NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 1394/2014
ze dne 20. října 2014,
kterým se stanoví plán výmětů pro určité druhy pelagického rybolovu v jihozápadních vodách
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1380/2013 ze dne 11. prosince 2013 o společné rybářské politice, o změně nařízení Rady (ES) č. 1954/2003 a (ES) č. 1224/2009 a o zrušení nařízení Rady (ES) č. 2371/2002 a (ES) č. 639/2004 a rozhodnutí Rady 2004/585/ES (1), a zejména na čl. 15 odst. 6 a čl. 18 odst. 1 a 3 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Cílem nařízení (EU) č. 1380/2013 je zavést povinnosti vykládky úlovků druhů podléhajících omezením odlovu, a postupně tím odstranit výměty při veškerém rybolovu Unie.
(2)
Ustanovení čl. 15 odst. 6 nařízení (EU) č. 1380/2013 zmocňuje Komisi přijmout plány výmětů prostřednictvím aktu v přenesené pravomoci na maximálně tři roky na základě společných doporučení vypracovaných členskými státy po konzultaci s příslušnými poradními sbory.
(3)
Na řízení rybolovu v jihozápadních vodách mají přímý zájem Belgie, Španělsko, Francie, Nizozemsko a Portugalsko. Uvedené členské státy předložily Komisi společné doporučení, které obsahuje zvláštní opatření poté, co konzultovaly poradní sbor pro pelagický rybolov, poradní sbor pro dálkový rybolov a poradní sbor pro jihozápadní vody. Vědecké mínění rovněž poskytly příslušné vědecké subjekty. Opatření obsažená ve společném doporučení splňují ustanovení čl. 15 odst. 6 nařízení (EU) č. 1380/2013, a proto by v souladu s čl. 18 odst. 3 nařízení (EU) č. 1380/2013 měla být zařazena do tohoto nařízení.
(4)
Pokud jde o jihozápadní vody, podle čl. 15 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1380/2013 se má povinnost vykládky vztahovat na veškerá plavidla, která se zabývají drobným pelagickým rybolovem a pelagickým rybolovem velkých druhů, pokud jde o výlov ryb u druhů rybolovu, pro které platí omezení odlovu nejpozději od 1. ledna 2015.
(5)
V souladu se společným doporučením má plán výmětů zahrnovat některé druhy drobného pelagického rybolovu a pelagického rybolovu velkých druhů, konkrétně rybolov kranase obecného, makrely obecné, šprota obecného, sardele obecné, tuňáka křídlatého, tresky modravé a kranase souměrného v oblastech ICES VIII, IX a X a v oblastech CECAF 34.1.1, 34.1.2 a 34.2.0 s platností ode dne 1. ledna 2015.
(6)
Společné doporučení obsahuje výjimku z povinnosti vykládky v případě sardele obecné, kranase obecného, kranase souměrného a makrely obecné odlovených košelkovými nevody v oblastech ICES VIII, IX a X a v oblastech CECAF 34.1.1, 34.1.2 a 34.2, která je založena na vědeckých důkazech vysoké míry přežití v souladu s čl. 15 odst. 4 písm. b) nařízení (EU) č. 1380/2013. Vědecké důkazy potvrzující vysokou míru přežití byly poskytnuty v rámci společného doporučení, které odkázalo na konkrétní vědeckou studii o přežití vypuštěných ryb při lovu košelkovými nevody v evropských jižních vodách. V rámci studie bylo zjištěno, že míra přežití závisí na délce tlačení ryb a jejich hustotě v síti, přičemž u tohoto druhu rybolovu je obojí obvykle omezeno. Tyto informace přezkoumal VTHVR (na svém druhém plenárním zasedání v roce 2014). VTHVR došel k závěru, že za předpokladu, že jsou výsledky studie o přežití, pokud jde o míru přežití u komerčních rybolovných operací, reprezentativní, podíl přeživších vypuštěných ryb je pravděpodobně vyšší než 50 %. Zákaz vypouštět makrelu obecnou a sledě obecného dříve, než je síť zcela vytažena na palubu rybářského plavidla, což by mohlo vést ke ztrátám v podobě mrtvých nebo umírajících ryb, je stanoven v čl. 19b odst. 2 nařízení Rady (ES) č. 850/98 (2). Touto výjimkou ohledně míry přežití není dotčen platný zákaz, jelikož ryby budou vypouštěny ve fázi rybolovné činnosti, ve které bude míra přežití ryb po vypuštění vysoká. Proto by taková výjimka měla být zahrnuta do tohoto nařízení.
(7)
Společné doporučení rovněž zahrnuje čtyři výjimky de minimis z povinnosti vykládky, které platí u některých druhů rybolovu a do určité velikosti. Důkazní informace poskytnuté členskými státy přezkoumal VTHVR, který došel k závěru, že společná doporučení obsahují odůvodněné argumenty týkající se nárůstu nákladů při manipulaci s nežádoucími úlovky, které v několika případech podpořilo kvalitativní posouzení nákladů. Vzhledem k výše uvedenému a protože neexistují odlišné vědecké informace, je vhodné stanovit výjimky de minimis podle procentního podílu navrženého ve společném doporučení, a to na úrovních, jež nepřekračují úrovně podle čl. 15 odst. 5 nařízení (EU) č. 1380/2013.
(8)
Výjimka de minimis pro lov tresky modravé (Micromesistius poutassou) ve výši maximálně 7 % v letech 2015 a 2016 a 6 % v roce 2017 celkových ročních úlovků v rámci průmyslového pelagického rybolovu tohoto druhu pomocí vlečných sítí v oblasti ICES VIII, při kterém se tento druh zpracovává na palubě za účelem získání základu surimi, se zakládá na skutečnosti, že zvýšení selektivity není možné a náklady na manipulaci s nežádoucími úlovky jsou nepřiměřené. VTHVR se domnívá, že tato výjimka je dostatečně odůvodněná. Proto by tato výjimka měla být zahrnuta do tohoto nařízení.
(9)
Výjimka de minimis pro lov tuňáka křídlatého (Thunnus alalunga) ve výši maximálně 7 % v letech 2015 a 2016 a 6 % v roce 2017 celkových ročních úlovků tuňáka křídlatého v rámci cíleného rybolovu pomocí pelagických vlečných párových sítí v oblasti ICES VIII vychází z nepřiměřených nákladů na manipulaci s nežádoucími úlovky. Jedná se o náklady na skladování a manipulaci na moři i pevnině. VTHVR ve svém hodnocení poukázal na riziko odlovu nejkvalitnější části populace ryb. Touto výjimkou však není dotčen článek 19a nařízení (ES) č. 850/98. Proto by dotyčná výjimka měla být zahrnuta do tohoto nařízení.
(10)
Výjimka de minimis pro lov sardele obecné (Engraulis encrasicolus), makrely obecné (Scomber scombrus) a kranase obecného (Trachurus spp.) ve výši maximálně 5 % v letech 2015 a 2016 a 4 % v roce 2017 celkových ročních úlovků těchto druhů v rámci pelagického rybolovu pomocí vlečných sítí v oblasti ICES VIII vychází ze skutečnosti, že je u tohoto druhu rybolovu obtížné zlepšit selektivitu. Výbor VTHVR vyslovil názor, že uvedená výjimka je dostatečně odůvodněná v případě makrely obecné a kranase obecného, přičemž u sardele obecné výbor konstatuje částečné riziko odlovu nejkvalitnější části populace ryb. Touto výjimkou však není dotčen článek 19a nařízení (ES) č. 850/98. Proto by tato výjimka měla být zahrnuta do tohoto nařízení.
(11)
Výjimka de minimis pro rybolov pomocí košelkových nevodů v oblastech ICES VIII, IX a X a v oblastech CECAF 34.1.1, 34.1.2 a 34.2.0, který se zaměřuje na odlov následujících druhů: maximálně 5 % v letech 2015 a 2016 a 4 % v roce 2017 celkových ročních úlovků kranase obecného (Trachurus spp.) a makrely obecné (Scomber scombrus); a maximálně 2 % v letech 2015 a 2016 a 1 % v roce 2017 celkových ročních úlovků sardele obecné (Engraulis encrasicolus). VTHVR se domnívá, že tuto výjimku podporují odůvodněné argumenty, které prokazují obtíže při zlepšování selektivity u tohoto druhu rybolovu. Proto by tato výjimka měla být zahrnuta do tohoto nařízení.
(12)
Společné doporučení dále obsahuje minimální referenční velikost pro zachování zdrojů činící 9 cm pro dva druhy rybolovu sardele obecné, která má zajistit ochranu nedospělých jedinců tohoto druhu. VTHVR posoudil toto opatření a dospěl k závěru, že nebude mít negativní dopad na nedospělé jedince sardele obecné, že se díky němu zvýší objem úlovků, které bude možné prodávat pro lidskou spotřebu, aniž by došlo ke zvýšení úmrtnosti ryb způsobené rybolovem, a že toto opatření může mít pozitivní vliv na kontrolu a vymáhání práva. Proto by u dotčených druhů rybolovu sardele obecné měla být minimální referenční velikost pro zachování zdrojů stanovena na 9 cm.
(13)
Vzhledem k tomu, že opatření stanovená v tomto nařízení mají přímý dopad na související hospodářské činnosti a plánování období rybolovu rybářských plavidel Unie, mělo by toto nařízení vstoupit v platnost okamžitě po svém vyhlášení. Mělo by se začít používat od 1. ledna 2015, aby byl dodržen časový rámec stanovený v článku 15 nařízení (EU) č. 1380/2013. V souladu s čl. 15 odst. 6 uvedeného nařízení by se toto nařízení nemělo používat déle než tři roky,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví podrobnosti provádění povinnosti vykládky stanovené v čl. 15 odst. 1 nařízení (EU) č. 1380/2013, jež platí ode dne 1. ledna 2015 pro jihozápadní vody, jak jsou definovány v čl. 4 odst. 2 písm. d) uvedeného nařízení, a vztahuje se na druhy rybolovu, které jsou stanoveny v příloze tohoto nařízení.
Článek 2
Výjimka na základě míry přežití
Odchylně od čl. 15 odst. 1 nařízení (EU) č. 1380/2013 se povinnost vykládky nevztahuje na úlovky sardele obecné, kranase obecného, kranase souměrného a makrely obecné v rámci tradičního rybolovu košelkovými nevody. Veškeré takové úlovky lze vypustit za předpokladu, že síť ještě nebyla zcela vytažena na palubu.
Článek 3
Výjimky de minimis
Odchylně od čl. 15 odst. 1 nařízení (EU) č. 1380/2013 lze jako výměty vyřadit následující množství:
a)
v případě tresky modravé (Micromesistius poutassou) maximálně 7 % v letech 2015 a 2016 a 6 % v roce 2017 celkových ročních úlovků v rámci průmyslového pelagického rybolovu pomocí vlečných sítí, který se zaměřuje na tento druh v oblasti ICES VIII a při kterém se tento druh zpracovává na palubě za účelem získání základu surimi;
b)
v případě tuňáka křídlatého (Thunnus alalunga) maximálně 7 % v letech 2015 a 2016 a 6 % v roce 2017 celkových ročních úlovků v rámci cíleného rybolovu tuňáka křídlatého pomocí pelagických vlečných párových sítí v oblasti ICES VIII;
c)
v případě sardele obecné (Engraulis encrasicolus), makrely obecné (Scomber scombrus) a kranase obecného (Trachurus spp.) maximálně 5 % v letech 2015 a 2016 a 4 % v roce 2017 celkových ročních úlovků těchto druhů v rámci pelagického rybolovu pomocí vlečných sítí v oblasti ICES VIII;
d)
v rámci rybolovu pomocí košelkových nevodů v oblastech ICES VIII, IX a X a v oblastech CECAF 34.1.1, 34.1.2 a 34.2.0, který se zaměřuje na odlov následujících druhů: maximálně 5 % v letech 2015 a 2016 a 4 % v roce 2017 celkových ročních úlovků kranase obecného (Trachurus spp.) a makrely obecné (Scomber scombrus) a maximálně 2 % v letech 2015 a 2016 a 1 % v roce 2017 celkových ročních úlovků sardele obecné (Engraulis encrasicolus).
Článek 4
Minimální referenční velikost pro zachování zdrojů
Minimální referenční velikost pro zachování zdrojů se pro sardel obecnou (Engraulis encrasicolus) ulovenou v podoblasti ICES IX a oblasti CECAF 34.1.2 je 9 cm.
Článek 5
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. ledna 2015 a jeho použitelnost končí dnem 31. prosince 2017.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 20. října 2014.
ΚΑΤ' ΕΞΟΥΣΙΟΔΌΤΗΣΗ ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 1394/2014 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 20ής Οκτωβρίου 2014
για τη θέσπιση σχεδίου απορρίψεων για ορισμένους τύπους αλιείας μικρών πελαγικών ειδών στα νοτιοδυτικά ύδατα
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1380/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Δεκεμβρίου 2013, σχετικά με την κοινή αλιευτική πολιτική, την τροποποίηση των κανονισμών του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ. 1954/2003 και (ΕΚ) αριθ. 1224/2009 και την κατάργηση των κανονισμών του Συμβουλίου (ΕΚ) αριθ. 2371/2002 και (ΕΚ) αριθ. 639/2004 και της απόφασης 2004/585/ΕΚ του Συμβουλίου (1), και ιδίως το άρθρο 15 παράγραφος 6 και το άρθρο 18 παράγραφοι 1 και 3,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1380/2013 αποσκοπεί στην προοδευτική εξάλειψη των απορρίψεων σε όλους τους τύπους αλιείας της ΕΕ μέσω της θέσπισης υποχρέωσης εκφόρτωσης για τα αλιεύματα ειδών που υπόκεινται σε όρια αλιευμάτων.
(2)
Το άρθρο 15 παράγραφος 6 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013 εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να εγκρίνει σχέδια απορρίψεων μέσω κατ' εξουσιοδότηση πράξεων για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, με βάση κοινές συστάσεις από τα κράτη μέλη, σε συνεννόηση με τα οικεία γνωμοδοτικά συμβούλια.
(3)
Το Βέλγιο, η Ισπανία, η Γαλλία, οι Κάτω Χώρες και η Πορτογαλία έχουν άμεσο συμφέρον για τη διαχείριση της αλιείας στα νοτιοδυτικά ύδατα. Τα εν λόγω κράτη μέλη έχουν υποβάλει κοινή σύσταση προς την Επιτροπή που περιέχει ειδικά μέτρα, κατόπιν διαβουλεύσεων με το γνωμοδοτικό συμβούλιο πελαγικών αποθεμάτων, το γνωμοδοτικό συμβούλιο υπερπόντιας αλιείας και το γνωμοδοτικό συμβούλιο νοτιοδυτικών υδάτων. Αρμόδιοι επιστημονικοί φορείς συνέβαλαν σε επιστημονικό επίπεδο. Τα μέτρα που περιλαμβάνονται στην κοινή σύσταση συνάδουν με το άρθρο 15 παράγραφος 6 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013 και ως εκ τούτου, σύμφωνα με το άρθρο 18 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013, θα πρέπει να περιληφθούν στον παρόντα κανονισμό.
(4)
Όσον αφορά τα νοτιοδυτικά ύδατα, σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 1 στοιχείο α) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013, η υποχρέωση εκφόρτωσης πρέπει να εφαρμόζεται σε όλα τα αλιευτικά σκάφη που δραστηριοποιούνται στα μικρά και στα μεγάλα πελαγικά είδη σε σχέση με τα είδη που αλιεύονται σε εκείνα τα είδη αλιείας που υπόκεινται σε όρια αλιευμάτων, το αργότερο από την 1η Ιανουαρίου 2015.
(5)
Σύμφωνα με την κοινή σύσταση, το σχέδιο απορρίψεων πρέπει να καλύπτει ορισμένα μικρά και μεγάλα πελαγικά είδη, και συγκεκριμένα τον τύπο αλιείας που αφορά το σαφρίδι, το σκουμπρί, την παπαλίνα, τον γαύρο, τον μακρύπτερο τόνο, το προσφυγάκι και το μαυροσάφριδο στις ζώνες ICES VIII, IX και X, καθώς και στις ζώνες CECAF 34.1.1, 34.1.2 και 34.2.0, από την 1η Ιανουαρίου 2015.
(6)
Η κοινή σύσταση προβλέπει εξαίρεση από την υποχρέωση εκφόρτωσης για τον γαύρο, το σαφρίδι, το μαυροσάφριδο και το σκουμπρί, που έχουν αλιευθεί με γρι-γρι στη ζώνη ICES VIII, IX και X, καθώς και στη ζώνη CECAF 34.1.1, 34.1.2 και 34.2, με βάση επιστημονικά αποδεικτικά στοιχεία για υψηλά ποσοστά επιβίωσης, σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 4 στοιχείο β) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013. Επιστημονικά αποδεικτικά στοιχεία που υποστηρίζουν την ύπαρξη υψηλών ποσοστών επιβίωσης παρασχέθηκαν στην κοινή σύσταση, η οποία αναφέρθηκε σε σειρά επιστημονικών μελετών για την επιβίωση ιχθύων που έχουν απελευθερωθεί ύστερα από την αλίευσή τους στο πλαίσιο αλιείας με γρι-γρι στα ύδατα της νότιας Ευρώπης. Σύμφωνα με τη μελέτη, τα ποσοστά επιβίωσης εξαρτώνται από τη διάρκεια του συνωστισμού και την πυκνότητα των ψαριών στο δίχτυ, τα οποία είναι, κατά κανόνα, περιορισμένα σε αυτούς τους τύπους αλιείας. Οι πληροφορίες αυτές εξετάστηκαν από την ΕΤΟΕΑ (κατά τη δεύτερη συνεδρίαση της ολομέλειας το 2014). Η ΕΤΟΕΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι τα αποτελέσματα της μελέτης επιβίωσης είναι αντιπροσωπευτικά των ποσοστών επιβίωσης κατά τις εμπορικές αλιευτικές δραστηριότητες, η αναλογία των επιζώντων ιχθύων που ελευθερώνονται ενδέχεται να υπερβαίνει το 50 %. Σύμφωνα με το άρθρο 19β παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 850/98 του Συμβουλίου (2), απαγορεύεται η ελευθέρωση του σκουμπριού και της ρέγγας πριν ανασυρθεί πλήρως το δίχτυ επί του αλιευτικού σκάφους, με αποτέλεσμα την απώλεια νεκρών ή ετοιμοθάνατων ιχθύων. Η εν λόγω εξαίρεση η οποία βασίζεται στο ποσοστό επιβίωσης δεν επηρεάζει την ισχύουσα απαγόρευση, δεδομένου ότι η ελευθέρωση των ιχθύων θα πραγματοποιείται σε στάδιο της αλιευτικής δραστηριότητας κατά το οποίο τα ψάρια θα έχουν υψηλό ποσοστό επιβίωσης μετά την ελευθέρωσή τους. Ως εκ τούτου, η εν λόγω εξαίρεση θα πρέπει να περιληφθεί στον παρόντα κανονισμό.
(7)
Η κοινή σύσταση περιλαμβάνει επίσης τέσσερις εξαιρέσεις de minimis από την υποχρέωση εκφόρτωσης για ορισμένους τύπους αλιείας και έως ορισμένα επίπεδα. Τα στοιχεία που υποβλήθηκαν από τα κράτη μέλη εξετάστηκαν από την επιστημονική, τεχνική και οικονομική επιτροπή αλιείας (ΕΤΟΕΑ), η οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι από κοινού συστάσεις περιείχαν αιτιολογημένα επιχειρήματα σχετικά με την αύξηση του κόστους για τη διαχείριση ανεπιθύμητων αλιευμάτων, υποστηριζόμενα, σε μερικές περιπτώσεις, από ποιοτική εκτίμηση των δαπανών. Με βάση τα ανωτέρω και ελλείψει διαφορετικών επιστημονικών πληροφοριών, είναι σκόπιμο να καθοριστεί η εξαίρεση de minimis σύμφωνα με το επίπεδο του ποσοστού που προτείνεται στην κοινή σύσταση και σε επίπεδα που δεν υπερβαίνουν εκείνα που επιτρέπονται δυνάμει του άρθρου 15 παράγραφος 5 στοιχείο γ) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013.
(8)
Η εξαίρεση de minimis για το προσφυγάκι (Micromesistius poutassou), με μέγιστο όριο 7 % το 2015 και το 2016, και 6 % το 2017, των συνολικών ετήσιων αλιευμάτων που πραγματοποιούνται με πελαγική μηχανότρατα στη βιομηχανική αλιεία με στόχο το είδος αυτό στη ζώνη ICES VIII και μεταποίηση των εν λόγω ειδών επί του σκάφους με σκοπό την παραγωγή βάσης σουρίμι, βασίζεται στο γεγονός ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί αυξημένη επιλεκτικότητα, και ότι το κόστος χειρισμού ανεπιθύμητων αλιευμάτων είναι δυσανάλογο. Συμπερασματικά, η ΕΤΟΕΑ εκτιμά ότι τα επιχειρήματα υπέρ της εξαίρεσης είναι επαρκή. Ως εκ τούτου, η εν λόγω εξαίρεση θα πρέπει να περιληφθεί στον παρόντα κανονισμό.
(9)
Η εξαίρεση de minimis για τον μακρύπτερο τόνο (Thunnus alalunga), με μέγιστο όριο 7 % το 2015 και το 2016, και 6 % το 2017 των συνολικών ολικών ετήσιων αλιευμάτων που πραγματοποιούνται στους τύπους αλιείας με μεσοπελαγική ζευγαρωτή τράτα (PTM) στη ζώνη ICES VIIΙ, βασίζεται στον δυσανάλογο κόστος χειρισμού των ανεπιθύμητων αλιευμάτων. Αυτά είναι το κόστος της αποθήκευσης και του χειρισμού στη θάλασσα και στην ξηρά. Στην αξιολόγησή της, η ΕΤΟΕΑ ανέφερε τον κίνδυνο αύξησης διαλογής αλιευμάτων ανώτερης κατηγορίας. Ωστόσο, η εξαίρεση αυτή ισχύει με την επιφύλαξη του άρθρου 19α του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 850/98. Ως εκ τούτου, η εν λόγω εξαίρεση θα πρέπει να περιληφθεί στον παρόντα κανονισμό.
(10)
Η εξαίρεση de minimis με μέγιστο όριο 5 % το 2015 και το 2016, και 4 % το 2017, των συνολικών ετήσιων αλιευμάτων που αλιεύονται με πελαγική τράτα όσον αφορά τον γαύρο (Engraulis encrasicolus), το σκουμπρί (Scomber scombrus) και το σαφρίδι (Trachurus spp.) στη ζώνη ICES VIII βασίζεται στη δυσκολία να βελτιωθεί η επιλεκτικότητα στην αλιεία του τύπου αυτού. Η ΕΤΟΕΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εξαίρεση δικαιολογείται προφανώς για το σκουμπρί και το σαφρίδι και διαπιστώνει εν μέρει κίνδυνο διαλογής αλιευμάτων ανώτερης κατηγορίας για τον γαύρο. Ωστόσο, η εξαίρεση αυτή ισχύει με την επιφύλαξη του άρθρου 19α του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 850/98. Ως εκ τούτου, η εν λόγω εξαίρεση θα πρέπει να περιληφθεί στον παρόντα κανονισμό.
(11)
Μια τελευταία εξαίρεση de minimis αφορά την αλιεία με γρι-γρι στην περιοχή ICES VIII, IX και X, καθώς και στην περιοχή CECAF 34.1.1, 34.1.2 και 34.2.0 με στόχο τα ακόλουθα είδη: μέγιστο όριο 5 % το 2015 και το 2016, και 4 % το 2017, των συνολικών ετήσιων αλιευμάτων σαφριδιού (Trachurus spp.) και σκουμπριών (Scomber scombrus)· και μέγιστο όριο 2 % το 2015 και το 2016, και 1 % το 2017, των συνολικών ετήσιων αλιευμάτων γαύρου (Engraulis encrasicolus). Η ΕΤΟΕΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εξαίρεση αυτή υποστηρίζεται από αιτιολογημένα επιχειρήματα που καταδεικνύουν τις δυσκολίες για τη βελτίωση της επιλεκτικότητας στην αλιεία του τύπου αυτού. Ως εκ τούτου, η εν λόγω εξαίρεση θα πρέπει να περιληφθεί στον παρόντα κανονισμό.
(12)
Τέλος, η κοινή σύσταση προβλέπει ελάχιστο μέγεθος αναφοράς διατήρησης (ΕΜΑΔ) 9 cm για δύο τύπους αλιείας γαύρου με σκοπό να εξασφαλισθεί η προστασία των νεαρών οργανισμών αυτού του είδους. Η ΕΤΟΕΑ αξιολόγησε το εν λόγω μέτρο και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν θα έχει αρνητικές επιπτώσεις σε ιχθύδια γαύρου, ότι το μέτρο αυτό θα αυξήσει το επίπεδο των αλιευμάτων που θα μπορούσαν να πωλούνται για ανθρώπινη κατανάλωση χωρίς να αυξηθεί η αλιευτική θνησιμότητα, και ότι μπορεί να παρουσιάζει οφέλη για τον έλεγχο και την εφαρμογή. Ως εκ τούτου, το ΕΜΑΔ γαύρου θα πρέπει να καθορίζεται σε 9 cm.
(13)
Δεδομένου ότι τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό έχουν άμεσο αντίκτυπο στις οικονομικές δραστηριότητες που αφορούν και τον προγραμματισμό της αλιευτικής περιόδου των σκαφών της Ένωσης, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να τεθεί σε ισχύ αμέσως μετά τη δημοσίευσή του. Ο παρών κανονισμός θα πρέπει να εφαρμοστεί από την 1η Ιανουαρίου 2015 προκειμένου να συμμορφωθεί με τα χρονικά πλαίσια που καθορίζονται στο άρθρο 15 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013. Σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 6 του εν λόγω κανονισμού, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να ισχύει για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα 3 έτη,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Αντικείμενο
Ο παρών κανονισμός καθορίζει τις λεπτομέρειες εφαρμογής της υποχρέωσης εκφόρτωσης που προβλέπονται στο άρθρο 15 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013, από την 1η Ιανουαρίου 2015 στα νοτιοδυτικά ύδατα, όπως ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 2 στοιχείο δ) του εν λόγω κανονισμού, όσον αφορά τους τύπους αλιείας που προβλέπονται στο παράρτημα του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 2
Εξαίρεση που αφορά το ποσοστό επιβίωσης
Κατά παρέκκλιση από το άρθρο 15 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013, η υποχρέωση εκφόρτωσης δεν εφαρμόζεται στα αλιεύματα γαύρου, σαφριδιού, μαυροσάφριδου και σκουμπριού στη βιοτεχνική αλιεία με σκάφη γρι-γρι. Όλα τα εν λόγω αλιεύματα μπορούν να ελευθερώνονται, υπό την προϋπόθεση ότι το δίχτυ δεν έχει ανασυρθεί πλήρως επί του σκάφους.
Άρθρο 3
Εξαιρέσεις de minimis
Κατά παρέκκλιση του άρθρου 15 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1380/2013, μπορούν να απορρίπτονται οι ακόλουθες ποσότητες:
α)
για το προσφυγάκι (Micromesistius poutassou), μέγιστο όριο 7 % το 2015 και το 2016, και 6 % το 2017, των συνολικών ετήσιων αλιευμάτων που πραγματοποιούνται με πελαγικές μηχανότρατες στον βιομηχανικό τύπο αλιείας με στόχο το είδος αυτό στη ζώνη ICES VIII με μεταποίηση των εν λόγω ειδών επί του σκάφους για την παραγωγή βάσης σουρίμι·
β)
για τον μακρύπτερο τόνο (Thunnus alalunga), μέγιστο όριο 7 % το 2015 και το 2016, και 6 % το 2017, των συνολικών ετήσιων αλιευμάτων που πραγματοποιούνται με μεσοπελαγική ζευγαρωτή τράτα (PTM) στη θαλάσσια ζώνη ICES VIII·
γ)
μέγιστο όριο 5 % το 2015 και το 2016, και 4 % το 2017, των συνολικών ετήσιων αλιευμάτων που αλιεύονται με πελαγική τράτα για τον γαύρο (Engraulis encrasicolus), το σκουμπρί (Scomber scombrus) και το σαφρίδι (Trachurus spp.) στη ζώνη ICES VIII·
δ)
κατά την αλιεία με γρι-γρι στην περιοχή ICES VIII, IX και X, καθώς και στην περιοχή CECAF 34.1.1, 34.1.2 και 34.2.0 για τα ακόλουθα είδη: μέγιστο όριο 5 % το 2015 και το 2016, και 4 % το 2017, των συνολικών ετήσιων αλιευμάτων σαφριδιού (Trachurus spp.) και σκουμπριών (Scomber scombrus)· και μέγιστο όριο 2 % το 2015 και το 2016, και 1 % το 2017, των συνολικών ετήσιων αλιευμάτων γαύρου (Engraulis encrasicolus).
Άρθρο 4
Ελάχιστο μέγεθος αναφοράς διατήρησης
Τα ελάχιστα μεγέθη αναφοράς διατήρησης για τον γαύρο (Engraulis encrasicolus) που αλιεύεται στην υποζώνη ICES IX και στη ζώνη CECAF 34.1.2 είναι 9 cm.
Άρθρο 5
Έναρξη ισχύος
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσής του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εφαρμόζεται από την 1η Ιανουαρίου 2015 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2017.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 20 Οκτωβρίου 2014.