidity.
7. Výsledky a analýza zátěžového testování se zpřístupní všem členům clearingového systému a klientům, pokud je ústřední protistrana zná. Pro všechny ostatní klienty jsou výsledky a analýza testování k dispozici na vyžádání u příslušných členů clearingového systému. Tyto informace jsou shrnuty v podobě, která neporušuje obchodní tajemství, a členové clearingového systému a klienti mají přístup pouze k podrobným výsledkům a analýze zátěžového testování, které se týkají jejich vlastních portfolií.
8. Ústřední protistrana vymezí postupy, aby upřesnila opatření, která by mohla přijmout, pokud jde o výsledky analýzy zátěžového testování.
Článek 52
Rizikové faktory zátěžového testování
1. Ústřední protistrana stanoví relevantní rizikové faktory, které jsou specifické pro smlouvy, jejichž clearing provádí, jež by mohly ovlivnit její ztráty, a má k dispozici vhodnou metodu k měření. Zátěžové testování ústřední protistrany případně zohlední přinejmenším rizikové faktory specifické pro tyto druhy finančních nástrojů:
a)
smlouvy související s úrokovými sazbami: Rizikové faktory týkající se úrokových sazeb v každé měně, ve které ústřední protistrana provádí clearing finančních nástrojů. Modelování výnosové křivky se rozdělí do různých segmentů splatnosti s cílem zachytit změny volatility úrokových sazeb na výnosové křivce. Počet souvisejících rizikových faktorů závisí na komplexnosti smluv o úrokových sazbách, jejichž clearing ústřední protistrana provádí. Bazické riziko, které vyplývá z ne zcela korelovaných pohybů mezi vládními a ostatními úrokovými sazbami s pevným výnosem, se zaznamená odděleně;
b)
smlouvy související se směnnými kurzy: Rizikové faktory týkající se každé cizí měny, ve které ústřední protistrana provádí clearing finančních nástrojů, a směnného kurzu mezi měnou, v níž jsou realizovány výzvy k doplnění zajištění a měnou, ve které ústřední protistrana provádí clearing finančních nástrojů;
c)
smlouvy související s akciemi: Rizikové faktory týkající se volatility jednotlivých emisí akcií na všech trzích, kde ústřední protistrana provádí clearing, a volatility různých sektorů celkového akciového trhu. Propracovanost a povaha techniky modelování pro daný trh musí odpovídat expozici ústřední protistrany vůči celkovému trhu, jakož i její koncentraci při jednotlivých emisích akcií na daném trhu;
d)
komoditní smlouvy: Rizikové faktory, které zohledňují různé kategorie a podkategorie komoditních smluv a souvisejících derivátů, jejichž clearing ústřední protistrana provádí, případně včetně změn výnosu z držení mezi derivátovými pozicemi a hotovostními pozicemi pro danou komoditu;
e)
smlouvy související s úvěry: Rizikové faktory, které zohledňují riziko pádu do defaultu, včetně kumulovaného rizika vyplývajícího z vícenásobných selhání, bazického rizika a volatility míry výtěžnosti.
2. Ve svém zátěžovém testování se ústřední protistrana rovněž patřičně zaměří přinejmenším na tyto skutečnosti:
a)
korelace, včetně korelací mezi identifikovanými rizikovými faktory a podobnými smlouvami, jejichž clearing ústřední protistrana provádí;
b)
faktory týkající se implicitní a historické volatility smlouvy, u níž se provádí clearing;
c)
specifické charakteristiky všech nových smluv, u nichž má ústřední protistrana provést clearing;
d)
riziko koncentrace, a to včetně vůči členovi clearingového systému a subjektům v rámci skupiny členů clearingového systému;
e)
vzájemné závislosti a vícečetné vztahy;
f)
relevantní rizika včetně měnového rizika;
g)
stanovené limity expozic;
h)
riziko pozitivní korelace.
Článek 53
Zátěžové testování celkových finančních zdrojů
1. Program zátěžového testování ústřední protistrany zajistí, aby její kombinace marží, příspěvků do fondu pro riziko selhání a jiných finančních zdrojů byla dostačující k pokrytí selhání nejméně dvou členů clearingového systému, vůči kterým má největší expozice, za mimořádných, ale možných tržních podmínek. Program zátěžového testování se také zaměří na případné ztráty vyplývající ze selhání subjektů téže skupiny jako dva členové clearingového systému, vůči nimž má největší expozice, za mimořádných, ale možných tržních podmínek.
2. Program zátěžového testování ústřední protistrany zajistí, aby její marže a fond pro riziko selhání byly dostačující přinejmenším k pokrytí selhání člena clearingového systému, vůči kterému má největší expozice, nebo druhého a třetího největšího člena clearingového systému, jestliže je podle článku 42 nařízení (EU) č. 648/2012 součet jejich expozic větší.
3. Ústřední protistrana provede pečlivou analýzu případných ztrát, které by mohla utrpět, a vyhodnotí potenciální ztráty pozic členů clearingového systému, včetně rizika, že likvidace takových pozic by mohla mít dopad na trh a na výši pokrytí maržemi ústřední protistrany.
4. Ústřední protistrana musí ve svých zátěžových testech případně vzít v úvahu dopady selhání člena clearingového systému, který emituje finanční nástroje, jejichž clearing ústřední protistrana provádí, nebo podkladový nástroj derivátů, jejichž clearing ústřední protistrana provádí. Případně je rovněž třeba zohlednit dopady selhání klienta, který emituje finanční nástroje, jejichž clearing ústřední protistrana provádí, nebo podkladový nástroj derivátů, jejichž clearing ústřední protistrana provádí.
5. Zátěžové testy ústřední protistrany zohlední likvidační období podle článku 26.
Článek 54
Zátěžové testování likvidních finančních zdrojů
1. Program zátěžového testování ústřední protistrany zajistí, že její likvidní finanční zdroje jsou dostatečné v souladu s požadavky stanovenými v kapitole VIII.
2. Ústřední protistrana má jasná a transparentní pravidla a postupy pro řešení nedostatku likvidních finančních zdrojů zdůrazněného v jejích zátěžových testech, aby zajistila vypořádání platebních povinností.
Ústřední protistrana má rovněž jasné postupy pro využívání výsledků a analýzy svých zátěžových testů, aby vyhodnotila a přizpůsobila adekvátnost svého rámce pro řízení rizik likvidity a poskytovatele likvidity.
3. Scénáře zátěžových testů používané pro zátěžové testování likvidních finančních zdrojů zohlední strukturu a provoz ústřední protistrany a obsáhnou všechny subjekty, které by pro ni mohly představovat významné riziko likvidity. Tyto zátěžové testy rovněž vezmou v úvahu všechny silné vazby nebo podobné expozice mezi členy jejího clearingového systému, včetně jiných subjektů, které jsou součástí téže skupiny, a posoudí pravděpodobnost vícenásobných selhání a šíření nákazy mezi členy jejího clearingového systému, kterou mohou tato selhání způsobit.
ODDÍL 5
Pokrytí a využití výsledků testování
Článek 55
Udržování dostatečného pokrytí
1. Ústřední protistrana vytvoří a udržuje postupy pro zachycení změn tržních podmínek, včetně nárůstu volatility či snížení likvidity finančních nástrojů, jejichž clearing provádí, s cílem rychle přizpůsobit výpočet svých maržových požadavků, aby odpovídajícím způsobem zohlednily nové podmínky na trhu.
2. Ústřední protistrana provádí testování svého snížení hodnoty, aby zabezpečila, že zajištění lze proměnit na likvidní prostředky ve výši alespoň jeho snížené hodnoty za zjištěných, mimořádných, ale možných tržních podmínek.
3. Pokud ústřední protistrana vybírá marže ve vztahu k portfoliu a nikoli k produktům, musí průběžně přezkoumávat a testovat kompenzace mezi produkty. Ústřední protistrana založí tyto kompenzace na obezřetné a ekonomicky smysluplné metodice, která odráží míru cenové závislosti mezi produkty. Ústřední protistrana zejména testuje, jak se korelace chovají během období skutečných a hypotetických krizových podmínek na trhu.
Článek 56
Přezkum modelů s použitím výsledků testování
1. Ústřední protistrana má jasné postupy pro určení výše dodatečných marží, které možná bude muset vybrat, a to i vnitrodenně, a pro opětovné nastavení svého modelu marží, pokud zpětné testování naznačuje, že se model nechoval tak, jak se očekávalo, s tím výsledkem, že nestanoví příslušnou výši počáteční marže nezbytnou pro dosažení zamýšlené úrovně spolehlivosti. Pokud ústřední protistrana zjistila, že je nutné účtovat dodatečnou marži, učiní tak v rámci účtování příštích marží.
2. Ústřední protistrana vyhodnotí zdroje výjimek z testování, na které upozornily její zpětné testy. V závislosti na zdroji výjimek rozhodne ústřední protistrana, zda je nutná zásadní změna modelu marží nebo modelů, které tvoří jeho vstupy, a zda je nutné nové nastavení stávajících parametrů.
3. Ústřední protistrana vyhodnotí zdroje výjimek z testování, na které upozornily její zátěžové testy. Podle zdrojů výjimek rozhodne ústřední protistrana, zda je nutná zásadní změna jejích modelů, jejich metodik nebo rámce pro řízení rizika likvidity nebo zda je nutné opětovné nastavení stávajících parametrů a předpokladů.
4. Pokud z výsledků testů vyplývá nedostatečné pokrytí marže, fondu pro riziko selhání nebo jiných finančních zdrojů, ústřední protistrana zvýší celkové pokrytí svých finančních zdrojů na přijatelnou úroveň při dalším účtování marží. Pokud z výsledků testů vyplývá nedostatek likvidních finančních zdrojů, ústřední protistrana zvýší své likvidní finanční zdroje na přijatelnou úroveň, jak nejdříve je to možné.
5. Ústřední protistrana při přezkumu svých modelů, jejich metodik a rámce pro řízení rizika likvidity sleduje frekvenci opětovného výskytu výjimek z testování, aby řádně a bez zbytečného odkladu identifikovala a vyřešila problémy.
ODDÍL 6
Reverzní zátěžové testování
Článek 57
Reverzní zátěžové testování
1. Ústřední protistrana provede reverzní zátěžové testy, které jsou navrženy tak, aby zjistily, za jakých tržních podmínek může kombinace jejích marží, fondu pro riziko selhání a jiných finančních zdrojů vést k nedostatečnému pokrytí úvěrových expozic, a kdy mohou být její likvidní finanční zdroje nedostatečné. Při provádění těchto testů modeluje ústřední protistrana mimořádné tržní podmínky, které přesahují rámec toho, co je považováno za možné tržní podmínky, aby pomohla určit omezení svých modelů, svého rámce pro řízení rizika likvidity, svých finančních zdrojů a svých likvidních finančních zdrojů.
2. Ústřední protistrana vypracuje reverzní zátěžové testy přizpůsobené specifickým rizikům trhů a smlouvám, pro které poskytuje clearingové služby.
3. Ústřední protistrana použije podmínky vymezené v odstavci 1 a výsledky a analýzu svého reverzního zátěžového testování, aby usnadnila identifikaci mimořádných, ale možných scénářů v souladu s kapitolou VII.
4. Ústřední protistrana pravidelně podává zprávy o svých výsledcích a své analýze reverzního zátěžového testování v podobě, která neporušuje důvěrnost, aby výbor pro rizika mohl ve svém přezkumu vydat doporučení.
ODDÍL 7
Postupy pro případ selhání
Článek 58
Testování postupů pro případ selhání
1. Ústřední protistrana testuje a reviduje své postupy pro případ selhání s cílem zajistit, aby byly účelné i účinné. Ústřední protistrana provádí jako součást testování svých postupů v případě selhání simulační cvičení.
2. Ústřední protistrana po testování svých postupů pro případ selhání identifikuje veškeré nejistoty a vhodně své postupy přizpůsobí, aby tyto nejistoty zmírnila.
3. Ústřední protistrana realizací simulačních cvičení ověří, zda všichni členové clearingového systému a případně klienti a jiné relevantní osoby, včetně interoperabilních ústředních protistran a případných poskytovatelů souvisejících služeb, jsou řádně informováni a jsou si vědomi postupů obsažených ve scénáři pro případ selhání.
ODDÍL 8
Četnost validace a testování
Článek 59
Četnost
1. Ústřední protistrana provádí komplexní validaci svých modelů a jejich metodik nejméně jednou ročně.
2. Ústřední protistrana provádí komplexní validaci svého rámce pro řízení rizika likvidity nejméně jednou ročně.
3. Ústřední protistrana provádí plnou validaci svých modelů pro oceňování nejméně jednou ročně.
4. Ústřední protistrana přezkoumá vhodnost postupů specifikovaných v článku 51 nejméně jednou ročně.
5. Ústřední protistrana analyzuje a sleduje výkonnost svého modelu a pokrytí finančními zdroji v případě selhání zpětným testováním pokrytí maržemi nejméně jednou denně a prováděním zátěžových testů za použití standardních a předem stanovených parametrů a předpokladů nejméně jednou denně.
6. Ústřední protistrana analyzuje a sleduje svůj rámec pro řízení rizika likvidity prováděním zátěžových testů svých likvidních finančních zdrojů nejméně jednou denně.
7. Ústřední protistrana provádí podrobnou důkladnou analýzu výsledků testování nejméně jednou měsíčně, aby zajistila, že scénáře zátěžových testů, modely a rámec pro řízení rizika likvidity, základní parametry a předpoklady jsou správné. Tato analýza se provádí častěji za krizových tržních podmínek, a to včetně situace, kdy finanční nástroje, u nichž je prováděn clearing, nebo trhy, kde se poskytují služby, obecně vykazují vysokou volatilitu, stávají se méně likvidními nebo, pokud se velikost nebo koncentrace pozic držených jejími členy clearingového systému výrazně zvýší nebo pokud se očekává, že ústřední protistrana bude čelit krizovým tržním podmínkám.
8. Analýza citlivosti se provádí nejméně jednou měsíčně, přičemž se použijí výsledky testů citlivosti. Tato analýza by měla být prováděna častěji, pokud jsou trhy nezvykle volatilní nebo méně likvidní nebo pokud se velikost nebo koncentrace pozic držených členy clearingového systému výrazně zvýší.
9. Ústřední protistrana testuje nejméně jednou ročně kompenzace mezi finančními nástroji a způsob, jak se korelace chovají během období skutečných a hypotetických krizových tržních podmínek.
10. Snížení hodnoty ústřední protistrany se testuje nejméně jednou měsíčně.
11. Ústřední protistrana provádí reverzní zátěžové testy nejméně jednou za čtvrt roku.
12. Ústřední protistrana své postupy pro případ selhání testuje a reviduje minimálně čtvrtletně a nejméně jednou ročně provádí simulační cvičení v souladu s článkem 61. Ústřední protistrana rovněž provádí simulační cvičení poté, co došlo k jakékoli zásadní změně jejích postupů pro případ selhání.
ODDÍL 9
Časové horizonty použité pro provádění testů
Článek 60
Časové horizonty
1. Časové horizonty použité pro zátěžové testy jsou vymezeny v souladu s kapitolou VII a zahrnují budoucí mimořádné, ale možné tržní podmínky.
2. Historické časové horizonty použité pro zpětné testy zahrnují údaje minimálně z posledního roku nebo dobu, po kterou provádí ústřední protistrana clearing relevantních finančních nástrojů, pokud je to méně než jeden rok.
ODDÍL 10
Zveřejňování informací
Článek 61
Informace, které mají být zveřejněny
1. Ústřední protistrana zveřejní všeobecné zásady, které jsou základem pro její modely a jejich metodiky, povahu prováděných testů s obecným souhrnem výsledků testů a všechna přijatá nápravná opatření.
2. Ústřední protistrana zveřejní klíčové aspekty svých postupů pro případ selhání, včetně:
a)
okolností, za nichž mohou být opatření přijata;
b)
toho, kdo může tato opatření učinit;
c)
rozsahu opatření, která mohou být přijata, včetně zacházení jak s vlastními pozicemi, tak s pozicemi klientů, finančními prostředky a aktivy;
d)
mechanismů pro řešení závazků ústřední protistrany vůči členům clearingového systému, kteří neselhali;
e)
mechanismů, jejichž cílem je pomoci řešit závazky člena clearingového systému, který selhal, vůči jeho klientům.
Článek 62
Vstup v platnost a použitelnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Příloha I oddíl 2 písm. h) se použije po uplynutí tří let od data vstupu tohoto nařízení v platnost, pokud jde o obchody týkající se derivátů uvedených v čl. 2 odst. 4 písm. b) a d) nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1227/2011 (10).
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 19. prosince 2012.
ΚΑΤ’ ΕΞΟΥΣΙΟΔΌΤΗΣΗ ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 153/2013 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 19ης Δεκεμβρίου 2012
για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τα ρυθμιστικά τεχνικά πρότυπα σχετικά με τις απαιτήσεις για τους κεντρικούς αντισυμβαλλομένους
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωση,
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (1),
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 648/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Ιουλίου 2012, για τα εξωχρηματιστηριακά παράγωγα, τους κεντρικούς αντισυμβαλλομένους και τα αρχεία καταγραφής συναλλαγών (2), και ιδίως το άρθρο 25 παράγραφος 8, το άρθρο 26 παράγραφος 9, το άρθρο 29 παράγραφος 4, το άρθρο 34 παράγραφος 3, το άρθρο 41 παράγραφος 5, το άρθρο 42 παράγραφος 5, το άρθρο 44 παράγραφος 2, το άρθρο 45 παράγραφος 5, το άρθρο 46 παράγραφος 3, το άρθρο 47 παράγραφος 8 και το άρθρο 49 παράγραφος 4,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού συνδέονται στενά, εφόσον αφορούν οργανωτικές απαιτήσεις, μεταξύ άλλων την τήρηση αρχείων και την αδιάλειπτη λειτουργία, και απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας, μεταξύ άλλων σε σχέση με τα περιθώρια ασφαλείας, το κεφάλαιο εκκαθάρισης, τους ελέγχους κινδύνου ρευστότητας, τις γραμμές άμυνας σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης, την παροχή ασφαλειών, την επενδυτική πολιτική, την επανεξέταση μοντέλων, τους ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες και τους απολογιστικούς ελέγχους. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η συνοχή μεταξύ αυτών των διατάξεων, οι οποίες θα πρέπει να τεθούν σε ισχύ ταυτόχρονα, και να διευκολυνθούν τα πρόσωπα που υπόκεινται στις εξ αυτών υποχρεώσεις να έχουν πλήρη εικόνα και συνεκτική πρόσβαση στο κείμενο των διατάξεων αυτών, κρίνεται σκόπιμο να συμπεριληφθούν όλα τα ρυθμιστικά τεχνικά πρότυπα που απαιτούνται δυνάμει του τίτλου III και του τίτλου IV του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 σε έναν ενιαίο κανονισμό.
(2)
Λόγω του παγκόσμιου χαρακτήρα των χρηματοπιστωτικών αγορών, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να λάβει υπόψη τις αρχές για τις υποδομές της χρηματοπιστωτικής αγοράς, τις οποίες διατύπωσε η Επιτροπή Συστημάτων Πληρωμών και Διακανονισμού και ο Διεθνής Οργανισμός των Επιτροπών Κεφαλαιαγοράς («Αρχές CPSS-IOSCO»), που αποτελούν παγκόσμιο σημείο αναφοράς για τις κανονιστικές απαιτήσεις όσον αφορά κεντρικούς αντισυμβαλλομένους.
(3)
Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι είναι ασφαλείς και εύρωστοι υπό οποιεσδήποτε συνθήκες αγοράς, είναι σημαντικό να υιοθετούν συνετές διαδικασίες διαχείρισης των κινδύνων, οι οποίες να καλύπτουν δεόντως όλους τους κινδύνους στους οποίους εκτίθενται ή δύναται να εκτεθούν. Εν προκειμένω, τα πρότυπα διαχείρισης κινδύνου που εφαρμόζονται όντως από τους κεντρικούς αντισυμβαλλομένους θα πρέπει να είναι πιο αυστηρά από εκείνα που καθορίζονται στον παρόντα κανονισμό, εφόσον κριθεί σκόπιμο για τους σκοπούς της διαχείρισης κινδύνου.
(4)
Προκειμένου να επεξηγηθεί σαφώς ένας περιορισμένος αριθμός εννοιών που απορρέουν από τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 648/2012, όπως και για να διευκρινιστούν οι τεχνικοί όροι που είναι αναγκαίοι για την κατάρτιση του παρόντος τεχνικού προτύπου, θα πρέπει να δοθεί ο ορισμός ορισμένων όρων.
(5)
Είναι σημαντικό να εξασφαλιστεί ότι οι αναγνωρισμένοι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι τρίτης χώρας δεν διαταράσσουν την ομαλή λειτουργία των ενωσιακών αγορών. Για τον λόγο αυτόν, είναι απαραίτητο να διασφαλιστεί ότι οι αναγνωρισμένοι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι δεν είναι σε θέση να υποβαθμίσουν τις απαιτήσεις τους όσον αφορά τη διαχείριση κινδύνων κάτω από τα επίπεδα που προβλέπονται στην Ένωση, πράγμα το οποίο θα μπορούσε να καταλήξει σε ρυθμιστικό αρμπιτράζ. Οι πληροφορίες που παρέχονται στην ΕΑΚΑΑ σχετικά με την αναγνώριση κεντρικού αντισυμβαλλομένου τρίτης χώρας θα πρέπει να επιτρέπουν στην ΕΑΚΑΑ να εκτιμήσει κατά πόσον ο συγκεκριμένος κεντρικός αντισυμβαλλόμενος συμμορφώνεται πλήρως προς τις απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας που εφαρμόζονται στη συγκεκριμένη τρίτη χώρα. Επιπλέον, ο προσδιορισμός της ισοδυναμίας από την Επιτροπή θα πρέπει να εξασφαλίζει ότι οι νομοθετικές και κανονιστικές διατάξεις της τρίτης χώρας είναι ισοδύναμες με όλες τις διατάξεις του τίτλου IV του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και του παρόντος κανονισμού.
(6)
Προκειμένου να διασφαλιστεί επαρκές επίπεδο προστασίας των επενδυτών, κατά την αναγνώριση κεντρικών αντισυμβαλλομένων τρίτης χώρας η Ευρωπαϊκή Αρχή Κινητών Αξιών και Αγορών (ΕΑΚΑΑ) μπορεί να ζητήσει επιπρόσθετες πληροφορίες από τις απολύτως απαραίτητες, προκειμένου να κρίνει αν πληρούνται οι όροι του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012.
(7)
Η συνεχής αξιολόγηση της πλήρους συμμόρφωσης κεντρικού αντισυμβαλλομένου τρίτης χώρας προς τις απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας της εν λόγω τρίτης χώρας είναι καθήκον της αρμόδιας αρχής της τρίτης χώρας. Οι πληροφορίες που πρέπει να παράσχει στην ΕΑΚΑΑ ο αιτών κεντρικός αντισυμβαλλόμενος τρίτης χώρας δεν θα πρέπει να αποσκοπούν στην αλληλεπικάλυψη της αξιολόγησης της αρμόδιας αρχής της τρίτης χώρας, αλλά στη διασφάλιση ότι ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος υπόκειται σε αποτελεσματική εποπτεία και επιβολή της νομοθεσίας στη συγκεκριμένη τρίτη χώρα, διασφαλίζοντας τοιουτοτρόπως υψηλό βαθμό προστασίας των επενδυτών.
(8)
Προκειμένου η ΕΑΚΑΑ να διενεργεί πλήρη αξιολόγηση, οι πληροφορίες που παρέχονται από τον αιτούντα κεντρικό αντισυμβαλλόμενο τρίτης χώρας θα πρέπει να συμπληρώνονται από εκείνες τις πληροφορίες που είναι αναγκαίες για την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της διαρκούς εποπτείας, των εξουσιών επιβολής της νομοθεσίας και των δράσεων που αναλαμβάνει η αρμόδια αρχή της τρίτης χώρας. Οι εν λόγω πληροφορίες θα πρέπει να παρέχονται στο πλαίσιο της ρύθμισης συνεργασίας που καθιερώνεται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 648/2012. Η εν λόγω ρύθμιση συνεργασίας θα πρέπει να διασφαλίζει ότι η ΕΑΚΑΑ ενημερώνεται έγκαιρα για οποιαδήποτε εποπτική ή σχετική με την επιβολή της νομοθεσίας δράση έχει αναληφθεί κατά του κεντρικού αντισυμβαλλομένου που υποβάλλει αίτηση αναγνώρισης, και για οποιαδήποτε μεταβολή των όρων υπό τους οποίους έχει χορηγηθεί άδεια στον σχετικό κεντρικό αντισυμβαλλόμενο, καθώς και για οποιαδήποτε σχετική επικαιροποίηση των πληροφοριών που είχε παράσχει αρχικά o κεντρικός αντισυμβαλλόμενος στο πλαίσιο της διαδικασίας αναγνώρισης.
(9)
Οι απαιτήσεις του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 σχετικά με τις εσωτερικές γραμμές αναφοράς κινδύνου χρειάζονται περαιτέρω προσδιορισμό διευκρινίσεις προκειμένου να εφαρμοστεί ένα πλαίσιο διαχείρισης κινδύνου, το οποίο περιλαμβάνει τη δομή, τα δικαιώματα και τις αρμοδιότητες της εσωτερικής διαδικασίας διαχείρισης κινδύνου. Οι ρυθμίσεις διακυβέρνησης θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα διάφορα καθεστώτα εταιρικού δικαίου που ισχύουν στην Ένωση, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι λειτουργούν εντός υγιούς νομικού πλαισίου.
(10)
Για να διασφαλιστεί ότι ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει τις ενδεδειγμένες διαδικασίας συμμόρφωσης προς τον παρόντα κανονισμό, τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1249/2012 της Επιτροπής (3), θα πρέπει να καθοριστούν ο ρόλος και οι αρμοδιότητες της υπηρεσίας συμμόρφωσης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
(11)
Είναι αναγκαίο να οριστούν σαφώς οι αρμοδιότητες του συμβουλίου και των ανώτατων διοικητικών στελεχών, καθώς και να προσδιοριστούν οι ελάχιστες απαιτήσεις λειτουργίας του συμβουλίου προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η οργανωτική δομή κεντρικού αντισυμβαλλομένου τού επιτρέπει την άσκηση των υπηρεσιών και των δραστηριοτήτων του με αδιάλειπτο και εύρυθμο τρόπο. Είναι επίσης αναγκαίο να καθοριστούν σαφείς και άμεσες ιεραρχικές σχέσεις, ώστε να εξασφαλίζεται λογοδοσία.
(12)
Προκειμένου να διασφαλιστεί η χρηστή και συνετή διαχείριση κεντρικού αντισυμβαλλομένου, είναι σημαντικό η πολιτική αποδοχών που εφαρμόζει να αποθαρρύνει την ανάληψη υπερβολικού κινδύνου. Για να επιφέρει η πολιτική αποδοχών τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, θα πρέπει να αποτελεί αντικείμενο ενδεδειγμένης παρακολούθησης και επανεξέτασης από πλευράς του συμβουλίου το οποίο θα πρέπει να συστήσει ειδική επιτροπή που θα εποπτεύει καταλλήλως την εφαρμογή της πολιτικής αποδοχών.
(13)
Για να διασφαλιστεί ότι οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι λειτουργούν με το απαραίτητο επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, προκειμένου να εκπληρώνουν όλες τις υποχρεώσεις τους, ότι είναι υπόλογοι για την εκτέλεση των δραστηριοτήτων τους και ότι οι αρμόδιες αρχές έχουν τα σχετικά σημεία επαφής εντός των κεντρικών αντισυμβαλλομένων τους οποίους εποπτεύουν, οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να έχουν τουλάχιστον έναν υπεύθυνο κινδύνου, έναν υπεύθυνο συμμόρφωσης και έναν υπεύθυνο τεχνολογίας.
(14)
Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να αξιολογούν και να παρακολουθούν τον βαθμό στον οποίο τα μέλη του συμβουλίου που παρίστανται στα συμβούλια διαφορετικών οντοτήτων έχουν συγκρούσεις συμφερόντων, είτε εντός είτε εκτός του ομίλου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Τα μέλη του συμβουλίου δεν θα πρέπει να εμποδίζονται να παρίστανται σε διαφορετικά συμβούλια, εκτός εάν αυτό συνεπάγεται συγκρούσεις συμφερόντων.
(15)
Προκειμένου να έχει αποτελεσματική υπηρεσία λογιστικού ελέγχου, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να καθορίσει τις αρμοδιότητες και τις γραμμές αναφοράς των εσωτερικών ελεγκτών του, να εξασφαλίσει ότι τα σχετικά ζητήματα παραπέμπονται έγκαιρα στο συμβούλιο του κεντρικού αντισυμβαλλομένου και στις αρμόδιες αρχές. Κατά τη συγκρότηση και τη διατήρηση υπηρεσίας εσωτερικού ελέγχου, θα πρέπει να ορίζονται σαφώς η αποστολή της, η ανεξαρτησία και η αντικειμενικότητα, το πεδίο εφαρμογής και η ευθύνη, η εξουσία, η υποχρέωση λογοδοσίας και τα πρότυπα λειτουργίας.
(16)
Για να ασκεί αποτελεσματικά τα καθήκοντά της, η οικεία αρμόδια αρχή θα πρέπει να έχει πρόσβαση σε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες ώστε να αποφαίνεται αν ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος πληροί τους όρους χορήγησης άδειας λειτουργίας. Οι εν λόγω πληροφορίες θα πρέπει να είναι διαθέσιμες από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση.
(17)
Τα αρχεία που τηρούν οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να διευκολύνουν την ενδελεχή γνώση της πιστωτικής έκθεσης των κεντρικών αντισυμβαλλομένων έναντι εκκαθαριστικών μελών και να επιτρέπουν την παρακολούθηση του τεκμαρτού συστημικού κινδύνου. Θα πρέπει επίσης να επιτρέπουν στις αρμόδιες αρχές, στην ΕΑΚΑΑ και στα σχετικά μέλη του ευρωπαϊκού συστήματος κεντρικών τραπεζών (ΕΣΚΤ) να ανασυστήσουν επαρκώς τη διαδικασία εκκαθάρισης προκειμένου να αξιολογηθεί η συμμόρφωση προς κανονιστικές απαιτήσεις περιλαμβανομένων των απαιτήσεων αναφοράς. Αφού καταγραφούν, τα δεδομένα αυτά είναι επίσης χρήσιμα στους κεντρικούς συμβαλλόμενους για την εκπλήρωση των κανονιστικών απαιτήσεων και υποχρεώσεων έναντι εκκαθαριστικών μελών και σε περιπτώσεις διαφοράς.
(18)
Τα δεδομένα που αναφέρουν οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι σε αρχεία καταγραφής συναλλαγών θα πρέπει να καταγράφονται έτσι ώστε οι αρμόδιες αρχές να δύνανται να ελέγχουν τη συμμόρφωση των κεντρικών αντισυμβαλλομένων προς την υποχρέωση αναφοράς που διατυπώνεται στον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και να έχουν εύκολη πρόσβαση σε πληροφορίες σε περιπτώσεις όπου αυτές δεν μπορούν να αναζητηθούν σε αρχεία καταγραφής συναλλαγών.
(19)
Οι απαιτήσεις τήρησης αρχείων σε σχέση με συναλλαγές θα πρέπει να χρησιμοποιούν τις ίδιες έννοιες που χρησιμοποιούνται στην υποχρέωση αναφοράς του άρθρου 9 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, προκειμένου να διασφαλίζεται η ενδεδειγμένη αναφορά από πλευράς των κεντρικών αντισυμβαλλομένων.
(20)
Για να εξασφαλιστεί η αδιάλειπτη λειτουργία κατά τη στιγμή της διακοπής, η δευτερεύουσα εγκατάσταση επεξεργασίας του κεντρικού αντισυμβαλλομένου θα πρέπει να βρίσκεται σε επαρκή απόσταση και σε επαρκώς διακριτή, από γεωγραφική άποψη, τοποθεσία από την κύρια εγκατάσταση έτσι ώστε να μην υπόκειται στην ίδια καταστροφή που δύναται να προκαλέσει η μη διαθεσιμότητα της κύριας εγκατάστασης. Θα πρέπει να καταρτιστούν σενάρια που αναλύουν τις επιπτώσεις σε γεγονότα κρίσης σε υπηρεσίες κρίσιμης σημασίας, περιλαμβανομένων σεναρίων που προβλέπουν τη μη διαθεσιμότητα συστημάτων λόγω φυσικής καταστροφής. Οι συγκεκριμένες αναλύσεις θα πρέπει να επανεξετάζονται σε περιοδική βάση.
(21)
Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι είναι συστημικώς σημαντικές υποδομές των χρηματοπιστωτικών αγορών και θα πρέπει να ανακτούν κρίσιμες λειτουργίες εντός δύο ωρών, διαθέτοντας εφεδρικά συστήματα τήρησης αρχείων τα οποία ιδεωδώς αρχίζουν την επεξεργασία αμέσως μετά το συμβάν. Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει επίσης να διασφαλίζουν με άκρως υψηλή πιθανότητα ότι δεν χαθούν δεδομένα.
(22)
Είναι σημαντικό η αθέτηση υποχρέωσης από εκκαθαριστικό μέλος να μην προκαλεί σημαντικές ζημίες σε άλλους συμμετέχοντες στην αγορά. Συνεπώς, οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να καλύπτουν μέσω περιθωρίων ασφαλείας που παρέχει το υπερήμερο μέλος, τουλάχιστον, σημαντικό ποσοστό της πιθανής ζημίας που μπορεί να υποστεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος στη διάρκεια της διαδικασίας συμψηφισμού. Κανόνες θα πρέπει να καθορίζουν το ελάχιστο ποσοστό που θα πρέπει να καλύπτουν τα περιθώρια ασφαλείας για διάφορες κατηγορίες χρηματοπιστωτικών μέσων. Επιπλέον, οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να ακολουθούν αρχές για την επαρκή προσαρμογή των επιπέδων των περιθωρίων ασφαλείας τους στα χαρακτηριστικά εκάστου χρηματοπιστωτικού μέσου ή χαρτοφυλακίου που εκκαθαρίζουν.
(23)
Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να μη μειώνουν τα περιθώρια ασφαλείας τους σε επίπεδο που να διακυβεύει την ασφάλειά τους ως αποτέλεσμα της ύπαρξης άκρως ανταγωνιστικού περιβάλλοντος. Για τον λόγο αυτόν, οι υπολογισμοί του περιθωρίου ασφαλείας θα πρέπει να ακολουθούν ειδικές απαιτήσεις ως προς τις βασικές τους συνιστώσες. Υπό την έννοια αυτή, τα περιθώρια ασφαλείας θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη το πλήρες φάσμα των συνθηκών αγοράς, μεταξύ άλλων τις περιόδους ακραίων συνθηκών.
(24)
Θα πρέπει να θεσπιστούν κανόνες που να προσδιορίζουν το ενδεδειγμένο ποσοστό και τους ενδεδειγμένους χρονικούς ορίζοντες για την περίοδο εκκαθάρισης και τον υπολογισμό της ιστορικής μεταβλητότητας. Ωστόσο, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι διαχειρίζονται δεόντως τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν, είναι επιθυμητό να μην προσδιοριστεί η προσέγγιση την οποία θα πρέπει να υιοθετήσει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος για τον υπολογισμό των απαιτήσεων παροχής περιθωρίου ασφαλείας από αυτές τις παραμέτρους. Για τους ίδιους λόγους, οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να μην εμποδίζονται να βασίζονται σε διάφορες αξιόπιστες μεθοδολογικές προσεγγίσεις για την ανάπτυξη του καθορισμού περιθωρίου βάσει χαρτοφυλακίου, θα πρέπει να δύνανται να χρησιμοποιούν μεθόδους βασισμένες σε συσχετίσεις μεταξύ κινδύνου τιμών του χρηματοπιστωτικού μέσου ή του συνόλου των χρηματοπιστωτικών μέσων που εκκαθαρίζουν, καθώς και τυχόν ενδεδειγμένες μεθόδους που βασίζονται σε ισοδύναμες στατιστικές παραμέτρους εξάρτησης.
(25)
Για να καθοριστεί η χρονική περίοδος κατά την οποία ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκτίθεται σε κίνδυνο αγοράς σε σχέση με τη διαχείριση θέσης υπερήμερου μέλους, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να εξετάσει τα σχετικά χαρακτηριστικά των εκκαθαριζόμενων χρηματοπιστωτικών μέσων ή χαρτοφυλακίου, όπως το επίπεδο ρευστότητάς τους και το μέγεθος της θέσης ή της συγκέντρωσής της. Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να αξιολογούν συνετά τον χρόνο που απαιτείται για το κλείσιμο της θέσης υπερήμερου μέρους μετά την πλέον πρόσφατη συγκέντρωση περιθωρίων ασφαλείας, το μέγεθος της θέσης και τη συγκέντρωσή της.
(26)
Προκειμένου να αποφευχθεί πρόκληση ή επιδείνωση χρηματοπιστωτικής αστάθειας, οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει, στον μέγιστο εφικτό βαθμό, να υιοθετήσουν μελλοντοστρεφείς μεθοδολογίες για τα περιθώρια ασφαλείας οι οποίες περιορίζουν την πιθανότητα φιλοκυκλικών μεταβολών των απαιτήσεων παροχής περιθωρίου ασφαλείας, χωρίς να υπονομευτεί η ανθεκτικότητα του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
(27)
Ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα εμπιστοσύνης για εξωχρηματιστηριακά παράγωγα δικαιολογείται τυπικά επειδή τα συγκεκριμένα προϊόντα μπορεί να επηρεάζονται από λιγότερο αξιόπιστη διαμόρφωση τιμών και πιο βραχυπρόθεσμης διάρκειας ιστορικά στοιχεία στα οποία βασίζονται οι εκτιμήσεις της έκθεσης. Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι δύνανται να εκκαθαρίζουν εξωχρηματιστηριακά παράγωγα που δεν επηρεάζονται από τέτοια φαινόμενα και έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά κινδύνου με τα απαριθμούμενα παράγωγα και θα πρέπει να είσαι σε θέση να εκκαθαρίζουν τα συγκεκριμένα προϊόντα με συνέπεια, ανεξαρτήτως της μεθόδου εκτέλεσης.
(28)
Ο ενδεδειγμένος ορισμός των ακραίων αλλά ευλογοφανών συνθηκών αγοράς αποτελεί βασική συνιστώσα της διαχείρισης της κρίσης από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο. Για τους σκοπούς της τήρησης επικαιροποιημένου πλαισίου διαχείρισης της κρίσης από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο, οι ακραίες αλλά ευλογοφανείς συνθήκες αγοράς θα πρέπει να μην θεωρούνται στατική έννοια, αλλά μάλλον συνθήκες που μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου και ποικίλλουν μεταξύ των αγορών. Ένα σενάριο αγοράς μπορεί να είναι ακραίο αλλά ευλογοφανές για κεντρικό αντισυμβαλλόμενο αλλά να μην έχει μεγάλη σημασία για κάποιον άλλον. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να θεσπίσει ένα άρτιο πλαίσιο εσωτερικής πολιτικής για την ταυτοποίηση των αγορών στις οποίες εκτίθεται και να χρησιμοποιεί ορισμένα κοινά ελάχιστα πρότυπα για τον καθορισμό ακραίων αλλά ευλογοφανών συνθηκών σε κάθε ταυτοποιηθείσα αγορά. Θα πρέπει επίσης να εκτιμά αντικειμενικά την πιθανότητα άσκησης ταυτόχρονων πιέσεων σε πολλαπλές αγορές.
(29)
Για να εξασφαλιστεί η εφαρμογή ενδεδειγμένων και άρτιων ρυθμίσεων διακυβέρνησης, το πλαίσιο που χρησιμοποιεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος για την ταυτοποίηση ακραίων αλλά ευλογοφανών συνθηκών αγοράς θα πρέπει να συζητείται από την επιτροπή κινδύνου και να εγκρίνεται από το συμβούλιο. Θα πρέπει να επανεξετάζεται τουλάχιστον σε ετήσια βάση, ενώ τα αποτελέσματα θα πρέπει να συζητούνται από την επιτροπή κινδύνου και στη συνέχεια να κοινοποιούνται στο συμβούλιο. Η επανεξέταση θα πρέπει να διασφαλίζει ότι οι μεταβολές στην κλίμακα και στη συγκέντρωση της έκθεσης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, καθώς και οι εξελίξεις στις αγορές στις οποίες λειτουργεί αντικατοπτρίζονται στον ορισμό των ακραίων αλλά ευλογοφανών συνθηκών αγοράς. Η εν λόγω επανεξέταση δεν θα πρέπει, όμως, να θεωρηθεί υποκατάστατο της συνεχούς αποτίμησης από πλευράς του κεντρικού αντισυμβαλλομένου της επάρκειας του κεφαλαίου εκκαθάρισης που διαθέτει υπό το πρίσμα των εξελισσόμενων συνθηκών αγοράς
(30)
Για να εξασφαλιστεί η επαρκής διαχείριση του κινδύνου ρευστότητάς τους, οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να θεσπίσουν πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας. Το συγκεκριμένο πλαίσιο θα πρέπει να εξαρτάται από τον χαρακτήρα των υποχρεώσεών του και να εξετάζει τα εργαλεία που διαθέτει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος για την εκτίμηση του κινδύνου ρευστότητας που αντιμετωπίζει, τον καθορισμό των πιέσεων επί της ρευστότητας που πιθανόν να επέλθουν και τη διασφάλιση της επάρκειας των ρευστοποιήσιμων πόρων του.
(31)
Κατά την εκτίμηση της επάρκειας των ρευστοποιήσιμων πόρων του, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να εξετάζει το μέγεθος και τη ρευστότητα των πόρων που κατέχει, καθώς και τον πιθανό κίνδυνο συγκέντρωσης αυτών των περιουσιακών στοιχείων. Είναι σημαντικό οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι να εντοπίζουν όλα τα σημαντικά είδη συγκεντρώσεων κινδύνου της ρευστότητας στο πλαίσιο των πόρων τους έτσι ώστε η ρευστότητα των κεντρικών αντισυμβαλλομένων να είναι άμεσα διαθέσιμη όπου είναι αναγκαίο. Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει επίσης να εξετάζουν επιπρόσθετους κινδύνους που απορρέουν από πολλαπλές σχέσεις αλληλεξαρτήσεις και συγκεντρώσεις.
(32)
Δεδομένου ότι η ρευστότητα θα πρέπει να άμεσα διαθέσιμη για συναλλαγές της ίδιας ημέρας ή ακόμα και για ενδοημερήσιες συναλλαγές, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να χρησιμοποιεί ρευστά διαθέσιμα στην κεντρική τράπεζα έκδοσης, ρευστά διαθέσιμα σε φερέγγυες εμπορικές τράπεζες, δεσμευθείσες πιστώσεις, δεσμευθέντα ρέπος, άκρως εμπορεύσιμα στοιχεία επιπρόσθετης ασφάλειας που τίθενται σε θεματοφυλακή και επενδύσεις που είναι άμεσα διαθέσιμες και μετατρέψιμες σε ρευστά διαθέσιμα με προκαθορισμένες και άκρως αξιόπιστες ρυθμίσεις χρηματοδότησης, ακόμα και σε ακραίες συνθήκες στις αγορές. Τα εν λόγω κίνητρα και ασφάλειες θα πρέπει να λογίζονται μόνον ως μέρος προκαθορισμένων ρευστοποιήσιμων χρηματοοικονομικών πόρων υπό ορισμένες προϋποθέσεις.
(33)
Προκειμένου να παρέχεται το απαραίτητο κίνητρο στον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο να καθορίσει συνετές απαιτήσεις και να διατηρήσει το εν λόγω ποσό σε επαρκές επίπεδο αποφεύγοντας παράλληλα το ρυθμιστικό αρμπιτράζ, είναι σημαντικό να καθοριστεί κοινή μεθοδολογία για τον υπολογισμό και τη διατήρηση συγκεκριμένου ποσού των ειδικών ιδίων πόρων που θα πρέπει να διατηρεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος για να τους χρησιμοποιεί στις γραμμές άμυνας σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης. Είναι ουσιαστικό να διατηρεί χωριστά αυτούς τους πόρους καλύπτουν ζημίες από αθέτηση υποχρέωσης και με διακριτή λειτουργία από τις ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις του κεντρικού αντισυμβαλλομένου που καλύπτουν διάφορους κινδύνους στους οποίους δύναται να εκτεθεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος.
(34)
Είναι σημαντικό οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι να εφαρμόζουν συνεπή μεθοδολογία για τον υπολογισμό των ιδίων πόρων που θα χρησιμοποιηθούν στις γραμμές άμυνας σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης, προκειμένου να εξασφαλιστούν ισοδύναμοι όροι μεταξύ κεντρικών αντισυμβαλλομένων. Η παροχή διακριτικής ευχέρειας στους κεντρικούς αντισυμβαλλομένους για να εφαρμόσουν επαρκώς σαφή μεθοδολογία θα οδηγήσει σε πολύ διαφορετικά αποτελέσματα μεταξύ των κεντρικών αντισυμβαλλομένων, παρέχοντας τοιουτοτρόπως κίνητρα για ρυθμιστικό αρμπιτράζ. Συνεπώς, είναι βασικό να μην επιτρέπει η μεθοδολογία τη διακριτική ευχέρεια των κεντρικών αντισυμβαλλομένων. Για τον σκοπό αυτόν, ενδείκνυται να έχουν απλό ποσοστό βάσει σαφώς αναγνωρίσιμου μέτρου και σαφούς μεθοδολογίας, προκειμένου να διασφαλίζεται συνεκτικός υπολογισμός των ιδίων πόρων των κεντρικών αντισυμβαλλομένων που χρησιμοποιούνται στις γραμμές άμυνας σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης.
(35)
Θα πρέπει να θεσπιστούν ορισμένα ελάχιστα κριτήρια που διασφαλίζουν ότι αποδεκτές ασφάλειες είναι άκρως ρευστοποιήσιμες και μπορούν να μετατραπούν ταχέως σε ρευστά διαθέσιμα με ελάχιστες επιπτώσεις επί των τιμών. Τα κριτήρια αυτά θα πρέπει να αφορούν τον εκδότη της ασφάλειας, τον βαθμό στον οποίον μπορεί να ρευστοποιηθεί στη αγορά και το κατά πόσο η αξία της συσχετίζεται με την πιστωτική ικανότητα του μέλους που παρέχει την ασφάλεια ώστε να ληφθεί μέριμνα για πιθανό κίνδυνο δυσμενούς συσχέτισης. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να έχει την επιλογή να εφαρμόζει επιπρόσθετα κριτήρια όπου είναι αναγκαίο για την επίτευξη του ευκταίου επιπέδου ευρωστίας.
(36)
Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να αποδέχονται μόνον άκρως ρευστοποιήσιμες ασφάλειες με ελάχιστο πιστωτικό κίνδυνο και κίνδυνο αγοράς. Προκειμένου να διασφαλίζεται ότι οι ασφάλειες τις οποίες κατέχουν οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι παραμένουν άκρως ρευστοποιήσιμες ανά πάσα στιγμή, είναι αναγκαίο να καθιερώσουν οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι διαφανείς και προβλέψιμες πολιτικές και διαδικασίες προκειμένου να αξιολογούν και να παρακολουθούν διαρκώς τη ρευστότητα των περιουσιακών στοιχείων που γίνονται αποδεκτά ως ασφάλειες, εφαρμόζοντας κατάλληλες μεθοδολογίες αποτίμησης. Για τον σκοπό αυτόν, οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει επίσης να εφαρμόζουν όρια συγκέντρωσης με σκοπό να διατηρούν επαρκή διαφοροποίηση των ασφαλειών, ώστε να εξασφαλίζεται η δυνατότητα άμεσης ρευστοποίησης, χωρίς σημαντικό κίνδυνο αγοράς που θα μπορούσε να επηρεάσει την αξία τους. Κατά τον καθορισμό των πολιτικών τους για επιλέξιμες ασφάλειες και όρια συγκέντρωσης θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την παγκόσμια διαθεσιμότητα αυτών των ασφαλειών δεδομένων των δυνητικών μακροοικονομικών επιπτώσεων των πολιτικών τους.
(37)
Για να αποφευχθεί κίνδυνος δυσμενούς συσχέτισης, τα εκκαθαριστικά μέλη δεν θα πρέπει, εν γένει, να δύνανται να χρησιμοποιούν ως ασφάλεια ίδιες κινητές αξίες ή κινητές αξίες εκδοθείσες από οντότητα του ομίλου τους. Ωστόσο, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να είναι σε θέση να επιτρέπει σε εκκαθαριστικά μέλη να παρέχουν καλυμμένα ομόλογα τα οποία είναι απομονωμένα από την αφερεγγυότητα του εκδότη. Η υποκείμενη ασφάλεια θα πρέπει παρ’ όλα αυτά να είναι κατάλληλα διαχωρισμένη από τον εκδότη και να πληροί τα ελάχιστα κριτήρια για να μπορεί να είναι αποδεκτή ως ασφάλεια. Το εκκαθαριστικό μέλος θα πρέπει να μην εκδίδει χρηματοπιστωτικά μέσα με πρωταρχικό σκοπό τη χρησιμοποίησή τους ως ασφάλειας από άλλο εκκαθαριστικό μέλος.
(38)
Για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια των κεντρικών αντισυμβαλλόμενων, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να αποδέχεται ως ασφάλεια εγγύηση εμπορικής τράπεζας μόνο μετά από ενδελεχή αξιολόγηση του εκδότη και του νομικού, συμβατικού και λειτουργικού πλαισίου της εγγύησης. Ακάλυπτη έκθεση των κεντρικών αντισυμβαλλομένων σε εμπορικές τράπεζες θα πρέπει να αποφεύγεται. Συνεπώς, οι εγγυήσεις εμπορικών τραπεζών δύνανται να γίνονται αποδεκτές μόνον υπό αυστηρούς όρους. Οι όροι αυτοί πληρούνται, εν γένει, σε αγορές που χαρακτηρίζονται από υψηλή συγκέντρωση εμπορικών τραπεζών που επιθυμούν να χορηγήσουν πιστώσεις σε μη χρηματοοικονομικά εκκαθαριστικά μέλη. Για τον λόγο αυτόν, θα πρέπει να επιτραπεί υψηλότερο όριο συγκέντρωσης στις συγκεκριμένες περιπτώσεις.
(39)
Για να περιορίσει τον κίνδυνο αγοράς, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να αποτιμά την ασφάλειά του τουλάχιστον σε ημερήσια βάση. Θα πρέπει να εφαρμόσει συνετούς συντελεστές αποκοπής που αντικατοπτρίζουν τη δυνητική μείωση της αξίας της ασφάλειας κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ της τελευταίας αναπροσαρμογής της και της περιόδου κατά την οποία η ασφάλεια μπορεί εύλογα να θεωρηθεί ρευστοποιήσιμη σε ακραίες συνθήκες αγοράς. Το επίπεδο της ασφάλειας θα πρέπει επίσης να λαμβάνει υπόψη τη δυνητική έκθεση σε κίνδυνο δυσμενούς συσχέτισης.
(40)
Η εφαρμογή συντελεστών αποκοπής θα επιτρέψει επίσης στον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο να αποφεύγει ευρείες και απροσδόκητες προσαρμογές στο ποσό της απαιτούμενης ασφάλειας, αποφεύγοντας φιλοκυκλικές επιπτώσεις, στο μέτρο του δυνατού.
(41)
Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να μη συγκεντρώνει ασφάλειες σε περιορισμένο αριθμό εκδοτών ή σε περιορισμένο αριθμό περιουσιακών στοιχείων, έτσι ώστε να αποφεύγονται δυνητικές σημαντικές δυσμενείς επιπτώσεις επί των τιμών σε περίπτωση ρευστοποίησης της ασφάλειας βραχυπρόθεσμα. Για τον λόγο αυτόν, συγκεντρωμένες θέσεις ασφαλειών θα πρέπει να μη θεωρούνται άκρως ρευστοποιήσιμες.
(42)
Ο κίνδυνος ρευστότητας, ο πιστωτικός κίνδυνος και ο κίνδυνος αγοράς θα πρέπει να εξετάζονται σε επίπεδο χαρτοφυλακίου, καθώς και στο επίπεδο μεμονωμένου χρηματοπιστωτικού μέσου. Το συγκεντρωμένο χαρτοφυλάκιο μπορεί έχει σημαντική αρνητική επίπτωση στη ρευστότητα της ασφάλειας ή των χρηματοπιστωτικών μέσων στα οποία ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να επενδύσει τους χρηματοοικονομικούς πόρους του, εφόσον η πώληση μεγάλων θέσεων σε ακραίες συνθήκες αγοράς είναι απίθανο να καταστεί εφικτή χωρίς συμπίεση των αγοραίων τιμών. Για τον ίδιο λόγο, οι ασφάλειες που διατηρεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να παρακολουθούνται και να αποτιμώνται σε αδιάλειπτη βάση προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι διατηρούν τη ρευστότητά τους.
(43)
Οι αγορές παραγώγων ενέργειας δείχνουν ιδιαίτερα έντονη διασύνδεση με αγορές άμεσης παράδοσης βασικών προϊόντων και στις συγκεκριμένες αγορές παραγώγων το ποσοστό των μη χρηματοοικονομικών εκκαθαριστικών μελών είναι υψηλό. Σε αυτές τις αγορές, σημαντικός αριθμός συμμετεχόντων στην αγορά είναι επίσης παραγωγοί του υποκείμενου βασικού προϊόντος. Η πρόσβαση σε επαρκείς ασφάλειες για την πλήρη στήριξη των εγγυήσεων εμπορικών τραπεζών μπορεί να απαιτεί σημαντική αποεπένδυση των τρεχουσών θέσεών τους από αυτά τα μη χρηματοοικονομικά εκκαθαριστικά μέλη ή μπορεί να τα εμποδίσει από τη συνέχιση της εκκαθάρισης των θέσεών τους ως άμεσο εκκαθαριστικό μέλος κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Η συγκεκριμένη διαδικασία μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στις αγορές ενέργειας, όσον αφορά τη ρευστότητα και την ποικιλομορφία των συμμετεχόντων στην αγορά. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να αναβληθεί η εφαρμογή της σύμφωνα με σαφώς καθορισμένο χρονοδιάγραμμα.
(44)
Προκειμένου να διασφαλιστεί η συνεπής εφαρμογή του πλαισίου που θεσπίζει ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 648/2012, όλοι οι τομείς θα πρέπει να αντιμετωπίσουν παρεμφερείς απαιτήσεις στην τελική μορφή των εφαρμοστέων κανόνων. Οι ενεργειακές εταιρείες λειτουργούν επί του παρόντος εντός επαρκώς καθορισμένου πλαισίου που απαιτεί χρόνο για να προσαρμοστεί στις νέες απαιτήσεις, προκειμένου να αποφευχθούν αρνητικές επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία. Συνεπώς, είναι ευκταίο να οριστεί ημερομηνία εφαρμογής για τους συγκεκριμένους τύπους αγοράς, η οποία θα επιτρέψει την ενδεδειγμένη μετάβαση από την τρέχουσα πρακτική αγοράς χωρίς να επηρεαστεί αδικαιολόγητα η δομή και η ρευστότητα της αγοράς.
(45)
Η επενδυτική πολιτική του κεντρικού αντισυμβαλλομένου θα πρέπει να αποδίδει την ύψιστη προτεραιότητα στις αρχές της διατήρησης κεφαλαίων και της μεγιστοποίησης της ρευστότητας. Η επενδυτική πολιτική θα πρέπει επίσης να διασφαλίζει ότι δεν θα προκληθούν συγκρούσεις συμφερόντων με τα εμπορικά συμφέροντα του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
(46)
Τα κριτήρια που θα πρέπει να τηρούν τα χρηματοπιστωτικά μέσα για να θεωρηθούν επιλέξιμες επενδύσεις για τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την αρχή 16 της CPSS-IOSCO, προκειμένου να διασφαλιστεί η διεθνής συνεκτικότητα. Ειδικότερα, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να εφαρμόζει περιοριστικά πρότυπα όσον αφορά τον εκδότη του χρηματοπιστωτικού μέσου, τη μεταβιβασιμότητα του χρηματοπιστωτικού μέσου και την πιστωτική αγορά, τη μεταβλητότητα και τον συναλλαγματικό κίνδυνο του χρηματοπιστωτικού μέσου. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να διασφαλίσει ότι δεν θα υπονομεύσει τα μέτρα που θα ληφθούν για να περιοριστεί η έκθεση σε κίνδυνο των επενδύσεών του λόγω υπερβολικής έκθεσης σε τυχόν μεμονωμένο χρηματοπιστωτικό μέσο, τύπο χρηματοπιστωτικού μέσου, μεμονωμένο εκδότη, τύπο εκδότη ή μεμονωμένο θεματοφύλακα.
(47)
Η χρησιμοποίηση παραγώγων από κεντρικό αντισυμβαλλόμενο τον εκθέτει σε επιπρόσθετους πιστωτικούς κινδύνους και κινδύνους αγοράς και είναι συνεπώς απαραίτητο να καθοριστεί ένα περιοριστικό σύνολο περιστάσεων υπό τις οποίες ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να επενδύσει τους χρηματοοικονομικούς πόρους σε παράγωγα. Δεδομένου ότι σκοπός του κεντρικού αντισυμβαλλομένου θα πρέπει να είναι η διατήρηση επίπεδης θέσης όσον αφορά τον κίνδυνο αγοράς, οι μόνοι κίνδυνοι που θα πρέπει να καλύψει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος είναι εκείνοι που αφορούν τις ασφάλειες που αποδέχεται ή οι κίνδυνοι που απορρέουν από την αθέτηση υποχρέωσης από εκκαθαριστικό μέλος. Οι κίνδυνοι όσον αφορά την ασφάλεια που αποδέχεται ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να τύχουν επαρκούς διαχείρισης μέσω συντελεστών αποκοπής και δεν θεωρείται αναγκαίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος να χρησιμοποιεί παράγωγα εν προκειμένω. Τα παράγωγα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο μόνο για τη διαχείριση του κινδύνου ρευστότητας που απορρέει από έκθεση σε διαφορετικά νομίσματα και για τους σκοπούς της αντιστάθμισης χαρτοφυλακίου υπερήμερου εκκαθαριστικού μέλους και μόνο σε περιπτώσεις όπου οι διαδικασίες διαχείρισης αθέτησης υποχρέωσης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου προβλέπουν την εν λόγω χρησιμοποίηση.
(48)
Για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια των κεντρικών αντισυμβαλλομένων, θα πρέπει να επιτρέπεται μόνον η διατήρηση ρευστών διαθέσιμων σε ακάλυπτες καταθέσεις σε ελάχιστες αναλογίες. Κατά τη διασφάλιση των ρευστών διαθέσιμων τους, οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι θα πρέπει να εξασφαλίζουν ότι τυγχάνουν πάντα επαρκούς προστασίας έναντι κινδύνου ρευστότητας.
(49)
Είναι αναγκαίο να καθοριστούν αυστηρές απαιτήσεις για ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες και απολογιστικούς ελέγχους που διασφαλίζουν ότι τα μοντέλα κεντρικού αντισυμβαλλομένου, οι μεθοδολογίες τους και το πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας λειτουργούν σωστά, λαμβανομένων υπόψη όλων των κινδύνων στους οποίους εκτίθεται ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, έτσι ώστε ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος να διαθέτει αδιαλείπτως επαρκείς πόρους για την κάλυψη αυτών των κινδύνων.
(50)
Για να εξασφαλιστεί η συνεπής εφαρμογή των απαιτήσεων για τους κεντρικούς αντισυμβαλλομένους, είναι αναγκαίο να θεσπιστούν λεπτομερείς διατάξεις όσον αφορά τους τύπους των αναληπτέων ελέγχων, μεταξύ άλλων έλεγχοι αντοχής σε ακραίες συνθήκες και απολογιστικοί έλεγχοι. Προκειμένου να καλυφθεί το φάσμα συμβάσεων ασφάλειας και συμβάσεων παραγώγων που μπορεί να εκκαθαριστούν στο μέλλον, να αντικατοπτριστούν οι διαφορές στις επιχειρηματικές προσεγγίσεις και στις προσεγγίσεις διαχείρισης κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, να καταστεί δυνατή η αντιμετώπιση μελλοντικών εξελίξεων και νέων κινδύνων και να επιτραπεί επαρκής ευελιξία, απαιτείται προσέγγιση βασισμένη σε κριτήρια.
(51)
Κατά την επικύρωση των μοντέλων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, των μεθοδολογιών τους και του πλαισίου διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας είναι σημαντικό να χρησιμοποιηθεί ενδεδειγμένο ανεξάρτητο μέρος, έτσι ώστε να εντοπιστούν και να ληφθούν τα τυχόν απαραίτητα διορθωτικά μέτρα πριν από την εφαρμογή και να αποφευχθούν τυχόν σημαντικές συγκρούσεις συμφερόντων. Το ανεξάρτητο μέρος θα πρέπει να είναι επαρκώς διαχωρισμένο από το τμήμα της δραστηριότητας του κεντρικού αντισυμβαλλομένου που αναπτύσσει, εφαρμόζει και λειτουργεί το μοντέλο ή τις πολιτικές που επανεξετάζονται και θα πρέπει να μην έχει ουσιαστική σύγκρουση συμφερόντων. Οι εν λόγω προϋποθέσεις μπορούν να πληρούνται είτε στην περίπτωση εσωτερικού μέρους με χωριστές γραμμές αναφοράς είτε στην περίπτωση εξωτερικού μέρους.
(52)
Διάφορες πτυχές των χρηματοοικονομικών πόρων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, ιδίως κάλυψη περιθωρίων ασφαλείας, κεφάλαια εκκαθάρισης και άλλοι χρηματοοικονομικοί πόροι, αποβλέπουν στην κάλυψη διαφόρων σεναρίων και στόχων. Συνεπώς είναι απαραίτητο να παρέχονται ειδικές απαιτήσεις ώστε να αντικατοπτρίζονται αυτοί οι στόχοι και να εξασφαλίζεται η συνεπής εφαρμογή από τους κεντρικούς αντισυμβαλλομένους. Κατά την αξιολόγηση της απαραίτητης κάλυψης, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει να μην αφαιρεί τυχόν έκθεση μεταξύ υπερήμερων εκκαθαριστικών μελών προκειμένου να αποφευχθεί ο μετριασμός των δυνητικών επιπτώσεων που μπορούσαν να έχει η συγκεκριμένη έκθεση.
(53)
Οι διάφοροι τύποι χρηματοπιστωτικών μέσων που μπορεί να εκκαθαρίσει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος υπόκεινται σε ποικιλία ειδικών κινδύνων. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα πρέπει συνεπώς να λάβει υπόψη όλους τους κινδύνους σχετικά με τις αγορές στις οποίες παρέχει υπηρεσίες εκκαθάρισης με βάση τα μοντέλα του, τις μεθοδολογίες τους και το πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας ώστε να εξασφαλίσει ότι εκτιμά επαρκώς τη δυνητική μελλοντική έκθεσή του. Για να ληφθούν καταλλήλως υπόψη οι κίνδυνοι αυτοί, οι απαιτήσεις ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες θα πρέπει να περιλαμβάνουν κινδύνους ειδικούς κατά μέσο οι οποίοι είναι σημαντικοί για διάφορους τύπους χρηματοπιστωτικών μέσων.
(54)
Για να διασφαλίσει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ότι το μοντέλο του για τον υπολογισμό των αρχικών περιθωρίων ασφαλείας αντικατοπτρίζει επαρκώς τη δυνητική έκθεσή του, εκτός από τον ημερήσιο απολογιστικό έλεγχο της κάλυψης του περιθωρίου ασφαλείας του που εξετάζει την επάρκεια του απαιτούμενου περιθωρίου ασφαλείας, θα πρέπει επίσης να εκτελεί απολογιστικούς ελέγχους των βασικών παραμέτρων και υποθέσεων του μοντέλου. Αυτό είναι ουσιώδες προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα μοντέλα των κεντρικών αντισυμβαλλομένων υπολογίζουν επακριβώς το αρχικό περιθώριο ασφαλείας.
(55)
Η αυστηρή ανάλυση του ευαίσθητου χαρακτήρα των απαιτήσεων παροχής περιθωρίου ασφαλείας μπορεί να αποκτήσει αυξημένη σημασία όταν οι αγορές είναι μη ρευστοποιήσιμες ή μεταβλητές και θα πρέπει να χρησιμοποιείται για να καθορίζονται οι επιπτώσεις των ποικίλων σημαντικών παραμέτρων του μοντέλου. Η ανάλυση του ευαίσθητου χαρακτήρα είναι αποτελεσματικό εργαλείο για τη διερεύνηση των συγκαλυμμένων ελλείψεων που δεν αποκαλύπτονται με τους απολογιστικούς ελέγχους.
(56)
Η μη δυνατότητα διενέργειας ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες και απολογιστικών ελέγχων μπορεί να οδηγήσει σε ανεπάρκεια των χρηματοοικονομικών και ρευστοποιήσιμων πόρων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου για την κάλυψη των πραγματικών κινδύνων στους οποίους εκτίθεται. Οι ενδεδειγμένοι έλεγχοι επιτρέπουν επίσης στα μοντέλα, στις μεθοδολογίες τους και στο πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας που διαθέτει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος να αντιμετωπίζουν άμεσα τις μεταβαλλόμενες αγορές και τους νέους κινδύνους. Επομένως, τα αποτελέσματα των ελέγχων θα πρέπει να χρησιμοποιούνται αμέσως από τους κεντρικούς αντισυμβαλλομένους προκειμένου να επανεξετάζουν τα μοντέλα, τις μεθοδολογίες τους και το πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας.
(57)
Η διαμόρφωση μοντέλων για ακραίες συνθήκες αγοράς μπορεί να βοηθήσει τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο να καθορίσει τα όρια των τρεχόντων μοντέλων του, το πλαίσιο διαχείρισης κινδύνου ρευστότητας και τους χρηματοοικονομικούς και ρευστοποιήσιμους πόρους του. Ωστόσο, απαιτεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος να εκφέρει γνώμη κατά τη διαμόρφωση μοντέλων για διαφορετικές αγορές και προϊόντα. Οι αντίστροφοι έλεγχοι αντοχής σε ακραίες συνθήκες θα πρέπει να θεωρηθούν πρόσφορο εργαλείο διαχείρισης, αν και όχι το κυριότερο, για τον καθορισμό του κατάλληλου επιπέδου των χρηματοοικονομικών πόρων.
(58)
Η συμμετοχή εκκαθαριστικών μελών, πελατών και άλλων σχετικών συμφεροντούχων στον έλεγχο των διαδικασιών διαχείρισης αθέτησης υποχρέωσης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, μέσω ασκήσεων προσομοίωσης, είναι ουσιώδης προκειμένου να διασφαλιστεί ότι έχουν την αντίληψη και την επιχειρησιακή ικανότητα να συμμετέχουν επιτυχώς σε μία κατάσταση διαχείρισης αθέτησης υποχρέωσης. Οι ασκήσεις προσομοίωσης θα πρέπει να αντιγράφουν ένα σενάριο αθέτησης υποχρέωσης που καταδεικνύει τους ρόλους και τις ευθύνες των εκκαθαριστικών μελών, των πελατών και άλλων σχετικών συμφεροντούχων. Επιπροσθέτως, είναι σημαντικό ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος να έχει κατάλληλους μηχανισμούς που του επιτρέπουν να εξακριβώσει αν απαιτείται η ανάληψη διορθωτικής δράσης και να εντοπίσει τυχόν έλλειψη σαφήνειας, ή επιτρεπόμενη διακριτική ευχέρεια, σε κανόνες και διαδικασίες. Ο έλεγχος των διαδικασιών διαχείρισης αθέτησης υποχρέωσης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου είναι ιδιαίτερα σημαντικός όταν βασίζεται σε μη υπερήμερα εκκαθαριστικά μέλη ή τρίτα μέρη που συνδράμουν τη διαδικασία εκκαθάρισης και όταν οι διαδικασίες σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης ουδέποτε έχουν ελεγχθεί με πραγματική αθέτηση υποχρέωσης.
(59)
Ο παρών κανονισμός βασίζεται στα σχέδια ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων που υπέβαλε η Ευρωπαϊκή Αρχή Κινητών Αξιών και Αγορών (ΕΑΚΑΑ) στην Επιτροπή.
(60)
Η ΕΑΚΑΑ προβαίνει, όπου ενδείκνυται, σε διαβουλεύσεις με την Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών (ΕΑΤ), το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συστημικού Κινδύνου και τα μέλη του ΕΣΚΤ, πριν από την υποβολή των σχεδίων τεχνικών προτύπων στα οποία βασίζεται ο παρών κανονισμός. Σύμφωνα με το άρθρο 10 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1095/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Νοεμβρίου 2010, σχετικά με τη σύσταση Ευρωπαϊκής Εποπτικής Αρχής (Ευρωπαϊκή Αρχή Κινητών Αξιών και Αγορών) (4), η ΕΑΚΑΑ πραγματοποίησε ανοιχτές δημόσιες διαβουλεύσεις για τα εν λόγω σχέδια ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων, ανέλυσε τα δυνητικά συναφή κόστη και οφέλη και ζήτησε τη γνώμη της Ομάδας Συμφεροντούχων Κινητών Αξιών και Αγορών, που συστάθηκε σύμφωνα με το άρθρο 37 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1095/2010,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ I
ΓΕΝΙΚΑ
Άρθρο 1
Ορισμοί
Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
1) «κίνδυνος βάσης»: ο κίνδυνος που ανακύπτει από μεταβολές που δεν είναι πλήρως συσχετιζόμενες μεταξύ δύο ή περισσότερων περιουσιακών στοιχείων ή συμβάσεων που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος·
2) «χρονικό διάστημα εμπιστοσύνης»: το ποσοστό των μεταβολών της έκθεσης για κάθε χρηματοπιστωτικό μέσο που εκκαθαρίζεται, με αναφορά σε συγκεκριμένη προγενέστερη περίοδο που πρέπει να καλύψει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος για ορισμένη περίοδο εκκαθάρισης·
3) «απόδοση ευκολίας»: οφέλη από άμεση κατοχή φυσικού βασικού προϊόντος που επηρεάζονται τόσο από συνθήκες της αγοράς όσο και από παράγοντες όπως το φυσικό κόστος αποθήκευσης·
4) «περιθώρια ασφαλείας»: περιθώρια που αναφέρονται στο άρθρο 41 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, τα οποία αποτελούνται, τουλάχιστον, από αρχικά περιθώρια και περιθώρια διαφορών αποτίμησης·
5) «αρχικό περιθώριο ασφαλείας»: περιθώρια ασφαλείας που συλλέγονται από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο για να καλύψει δυνητική μελλοντική έκθεση σε εκκαθαριστικά μέλη που παρέχουν το περιθώριο ασφαλείας και, όπου ενδείκνυται, σε διαλειτουργικούς κεντρικούς αντισυμβαλλομένους, στο χρονικό διάστημα μεταξύ της τελευταίας συλλογής περιθωρίου ασφαλείας και της εκκαθάρισης θέσεων κατόπιν αθέτησης υποχρέωσης από εκκαθαριστικό μέλος ή αθέτηση υποχρέωσης από διαλειτουργικό κεντρικό αντισυμβαλλόμενο·
6) «περιθώριο διαφορών αποτίμησης»: περιθώρια ασφαλείας που συλλέγονται ή αποπληρώνονται για να αντικατοπτρίζουν την τρέχουσα έκθεση που απορρέει από πραγματικές μεταβολές της αγοραίας τιμής·
7) «αιφνίδια απόκλιση σε κίνδυνο αθέτησης υποχρέωσης» (jump-to-default risk): ο κίνδυνος να αθετήσει αιφνιδίως ο αντισυμβαλλόμενος ή ο εκδότης υποχρέωση, προτού προλάβει η αγορά να αντιδράσει στον αυξημένο κίνδυνο αθέτησης υποχρέωσής του·
8) «περίοδος εκκαθάρισης»: η χρονική περίοδος που χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό των περιθωρίων ασφαλείας, την οποία ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος κρίνει αναγκαία για να διαχειριστεί την έκθεσή του σε υπερήμερο μέλος και στη διάρκεια της οποίας ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκτίθεται σε κίνδυνο αγοράς σχετικά με τη διαχείριση των θέσεων υπερήμερου μέλους·
9) «προγενέστερη περίοδος»: ο χρονικός ορίζοντας για τον υπολογισμό της ιστορικής μεταβλητότητας·
10) «εξαίρεση ελέγχου»: το αποτέλεσμα ελέγχου που δείχνει ότι το μοντέλο ή το πλαίσιο διαχείρισης κινδύνου ρευστότητας του κεντρικού αντισυμβαλλομένου δεν επέφερε το επιδιωκόμενο επίπεδο κάλυψης·
11) «κίνδυνος δυσμενούς συσχέτισης»: ο κίνδυνος που απορρέει από έκθεση σε αντισυμβαλλόμενο ή εκδότη, όταν οι ασφάλειες που παρέχει ο αντισυμβαλλόμενος ή εκδίδει ο εκδότης έχουν υψηλή συσχέτιση με τον πιστωτικό του κίνδυνο.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ II
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΥ ΤΡΙΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
[Άρθρο 25 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012]
Άρθρο 2
Πληροφορίες που πρέπει να παρέχονται στην ΕΑΚΑΑ για την αναγνώριση κεντρικού αντισυμβαλλομένου
Η αίτηση αναγνώρισης που υποβάλλεται από κεντρικό αντισυμβαλλόμενο εγκατεστημένο σε τρίτη χώρα περιλαμβάνει, τουλάχιστον, τις ακόλουθες πληροφορίες:
α)
την πλήρη επωνυμία της νομικής οντότητας·
β)
ταυτότητες των μετόχων ή μελών με ειδικές συμμετοχές·
γ)
κατάλογο κρατών μελών στα οποία προτίθεται να παρέχει υπηρεσίες·
δ)
κατηγορίες εκκαθαριζόμενων χρηματοπιστωτικών μέσων·
ε)
λεπτομέρειες που πρέπει να περιληφθούν στον ιστότοπο της ΕΑΚΑΑ σύμφωνα με το άρθρο 88 παράγραφος 1 στοιχείο ε) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012·
στ)
λεπτομέρειες για τους χρηματοοικονομικούς πόρους του, τη μορφή και τις μεθόδους υπό τις οποίες διατηρούνται και τις ρυθμίσεις διασφάλισής τους, συμπεριλαμβανομένων των διαδικασιών διαχείρισης αθέτησης υποχρέωσης·
ζ)
λεπτομέρειες σχετικά με τη μεθοδολογία του περιθωρίου ασφαλείας και για τον υπολογισμό του κεφαλαίου εκκαθάρισης·
η)
κατάλογος των επιλέξιμων ασφαλειών·
θ)
ανάλυση των αξιών, υπό μορφή μελλοντικών προβλέψεων εφόσον απαιτείται, που εκκαθαρίζονται από τον αιτούντα κεντρικό αντισυμβαλλόμενο ανά εκκαθαριζόμενο νόμισμα της Ένωσης·
ι)
αποτελέσματα των ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες και των απολογιστικών ελέγχων που διενεργήθηκαν κατά το έτος πριν από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης·
ια)
κανόνες και εσωτερικές διαδικασίες που εφαρμόζει, με αποδεικτικά στοιχεία πλήρους συμμόρφωσης προς τις απαιτήσεις που ισχύουν στη συγκεκριμένη τρίτη χώρα·
ιβ)
λεπτομέρειες για τυχόν ρυθμίσεις εξωτερικής ανάθεσης·
ιγ)
λεπτομέρειες για ρυθμίσεις διαχωρισμού και την αντίστοιχη νομική ορθότητα και εκτελεστότητα·
ιδ)
λεπτομέρειες για τις απαιτήσεις πρόσβασης στον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο και τους όρους αναστολής και απώλειας της ιδιότητας του μέλους·
ιε)
λεπτομέρειες τυχόν ρύθμισης διαλειτουργικότητας, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών που παρασχέθηκαν στην αρμόδια αρχή της τρίτης χώρας για την αξιολόγηση της ρύθμισης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III
ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ
[Άρθρο 26 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012]
Άρθρο 3
Ρυθμίσεις διακυβέρνησης
1. Οι βασικές συνιστώσες των ρυθμίσεων διακυβέρνησης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, που καθορίζουν την οργανωτική δομή του, καθώς και σαφώς προσδιορισμένες και τεκμηριωμένες πολιτικές, διαδικασίες και διεργασίες σύμφωνα με τις οποίες λειτουργούν το συμβούλιο και τα ανώτατα διοικητικά στελέχη του, περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
α)
τη σύνθεση, τον ρόλο και τις αρμοδιότητες του συμβουλίου και τυχόν επιτροπών του συμβουλίου·
β)
τους ρόλους και τις αρμοδιότητες της διοίκησης·
γ)
τη δομή των ανώτατων διοικητικών στελεχών·
δ)
τις ιεραρχικές σχέσεις μεταξύ των ανώτατων διοικητικών στελεχών και του συμβουλίου·
ε)
τις διαδικασίες για τον διορισμό των μελών του συμβουλίου και των ανώτατων διοικητικών στελεχών·
στ)
τον σχεδιασμό των λειτουργιών διαχείρισης κινδύνου, συμμόρφωσης και εσωτερικού ελέγχου·
ζ)
τις διαδικασίες για τη διασφάλιση της λογοδοσίας προς τους συμφεροντούχους.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διαθέτει επαρκές προσωπικό για την εκπλήρωση όλων των υποχρεώσεων που απορρέουν από τον παρόντα κανονισμό και τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 648/2012. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δεν έχει κοινό προσωπικό με άλλες οντότητες του ομίλου, με την επιφύλαξη ρύθμισης σχετικής με την εξωτερική ανάθεση, σύμφωνα με το άρθρο 35 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος προβαίνει σε σαφή, συνεπή και επαρκώς τεκμηριωμένη κατανομή των γραμμών ευθύνης. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διασφαλίζει ότι τα καθήκοντα υπεύθυνου κινδύνου, υπεύθυνου συμμόρφωσης και υπεύθυνου τεχνολογίας ασκούνται από διαφορετικά άτομα, που είναι υπάλληλοι του κεντρικού αντισυμβαλλομένου στους οποίους έχει ανατεθεί αποκλειστική αρμοδιότητα για την εκτέλεση αυτών των καθηκόντων.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος που αποτελεί μέρος ομίλου λαμβάνει υπόψη τυχόν συνέπειες του ομίλου όσον αφορά δικές του ρυθμίσεις διακυβέρνησης, μεταξύ άλλων, αν διαθέτει το αναγκαίο επίπεδο ανεξαρτησίας για να εκπληρώνει τις κανονιστικές υποχρεώσεις του ως διακριτό νομικό πρόσωπο και αν ενδέχεται να διακυβευτεί η ανεξαρτησία του από τη δομή του ομίλου ή από οποιοδήποτε μέλος του συμβουλίου που είναι επίσης μέλος του συμβουλίου άλλων οντοτήτων του ίδιου ομίλου. Ειδικότερα, ο εν λόγω κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εξετάζει ειδικές διαδικασίες για την πρόληψη και τη διαχείριση των συγκρούσεων συμφερόντων, μεταξύ άλλων, όσον αφορά τις ρυθμίσεις εξωτερικής ανάθεσης.
5. Σε περιπτώσεις που ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διατηρεί δυαδικό σύστημα συμβουλίου, ο ρόλος και οι αρμοδιότητες του συμβουλίου, όπως ορίζονται στον παρόντα κανονισμό και στον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 648/2012, κατανέμονται αναλόγως στο εποπτικό συμβούλιο και στο διοικητικό συμβούλιο.
6. Οι πολιτικές, οι διαδικασίες, τα συστήματα και οι έλεγχοι διαχείρισης κινδύνου αποτελούν μέρος συνεκτικού και συνεπούς πλαισίου διακυβέρνησης το οποίο αποτελεί αντικείμενο τακτικής επανεξέτασης και επικαιροποίησης.
Άρθρο 4
Διαχείριση κινδύνου και μηχανισμοί εσωτερικού ελέγχου
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διαθέτει άρτιο πλαίσιο για τη συνολική διαχείριση όλων των ουσιαστικών κινδύνων στους οποίους εκτίθεται ή ενδέχεται να εκτεθεί. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θεσπίζει τεκμηριωμένες πολιτικές, διαδικασίες και συστήματα που εντοπίζουν, εκτιμούν, παρακολουθούν και διαχειρίζονται τους εν λόγω κινδύνους. Κατά τη θέσπιση πολιτικών, διαδικασιών και συστημάτων για τη διαχείριση του κινδύνου, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος τα διαρθρώνει κατά τρόπο που διασφαλίζεται ότι τα εκκαθαριστικά μέλη διαχειρίζονται καταλλήλως και περιορίζουν τους κινδύνους που τίθενται στον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος έχει ολοκληρωμένη και συνολική εικόνα όλων των σχετικών κινδύνων. Περιλαμβάνουν τους κινδύνους που φέρει ή θέτει στα εκκαθαριστικά μέλη του και, στο μέτρο του εφικτού, σε πελάτες καθώς και τους κινδύνους που φέρει ή θέτει σε άλλες οντότητες όπως διαλειτουργικοί κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι, συστήματα διακανονισμού και πληρωμής αξιογράφων, τράπεζες διακανονισμού, πάροχοι ρευστότητας, κεντρικά αποθετήρια τίτλων, τόποι διαπραγμάτευσης που εξυπηρετεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος και άλλοι πάροχοι κρίσιμων υπηρεσιών.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναπτύσσει κατάλληλα εργαλεία διαχείρισης κινδύνου ώστε να είναι σε θέση να διαχειρίζεται και να αναφέρει όλους τους σχετικούς κινδύνους. Περιλαμβάνουν την αναγνώριση και διαχείριση του συστήματος, της αγοράς ή άλλων αλληλεξαρτήσεων. Εάν ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος παρέχει υπηρεσίες συναφείς με την εκκαθάριση που παρουσιάζουν διακριτό προφίλ κινδύνου από τις λειτουργίες του και θέτουν δυνητικά σημαντικούς επιπρόσθετους κινδύνους σε αυτόν, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διαχειρίζεται καταλλήλως τους επιπρόσθετους κινδύνους. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει τον νομικό διαχωρισμό των επιπρόσθετων υπηρεσιών που παρέχει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος από τις βασικές λειτουργίες του.
4. Οι ρυθμίσεις διακυβέρνησης εξασφαλίζουν ότι το συμβούλιο κεντρικού αντισυμβαλλομένου αναλαμβάνει την τελική ευθύνη και λογοδοσία για τη διαχείριση κινδύνων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Το συμβούλιο ορίζει, καθορίζει και τεκμηριώνει ενδεδειγμένο επίπεδο ανοχής κινδύνου και ικανότητας ανάληψης κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Το συμβούλιο και τα ανώτατα διοικητικά στελέχη μεριμνούν ώστε οι πολιτικές, οι διαδικασίες και οι έλεγχοι του κεντρικού αντισυμβαλλομένου να συνάδουν με το επίπεδο ανοχής κινδύνου και την ικανότητα ανάληψης κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, και να εξετάζουν τον τρόπο με τον οποίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναγνωρίζει, αναφέρει, παρακολουθεί και διαχειρίζεται κινδύνους.
5. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί άρτια συστήματα πληροφόρησης και ελέγχου του κινδύνου τα οποία παρέχουν στον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο και, κατά περίπτωση, στα εκκαθαριστικά μέλη του και, εάν είναι δυνατόν, σε πελάτες την ικανότητα να ενημερώνονται έγκαιρα και να εφαρμόζουν ενδεδειγμένες διαδικασίες και πολιτικές διαχείρισης του κινδύνου. Τα συστήματα αυτά εξασφαλίζουν, τουλάχιστον, ότι η πιστωτική έκθεση και η έκθεση ρευστότητας τυγχάνουν συνεχούς παρακολούθησης σε επίπεδο κεντρικού αντισυμβαλλομένου καθώς και σε επίπεδο εκκαθαριστικού μέλους και, στο μέτρο του εφικτού, σε επίπεδο πελάτη.
6. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εξασφαλίζει ότι η υπηρεσία διαχείρισης κινδύνου διαθέτει την απαραίτητη δικαιοδοσία, τους απαραίτητους πόρους, εμπειρογνωμοσύνη και πρόσβαση σε όλες τις σχετικές πληροφορίες και ότι είναι επαρκώς ανεξάρτητη από τις άλλες υπηρεσίες του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Ο υπεύθυνος κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου εφαρμόζει το πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου μεταξύ άλλων τις πολιτικές και τις διαδικασίες που θεσπίζει το συμβούλιο.
7. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διαθέτει επαρκείς μηχανισμούς εσωτερικού ελέγχου που συνδράμουν το συμβούλιο στην παρακολούθηση και εκτίμηση της επάρκειας και αποτελεσματικότητας των πολιτικών, διαδικασιών και συστημάτων διαχείρισης κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Οι εν λόγω μηχανισμοί περιλαμβάνουν ορθές διοικητικές και λογιστικές διαδικασίες, άρτια υπηρεσία συμμόρφωσης και ανεξάρτητο λογιστικό έλεγχο και υπηρεσία επικύρωσης ή επανεξέτασης.
8. Κατάσταση των λογαριασμών του κεντρικού αντισυμβαλλομένου προετοιμάζεται σε ετήσια βάση και ελέγχεται από νόμιμους ελεγκτές ή ελεγκτικά γραφεία κατά την έννοια της οδηγίας 2006/43/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (5).
Άρθρο 5
Διαδικασίες και πολιτική συμμόρφωσης
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θεσπίζει, εφαρμόζει και διατηρεί κατάλληλες πολιτικές και διαδικασίες που αποσκοπούν να εντοπίσουν τυχόν κίνδυνο μη συμμόρφωσης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου και των υπαλλήλων του προς τις υποχρεώσεις του δυνάμει του παρόντος κανονισμού, του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1249/2012, καθώς και τους συναφείς κινδύνους, και εφαρμόζει επαρκή μέτρα και διαδικασίες που αποσκοπούν στην ελαχιστοποίηση τέτοιων κινδύνων και στη δυνατότητα των αρμόδιων αρχών να ασκήσουν αποτελεσματικά τις εξουσίες τους δυνάμει αυτών των κανονισμών.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διασφαλίζει ότι οι κανόνες, διαδικασίες και συμβατικές ρυθμίσεις του είναι σαφείς και συνολικές και εξασφαλίζουν τη συμμόρφωση προς τον παρόντα κανονισμό, τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1249/2012, καθώς και τις λοιπές εφαρμοστέες κανονιστικές και εποπτικές απαιτήσεις.
Οι κανόνες, οι διαδικασίες και οι συμβατικές ρυθμίσεις του κεντρικού αντισυμβαλλομένου παρέχονται εγγράφως ή με άλλο σταθερό μέσο. Οι εν λόγω κανόνες, διαδικασίες, και τυχόν συνοδευτικό υλικό θα πρέπει να είναι ακριβείς, ενημερωμένοι και άμεσα διαθέσιμοι στην αρμόδια αρχή, στα εκκαθαριστικά μέλη και, κατά περίπτωση, σε πελάτες.
Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναγνωρίζει και αναλύει την ορθότητα των κανόνων, διαδικασιών και συμβατικών ρυθμίσεων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Εάν κρίνεται απαραίτητο, μπορεί να ζητηθεί νομική γνωμοδότηση για τους σκοπούς της συγκεκριμένης ανάλυσης. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος έχει θεσπίσει διαδικασία με την οποία προτείνει και εφαρμόζει αλλαγές στους κανόνες και στις διαδικασίες του και, πριν από την εφαρμογή τυχόν ουσιαστικών αλλαγών, προβαίνει σε διαβουλεύσεις με όλα τα ενδιαφερόμενα εκκαθαριστικά μέλη και υποβάλλει τις προτεινόμενες αλλαγές στην αρμόδια αρχή.
3. Κατά την ανάπτυξη των κανόνων, των διαδικασιών και των συμβατικών ρυθμίσεών του, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος λαμβάνει υπόψη σχετικές κανονιστικές αρχές και βιομηχανικά πρότυπα και πρωτόκολλα αγοράς και καταδεικνύει σαφώς τοις περιπτώσεις ενσωμάτωσης των εν λόγω πρακτικών στην τεκμηρίωση που διέπει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, των εκκαθαριστικών μελών του και άλλων σχετικών τρίτων.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εντοπίζει και αναλύει δυνητικές συγκρούσεις νομικών ζητημάτων και αναπτύσσει κανόνες και διαδικασίες που μετριάζουν τον νομικό κίνδυνο που απορρέει από τα εν λόγω ζητήματα. Εάν κριθεί απαραίτητο, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ζητεί ανεξάρτητες νομικές γνωμοδοτήσεις για τους σκοπούς της συγκεκριμένης ανάλυσης.
Οι κανόνες και οι διαδικασίες του κεντρικού αντισυμβαλλομένου καταδεικνύουν σαφώς τη νομοθεσία που εφαρμόζεται σε κάθε πτυχή των δραστηριοτήτων και λειτουργιών του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
Άρθρο 6
Υπηρεσία συμμόρφωσης
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος συγκροτεί και διατηρεί μόνιμη και αποτελεσματική υπηρεσία συμμόρφωσης που λειτουργεί ανεξάρτητα από τις άλλες υπηρεσίες του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Διασφαλίζει ότι η υπηρεσία συμμόρφωσης διαθέτει την απαραίτητη εξουσία, πόρους, εμπειρογνωμοσύνη και πρόσβαση σε όλες τις σχετικές πληροφορίες.
Κατά τη συγκρότηση της υπηρεσίας ελέγχου, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος λαμβάνει υπόψη τον χαρακτήρα, την κλίμακα και την πολυπλοκότητα της δραστηριότητάς του, καθώς και τον χαρακτήρα και το φάσμα των υπηρεσιών και δραστηριοτήτων που αναλαμβάνονται στη διάρκεια αυτής της δραστηριότητας.
2. Ο υπεύθυνος συμμόρφωσης έχει, τουλάχιστον, τις ακόλουθες αρμοδιότητες:
α)
παρακολούθηση και, σε τακτική βάση, εκτίμηση της επάρκειας και αποτελεσματικότητας των μέτρων που εφαρμόζονται σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 4 και των δράσεων που αναλαμβάνονται για την αντιμετώπιση τυχόν ελλείψεων όσον αφορά τη συμμόρφωση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου προς τις υποχρεώσεις του·
β)
διαχείριση των πολιτικών και διαδικασιών συμμόρφωσης που θεσπίζουν τα ανώτατα διοικητικά στελέχη και το συμβούλιο·
γ)
παροχή συμβουλών και συνδρομής στους υπεύθυνους για την άσκηση των υπηρεσιών και δραστηριοτήτων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου ώστε να εκπληρούνται οι υποχρεώσεις που υπέχει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δυνάμει του παρόντος κανονισμού, του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1249/2012 και άλλων κανονιστικών απαιτήσεων, όπου έχει εφαρμογή·
δ)
τακτική αναφορά στο συμβούλιο σχετικά με τη συμμόρφωση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου και των υπαλλήλων του προς τον παρόντα κανονισμό, τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1249/2012·
ε)
θέσπιση διαδικασιών για την αποτελεσματική επανόρθωση των περιπτώσεων μη συμμόρφωσης·
στ)
διασφάλιση ότι οι αρμόδιοι που συμμετέχουν στην υπηρεσία συμμόρφωσης δεν συμμετέχουν στην εκτέλεση των υπηρεσιών ή δραστηριοτήτων που παρακολουθούν και ότι τυχόν συγκρούσεις συμφερόντων των εν λόγω προσώπων εντοπίζονται και απαλείφονται καταλλήλως.
Άρθρο 7
Οργανωτική δομή και διαχωρισμός των γραμμών αναφοράς
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ορίζει τη σύνθεση, τον ρόλο και τις αρμοδιότητες του συμβουλίου και των ανώτατων διοικητικών στελεχών. Οι ρυθμίσεις είναι σαφώς καθορισμένες και επαρκώς τεκμηριωμένες. Το συμβούλιο συγκροτεί, κατ’ ελάχιστο, επιτροπή λογιστικού ελέγχου και επιτροπή αποδοχών. Η επιτροπή κινδύνου που συγκροτείται σύμφωνα με το άρθρο 28 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 είναι συμβουλευτική επιτροπή του συμβουλίου.
2. Το συμβούλιο αναλαμβάνει, τουλάχιστον, τις ακόλουθες αρμοδιότητες:
α)
τον καθορισμό σαφών στόχων και στρατηγικών για τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο·
β)
την αποτελεσματική παρακολούθηση των ανώτατων διοικητικών στελεχών·
γ)
τη θέσπιση κατάλληλων πολιτικών για τις αποδοχές·
δ)
τη συγκρότηση και εποπτεία της υπηρεσίας διαχείρισης του κινδύνου·
ε)
την εποπτεία της υπηρεσίας συμμόρφωσης και της υπηρεσίας εσωτερικού ελέγχου·
στ)
την εποπτεία των ρυθμίσεων εξωτερικής ανάθεσης·
ζ)
την εποπτεία της συμμόρφωσης προς όλες τις διατάξεις του παρόντος κανονισμού, του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1249/2012 και των λοιπών κανονιστικών και εποπτικών απαιτήσεων·
η)
την πρόβλεψη λογοδοσίας για τους μετόχους ή τους κατόχους και υπαλλήλους, τα εκκαθαριστικά μέλη και τους πελάτες τους και άλλους σχετικούς συμφεροντούχους.
3. Τα ανώτατα διοικητικά στελέχη έχουν, τουλάχιστον, τις ακόλουθες αρμοδιότητες:
α)
διασφάλιση της συνέπειας των δραστηριοτήτων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου με τους στόχους και τη στρατηγική του κεντρικού αντισυμβαλλομένου όπως καθορίζονται από το συμβούλιο·
β)
σχεδιασμό και καθορισμό των διαδικασιών συμμόρφωσης και εσωτερικού ελέγχου που προωθούν τους στόχους του κεντρικού αντισυμβαλλομένου·
γ)
υπαγωγή των διαδικασιών εσωτερικού ελέγχου σε τακτική επανεξέταση και τακτικό έλεγχο·
δ)
διασφάλιση ότι επαρκείς πόροι χορηγούνται για τη διαχείριση του κινδύνου και τη συμμόρφωση·
ε)
ενεργή συμμετοχή στη διαδικασία ελέγχου κινδύνων·
στ)
διασφάλιση της δέουσας αντιμετώπισης των κινδύνων που συνεπάγονται για τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο η εκκαθάρισή του και οι δραστηριότητες που συνδέονται με την εκκαθάριση.
4. Σε περίπτωση που το συμβούλιο αναθέτει καθήκοντα σε επιτροπές ή υποεπιτροπές, διατηρεί την ευθύνη έγκρισης αποφάσεων που μπορεί να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο προφίλ κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
5. Οι ρυθμίσεις με τις οποίες λειτουργούν το συμβούλιο και τα ανώτατα διοικητικά στελέχη περιλαμβάνουν διαδικασίες που εντοπίζουν, αντιμετωπίζουν και διαχειρίζονται δυνητικές συγκρούσεις συμφερόντων μελών του συμβουλίου και ανώτατων διοικητικών στελεχών.
6. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος έχει σαφείς και άμεσες γραμμές αναφοράς μεταξύ του συμβουλίου του και των ανώτατων διοικητικών στελεχών προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα ανώτατα διοικητικά στελέχη είναι υπόλογα για την εκτέλεση της διαχείρισης. Οι γραμμές αναφοράς για τη διαχείριση κινδύνου, τη συμμόρφωση και τον εσωτερικό λογιστικό έλεγχο είναι σαφείς και χωριστές από εκείνες των άλλων δραστηριοτήτων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Ο υπεύθυνος κινδύνου αναφέρεται στο συμβούλιο είτε άμεσα είτε μέσω της επιτροπής κινδύνου. Ο υπεύθυνος συμμόρφωσης και η υπηρεσία εσωτερικού λογιστικού ελέγχου αναφέρονται απευθείας στο συμβούλιο.
Άρθρο 8
Πολιτική αποδοχών
1. Η επιτροπή αποδοχών σχεδιάζει και αναπτύσσει περαιτέρω την πολιτική αποδοχών, εποπτεύει την εφαρμογή της με ανώτατα διοικητικά στελέχη και επανεξετάζει την πρακτική λειτουργία της σε τακτική βάση. Η πολιτική καθαυτή τεκμηριώνεται και επανεξετάζεται τουλάχιστον σε ετήσια βάση.
2. Η πολιτική αποδοχών αποσκοπεί να ευθυγραμμίσει το επίπεδο και τη δομή των αποδοχών με τη συνετή διαχείριση κινδύνου. Η πολιτική λαμβάνει υπόψη μελλοντικούς καθώς και υφιστάμενους κινδύνους και αποτελέσματα κινδύνου. Τα χρονοδιαγράμματα αποπληρωμής επηρεάζονται από τον χρονικό ορίζοντα των κινδύνων. Ειδικότερα, στην περίπτωση μεταβλητών αποδοχών, η πολιτική λαμβάνει δεόντως υπόψη πιθανές αναντιστοιχίες των περιόδων εκτέλεσης και κινδύνου και εξασφαλίζει ότι οι πληρωμές αναβάλλονται κατά περίπτωση. Οι σταθερές και μεταβλητές συνιστώσες των συνολικών αποδοχών εξισορροπούνται και είναι συνεπείς με ευθυγράμμιση του κινδύνου.
3. Η πολιτική αποδοχών προβλέπει ότι το προσωπικό που απασχολείται στις υπηρεσίες διαχείρισης κινδύνου, συμμόρφωσης και εσωτερικού ελέγχου αμείβεται με τρόπο ανεξάρτητο από τις επιχειρηματικές επιδόσεις του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Το επίπεδο αποδοχών είναι επαρκές ως προς την ευθύνη καθώς και σε σύγκριση με το επίπεδο των αποδοχών στους επιχειρηματικούς τομείς.
4. Η πολιτική αποδοχών υπόκειται σε ανεξάρτητο λογιστικό έλεγχο σε ετήσια βάση. Τα αποτελέσματα αυτών των λογιστικών ελέγχων είναι διαθέσιμα στην αρμόδια αρχή.
Άρθρο 9
Συστήματα τεχνολογίας των πληροφοριών
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος σχεδιάζει και εξασφαλίζει αξιόπιστα και ασφαλή συστήματα τεχνολογίας των πληροφοριών, καθώς και ικανά για επεξεργασία των πληροφοριών που χρειάζεται ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος για να εκτελεί τις δραστηριότητες και λειτουργίες του με ασφαλή και αποτελεσματικό τρόπο.
Η διάρθρωση της τεχνολογίας των πληροφοριών είναι επαρκώς τεκμηριωμένη. Τα συστήματα είναι μελετημένα για την κάλυψη των επιχειρησιακών αναγκών του κεντρικού αντισυμβαλλομένου και των κινδύνων που αντιμετωπίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, είναι ανθεκτικά, μεταξύ άλλων υπό ακραίες συνθήκες αγοράς, και κλιμακώσιμα, εάν κρίνεται απαραίτητο, για την επεξεργασία επιπρόσθετων πληροφοριών. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος προβλέπει διαδικασίες και σχεδιασμό χωρητικότητας, καθώς και επαρκή πλεονάζουσα χωρητικότητα που θα επιτρέπει στο σύστημα να επεξεργάζεται όλες τις εναπομένουσες συναλλαγές πριν από το τέλος της ημέρας σε περίπτωση μείζονος διακοπής. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος προβλέπει διαδικασίες εισαγωγής νέας τεχνολογίας μεταξύ άλλων προγράμματα ανάκτησης δεδομένων.
2. Προκειμένου να εξασφαλιστεί υψηλός βαθμός ασφαλείας στην επεξεργασία πληροφοριών και να καταστεί δυνατή η συνδεσιμότητα με τα εκκαθαριστικά μέλη του και τους πελάτες καθώς και με τους παρόχους υπηρεσιών, κεντρικός αντισυμβαλλόμενος βασίζει τα συστήματα τεχνολογίας των πληροφοριών του σε διεθνώς αναγνωρισμένα τεχνικά πρότυπα και βέλτιστες πρακτικές του κλάδου. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος υποβάλλει τα συστήματά του σε αυστηρό έλεγχο, προσομοίωση σε ακραίες συνθήκες, πριν από την αρχική χρήση τους, μετά την πραγματοποίηση σημαντικών μεταβολών και μετά από μείζονα διακοπή. Εκκαθαριστικά μέλη και πελάτες, διαλειτουργικοί κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι και άλλα ενδιαφερόμενα μέρη συμμετέχουν, κατά περίπτωση, στον σχεδιασμό και στη διενέργεια αυτών των ελέγχων.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διατηρεί άρτιο πλαίσιο ασφαλείας των πληροφοριών το οποίο διαχειρίζεται καταλλήλως τον κίνδυνο ασφάλειας των πληροφοριών του. Το πλαίσιο περιλαμβάνει κατάλληλους μηχανισμούς, πολιτικές και διαδικασίες για την προστασία των πληροφοριών από μη εξουσιοδοτημένη δημοσιοποίηση, για τη διασφάλιση της ακρίβειας και της ακεραιότητας των δεδομένων και για την εγγύηση της διαθεσιμότητας των υπηρεσιών του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
4. Το πλαίσιο ασφαλείας των πληροφοριών περιλαμβάνει τουλάχιστον τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
α)
ελέγχους πρόσβασης στο σύστημα·
β)
επαρκής προστασία έναντι παρεισδύσεων και παράνομης χρήσης δεδομένων·
γ)
ειδικές διατάξεις για την προστασία της αυθεντικότητας και ακεραιότητας δεδομένων, περιλαμβανομένων τεχνικών·
δ)
αξιόπιστα δίκτυα και διαδικασίες για ακριβή και ταχεία διαβίβαση δεδομένων·
ε)
πληροφορίες ελέγχου.
5. Τα συστήματα τεχνολογίας των πληροφοριών και το πλαίσιο ασφαλείας των πληροφοριών επανεξετάζονται τουλάχιστον σε ετήσια βάση. Υπόκεινται σε αξιολογήσεις ανεξάρτητου ελέγχου. Τα αποτελέσματα των αξιολογήσεων αναφέρονται στο συμβούλιο και τίθενται στη διάθεση της αρμόδιας αρχής.
Άρθρο 10
Δημοσιοποίηση
1. O κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θέτει δωρεάν στη διάθεση του κοινού τις ακόλουθες πληροφορίες:
α)
πληροφορίες σχετικά με τις ρυθμίσεις διακυβέρνησής του, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
i)
την οργανωτική δομή του, καθώς και βασικούς στόχους και στρατηγικές·
ii)
βασικά στοιχεία της πολιτικής αποδοχών·
iii)
βασικές χρηματοοικονομικές πληροφορίες που περιλαμβάνονται στις τελευταίες ελεγμένες καταστάσεις λογαριασμών του·
β)
πληροφορίες σχετικά με τους κανόνες που εφαρμόζει, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
i)
διαδικασίες διαχείρισης αθέτησης υποχρέωσης, διαδικασίες και συμπληρωματικά κείμενα·
ii)
πληροφορίες σχετικά με την αδιάλειπτη λειτουργία·
iii)
πληροφορίες σχετικά με συστήματα, τεχνικές και επιδόσεις όσον αφορά τη διαχείριση κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου σύμφωνα με το κεφάλαιο ΧΙΙ·
iv)
όλες τις σχετικές πληροφορίες για τον σχεδιασμό και τις δραστηριότητές του καθώς και για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις εκκαθαριστικών μελών και πελατών, που είναι απαραίτητες προκειμένου να τους επιτραπεί να προσδιορίσουν σαφώς και να κατανοήσουν πλήρως τους κινδύνους και τα κόστη που συνδέονται με τη χρησιμοποίηση των υπηρεσιών του κεντρικού αντισυμβαλλομένου·
v)
οι τρέχουσες υπηρεσίες εκκαθάρισης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, μεταξύ άλλων λεπτομερείς πληροφορίες για το τι ακριβώς παρέχει στο πλαίσιο κάθε υπηρεσίας·
vi)
τα συστήματα, οι τεχνικές και οι επιδόσεις όσον αφορά τη διαχείριση κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, μεταξύ άλλων πληροφορίες για τους χρηματοοικονομικούς πόρους, την επενδυτική πολιτική, τις πηγές δεδομένων για τις πηγές και τα μοντέλα που χρησιμοποιούνται κατά τους υπολογισμούς περιθωρίων ασφαλείας·
vii)
νομοθεσία και κανόνες που διέπουν:
1)
την πρόσβαση στον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο·
2)
τις συμβάσεις που έχει συνάψει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος με εκκαθαριστικά μέλη και, όπου είναι εφικτό, με πελάτες·
3)
τις συμβάσεις που αποδέχεται προς εκκαθάριση ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος·
4)
τυχόν ρυθμίσεις διαλειτουργικότητας·
5)
τη χρησιμοποίηση ασφαλειών και εισφορών σε κεφάλαιο εκκαθάρισης, μεταξύ άλλων η ρευστοποίηση θέσεων και ασφαλειών και ο βαθμός στον οποίο η ασφάλεια προστατεύεται έναντι των απαιτήσεων τρίτου·
γ)
πληροφορίες σχετικά με επιλέξιμες ασφάλειες και εφαρμοστέους συντελεστές αποκοπής·
δ)
κατάλογο όλων των τρεχόντων εκκαθαριστικών μελών, περιλαμβανομένων των κριτηρίων αποδοχής, αναστολής της ιδιότητας και εξόδου για τα εκκαθαριστικά μέλη.
Σε περίπτωση που η αρμόδια αρχή συμφωνήσει με τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο ότι οποιαδήποτε από τις πληροφορίες που παρέχονται βάσει του στοιχείου β) ή γ) της παρούσας παραγράφου μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τα επιχειρηματικά μυστικά ή την ασφάλεια και την ευρωστία του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δύναται να αποφασίσει τη δημοσιοποίηση αυτών των πληροφοριών κατά τρόπο που αποτρέπει ή περιορίζει αυτούς τους κινδύνους, ή τη μη δημοσιοποίηση των εν λόγω πληροφοριών.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δημοσιοποιεί δωρεάν πληροφορίες όσον αφορά τυχόν σημαντικές μεταβολές στις ρυθμίσεις διακυβέρνησης, στους στόχους, στις στρατηγικές και στις βασικές πολιτικές του, καθώς και στους εφαρμοστέους κανόνες και διαδικασίες.
3. Οι πληροφορίες που δημοσιοποιούνται από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο είναι προσβάσιμες στον ιστότοπό του. Οι πληροφορίες διατίθενται τουλάχιστον σε μία γλώσσα συνήθη στη σφαίρα των διεθνών οικονομικών.
Άρθρο 11
Εσωτερικός λογιστικός έλεγχος
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος συγκροτεί και διατηρεί εσωτερική υπηρεσία λογιστικού ελέγχου η οποία είναι χωριστή και ανεξάρτητη από άλλες υπηρεσίες και δραστηριότητες του κεντρικού αντισυμβαλλομένου και η οποία έχει τα ακόλουθα καθήκοντα:
α)
εκπονεί, εφαρμόζει και διατηρεί σχέδιο λογιστικού ελέγχου προκειμένου να εξετάζεται και να αξιολογείται η επάρκεια και η αποτελεσματικότητα των συστημάτων, των μηχανισμών εσωτερικού ελέγχου και των ρυθμίσεων διακυβέρνησης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου·
β)
εκδίδει συστάσεις βάσει του αποτελέσματος των εργασιών που πραγματοποιούνται σύμφωνα με το στοιχείο α)·
γ)
ελέγχει τη συμμόρφωση προς αυτές τις συστάσεις·
δ)
αναφέρει θέματα εσωτερικού λογιστικού ελέγχου στο συμβούλιο.
2. Η υπηρεσία εσωτερικού λογιστικού ελέγχου διαθέτει την απαραίτητη εξουσία, τους απαραίτητους πόρους, εμπειρογνωμοσύνη και πρόσβαση σε όλα τα σχετικά έγγραφα για την εκτέλεση των καθηκόντων της. Είναι επαρκώς ανεξάρτητη από τη διοίκηση και αναφέρεται απευθείας στο συμβούλιο.
3. Ο εσωτερικός λογιστικός έλεγχος αξιολογεί την αποτελεσματικότητα των διαδικασιών διαχείρισης κινδύνου και των μηχανισμών ελέγχου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου κατά τρόπο αναλογικό των κινδύνων που αντιμετωπίζουν οι διάφορες γραμμές επιχειρηματικής δραστηριότητας και ανεξάρτητο από τους αξιολογούμενους επιχειρηματικούς τομείς. Η υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου διαθέτει την απαραίτητη πρόσβαση σε πληροφορίες προκειμένου να επανεξετάζονται όλες οι δραστηριότητες και λειτουργίες, διεργασίες και συστήματα του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, μεταξύ άλλων οι δραστηριότητες εξωτερικής ανάθεσης.
4. Οι αξιολογήσεις εσωτερικού ελέγχου βασίζονται σε συνολικό σχέδιο λογιστικού ελέγχου το οποίο επανεξετάζεται και αναφέρεται στην αρμόδια αρχή τουλάχιστον σε ετήσια βάση. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εξασφαλίζει ότι ειδικοί λογιστικοί έλεγχοι δύνανται να διενεργούνται σε καθοδηγούμενη από συμβάντα βάση σε σύντομη προθεσμία. Ο σχεδιασμός και η επανεξέταση του λογιστικού ελέγχου εγκρίνονται από το συμβούλιο.
5. Οι εκκαθαριστικές δραστηριότητες, οι διαδικασίες διαχείρισης κινδύνου, οι μηχανισμοί εσωτερικού ελέγχου και οι λογαριασμοί του κεντρικού αντισυμβαλλομένου υπόκεινται σε ανεξάρτητο λογιστικό έλεγχο. Οι ανεξάρτητοι λογιστικοί έλεγχοι διενεργούνται, τουλάχιστον, σε ετήσια βάση.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV
ΤΗΡΗΣΗ ΑΡΧΕΙΩΝ
[Άρθρο 29 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012]
Άρθρο 12
Γενικές απαιτήσεις
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος τηρεί αρχεία σε σταθερό μέσο που επιτρέπει να παρέχονται οι πληροφορίες στις αρμόδιες αρχές, στην ΕΑΚΑΑ και στα σχετικά μέλη του ευρωπαϊκού συστήματος κεντρικών τραπεζών (ΕΣΚΤ), και κατά τρόπο και μορφή ώστε να πληρούνται οι ακόλουθοι όροι:
α)
να είναι εφικτή η ανασύσταση κάθε βασικού σταδίου της διαδικασίας από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο·
β)
να είναι εφικτή η καταγραφή, η ανίχνευση και η ανάκτηση του αρχικού περιεχομένου αρχείου, πριν από τυχόν διορθώσεις ή άλλες τροποποιήσεις·
γ)
να εφαρμόζονται κατάλληλα μέτρα για την αποτροπή της παράνομης αλλοίωσης των αρχείων·
δ)
να διασφαλίζονται με κατάλληλα μέτρα η ασφάλεια και η εμπιστευτικότητα των καταγεγραμμένων δεδομένων·
ε)
να ενσωματωθεί στο σύστημα τήρησης αρχείου ένας μηχανισμός για τον εντοπισμό και την επανόρθωση σφαλμάτων·
στ)
να διασφαλίζεται στο σύστημα τήρησης αρχείων η έγκαιρη ανάκτηση των αρχείων σε περίπτωση βλάβης του συστήματος.
2. Σε περίπτωση που τα αρχεία ή οι πληροφορίες φέρουν ημερομηνία παλαιότερη των έξι μηνών, παρέχονται στις αρχές που απαριθμούνται στην παράγραφο 1 το ταχύτερο δυνατόν και το αργότερο στο τέλος της επόμενης εργάσιμης ημέρας μετά την υποβολή της αίτησης από την αρμόδια αρχή.
3. Σε περίπτωση που τα αρχεία ή οι πληροφορίες φέρουν ημερομηνία μεταγενέστερη των έξι μηνών, παρέχονται στις αρχές που απαριθμούνται στην παράγραφο 1 το ταχύτερο δυνατόν και το αργότερο εντός 5 εργάσιμων ημερών μετά την υποβολή της αίτησης από την αρμόδια αρχή.
4. Σε περίπτωση που τα αρχεία περιλαμβάνουν προσωπικά δεδομένα, οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι λαμβάνουν υπόψη τις υποχρεώσεις που υπέχουν δυνάμει της οδηγίας 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (6) και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 45/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (7).
5. Σε περίπτωση που ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διατηρεί αρχεία εκτός της Ένωσης, εξασφαλίζει ότι η αρμόδια αρχή, η ΕΑΚΑΑ και τα σχετικά μέλη του ΕΣΚΤ δύνανται να έχουν πρόσβαση στα αρχεία στον ίδιο βαθμό και εντός των ιδίων χρονικών περιόδων ωσάν να διατηρούνταν εντός της Ένωσης.
6. Κάθε κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναφέρει ονομαστικώς τους αρμόδιους οι οποίοι μπορούν, εντός της προθεσμίας που ορίζεται στις παραγράφους 2 και 3 για την παροχή των σχετικών αρχείων, να εξηγήσουν το περιεχόμενο των αρχείων τους στις αρμόδιες αρχές.
7. Όλα τα αρχεία που πρέπει να τηρεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δυνάμει του παρόντος κανονισμού μπορούν να υποβληθούν σε έλεγχο από την αρμόδια αρχή. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος παρέχει στην αρμόδια αρχή άμεση ροή δεδομένων στα αρχεία που απαιτούνται βάσει των άρθρων 13 και 14, εφόσον ζητηθεί.
Άρθρο 13
Αρχεία συναλλαγών
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διατηρεί αρχεία όλων των συναλλαγών σε όλες τις συμβάσεις που εκκαθαρίζει και διασφαλίζει ότι τα αρχεία του περιλαμβάνουν όλες τις πληροφορίες που είναι αναγκαίες για την εκτέλεση συνολικής και επακριβούς ανασυγκρότησης της διαδικασίας εκκαθάρισης για κάθε σύμβαση και ότι κάθε αρχείο για κάθε συναλλαγή είναι μοναδικά αναγνωρίσιμο και αναζητήσιμο τουλάχιστον από όλους τους τομείς που αφορούν τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο, τον διαλειτουργικό κεντρικό αντισυμβαλλόμενο, το εκκαθαριστικό μέλος, τον πελάτη, εφόσον τον γνωρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, και το χρηματοπιστωτικό μέσο.
2. Σχετικά με κάθε συναλλαγή που λαμβάνεται προς εκκαθάριση, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, αμέσως μετά τη λήψη των σχετικών πληροφοριών, δημιουργεί και διατηρεί επικαιροποιημένο αρχείο με τα ακόλουθα λεπτομερή στοιχεία:
α)
την τιμή, το επιτόκιο ή το άνοιγμα και την ποσότητα·
β)
την ικανότητα εκκαθάρισης, η οποία προσδιορίζει αν η συναλλαγή ήταν αγορά ή πώληση από την προοπτική της καταγραφής από πλευράς του κεντρικού αντισυμβαλλόμενου·
γ)
την ταυτοποίηση του μέσου·
δ)
την ταυτοποίηση του εκκαθαριστικού μέλους·
ε)
την ταυτοποίηση του τόπου όπου συνήφθη η σύμβαση·
στ)
την ημερομηνία και την ώρα παρέμβασης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου·
ζ)
την ημερομηνία και την ώρα λήξης της σύμβασης·
η)
τους όρους και το μέσο του διακανονισμού·
θ)
την ημερομηνία και την ώρα του διακανονισμού ή της εξαγοράς της συναλλαγής και, στον βαθμό που έχουν εφαρμογή, τα ακόλουθα λεπτομερή στοιχεία:
i)
την ημερομηνία και την ώρα κατά την οποία συνήφθη αρχικά η σύμβαση·
ii)
τους αρχικούς όρους και μέρη της σύμβασης·
iii)
την ταυτοποίηση του διαλειτουργικού κεντρικού αντισυμβαλλομένου που εκκαθαρίσει το ένα σκέλος της συναλλαγής, όπου έχει εφαρμογή·
iv)
την ταυτότητα του πελάτη, περιλαμβανομένου τυχόν έμμεσου πελάτη, εφόσον τον γνωρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος και, στην περίπτωση μη εμπιστευτικού, την ταυτοποίηση του μέρους που μεταβίβασε τη σύμβαση.
Άρθρο 14
Αρχεία θέσεων
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διατηρεί αρχεία των θέσεων που τηρούσε έκαστο εκκαθαριστικό μέλος. Ξεχωριστά αρχεία κρατούνται για κάθε λογαριασμό που τηρείται σύμφωνα με το άρθρο 39 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διασφαλίζει ότι τα αρχεία του περιλαμβάνουν όλες τις πληροφορίες που είναι αναγκαίες για την εκτέλεση συνολικής και επακριβούς ανασυγκρότησης των συναλλαγών που καθόρισαν τη θέση και ότι κάθε αρχείο είναι αναγνωρίσιμο και αναζητήσιμο τουλάχιστον από όλους τους τομείς που αφορούν τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο, τον διαλειτουργικό αντισυμβαλλόμενο, το εκκαθαριστικό μέλος, τον πελάτη, εφόσον τον γνωρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, και το χρηματοπιστωτικό μέσο.
2. Στο τέλος κάθε εργάσιμης ημέρας, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δημιουργεί ένα αρχείο σχετικά με κάθε θέση το οποίο περιλαμβάνει τις ακόλουθες λεπτομέρειες, στον βαθμό που συνδέονται με την εν λόγω θέση:
α)
την ταυτοποίηση του εκκαθαριστικού μέλους, του πελάτη, εφόσον τον γνωρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, και τυχόν διαλειτουργικού κεντρικού αντισυμβαλλομένου που διατηρεί την εν λόγω θέση, εφόσον έχει εφαρμογή·
β)
την ένδειξη της θέσης·
γ)
τον ημερήσιο υπολογισμό της αξίας της θέσης με αρχεία των τιμών στις οποίες αποτιμώνται οι συμβάσεις, και τυχόν άλλες σχετικές πληροφορίες.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δημιουργεί και τηρεί επικαιροποιημένο αρχείο των ποσών των περιθωρίων ασφαλείας, των εισφορών του κεφαλαίου εκκαθάρισης και των λοιπών χρηματοοικονομικών πόρων που αναφέρονται στο άρθρο 43 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και που ζητεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, και του αντίστοιχου ποσού που έχει πράγματι παράσχει το εκκαθαριστικό μέλος στο τέλος της ημέρας και των μεταβολών που ενδεχομένως επέλθουν στη διάρκεια της ημέρας, όσον αφορά κάθε μεμονωμένο λογαριασμό εκκαθαριστικού μέλους και πελάτη εφόσον τον γνωρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενο.
Άρθρο 15
Επιχειρηματικά αρχεία
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διατηρεί κατάλληλα και εύτακτα αρχεία δραστηριοτήτων σχετικά με την επιχειρηματική και εσωτερική οργάνωσή του.
2. Τα αρχεία που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δημιουργούνται οσάκις επέρχεται ουσιαστική μεταβολή στα σχετικά έγγραφα και περιλαμβάνουν τουλάχιστον:
α)
τα οργανογράμματα του συμβουλίου και των σχετικών επιτροπών, της μονάδας εκκαθάρισης, της μονάδας διαχείρισης κινδύνου, και των λοιπών συναφών μονάδων ή τμημάτων·
β)
τις ταυτότητες των μετόχων ή μελών, είτε άμεσων είτε έμμεσων, φυσικών ή νομικών προσώπων, που διαθέτουν ειδικές συμμετοχές και τα ποσά αυτών των συμμετοχών·
γ)
τα έγγραφα που πιστοποιούν τις πολιτικές, τις διαδικασίες και τις διεργασίες που απαιτούνται βάσει του κεφαλαίου ΙΙΙ και του άρθρου 29·
δ)
τα πρακτικά των συνεδριάσεων του συμβουλίου και, όπου έχει εφαρμογή, των συνεδριάσεων των επιτροπών του συμβουλίου και των επιτροπών ανώτατων διοικητικών στελεχών·
ε)
τα πρακτικά των συνεδριάσεων της επιτροπής κινδύνου·
στ)
τα πρακτικά των ομάδων διαβούλευσης με εκκαθαριστικά μέλη και πελάτες, εφόσον υπάρχουν·
ζ)
εκθέσεις εσωτερικού και εξωτερικού λογιστικού ελέγχου, εκθέσεις διαχείρισης του κινδύνου, εκθέσεις συμμόρφωσης και εκθέσεις εταιρειών συμβούλων, μεταξύ άλλων για θέματα διαχείρισης·
η)
την πολιτική αδιάλειπτης λειτουργίας και το σχέδιο αποκατάστασης λειτουργίας μετά από καταστροφή, όπως απαιτείται δυνάμει του άρθρου 17·
θ)
το σχέδιο ρευστότητας και τις ημερήσιες εκθέσεις ρευστότητας, όπως απαιτείται δυνάμει του άρθρου 32·
ι)
αρχεία που αντικατοπτρίζουν όλα τα στοιχεία του ενεργητικού και του παθητικού και λογαριασμών κεφαλαίου, όπως απαιτείται βάσει του άρθρου 16 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012·
ια)
παραληφθέντα παράπονα, με πληροφορίες σχετικά με το ονοματεπώνυμο, τη διεύθυνση και τον αριθμό λογαριασμού του παραπονούμενου, την ημερομηνία παραλαβής του παραπόνου· το ονοματεπώνυμο όλων των προσώπων που ταυτοποιούνται στο παράπονο· περιγραφή του χαρακτήρα του παραπόνου· τη διευθέτηση του παραπόνου και την ημερομηνία αντιμετώπισής του·
ιβ)
αρχεία τυχόν διακοπής των υπηρεσιών ή δυσλειτουργίας, περιλαμβανομένης διεξοδικής αναφοράς σχετικά με τη χρονική στιγμή, τις επιπτώσεις και τις διορθωτικές δράσεις·
ιγ)
αρχεία των αποτελεσμάτων των ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες και απολογιστικών ελέγχων που διενεργήθηκαν·
ιδ)
γραπτή επικοινωνία με αρμόδιες αρχές, την ΕΑΚΑΑ και τα σχετικά μέλη του ΕΣΚΤ·
ιε)
νομικές γνωμοδοτήσεις που έχουν παραληφθεί σύμφωνα με το κεφάλαιο ΙΙΙ·
ιστ)
όπου έχει εφαρμογή, τεκμηρίωση σχετικά με τις ρυθμίσεις διαλειτουργικότητας με άλλους κεντρικούς αντισυμβαλλόμενους·
ιζ)
πληροφορίες βάσει του άρθρου 10 παράγραφος 1 στοιχείο β) σημείο vii) και παράγραφος 1 στοιχείο δ)·
ιη)
τα σχετικά έγγραφα που περιγράφουν την εξέλιξη νέων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών.
Άρθρο 16
Αρχεία δεδομένων που αναφέρονται σε αρχείο καταγραφής συναλλαγών
Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος προσδιορίζει και διατηρεί όλες τις πληροφορίες και τα δεδομένα που πρέπει να αναφέρονται σύμφωνα με το άρθρο 9 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, από κοινού με αρχείο της ημερομηνίας και της ώρας αναφοράς της συναλλαγής.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ V
ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
[Άρθρο 34 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012]
Άρθρο 17
Στρατηγική και πολιτική
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει πολιτική αδιάλειπτης λειτουργίας και σχέδιο αποκατάστασης λειτουργίας μετά από καταστροφή τα οποία έχουν εγκριθεί από το συμβούλιο. Η πολιτική αδιάλειπτης λειτουργίας και το σχέδιο αποκατάστασης λειτουργίας μετά από καταστροφή υπόκεινται σε ανεξάρτητες επανεξετάσεις που αναφέρονται στο συμβούλιο.
2. Η πολιτική αδιάλειπτης λειτουργίας προσδιορίζει όλες τις κρίσιμες επιχειρηματικές λειτουργίες και τα σχετικά συστήματα, και περιλαμβάνει τη στρατηγική, την πολιτική και τους στόχους του κεντρικού αντισυμβαλλομένου προκειμένου να διασφαλίζεται η συνέχεια αυτών των λειτουργιών και συστημάτων.
3. Η πολιτική αδιάλειπτης λειτουργίας λαμβάνει υπόψη εξωτερικούς δεσμούς και αλληλεξαρτήσεις στο πλαίσιο της χρηματοπιστωτικής υποδομής μεταξύ άλλων τόπους διαπραγμάτευσης που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, διακανονισμό αξιογράφων και συστήματα πληρωμής και πιστωτικά ιδρύματα που χρησιμοποιεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ή ένας συνδεδεμένος κεντρικός αντισυμβαλλόμενος. Λαμβάνει επίσης υπόψη κρίσιμες λειτουργίες ή υπηρεσίες που έχουν ανατεθεί εξωτερικά σε παρόχους τρίτου.
4. Η πολιτική αδιάλειπτης λειτουργίας και το σχέδιο αποκατάστασης λειτουργίας μετά από καταστροφή περιλαμβάνουν σαφώς καθορισμένες και τεκμηριωμένες ρυθμίσεις οι οποίες χρησιμοποιούνται στην περίπτωση έκτακτης ανάγκης όσον αφορά την αδιάλειπτη λειτουργία, καταστροφή ή κρίση και οι οποίες αποσκοπούν να εξασφαλίσουν ένα ελάχιστο επίπεδο υπηρεσίας των κρίσιμων λειτουργιών.
5. Το σχέδιο αποκατάστασης λειτουργίας μετά από καταστροφή προσδιορίζει και περιλαμβάνει στόχους σημείου ανάκτησης και στόχους χρόνου ανάκτησης για κρίσιμες λειτουργίες και καθορίζει την πλέον ενδεδειγμένη στρατηγική ανάκτησης για εκάστη αυτών των λειτουργιών. Οι εν λόγω ρυθμίσεις αποσκοπούν να διασφαλίσουν ότι σε ακραία σενάρια οι κρίσιμες λειτουργίες ολοκληρώνονται έγκαιρα και ότι πληρούνται τα συμφωνηθέντα επίπεδα υπηρεσίας.
6. Η πολιτική αδιάλειπτης λειτουργίας του κεντρικού αντισυμβαλλομένου καθορίζει τον μέγιστο αποδεκτό χρόνο κατά τον οποίο ενδέχεται να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι κρίσιμες λειτουργίες και συστήματα. Ο μέγιστος χρόνος ανάκτησης για τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο που πρέπει να περιλαμβάνεται στην πολιτική αδιάλειπτης λειτουργίας δεν υπερβαίνει τις δύο ώρες. Οι διαδικασίες και οι πληρωμές στο τέλος της ημέρας ολοκληρώνονται την απαιτούμενη ώρα και ημέρα υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις.
7. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος λαμβάνει υπόψη τις δυνητικές συνολικές επιπτώσεις στην αποτελεσματικότητα της αγοράς καθορίζοντας τους χρόνους ανάκτησης για κάθε λειτουργία.
Άρθρο 18
Ανάλυση των επιχειρηματικών επιπτώσεων
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος πραγματοποιεί ανάλυση των επιχειρηματικών επιπτώσεων η οποία αποσκοπεί να προσδιορίσει τις επιχειρηματικές λειτουργίες που είναι κρίσιμες για την εξασφάλιση των υπηρεσιών του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Η κρισιμότητα αυτών των λειτουργιών σε άλλους οργανισμούς και λειτουργίες της χρηματοπιστωτικής υποδομής αποτελούν μέρος της ανάλυσης.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί σενάριο βασισμένο σε ανάλυση κινδύνου που αποσκοπεί να προσδιορίσει τους τρόπους με τους οποίους τα διάφορα σενάρια επηρεάζουν τους κινδύνους για τις κρίσιμες επιχειρηματικές λειτουργίες του.
3. Κατά την εκτίμηση του κινδύνου, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος λαμβάνει υπόψη εξαρτήσεις από εξωτερικούς παρόχους, μεταξύ άλλων υπηρεσίες επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναλαμβάνει δράση για τη διαχείριση αυτών των εξαρτήσεων μέσω κατάλληλων συμβατικών και οργανωτικών ρυθμίσεων.
4. Η ανάλυση των επιχειρηματικών επιπτώσεων και η ανάλυση σεναρίων επικαιροποιούνται διαρκώς, επανεξετάζονται τουλάχιστον σε ετήσια βάση και κατόπιν συμβάντος ή σημαντικών οργανωτικών αλλαγών. Οι αναλύσεις λαμβάνουν υπόψη όλες τις συναφείς εξελίξεις, μεταξύ άλλων τις εξελίξεις στην αγορά και στον τομέα της τεχνολογίας.
Άρθρο 19
Αποκατάσταση λειτουργίας μετά από καταστροφή
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει ρυθμίσεις που εξασφαλίζουν τη συνέχεια των κρίσιμων λειτουργιών του βάσει σεναρίων καταστροφής. Οι ρυθμίσεις αυτές εξετάζουν τουλάχιστον τη διαθεσιμότητα επαρκούς ανθρώπινου δυναμικού, τον μέγιστο χρόνο διακοπής των κρίσιμων λειτουργιών, την εναλλακτική σύνδεση ή εφεδρεία και την ανάκτηση σε δευτερεύουσα εγκατάσταση.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διατηρεί δευτερεύουσα εγκατάσταση επεξεργασίας που μπορεί να διασφαλίζει τη συνέχεια όλων των κρίσιμων λειτουργιών του κεντρικού αντισυμβαλλομένου πανομοιότυπα με τη βασική εγκατάσταση. Η δευτερεύουσα εγκατάσταση έχει γεωγραφικό προφίλ διακριτό από εκείνο της βασικής εγκατάστασης.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διατηρεί ή έχει άμεση πρόσβαση σε δευτερεύουσα επιχειρηματική εγκατάσταση, τουλάχιστον, ώστε να μπορεί το προσωπικό να εξασφαλίζει τη συνέχεια της υπηρεσίας εφόσον δεν είναι διαθέσιμος ο βασικός χώρος άσκησης της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
4. Η ανάγκη επιπρόσθετων εγκαταστάσεων επεξεργασίας εξετάζεται από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο, ειδικότερα εάν η ποικιλομορφία των προφίλ κινδύνου της βασικής και της δευτερεύουσας εγκατάστασης δεν παρέχει επαρκή εμπιστοσύνη ότι οι στόχοι αδιάλειπτης λειτουργίας του κεντρικού αντισυμβαλλομένου πληρούνται σε όλα τα σενάρια.
Άρθρο 20
Έλεγχοι και παρακολούθηση
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ελέγχει και παρακολουθεί την πολιτική αδιάλειπτης λειτουργίας και το σχέδιο αποκατάστασης λειτουργίας μετά από καταστροφή κατά τακτά διαστήματα και μετά από σημαντικές τροποποιήσεις ή μεταβολές στα συστήματα ή σχετικές λειτουργίες για να εξασφαλιστεί ότι η πολιτική αδιάλειπτης λειτουργίας επιτυγχάνει τους αναφερόμενους στόχους μεταξύ άλλων τον στόχο του μέγιστου χρόνου ανάκτησης εντός δύο ωρών. Οι έλεγχοι προγραμματίζονται και τεκμηριώνονται.
2. Ο έλεγχος της πολιτικής αδιάλειπτης λειτουργίας και του σχεδίου αποκατάστασης λειτουργίας μετά από καταστροφή πληροί τους ακόλουθους όρους:
α)
περιλαμβάνει σενάρια καταστροφών μεγάλης κλίμακας και μεταβάσεις από τη βασική στη δευτερεύουσα εγκατάσταση·
β)
περιλαμβάνει τη συμμετοχή εκκαθαριστικών μελών, εξωτερικών παρόχων και σχετικών οργανισμών της χρηματοπιστωτικής υποδομής με τους οποίους έχουν εντοπιστεί αλληλεξαρτήσεις στο πλαίσιο της πολιτικής αδιάλειπτης λειτουργίας.
Άρθρο 21
Διατήρηση
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επανεξετάζει και ενημερώνει τακτικά την πολιτική του για την αδιάλειπτη λειτουργία ώστε να συμπεριλάβει όλες τις κρίσιμες λειτουργίες και την πλέον ενδεδειγμένη στρατηγική ανάκτησής τους.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επανεξετάζει και ενημερώνει τακτικά το σχέδιο αποκατάστασης λειτουργίας μετά από καταστροφή ώστε να συμπεριλάβει όλες τις κρίσιμες λειτουργίες.
3. Επικαιροποιήσεις της πολιτικής αδιάλειπτης λειτουργίας και του σχεδίου αποκατάστασης λειτουργίας μετά από καταστροφή λαμβάνουν υπόψη το αποτέλεσμα των ελέγχων και των συστάσεων ανεξάρτητων επανεξετάσεων και άλλων επανεξετάσεων και των αρμόδιων αρχών. Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι επανεξετάζουν την πολιτική τους για την αδιάλειπτη λειτουργία και το σχέδιό τους για την αποκατάσταση λειτουργίας μετά από καταστροφή ύστερα από κάθε σημαντική διακοπή, προκειμένου να εντοπιστούν οι αιτίες και τυχόν απαιτούμενες βελτιώσεις στις δραστηριότητες, στην πολιτική αδιάλειπτης λειτουργίας και στο σχέδιο αποκατάστασης λειτουργίας μετά από καταστροφή του κεντρικού αντισυμβαλλόμενου.
Άρθρο 22
Διαχείριση κρίσεων
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διαθέτει υπηρεσία διαχείρισης κρίσεων που ενεργεί σε περίπτωση έκτασης ανάγκης. Η διαδικασία διαχείρισης κρίσεων είναι σαφής και τεκμηριωμένη γραπτώς. Το συμβούλιο παρακολουθεί την υπηρεσία διαχείρισης κρίσεων και λαμβάνει και επανεξετάζει τακτικά αναφορές σχετικά με αυτήν.
2. Η υπηρεσία διαχείρισης κρίσεων περιλαμβάνει επαρκώς διαρθρωμένες και σαφείς διαδικασίες για τη διαχείριση ανακοινώσεων εσωτερικών και εξωτερικών κρίσεων κατά τη διάρκεια συμβάντος ακραίων συνθηκών.
3. Μετά από συμβάν ακραίων συνθηκών, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναλαμβάνει επανεξέταση του τρόπου με τον οποίον χειρίστηκε την κρίση. Η επανεξέταση ενσωματώνει, όπου ενδείκνυται, εισφορές από εκκαθαριστικά μέλη και άλλους εξωτερικούς συμφεροντούχους.
Άρθρο 23
Επικοινωνία
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διαθέτει σχέδιο επικοινωνίας που τεκμηριώνει τον τρόπο με τον οποίο τα ανώτατα διοικητικά στελέχη, το συμβούλιο και οι σχετικοί εξωτερικοί συμφεροντούχοι, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται αρμόδιες αρχές, εκκαθαριστικά μέλη, πελάτες, διακανονιστές, συστήματα διακανονισμού και πληρωμής αξιογράφων και τόποι διαπραγμάτευσης, τηρούνται επαρκώς ενήμεροι κατά τη διάρκεια της κρίσης.
2. Αναλύσεις σεναρίων, αναλύσεις κινδύνων, επανεξετάσεις και αποτελέσματα παρακολούθησης και ελέγχων αναφέρονται στο συμβούλιο.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI
ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ
[Άρθρο 41 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012]
Άρθρο 24
Ποσοστά
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος υπολογίζει τα αρχικά περιθώρια ασφαλείας για την κάλυψη των ανοιγμάτων που απορρέουν από μεταβολές της αγοράς για κάθε χρηματοπιστωτικό μέσο που καλύπτεται από ασφάλειες σε βάση προϊόντος, κατά τη χρονική περίοδο που ορίζεται στο άρθρο 25 και θεωρητικό χρονικό ορίζοντα για την εκκαθάριση της θέσης όπως ορίζεται στο άρθρο 26. Για τον υπολογισμό των αρχικών περιθωρίων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου τηρούνται τουλάχιστον τα ακόλουθα χρονικά διαστήματα εμπιστοσύνης:
α)
για εξωχρηματιστηριακά παράγωγα, 99,5 %·
β)
για χρηματοπιστωτικά μέσα πλην των εξωχρηματιστηριακών, 99 %.
2. Για τον καθορισμό του επαρκούς χρονικού διαστήματος εμπιστοσύνης για κάθε κατηγορία χρηματοπιστωτικών μέσων που εκκαθαρίζει, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εξετάζει επιπλέον, τουλάχιστον, τους ακόλουθους παράγοντες:
α)
τις πολυπλοκότητες και το επίπεδο των ασαφειών όσον αφορά τον καθορισμό των τιμών της κατηγορίας των χρηματοπιστωτικών μέσων που δύνανται να περιορίζουν την επικύρωση του υπολογισμού του αρχικού περιθωρίου και του περιθωρίου διαφορών αποτίμησης·
β)
τα χαρακτηριστικά κινδύνου της κατηγορίας χρηματοπιστωτικών μέσων, που μπορεί να περιλαμβάνουν, αλλά δεν περιορίζονται σε, μεταβλητότητα, διάρκεια, ρευστότητα, μη γραμμικά χαρακτηριστικά της τιμής, αιφνίδια απόκλιση σε κίνδυνο αθέτησης υποχρέωσης και κίνδυνο δυσμενούς συσχέτισης·
γ)
τον βαθμό στον οποίον άλλοι έλεγχοι κινδύνου δεν περιορίζουν επαρκώς την πιστωτική έκθεση·
δ)
την εγγενή μόχλευση της κατηγορίας των χρηματοπιστωτικών μέσων, μεταξύ άλλων στην περίπτωση που η κατηγορία χρηματοπιστωτικού μέσου είναι σημαντικά μεταβλητή, είναι άκρως συγκεντρωμένη μεταξύ ολίγων παραγόντων της αγοράς ή μπορεί να είναι δύσκολο να συμψηφιστεί.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ενημερώνει την αρμόδια αρχή του και τα εκκαθαριστικά μέλη του για τα κριτήρια που θεωρεί ότι καθορίζουν το ποσοστό που εφαρμόζεται κατά τον υπολογισμό των περιθωρίων ασφαλείας για κάθε κατηγορία χρηματοπιστωτικών μέσων.
4. Σε περίπτωση που ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκκαθαρίζει εξωχρηματιστηριακά παράγωγα που έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά κινδύνου με τα παράγωγα που εκτελούνται σε ρυθμιζόμενες αγορές ή σε ισοδύναμη αγορά τρίτης χώρας, βάσει εκτίμησης των παραγόντων κινδύνου που απαριθμούνται στην παράγραφο 2, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να χρησιμοποιεί εναλλακτικό χρονικό διάστημα εμπιστοσύνης τουλάχιστον 99 % για τις συγκεκριμένες συμβάσεις εφόσον οι κίνδυνοι των συμβάσεων εξωχρηματιστηριακών παραγώγων που εκκαθαρίζει μετριάζονται καταλλήλως με τη χρησιμοποίηση των εν λόγω χρονικών διαστημάτων εμπιστοσύνης και τηρούνται οι όροι της παραγράφου 2.
Άρθρο 25
Χρονικός ορίζοντας για τον υπολογισμό της ιστορικής μεταβλητότητας
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διασφαλίζει ότι σύμφωνα με τη μεθοδολογία του μοντέλου και τη διαδικασία επικύρωσης που καθορίζονται σύμφωνα με το κεφάλαιο XII, τα αρχικά περιθώρια ασφαλείας καλύπτουν τουλάχιστον με το χρονικό διάστημα εμπιστοσύνης που ορίζεται στο άρθρο 24 και για την περίοδο εκκαθάρισης που ορίζεται στο άρθρο 26 την έκθεση που απορρέει από την ιστορική μεταβλητότητα υπολογιζόμενη με βάση δεδομένα που καλύπτουν τουλάχιστον το τελευταίο δωδεκάμηνο.
Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διασφαλίζει ότι τα δεδομένα που χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό της ιστορικής μεταβλητότητας απεικονίζουν ένα πλήρες φάσμα των συνθηκών αγοράς, μεταξύ άλλων σε περιόδους ακραίων συνθηκών.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να χρησιμοποιεί οποιονδήποτε άλλο χρονικό ορίζοντα για τον υπολογισμό της ιστορικής μεταβλητότητας υπό τον όρο ότι η χρησιμοποίηση του εν λόγω χρονικού ορίζοντα οδηγεί σε απαιτήσεις περιθωρίων ασφαλείας τουλάχιστον όσο εκείνες που επιτυγχάνονταν με τη χρονική περίοδο που ορίζεται στην παράγραφο 1.
3. Οι παράμετροι του περιθωρίου ασφαλείας για χρηματοπιστωτικά μέσα χωρίς περίοδο ιστορικής παρακολούθησης βασίζονται σε συντηρητικές παραδοχές. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος προσαρμόζει άμεσα τον υπολογισμό των απαιτούμενων περιθωρίων που βασίζονται στην ανάλυση του ιστορικού τιμών των νέων χρηματοπιστωτικών μέσων.
Άρθρο 26
Χρονικοί ορίζοντες της περιόδου εκκαθάρισης
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ορίζει τους χρονικούς ορίζοντες για την περίοδο εκκαθάρισης λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά του εκκαθαριζόμενου χρηματοπιστωτικού μέσου, την αγορά όπου γίνεται η διαπραγμάτευση και την περίοδο υπολογισμού και συλλογής των περιθωρίων ασφαλείας. Οι συγκεκριμένες περίοδοι εκκαθάρισης πρέπει να είναι τουλάχιστον:
α)
πέντε εργάσιμες ημέρες, για εξωχρηματιστηριακά παράγωγα·
β)
δύο εργάσιμες ημέρες, για χρηματοπιστωτικά μέσα πλην των εξωχρηματιστηριακών παραγώγων.
2. Σε όλες τις περιπτώσεις, για τον καθορισμό της επαρκούς περιόδου εκκαθάρισης, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αξιολογεί και συνοψίζει τουλάχιστον τα ακόλουθα:
α)
τη μέγιστη χρονική περίοδο που μπορεί να παρέλθει από την τελευταία συλλογή περιθωρίων ασφαλείας έως τη δήλωση αθέτησης υποχρέωσης από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο ή ενεργοποίησης της διαδικασίας διαχείρισης αθέτησης υποχρέωσης από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο·
β)
την εκτιμώμενη περίοδο που απαιτείται για τον σχεδιασμό και την εκτέλεση της στρατηγικής για τη διαχείριση αθέτησης υποχρέωσης από εκκαθαριστικό μέλος σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες κάθε κατηγορίας χρηματοπιστωτικού μέσου, μεταξύ άλλων το επίπεδο ρευστότητάς του και το μέγεθος και η συγκέντρωση θέσεων, και οι αγορές του κεντρικού αντισυμβαλλομένου που θα χρησιμοποιηθούν για να αντισταθμίσουν ή να καλύψουν πλήρως θέση εκκαθαριστικού μέλους·
γ)
όπου ενδείκνυται, η περίοδος που χρειάζεται για να καλυφθεί ο κίνδυνος από αντισυμβαλλόμενο στον οποίον εκτίθεται ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος.
3. Κατά την αξιολόγηση των περιόδων που ορίζονται στην παράγραφο 2, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος λαμβάνει, τουλάχιστον, υπόψη τους παράγοντες που αναφέρονται στο άρθρο 24 παράγραφος 2 και τη χρονική περίοδο για τον υπολογισμό της ιστορικής μεταβλητότητας που ορίζεται στο άρθρο 25.
4. Σε περίπτωση που ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκκαθαρίζει εξωχρηματιστηριακά παράγωγα που έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά κινδύνου με τα παράγωγα που εκτελούνται σε ρυθμιζόμενες αγορές ή σε ισοδύναμη αγορά τρίτης χώρας, μπορεί να χρησιμοποιήσει χρονικό ορίζοντα για την περίοδο εκκαθάρισης διαφορετικό από εκείνον που αναφέρεται στην παράγραφο 1, υπό τον όρο ότι μπορεί να αποδείξει στην αρμόδια αρχή του:
α)
ο εν λόγω χρονικός ορίζοντας ενδείκνυται περισσότερο από εκείνον που αναφέρεται στην παράγραφο 1 δεδομένων των ειδικών χαρακτηριστικών των σχετικών εξωχρηματιστηριακών παραγώγων·
β)
ο εν λόγω χρονικός ορίζοντας είναι τουλάχιστον δύο εργάσιμες ημέρες.
Άρθρο 27
Καθορισμός περιθωρίου ασφαλείας βάσει χαρτοφυλακίου
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να επιτρέψει συμψηφισμούς ή μειώσεις του απαιτούμενου περιθωρίου ασφαλείας μεταξύ των χρηματοπιστωτικών μέσων που εκκαθαρίζει εφόσον ο κίνδυνος τιμών ενός χρηματοπιστωτικού μέσου ή συνόλου χρηματοπιστωτικών μέσων συσχετίζεται σημαντικά και αξιόπιστα ή βασίζεται σε ισοδύναμη στατιστική παράμετρο εξάρτησης, με τον κίνδυνο τιμών άλλων χρηματοπιστωτικών μέσων.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος τεκμηριώνει την προσέγγισή του για τον καθορισμό περιθωρίου ασφαλείας βάσει χαρτοφυλακίου και τουλάχιστον προβλέπει ότι η συσχέτιση, ή ισοδύναμη στατιστική παράμετρος εξάρτησης, μεταξύ δύο ή περισσότερων χρηματοπιστωτικών μέσων που εκκαθαρίζονται αποδεικνύεται αξιόπιστη στη διάρκεια προγενέστερης περιόδου σύμφωνα με το άρθρο 25 και δείχνει ανθεκτικότητα στο πλαίσιο ιστορικών ή υποθετικών σεναρίων ακραίων συνθηκών. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος καταδεικνύει την ύπαρξη οικονομικής λογικής για τη σχέση τιμών.
3. Όλα τα χρηματοπιστωτικά μέσα στα οποία εφαρμόζεται ο καθορισμός περιθωρίου ασφαλείας βάσει χαρτοφυλακίου καλύπτονται από το ίδιο κεφάλαιο εκκαθάρισης. Κατά παρέκκλιση, εάν ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να αποδείξει εκ των προτέρων στην αρμόδια αρχή του και στα εκκαθαριστικά μέλη του τον τρόπο επιμερισμού των δυνητικών ζημιών μεταξύ διαφόρων κεφαλαίων εκκαθάρισης και έχει προβλέψει τις αναγκαίες διατάξεις στους κανόνες του, μπορεί να εφαρμόζεται καθορισμός περιθωρίου ασφαλείας βάσει χαρτοφυλακίου σε χρηματοπιστωτικά μέσα που καλύπτονται από διάφορα κεφάλαια εκκαθάρισης.
4. Σε περίπτωση που ο καθορισμός περιθωρίου ασφαλείας βάσει χαρτοφυλακίου καλύπτει πολλαπλά μέσα, το ποσό των μειώσεων του περιθωρίου δεν υπερβαίνει το 80 % της διαφοράς μεταξύ του αθροίσματος των περιθωρίων για κάθε προϊόν υπολογιζόμενο σε μεμονωμένη βάση και του περιθωρίου υπολογιζόμενου βάσει συνδυασμένης εκτίμησης της έκθεσης για το συνδυασμένο χαρτοφυλάκιο. Σε περίπτωση που ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δεν εκτίθεται σε τυχόν δυνητικό κίνδυνο από τη μείωση του περιθωρίου ασφαλείας, μπορεί να εφαρμόσει μείωση σε ποσοστό μέχρι 100 % της εν λόγω διαφοράς.
5. Οι μειώσεις του περιθωρίου ασφαλείας σχετικά με τον καθορισμό περιθωρίου ασφαλείας βάσει χαρτοφυλακίου υπόκειται σε άρτιο πρόγραμμα ελέγχου αντοχής σε ακραίες συνθήκες σύμφωνα με το κεφάλαιο XII.
Άρθρο 28
Φιλοκυκλικότητα
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διασφαλίζει ότι η πολιτική του για την επιλογή και αναθεώρηση του χρονικού διαστήματος εμπιστοσύνης, της περιόδου ρευστοποίησης και της προγενέστερης περιόδου παρέχει μελλοντοστρεφή πολιτική, σταθερές και συνετές απαιτήσεις περιθωρίων που περιορίζουν τη φιλοκυκλικότητα σε βαθμό που δεν επηρεάζεται αρνητικά η ορθότητα και η χρηματοοικονομική ασφάλεια του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Αυτό περιλαμβάνει αποφυγή σε περίπτωση πιθανών διαταρακτικών ή ουσιαστικών μεταβολών στις απαιτήσεις περιθωρίων και θέσπιση διαφανών και προβλέψιμων διαδικασιών για την προσαρμογή των απαιτήσεων παροχής περιθωρίου ως ανταπόκριση στις μεταβαλλόμενες συνθήκες αγοράς. Τοιουτοτρόπως, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί τουλάχιστον μία από τις ακόλουθες επιλογές:
α)
εφαρμόζει απόθεμα περιθωρίου ασφαλείας τουλάχιστον ίσο με το 25 % των υπολογιζόμενων περιθωρίων το οποίο μπορεί να εξαντλείται προσωρινά σε περιόδους όπου οι υπολογισθείσες απαιτήσεις παροχής περιθωρίου αυξάνονται σημαντικά·
β)
μεταβιβάζει τουλάχιστον 25 % βάρος σε παρατηρήσεις σε ακραίες συνθήκες κατά την προγενέστερη περίοδο υπολογιζόμενο σύμφωνα με το άρθρο 26·
γ)
διασφαλίζει ότι οι απαιτήσεις παροχής περιθωρίου δεν είναι χαμηλότερες εκείνων που θα υπολογίζονταν χρησιμοποιώντας εκτιμώμενη μεταβλητότητα για δεκαετή ιστορική προγενέστερη περίοδο.
2. Όταν ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναθεωρεί τις παραμέτρους του μοντέλου περιθωρίων προκειμένου να αντικατοπτρίζει καλύτερα τις τρέχουσες συνθήκες αγοράς, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τυχόν δυνητικές φιλοκυκλικές επιπτώσεις της εν λόγω αναθεώρησης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VII
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗΣ
[Άρθρο 42 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012]
Άρθρο 29
Πλαίσιο και διακυβέρνηση
1. Για να καθοριστεί το ελάχιστο μέγεθος του κεφαλαίου εκκαθάρισης και το ποσό άλλων χρηματοοικονομικών πόρων που απαιτούνται για την τήρηση των απαιτήσεων των άρθρων 42 και 43 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, λαμβάνοντας υπόψη τις εξαρτήσεις του ομίλου, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει πλαίσιο εσωτερικής πολιτικής για τον καθορισμό των τύπων ακραίων αλλά ευλογοφανών συνθηκών αγοράς που μπορούν να τον εκθέσουν σε μεγαλύτερο κίνδυνο.
2. Το πλαίσιο περιλαμβάνει έκθεση που περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ορίζει τις ακραίες αλλά ευλογοφανείς συνθήκες αγοράς. Τεκμηριώνεται πλήρως και διατηρείται σύμφωνα με το άρθρο 12.
3. Το πλαίσιο συζητείται στην επιτροπή κινδύνου και εγκρίνεται από το συμβούλιο. Η ευρωστία του πλαισίου και η ικανότητά του να αντικατοπτρίζει τις μεταβολές της αγοράς υπόκειται τουλάχιστον σε ετήσια επανεξέταση. Η επανεξέταση συζητείται στην επιτροπή κινδύνου και αναφέρεται στο συμβούλιο.
Άρθρο 30
Προσδιορισμός ακραίων αλλά ευλογοφανών συνθηκών αγοράς
1. Το πλαίσιο που περιγράφεται στο άρθρο 29 αντικατοπτρίζει το προφίλ κινδύνου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, λαμβάνοντας υπόψη τη διασυνοριακή και διασυναλλαγματική έκθεση, όπου ενδείκνυται. Εντοπίζει όλους τους κινδύνους αγοράς στους οποίους μπορεί να εκτεθεί ο αντισυμβαλλόμενος κατόπιν αθέτησης υποχρέωσης από ένα ή περισσότερα εκκαθαριστικά μέλη, περιλαμβανομένων δυσμενών μεταβολών στις τιμές της αγοράς των εκκαθαριζόμενων μέσων, της μειωμένης ρευστότητας στην αγορά για τα συγκεκριμένα μέσα, και των αποκλίσεων στην αξία ρευστοποίησης των ασφαλειών. Το πλαίσιο αντικατοπτρίζει επίσης επιπρόσθετους κινδύνους για τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο που προκύπτουν από την ταυτόχρονη αδυναμία οντοτήτων του ομίλου του υπερήμερου εκκαθαριστικού μέλους.
2. Το πλαίσιο προσδιορίζει μεμονωμένα όλες τις αγορές στις οποίες ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκτίθεται στο σενάριο της αθέτησης υποχρέωσης από εκκαθαριστικό μέλος. Για κάθε προσδιορισθείσα αγορά ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναφέρει ακραίες αλλά ευλογοφανείς συνθήκες με βάση τουλάχιστον:
α)
φάσμα ιστορικών σεναρίων, περιλαμβανομένων περιόδων ακραίων μεταβολών της αγοράς που παρατηρούνται τα τελευταία 30 χρόνια, ή για όσο χρονικό διάστημα διατίθενται αξιόπιστα δεδομένα, που θα μπορούσαν να εκθέσουν τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο σε μεγαλύτερο χρηματοπιστωτικό κίνδυνο. Εάν ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αποφασίσει ότι η επανάληψη ιστορικής περίπτωσης σημαντικών μεταβολών των τιμών δεν είναι ευλογοφανής, αιτιολογεί την παράλειψή της από το πλαίσιο στην αρμόδια αρχή·
β)
φάσμα δυνητικών μελλοντικών σεναρίων, που βασίζεται σε συνεπείς παραδοχές όσον αφορά τη μεταβλητότητα της αγοράς και τη συσχέτιση τιμών μεταξύ αγορών και χρηματοπιστωτικών μέσων, όπως αυτές προσδιορίζονται τόσο σε ποσοτικές όσο και ποιοτικές εκτιμήσεις των δυνητικών κινδύνων αγοράς.
3. Το πλαίσιο εξετάζει επίσης, σε ποσοτικό και ποιοτικό επίπεδο, τον βαθμό στον οποίο μπορεί να επέλθουν ακραίες μεταβολές τιμών σε πολλαπλές προσδιορισθείσες αγορές ταυτόχρονα. Το πλαίσιο αναγνωρίζει ότι ιστορικές συσχετίσεις τιμών μπορεί να οδηγήσουν σε ακραίες αλλά ευλογοφανείς συνθήκες αγοράς.
Άρθρο 31
Επανεξέταση ακραίων αλλά ευλογοφανών σεναρίων
Οι διαδικασίες που περιγράφονται στο άρθρο 30 επανεξετάζονται από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο σε τακτική βάση, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις σχετικές εξελίξεις της αγοράς και την κλίμακα και συγκέντρωση της έκθεσης από εκκαθαριστικό μέλος. Το σύνολο των ιστορικών και υποθετικών σεναρίων που χρησιμοποιεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος για τον προσδιορισμό ακραίων αλλά ευλογοφανών συνθηκών αγοράς επανεξετάζεται από τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο, σε διαβούλευση με την επιτροπή κινδύνου, τουλάχιστον άπαξ του έτους και συχνότερα, όταν οι εξελίξεις στην αγορά ή ουσιαστικές μεταβολές στο σύνολο των συμβάσεων που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επηρεάζουν τις παραδοχές στις οποίες βασίζονται τα σενάρια και, επομένως, υπαγορεύουν προσαρμογή των σεναρίων. Οι ουσιαστικές μεταβολές του πλαισίου αναφέρονται στο συμβούλιο.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VIII
ΕΛΕΓΧΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑΣ
[Άρθρο 44 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012]
Άρθρο 32
Αξιολόγηση του κινδύνου ρευστότητας
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θεσπίζει ένα άρτιο πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας το οποίο περιλαμβάνει αποτελεσματικά λειτουργικά και αναλυτικά εργαλεία για τον καθορισμό, την εκτίμηση και την παρακολούθηση του διακανονισμού και των ροών χρηματοδότησης σε διαρκή και έγκαιρη βάση, περιλαμβανομένης της χρησιμοποίησης της ενδοημερήσιας ρευστότητας. Οι κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι προβαίνουν σε τακτικές αξιολογήσεις του σχεδιασμού και της λειτουργίας του πλαισίου διαχείρισης της ρευστότητας, λαμβάνοντας μεταξύ άλλων υπόψη τα αποτελέσματα των ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες.
2. Το πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας του κεντρικού αντισυμβαλλομένου είναι επαρκώς άρτιο ώστε να εξασφαλίζεται ότι ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος είναι σε θέση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του όσον αφορά πληρωμές και διακανονισμούς σε όλα τα σχετικά νομίσματα που καθίστανται πληρωτέα, μεταξύ άλλων όπου ενδείκνυται σε ενδοημερήσια βάση. Το πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας του κεντρικού αντισυμβαλλομένου περιλαμβάνει επίσης την αξιολόγηση των δυνητικών μελλοντικών του αναγκών ρευστότητας στο πλαίσιο ευρέος φάσματος δυνητικών σεναρίων ακραίων συνθηκών. Το σενάριο ακραίων συνθηκών περιλαμβάνει την αθέτηση υποχρέωσης από εκκαθαριστικά μέλη σύμφωνα με το άρθρο 44 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 από την ημερομηνία αθέτησης υποχρέωσης ως το τέλος της περιόδου εκκαθάρισης και τον κίνδυνο ρευστότητας που προκαλεί η επενδυτική πολιτική και οι διαδικασίες του κεντρικού αντισυμβαλλομένου σε ακραίες αλλά ευλογοφανείς συνθήκες αγοράς.
3. Το πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας περιλαμβάνει σχέδιο ρευστότητας το οποίο τεκμηριώνεται και τηρείται σύμφωνα με το άρθρο 12. Το ελάχιστο περιεχόμενο του σχεδίου ρευστότητας περιλαμβάνει διαδικασίες του κεντρικού αντισυμβαλλομένου για:
α)
τη διαχείριση και παρακολούθηση, τουλάχιστον σε ημερήσια βάση, των αναγκών ρευστότητας εν μέσω φάσματος σεναρίων αγοράς·
β)
τη διατήρηση επαρκών ρευστοποιήσιμων χρηματοοικονομικών πόρων για την κάλυψη των αναγκών ρευστότητας και τη διάκριση μεταξύ της χρησιμοποίησης των διαφόρων τύπων ρευστοποιήσιμων πόρων·
γ)
την ημερήσια αξιολόγηση και αποτίμηση των ρευστοποιήσιμων περιουσιακών στοιχείων που είναι διαθέσιμα στον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο και των αναγκών ρευστότητάς του·
δ)
τον προσδιορισμό των πηγών κινδύνου ρευστότητας;
ε)
την αξιολόγηση των κλιμάκων χρόνου στη διάρκεια των οποίων θα πρέπει να διατίθενται οι ρευστοποιήσιμοι χρηματοοικονομικοί πόροι του κεντρικού αντισυμβαλλομένου·
στ)
την εκτίμηση των δυνητικών αναγκών ρευστότητας που απορρέουν από την ικανότητα των εκκαθαριστικών μελών να ανταλλάσσουν ασφάλειες που συνίστανται σε μετρητά με ασφάλειες που δεν συνίστανται σε μετρητά·
ζ)
τις διαδικασίες σε περίπτωση υστέρησης ρευστότητας·
η)
την αναπλήρωση τυχόν ρευστοποιήσιμων χρηματοοικονομικών πόρων που μπορεί να χρησιμοποιήσει στη διάρκεια συμβάντος ακραίων συνθηκών.
Το συμβούλιο του κεντρικού αντισυμβαλλομένου εγκρίνει το σχέδιο κατόπιν διαβούλευσης με την επιτροπή κινδύνου.
4. Κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αξιολογεί τον κίνδυνο ρευστότητας που αντιμετωπίζει μεταξύ άλλων σε περίπτωση που ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ή εκκαθαριστικά μέλη του δεν μπορούν να διακανονίσουν τις υποχρεώσεις πληρωμής τους που αποτελούν μέρος της διαδικασίας εκκαθάρισης ή διακανονισμού, λαμβάνοντας επίσης υπόψη την επενδυτική δραστηριότητα του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Το πλαίσιο διαχείρισης κινδύνου εξετάζει τις ανάγκες ρευστότητας που απορρέουν από τις σχέσεις του κεντρικού αντισυμβαλλομένου με οποιαδήποτε οντότητα προς την οποία ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αντιμετωπίζει έκθεση ρευστότητας, μεταξύ άλλων:
α)
τράπεζες διακανονισμού·
β)
συστήματα πληρωμών·
γ)
συστήματα διακανονισμού αξιογράφων·
δ)
φορείς nostrο·
ε)
τράπεζες θεματοφυλακής·
στ)
πάροχοι ρευστότητας·
ζ)
διαλειτουργικοί κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι·
η)
πάροχοι υπηρεσιών.
5. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος λαμβάνει υπόψη τυχόν αλληλεξαρτήσεις μεταξύ των οντοτήτων που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 και πολλαπλές σχέσεις που μία από τις οντότητες που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 μπορεί να έχει με κεντρικό αντισυμβαλλόμενο στο πλαίσιο της διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας.
6. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκπονεί ημερήσια έκθεση σχετικά με τις ανάγκες και τους πόρους δυνάμει της παραγράφου 3 στοιχεία α), β) και γ) και τριμηνιαία έκθεση για το σχέδιο ρευστότητάς του βάσει της παραγράφου 3 στοιχεία δ) έως η). Οι εκθέσεις τεκμηριώνονται και τηρούνται σύμφωνα με το κεφάλαιο IV.
Άρθρο 33
Πρόσβαση στη ρευστότητα
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διατηρεί, σε κάθε σχετικό νόμισμα, ρευστοποιήσιμους πόρους αντίστοιχους με τις απαιτήσεις ρευστότητάς του, που ορίζονται σύμφωνα με το άρθρο 44 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και το άρθρο 32 του παρόντος κανονισμού. Οι συγκεκριμένοι ρευστοποιήσιμοι πόροι περιορίζονται σε:
α)
μετρητά κατατεθειμένα σε κεντρική τράπεζα έκδοσης·
β)
μετρητά κατατεθειμένα σε αδειοδοτημένα πιστωτικά ιδρύματα σύμφωνα με το άρθρο 47·
γ)
δεσμευθείσες πιστώσεις ή ισοδύναμες ρυθμίσεις με υπερήμερα εκκαθαριστικά μέλη·
δ)
αναληφθείσες συμφωνία επαναγοράς·
ε)
άκρως διαπραγματεύσιμα χρηματοπιστωτικά μέσα τα οποία πληρούν τις απαιτήσεις του άρθρου 45 και του άρθρου 46 και για τα οποία ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να αποδείξει ότι είναι άμεσα διαθέσιμα και μετατρέψιμα σε μετρητά σε βάση ιδίας ημέρας χρησιμοποιώντας προκαθορισμένες και άκρως αξιόπιστες ρυθμίσεις χρηματοδότησης, μεταξύ άλλων σε ακραίες συνθήκες αγοράς.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος έχει υπόψη τα νομίσματα στα οποία είναι εκπεφρασμένες οι υποχρεώσεις του και λαμβάνει υπόψη τις δυνητικές επιπτώσεις των ακραίων συνθηκών στην ικανότητά του να έχει πρόσβαση σε συναλλαγματικές αγορές κατά τρόπο σύμφωνο με τους κύκλους διακανονισμού των συστημάτων διακανονισμού αξιογράφων και συναλλάγματος.
3. Οι δεσμευθείσες πιστώσεις έναντι ασφαλειών που παρέχουν τα εκκαθαριστικά μέλη δεν λογίζονται διπλά ως ρευστοποιήσιμοι πόροι. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναλαμβάνει δράση για την παρακολούθηση και τον έλεγχο της συγκέντρωσης της έκθεσης σε κίνδυνο ρευστότητας σε μεμονωμένους παρόχους ρευστότητας.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επιδεικνύει τη δέουσα αυστηρή επιμέλεια ώστε οι πάροχοι ρευστότητάς του να έχουν επαρκή ικανότητα να ενεργούν σύμφωνα με τις ρυθμίσεις ρευστότητας.
5. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ελέγχει σε περιοδική βάση τις διαδικασίες του όσον αφορά την πρόσβαση σε προκαθορισμένες ρυθμίσεις χρηματοδότησης. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει ανάληψη δοκιμαστικών ποσών από εμπορικές πιστώσεις, προκειμένου να επαληθευθεί η ταχύτητα πρόσβασης στους πόρους και η αξιοπιστία των διαδικασιών.
6. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει λεπτομερείς διαδικασίες στο πλαίσιο του προγράμματος ρευστότητας όσον αφορά τη χρησιμοποίηση των ρευστοποιήσιμων χρηματοοικονομικών πόρων του για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων πληρωμών του στη διάρκεια υστέρησης ρευστότητας. Οι διαδικασίες ρευστότητας αναφέρουν σαφώς τις περιπτώσεις όπου απαιτείται η χρησιμοποίηση ορισμένων πόρων. Οι διαδικασίες περιγράφουν επίσης τρόπους πρόσβασης σε ταμειακά διαθέσιμα ή επενδύσεις ταμειακών διαθέσιμων μιας ημέρας, τρόπους εκτέλεσης συναλλαγών αγοράς ιδίας ημέρας, ή τρόπους άντλησης προκαθορισμένων γραμμών ρευστότητας. Οι διαδικασίες ρευστότητας ελέγχονται σε τακτική βάση. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκπονεί επίσης επαρκές σχέδιο για την ανανέωση των ρυθμίσεων χρηματοδότησης πριν από τη λήξη.
Άρθρο 34
Κίνδυνος συγκέντρωσης
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς και ελέγχει τη συγκέντρωση της έκθεσής του σε κίνδυνο ρευστότητας, μεταξύ άλλων την έκθεσή του στις οντότητες που απαριθμούνται στο άρθρο 32 παράγραφος 4 και σε οντότητες του ιδίου ομίλου.
2. Το πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας του κεντρικού αντισυμβαλλομένου περιλαμβάνει την εφαρμογή ορίων έκθεσης και συγκέντρωσης.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ορίζει διαδικασίες και διεργασίες για παραβάσεις των ορίων συγκέντρωσης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IX
ΓΡΑΜΜΕΣ ΑΜΥΝΑΣ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΘΕΤΗΣΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗΣ
[Άρθρο 45 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012]
Άρθρο 35
Υπολογισμός του ποσού των ιδίων πόρων των κεντρικών αντισυμβαλλομένων που χρησιμοποιούνται στις γραμμές άμυνας σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διατηρεί, και επισημαίνει χωριστά στον ισολογισμό του, ποσό ειδικών ιδίων πόρων για τους σκοπούς που αναφέρονται στο άρθρο 45 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος υπολογίζει το ελάχιστο ποσό που αναφέρεται στην παράγραφο 1 πολλαπλασιάζοντας το ελάχιστο κεφάλαιο, περιλαμβανομένων των αδιανέμητων κερδών και αποθεματικών για τους σκοπούς που αναφέρονται στο άρθρο 16 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 152/2013 της Επιτροπής (8), με το 25 %.
Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναθεωρεί το εν λόγω ελάχιστο ποσό σε ετήσια βάση.
3. Σε περίπτωση που ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος έχει συστήσει περισσότερα του ενός κεφάλαια εκκαθάρισης για τις διάφορες κατηγορίες χρηματοπιστωτικών μέσων που εκκαθαρίζει, οι συνολικοί ειδικοί ίδιοι πόροι που υπολογίζονται βάσει της παραγράφου 1 χορηγούνται σε έκαστο των κεφαλαίων εκκαθάρισης κατ’ αναλογία του μεγέθους εκάστου κεφαλαίου εκκαθάρισης, επισημαίνονται χωριστά στον ισολογισμό του και χρησιμοποιούνται για αθετήσεις υποχρεώσεων που προκύπτουν στα διάφορα τμήματα αγοράς στα οποία αναφέρεται το κεφάλαιο εκκαθάρισης.
4. Ουδείς άλλος πόρος πλην κεφαλαίου, περιλαμβανομένων των αδιανέμητων κερδών και αποθεματικών, κατά τα αναφερόμενα στο άρθρο 16 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 δεν χρησιμοποιείται για τη συμμόρφωση προς την απαίτηση της παραγράφου 1.
Άρθρο 36
Διατήρηση του ποσού των ιδίων πόρων των κεντρικών αντισυμβαλλομένων που χρησιμοποιούνται στις γραμμές άμυνας σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ενημερώνει άμεσα την αρμόδια αρχή εφόσον το ποσό των ειδικών ιδίων πόρων που διατηρεί είναι χαμηλότερο από το ποσό που απαιτείται βάσει του άρθρου 35, από κοινού με τους λόγους της αθέτησης και συνολική περιγραφή εγγράφως των μέτρων και του χρονοδιαγράμματος για την αναπλήρωση του συγκεκριμένου ποσού.
2. Σε περίπτωση μεταγενέστερης αθέτησης υποχρέωσης από ένα ή περισσότερα εκκαθαριστικά μέλη προτού ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αποκαταστήσει τους ειδικούς ίδιους πόρους, μόνο το εναπομένον ποσό των χορηγούμενων ειδικών ιδίων πόρων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς του άρθρου 45 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αποκαθιστά τους ειδικούς ιδίους πόρους τουλάχιστον εντός μηνός από την κοινοποίηση βάσει της παραγράφου 1.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ X
ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ
[Άρθρο 46 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012]
Άρθρο 37
Γενικές απαιτήσεις
Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος καθιερώνει και εφαρμόζει διαφανείς και προβλέψιμες πολιτικές και διαδικασίες όσον αφορά την πρόσβαση και την αδιάλειπτη παρακολούθηση της ρευστότητας περιουσιακών στοιχείων που γίνονται αποδεκτά ως ασφάλειες και αναλαμβάνει διορθωτική δράση, όπου ενδείκνυται.
Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επανεξετάζει τις πολιτικές και τις διαδικασίες του για τα επιλέξιμα περιουσιακά στοιχεία τουλάχιστον άπαξ του έτους. Η εν λόγω επανεξέταση πραγματοποιείται επίσης οσάκις επέρχεται ουσιαστική μεταβολή που επηρεάζει την έκθεση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου σε κίνδυνο.
Άρθρο 38
Ασφάλειες που συνίστανται σε μετρητά
Για τους σκοπούς του άρθρου 46 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, οι άκρως ρευστοποιήσιμες ασφάλειες υπό μορφή μετρητών είναι εκπεφρασμένες σε ένα από τα ακόλουθα:
α)
νόμισμα ως προς το οποίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να καταδείξει στις αρμόδιες αρχές ότι έχει την ικανότητα να διαχειριστεί τον κίνδυνο·
β)
νόμισμα στο οποίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκκαθαρίζει συναλλαγές, εντός του ορίου των ασφαλειών που απαιτούνται για την κάλυψη της έκθεσης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου στο συγκεκριμένο νόμισμα.
Άρθρο 39
Χρηματοπιστωτικά μέσα
Για τους σκοπούς του άρθρου 46 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, θεωρούνται άκρως ρευστοποιήσιμες ασφάλειες τα χρηματοπιστωτικά μέσα, οι τραπεζικές εγγυήσεις και ο χρυσός που πληρούν τους όρους του παραρτήματος I.
Άρθρο 40
Αποτίμηση ασφαλειών
1. Για τους σκοπούς της αποτίμησης άκρως ρευστοποιήσιμων ασφαλειών που ορίζονται στο άρθρο 37, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θεσπίζει και εφαρμόζει πολιτικές και διαδικασίες για να παρακολουθεί σε σχεδόν πραγματικό χρόνο την ποιότητα των πιστώσεων, τη ρευστότητα της αγοράς και τη μεταβλητότητα τιμών κάθε περιουσιακού στοιχείου που έχει γίνει αποδεκτό ως ασφάλεια. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος παρακολουθεί σε τακτική βάση, και τουλάχιστον άπαξ του έτους, την επάρκεια των πολιτικών και διαδικασιών αποτίμησης. Η εν λόγω επανεξέταση πραγματοποιείται επίσης οσάκις επέρχεται ουσιαστική μεταβολή που επηρεάζει τον κίνδυνο σε έκθεση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αποτιμά σε αγοραίες αξίες σε ημερήσια βάση σε σχεδόν πραγματικό χρόνο και, όπου αυτό δεν είναι εφικτό, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος είναι σε θέση να αποδείξει στις αρμόδιες αρχές την ικανότητά του όσον αφορά τη διαχείριση των κινδύνων.
Άρθρο 41
Συντελεστές αποκοπής
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θεσπίζει και εφαρμόζει πολιτικές για τον καθορισμό συνετών συντελεστών αποκοπής που εφαρμόζονται στην αξία των ασφαλειών.
2. Οι συντελεστές αποκοπής αναγνωρίζουν ότι οι ασφάλειες μπορεί να χρειαστεί να ρευστοποιηθούν σε ακραίες συνθήκες αγοράς και λαμβάνουν υπόψη τον χρόνο που απαιτείται για τη ρευστοποίησή τους. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος καταδεικνύει στην αρμόδια αρχή ότι οι συντελεστές αποκοπής υπολογίζονται με συντηρητικό τρόπο για να περιορίσουν κατά το δυνατόν φιλοκυκλικές επιπτώσεις. Για κάθε περιουσιακό στοιχείο ασφαλείας, ο συντελεστής αποκοπής καθορίζεται λαμβάνοντας υπόψη τα σχετικά κριτήρια, μεταξύ άλλων:
α)
τον τύπο του περιουσιακού στοιχείου και του πιστωτικού κινδύνου που συνδέονται με το χρηματοπιστωτικό μέσο βάσει εσωτερικής αξιολόγησης που διενεργεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος. Κατά τη διενέργεια της εν λόγω αξιολόγησης, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί καθορισμένη και αντικειμενική μεθοδολογία που δεν βασίζεται πλήρως σε εξωτερικές γνώμες και που λαμβάνει υπόψη τον κίνδυνο που προκύπτει από την εγκατάσταση του εκδότη σε συγκεκριμένη χώρα·
β)
τη διάρκεια του περιουσιακού στοιχείου·
γ)
την ιστορική και υποθετική μελλοντική μεταβλητότητα τιμών του περιουσιακού στοιχείου σε ακραίες συνθήκες αγοράς·
δ)
τη ρευστότητα της υποκείμενης αγοράς, συμπεριλαμβανομένων των διαφορών τιμών μεταξύ ζήτησης και προσφοράς χρεογράφων·
ε)
τον συναλλαγματικό κίνδυνο, εάν υπάρχει·
στ)
τον κίνδυνο δυσμενούς συσχέτισης.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος παρακολουθεί σε τακτική βάση την επάρκεια των συντελεστών αποκοπής. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επανεξετάζει τις πολιτικές και τις διαδικασίες για τους συντελεστές αποκοπής τουλάχιστον άπαξ του έτους και οσάκις επέρχεται ουσιαστική μεταβολή που επηρεάζει τον κίνδυνο σε έκθεση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου, αλλά θα πρέπει να αποφεύγονται κατά το δυνατόν διαταρακτικές ή μεγάλες μεταβολές των συντελεστών αποκοπής που θα μπορούσαν να επιφέρουν φιλοκυκλικότητα. Οι πολιτικές και οι διαδικασίες για τους συντελεστές αποκοπής επικυρώνονται ανεξάρτητα τουλάχιστον σε ετήσια βάση.
Άρθρο 42
Όρια συγκέντρωσης
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θεσπίζει και εφαρμόζει πολιτικές προκειμένου να διασφαλίσει ότι οι ασφάλειες παραμένουν επαρκώς διαφοροποιημένες ώστε να επιτρέπεται η ρευστότητά τους εντός καθορισμένης περιόδου κατοχής χωρίς σημαντικές επιπτώσεις στην αγορά. Οι πολιτικές και οι διαδικασίες ορίζουν τα μέτρα μετριασμού του κινδύνου τα οποία εφαρμόζονται όταν παρατηρείται υπέρβαση των ορίων που καθορίζονται στην παράγραφο 2.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος καθορίζει όρια συγκέντρωσης στο επίπεδο:
α)
μεμονωμένων εκδοτών·
β)
τύπου εκδότη·
γ)
τύπου περιουσιακού στοιχείου·
δ)
κάθε εκκαθαριστικού μέλους·
ε)
όλων των εκκαθαριστικών μελών.
3. Τα όρια συγκέντρωσης καθορίζονται με συντηρητικό τρόπο λαμβάνοντας υπόψη όλα τα σχετικά κριτήρια, μεταξύ άλλων:
α)
χρηματοπιστωτικά μέσα που έχουν εκδώσει εκδότες του ιδίου τύπου όσον αφορά τον οικονομικό τομέα, τη δραστηριότητα, τη γεωγραφική περιοχή·
β)
το επίπεδο του πιστωτικού κινδύνου του χρηματοπιστωτικού μέσου ή του εκδότη που βασίζεται σε εσωτερική αξιολόγηση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Κατά τη διενέργεια της εν λόγω αξιολόγησης, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί καθορισμένη και αντικειμενική μεθοδολογία που δεν βασίζεται πλήρως σε εξωτερικές γνώμες και που λαμβάνει υπόψη τον κίνδυνο που προκύπτει από την εγκατάσταση του εκδότη σε συγκεκριμένη χώρα·
γ)
τη ρευστότητα και τη μεταβλητότητα των τιμών των χρηματοπιστωτικών μέσων.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διασφαλίζει ότι μέχρι 10 % της ασφάλειάς του καλύπτεται από την εγγύηση ενός μόνο τραπεζικού ιδρύματος, ή ισοδύναμου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος τρίτης χώρας, ή από οντότητα που αποτελεί μέρος του ιδίου ομίλου με το πιστωτικό ίδρυμα ή το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα τρίτης χώρας. Σε περίπτωση που οι ασφάλειες που λαμβάνει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος με τη μορφή εγγυήσεων εμπορικών τραπεζών υπερβαίνουν το 50 % των συνολικών ασφαλειών, το συγκεκριμένο όριο μπορεί να οριστεί στο 25 %.
5. Κατά τον υπολογισμό των ορίων που προβλέπονται στην παράγραφο 2, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος συμπεριλαμβάνει τη συνολική έκθεση κεντρικού αντισυμβαλλομένου σε εκδότη, περιλαμβανομένου του ποσού των σωρευτικών πιστώσεων, των πιστοποιητικών κατάθεσης, των προθεσμιακών καταθέσεων, των αποταμιευτικών λογαριασμών, των τρεχούμενων λογαριασμών, των μέσων της χρηματαγοράς, και διευκολύνσεων αγοράς και επαναπώλησης που χρησιμοποιεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος. Τα συγκεκριμένα όρια δεν εφαρμόζονται σε ασφάλειες που κατέχει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος που υπερβαίνει τις ελάχιστες απαιτήσεις περιθωρίων ασφαλείας, κεφαλαίου εκκαθάρισης ή άλλων χρηματοοικονομικών πόρων.
6. Κατά τον καθορισμό του ορίου συγκέντρωσης όσον αφορά την έκθεση κεντρικού αντισυμβαλλομένου σε μεμονωμένο εκδότη, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος συγκεντρώνει και επεξεργάζεται ως έναν μόνο κίνδυνο την έκθεσή του σε όλα τα χρηματοπιστωτικά μέσα που εκδίδει ο εκδότης ή μία οντότητα του ομίλου, τα οποία εγγυάται ρητώς ο εκδότης ή μία οντότητα του ομίλου, και σε χρηματοπιστωτικά μέσα που εκδίδουν επιχειρήσεις οι οποίες έχουν ως αποκλειστικό σκοπό την κατοχή μέσων παραγωγής τα οποία είναι ουσιώδη για τη δραστηριότητα του εκδότη.
7. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος παρακολουθεί σε τακτική βάση την επάρκεια των πολιτικών και των διαδικασιών για τα όρια συγκέντρωσής του. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επανεξετάζει την πολιτική και τη διαδικασία για τα όρια συγκέντρωσής του τουλάχιστον άπαξ του έτους και οσάκις επέρχεται ουσιαστική μεταβολή που επηρεάζει τον κίνδυνο σε έκθεση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
8. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ενημερώνει την αρμόδια αρχή και τα εκκαθαριστικά μέλη για τα εφαρμοζόμενα όρια συγκέντρωσης και για τυχόν τροποποιήσεις αυτών των ορίων.
9. Σε περίπτωση που ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος παραβιάζει ουσιωδώς όριο συγκέντρωσης που αναφέρεται στις πολιτικές και στις διαδικασίες του, ενημερώνει άμεσα την αρμόδια αρχή. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επανορθώνει την παραβίαση το ταχύτερο δυνατόν.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ XI
ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
[Άρθρο 47 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012]
Άρθρο 43
Άκρως ρευστοποιήσιμα χρηματοπιστωτικά μέσα
Για τους σκοπούς του άρθρου 47 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, χρηματοπιστωτικά μέσα μπορούν να θεωρηθούν άκρως ρευστοποιήσιμα, που φέρουν ελάχιστο πιστωτικό κίνδυνο και κίνδυνο αγοράς, εφόσον είναι χρηματοπιστωτικά μέσα που πληρούν έκαστο των όρων του παραρτήματος II:
Άρθρο 44
Άκρως ασφαλείς ρυθμίσεις για την κατάθεση χρηματοπιστωτικών μέσων
1. Σε περίπτωση που ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δεν δύναται να καταθέσει τα χρηματοπιστωτικά μέσα που αναφέρονται στο άρθρο 45 ή εκείνα που του παρέχονται ως περιθώρια ασφαλείας, εισφορές σε κεφάλαιο εκκαθάρισης ή εισφορές σε άλλους χρηματοοικονομικούς πόρους, τόσο μέσω μεταβίβασης όσο και επιτοκίου ασφαλείας, όπου ο διαχειριστής του συστήματος διακανονισμού αξιογράφων διασφαλίζει την πλήρη προστασία αυτών των μέσων, τότε τα εν λόγω χρηματοπιστωτικά μέσα κατατίθενται σε οποιοδήποτε ίδρυμα από τα ακόλουθα:
α)
κεντρική τράπεζα η οποία διασφαλίζει την πλήρη προστασία αυτών των μέσων και επιτρέπει την άμεση πρόσβαση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου στα χρηματοπιστωτικά μέσα εφόσον αυτό απαιτείται·
β)
αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα όπως ορίζεται δυνάμει της οδηγίας 2006/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (9), το οποίο διασφαλίζει την πλήρη συγκέντρωση και προστασία αυτών των μέσων, επιτρέπει την άμεση πρόσβαση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου στα χρηματοπιστωτικά μέσα εφόσον αυτό απαιτείται και για τα οποία ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να αποδείξει ότι έχει χαμηλό πιστωτικό κίνδυνο βάσει εσωτερικής αξιολόγησης που διενεργεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος. Κατά τη διενέργεια της εν λόγω αξιολόγησης, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί καθορισμένη και αντικειμενική μεθοδολογία που δεν βασίζεται πλήρως σε εξωτερικές γνώμες και που λαμβάνει υπόψη τον κίνδυνο που προκύπτει από την εγκατάσταση του εκδότη σε συγκεκριμένη χώρα·
γ)
χρηματοπιστωτικό ίδρυμα τρίτης χώρας το οποίο υπόκειται και πληροί κανόνες προληπτικής εποπτείας τους οποίους οι αρμόδιες αρχές εκτιμούν ως τουλάχιστον εξίσου αυστηρούς με εκείνους που θεσπίζει η οδηγία 2006/48/ΕΚ και το οποίο εφαρμόζει αυστηρές λογιστικές πρακτικές, διαδικασίες φύλαξης και εσωτερικούς ελέγχους και το οποίο διασφαλίζει τον πλήρη διαχωρισμό και προστασία αυτών των μέσων, επιτρέπει την άμεση πρόσβαση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου στα χρηματοπιστωτικά μέσα εφόσον αυτό απαιτείται και για το οποίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να αποδείξει στην αρμόδια αρχή ότι έχει χαμηλό πιστωτικό κίνδυνο βάσει εσωτερικής αξιολόγησης που διενεργεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος. Κατά τη διενέργεια της εν λόγω αξιολόγησης, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί καθορισμένη και αντικειμενική μεθοδολογία που δεν βασίζεται πλήρως σε εξωτερικές γνώμες και που λαμβάνει υπόψη τον κίνδυνο που προκύπτει από την εγκατάσταση του εκδότη σε συγκεκριμένη χώρα.
2. Σε περίπτωση που χρηματοπιστωτικά μέσα κατατίθενται σύμφωνα με τα στοιχεία β) και γ) της παραγράφου 1, τηρούνται βάσει ρυθμίσεων που αποτρέπουν τυχόν ζημίες για τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο λόγω αθέτησης υποχρέωσης ή αφερεγγυότητας του αδειοδοτημένου χρηματοπιστωτικού οργανισμού.
3. Άκρως ασφαλείς ρυθμίσεις για την κατάθεση χρηματοπιστωτικών μέσων που παρέχονται ως περιθώρια ασφαλείας, εισφορές σε κεφάλαιο εκκαθάρισης ή εισφορές σε άλλους χρηματοοικονομικούς πόρους επιτρέπουν στον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο την επαναχρησιμοποίηση αυτών των χρηματοπιστωτικών μέσων μόνον εφόσον πληρούνται οι όροι του άρθρου 39 παράγραφος 8 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 και σε περιπτώσεις όπου ο σκοπός της επαναχρησιμοποίησης είναι η πραγματοποίηση πληρωμών, η διαχείριση αθέτησης υποχρέωσης από εκκαθαριστικό μέλος ή για την εκτέλεση διαλειτουργικής ρύθμισης.
Άρθρο 45
Άκρως ασφαλείς ρυθμίσεις για τη διατήρηση ταμειακών διαθέσιμων
1. Για τους σκοπούς του άρθρου 47 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012, σε περίπτωση που ταμειακά διαθέσιμα τηρούνται σε χρηματοπιστωτικό ίδρυμα πλην κεντρικής τράπεζας, τότε η εν λόγω κατάθεση πρέπει να πληροί έκαστο των ακόλουθων όρων:
α)
η κατάθεση γίνεται σε ένα από τα ακόλουθα νομίσματα:
i)
νόμισμα τον κίνδυνο του οποίου μπορεί να καταδείξει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος με υψηλό επίπεδο εμπιστοσύνης στις αρμόδιες αρχές που έχουν την ικανότητα να το διαχειριστούν·
ii)
νόμισμα στο οποίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκκαθαρίζει συναλλαγές, εντός του στο ορίου των ασφαλειών που λαμβάνει στο συγκεκριμένο νόμισμα·
β)
η κατάθεση πραγματοποιείται σε μία από τις ακόλουθες οντότητες:
i)
αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα όπως ορίζεται δυνάμει της οδηγίας 2006/48/ΕΚ για το οποίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να αποδείξει στην αρμόδια αρχή ότι έχει χαμηλό πιστωτικό κίνδυνο βάσει εσωτερικής αξιολόγησης που διενεργεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος. Κατά τη διενέργεια της εν λόγω αξιολόγησης, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί καθορισμένη και αντικειμενική μεθοδολογία που δεν βασίζεται πλήρως σε εξωτερικές γνώμες και ότι που λαμβάνει υπόψη τον κίνδυνο που προκύπτει από την εγκατάσταση του εκδότη σε συγκεκριμένη χώρα·
ii)
χρηματοπιστωτικό ίδρυμα τρίτης χώρας το οποίο υπόκειται και πληροί κανόνες προληπτικής εποπτείας τους οποίους οι αρμόδιες αρχές εκτιμούν ως τουλάχιστον εξίσου αυστηρούς με εκείνους που θεσπίζει η οδηγία 2006/48/ΕΚ και το οποίο εφαρμόζει αυστηρές λογιστικές πρακτικές, διαδικασίες φύλαξης και εσωτερικούς ελέγχους και για το οποίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος μπορεί να αποδείξει στην αρμόδια αρχή με υψηλό βαθμό εμπιστοσύνης ότι έχει χαμηλό πιστωτικό κίνδυνο βάσει εσωτερικής αξιολόγησης που διενεργεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος. Κατά τη διενέργεια της εν λόγω αξιολόγησης, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί καθορισμένη και αντικειμενική μεθοδολογία που δεν βασίζεται πλήρως σε εξωτερικές γνώμες και ότι που λαμβάνει υπόψη τον κίνδυνο που προκύπτει από την εγκατάσταση του εκδότη σε συγκεκριμένη χώρα.
2. Σε περίπτωση που ταμειακά διαθέσιμα τηρούνται για μία ημέρα σύμφωνα με την παράγραφο 1 τότε τουλάχιστον το 95 % των εν λόγω διαθέσιμων, υπολογιζόμενων για μέση περίοδο ενός ημερολογιακού μήνα, κατατίθενται μέσω ρυθμίσεων που διασφαλίζουν την παροχή ασφαλειών των ταμειακών διαθέσιμων με άκρως ρευστοποιημένα χρηματοπιστωτικά μέσα που πληρούν τις απαιτήσεις δυνάμει του άρθρου 45, με εξαίρεση την απαίτηση της παραγράφου 1 στοιχείο γ) του παρόντος άρθρου.
Άρθρο 45
Όρια συγκέντρωσης
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θεσπίζει και εφαρμόζει πολιτικές και διαδικασίες που διασφαλίζουν ότι τα χρηματοπιστωτικά μέσα στα οποία έχει επενδύσει τους χρηματοοικονομικούς πόρους του παραμένουν επαρκώς διαφοροποιημένα.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος καθορίζει τα όρια συγκέντρωσης και παρακολουθεί τη συγκέντρωση των χρηματοοικονομικών πόρων του στο επίπεδο:
α)
μεμονωμένων χρηματοπιστωτικών μέσων·
β)
τύπων χρηματοπιστωτικών μέσων·
γ)
μεμονωμένων εκδοτών·
δ)
τύπων εκδοτών·
ε)
αντισυμβαλλομένων για τους οποίους ισχύουν οι ρυθμίσεις που προβλέπονται στο άρθρο 44 παράγραφος 1 στοιχεία β) και γ) ή στο άρθρο 45 παράγραφος 2.
3. Κατά την εξέταση των τύπων των εκδοτών ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα ακόλουθα:
α)
γεωγραφική κατανομή·
β)
αλληλεξαρτήσεις και πολλαπλές σχέσεις που μπορεί να έχει μια οντότητα με τον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο·
γ)
το επίπεδο πιστωτικού κινδύνου·
δ)
έκθεση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου απέναντι στον εκδότη μέσω προϊόντων.
4. Οι πολιτικές και οι διαδικασίες ορίζουν τα μέτρα μετριασμού των κινδύνων τα οποία εφαρμόζονται όταν παρατηρείται υπέρβαση των ορίων.
5. Κατά τον καθορισμό του ορίου συγκέντρωσης όσον αφορά την έκθεση κεντρικού αντισυμβαλλομένου σε μεμονωμένο εκδότη ή θεματοφύλακα, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος συγκεντρώνει και επεξεργάζεται ως έναν μόνο κίνδυνο την έκθεσή του σε όλα τα χρηματοπιστωτικά μέσα που εκδίδει ή εγγυάται ρητώς ο εκδότης και σε όλους τους χρηματοοικονομικούς πόρους που είναι κατατεθειμένοι στον θεματοφύλακα.
6. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος παρακολουθεί σε τακτική βάση την επάρκεια των πολιτικών και των διαδικασιών που εφαρμόζονται για τα όρια συγκέντρωσής του. Επιπλέον, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επανεξετάζει την πολιτική και τη διαδικασία για το όριο συγκέντρωσής του τουλάχιστον άπαξ του έτους και οσάκις επέρχεται ουσιαστική μεταβολή που επηρεάζει τον κίνδυνο σε έκθεση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
7. Σε περίπτωση που ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος παραβιάζει ουσιωδώς όριο συγκέντρωσης που αναφέρεται στις πολιτικές και στις διαδικασίες του, ενημερώνει άμεσα την αρμόδια αρχή. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επανορθώνει την παραβίαση το ταχύτερο δυνατόν.
Άρθρο 46
Ασφάλειες που δεν συνίστανται σε μετρητά
Σε περίπτωση που λαμβάνεται ασφάλεια υπό μορφή χρηματοπιστωτικών μέσων σύμφωνα με τις διατάξεις του κεφαλαίου X, εφαρμόζονται μόνο τα άρθρα 44 και 45.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ XII
ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ ΜΟΝΤΕΛΩΝ, ΕΛΕΓΧΟΙ ΑΝΤΟΧΗΣ ΣΕ ΑΚΡΑΙΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ
[Άρθρο 49 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012]
ΤΜΗΜΑ 1
Μοντέλα και προγράμματα
Άρθρο 47
Επικύρωση μοντέλου
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος πραγματοποιεί συνολική επικύρωση των μοντέλων του, των μεθοδολογιών τους και του πλαισίου διαχείρισης τα οποία χρησιμοποιεί για την ποσοτική εκτίμηση, τη συγκέντρωση και τη διαχείριση των κινδύνων του. Τυχόν ουσιαστικές αναθεωρήσεις ή προσαρμογές των μοντέλων του, των μεθοδολογιών τους και της ρευστότητας του πλαισίου διαχείρισης του κινδύνου υπόκειται στην ενδεδειγμένη διακυβέρνηση, μεταξύ άλλων γνωμοδότηση από την επιτροπή κινδύνου, και επικύρωση από ειδικευμένο και ανεξάρτητο μέρος πριν από την εφαρμογή.
2. Η διαδικασία επικύρωσης του κεντρικού αντισυμβαλλομένου είναι τεκμηριωμένη και τουλάχιστον καθορίζει τις πολιτικές που χρησιμοποιούνται για να ελεγχθούν το περιθώριο ασφαλείας, το κεφάλαιο εκκαθάρισης και άλλες μεθοδολογίες και το πλαίσιο σχετικά με τους χρηματοοικονομικούς πόρους όσον αφορά τον υπολογισμό των ρευστοποιήσιμων χρηματοοικονομικών πόρων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου. Τυχόν ουσιαστικές αναθεωρήσεις ή προσαρμογές των μοντέλων του, των μεθοδολογιών τους και της ρευστότητας του πλαισίου διαχείρισης του κινδύνου υπόκειται στην ενδεδειγμένη διακυβέρνηση, μεταξύ άλλων γνωμοδότηση από την επιτροπή κινδύνου, και επικύρωση από ειδικευμένο και ανεξάρτητο μέρος πριν από την εφαρμογή.
3. Η συνολική επικύρωση πρέπει να περιλαμβάνει, τουλάχιστον, τα εξής:
α)
αξιολόγηση της εννοιολογικής ορθότητας των μοντέλων και του πλαισίου, μεταξύ άλλων αναπτυξιακά αποδεικτικά στοιχεία·
β)
επανεξέταση των τρεχουσών διαδικασιών παρακολούθησης, μεταξύ άλλων επαλήθευση των διεργασιών και συγκριτική αξιολόγηση·
γ)
επανεξέταση των παραμέτρων και των υποθέσεων που διατυπώνονται κατά την ανάπτυξη των μοντέλων, των μεθοδολογιών τους και του πλαισίου·
δ)
επανεξέταση της επάρκειας και της καταλληλότητας των μοντέλων, των μεθοδολογιών τους και του πλαισίου που έχουν υιοθετηθεί σε σχέση με τον τύπο των συμβάσεων στις οποίες εφαρμόζονται·
ε)
επανεξέταση της καταλληλότητας των σεναρίων σχετικά με τους ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες που διενεργεί σύμφωνα με το κεφάλαιο VII και το άρθρο 52·
στ)
ανάλυση της έκβασης των αποτελεσμάτων των ελέγχων.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θεσπίζει κριτήρια βάσει των οποίων αξιολογεί αν τα μοντέλα του, οι μεθοδολογίες τους και το πλαίσιο διαχείρισης της ρευστότητάς του μπορούν να επικυρωθούν επιτυχώς. Τα κριτήρια περιλαμβάνουν αποτελέσματα επιτυχών ελέγχων.
5. Σε περίπτωση που τα δεδομένα για τη διαμόρφωση των τιμών δεν είναι άμεσα διαθέσιμα ή αξιόπιστα, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εξετάζει τους εν λόγω περιορισμούς στη διαμόρφωση τιμών και, τουλάχιστον, υιοθετεί συντηρητικές υποθέσεις βασισμένες σε παρατηρηθείσες συσχετιζόμενες ή σχετικές αγορές και τρέχουσες συμπεριφορές της αγοράς.
6. Σε περίπτωση που τα δεδομένα για τη διαμόρφωση των τιμών δεν είναι άμεσα διαθέσιμα ή αξιόπιστα, τα συστήματα και τα μοντέλα αποτίμησης που χρησιμοποιούνται για τον σκοπό αυτόν υπόκειται σε κατάλληλη διακυβέρνηση, μεταξύ άλλων γνωμοδότηση από την επιτροπή κινδύνου, και επικύρωση και έλεγχο. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος έχει επικυρώσει τα μοντέλα αποτίμησής του βάσει διαφόρων σεναρίων αγοράς από ειδικευμένο και ανεξάρτητο μέρος προκειμένου να διασφαλίσει ότι τα μοντέλα του παρέχουν τις ενδεδειγμένες τιμές και, κατά περίπτωση, προσαρμόζει τον υπολογισμό των αρχικών περιθωρίων του ώστε να αντικατοπτρίζεται τυχόν εντοπισθείς κίνδυνος μοντέλου.
7. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος πραγματοποιεί, σε τακτική βάση, αξιολόγηση των θεωρητικών και εμπειρικών ιδιοτήτων του μοντέλου περιθωρίου του για τα χρηματοπιστωτικά μέσα που εκκαθαρίζει.
Άρθρο 48
Προγράμματα ελέγχων
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει πολιτικές και διαδικασίες που εξετάζουν λεπτομερώς τα προγράμματα που αναλαμβάνει για να αξιολογήσει την καταλληλότητα, την ακρίβεια, την αξιοπιστία και την ανθεκτικότητα των μοντέλων και των μεθοδολογιών τους που χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό του ελέγχου του κινδύνου του, μεταξύ άλλων περιθώριο ασφαλείας, κεφάλαιο εκκαθάρισης και εισφορές, και άλλοι χρηματοοικονομικοί πόροι σε ευρύ φάσμα συνθηκών.
2. Οι πολιτικές και οι διαδικασίες του κεντρικού αντισυμβαλλομένου εξετάζουν λεπτομερώς το πρόγραμμα ελέγχου αντοχής σε ακραίες συνθήκες το οποίο αναλαμβάνει να αξιολογήσει την καταλληλότητα, την ακρίβεια, την αξιοπιστία και την ανθεκτικότητα του πλαισίου διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας.
3. Οι πολιτικές και οι διαδικασίες περιλαμβάνουν τουλάχιστον μεθοδολογίες για τη συμπερίληψη της επιλογής και της ανάπτυξης κατάλληλων ελέγχων, μεταξύ άλλων επιλογή δεδομένων για το χαρτοφυλάκιο και την αγορά, την κανονικότητα των ελέγχων, τα ειδικά χαρακτηριστικά κινδύνου των εκκαθαριζόμενων χρηματοπιστωτικών μέσων, την ανάλυση των αποτελεσμάτων και των εξαιρέσεων των ελέγχων και τα απαιτούμενα σχετικά διορθωτικά μέτρα.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος περιλαμβάνει τυχόν θέσεις πελατών κατά την εκτέλεση όλων των ελέγχων.
ΤΜΗΜΑ 2
Απολογιστικοί έλεγχοι
Άρθρο 49
Διαδικασία απολογιστικών ελέγχων
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αξιολογεί την κάλυψη του περιθωρίου του με εκ των υστέρων σύγκριση των παρατηρούμενων αποτελεσμάτων με τα αναμενόμενα αποτελέσματα που απορρέουν από τη χρησιμοποίηση μοντέλων περιθωρίων. Η εν λόγω ανάλυση των απολογιστικών ελέγχων πραγματοποιείται σε ημερήσια βάση προκειμένου να αξιολογείται αν υπάρχουν τις τυχόν εξαιρέσεις ελέγχου όσον αφορά την κάλυψη του περιθωρίου ασφαλείας. Η κάλυψη αξιολογείται με τρέχουσες θέσεις για χρηματοπιστωτικά μέσα, εκκαθαριστικά μέλη και λαμβάνει υπόψη πιθανές επιπτώσεις από καθορισμό περιθωρίου βάσει χαρτοφυλακίου και, κατά περίπτωση, διαλειτουργικούς κεντρικούς αντισυμβαλλομένους.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εξετάζει τους κατάλληλους ιστορικούς χρονικούς ορίζοντες όσον αφορά το πρόγραμμα απολογιστικών ελέγχων του προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η χρησιμοποιούμενη «θυρίδα παρατήρησης» είναι επαρκής για να αμβλύνει τυχόν επιζήμιες επιπτώσεις στη στατιστική σημασία.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εξετάζει στο πρόγραμμά του για τους απολογιστικούς ελέγχους, τουλάχιστον, σαφείς στατιστικούς ελέγχους, και κριτήρια απόδοσης που καθορίζονται από κεντρικούς αντισυμβαλλομένους για την αξιολόγηση των αποτελεσμάτων των απολογιστικών ελέγχων.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναφέρει σε περιοδική βάση τα αποτελέσματα και την ανάλυση των απολογιστικών ελέγχων που διενεργεί υπό μορφή που δεν παραβιάζει την εμπιστευτικότητα στην επιτροπή κινδύνου με σκοπό τη γνωμοδότησή τους όσον αφορά την επανεξέταση του μοντέλου περιθωρίου ασφαλείας.
5. Τα αποτελέσματα και η ανάλυση των απολογιστικών ελέγχων καθίστανται διαθέσιμα σε όλα τα εκκαθαριστικά μέλη και, εφόσον τους γνωρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, σε πελάτες. Για τους λοιπούς πελάτες, τα αποτελέσματα και η ανάλυση των απολογιστικών ελέγχων διατίθενται από τα σχετικά εκκαθαριστικά μέλη κατόπιν αιτήματος. Οι εν λόγω πληροφορίες συγκεντρώνονται υπό μορφή που δεν παραβιάζει την εμπιστευτικότητα και τα εκκαθαριστικά μέλη και οι πελάτες θα έχουν μόνο πρόσβαση σε λεπτομερή αποτελέσματα και ανάλυση των απολογιστικών ελέγχων για τα ίδια χαρτοφυλάκια.
6. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ορίζει τις διαδικασίες που περιγράφουν λεπτομερώς τις δράσεις που μπορούν να αναληφθούν δεδομένων των αποτελεσμάτων της ανάλυσης των απολογιστικών ελέγχων.
ΤΜΗΜΑ 3
Έλεγχος και ανάλυση του ευαίσθητου χαρακτήρα
Άρθρο 50
Διαδικασία ελέγχου και ανάλυσης του ευαίσθητου χαρακτήρα
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διενεργεί έλεγχο και ανάλυση για να αξιολογήσει την κάλυψη του μοντέλου περιθωρίου υπό διαφορετικές συνθήκες αγοράς χρησιμοποιώντας ιστορικά δεδομένα από πραγματοποιηθείσες ακραίες συνθήκες αγοράς και υποθετικά δεδομένα για μη πραγματοποιηθείσες ακραίες συνθήκες αγοράς.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί ευρύ φάσμα παραμέτρων και υποθέσεων για να συλλάβει μια πολυμορφία ιστορικών και υποθετικών συνθηκών, μεταξύ άλλων τις περιόδους με τις μεγαλύτερες διαφορές αποτίμησης που έχουν σημειωθεί στις αγορές στις οποίες παρέχει τις υπηρεσίες του και ακραίες μεταβολές στις συσχετίσεις μεταξύ τιμών συμβάσεων που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, προκειμένου να γίνει κατανοητός ο τρόπος με τον οποίο το επίπεδο της κάλυψης περιθωρίου μπορεί να επηρεαστεί από ιδιαίτερα ακραίες συνθήκες αγοράς και μεταβολές σε σημαντικές παραμέτρους του μοντέλου.
3. Η ανάλυση του ευαίσθητου χαρακτήρα πραγματοποιείται σε ορισμένα πραγματικά και αντιπροσωπευτικά χαρτοφυλάκια εκκαθαριστικών μελών. Τα αντιπροσωπευτικά χαρτοφυλάκια επιλέγονται βάσει του ευαίσθητου χαρακτήρα τους στους παράγοντες και στις συσχετίσεις ουσιαστικού κινδύνου στους οποίους εκτίθεται ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος. Ο εν λόγω έλεγχος και ανάλυση του ευαίσθητου χαρακτήρα αποσκοπεί να ελέγξει τις βασικές παραμέτρους και υποθέσεις του αρχικού μοντέλου περιθωρίου σε ορισμένα χρονικά διαστήματα εμπιστοσύνης προκειμένου να καθοριστεί ο ευαίσθητος χαρακτήρας του συστήματος σε σφάλματα διακρίβωσης των εν λόγω παραμέτρων και υποθέσεων. Θα πρέπει να ληφθεί δεόντως υπόψη η καμπύλη των παραγόντων κινδύνου, και στην υποθετική συσχέτιση μεταξύ παραγόντων κινδύνου.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αξιολογεί τις δυνητικές ζημίες στις θέσεις του εκκαθαριστικού μέλους.
5. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, όπου έχει εφαρμογή, εξετάζει παραμέτρους που αντικατοπτρίζουν την ταυτόχρονη αθέτηση υποχρέωσης από εκκαθαριστικά μέλη τα οποία εκδίδουν χρηματοπιστωτικά μέσα που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ή το υποκείμενο μέσο παραγώγων που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος. Όπου έχει εφαρμογή, εξετάζονται επίσης οι επιπτώσεις αθέτησης υποχρέωσης από πελάτη ο οποίος εκδίδει χρηματοπιστωτικά μέσα που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ή το υποκείμενο μέσο παραγώγων που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος.
6. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναφέρει, σε περιοδική βάση, τα αποτελέσματα του ελέγχου και της ανάλυσης για τον ευαίσθητο χαρακτήρα υπό μορφή που δεν παραβιάζει την εμπιστευτικότητα στην επιτροπή κινδύνου με σκοπό τη γνωμοδότησή της όσον αφορά την επανεξέταση του μοντέλου περιθωρίου ασφαλείας.
7. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ορίζει τις διαδικασίες για τη λεπτομερή περιγραφή των δράσεων που θα αναλάβει δεδομένων των αποτελεσμάτων της ανάλυσης των ελέγχων σχετικά με τον ευαίσθητο χαρακτήρα.
ΤΜΗΜΑ 4
Έλεγχοι αντοχής σε ακραίες συνθήκες
Άρθρο 51
Διαδικασία ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες
1. Οι έλεγχοι αντοχής σε ακραίες συνθήκες του κεντρικού αντισυμβαλλομένου εφαρμόζουν παραμέτρους, υποθέσεις και σενάρια σε ακραίες συνθήκες στα μοντέλα που χρησιμοποιούνται για την εκτίμηση της έκθεσης σε κίνδυνο προκειμένου να εξακριβωθεί ότι οι χρηματοοικονομικοί πόροι του επαρκούν για την κάλυψη αυτής της έκθεσης υπό ακραίες αλλά ευλογοφανείς συνθήκες αγοράς.
2. Το πρόγραμμα ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες απαιτεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος να διενεργεί, σε τακτική βάση, φάσμα ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες που θα εξετάζουν τον συνδυασμό προϊόντων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου και όλα τα στοιχεία των μοντέλων του και τις μεθοδολογίες τους και το πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας που διαθέτει.
3. Το πρόγραμμα ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες ορίζει ότι διενεργούνται έλεγχοι αντοχής σε ακραίες συνθήκες, χρησιμοποιώντας καθορισμένα σενάρια ελέγχου σε ακραίες συνθήκες, τόσο για προγενέστερες όσο και για υποθετικές ακραίες αλλά ευλογοφανείς συνθήκες αγοράς σύμφωνα με το κεφάλαιο VII. Οι προγενέστερες συνθήκες που θα χρησιμοποιηθούν επανεξετάζονται και προσαρμόζονται, όπου ενδείκνυται. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εξετάζει επίσης άλλες μορφές ενδεδειγμένων σεναρίων ελέγχου αντοχής σε ακραίες συνθήκες, μεταξύ άλλων την τεχνική ή χρηματοοικονομική ανεπάρκεια των τραπεζών διακανονισμού του, τους φορείς nostro, τις τράπεζες θεματοφυλακής, τους παρόχους ρευστότητας, ή τους διαλειτουργικούς κεντρικούς αντισυμβαλλομένους.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος έχει την ικανότητα να προσαρμόζει ταχέως τους ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες προκειμένου να ενσωματώνει νέους ή αναδυόμενους κινδύνους.
5. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εξετάζει τις δυνητικές ζημίες που απορρέουν από την αθέτηση υποχρέωσης από πελάτη, εφόσον τον γνωρίζει, τις οποίες εκκαθαρίζει μεταξύ πολλαπλών εκκαθαριστικών μελών.
6. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναφέρει σε περιοδική βάση τα αποτελέσματα και την ανάλυση των ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες υπό μορφή που δεν παραβιάζει την εμπιστευτικότητα στην επιτροπή κινδύνου με σκοπό τη γνωμοδότησή της για τα μοντέλα του, τις μεθοδολογίες του και το πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας.
7. Τα αποτελέσματα και η ανάλυση των ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες καθίστανται διαθέσιμα σε όλα τα εκκαθαριστικά μέλη και, εφόσον είναι γνωστοί στον κεντρικό αντισυμβαλλόμενο, σε πελάτες. Για τους λοιπούς πελάτες, τα αποτελέσματα και η ανάλυση απολογιστικών ελέγχων διατίθενται από τα σχετικά εκκαθαριστικά μέλη κατόπιν αιτήματος. Οι εν λόγω πληροφορίες συγκεντρώνονται υπό μορφή που δεν παραβιάζει την εμπιστευτικότητα και τα εκκαθαριστικά μέλη και πελάτες έχουν πρόσβαση μόνο σε λεπτομερή αποτελέσματα και ανάλυση των ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες για τα ίδια χαρτοφυλάκια.
8. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ορίζει τις διαδικασίες που περιγράφουν λεπτομερώς τις δράσεις που μπορούν να αναληφθούν δεδομένων των αποτελεσμάτων της ανάλυσης των ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες.
Άρθρο 52
Παράγοντες κινδύνου στους ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εντοπίζει, και διαθέτει κατάλληλη μέθοδο εκτίμησης, σχετικούς παράγοντες κινδύνου για τις συμβάσεις που εκκαθαρίζει οι οποίοι μπορούν να επηρεάσουν τις ζημίες του. Οι έλεγχοι αντοχής σε ακραίες συνθήκες του κεντρικού αντισυμβαλλομένου λαμβάνουν, τουλάχιστον, υπόψη ειδικούς παράγοντες που προσδιορίζονται για τον ακόλουθο τύπο χρηματοπιστωτικών μέσων, όπου έχει εφαρμογή:
α)
συμβάσεις σχετικές με επιτόκια: παράγοντες κινδύνου που αντιστοιχούν σε επιτόκια σε κάθε νόμισμα στο οποίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκκαθαρίζει χρηματοπιστωτικά μέσα. Το μοντέλο της καμπύλης απόδοσης χωρίζεται σε δύο τμήματα διάρκειας προκειμένου να απεικονίζει τη διακύμανση της μεταβλητότητας των επιτοκίων κατά μήκος της καμπύλης απόδοσης. Ο αριθμός των παραγόντων κινδύνου εξαρτάται από την πολυπλοκότητα των συμβάσεων επιτοκίου που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος. Ο κίνδυνος βάσης, που απορρέει από ατελώς συσχετιζόμενες μεταβολές μεταξύ επιτοκίου τίτλων του δημοσίου και άλλων επιτοκίων τίτλων σταθερού εισοδήματος, απεικονίζεται χωριστά·
β)
συμβάσεις σχετικές με συνάλλαγμα: παράγοντες κινδύνου που αντιστοιχούν σε κάθε ξένο νόμισμα στο οποίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκκαθαρίζει χρηματοπιστωτικά μέσα και στη συναλλαγματική ισοτιμία μεταξύ του νομίσματος στο οποίο γίνονται οι καλύψεις του περιθωρίου ασφαλείας και του νομίσματος στο οποίο ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκκαθαρίζει χρηματοπιστωτικά μέσα·
γ)
συμβάσεις σχετικές με συμμετοχικούς τίτλους: παράγοντες κινδύνου που αντιστοιχούν στη μεταβλητότητα μεμονωμένων εκδόσεων συμμετοχικών τίτλων για εκάστη των αγορών που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος και στη μεταβλητότητα των διαφόρων τομέων της συνολικής αγοράς συμμετοχικών τίτλων. Η εξειδίκευση και ο χαρακτήρας της τεχνικής της μοντελοποίησης για δεδομένη αγορά αντιστοιχεί στην έκθεση του κεντρικού αντισυμβαλλομένου στη συνολική αγορά καθώς και στη συγκέντρωσή του σε μεμονωμένες εκδόσεις συμμετοχικών τίτλων στη συγκεκριμένη αγορά·
δ)
συμβάσεις βασικών προϊόντων: παράγοντες κινδύνου που λαμβάνουν υπόψη τις διάφορες κατηγορίες και υποκατηγορίες συμβάσεων βασικών προϊόντων και σχετικών παραγώγων που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, μεταξύ, άλλων, όπου ενδείκνυται, διακυμάνσεις στην απόδοση ευκολίας μεταξύ θέσεων παραγώγων και ταμειακών διαθέσιμων όσον αφορά βασικά προϊόντα·
ε)
συμβάσεις σχετικά με πιστώσεις: παράγοντες κινδύνου που λαμβάνουν υπόψη την αιφνίδια απόκλιση σε κίνδυνο αθέτησης υποχρέωσης, μεταξύ άλλων τον σωρευτικό κίνδυνο που απορρέει από πολλαπλές αθετήσεις υποχρεώσεων, τον κίνδυνο βάσης και τη μεταβλητότητα του επιτοκίου ανάκτησης.
2. Στους ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες τους οποίους διενεργεί, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος λαμβάνει επίσης υπόψη, τουλάχιστον, τα ακόλουθα:
α)
συσχετίσεις, περιλαμβανομένων εκείνων μεταξύ εντοπισθέντων παραγόντων κινδύνου και παρεμφερών συμβάσεων που εκκαθαρίζει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος·
β)
παράγοντες που αντιστοιχούν στην τεκμαρτή και ιστορική μεταβλητότητα της σύμβασης που εκκαθαρίζεται·
γ)
ειδικά χαρακτηριστικά τυχόν νέων συμβάσεων που θα εκκαθαρίσει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος·
δ)
κίνδυνο συγκέντρωσης, μεταξύ άλλων σε εκκαθαριστικό μέλος και όμιλο οντοτήτων εκκαθαριστικών μελών·
ε)
αλληλεξαρτήσεις και πολλαπλές σχέσεις·
στ)
συναφείς κινδύνους μεταξύ άλλων συναλλαγματικός κίνδυνος·
ζ)
καθορισμό ορίων έκθεσης·
η)
κίνδυνο αθέτησης υποχρέωσης.
Άρθρο 53
Έλεγχοι αντοχής σε ακραίες συνθήκες για τους συνολικούς χρηματοοικονομικούς πόρους
1. Το πρόγραμμα ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες του κεντρικού αντισυμβαλλομένου διασφαλίζει ότι ο συνδυασμός του περιθωρίου ασφαλείας, των εισφορών στο κεφάλαιο εκκαθάρισης και άλλων χρηματοοικονομικών πόρων επαρκούν για την κάλυψη ενός τουλάχιστον από τα δύο εκκαθαριστικά μέλη στα οποία είχε τη μεγαλύτερη έκθεση υπό ακραίες αλλά ευλογοφανείς συνθήκες αγοράς. Το πρόγραμμα ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες εξετάζει δυνητικές ζημίες που απορρέουν από την αθέτηση υποχρεώσεων από οντότητες του ιδίου ομίλου ως τα δύο εκκαθαριστικά μέλη στα οποία έχει τη μεγαλύτερη έκθεση σε ακραίες αλλά αληθοφανείς συνθήκες αγοράς.
2. Το πρόγραμμα ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες του κεντρικού αντισυμβαλλομένου διασφαλίζει ότι τα περιθώριά του και το κεφάλαιο εκκαθάρισης είναι επαρκή για την κάλυψη τουλάχιστον της αθέτησης υποχρέωσης από το εκκαθαριστικό μέλος στο οποίο έχει τη μεγαλύτερη έκθεση ή του δεύτερου και του τρίτου μεγαλύτερου εκκαθαριστικού μέλους, εφόσον το άθροισμα της έκθεσής τους είναι μεγαλύτερο σύμφωνα με το άρθρο 42 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος πραγματοποιεί ενδελεχή ανάλυση των δυνητικών ζημιών που μπορεί να υποστεί και αξιολογεί τις δυνητικές ζημίες όσον αφορά τις θέσεις των εκκαθαριστικών μελών, μεταξύ άλλων τον κίνδυνο ότι η ρευστοποίηση των εν λόγω θέσεων μπορεί να έχει επιπτώσεις στην αγορά και στο επίπεδο κάλυψης περιθωρίου του κεντρικού αντισυμβαλλομένου.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος λαμβάνει υπόψη, όπου έχει εφαρμογή, τους ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες, τις επιπτώσεις της αθέτησης υποχρέωσης από εκκαθαριστικό μέλος που εκδίδει χρηματοπιστωτικά μέτρα που έχει εκκαθαρίσει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ή το υποκείμενο μέσο παραγώγων που έχει εκκαθαρίσει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος. Όπου έχει εφαρμογή, λαμβάνονται επίσης υπόψη οι επιπτώσεις της αθέτησης ή το υποκείμενο μέσο παραγώγων που έχει εκκαθαρίσει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ή το υποκείμενο μέσο παραγώγων που έχει εκκαθαρίσει ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος.
5. Οι έλεγχοι αντοχής σε ακραίες συνθήκες τους οποίους διενεργεί ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος λαμβάνουν υπόψη την περίοδο ρευστοποίησης που προβλέπεται στο άρθρο 26.
Άρθρο 54
Έλεγχοι αντοχής σε ακραίες συνθήκες για τους ρευστοποιήσιμους χρηματοοικονομικούς πόρους
1. Το πρόγραμμα ελέγχου αντοχής σε ακραίες συνθήκες των ρευστοποιήσιμων χρηματοοικονομικών πόρων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου διασφαλίζει ότι είναι επαρκείς σύμφωνα με τις απαιτήσεις του κεφαλαίου VIII.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει σαφείς και διαφανείς κανόνες και διαδικασίες για την αντιμετώπιση ανεπαρκών ρευστοποιήσιμων χρηματοοικονομικών πόρων που επισημαίνονται από τους ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες προκειμένου να διασφαλίζεται ο διακανονισμός των υποχρεώσεων πληρωμών.
Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εφαρμόζει επίσης σαφείς διαδικασίες για τη χρήση των αποτελεσμάτων και της ανάλυσης των ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες με σκοπό την αξιολόγηση και προσαρμογή της επάρκειας του πλαισίου διαχείρισης κινδύνου της ρευστότητάς του και των παρόχων ρευστότητας.
3. Τα σενάρια ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες που χρησιμοποιούνται στους ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες ρευστοποιήσιμων χρηματοοικονομικών πόρων λαμβάνουν υπόψη τον σχεδιασμό και τη λειτουργία του κεντρικού αντισυμβαλλομένου και περιλαμβάνουν όλες τις οντότητες που ενδεχομένως συνιστούν ουσιαστικό κίνδυνο ρευστότητας γι’ αυτόν. Οι εν λόγω έλεγχοι αντοχής σε ακραίες συνθήκες λαμβάνουν επίσης υπόψη τυχόν ισχυρές συνδέσεις ή παρεμφερή έκθεση μεταξύ των εκκαθαριστικών μελών, περιλαμβανομένων άλλων οντοτήτων που αποτελούν μέρος του ιδίου ομίλου, και αξιολογούν την πιθανότητα πολλαπλών αθετήσεων υποχρεώσεων και την επίπτωση της μετάδοσης μεταξύ των εκκαθαριστικών μελών του που μπορεί να προκαλέσουν οι εν λόγω αθετήσεις υποχρεώσεων.
ΤΜΗΜΑ 5
Κάλυψη και χρησιμοποίηση των αποτελεσμάτων των ελέγχων
Άρθρο 55
Διατήρηση επαρκούς κάλυψης
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θεσπίζει και διατηρεί διαδικασίες που αναγνωρίζουν τις μεταβολές των συνθηκών αγοράς, μεταξύ άλλων αυξήσεις στη μεταβλητότητα ή μειώσεις στη ρευστότητα των χρηματοοικονομικών μέσων που εκκαθαρίζει, έτσι ώστε να προσαρμόσει άμεσα τον υπολογισμό της απαίτησης παροχής περιθωρίου ασφαλείας ώστε να ερμηνεύσει καταλλήλως τις νέες συνθήκες αγοράς.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διενεργεί ελέγχους για τους συντελεστές αποκοπής προκειμένου να διασφαλίσει ότι οι ασφάλειες μπορούν να ρευστοποιηθούν τουλάχιστον στην αξία της αποκοπής σε παρατηρούμενες και ακραίες αλλά ευλογοφανείς συνθήκες αγοράς.
3. Εάν ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος συλλέγει περιθώρια σε ένα χαρτοφυλάκιο, σε αντίθεση με το επίπεδο προϊόντος, επανεξετάζει και ελέγχει συνεχώς τους συμψηφισμούς μεταξύ προϊόντων. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος στηρίζει τους εν λόγω συμψηφισμούς σε συνετή και ουσιώδη, από οικονομική άποψη, μεθοδολογία η οποία αντικατοπτρίζει τον βαθμό εξάρτησης των τιμών μεταξύ των προϊόντων. Ειδικότερα, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ελέγχει τον τρόπο με τον οποίον εκτελούνται συσχετίσεις μεταξύ περιόδων πραγματικών και υποθετικών αυστηρών συνθηκών αγοράς.
Άρθρο 56
Επανεξέταση των μοντέλων βάσει αποτελεσμάτων των ελέγχων
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διαθέτει σαφείς διαδικασίες για τον καθορισμό του ποσού πρόσθετου περιθωρίου που μπορεί να χρειαστεί να συγκεντρώσει, μεταξύ άλλων σε ενδοημερήσια βάση, και να επαναδιαβαθμίσει το μοντέλο περιθωρίου του σε περίπτωση που οι απολογιστικοί έλεγχοι δείχνουν ότι το μοντέλο δεν εκτελέστηκε κατά τα αναμενόμενα με αποτέλεσμα να μην προσδιορίζει το ενδεδειγμένο ποσό αρχικού περιθωρίου που απαιτείται για να επιτευχθεί το επιδιωκόμενο επίπεδο εμπιστοσύνης. Σε περίπτωση που ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος έχει καθορίσει ότι χρειάζεται να ζητήσει επιπρόσθετο περιθώριο, θα το πράξει με την επόμενη απαίτηση περιθωρίου.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αξιολογεί την πηγή των εξαιρέσεων από ελέγχους που επισημαίνονται στους απολογιστικούς ελέγχους του. Ανάλογα με την πηγή των εξαιρέσεων, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος καθορίζει αν απαιτείται θεμελιώδης μεταβολή του μοντέλου του περιθωρίου ασφαλείας, ή των μοντέλων που έχουν εισαχθεί σε αυτό, και αν είναι απαραίτητη η επαναδιαβάθμιση των τρεχουσών παραμέτρων.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αξιολογεί τις πηγές των εξαιρέσεων από ελέγχους που επισημαίνονται στους απολογιστικούς ελέγχους του. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος καθορίζει αν απαιτείται θεμελιώδης μεταβολή των μοντέλων του, των μεθοδολογιών τους ή του πλαισίου διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας ή αν είναι απαραίτητη η επαναδιαβάθμιση των τρεχουσών παραμέτρων ή υποθέσεων, βάσει των πηγών των εξαιρέσεων.
4. Σε περίπτωση που τα αποτελέσματα των ελέγχων δείχνουν ανεπαρκή κάλυψη του περιθωρίου, του κεφαλαίου εκκαθάρισης ή άλλων χρηματοοικονομικών πόρων, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αυξάνει τη συνολική κάλυψη των χρηματοοικονομικών πόρων του σε αποδεκτό επίπεδο από την επόμενη απαίτηση περιθωρίου. Σε περίπτωση που τα αποτελέσματα των ελέγχων δείχνουν ανεπαρκείς ρευστοποιήσιμους χρηματοοικονομικούς πόρους, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αυξάνει τους ρευστοποιήσιμους χρηματοοικονομικούς πόρους του σε αποδεκτό επίπεδο το ταχύτερο δυνατόν.
5. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος, κατά την επανεξέταση των μοντέλων του, των μεθοδολογιών τους και του πλαισίου διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας, παρακολουθεί τη συχνότητα των εξαιρέσεων από ελέγχους προκειμένου τα ζητήματα να εντοπίζονται και να επιλύονται καταλλήλως χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση.
ΤΜΗΜΑ 6
Αντίστροφοι έλεγχοι αντοχής σε ακραίες συνθήκες
Άρθρο 57
Αντίστροφοι έλεγχοι αντοχής
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διενεργεί αντίστροφους ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες που αποσκοπούν να προσδιορίσουν υπό ποιες συνθήκες αγοράς ο συνδυασμός του περιθωρίου ασφαλείας του, του κεφαλαίου εκκαθάρισης και άλλων χρηματοοικονομικών πόρων μπορεί να παρέχει ανεπαρκή κάλυψη του πιστωτικού κινδύνου και για τις οποίες οι ρευστοποιήσιμοι χρηματοοικονομικοί πόροι του μπορεί να είναι ανεπαρκείς. Κατά τη διενέργεια των εν λόγω ελέγχων, ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διαμορφώνει μοντέλο ακραίων συνθηκών αγοράς που υπερβαίνει τις θεωρούμενες ευλογοφανείς συνθήκες αγοράς προκειμένου να συνδράμει τον καθορισμό των ορίων των μοντέλων του, του πλαισίου διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας, των χρηματοοικονομικών πόρων του και των ρευστοποιήσιμων χρηματοοικονομικών πόρων του.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος σχεδιάζει αντίστροφους ελέγχους αντοχής προσαρμοσμένους στους ειδικούς κινδύνους των αγορών και των συμβάσεων που προβλέπουν υπηρεσίες εκκαθάρισης.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος χρησιμοποιεί τους όρους που προσδιορίζονται στην παράγραφο 1 και τα αποτελέσματα και την ανάλυση όλων των αντίστροφων ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες προκειμένου να συνδράμουν στον προσδιορισμό ακραίων αλλά ευλογοφανών σεναρίων σύμφωνα με το κεφάλαιο VII.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναφέρει περιοδικά τα αποτελέσματα και την ανάλυση των αντίστροφων ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες υπό μορφή που δεν παραβιάσει την εμπιστευτικότητα στην επιτροπή κινδύνου με σκοπό τη γνωμοδότησή τους κατά την επανεξέτασή της.
ΤΜΗΜΑ 7
Διαδικασίες σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης
Άρθρο 58
Έλεγχος των διαδικασιών σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ελέγχει και επανεξετάζει τις διαδικασίες σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης προκειμένου να διασφαλίσει ότι αμφότερα είναι εφικτά και αποτελεσματικά. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκτελεί ασκήσεις προσομοίωσης ως μέρος των ελέγχων των διαδικασιών σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εντοπίζει, κατόπιν ελέγχου των διαδικασιών σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης, τυχόν αβεβαιότητες και προσαρμόζει καταλλήλως τις διαδικασίες του για το μετριασμό της εν λόγω αβεβαιότητας.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εξακριβώνει, με την εκτέλεση ασκήσεων προσομοίωσης, ότι όλα τα εκκαθαριστικά μέλη, κατά περίπτωση, πελάτες και άλλα σχετικά μέρη, μεταξύ άλλων διαλειτουργικοί κεντρικοί αντισυμβαλλόμενοι και τυχόν σχετικοί πάροχοι υπηρεσιών, ενημερώνονται δεόντως και γνωρίζουν τις διαδικασίες που συνεπάγεται ένα σενάριο αθέτησης υποχρέωσης.
ΤΜΗΜΑ 8
Συχνότητα της επικύρωσης και των ελέγχων
Άρθρο 59
Συχνότητα
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος προβαίνει σε συνολική επικύρωση των μοντέλων του και των μεθοδολογιών του τουλάχιστον σε ετήσια βάση.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος προβαίνει σε συνολική επικύρωση του πλαισίου διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας τουλάχιστον σε ετήσια βάση.
3. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος προβαίνει σε πλήρη επικύρωση των μοντέλων αποτίμησης τουλάχιστον σε ετήσια βάση.
4. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος επανεξετάζει την καταλληλότητα των πολιτικών που καθορίζονται στο άρθρο 51 τουλάχιστον σε ετήσια βάση.
5. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναλύει και παρακολουθεί την εκτέλεση του μοντέλου του και την κάλυψη των χρηματοοικονομικών πόρων του σε περίπτωση αθετήσεων υποχρεώσεων με απολογιστικούς ελέγχους της κάλυψης του περιθωρίου ασφαλείας τουλάχιστον σε ημερήσια βάση και τη διενέργεια τουλάχιστον ημερήσιων ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες χρησιμοποιώντας πρότυπες και προκαθορισμένες παραμέτρους και υποθέσεις.
6. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος αναλύει και παρακολουθεί το πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας διενεργώντας ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες των ρευστοποιήσιμων χρηματοοικονομικών πόρων του τουλάχιστον σε ημερήσια βάση.
7. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος πραγματοποιεί λεπτομερή ενδελεχή ανάλυση των αποτελεσμάτων των ελέγχων τουλάχιστον σε μηνιαία βάση προκειμένου να διασφαλίσει την ορθότητα των σεναρίων ελέγχων αντοχής σε ακραίες συνθήκες, των μοντέλων και του πλαισίου διαχείρισης του κινδύνου ρευστότητας, των υποκείμενων παραμέτρων και υποθέσεων. Η εν λόγω ανάλυση πραγματοποιείται συχνότερα σε ακραίες συνθήκες αγοράς, μεταξύ άλλων όταν τα εκκαθαριζόμενα χρηματοοικονομικά μέσα ή οι εξυπηρετούμενες αγορές εν γένει παρουσιάζουν υψηλή μεταβλητότητα, γίνονται λιγότερο ρευστοποιήσιμα, ή όταν το μέγεθος ή οι συγκεντρώσεις θέσεων που κατέχουν τα εκκαθαριστικά μέλη του αυξάνουν σημαντικά ή όταν προβλέπεται ότι ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος θα αντιμετωπίσει ακραίες συνθήκες αγοράς.
8. Η ανάλυση του ευαίσθητου χαρακτήρα πραγματοποιείται τουλάχιστον σε μηνιαία βάση, χρησιμοποιώντας τα αποτελέσματα των ελέγχων του ευαίσθητου χαρακτήρα. Η ανάλυση πρέπει πραγματοποιείται συχνότερα όταν οι αγορές είναι ασυνήθιστα μεταβλητές ή λιγότερο ρευστοποιήσιμες ή όταν το μέγεθος ή οι συγκεντρώσεις θέσεων που κρατούνται από εκκαθαριστικά μέλη αυξάνουν σημαντικά.
9. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ελέγχει συμψηφισμούς μεταξύ χρηματοοικονομικών μέσων και τρόπους άσκησης συσχετίσεων στη διάρκεια περιόδων πραγματικών και υποθετικών σοβαρών συνθηκών αγοράς τουλάχιστον σε ετήσια βάση.
10. Οι συντελεστές αποκοπής του κεντρικού αντισυμβαλλομένου ελέγχονται τουλάχιστον σε μηνιαία βάση.
11. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος διενεργεί αντίστροφους ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες τουλάχιστον σε τριμηνιαία βάση.
12. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος ελέγχει και επανεξετάζει τις διαδικασίες σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης τουλάχιστον σε τριμηνιαία βάση και εκτελεί ασκήσεις προσομοίωσης τουλάχιστον σε ετήσια βάση, σύμφωνα με το άρθρο 61. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος εκτελεί επίσης ασκήσεις προσομοίωσης μετά από τυχόν ουσιαστική μεταβολή των διαδικασιών του σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης.
ΤΜΗΜΑ 9
Χρονικοί ορίζοντες που χρησιμοποιούνται κατά τη διενέργεια των ελέγχων
Άρθρο 60
Οι χρονικοί ορίζοντες
1. Οι χρονικοί ορίζοντες που χρησιμοποιούνται για ελέγχους αντοχής σε ακραίες συνθήκες ορίζονται σύμφωνα με το κεφάλαιο VII και περιλαμβάνουν μελλοντοστρεφείς ακραίες αλλά ευλογοφανείς συνθήκες αγοράς.
2. Οι ιστορικοί χρονικοί ορίζοντες που χρησιμοποιούνται για απολογιστικούς ελέγχους περιλαμβάνουν δεδομένα από το τελευταίο έτος κατ’ ελάχιστο ή για όσο χρονικό διάστημα ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος έχει εκκαθαρίσει το σχετικό χρηματοοικονομικό μέσο εφόσον αυτό είναι μικρότερο του έτους.
ΤΜΗΜΑ 10
Δημοσιοποίηση
Άρθρο 61
Δημοσιοποίηση πληροφοριών
1. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος δημοσιοποιεί τις γενικές αρχές στις οποίες βασίζονται τα μοντέλα του και οι μεθοδολογίες τους, τον χαρακτήρα των διενεργούμενων ελέγχων, με συνοπτική παρουσίαση υψηλού επιπέδου των αποτελεσμάτων των ελέγχων και τυχόν διορθωτικών δράσεων που έχουν αναληφθεί.
2. Ο κεντρικός αντισυμβαλλόμενος καθιστά διαθέσιμες στο κοινό τις βασικές πτυχές των διαδικασιών του σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης, μεταξύ άλλων:
α)
τις περιστάσεις υπό τις οποίες μπορεί να αναληφθεί δράση·
β)
ποιος μπορεί να αναλάβει αυτές τις δράσεις·
γ)
το πεδίο εφαρμογής των δράσεων που μπορεί να αναληφθούν, μεταξύ άλλων η επεξεργασία των θέσεων κατόχου και πελάτη, τα κεφάλαια και τα περιουσιακά στοιχεία·
δ)
τους μηχανισμούς για την αντιμετώπιση των υποχρεώσεων του κεντρικού αντισυμβαλλομένου έναντι μη υπερήμερων εκκαθαριστικών μελών·
ε)
τους μηχανισμούς για την αντιμετώπιση των υποχρεώσεων υπερήμερου εκκαθαριστικού μέλους έναντι πελατών.
Άρθρο 62
Έναρξη ισχύος και εφαρμογή
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το παράρτημα I τμήμα 2 στοιχείο η) εφαρμόζεται τρία έτη μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος κανονισμού όσον αφορά τις συναλλαγές παραγώγων, όπως αναφέρεται στο άρθρο 2 παράγραφος 4 στοιχεία β) και δ) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1227/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (10).
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 19 Δεκεμβρίου 2012.