NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 606/2013
ze dne 12. června 2013
o vzájemném uznávání ochranných opatření v občanských věcech
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 81 odst. 2 písm. a), e) a f) této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
po konzultaci s Evropským hospodářským a sociálním výborem,
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (1),
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Unie si stanovila za cíl udržovat a rozvíjet prostor svobody, bezpečnosti a práva, v němž je zajištěn volný pohyb osob a usnadněn přístup ke spravedlnosti, zejména uplatňováním zásady vzájemného uznávání soudních a mimosoudních rozhodnutí v občanských věcech. Pro postupné vytváření takového prostoru má Unie přijmout opatření týkající se justiční spolupráce v občanských věcech s mezinárodním prvkem, zejména pokud jsou nezbytná k řádnému fungování vnitřního trhu.
(2)
V čl. 81 odst. 1 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“) se stanoví, že justiční spolupráce v občanských věcech s mezinárodním prvkem je založena na zásadě vzájemného uznávání soudních a mimosoudních rozhodnutí.
(3)
Ve společném prostoru práva bez vnitřních hranic opatření k zajištění rychlého a jednoduchého uznání a případně výkonu ochranných opatření nařízených v jednom členském státě jsou v jiném členském státě nezbytná pro zajištění toho, aby ochrana poskytovaná fyzické osobě v jednom členském státě byla zachována a pokračovala rovněž v kterémkoli jiném členském státě, do nějž dotyčná osoba vycestuje nebo se přestěhuje. Je nutné zajistit, aby oprávněný výkon práva občanů Unie svobodně se pohybovat a pobývat na území členských států v souladu s čl. 3 odst. 2 Smlouvy o Evropské unii (dále jen „Smlouva o EU“) a článkem 21 Smlouvy o fungování EU nevedl ke ztrátě této jejich ochrany.
(4)
Vzájemná důvěra ve výkon spravedlnosti v Unii a cíl zajistit rychlejší a méně nákladný pohyb ochranných opatření v rámci Unie odůvodňují zásadu, podle níž taková opatření nařízená v jednom členském státě jsou uznávána ve všech ostatních členských státech, aniž by byla vyžadována jakákoli zvláštní řízení. V důsledku toho by se mělo s ochranným opatřením nařízeným v jednom členském státě (dále jen „členský stát původu“) zacházet tak, jako by bylo vydáno v členském státě, v němž má být uznáno (dále jen „dožádaný členský stát“).
(5)
Za účelem dosažení cíle volného pohybu ochranných opatření je nezbytné a vhodné, aby byla pravidla upravující uznávání a případně výkon ochranných opatření stanovena v právním nástroji Unie, který by byl závazný a přímo použitelný.
(6)
Toto nařízení by se mělo vztahovat na ochranná opatření nařízená za účelem ochrany osoby v situaci, kdy existují závažné důvody pro to domnívat se, že je ohrožen její život, tělesná nebo duševní integrita, osobní svoboda, bezpečnost nebo sexuální integrita, tak aby se zabránilo například jakékoli formě násilí založeného na pohlaví nebo násilí mezi blízkými osobami, jako je fyzické násilí, obtěžování, sexuální agrese, pronásledování, zastrašování a jiné formy nepřímého nátlaku. Je třeba zdůraznit, že se toto nařízení vztahuje na všechny oběti bez ohledu na to, zda se jedná o oběti násilí založeného na pohlaví.
(7)
Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2012/29/EU ze dne 25. října 2012, kterou se zavádí minimální pravidla pro práva, podporu a ochranu obětí trestného činu (3), zajišťuje, aby oběti trestného činu získaly odpovídající informace a podporu.
(8)
Toto nařízení doplňuje směrnici 2012/29/EU. Skutečnost, že je určité osobě poskytnuta ochrana ochranným opatřením nařízeným v občanských věcech, nutně nevylučuje, aby tato osoba byla považována za „oběť“ ve smyslu uvedené směrnice.
(9)
Oblast působnosti tohoto nařízení spadá do oblasti justiční spolupráce v občanských věcech ve smyslu článku 81 Smlouvy o fungování EU. Toto nařízení se vztahuje pouze na ochranná opatření nařízená v občanských věcech. Na ochranná opatření nařízená v trestních věcech se vztahuje směrnice Evropského parlamentu a Rady 2011/99/EU ze dne 13. prosince 2011 o evropském ochranném příkazu (4).
(10)
Pojem občanských věcí by měl být vykládán autonomně, v souladu se zásadami práva Unie. Pro účely posouzení občanskoprávní povahy ochranného opatření by nemělo být určující, zda je orgán, který ochranné opatření nařídil, povahy občanskoprávní, správní či trestněprávní.
(11)
Toto nařízení by nemělo zasahovat do uplatňování nařízení Rady (ES) č. 2201/2003 ze dne 27. listopadu 2003 o příslušnosti a uznávání a výkonu rozhodnutí ve věcech manželských a ve věcech rodičovské zodpovědnosti (5) (nařízení Brusel IIa). Rozhodnutí přijatá podle nařízení Brusel IIa by měla být i nadále uznávána a vymáhána podle uvedeného nařízení.
(12)
Toto nařízení zohledňuje jednotlivé právní tradice členských států a nezasahuje do vnitrostátních systémů ochranných opatření. Toto nařízení nezakládá povinnost členských států změnit své vnitrostátní právní předpisy tak, aby bylo možné nařizovat ochranná opatření v občanských věcech, ani povinnost zavést ochranná opatření v občanských věcech pro účely uplatňování tohoto nařízení.
(13)
S ohledem na různé druhy orgánů, které nařizují ochranná opatření v občanských věcech v členských státech, by se mělo toto nařízení na rozdíl od jiných oblastí justiční spolupráce vztahovat na rozhodnutí soudních i správních orgánů za předpokladu, že správní orgány poskytují dostatečné záruky, zejména pokud jde o jejich nestrannost a právo stran na soudní přezkum. Za vydávající orgány ve smyslu tohoto nařízení by v žádném případě neměly být považovány policejní orgány.
(14)
Podle zásady vzájemného uznávání by ochranná opatření nařízená v občanských věcech v členském státě původu měla být v dožádaném členském státě uznána jako ochranná opatření v občanských věcech v souladu s tímto nařízením.
(15)
V souladu se zásadou vzájemného uznávání má uznání ochranného opatření účinky po dobu trvání ochranného opatření. Nicméně s ohledem na rozmanitost ochranných opatření podle práva členských států, zejména pokud jde o dobu jejich trvání, a s ohledem na skutečnost, že se toto nařízení bude zpravidla uplatňovat v naléhavých situacích, by účinky uznání podle tohoto nařízení měly být výjimečně omezeny na dobu dvanácti měsíců od vydání osvědčení podle tohoto nařízení bez ohledu na případnou delší dobu trvání ochranného opatření samotného (ať již se jedná o opatření předběžné, časově omezené nebo na dobu neurčitou).
(16)
V případech, kdy je doba trvání ochranného opatření delší než dvanáct měsíců, by časovým omezením účinků uznání podle tohoto nařízení nemělo být dotčeno právo chráněné osoby dovolávat se ochranného opatření podle jiného dostupného právního aktu Unie, který upravuje uznávání, nebo požádat o vnitrostátní ochranné opatření v dožádaném členském státě.
(17)
Omezení účinků uznání je výjimečné díky zvláštní povaze předmětu tohoto nařízení a nemělo by sloužit jako precedens pro jiné nástroje v občanských a obchodních věcech.
(18)
Toto nařízení by se mělo zabývat pouze uznáváním povinnosti, kterou ochranné opatření ukládá. Nemělo by upravovat postupy pro uplatňování nebo výkon ochranného opatření a nemělo by se vztahovat ani na možné sankce, jež by mohly být uloženy, pokud by byla povinnost nařízená ochranným opatřením v dožádaném členském státě porušena. Tyto otázky se řídí právem příslušného členského státu. Nicméně v souladu s obecnými zásadami práva Unie, a zejména se zásadou vzájemného uznávání, musí členské státy zajistit, aby ochranná opatření uznaná podle tohoto nařízení mohla vyvolávat účinky v dožádaném členském státě.
(19)
Ochranná opatření, na která se vztahuje toto nařízení, by měla chráněné osobě poskytovat ochranu v místě bydliště nebo na pracovišti či na jiném místě, které pravidelně navštěvuje, jako je bydliště blízkých příbuzných nebo škola či vzdělávací zařízení, které navštěvují její děti. Bez ohledu na to, zda je dotčené místo nebo oblast, na něž nebo na níž se dané ochranné opatření vztahuje, popsáno či popsána vymezením určité oblasti, do níž osoba, která představuje nebezpečí, nesmí vstoupit, nebo jednou či několika konkrétními adresami, k níž nebo k nimž se nesmí přiblížit (nebo kombinací těchto dvou kritérií), týká se uznání povinnosti uložené ochranným opatřením spíše účelu, kterému toto místo chráněné osobě slouží, než konkrétní adresy.
(20)
S ohledem na výše uvedené skutečnosti a za předpokladu, že povaha a podstatné prvky ochranného opatření zůstanou zachovány, by měl mít příslušný orgán v dožádaném členském státě možnost upravit skutkové prvky ochranného opatření, je-li tato úprava nezbytná k tomu, aby uznání ochranného opatření mohlo z praktického hlediska v dožádaném členském státě plnit svůj účel. Skutkové prvky zahrnují adresu, obecně určené místo nebo minimální vzdálenost, již osoba, která představuje nebezpečí, musí zachovávat od chráněné osoby, adresy nebo obecně určeného místa. Touto úpravou však nelze měnit druh a občanskoprávní povahu ochranného opatření.
(21)
Pro snadnější úpravu ochranného opatření by mělo být v osvědčení uvedeno, zda adresa uvedená v ochranném opatření představuje bydliště, pracoviště nebo místo, které chráněná osoba pravidelně navštěvuje. Dále by v osvědčení měla být případně uvedena rovněž vymezená oblast (přibližná vzdálenost od konkrétní adresy), na něž se vztahuje povinnost uložená ochranným opatřením osobě, která představuje nebezpečí.
(22)
Za účelem usnadnění volného pohybu ochranných opatření v Unii by tímto nařízením měl být zaveden jednotný vzor osvědčení a vytvořen příslušný vícejazyčný formulář. Vydávající orgán by měl osvědčení vydat na žádost chráněné osoby.
(23)
Textových polí s volně vkládaným textem by ve vícejazyčném formuláři mělo být co nejméně, aby ve většině případů mohl být překlad nebo přepis poskytnut, aniž by užitím formuláře v příslušném jazyce chráněné osobě vznikly nějaké náklady. Úhrada nákladů na nezbytný překlad přesahující rámec textu vícejazyčného formuláře se určí v souladu se správními předpisy členského státu původu.
(24)
Pokud osvědčení obsahuje volně vkládaný text, měl by příslušný orgán dožádaného členského státu rozhodnout, zda se požaduje jeho překlad nebo přepis. To by nemělo bránit tomu, aby chráněná osoba nebo vydávající orgán členského státu původu poskytly překlad nebo přepis ze své vlastní iniciativy.
(25)
Aby bylo zajištěno respektování práva na obhajobu osoby, která představuje nebezpečí, v případě, že ochranné opatření bylo nařízeno v její nepřítomnosti nebo v řízení, o němž není předem vyrozumívána („řízení ex parte“), by mělo být vydání osvědčení možné pouze v případě, že tato osoba měla možnost se proti ochrannému opatření bránit. S cílem předejít obcházení zákona a s ohledem na naléhavost, kterou se případy vyžadující přijetí ochranného opatření vyznačují, by se však nemělo vyžadovat, aby před vydáním osvědčení uplynula lhůta pro uplatnění této obrany. Osvědčení by mělo být vydáno, jakmile je ochranné opatření vykonatelné v členském státě původu.
(26)
S ohledem na cíle, kterými jsou jednoduchost a rychlost, by toto nařízení mělo stanovit jednoduché a rychlé postupy pro oznámení procesních úkonů osobě, která představuje nebezpečí. Tyto specifické postupy pro oznamování by se z důvodu zvláštní povahy předmětu tohoto nařízení měly použít pouze pro jeho účely, neměly by sloužit jako precedens pro jiné nástroje v občanských a obchodních věcech a neměly by jimi být dotčeny závazky členského státu v oblasti doručování soudních a mimosoudních písemností v cizině v občanských věcech vyplývající z dvoustranné nebo mnohostranné úmluvy uzavřené mezi tímto členským státem a třetí zemí.
(27)
Při oznamování osvědčení osobě, která představuje nebezpečí, a také při úpravě všech skutkových prvkůochranného opatření v dožádaném členském státě je třeba řádně zohlednit zájem chráněné osoby na tom, aby nebyly zpřístupněny údaje o místě, kde se zdržuje, nebo její jiné kontaktní údaje. Tyto údaje by neměly být zpřístupněny osobě, která představuje nebezpečí, ledaže je toto zpřístupnění nezbytné pro dodržování nebo výkon ochranného opatření.
(28)
Proti vydání osvědčení by nemělo být možné podat opravný prostředek.
(29)
Osvědčení by mělo být opraveno v případech, kdy na základě zřejmé chyby nebo nepřesnosti, jako jsou překlepy nebo chyby v psaní či při přepisu či opisu, nevyjadřuje přesně obsah ochranného opatření, nebo by mělo být zrušeno, pokud bylo zjevně vydáno chybně, například bylo-li použito pro opatření, které nespadá do oblasti působnosti tohoto nařízení, nebo bylo-li vydáno v rozporu s požadavky na jeho vydání.
(30)
Vydávající orgán členského státu původu by měl chráněné osobě poskytnout na žádost pomoc při získávání informací o orgánech dožádaného členského státu, u nichž se má dovolávat ochranného opatření nebo které jsou příslušné pro jeho výkon.
(31)
Harmonické fungování spravedlnosti vyžaduje, aby nebyla ve dvou členských státech vydávána vzájemně neslučitelná rozhodnutí. Toto nařízení by proto mělo stanovit důvod pro odepření uznání nebo výkonu ochranného opatření, které je neslučitelné s rozhodnutím vydaným nebo uznaným v dožádaném členském státě.
(32)
Za výjimečných okolností může být se zřetelem k veřejnému zájmu odůvodněna možnost, aby soudy dožádaného členského státu odepřely uznání nebo výkon ochranného opatření, pokud by použití tohoto opatření bylo zjevně neslučitelné s veřejným pořádkem daného členského státu. Soudy by však neměly mít možnost uplatnit výhradu veřejného pořádku za účelem odepření uznání nebo výkonu ochranného opatření, pokud by toto odepření uznání nebo výkon byly v rozporu s právy stanovenými v Listině základních práv Evropské unie, a zejména v článku 21 této listiny.
(33)
Pokud je v členském státě původu ochranné opatření pozastaveno nebo zrušeno nebo je zrušeno osvědčení, měl by příslušný orgán dožádaného členského státu po předložení příslušného osvědčení pozastavit nebo zrušit účinky uznání a případně odložit nebo zastavit výkon ochranného opatření.
(34)
Chráněná osoba by měla mít účinný přístup ke spravedlnosti v jiném členském státě. K zajištění tohoto účinného přístupu ke spravedlnosti v řízeních, na něž se vztahuje toto nařízení, má být poskytována právní pomoc podle směrnice Rady 2003/8/ES ze dne 27. ledna 2003 o zlepšení přístupu ke spravedlnosti v přeshraničních sporech stanovením minimálních společných pravidel pro právní pomoc v těchto sporech (6).
(35)
Aby bylo usnadněno použití tohoto nařízení, měly by být členské státy povinny poskytovat určité informace o svých vnitrostátních pravidlech a postupech týkajících se ochranných opatření v občanských věcech v rámci Evropské soudní sítě pro občanské a obchodní věci vytvořené rozhodnutím Rady 2001/470/ES (7). Přístup k informacím poskytovaným členskými státy by měl být umožněn prostřednictvím evropského portálu e-justice.
(36)
Za účelem zajištění jednotných podmínek k provedení tohoto nařízení by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci, pokud jde o vytvoření a následné změny formulářů stanovených tímto nařízením. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 ze dne 16. února 2011, kterým se stanoví pravidla a obecné zásady způsobu, jakým členské státy kontrolují Komisi při výkonu prováděcích pravomocí (8).
(37)
Při přijímání prováděcích aktů, jimiž budou vytvořeny a následně pozměňovány formuláře stanovené tímto nařízením, by měl být použit přezkumný postup.
(38)
Toto nařízení respektuje základní práva a ctí zásady uznávané Listinou základních práv Evropské unie. Zejména usiluje o zajištění práva na obhajobu a spravedlivý proces, jak je stanoveno v článcích 47 a 48 této listiny. Toto nařízení by mělo být uplatňováno v souladu s těmito právy a zásadami.
(39)
Jelikož cíle tohoto nařízení, totiž stanovit pravidla pro jednoduchý a rychlý mechanismus uznávání ochranných opatření v občanských věcech nařízených v některém členském státě, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni členských států, a proto jich může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o EU. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle.
(40)
V souladu s článkem 3 Protokolu č. 21 o postavení Spojeného království a Irska s ohledem na prostor svobody, bezpečnosti a práva, připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování EU, oznámily tyto členské státy své přání účastnit se přijímání a používání tohoto nařízení.
(41)
V souladu s články 1 a 2 Protokolu č. 22 o postavení Dánska, připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování EU, se Dánsko neúčastní přijímání tohoto nařízení a toto nařízení pro ně není závazné ani použitelné.
(42)
Evropský inspektor ochrany údajů vydal dne 17. října 2011 stanovisko (9) na základě čl. 41 odst. 2 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 ze dne 18. prosince 2000 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů orgány a institucemi Společenství a o volném pohybu těchto údajů (10),
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
PŘEDMĚT, OBLAST PŮSOBNOSTI A DEFINICE
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví pravidla pro jednoduchý a rychlý mechanismus uznávání ochranných opatření v občanských věcech nařízených v členském státě.
Článek 2
Oblast působnosti
1. Toto nařízení se vztahuje na ochranná opatření v občanských věcech nařízená orgánem ve smyslu čl. 3 bodu 4.
2. Toto nařízení se vztahuje na přeshraniční věci. Pro účely tohoto nařízení se přeshraniční věcí rozumí věc, v níž se v jednom členském státě žádá o uznání ochranného opatření nařízeného v jiném členském státě.
3. Toto nařízení se nevztahuje na ochranná opatření spadající do oblasti působnosti nařízení (ES) č. 2201/2003.
Článek 3
Definice
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
1)
„ochranným opatřením“ jakékoliv rozhodnutí, bez ohledu na jeho název, jež bylo nařízeno vydávajícím orgánem členského státu původu v souladu s jeho vnitrostátním právem a jež ukládá jednu či více z následujících povinností osobě, která představuje nebezpečí, s cílem poskytnout ochranu jiné osobě, jejíž tělesná nebo duševní integrita může být ohrožena:
a)
zákaz nebo omezení vstupu na místo, kde má chráněná osoba bydliště, pracoviště nebo které pravidelně navštěvuje či v něm pravidelně pobývá;
b)
zákaz nebo omezení styku, v jakékoli formě, s chráněnou osobou, včetně styku prostřednictvím telefonu, elektronické či běžné pošty, faxem či jakýmikoli jinými prostředky;
c)
zákaz nebo omezení přiblížení se k chráněné osobě blíže než na stanovenou vzdálenost;
2)
„chráněnou osobou“ fyzická osoba, které je poskytnuta ochrana podle ochranného opatření;
3)
„osobou, která představuje nebezpečí“, fyzická osoba, jíž byla uložena jedna nebo více povinností uvedených v bodě 1;
4)
„vydávajícím orgánem“ soudní orgán nebo jakýkoli jiný orgán, který členský stát určí jako příslušný pro věci spadající do oblasti působnosti tohoto nařízení, pokud tento jiný orgán poskytuje stranám záruky nestrannosti a pokud mohou být rozhodnutí tohoto orgánu o ochranných opatřeních podle práva členského státu, v němž působí, přezkoumána soudním orgánem a mají stejnou platnost a účinky jako rozhodnutí soudního orgánu ve stejné věci;
5)
„členským státem původu“ členský stát, v němž je ochranné opatření nařízeno;
6)
„dožádaným členským státem“ členský stát, v němž je požadováno uznání a případně výkon ochranného opatření.
KAPITOLA II
UZNÁVÁNÍ A VÝKON OCHRANNÝCH OPATŘENÍ
Článek 4
Uznávání a výkon
1. Ochranné opatření nařízené v některém členském státě je uznáno v ostatních členských státech, aniž je vyžadováno zvláštní řízení, a je vykonatelné, aniž je vyžadováno prohlášení vykonatelnosti.
2. Chráněná osoba, která se hodlá v dožádaném členském státě dovolávat ochranného opatření nařízeného v členském státě původu, předloží příslušnému orgánu dožádaného členského státu:
a)
vyhotovení rozhodnutí nařizujícího ochranného opatření, které splňuje podmínky nezbytné pro ověření jeho pravosti;
b)
osvědčení vydané v členském státě původu podle článku 5, a
c)
v případě potřeby přepis nebo překlad osvědčení v souladu s článkem 16.
3. Osvědčení vyvolává účinky pouze v mezích vykonatelnosti ochranného opatření.
4. Bez ohledu na případnou delší dobu trvání ochranného opatření jsou účinky uznání podle odstavce 1 omezeny na dobu dvanácti měsíců, počínaje dnem vydání osvědčení.
5. Postup pro výkon ochranných opatření se řídí právem dožádaného členského státu.
Článek 5
Osvědčení
1. Vydávající orgán členského státu původu vydá na žádost chráněné osoby osvědčení za použití vícejazyčného formuláře vytvořeného v souladu s článkem 19 a obsahujícího informace stanovené v článku 7.
2. Proti vydání osvědčení nelze podat opravný prostředek.
3. Na žádost chráněné osoby jí vydávající orgán členského státu původu poskytne přepis nebo překlad osvědčení za použití vícejazyčného formuláře vytvořeného v souladu s článkem 19.
Článek 6
Požadavky na vydání osvědčení
1. Osvědčení lze vydat pouze, pokud bylo ochranné opatření, v souladu s právem členského státu původu oznámeno osobě, která představuje nebezpečí.
2. Bylo-li ochranné opatření nařízeno v nepřítomnosti osoby, která představuje nebezpečí, může být osvědčení vydáno pouze, pokud jí byla doručena písemnost, kterou bylo zahájeno řízení, nebo jiná rovnocenná písemnost, nebo případně byla jinak informována o zahájení řízení v souladu s právem členského státu původu v dostatečném předstihu a takovým způsobem, který jí umožňuje se proti ochrannému opatření bránit.
3. Bylo-li ochranné opatření nařízeno v řízení, o němž není osoba, která představuje nebezpečí, předem vyrozumívána („řízení ex parte“), lze osvědčení vydat pouze v případě, že tato osoba měla právo napadnout ochranné opatření podle práva členského státu původu.
Článek 7
Obsah osvědčení
Osvědčení musí obsahovat tyto informace:
a)
název a adresu/kontaktní údaje vydávajícího orgánu;
b)
spisovou značku;
c)
datum vydání osvědčení;
d)
podrobné údaje o chráněné osobě: jméno, datum a místo narození, jsou-li k dispozici, a adresu pro účely oznamování, před níž je uvedeno zřetelné upozornění, že tuto adresu lze zpřístupnit osobě, která představuje nebezpečí;
e)
podrobné údaje o osobě, která představuje nebezpečí: jméno, datum a místo narození, jsou-li k dispozici, a adresu pro účely oznamování;
f)
veškeré informace nezbytné pro výkon ochranného opatření, případně včetně druhu opatření a povinnosti, jež toto opatření ukládá osobě, která představuje nebezpečí, s upřesněním funkce místa, k němuž se tato osoba nesmí přiblížit, nebo s upřesněním vymezené oblasti, do něhož nesmí vstoupit;
g)
dobu trvání ochranného opatření;
h)
dobu trvání účinků uznání podle čl. 4 odst. 4;
i)
prohlášení o tom, že byly splněny požadavky stanovené v článku 6;
j)
informace o právech podle článků 9 a 13;
k)
pro usnadnění vyhledávání celý název tohoto nařízení.
Článek 8
Oznamování osvědčení osobě, která představuje nebezpečí
1. Vydávající orgán členského státu původu oznámí osobě, která představuje nebezpečí, osvědčení a skutečnost, že vydání osvědčení má za následek uznání, a případně vykonatelnost ochranného opatření ve všech členských státech podle článku 4.
2. Pokud osoba, která představuje nebezpečí, má bydliště v členském státě původu, provede se oznámení v souladu s právem tohoto členského státu. Pokud má osoba, která představuje nebezpečí, bydliště v jiném členském státě, než je členský stát původu, nebo ve třetí zemi, provede se toto oznámení zasláním doporučeného dopisu s potvrzením o přijetí nebo rovnocenným způsobem.
V situaci, kdy není známa adresa osoby, která představuje nebezpečí, nebo kdy tato osoba odmítne potvrdit oznámení, se postupuje podle práva členského státu původu.
3. Údaje o tom, kde se chráněná osoba nachází, nebo jiné kontaktní údaje nesmí být zpřístupněny osobě, která představuje nebezpečí, ledaže je toto zpřístupnění nezbytné pro dodržování nebo výkon ochranného opatření.
Článek 9
Oprava nebo zrušení osvědčení
1. Aniž je dotčen čl. 5 odst. 2 a na žádost chráněné osoby nebo osoby, která představuje nebezpečí, k vydávajícímu orgánu členského státu původu nebo z vlastního podnětu tohoto orgánu, se osvědčení:
a)
opraví, pokud vzhledem k administrativní chybě existuje nesrovnalost mezi ochranným opatřením a osvědčením, nebo
b)
zruší, pokud bylo vydáno zjevně v rozporu s požadavky stanovenými v článku 6 nebo mimo oblast působnosti tohoto nařízení.
2. Postup pro opravu nebo zrušení osvědčení, včetně případných opravných prostředků, se řídí právem členského státu původu.
Článek 10
Pomoc chráněné osobě
Na žádost chráněné osoby jí vydávající orgán členského státu původu poskytne pomoc při získávání informací zpřístupněných v souladu s články 17 a 18 o orgánech dožádaného členského státu, u nichž se má dovolávat ochranného opatření nebo které jsou příslušné pro jeho výkon.
Článek 11
Úprava ochranného opatření
1. Příslušný orgán dožádaného členského státu upraví v nezbytném rozsahu, je-li to nutné, skutkové prvky ochranného opatření, aby mohlo vyvolávat účinky i v tomto členském státě.
2. Postup pro úpravu ochranného opatření se řídí právem dožádaného členského státu.
3. Úprava ochranného opatření se oznámí osobě, která představuje nebezpečí.
4. Pokud osoba, která představuje nebezpečí, má bydliště v dožádaném členském státě, provede se oznámení v souladu s právem tohoto členského státu. Pokud osoba, která představuje nebezpečí, má bydliště v jiném členském státě, než je dožádaný členský stát, nebo ve třetí zemi, provede se toto oznámení zasláním doporučeného dopisu s potvrzením o přijetí nebo rovnocenným způsobem.
V situaci, kdy není známa adresa osoby, která představuje nebezpečí, nebo kdy tato osoba odmítne potvrdit oznámení, se postupuje podle práva dožádaného členského státu.
5. Proti úpravě ochranného opatření může podat opravný prostředek chráněná osoba nebo osoba, která představuje nebezpečí. Řízení o opravném prostředku se řídí právem dožádaného členského státu. Podání opravného prostředku však nemá odkladný účinek.
Článek 12
Vyloučení přezkumu ve věci samé
Ochranné opatření nařízené v členském státě původu nesmí být v žádném případě přezkoumáváno ve věci samé v dožádaném členském státě.
Článek 13
Odepření uznání a výkonu
1. Uznání a případně výkon ochranného opatření se na návrh osoby, která představuje nebezpečí, odepře v rozsahu, v jakém je toto uznání:
a)
zjevně v rozporu s veřejným pořádkem dožádaného členského státu, nebo
b)
neslučitelné se soudním rozhodnutím vydaným nebo uznaným v dožádaném členském státě.
2. Návrh na odepření uznání nebo výkonu se podává u soudu dožádaného členského státu, který tento členský stát oznámil Komisi v souladu s čl. 18 odst. 1 písm. a) bodem iv).
3. Uznání ochranného opatření nesmí být odepřeno z důvodu, že právo dožádaného členského státu přijetí takového opatření za stejných skutkových okolností neumožňuje.
Článek 14
Pozastavení účinků nebo zrušení uznání a odložení nebo zastavení výkonu
1. V případě pozastavení či zrušení ochranného opatření, odložení či omezení jeho vykonatelnosti, nebo zrušení osvědčení v souladu s čl. 9 odst. 1 písm. b) v členském státě původu, vydá vydávající orgán členského státu původu na žádost chráněné osoby nebo osoby, která představuje nebezpečí, za použití formuláře vytvořeného v souladu s článkem 19 osvědčení, v němž toto pozastavení, odložení, či omezení nebo zrušení vyznačí.
2. Příslušný orgán dožádaného členského státu po předložení osvědčení chráněnou osobou nebo osobou, která představuje nebezpečí, vydaného podle odstavce 1 pozastaví nebo zruší účinky uznání a případně odloží nebo zastaví výkon ochranného opatření.
KAPITOLA III
OBECNÁ A ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 15
Legalizace a obdobné formální požadavky
U dokumentů vydaných v členských státech se v rámci tohoto nařízení nevyžaduje legalizace ani jiný obdobný formální požadavek.
Článek 16
Přepis a překlad
1. Každý přepis nebo překlad vyžadovaný podle tohoto nařízení se provede do úředního jazyka nebo do jednoho z úředních jazyků dožádaného členského státu nebo do jiného úředního jazyka orgánů Unie, který tento členský stát určil jako přijatelný.
2. S výjimkou čl. 5 odst. 3 musí být každý překlad podle tohoto nařízení proveden osobou oprávněnou provádět překlady v některém členském státě.
Článek 17
Zpřístupnění informací veřejnosti
V rámci Evropské soudní sítě pro občanské a obchodní věci vytvořené rozhodnutím 2001/470/ES poskytnou členské státy za účelem zpřístupnění informací veřejnosti popis vnitrostátních pravidel a postupů týkajících se ochranných opatření v občanských věcech, včetně informací o druhu orgánů příslušných pro záležitosti spadající do oblasti působnosti tohoto nařízení.
Členské státy tyto informace průběžně aktualizují.
Článek 18
Informace oznámené členskými státy
1. Do 11. července 2014 členské státy oznámí Komisi:
a)
druh orgánů, které jsou příslušné pro záležitosti spadající do oblasti působnosti tohoto nařízení, s případným upřesněním:
i)
orgánů, které mají pravomoc nařídit ochranná opatření a vydat osvědčení v souladu s článkem 5,
ii)
orgánů, u nichž se má chráněná osoba dovolávat ochranného opatření nařízeného v jiném členském státě nebo které mají pravomoc takové opatření vykonat,
iii)
orgánů, které mají pravomoc ochranné opatření upravit v souladu s čl. 11 odst. 1,
iv)
soudů, u nichž se podává v souladu s článkem 13 návrh na odepření uznání a případně výkonu;
b)
jazyk nebo jazyky přijatelné pro překlady podle čl. 16 odst. 1.
2. Komise informace uvedené v odstavci 1 vhodným způsobem zpřístupní veřejnosti, a to zejména prostřednictvím webové stránky Evropské soudní sítě pro občanské a obchodní věci.
Článek 19
Vytvoření a následné změny formulářů
Komise je oprávněna přijímat prováděcí akty, kterými budou vytvořeny a následně pozměňovány formuláře uvedené v článcích 5 a 14. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle článku 20.
Článek 20
Postup projednávání ve výboru
1. Komisi je nápomocen výbor. Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.
Článek 21
Přezkum
Do 11. ledna 2020 předloží Komise Evropskému parlamentu, Radě a Evropskému hospodářskému a sociálnímu výboru zprávu o uplatňování tohoto nařízení. Ke zprávě případně přiloží návrhy změn.
Článek 22
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 11. ledna 2015.
Toto nařízení se vztahuje na ochranná opatření nařízená ode dne 11. ledna 2015 včetně bez ohledu na to, kdy bylo zahájeno příslušné řízení.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve členských státech v souladu se Smlouvami.
Ve Štrasburku dne 12. června 2013.
ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 606/2013 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΫΛΙΟΥ,
της 12ης Ιουνίου 2013
για την αμοιβαία αναγνώριση μέτρων προστασίας σε αστικές υποθέσεις
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 81 παράγραφος 2 στοιχεία α), ε) και στ),
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Αφού ζήτησαν τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής,
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Επιτροπής των Περιφερειών (1),
Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (2),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Η Ένωση έχει θέσει ως στόχο της τη διατήρηση και την ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, μέσα στον οποίο εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων και διευκολύνεται η πρόσβαση στη δικαιοσύνη, ιδίως μέσω της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών και εξωδικαστικών αποφάσεων σε αστικές υποθέσεις. Προκειμένου να δημιουργήσει σταδιακά έναν τέτοιο χώρο, η Ένωση πρέπει να θεσπίσει μέτρα στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις που έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις, ιδίως όταν τα μέτρα αυτά είναι αναγκαία για την εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.
(2)
Το άρθρο 81 παράγραφος 1 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) ορίζει ότι η δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις που έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις πρέπει να βασίζεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών και εξώδικων αποφάσεων.
(3)
Σε έναν κοινό χώρο δικαιοσύνης χωρίς εσωτερικά σύνορα, οι διατάξεις που εξασφαλίζουν τη σύντομη και απλή αναγνώριση και, όπου απαιτείται, εκτέλεση σε άλλο κράτος μέλος μέτρων προστασίας που έχουν διαταχθεί σε ένα κράτος μέλος έχουν ζωτική σημασία για να διασφαλίζεται ότι η προστασία που παρέχεται σε ένα φυσικό πρόσωπο εντός ενός κράτους μέλους διατηρείται και συνεχίζεται σε κάθε άλλο κράτος μέλος στο οποίο το εν λόγω πρόσωπο ταξιδεύει ή μετοικίζει. Είναι απαραίτητο να διασφαλίζεται ότι η νόμιμη άσκηση από τους πολίτες της Ένωσης του δικαιώματός τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα εντός της επικράτειας των κρατών μελών, σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) και το άρθρο 21 ΣΛΕΕ, δεν θα επιφέρει απώλεια της εν λόγω προστασίας.
(4)
Η αμοιβαία εμπιστοσύνη στην απονομή δικαιοσύνης εντός της Ένωσης και ο στόχος της διασφάλισης ταχύτερης και λιγότερο δαπανηρής κυκλοφορίας των μέτρων προστασίας στην Ένωση δικαιολογούν την αρχή σύμφωνα με την οποία τα μέτρα προστασίας που διατάσσονται σε ένα κράτος μέλος αναγνωρίζονται σε όλα τα άλλα κράτη μέλη χωρίς την ανάγκη τυχόν ειδικών διαδικασιών. Ως αποτέλεσμα, μέτρο προστασίας που διατάσσεται σε ένα κράτος μέλος («κράτος μέλος προέλευσης») θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν να είχε διαταχθεί στο κράτος μέλος στο οποίο ζητείται η αναγνώρισή του («κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο»).
(5)
Για να επιτευχθεί ο στόχος της ελεύθερης κυκλοφορίας των μέτρων προστασίας, είναι αναγκαίο και κατάλληλο οι κανόνες που αφορούν την αναγνώριση και, όπου απαιτείται, την εκτέλεση των μέτρων προστασίας να διέπονται από νομικό εργαλείο της Ένωσης με δεσμευτική ισχύ και άμεση εφαρμογή.
(6)
Ο παρών κανονισμός θα πρέπει να εφαρμόζεται σε μέτρα προστασίας που διατάσσονται για την προστασία προσώπου, όταν υπάρχουν σοβαροί λόγοι να θεωρείται ότι απειλείται η ζωή, η σωματική ή η ψυχική ακεραιότητα, η προσωπική ελευθερία, η ασφάλεια ή η σεξουαλική ακεραιότητα του εν λόγω προσώπου, π.χ. για να αποτρέπεται κάθε μορφή έμφυλης βίας ή βίας σε στενές προσωπικές σχέσεις, όπως η σωματική βία, η παρενόχληση, οι σεξουαλικές επιθέσεις, η παρακολούθηση, ο εκφοβισμός ή άλλες μορφές έμμεσου καταναγκασμού. Είναι σημαντικό να υπογραμμισθεί ότι ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται σε όλα τα θύματα, ανεξαρτήτως του εάν είναι θύματα έμφυλης βίας.
(7)
Η οδηγία 2012/29/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2012, για τη θέσπιση ελάχιστων προτύπων σχετικά με τα δικαιώματα, την υποστήριξη και την προστασία θυμάτων της εγκληματικότητας (3), διασφαλίζει ότι τα θύματα της εγκληματικότητας λαμβάνουν την κατάλληλη πληροφόρηση και υποστήριξη.
(8)
Ο παρών κανονισμός συμπληρώνει την οδηγία 2012/29/ΕΕ. Το γεγονός ότι ένα πρόσωπο καλύπτεται από μέτρο προστασίας που διατάχθηκε στο πλαίσιο αστικής υπόθεσης δεν εμποδίζει κατ’ ανάγκην τον χαρακτηρισμό του εν λόγω προσώπου ως «θύματος» βάσει της εν λόγω οδηγίας.
(9)
Το πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού υπάγεται στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις κατά την έννοια του άρθρου 81 ΣΛΕΕ. Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται μόνο σε μέτρα προστασίας που διατάσσονται σε αστικές υποθέσεις. Τα μέτρα προστασίας που λαμβάνονται στο πλαίσιο ποινικών υποθέσεων καλύπτονται από την οδηγία 2011/99/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2011, περί της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας (4).
(10)
Η έννοια των αστικών υποθέσεων θα πρέπει να ερμηνεύεται αυτόνομα, σύμφωνα με τις αρχές του δικαίου της Ένωσης. Η αστική, διοικητική ή ποινική φύση της αρχής που διατάσσει μέτρο προστασίας δεν θα πρέπει να είναι καθοριστική για τον σκοπό της εκτίμησης του αστικού χαρακτήρα ενός μέτρου προστασίας.
(11)
Ο παρών κανονισμός δεν θα πρέπει να παρεμβαίνει στη λειτουργία του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2003, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας (5) («κανονισμός Βρυξέλλες ΙΙα»). Αποφάσεις που ελήφθησαν σύμφωνα με τον κανονισμό Βρυξέλλες ΙΙα θα πρέπει να εξακολουθούν να αναγνωρίζονται και να εκτελούνται βάσει του εν λόγω κανονισμού.
(12)
Στον παρόντα κανονισμό λαμβάνονται υπόψη οι διαφορετικές νομικές παραδόσεις των κρατών μελών και οι διατάξεις του δεν θίγουν τα εθνικά συστήματα που εφαρμόζονται για τη διαταγή μέτρων προστασίας. Ο παρών κανονισμός δεν υποχρεώνει τα κράτη μέλη να τροποποιήσουν τα εθνικά τους συστήματα, ώστε να είναι δυνατή η διαταγή μέτρων προστασίας σε αστικές υποθέσεις, ούτε να θεσπίζουν μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού.
(13)
Προκειμένου να ληφθούν υπόψη τα διάφορα είδη αρχών που διατάσσουν μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις στα κράτη μέλη, και σε αντίθεση με άλλους τομείς δικαστικής συνεργασίας, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να ισχύει επί αποφάσεων τόσο των δικαστικών αρχών όσο και των διοικητικών αρχών, υπό τον όρο ότι οι τελευταίες θα παρέχουν εγγυήσεις όσον αφορά, ιδίως, την αμεροληψία τους και το δικαίωμα των διαδίκων σε δικαστική αναθεώρηση. Σε καμιά περίπτωση οι αστυνομικές αρχές δεν θα πρέπει να θεωρούνται αρχές έκδοσης μέτρων προστασίας κατά την έννοια του παρόντος κανονισμού.
(14)
Βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης, μέτρα προστασίας που διατάσσονται σε αστικές υποθέσεις στο κράτος μέλος προέλευσης θα πρέπει να αναγνωρίζονται στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ως μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό.
(15)
Σύμφωνα με την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, η αναγνώριση αντιστοιχεί στη διάρκεια ισχύος του μέτρου προστασίας. Ωστόσο, λαμβανομένης υπόψη της διαφορετικότητας των μέτρων προστασίας που προβλέπονται στο δίκαιο κάθε κράτους μέλους, ιδίως όσον αφορά τη διάρκεια ισχύος τους, και του γεγονότος ότι ο παρών κανονισμός θα εφαρμόζεται κατά κανόνα σε επείγουσες καταστάσεις, οι συνέπειες της αναγνώρισης δυνάμει του παρόντος κανονισμού θα πρέπει, κατ’ εξαίρεση, να περιορίζονται σε χρονικό διάστημα 12 μηνών από την έκδοση του πιστοποιητικού που προβλέπεται στον παρόντα κανονισμό, ασχέτως εάν το ίδιο το μέτρο προστασίας (είτε προσωρινό, είτε χρονικά περιορισμένο, είτε αόριστου χαρακτήρα) έχει μεγαλύτερη διάρκεια ισχύος.
(16)
Σε περιπτώσεις που η διάρκεια ισχύος ενός μέτρου προστασίας υπερβαίνει τους 12 μήνες, ο περιορισμός των συνεπειών της αναγνώρισης δυνάμει του παρόντος κανονισμού δεν θα πρέπει να θίγει το δικαίωμα του προστατευόμενου προσώπου να επικαλείται το εν λόγω μέτρο προστασίας βάσει κάθε άλλης διαθέσιμης νομικής πράξης της Ένωσης που προβλέπει αναγνώριση ή να υποβάλλει αίτηση λήψης εθνικού μέτρου προστασίας στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
(17)
Ο περιορισμός των αποτελεσμάτων της αναγνώρισης είναι έκτακτου χαρακτήρα, αποτελεί συνέπεια της ειδικής φύσης του αντικειμένου του παρόντος κανονισμού και δεν θα πρέπει να αποτελέσει προηγούμενο για άλλα εργαλεία σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις.
(18)
Ο παρών κανονισμός θα πρέπει να αφορά μόνο την αναγνώριση της υποχρέωσης που επιβάλλεται από το μέτρο προστασίας. Δεν θα πρέπει να ρυθμίζει τις διαδικασίες για την εφαρμογή ή την εκτέλεση του μέτρου προστασίας, ούτε να ορίζει τυχόν κυρώσεις που θα μπορούσαν να επιβληθούν, εφόσον παραβιαστεί η υποχρέωση που διατάσσεται με το μέτρο προστασίας στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο. Τούτα τα ζητήματα καταλείπονται στο δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους. Ωστόσο, σύμφωνα με τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης και ιδίως την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, τα κράτη μέλη πρέπει να διασφαλίζουν ότι τα αναγνωρισμένα δυνάμει του παρόντος κανονισμού μέτρα προστασίας μπορούν να ισχύουν στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
(19)
Τα μέτρα προστασίας που καλύπτονται από τον παρόντα κανονισμό θα πρέπει να παρέχουν προστασία στο προστατευόμενο πρόσωπο στον τόπο διαμονής του ή στον τόπο εργασίας του ή σε άλλο τόπο που επισκέπτεται το εν λόγω πρόσωπο σε τακτική βάση, όπως η κατοικία στενών συγγενών του ή το σχολείο ή εκπαιδευτικό ίδρυμα όπου φοιτά το παιδί του. Ανεξαρτήτως του αν ο συγκεκριμένος τόπος ή η έκταση της περιοχής που καλύπτεται από το μέτρο προστασίας περιγράφεται στο μέτρο προστασίας με μια ή περισσότερες συγκεκριμένες διευθύνσεις ή με αναφορά σε μια περιγραφόμενη περιοχή τις οποίες ή στην οποία το πρόσωπο που συνιστά απειλή δεν μπορεί να προσεγγίσει ή να εισέλθει, αντίστοιχα (ή με συνδυασμό των δύο κριτηρίων), η αναγνώριση της υποχρέωσης που επιβάλλεται από το μέτρο προστασίας σχετίζεται με τον σκοπό που εξυπηρετεί ο τόπος για το προστατευόμενο πρόσωπο και όχι με την ακριβή διεύθυνση.
(20)
Κατά τα ανωτέρω, και υπό τον όρο ότι διατηρούνται η φύση και τα βασικά στοιχεία του μέτρου προστασίας, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζει τα πραγματικά περιστατικά του μέτρου προστασίας όταν αυτή η τροποποίηση είναι αναγκαία για την πρακτικά αποτελεσματική αναγνώριση του μέτρου προστασίας στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο. Στα πραγματικά περιστατικά περιλαμβάνεται η διεύθυνση, η γενική τοποθεσία ή η ελάχιστη απόσταση που πρέπει να διατηρεί το πρόσωπο που συνιστά απειλή από το προστατευόμενο πρόσωπο, τη διεύθυνση ή τη γενική τοποθεσία. Ωστόσο, το είδος και η αστική φύση του μέτρου προστασίας δεν μπορούν να επηρεάζονται από μια τέτοια προσαρμογή.
(21)
Για να διευκολυνθεί κάθε προσαρμογή του μέτρου προστασίας, θα πρέπει να αναφέρεται στο πιστοποιητικό αν η διεύθυνση που αναγράφεται στο μέτρο προστασίας αποτελεί τον τόπο διαμονής, τον τόπο εργασίας ή κάποιο μέρος που το προστατευόμενο πρόσωπο επισκέπτεται σε τακτική βάση. Επιπλέον, αν σχετίζεται με την υπόθεση, η περιγραφόμενη περιοχή (η κατά προσέγγιση ακτίνα από τη συγκεκριμένη διεύθυνση) που καλύπτεται από την υποχρέωση την οποία επιβάλλει το μέτρο προστασίας στο πρόσωπο που συνιστά απειλή θα πρέπει επίσης να αναγράφεται στο πιστοποιητικό.
(22)
Για να διευκολύνεται η ελεύθερη κυκλοφορία των μέτρων προστασίας εντός της Ένωσης, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να καθιερώσει ομοιόμορφο υπόδειγμα πιστοποιητικού και να προβλέπει την καθιέρωση πολύγλωσσης έκδοσης τυποποιημένου εγγράφου προς τον σκοπό αυτό. Κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου, η αρχή έκδοσης θα πρέπει να εκδίδει το πιστοποιητικό.
(23)
Τα πεδία ελεύθερου κειμένου στην πολύγλωσση έκδοση τυποποιημένου εγγράφου για το πιστοποιητικό θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν περιορισμένα, ώστε η μετάφραση ή η μεταγραφή να μπορούν να διατίθενται στις περισσότερες περιπτώσεις χωρίς επιβάρυνση του προστατευόμενου προσώπου, με απλή χρήση του τυποποιημένου εγγράφου στη σχετική γλώσσα. Τυχόν δαπάνες για την απαιτούμενη τυποποιημένου εγγράφου πρέπει να επιμερίζεται κατά τις σχετικές διατάξεις του δικαίου του κράτους μέλους προέλευσης.
(24)
Όταν ένα πιστοποιητικό περιέχει ελεύθερο κείμενο, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο θα πρέπει να προσδιορίζει αν απαιτείται οποιαδήποτε μετάφραση ή μεταγραφή. Αυτό δεν θα πρέπει να αποκλείει το προστατευόμενο πρόσωπο ή την αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης από την παροχή μετάφρασης ή μεταγραφής με δική τους πρωτοβουλία.
(25)
Για να εξασφαλίζεται ο σεβασμός του δικαιώματος υπεράσπισης του προσώπου που συνιστά απειλή, σε περίπτωση που το μέτρο προστασίας διατάχθηκε ερήμην ή βάσει διαδικασίας που δεν προβλέπει προηγούμενη ειδοποίηση του εν λόγω προσώπου («διαδικασία ex parte»), η έκδοση του πιστοποιητικού θα πρέπει να είναι δυνατή μόνο εφόσον το εν λόγω πρόσωπο είχε την ευκαιρία να προετοιμάσει την υπεράσπισή του κατά του μέτρου προστασίας. Ωστόσο, για να αποφεύγονται καταστρατηγήσεις και να λαμβάνεται υπόψη το κατεπείγον που χαρακτηρίζει συνήθως τις υποθέσεις όπου απαιτείται η λήψη προστατευτικών μέτρων, δεν θα πρέπει να απαιτείται να έχει λήξει η προθεσμία υπεράσπισης πριν από την έκδοση πιστοποιητικού. Το πιστοποιητικό θα πρέπει να εκδίδεται, μόλις το μέτρο προστασίας καθίσταται εκτελεστό στο κράτος μέλος προέλευσης.
(26)
Λαμβάνοντας υπόψη τους στόχους της απλότητας και της ταχύτητας, ο παρών κανονισμός προβλέπει απλές και ταχείες μεθόδους όσον αφορά την ενημέρωση του προσώπου που συνιστά απειλή σχετικά με τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσει. Οι εν λόγω ειδικές μέθοδοι ενημέρωσης θα πρέπει να εφαρμόζονται μόνο για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού λόγω της ειδικής φύσης του περιεχομένου του, δεν θα πρέπει να αποτελούν προηγούμενο για άλλα εργαλεία σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις και δεν θα πρέπει να θίγουν τυχόν υποχρεώσεις ενός κράτους μέλους σχετικά με την επίδοση και κοινοποίηση στο εξωτερικό δικαστικών και εξώδικων εγγράφων σε αστικές υποθέσεις που απορρέουν από διμερή ή πολυμερή σύμβαση η οποία έχει συναφθεί μεταξύ του εν λόγω κράτους μέλους και μιας τρίτης χώρας.
(27)
Κατά την ενημέρωση του προσώπου που συνιστά απειλή σχετικά με το πιστοποιητικό και επίσης κατά την προσαρμογή οιωνδήποτε πραγματικών περιστατικών ενός μέτρου προστασίας στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο, θα πρέπει να λαμβάνεται η δέουσα μέριμνα για την προστασία των συμφερόντων του προστατευόμενου προσώπου, μη δημοσιοποιώντας τον τόπο όπου βρίσκεται ή άλλα στοιχεία επικοινωνίας του. Οι λεπτομέρειες αυτές δεν θα πρέπει να γνωστοποιούνται στο πρόσωπο που συνιστά απειλή, εκτός αν αυτή η γνωστοποίηση είναι αναγκαία για τη συμμόρφωση με το μέτρο προστασίας ή για την εκτέλεσή του.
(28)
Κατά της εκδόσεως του πιστοποιητικού δεν θα πρέπει να χωρεί προσφυγή.
(29)
Το πιστοποιητικό θα πρέπει να διορθώνεται σε περίπτωση που, λόγω φανερού σφάλματος ή ανακρίβειας, π.χ. τυπογραφικού λάθους ή λάθους κατά τη μεταγραφή ή αντιγραφή, το πιστοποιητικό δεν περιγράφει με ακρίβεια το μέτρο προστασίας ή να αποσύρεται αν χορηγήθηκε προφανώς εσφαλμένα, π.χ. αν χρησιμοποιήθηκε για μέτρο που δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού ή αν εκδόθηκε κατά παράβαση των προϋποθέσεων έκδοσής του.
(30)
Η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης θα πρέπει να συνδράμει, κατόπιν αιτήματος, το προστατευόμενο πρόσωπο, ώστε να αποκτά πληροφορίες σχετικά με τις αρχές του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ενώπιον των οποίων πρέπει να γίνει επίκληση του μέτρου προστασίας ή πρέπει να ζητηθεί η εκτέλεσή του.
(31)
Η απρόσκοπτη απονομή δικαιοσύνης επιβάλλει την αποτροπή της έκδοσης αντικρουόμενων αποφάσεων σε δύο κράτη μέλη. Για τον σκοπό αυτό, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να προβλέπει λόγο άρνησης της αναγνώρισης ή της εκτέλεσης του μέτρου προστασίας, σε περίπτωση ασυμβίβαστου με δικαστική απόφαση που έχει εκδοθεί ή αναγνωρισθεί στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
(32)
Λόγοι δημόσιου συμφέροντος μπορούν, σε εξαιρετικές περιστάσεις, να δικαιολογούν την άρνηση από τις δικαστικές αρχές του κράτους μέλους υποβολής του αιτήματος αναγνώρισης ή εκτέλεσης ενός μέτρου προστασίας, εφόσον η εφαρμογή του θα ήταν προδήλως ασύμβατη προς τη δημόσια τάξη του εν λόγω κράτους μέλους. Ωστόσο, το δικαστήριο δεν θα πρέπει να δύναται να χρησιμοποιήσει την εξαίρεση της δημόσιας τάξης για να αρνηθεί την αναγνώριση ή εκτέλεση μέτρου προστασίας, εφόσον αυτό θα ήταν αντίθετο προς τα δικαιώματα που προβλέπονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως στο άρθρο 21.
(33)
Σε περίπτωση αναστολής ή ανάκλησης του μέτρου περί προστασίας ή ανάκλησης του πιστοποιητικού στο κράτος μέλος προέλευσης, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο θα πρέπει, κατόπιν υποβολής του σχετικού πιστοποιητικού, να αναστέλλει ή να αποσύρει τα αποτελέσματα της αναγνώρισης και, κατά περίπτωση, την εκτέλεση του μέτρου προστασίας.
(34)
Το προστατευόμενο πρόσωπο θα πρέπει να έχει αποτελεσματική πρόσβαση στη δικαιοσύνη σε άλλα κράτη μέλη. Για να εξασφαλιστεί αυτή η αποτελεσματική πρόσβαση στις διαδικασίες που καλύπτονται από τον παρόντα κανονισμό, πρέπει να εξασφαλίζεται η δυνατότητα του ευεργετήματος πενίας σύμφωνα με την οδηγία 2003/8/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 2003, για βελτίωση της πρόσβασης στη δικαιοσύνη επί διασυνοριακών διαφορών μέσω της θέσπισης στοιχειωδών κοινών κανόνων σχετικά με το ευεργέτημα πενίας στις διαφορές αυτές (6).
(35)
Για τη διευκόλυνση της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, θα πρέπει να υποχρεώνονται τα κράτη μέλη να παρέχουν ορισμένες πληροφορίες σχετικά με τους εθνικούς κανόνες και διαδικασίες τους που αφορούν μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Δικαστικού Δικτύου για αστικές και εμπορικές υποθέσεις, το οποίο συνεστήθη με την απόφαση 2001/470/ΕΚ του Συμβουλίου (7). Η πρόσβαση στις πληροφορίες που παρέχουν τα κράτη μέλη θα πρέπει να είναι δυνατή μέσω της ευρωπαϊκής πύλης για την ηλεκτρονική δικαιοσύνη (e-Justice).
(36)
Προκειμένου να εξασφαλισθούν ομοιόμορφες συνθήκες για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, θα πρέπει να ανατεθούν στην Επιτροπή εκτελεστικές αρμοδιότητες για την καθιέρωση και την επακόλουθη τροποποίηση των εντύπων που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό. Οι εν λόγω αρμοδιότητες θα πρέπει να ασκούνται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 182/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 2011, για τη θέσπιση κανόνων και γενικών αρχών σχετικά με τους τρόπους ελέγχου από τα κράτη μέλη της άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή (8).
(37)
Για την έκδοση των εκτελεστικών πράξεων οι οποίες αφορούν τη σύνταξη και τη μεταγενέστερη τροποποίηση των εντύπων που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό θα πρέπει να χρησιμοποιείται η διαδικασία εξέτασης.
(38)
Ο παρών κανονισμός σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιδιώκεται ιδίως η εξασφάλιση των δικαιωμάτων υπεράσπισης και δίκαιης δίκης, όπως ορίζονται στα άρθρα 47 και 48. Ο παρών κανονισμός θα πρέπει να εφαρμόζεται σύμφωνα με τα εν λόγω δικαιώματα και αρχές.
(39)
Δεδομένου ότι ο στόχος του παρόντος κανονισμού, δηλαδή η θέσπιση κανόνων για έναν απλό και ταχύ μηχανισμό αναγνώρισης μέτρων προστασίας που διατάσσονται σε κράτος μέλος σε αστικές υποθέσεις, δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη και δύναται, συνεπώς, να επιτευχθεί καλύτερα σε ενωσιακό επίπεδο, η Ένωση μπορεί να λάβει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας του άρθρου 5 ΣΕΕ. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως διατυπώνεται στο εν λόγω άρθρο, ο παρών κανονισμός δεν υπερβαίνει τα αναγκαία για την επίτευξη του στόχου αυτού.
(40)
Σύμφωνα με το άρθρο 3 του πρωτοκόλλου αριθ. 21 για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, που προσαρτάται στη ΣΕΕ και στη ΣΛΕΕ, τα εν λόγω κράτη μέλη κοινοποίησαν την επιθυμία τους να μετάσχουν στην έκδοση και την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού.
(41)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 σχετικά με τη θέση της Δανίας, που προσαρτάται στη ΣΕΕ και στη ΣΛΕΕ, η Δανία δεν συμμετέχει στη θέσπιση του παρόντος κανονισμού και δεν δεσμεύεται από αυτόν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή του.
(42)
Ο Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων εξέδωσε γνωμοδότηση στις 17 Οκτωβρίου 2011 (9), βάσει του άρθρου 41 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 45/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2000, σχετικά με την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας και σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (10),
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ I
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΟΙ
Άρθρο 1
Αντικείμενο
Ο παρών κανονισμός θεσπίζει κανόνες για έναν απλό και ταχύ μηχανισμό αναγνώρισης μέτρων προστασίας που διατάσσονται σε κράτος μέλος σε αστικές υποθέσεις.
Άρθρο 2
Πεδίο εφαρμογής
1. Ο παρών κανονισμός ισχύει για τα μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις που διατάσσονται από αρχή έκδοσης κατά την έννοια του άρθρου 3 σημείο 4).
2. Ο παρών κανονισμός ισχύει σε διασυνοριακές υποθέσεις. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, μια υπόθεση θεωρείται διασυνοριακή, όταν ένα μέτρο προστασίας που διατάχθηκε σε ένα κράτος μέλος επιδιώκεται να αναγνωρισθεί σε ένα άλλο κράτος μέλος.
3. Ο παρών κανονισμός δεν εφαρμόζεται στα μέτρα προστασίας που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003.
Άρθρο 3
Ορισμοί
Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
1) «μέτρο προστασίας»: κάθε απόφαση, οιαδήποτε και αν είναι η ονομασία της, που διατάσσεται από την αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης σύμφωνα με το εθνικό του δίκαιο και επιβάλλει μια ή περισσότερες από τις κάτωθι υποχρεώσεις στο πρόσωπο το οποίο συνιστά απειλή, με στόχο την προστασία άλλου προσώπου, εφόσον θεωρείται ότι μπορεί να απειλείται η σωματική ή η ψυχολογική ακεραιότητα του τελευταίου:
α)
απαγόρευση ή ρύθμιση δικαιώματος εισόδου στον χώρο όπου κατοικεί, εργάζεται ή πραγματοποιεί επίσκεψη ή διαμένει τακτικά το προστατευόμενο πρόσωπο·
β)
απαγόρευση ή ρύθμιση δικαιώματος οιασδήποτε επαφής με το προστατευόμενο πρόσωπο, μεταξύ άλλων, μέσω τηλεφώνου, ηλεκτρονικού ή απλού ταχυδρομείου, τηλεομοιοτυπίας ή άλλων μέσων·
γ)
απαγόρευση ή ρύθμιση δικαιώματος προσέγγισης του προστατευόμενου προσώπου εγγύτερα από προκαθορισμένη απόσταση·
2) «προστατευόμενο πρόσωπο»: το φυσικό πρόσωπο που αποτελεί αντικείμενο προστασίας που παρέχει το μέτρο προστασίας·
3) «πρόσωπο που συνιστά απειλή»: το φυσικό πρόσωπο στο οποίο έχουν επιβληθεί μία ή περισσότερες υποχρεώσεις του σημείου 1)·
4) «αρχή έκδοσης»: κάθε δικαστική αρχή ή κάθε άλλη αρχή που ορίζεται από ένα κράτος μέλος αρμόδια σε θέματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, υπό την προϋπόθεση ότι κάθε τέτοια άλλη αρχή παρέχει εγγυήσεις αμεροληψίας στα μέρη και ότι οι αποφάσεις της σχετικά με το μέτρο προστασίας μπορούν, βάσει του δικαίου του κράτους μέλους στο οποίο ενεργεί, να αποτελέσουν αντικείμενο αναθεώρησης από δικαστική αρχή και να έχουν παρόμοια ισχύ και αποτελέσματα με εκείνα μιας απόφασης δικαστικής αρχής για το ίδιο ζήτημα·
5) «κράτος μέλος προέλευσης»: το κράτος μέλος στο οποίο διατάσσεται το μέτρο προστασίας·
6) «κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο»: το κράτος μέλος στο οποίο επιδιώκεται η αναγνώριση και, κατά περίπτωση, η εκτέλεση του μέτρου προστασίας.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ II
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Άρθρο 4
Αναγνώριση και εκτέλεση
1. Μέτρο προστασίας που διατάχθηκε σε κράτος μέλος αναγνωρίζεται και στα λοιπά κράτη μέλη χωρίς κάποια ειδική διαδικασία και είναι εκτελεστό χωρίς να απαιτείται κήρυξη εκτελεστότητας.
2. Προστατευόμενο πρόσωπο που επιθυμεί να επικαλεστεί, στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο, μέτρο προστασίας που έχει διαταχθεί στο κράτος μέλος προέλευσης υποβάλλει στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο:
α)
αντίγραφο του μέτρου προστασίας το οποίο να συγκεντρώνει τις αναγκαίες προϋποθέσεις γνησιότητας·
β)
το πιστοποιητικό που εκδόθηκε στο κράτος μέλος προέλευσης βάσει του άρθρου 5 και
γ)
όπου απαιτείται, γλωσσική μεταγραφή και/ή μετάφραση του πιστοποιητικού σύμφωνα με το άρθρο 16.
3. Το πιστοποιητικό παράγει αποτελέσματα μόνο εντός των ορίων της εκτελεστότητας του μέτρου προστασίας.
4. Ανεξαρτήτως του αν το μέτρο προστασίας έχει μεγαλύτερη διάρκεια ισχύος, τα αποτελέσματα αναγνώρισης, βάσει της παραγράφου 1, περιορίζονται σε διάρκεια 12 μηνών, με έναρξη την ημερομηνία έκδοσης του πιστοποιητικού.
5. Η διαδικασία εκτέλεσης του μέτρου προστασίας διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
Άρθρο 5
Πιστοποιητικό
1. Η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης εκδίδει, κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου, το πιστοποιητικό χρησιμοποιώντας την πολύγλωσση έκδοση τυποποιημένου εγγράφου που καταρτίζεται σύμφωνα με το άρθρο 19 και περιέχει τις πληροφορίες που προβλέπονται στο άρθρο 7.
2. Η έκδοση του πιστοποιητικού δεν επιδέχεται προσφυγής.
3. Κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου, η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης παρέχει στο προστατευόμενο πρόσωπο γλωσσική μεταγραφή και/ή μετάφραση του πιστοποιητικού χρησιμοποιώντας την πολύγλωσση έκδοση τυποποιημένου εγγράφου που καταρτίζεται σύμφωνα με το άρθρο 19.
Άρθρο 6
Προϋποθέσεις για την έκδοση του πιστοποιητικού
1. Το πιστοποιητικό μπορεί να εκδίδεται, μόνο αν το μέτρο προστασίας έχει γνωστοποιηθεί στο πρόσωπο που συνιστά απειλή σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους προέλευσης.
2. Σε περίπτωση που το μέτρο προστασίας διατάχθηκε ερήμην, το πιστοποιητικό μπορεί να εκδίδεται, μόνο αν στο πρόσωπο που συνιστά απειλή είχε επιδοθεί το εισαγωγικό της διαδικασίας δικόγραφο ή άλλο ισοδύναμο έγγραφο ή, ενδεχομένως, είχε ενημερωθεί με άλλο τρόπο ότι έχει κινηθεί διαδικασία σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους προέλευσης, αρκετά έγκαιρα και κατά τρόπον ώστε το εν λόγω πρόσωπο να μπορούσε να είχε προετοιμάσει την υπεράσπισή του.
3. Σε περίπτωση που το μέτρο προστασίας διατάχθηκε βάσει διαδικασίας η οποία δεν προβλέπει την προηγούμενη ειδοποίηση του προσώπου που συνιστά απειλή («διαδικασία ex-parte»), το πιστοποιητικό μπορεί να εκδίδεται μόνο αν το εν λόγω πρόσωπο είχε δικαίωμα προσφυγής κατά του μέτρου προστασίας βάσει του δικαίου του κράτους μέλους προέλευσης.
Άρθρο 7
Περιεχόμενα του πιστοποιητικού
Το πιστοποιητικό περιέχει τις ακόλουθες πληροφορίες:
α)
όνομα και διεύθυνση/στοιχεία επικοινωνίας της αρχής έκδοσης·
β)
αριθμό αναφοράς του φακέλου·
γ)
ημερομηνία έκδοσης του πιστοποιητικού·
δ)
στοιχεία που αφορούν το προστατευόμενο πρόσωπο: όνομα, ημερομηνία και τόπος γέννησης, αν είναι διαθέσιμα, και διεύθυνση για τις κοινοποιήσεις, συνοδευόμενα από ευδιάκριτη προειδοποίηση ότι η εν λόγω διεύθυνση μπορεί να γνωστοποιηθεί στο πρόσωπο που συνιστά απειλή·
ε)
στοιχεία που αφορούν το πρόσωπο που συνιστά απειλή: όνομα, ημερομηνία και τόπος γέννησης, αν είναι διαθέσιμα, και διεύθυνση για τις κοινοποιήσεις·
στ)
κάθε πληροφορία που είναι απαραίτητη για την εκτέλεση του μέτρου προστασίας, συμπεριλαμβανομένων, κατά περίπτωση, του είδους του μέτρου και της επιβαλλόμενης από αυτό υποχρέωσης στο πρόσωπο που συνιστά απειλή η οποία να διευκρινίζει τη σκοπιμότητα του τόπου και/ή της περιγραφόμενης περιοχής τον οποίο ή στην οποία το εν λόγω πρόσωπο απαγορεύεται να προσεγγίζει ή να εισέρχεται, αντίστοιχα·
ζ)
τη διάρκεια ισχύος του μέτρου προστασίας·
η)
τη διάρκεια ισχύος των συνεπειών της αναγνώρισης σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 4·
θ)
δήλωση ότι οι προϋποθέσεις που καθορίζονται στο άρθρο 6 έχουν εκπληρωθεί·
ι)
ενημέρωση για τα δικαιώματα που παρέχουν τα άρθρα 9 και 13·
ια)
για λόγους ευκολίας, τον πλήρη τίτλο του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 8
Κοινοποίηση του πιστοποιητικού στο πρόσωπο που συνιστά απειλή
1. Η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης γνωστοποιεί στο πρόσωπο που συνιστά απειλή το πιστοποιητικό και το γεγονός ότι η έκδοση του πιστοποιητικού συνεπάγεται την αναγνώριση και, κατά περίπτωση, την εκτελεστότητα του μέτρου προστασίας σε όλα τα κράτη μέλη σύμφωνα με το άρθρο 4.
2. Όταν το πρόσωπο που συνιστά απειλή διαμένει στο κράτος μέλος προέλευσης, η γνωστοποίηση πραγματοποιείται σύμφωνα με το δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους. Όταν το πρόσωπο που συνιστά απειλή διαμένει σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος μέλος προέλευσης ή σε τρίτη χώρα, η γνωστοποίηση πραγματοποιείται με συστημένη επιστολή με απόδειξη παραλαβής ή με άλλο αντίστοιχο μέσο.
Περιπτώσεις όπου η διεύθυνση του προσώπου που συνιστά απειλή δεν είναι γνωστή ή όταν το εν λόγω πρόσωπο αρνείται να δεχθεί την παραλαβή της γνωστοποίησης διέπονται από το δίκαιο του κράτους μέλους προέλευσης.
3. Ο τόπος όπου βρίσκεται το προστατευόμενο πρόσωπο ή άλλα στοιχεία επικοινωνίας του δεν γνωστοποιούνται στο πρόσωπο που συνιστά απειλή, εκτός αν η γνωστοποίησή τους είναι αναγκαία για τη συμμόρφωση με το μέτρο προστασίας ή για την εκτέλεσή του.
Άρθρο 9
Διόρθωση ή ανάκληση του πιστοποιητικού
1. Με την επιφύλαξη του άρθρου 5 παράγραφος 2 και κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου ή του προσώπου που συνιστά απειλή προς την αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης ή ιδία πρωτοβουλία της εν λόγω αρχής, το πιστοποιητικό:
α)
διορθώνεται, όπου, εκ παραδρομής, υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ του μέτρου προστασίας και του πιστοποιητικού ή
β)
ανακαλείται, εάν χορηγήθηκε προφανώς εσφαλμένα, έχοντας υπόψη τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 6 και το πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού.
2. Η διαδικασία, συμπεριλαμβανομένης τυχόν προσφυγής σχετικά με τη διόρθωση ή την ανάκληση του πιστοποιητικού, διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους προέλευσης.
Άρθρο 10
Συνδρομή προς το προστατευόμενο πρόσωπο
Κατόπιν αιτήματος του προστατευόμενου προσώπου, η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης συνδράμει το εν λόγω πρόσωπο, ώστε να αποκτήσει όσες πληροφορίες διατίθενται σύμφωνα με τα άρθρα 17 και 18 σχετικά με τις αρχές του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ενώπιον των οποίων πρέπει να γίνει επίκληση του μέτρου προστασίας ή να ζητηθεί η εκτέλεσή του.
Άρθρο 11
Προσαρμογή του μέτρου προστασίας
1. Όπου χρειάζεται και στο μέτρο που είναι αναγκαίο, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο προσαρμόζει τα στοιχεία των πραγματικών περιστατικών του μέτρου προστασίας, προκειμένου να εφαρμοσθεί το μέτρο προστασίας στο εν λόγω κράτος μέλος.
2. Η διαδικασία για την προσαρμογή του μέτρου προστασίας διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
3. Η προσαρμογή του μέτρου προστασίας γνωστοποιείται στο πρόσωπο που συνιστά απειλή.
4. Όταν το πρόσωπο που συνιστά απειλή διαμένει στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο, η γνωστοποίηση πραγματοποιείται σύμφωνα με το δίκαιο του εν λόγω κράτους μέλους. Όταν το πρόσωπο που συνιστά απειλή διαμένει σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ή σε τρίτη χώρα, η γνωστοποίηση πραγματοποιείται με συστημένη επιστολή με απόδειξη παραλαβής ή με άλλο αντίστοιχο μέσο.
Περιπτώσεις όπου η διεύθυνση του προσώπου που συνιστά απειλή δεν είναι γνωστή ή όταν το εν λόγω πρόσωπο αρνείται να δεχθεί την παραλαβή της γνωστοποίησης διέπονται από το δίκαιο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
5. Εναντίον της προσαρμογής του μέτρου προστασίας μπορεί να ασκηθεί προσφυγή από το προστατευόμενο πρόσωπο ή το πρόσωπο που συνιστά απειλή. Η διαδικασία για την προσφυγή διέπεται από το δίκαιο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο. Ωστόσο, η άσκηση προσφυγής δεν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα.
Άρθρο 12
Απαγόρευση κατ’ ουσίαν αναθεώρησης
Μέτρο προστασίας που διατάχθηκε στο κράτος μέλος προέλευσης σε καμία περίπτωση δεν ελέγχεται ως προς την ουσία του στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
Άρθρο 13
Άρνηση αναγνώρισης ή εκτέλεσης
1. Η αναγνώριση και, κατά περίπτωση, η εκτέλεση του μέτρου προστασίας απορρίπτεται, κατόπιν αιτήσεως του προσώπου που συνιστά απειλή, στον βαθμό που η αναγνώριση αυτή:
α)
αντίκειται προδήλως στη δημόσια τάξη του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ή
β)
είναι ασυμβίβαστη με απόφαση που έχει εκδοθεί ή αναγνωριστεί στο κράτος μέλος όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο.
2. Η αίτηση άρνησης της αναγνώρισης ή της εκτέλεσης υποβάλλεται στο δικαστήριο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο όπως το εν λόγω κράτος μέλος έχει κοινοποιήσει στην Επιτροπή κατ’ εφαρμογή του άρθρου 18 παράγραφος 1 στοιχείο α) σημείο iv).
3. Η αναγνώριση του μέτρου προστασίας δεν μπορεί να απορριφθεί με αιτιολογία ότι το δίκαιο του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο δεν προβλέπει τη λήψη αυτού του μέτρου με βάση τα ίδια περιστατικά.
Άρθρο 14
Αναστολή ή ανάκληση της αναγνώρισης ή της εκτέλεσης
1. Αν το μέτρο προστασίας ανασταλεί ή ανακληθεί στο κράτος μέλος προέλευσης, αν έχει ανασταλεί ή περιορισθεί η εκτελεστότητά του ή αν το πιστοποιητικό έχει ανακληθεί σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1 στοιχείο β), η αρχή έκδοσης του κράτους μέλους προέλευσης, κατόπιν αιτήσεως του προστατευόμενου προσώπου ή του προσώπου που συνιστά απειλή, εκδίδει πιστοποιητικό στο οποίο αναφέρεται η εν λόγω αναστολή, περιορισμός ή ανάκληση, χρησιμοποιώντας την πολύγλωσση έκδοση τυποποιημένου εγγράφου που καταρτίζεται σύμφωνα με το άρθρο 19.
2. Κατόπιν υποβολής, από το προστατευόμενο πρόσωπο ή το πρόσωπο που συνιστά απειλή, του πιστοποιητικού που εκδόθηκε σύμφωνα με την παράγραφο 1, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο αναστέλλει ή ανακαλεί τα αποτελέσματα της αναγνώρισης και, εάν συντρέχει περίπτωση, της εκτέλεσης του μέτρου προστασίας.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ III
ΓΕΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 15
Επικύρωση και άλλες ανάλογες διατυπώσεις
Καμία επικύρωση ή άλλη ανάλογη διατύπωση δεν απαιτείται για έγγραφα τα οποία εκδίδονται σε κράτος μέλος στο πλαίσιο του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 16
Γλωσσική μεταγραφή ή μετάφραση
1. Κάθε γλωσσική μεταγραφή ή μετάφραση που απαιτείται δυνάμει του παρόντος κανονισμού γίνεται στην επίσημη γλώσσα ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κράτους μέλους όπου απευθύνεται το προστατευόμενο πρόσωπο ή σε οποιαδήποτε άλλη επίσημη γλώσσα των θεσμικών οργάνων της Ένωσης την οποία το εν λόγω κράτος μέλος έχει δηλώσει ότι αποδέχεται.
2. Με την επιφύλαξη του άρθρου 5 παράγραφος 3, κάθε μετάφραση βάσει του παρόντος κανονισμού πραγματοποιείται από επίσημο μεταφραστή σε ένα από τα κράτη μέλη.
Άρθρο 17
Διαθέσιμες για το κοινό πληροφορίες
Τα κράτη μέλη παρέχουν, μέσω του Ευρωπαϊκού Δικαστικού Δικτύου για αστικές και εμπορικές υποθέσεις που δημιουργήθηκε με την απόφαση 2001/470/ΕΚ και προκειμένου να καταστούν οι πληροφορίες διαθέσιμες στο κοινό, περιγραφή των εθνικών κανόνων και διαδικασιών σχετικά με μέτρα προστασίας σε αστικές υποθέσεις, περιλαμβανομένων των πληροφοριών σχετικά με το είδος των αρχών που είναι αρμόδιες για τις υποθέσεις οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού.
Τα κράτη μέλη τηρούν ενημερωμένες τις εν λόγω πληροφορίες.
Άρθρο 18
Γνωστοποίηση των πληροφοριών από τα κράτη μέλη
1. Έως τις 11 Ιουλίου 2014, τα κράτη μέλη γνωστοποιούν στην Επιτροπή τις ακόλουθες πληροφορίες:
α)
το είδος των αρχών που είναι αρμόδιες για τις υποθέσεις οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, προσδιορίζοντας, κατά περίπτωση:
i)
τις αρχές που είναι αρμόδιες να διατάσσουν μέτρα προστασίας και να εκδίδουν πιστοποιητικά σύμφωνα με τα άρθρο 5,
ii)
τις αρχές ενώπιον των οποίων μπορεί να γίνεται επίκληση μέτρου προστασίας που διατάσσεται σε άλλο κράτος μέλος και/ή οι οποίες είναι αρμόδιες να εκτελούν τον εν λόγω μέτρο,
iii)
τις αρχές που είναι αρμόδιες για τη διενέργεια της προσαρμογής μέτρων προστασίας σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 1,
iv)
τα δικαστήρια στα οποία πρέπει να γίνει η υποβολή, σύμφωνα με το άρθρο 13, της αίτησης για απόρριψη αναγνώρισης και, όπου ισχύει, για εκτέλεση·
β)
τη γλώσσα ή τις γλώσσες που είναι αποδεκτές για μεταφράσεις όπως αναφέρεται στο άρθρο 16 παράγραφος 1.
2. Η Επιτροπή μεριμνά ώστε το κοινό να λαμβάνει γνώση των πληροφοριών που αναφέρονται στην παράγραφο 1 με κάθε πρόσφορο μέσον, ιδίως μέσω του ιστοτόπου του Ευρωπαϊκού Δικαστικού Δικτύου για αστικές και εμπορικές υποθέσεις.
Άρθρο 19
Κατάρτιση και μεταγενέστερες τροποποιήσεις των εντύπων
Η Επιτροπή εκδίδει εκτελεστικές πράξεις για την κατάρτιση και τη μεταγενέστερη τροποποίηση των εντύπων που προβλέπονται στα άρθρα 5 και 14. Οι εν λόγω εκτελεστικές πράξεις εκδίδονται σύμφωνα με τη διαδικασία εξέτασης στην οποία παραπέμπει το άρθρο 20.
Άρθρο 20
Διαδικασία επιτροπής
1. Η Επιτροπή επικουρείται από επιτροπή. Η εν λόγω επιτροπή αποτελεί επιτροπή κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/2011.
2. Όποτε γίνεται αναφορά στην παρούσα παράγραφο, εφαρμόζεται το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/2011.
Άρθρο 21
Επανεξέταση
Έως τις 11 Ιανουαρίου 2020, η Επιτροπή υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή έκθεση σχετικά με την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού. Εφόσον απαιτείται, η έκθεση συνοδεύεται από προτάσεις τροποποιήσεων.
Άρθρο 22
Έναρξη ισχύος
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εφαρμόζεται από την 11η Ιανουαρίου 2015.
Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται στα μέτρα προστασίας που διατάσσονται την 11η Ιανουαρίου 2015 ή την επομένη αυτής, ανεξάρτητα από το πότε έχουν κινηθεί οι διαδικασίες.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Στρασβούργο, 12 Ιουνίου 2013.