ROZHODNUTÍ RADY č. 940/2014/EU
ze dne 17. prosince 2014
o režimu tzv. „octroi de mer“ (přístavní daně) v nejvzdálenějších francouzských regionech
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 349 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu,
v souladu se zvláštním legislativním postupem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Ustanovení smlouvy, která se týkají nejvzdálenějších regionů Unie, k nimž patří francouzské zámořské departementy, v zásadě nedovolují žádné rozdíly ve zdanění místních produktů a produktů z metropolitní Francie nebo jiných členských států. Podle článku 349 smlouvy však lze pro tyto regiony zavést konkrétní opatření z důvodu trvalého znevýhodnění, které má dopad na jejich sociální a hospodářskou situaci.
(2)
Tato konkrétní opatření musí brát v úvahu zvláštní charakter a omezení nejvzdálenějších regionů, aniž by narušila integritu a soudržnost právního řádu Unie, který zahrnuje i vnitřní trh a společné politiky. Neměnnost a spolupůsobení nepříznivých faktorů (odlehlost, závislost na surovinách a energii, povinnost vytvářet větší zásoby, malý rozsah místního trhu v kombinaci s málo rozvinutou vývozní činností) na nejvzdálenější regiony Unie uvedené v článku 349 smlouvy se projevují zvýšením nákladů na produkci, a tedy i pořizovací ceny produktů z místní produkce, které by bez konkrétních opatření byly méně konkurenceschopné v porovnání s produkty odjinud, a to i při zohlednění nákladů na dopravu do zámořských departementů. Tato skutečnost by ztížila zachování místní produkce. Proto je nezbytné zavést konkrétní opatření, která posílí místní průmysl zvýšením jeho konkurenceschopnosti. Rozhodnutí Rady 2004/162/ES (1) povoluje Francii do 31. prosince 2014 v zájmu obnovení konkurenceschopnosti produktů z místní produkce uplatnit osvobození od tzv. „octroi de mer“ (přístavní daně) či její snížení u některých produktů, které pocházejí z místní produkce nejvzdálenějších regionů Guadeloupe, Guyana, Martinik, Réunion a od 1. ledna 2014 též Mayotte. Seznam produktů, pro které platí výše uvedené osvobození od daně nebo její snížení, je uveden v příloze zmíněného rozhodnutí. Rozdíl ve výši daně mezi místními a ostatními produkty nesmí podle druhu produktu překročit 10, 20 nebo 30 procentních bodů.
(3)
Francie požádala, aby i po 1. lednu 2015 byla zachována úprava podobná úpravě zavedené rozhodnutím 2004/162/ES. Francie tvrdí, že výše zmíněná znevýhodnění jsou trvalé povahy, že režim zdanění zavedený rozhodnutím 2004/162/ES umožnil zachovat a v některých případech i rozvinout místní produkci a neznamenal pro přijímající podniky zdroj příjmů, neboť celkově se dovozy produktů podléhajících diferencovanému zdanění nadále zvyšoval.
(4)
Francie oznámila Komisi pro každý z dotčených nejvzdálenějších regionů - Guadeloupe, Guyanu, Martinik, Mayotte a Réunion - pět souborů seznamů produktů, u nichž hodlá uplatňovat diferencované zdanění ve výši 10, 20 nebo 30 procentních bodů podle toho, zda jsou tyto produkty v těchto regionech produkovány, či ne. Opatření se netýká nejvzdálenějšího regionu Saint-Martin.
(5)
Toto rozhodnutí provádí článek 349 smlouvy a povoluje Francii používat diferencované zdanění na produkty, u kterých byla doložena za prvé existence místní produkce, za druhé existence významného dovozu zboží (včetně dovozu z metropolitní Francie i jiných členských států), který může ohrozit zachování místní produkce, a za třetí existence dodatečných nákladů zvyšujících pořizovací cenu produktů z místní produkce oproti produktům pocházejícím odjinud a narušujících konkurenceschopnost produktů z místní produkce. Povolený rozdíl ve zdanění by neměl být vyšší než doložené vícenáklady. Použití těchto zásad umožní provést článek 349 smlouvy v míře nezbytně nutné a bez toho, aby byla místní produkci poskytnuta neodůvodněná výhoda; díky tomu nebude narušena integrita a soudržnost právního řádu Unie, a zejména nebude narušena hospodářská soutěž na vnitřním trhu a politika v oblasti státní podpory.
(6)
V zájmu zjednodušení povinností pro malé podniky by se osvobození od daně či její snížení měla týkat pouze hospodářských subjektů, jejichž roční obrat činí alespoň 300 000 EUR. Hospodářské subjekty, jejichž roční obrat této hranice nedosahuje, by „octroi de mer“ podléhat neměly, ale neměly by moci si tuto daň odečíst na vstupu.
(7)
Stejně tak soudržnost s právem Unie vyžaduje, aby se rozdíl ve zdanění neuplatňoval na potravinové produkty, které využívají podpor stanovených v kapitole III nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 228/2013 (2). Cílem uvedeného ustanovení je zabránit tomu, aby dopad finančních zemědělských podpor poskytnutých zvláštním režimem zásobování byl smazán či omezen vyšším zdaněním subvencovaných produktů prostřednictvím „octroi de mer“.
(8)
Cíle podpory sociálního a hospodářského rozvoje francouzských zámořských departementů, které již byly vytyčeny v rozhodnutí 2004/162/ES, jsou potvrzeny díky požadavkům na účel „octroi de mer“. Začlenění příjmů z této daně do zdrojů hospodářského a daňového systému francouzských zámořských departementů a jejich využití v rámci strategie hospodářského a sociálního rozvoje těchto regionů, včetně podpory místních činností, je právní povinností.
(9)
Je nezbytné prodloužit dobu použitelnosti rozhodnutí 2004/162/ES o šest měsíců až do 30. června 2015. Nová lhůta umožní Francii provést toto rozhodnutí ve svém vnitrostátním práva.
(10)
Doba použitelnosti režimu je stanovena na pět let a šest měsíců do 31. prosince 2020, kdy rovněž skončí platnost stávajících pokynů pro regionální státní podpory. Ještě předtím však bude nutné posoudit výsledky uplatňování tohoto režimu. Francie by proto měla předložit Komisi do 31. prosince 2017 zprávu o uplatňování ustanovení zavedeného režimu zdanění za účelem ověření dopadu přijatých opatření a jejich přínosu pro zachování, podporu či rozvoj místních hospodářských činností, přičemž se vezmou v úvahu znevýhodnění postihující nejvzdálenější regiony. Zpráva by měla zejména ověřit, zda daňové výhody, jež Francie uděluje místním produktům, nepřekračují nezbytně nutnou míru a zda jsou tyto výhody nadále nezbytné a přiměřené. Navíc by měla obsahovat rozbor dopadu, jejž má zavedený režim na úroveň cen v nejvzdálenějších francouzských regionech. Na základě této zprávy by Komise měla vypracovat svou zprávu pro Radu a případně předložit návrh na změnu ustanovení tohoto rozhodnutí, aby se zohlednila její zjištění.
(11)
Rozhodnutí je třeba použít od 1. července 2015, aby se zabránilo právnímu vakuu.
(12)
Tímto rozhodnutím není dotčeno případné použití článků 107 a 108 Smlouvy.
(13)
Cílem tohoto rozhodnutí je stanovit právní rámec pro „octroi de mer“ od 1. ledna 2015. S ohledem na tuto naléhavost je třeba odchýlit se od osmitýdenní lhůty stanovené v článku 4 protokolu č. 1 o úloze vnitrostátních parlamentů v Evropské unii, připojeného ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
1. Odchylně od článků 28, 30 a 110 smlouvy se Francii povoluje do 31. prosince 2020 uplatnit osvobození od tzv. „octroi de mer“ (námořní daně) nebo její snížení u produktů, jejichž seznam je uveden v příloze a které pocházejí z místní produkce na Guadeloupu, v Guyaně, na Martiniku, Mayotte a Réunionu jakožto nejvzdálenějších regionech ve smyslu článku 349 smlouvy.
Tato osvobození a snížení musí být součástí strategie hospodářského a sociálního rozvoje dotčených nejvzdálenějších regionů, se zohledněním rámce Unie pro tuto strategii, a přispívat k podpoře místních činností a nesmí měnit podmínky obchodu v míře, jež by byla v rozporu se společným zájmem.
2. Uplatnění úplného osvobození od daně či jejího snížení uvedených v odstavci 1 nesmí vést k tomu, že by rozdíly oproti úrovni zdanění použité na podobné produkty, které nepocházejí z dotčených nejvzdálenějších regionů, byly vyšší než:
a)
deset procentních bodů u produktů uvedených v části A přílohy;
b)
dvacet procentních bodů u produktů uvedených v části B přílohy;
c)
třicet procentních bodů u produktů uvedených v části C přílohy.
Francie se zavazuje, že osvobození a snížení použitá na produkty uvedené v příloze nepřekročí procentní podíl, který je nezbytně nutný k zachování, podpoře a rozvoji místních hospodářských činností.
3. Osvobození od daně či její snížení uvedená v odstavcích 1 a 2 uplatní Francie na hospodářské subjekty, jejichž roční obrat činí nejméně 300 000 EUR. Hospodářské subjekty, jejichž roční obrat nedosahuje této hranice, „octroi de mer“ nepodléhají.
Článek 2
Na produkty, pro něž byl využit zvláštní režim zásobování stanovený v kapitole III nařízení (EU) č. 228/2013, uplatní francouzské orgány stejný režim zdanění jako na produkty z místní produkce.
Článek 3
1. Režimy zdanění uvedené v článku 1 Francie Komisi neprodleně oznámí.
2. Francie předloží Komisi do 31. prosince 2017 zprávu o uplatňování režimu zdanění uvedeného v článku 1, v níž sdělí, jaký měla přijatá opatření dopad a jaký byl jejich přínos pro zachování, podporu a rozvoj místních hospodářských činností, přičemž se vezmou v úvahu znevýhodnění postihující nejvzdálenější regiony.
Na základě této zprávy vypracuje Komise svou zprávu pro Radu a případně jí předloží návrh na změnu ustanovení tohoto rozhodnutí.
Článek 4
V čl. 1 odst. 1 rozhodnutí 2004/162/ES se datum „31. prosince 2014“ nahrazuje datem „30. června 2015“.
Článek 5
Články 1 až 3 se použijí ode dne 1. července 2015.
Článek 4 se použije ode dne 1. ledna 2015.
Článek 6
Toto rozhodnutí je určeno Francouzské republice.
V Bruselu dne 17. prosince 2014.
ΑΠΌΦΑΣΗ αριθ. 940/2014/ΕΕ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 17ης Δεκεμβρίου 2014
σχετικά με το καθεστώς που διέπει τον φόρο «εισφορά θαλάσσης» στις γαλλικές εξόχως απόκεντρες περιοχές
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 349,
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Έχοντας υπόψη τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,
Αποφασίζοντας σύμφωνα με ειδική νομοθετική διαδικασία,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Οι διατάξεις της Συνθήκης, οι οποίες εφαρμόζονται στις εξόχως απόκεντρες περιοχές της Ένωσης, στις οποίες συγκαταλέγονται τα γαλλικά υπερπόντια διαμερίσματα, δεν επιτρέπουν κατ' αρχήν καμία διαφοροποίηση της φορολόγησης μεταξύ των τοπικών προϊόντων και των προϊόντων που προέρχονται από τη μητροπολιτική Γαλλία ή τα άλλα κράτη μέλη. Το άρθρο 349 της Συνθήκης προβλέπει ωστόσο τη δυνατότητα θέσπισης ειδικών μέτρων για τις περιοχές αυτές λόγω της ύπαρξης μόνιμων μειονεκτημάτων, τα οποία έχουν επίπτωση στην κοινωνική και οικονομική κατάσταση των εξόχως απόκεντρων περιοχών.
(2)
Τα ειδικά αυτά μέτρα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τους περιορισμούς των περιοχών αυτών, χωρίς ωστόσο να υπονομεύεται η ακεραιότητα και η συνοχή της ενωσιακής έννομης τάξης, συμπεριλαμβανομένης της εσωτερικής αγοράς και των κοινών πολιτικών. Τα μόνιμα και συνδυασμένα μειονεκτήματα που αντιμετωπίζουν οι εξόχως απόκεντρες περιοχές (μεγάλη απόσταση, εξάρτηση ως προς τις πρώτες ύλες και την ενέργεια, υποχρέωση σύστασης μεγαλύτερων αποθεμάτων, μικρό μέγεθος της τοπικής αγοράς σε συνδυασμό με την περιορισμένη εξαγωγική δραστηριότητα κ.λπ.) όπως αναφέρεται στο άρθρο 349 της Συνθήκης συνεπάγονται, συνολικά, αύξηση του κόστους παραγωγής και άρα της τιμής κόστους των τοπικά παραγόμενων προϊόντων τα οποία, ελλείψει ειδικών μέτρων, θα ήταν λιγότερο ανταγωνιστικά σε σχέση με εκείνα που προέρχονται από το εξωτερικό, ακόμη και αν συνυπολογίζονταν τα έξοδα αποστολής στα υπερπόντια διαμερίσματα. Αυτό θα καθιστούσε, συνεπώς, δυσχερέστερη τη διατήρηση της τοπικής παραγωγής. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να ληφθούν ειδικά μέτρα με σκοπό την ενίσχυση της τοπικής βιομηχανίας μέσω της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητάς της. Έως τις 31 Δεκεμβρίου 2014 και προκειμένου να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα των τοπικά παραγόμενων προϊόντων, η απόφαση 2004/162/ΕΚ του Συμβουλίου (1) επιτρέπει στη Γαλλία να προβλέπει απαλλαγές ή μειώσεις του φόρου «εισφορά θαλάσσης» για ορισμένα προϊόντα που παράγονται στις εξόχως απόκεντρες περιοχές της Γουαδελούπης, της Γουιάνας, της Μαρτινίκας, της Ρεϊνιόν και, από την 1η Ιανουαρίου 2014, του Μαγιότ. Στο παράρτημα της προαναφερθείσας απόφασης παρατίθεται ο κατάλογος των προϊόντων για τα οποία μπορούν να εφαρμόζονται οι απαλλαγές ή οι μειώσεις φόρου. Ανάλογα με τα προϊόντα, η διαφορά φορολόγησης μεταξύ των προϊόντων που παράγονται επιτόπου και των λοιπών προϊόντων δεν δύναται να υπερβαίνει τις 10, 20 ή 30 εκατοστιαίες μονάδες.
(3)
Η Γαλλία ζήτησε να διατηρηθεί πέρα από την 1η Ιανουαρίου 2015 ένα σύστημα αντίστοιχο με το σύστημα που προβλέπει η απόφαση 2004/162/ΕΚ. Υπογραμμίζει τον μόνιμο χαρακτήρα των μειονεκτημάτων που αναφέρονται ανωτέρω και υποστηρίζει ότι το φορολογικό καθεστώς που προβλέπει η απόφαση 2004/162/ΕΚ επέτρεψε τη διατήρηση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την ανάπτυξη των τοπικών προϊόντων χωρίς να έχει αποτελέσει πρόσοδο για τις δικαιούχους επιχειρήσεις στον βαθμό που, συνολικά, οι εισαγωγές προϊόντων που υπόκεινται σε διαφοροποιημένη φορολόγηση συνέχισαν να αυξάνονται.
(4)
Η Γαλλία κοινοποίησε στην Επιτροπή για καθεμία από τις αντίστοιχες εξόχως απόκεντρες περιοχές -Γουαδελούπη, Γουιάνα, Μαρτινίκα, Μαγιότ και Ρεϊνιόν- πέντε σειρές καταλόγων προϊόντων για τα οποία επιθυμεί να εφαρμόσει διαφοροποιημένη φορολόγηση, κατά 10, 20 ή 30 εκατοστιαίες μονάδες, ανάλογα με το αν πρόκειται ή όχι για προϊόντα τοπικής παραγωγής. Το καθεστώς δεν αφορά τη γαλλική εξόχως απόκεντρη περιοχή του Αγίου Μαρτίνου.
(5)
Η παρούσα απόφαση θέτει σε εφαρμογή τις διατάξεις του άρθρου 349 της Συνθήκης και επιτρέπει στη Γαλλία να εφαρμόσει διαφοροποιημένη φορολόγηση στα προϊόντα για τα οποία έχει αποδειχθεί, πρώτον, η ύπαρξη τοπικής παραγωγής, δεύτερον, η ύπαρξη σημαντικών εισροών εμπορευμάτων (μεταξύ άλλων από τη μητροπολιτική Γαλλία και άλλα κράτη μέλη) που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τη διατήρηση της τοπικής παραγωγής και, τέλος, η ύπαρξη πρόσθετων δαπανών που αυξάνουν την τιμή κόστους της τοπικής παραγωγής σε σχέση με τα προϊόντα που προέρχονται από το εξωτερικό και υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα των τοπικά παραγόμενων προϊόντων. Η επιτρεπόμενη φορολογική απόκλιση δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το δικαιολογημένο πρόσθετο κόστος. Η εφαρμογή αυτών των αρχών θα συμβάλει στην εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 349 της Συνθήκης, χωρίς να υπερβαίνει ό,τι είναι αναγκαίο και χωρίς να δημιουργεί αδικαιολόγητο πλεονέκτημα υπέρ της τοπικής παραγωγής, ώστε να μην υπονομεύεται η ακεραιότητα και η συνοχή της έννομης τάξης της Ένωσης, δηλαδή της διασφάλισης του ανόθευτου ανταγωνισμού στην εσωτερική αγορά και των πολιτικών για τις κρατικές ενισχύσεις.
(6)
Με σκοπό την απλούστευση των υποχρεώσεων των μικρών επιχειρήσεων, οι απαλλαγές ή οι μειώσεις του φόρου θα πρέπει να αφορούν όλες τις επιχειρήσεις των οποίων ο ετήσιος κύκλος εργασιών δεν υπερβαίνει ή ισούται με 300 000 ευρώ. Οι επιχειρήσεις με ετήσιο κύκλο εργασιών χαμηλότερο από αυτό το όριο δεν θα πρέπει να υπόκεινται στην «εισφορά θαλάσσης», αλλά δεν επιτρέπεται σε αντάλλαγμα να αφαιρούν το ποσό της εν λόγω εισφοράς σε προηγούμενο στάδιο.
(7)
Ομοίως, προκειμένου να διασφαλιστεί η συνοχή με το ενωσιακό δίκαιο, η διαφοροποιημένη φορολόγηση δεν εφαρμόζεται στα γεωργικά προϊόντα που αποτελούν αντικείμενο των ενισχύσεων που προβλέπονται στο κεφάλαιο ΙΙΙ του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 228/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (2). Στόχος της διάταξης αυτής είναι η παρεμπόδιση της εξουδετέρωσης ή της μείωσης της επίπτωσης των γεωργικών οικονομικών ενισχύσεων που χορηγούνται από το ειδικό καθεστώς εφοδιασμού από την υψηλότερη φορολόγηση των επιδοτούμενων προϊόντων, δηλαδή από την «εισφορά θαλάσσης».
(8)
Οι στόχοι στήριξης της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης των γαλλικών υπερπόντιων διαμερισμάτων, που προβλέπονται ήδη στην απόφαση 2004/162/ΕΚ, επιβεβαιώνονται με τις απαιτήσεις που αφορούν τη σκοπιμότητα της «εισφοράς θαλάσσης». Η ενσωμάτωση των εσόδων από την «εισφορά θαλάσσης» στα έσοδα του οικονομικού και φορολογικού καθεστώτος των γαλλικών υπερπόντιων διαμερισμάτων και η διάθεσή τους για μια στρατηγική οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης των γαλλικών υπερπόντιων διαμερισμάτων, μέσω της συνεισφοράς για την προώθηση τοπικών δραστηριοτήτων, συνιστούν νομική υποχρέωση.
(9)
Είναι αναγκαίο να παραταθεί κατά έξι μήνες, ήτοι έως τις 30 Ιουνίου 2015, η περίοδος εφαρμογής της απόφασης 2004/162/ΕΚ. Το χρονικό αυτό διάστημα θα μπορέσει να δώσει τη δυνατότητα στη Γαλλία να μεταφέρει την παρούσα απόφαση στο εθνικό της δίκαιο.
(10)
Η διάρκεια ισχύος του καθεστώτος καθορίζεται σε πέντε έτη και έξι μήνες, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2020, ημερομηνία που αντιστοιχεί στη λήξη της εφαρμογής των υφιστάμενων κατευθυντήριων γραμμών στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων περιφερειακού χαρακτήρα. Ωστόσο, κρίνεται αναγκαίο να υπάρχει εκ των προτέρων αξιολόγηση των αποτελεσμάτων από την εφαρμογή του καθεστώτος αυτού. Κατά συνέπεια, το αργότερο στις 31 Δεκεμβρίου 2017, η Γαλλία θα πρέπει να υποβάλει στην Επιτροπή έκθεση περί της εφαρμογής του φορολογικού καθεστώτος, για να εξακριβωθεί η επίπτωση των ληφθέντων μέτρων και η συμβολή τους στη διατήρηση, την προώθηση ή την ανάπτυξη των τοπικών οικονομικών δραστηριοτήτων, λαμβανομένων υπόψη των μειονεκτημάτων που χαρακτηρίζουν τις εξόχως απόκεντρες περιοχές. Η έκθεση θα πρέπει να έχει κυρίως ως αντικείμενο να εξακριβωθεί ότι τα φορολογικά πλεονεκτήματα που χορηγούνται από τη Γαλλία στα προϊόντα που παράγονται επιτόπου δεν υπερβαίνουν το μέτρο που είναι απολύτως αναγκαίο και ότι τα πλεονεκτήματα αυτά εξακολουθούν να είναι αναγκαία και αναλογικά. Επιπλέον, η έκθεση θα πρέπει να περιλαμβάνει ανάλυση του αντίκτυπου του καθεστώτος όσον αφορά το επίπεδο των τιμών στις γαλλικές εξόχως απόκεντρες περιοχές. Βάσει της έκθεσης αυτής, η Επιτροπή θα πρέπει να υποβάλει στο Συμβούλιο έκθεση και, κατά περίπτωση, πρόταση για την προσαρμογή των διατάξεων της παρούσας απόφασης ώστε να ληφθούν υπόψη οι διαπιστώσεις.
(11)
Προς αποφυγήν δημιουργίας νομικού κενού είναι αναγκαίο η παρούσα απόφαση να εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2015.
(12)
Η παρούσα απόφαση δεν θίγει την ενδεχόμενη εφαρμογή των άρθρων 107 και 108 της Συνθήκης.
(13)
Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι να καθορίσει το νομικό πλαίσιο για την «εισφορά θαλάσσης» από την 1η Ιανουαρίου 2015. Δεδομένου του επείγοντος χαρακτήρα αυτού, θα πρέπει να γίνει εξαίρεση από την περίοδο των οκτώ εβδομάδων που καθορίζεται στο άρθρο 4 του πρωτοκόλλου αριθ. 1 για τον ρόλο των εθνικών κοινοβουλίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
1. Κατά παρέκκλιση από τα άρθρα 28, 30 και 110 της Συνθήκης, επιτρέπεται στη Γαλλία, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2020, να προβλέπει απαλλαγές ή μειώσεις του φόρου που αποκαλείται «εισφορά θαλάσσης» για τα προϊόντα τα οποία απαριθμούνται στο παράρτημα και παράγονται επιτόπου στη Γουαδελούπη, τη Γουιάνα, τη Μαρτινίκα, το Μαγιότ και τη Ρεϊνιόν ως εξόχως απόκεντρες περιοχές κατά την έννοια του άρθρου 349 της Συνθήκης.
Οι απαλλαγές ή οι μειώσεις αυτές πρέπει να εντάσσονται στο πλαίσιο της στρατηγικής οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης των εν λόγω εξόχως απόκεντρων περιοχών, λαμβανομένου υπόψη του ενωσιακού πλαισίου της, και να συμβάλλουν στην προώθηση των τοπικών δραστηριοτήτων, εφόσον δεν αλλοιώνουν τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο που θα προσέκρουε στο κοινό συμφέρον.
2. Όσον αφορά τους φορολογικούς συντελεστές που εφαρμόζονται σε παρόμοια προϊόντα που δεν προέρχονται από τις εν λόγω εξόχως απόκεντρες περιοχές, οι απαλλαγές ή οι μειώσεις της παραγράφου 1 δεν μπορούν να οδηγήσουν σε διαφορές που υπερβαίνουν τις:
α)
10 εκατοστιαίες μονάδες για τα προϊόντα που αναφέρονται στο παράρτημα μέρος Α·
β)
20 εκατοστιαίες μονάδες για τα προϊόντα που αναφέρονται στο παράρτημα μέρος Β·
γ)
30 εκατοστιαίες μονάδες για τα προϊόντα που αναφέρονται στο παράρτημα μέρος Γ.
Η Γαλλία δεσμεύεται να εξασφαλίσει ότι οι απαλλαγές ή οι μειώσεις όσον αφορά τα προϊόντα που αναφέρονται στο παράρτημα δεν υπερβαίνουν το ποσοστό που είναι απολύτως απαραίτητο για τη διατήρηση, την προώθηση και την ανάπτυξη των τοπικών οικονομικών δραστηριοτήτων.
3. Στη Γαλλία οι απαλλαγές ή οι μειώσεις του φόρου που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2 ισχύουν για τις επιχειρήσεις των οποίων ο ετήσιος κύκλος εργασιών δεν υπερβαίνει ή ισούται με 300 000 ευρώ. Οι επιχειρήσεις με ετήσιο κύκλο εργασιών χαμηλότερο από το όριο αυτό δεν υπόκεινται στον φόρο που αποκαλείται «εισφορά θαλάσσης».
Άρθρο 2
Οι γαλλικές αρχές εφαρμόζουν το ίδιο φορολογικό καθεστώς με το εφαρμοζόμενο στα προϊόντα που παράγονται επιτόπου για τα προϊόντα που απολαύουν του ειδικού καθεστώτος εφοδιασμού σύμφωνα με το κεφάλαιο ΙΙΙ του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 228/2013.
Άρθρο 3
1. Η Γαλλία ανακοινώνει αμέσως στην Επιτροπή τα φορολογικά καθεστώτα του άρθρου 1.
2. Η Γαλλία υποβάλλει στην Επιτροπή, το αργότερο στις 31 Δεκεμβρίου 2017, έκθεση για την εφαρμογή του φορολογικού καθεστώτος του άρθρου 1, η οποία περιγράφει την επίπτωση των λαμβανόμενων μέτρων και τη συμβολή τους στη διατήρηση, την προώθηση και την ανάπτυξη των τοπικών οικονομικών δραστηριοτήτων, λαμβανομένων υπόψη των μειονεκτημάτων που αντιμετωπίζουν οι εξόχως απόκεντρες περιοχές.
Βάσει της έκθεσης αυτής, η Επιτροπή υποβάλλει στο Συμβούλιο έκθεση και, ενδεχομένως, πρόταση για την προσαρμογή των διατάξεων της παρούσας απόφασης.
Άρθρο 4
Σύμφωνα με το άρθρο 1 παράγραφος 1 της απόφασης 2004/162/ΕΚ, η ημερομηνία «31 Δεκεμβρίου 2014» αντικαθίσταται από την ημερομηνία «30 Ιουνίου 2015».
Άρθρο 5
Τα άρθρα 1 έως 3 εφαρμόζονται από την 1η Ιουλίου 2015.
Το άρθρο 4 εφαρμόζεται από την 1η Ιανουαρίου 2015.
Άρθρο 6
Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στη Γαλλική Δημοκρατία.
Βρυξέλλες, 17 Δεκεμβρίου 2014.