NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 1187/2014
ze dne 2. října 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013, pokud jde o regulační technické normy pro určování celkové expozice vůči klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů v případě transakcí s podkladovými aktivy
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 575/2013 ze dne 26. června 2013 o obezřetnostních požadavcích na úvěrové instituce a investiční podniky a o změně nařízení (EU) č. 648/2012 (1), a zejména na čl. 390 odst. 8 třetí pododstavec uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
S cílem určit celkovou expozici vůči určitému dlužníkovi, která vyplývá z expozic instituce vůči určité transakci s podkladovými aktivy, by měly být nejprve určeny hodnoty expozice pro každou z těchto expozic odděleně. Celková hodnota expozice by poté měla být určena jako souhrn těchto expozic, neměla by však být vyšší než hodnota expozice vzniklé ze samotného podkladového aktiva.
(2)
Pokud jsou expozice ostatních investorů rovnocenné expozici instituce, měla by hodnota expozice instituce vůči podkladovému aktivu odrážet poměrné rozdělení ztrát mezi rovnocenné expozice. To vyplývá ze skutečnosti, že pokud dojde u podkladového aktiva k selhání, ztráty jsou mezi rovnocenné expozice vždy rozděleny podle poměrného podílu každé z těchto expozic, a maximální výše ztráty, kterou instituce utrpí v případě úplné ztráty hodnoty podkladového aktiva, je tak omezena na podíl odpovídající poměru expozice instituce k celkové hodnotě všech rovnocenných expozic.
(3)
Je třeba rozlišovat mezi transakcemi, v nichž mají všichni investoři rovnocenné postavení, jako je tomu u subjektů kolektivního investování, a jinými transakcemi, jako jsou například sekuritizace, které mohou zahrnovat rozdělení do tranší, v nichž mohou mít expozice různou senioritu. V prvním případě výsledná expozice vůči podkladovému aktivu závisí výlučně na poměrném podílu expozice investora ve vztahu k expozicím všech investorů. Ve druhém případě jsou ztráty nejprve přiděleny určitým tranším v závislosti na jejich senioritě a následně, pokud do stejné tranše investoval více než jeden investor, poměrným dílem investorům. Se všemi tranšemi v sekuritizaci by se mělo zacházet stejným způsobem, jelikož v případě pesimistického scénáře mohou podřízené tranše velmi rychle zaniknout. Zejména by se měla zaúčtovat maximální výše ztráty, kterou v případě úplné ztráty hodnoty podkladového aktiva utrpí všichni investoři v určité tranši, jelikož z podřízených tranší by nemělo být zaúčtováno žádné snížení. Expozice instituce vůči podkladovému aktivu určité transakce by neměla překročit celkovou hodnotu expozice této tranše (jelikož ztráta investora z dané tranše, způsobená selháním podkladového aktiva, nemůže být nikdy vyšší než celková hodnota expozice tranše) a hodnotu expozice tvořené podkladovým aktivem (jelikož instituce nemůže nikdy ztratit více než hodnotu podkladového aktiva). Toto omezení maximální ztráty by mělo být zohledněno použitím nižší z obou hodnot expozice a následným uplatněním postupu pro účtování poměrného rozdělení ztrát mezi veškeré expozice, jež mají v této tranši rovnocenné postavení, v případě, že má tato tranše více než jednoho investora.
(4)
Ačkoli se předpokládá, že instituce identifikují všechny dlužníky podkladových aktiv transakcí, do nichž investují, mohou se vyskytnout případy, kdy by to pro instituce znamenalo neúnosné náklady nebo kdy okolnosti brání instituci v identifikaci určitých dlužníků. V takových případech, je-li expozice vůči podkladovému aktivu dostatečně malá, aby k celkové expozici vůči určitému klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů přispívala pouze nevýznamně, mělo by být dostatečné přiřadit tuto expozici k transakci jako samostatného klienta. Celkový objem takových expozic vůči podkladovým aktivům stejné transakce by měl poté být stále omezen limitem velkých expozic pro tuto transakci. Příspěvek podkladového aktiva k celkové expozici by měl být považován za nevýznamný, je-li k dosažení limitu 25 % způsobilého kapitálu instituce třeba nejméně 100 expozic vůči podkladovým aktivům transakce. To by vyžadovalo, aby hodnota expozice nepřekročila 0,25 % způsobilého kapitálu instituce.
(5)
S cílem zamezit neomezené celkové expozici vzniklé nedostatkem informací je třeba přiřadit expozice, jejichž hodnota přesahuje 0,25 % způsobilého kapitálu instituce a u nichž chybí informace o dlužníkovi, hypotetickému klientovi (neznámý klient), na něhož by se měl vztahovat 25 % limit velkých expozic.
(6)
Pokud instituce není schopna rozlišit objem jednotlivých podkladových aktiv v rámci transakce, existuje riziko, že se podkladová aktiva transakce vztahují ke stejnému dlužníkovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů. V takovém případě by instituce měla mít za účelem zmírnění tohoto rizika povinnost posoudit význam celkové hodnoty svých expozic v rámci transakce, než bude schopna přiřadit ji transakci jako samostatného klienta namísto „neznámého klienta“.
(7)
Struktura transakce by neměla představovat dodatečnou expozici, zajišťují-li okolnosti transakce, že ke ztrátám z expozice vůči této transakci může dojít pouze v důsledku selhání podkladových aktiv. Dodatečná expozice by se měla vykázat, pokud se transakce týká platební povinnosti určité osoby navíc k peněžním tokům (nebo přinejmenším před peněžními toky) z podkladových aktiv, vzhledem k tomu, že investorům by mohly v důsledku selhání této osoby vzniknout další ztráty, i když u podkladového aktiva k selhání nedojde. Dodatečná expozice by se rovněž měla vykázat, pokud okolnosti transakce umožňují přesměrování peněžních toků na osobu, která nemá nárok je obdržet, jelikož by investorům mohly vzniknout další ztráty, i když u podkladového aktiva k selhání nedošlo. Dodatečná expozice by se neměla vykazovat u subjektů kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP) podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES (2), jelikož peněžní toky nelze přesměrovat na osoby, které podle podmínek transakce nemají nárok tyto peněžní toky obdržet. Stejný předpoklad by se měl uplatnit i u subjektů, na které se vztahují rovnocenné požadavky legislativních aktů Unie nebo třetí země.
(8)
Existence a hodnota expozic vůči klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů vyplývající z expozic vůči transakcím nezávisí na tom, zda jsou expozice vůči transakcím přiřazeny obchodnímu nebo investičnímu portfoliu. Podmínky a metodiky pro stanovení expozic vůči transakcím s podkladovými aktivy by proto měly být stejné bez ohledu na to, zda jsou tyto expozice přiřazeny obchodnímu nebo investičnímu portfoliu instituce.
(9)
Toto nařízení vychází z návrhů regulačních technických norem, které Komisi předložil Evropský orgán pro bankovnictví (EBA).
(10)
EBA uskutečnil otevřené veřejné konzultace o návrzích regulačních technických norem, z nichž toto nařízení vychází, analyzoval potenciální související náklady a přínosy a požádal o stanovisko skupinu subjektů působících v bankovnictví zřízenou podle článku 37 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 (3),
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví podmínky a metodiky pro stanovení celkové expozice instituce vůči klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů ve vztahu k expozicím prostřednictvím transakcí s podkladovými aktivy a podmínky, za kterých struktura transakcí s podkladovými aktivy nepředstavuje dodatečnou expozici.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
a)
„transakcemi“ se rozumí transakce uvedené v čl. 112 písm. m) a o) nařízení (EU) č. 575/2013 a jiné transakce, u nichž existuje expozice vůči podkladovým aktivům;
b)
„neznámým klientem“ se rozumí jeden hypotetický klient, jemuž instituce přiřazuje všechny expozice, u nichž nebyl identifikován dlužník, pokud se nepoužije čl. 6 odst. 2 písm. a) a b) a čl. 6 odst. 3 písm. a) tohoto nařízení.
Článek 3
Identifikace expozic vzniklých z transakcí
1. Instituce stanoví příspěvek k celkové expozici vůči určitému klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů, jenž vznikne z určité transakce, v souladu s metodikou uvedenou v článcích 4, 5 a 6.
Instituce určí pro každé z podkladových aktiv samostatně svou expozici vůči tomuto podkladovému aktivu v souladu s článkem 5.
2. Instituce posoudí, zda určitá transakce představuje dodatečnou expozici, v souladu s článkem 7.
Článek 4
Podkladové expozice vůči transakcím, jež mají samy podkladová aktiva
1. Při posuzování podkladových expozic transakce (transakce A), jež má sama podkladovou expozici vůči jiné transakci (transakce B), pro účely článků 5 a 6 přistupuje instituce k expozici vůči transakci B, jako by byla nahrazena podkladovými expozicemi transakce B.
2. Odstavec 1 se použije, pokud jsou podkladové expozice expozicemi vůči transakcím s podkladovými aktivy.
Článek 5
Výpočet hodnoty expozice
1. Expozicí instituce vůči podkladovému aktivu transakce je nižší z těchto hodnot:
a)
hodnota expozice vyplývající z podkladového aktiva;
b)
celková hodnota expozic instituce vůči podkladovému aktivu vyplývající ze všech expozic instituce vůči transakci.
2. Pro každou expozici instituce vůči transakci se hodnota výsledné expozice vůči podkladovému aktivu stanoví takto:
a)
pokud jsou expozice všech investorů v této transakci rovnocenné, představuje hodnotu výsledné expozice vůči podkladovému aktivu poměrný podíl expozice dané instituce vůči transakci vynásobený hodnotou expozice tvořené podkladovým aktivem;
b)
v jiných případech než uvedených v písmeni a) představuje hodnotu výsledné expozice vůči podkladovému aktivu poměrný podíl expozice dané instituce vůči transakci vynásobený nižší z těchto hodnot:
i)
hodnota expozice tvořené podkladovým aktivem,
ii)
celková hodnota expozice dané instituce vůči transakci spolu se všemi ostatními expozicemi vůči této transakci, jež jsou rovnocenné expozici dané instituce.
3. Poměrný podíl expozice dané instituce vůči transakci představuje hodnota expozice dané instituce dělená celkovou hodnotou expozice dané instituce spolu se všemi ostatními expozicemi vůči této transakci, jež jsou rovnocenné expozici dané instituce.
Článek 6
Postup pro stanovení příspěvku podkladových expozic k celkovým expozicím
1. Pro každou expozici vůči úvěrovému riziku, u níž je identifikován dlužník, instituce zahrne hodnotu své expozice vůči příslušnému podkladovému aktivu do výpočtu celkové expozice vůči tomuto dlužníkovi jako individuálnímu klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů, k níž tento dlužník náleží.
2. Pokud instituce neidentifikovala dlužníka podkladové expozice vůči úvěrovému riziku nebo pokud instituce není schopna potvrdit, že podkladová expozice nepředstavuje expozici vůči úvěrovému riziku, přiřadí instituce tuto expozici následujícím způsobem:
a)
pokud hodnota expozice nepřesahuje 0,25 % způsobilého kapitálu instituce, přiřadí tuto expozici vůči transakci jako samostatného klienta;
b)
pokud je hodnota expozice nejméně 0,25 % způsobilého kapitálu instituce a instituce je schopna prostřednictvím mandátu transakce zajistit, že podkladové expozice transakce nejsou spojeny s žádnými jinými expozicemi v jejím portfoliu, včetně podkladových expozic z jiných transakcí, přiřadí tuto expozici vůči transakci jako samostatného klienta;
c)
v jiných případech než uvedených v písmenech a) a b) přiřadí tuto expozici neznámému klientovi.
3. Pokud instituce není schopna rozlišit podkladové expozice určité transakce, přiřadí celkovou hodnotu svých expozic vůči transakci takto:
a)
pokud tato celková hodnota expozice nepřesahuje 0,25 % způsobilého kapitálu instituce, přiřadí tuto celkovou hodnotu expozice vůči transakci jako samostatného klienta;
b)
v jiných případech než uvedených v písmeni a) přiřadí tuto celkovou hodnotu expozice neznámému klientovi.
4. Pro účely odstavců 1 a 2 instituce pravidelně alespoň jednou měsíčně monitorují uvedené transakce s cílem zjistit možné změny složení a relativního podílu podkladových expozic.
Článek 7
Dodatečná expozice představovaná strukturou transakce
1. Struktura transakce nepředstavuje dodatečnou expozici, pokud transakce splňuje obě tyto podmínky:
a)
právní a operační struktura transakce je navržena tak, aby správci transakce nebo třetí straně zabránila v přesměrování jakýchkoli peněžních toků, jež jsou výsledkem transakce, na osoby, které jinak podle podmínek transakce nemají nárok tyto peněžní toky obdržet;
b)
od emitenta ani žádné jiné osoby nelze podle podmínek transakce požadovat, aby ve prospěch instituce provedli platbu navíc k peněžním tokům z podkladových aktiv nebo jako zálohu na tyto peněžní toky.
2. Podmínka v odst. 1 písm. a) se považuje za splněnou, jedná-li se o jednu z těchto transakcí:
a)
SKIPCP ve smyslu čl. 1 odst. 2 směrnice 2009/65/ES;
b)
subjekt usazený ve třetí zemi vykonávající činnosti podobné těm, jež vykonávají SKIPCP, který podléhá dohledu na základě legislativního aktu Unie nebo právních předpisů třetí země, která uplatňuje požadavky v oblasti dohledu a regulace, jež jsou přinejmenším rovnocenné požadavkům, které jsou v Unii uplatňovány vůči SKIPCP.
Článek 8
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 2. října 2014.
ΚΑΤ’ ΕΞΟΥΣΙΟΔΌΤΗΣΗ ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 1187/2014 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 2ας Οκτωβρίου 2014
για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ρυθμιστικά τεχνικά πρότυπα για τον προσδιορισμό του συνολικού ανοίγματος έναντι πελάτη ή ομάδας συνδεδεμένων πελατών όσον αφορά τις συναλλαγές με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας για πιστωτικά ιδρύματα και επιχειρήσεις επενδύσεων και την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 (1), και ιδίως το άρθρο 390 παράγραφος 8 τρίτο εδάφιο,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Για τον προσδιορισμό του συνολικού χρηματοδοτικού ανοίγματος έναντι συγκεκριμένου οφειλέτη, το οποίο προκύπτει από τα ανοίγματα του ιδρύματος σε μια συναλλαγή με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού, θα πρέπει, κατά πρώτον, να προσδιοριστεί η αξία ανοίγματος για καθένα από τα ανοίγματα αυτά χωριστά. Η συνολική αξία ανοίγματος θα πρέπει, επομένως, να προκύπτει από το σύνολο αυτών των ανοιγμάτων, αλλά δεν θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη από την αξία ανοίγματος του ανοίγματος που προκύπτει από το ίδιο το υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού.
(2)
Όταν τα ανοίγματα των άλλων επενδυτών είναι ίσης προτεραιότητας με το άνοιγμα του ιδρύματος, η αξία ανοίγματος του ανοίγματος του ιδρύματος σε υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού θα πρέπει να αντικατοπτρίζει την κατ’ αναλογία κατανομή των ζημιών μεταξύ των ανοιγμάτων που είναι ίσης προτεραιότητας. Αυτό απορρέει από το γεγονός ότι, σε περίπτωση επέλευσης γεγονότος αθέτησης για ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού, οι ζημίες κατανέμονται πάντοτε μεταξύ των ανοιγμάτων που είναι ίσης προτεραιότητας σύμφωνα με την αναλογία καθενός εκ των ανοιγμάτων αυτών και η μέγιστη ζημία την οποία πρόκειται να υποστεί το ίδρυμα, σε περίπτωση ολικής απώλειας ενός υποκείμενου στοιχείου ενεργητικού, περιορίζεται στο τμήμα που αντιστοιχεί στην αναλογία του ανοίγματος του ιδρύματος στο σύνολο όλων των ανοιγμάτων που είναι ίσης προτεραιότητας.
(3)
Θα πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ των συναλλαγών όπου όλοι οι επενδυτές έχουν την ίδια προτεραιότητα, όπως οι οργανισμοί συλλογικών επενδύσεων, και άλλων συναλλαγών, όπως οι τιτλοποιήσεις, οι οποίες ενδέχεται να περιλαμβάνουν τμηματοποίηση, όπου τα ανοίγματα να έχουν διαφορετική προτεραιότητα. Στην πρώτη περίπτωση, το προκύπτον άνοιγμα σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού εξαρτάται αποκλειστικά από την αναλογική σχέση του ανοίγματος του επενδυτή ως προς τα ανοίγματα όλων των επενδυτών. Στη δεύτερη περίπτωση, οι ζημίες καταλογίζονται πρώτα σε ορισμένα τμήματα ανάλογα με την προτεραιότητά τους και, στη συνέχεια, σε περίπτωση περισσότερων του ενός επενδυτών στο ίδιο τμήμα, κατανέμονται αναλογικά μεταξύ των επενδυτών. Όλα τα τμήματα τιτλοποίησης θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα, καθώς, στη χειρότερη περίπτωση, τα τμήματα μειωμένης εξασφάλισης μπορεί να εξαφανιστούν ταχύτατα. Ειδικότερα, θα πρέπει να αναγνωριστεί η μέγιστη ζημία που πρόκειται να υποστούν όλοι οι επενδυτές σε ένα συγκεκριμένο τμήμα, σε περίπτωση ολικής απώλειας ενός υποκείμενου στοιχείου ενεργητικού, καθώς δεν θα πρέπει να αναγνωριστεί καμία μείωση από τμήματα μειωμένης εξασφάλισης. Το άνοιγμα του ιδρύματος σε υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού μιας συναλλαγής δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τη συνολική αξία ανοίγματος του τμήματος αυτού (δεδομένου ότι η ζημία για έναν επενδυτή σε ένα δεδομένο τμήμα, που απορρέει από την αθέτηση υποχρέωσης ενός υποκείμενου στοιχείου ενεργητικού, δεν μπορεί ποτέ να είναι υψηλότερη από τη συνολική αξία ανοίγματος του τμήματος), ούτε την αξία ανοίγματος του ανοίγματος που προκύπτει από το υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού (δεδομένου ότι το ίδρυμα δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να έχει ζημία μεγαλύτερη από το ποσό του υποκείμενου στοιχείου ενεργητικού). Αυτός ο περιορισμός της μέγιστης ζημίας θα πρέπει να εκφράζεται με τη χρήση της χαμηλότερης από τις δύο αξίες ανοίγματος και, στη συνέχεια, την εφαρμογή της διαδικασίας για την αναγνώριση της αναλογικής κατανομής των ζημιών μεταξύ όλων των ανοιγμάτων που είναι ίσης προτεραιότητας σε αυτό το τμήμα, σε περίπτωση περισσοτέρων του ενός επενδυτών στο εν λόγω τμήμα.
(4)
Αν και αναμένεται από τα ιδρύματα να προσδιορίζουν όλους τους οφειλέτες υποκείμενων στοιχείων ενεργητικού σε συναλλαγές στις οποίες επενδύουν, μπορεί να υπάρχουν περιπτώσεις όπου αυτό θα δημιουργούσε αδικαιολόγητο κόστος για τα ιδρύματα ή όπου οι περιστάσεις εμποδίζουν τα ιδρύματα να προσδιορίσουν συγκεκριμένους οφειλέτες. Ως εκ τούτου, όταν ένα άνοιγμα σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού είναι αρκετά μικρό ώστε να συνεισφέρει επουσιωδώς μόνον στο συνολικό άνοιγμα σε έναν συγκεκριμένο πελάτη ή ομάδα συνδεδεμένων πελατών, θα πρέπει να αρκεί η ταξινόμηση του εν λόγω ανοίγματος στη συναλλαγή ως χωριστού πελάτη. Το σύνολο αυτών των ανοιγμάτων σε υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού της ίδιας συναλλαγής θα πρέπει, επομένως, να εξακολουθεί να περιορίζεται από το όριο των μεγάλων χρηματοδοτικών ανοιγμάτων για την εν λόγω συναλλαγή. Η συνεισφορά ενός υποκείμενου στοιχείου ενεργητικού στο συνολικό άνοιγμα θα πρέπει να θεωρείται επουσιώδης, όταν χρειάζονται τουλάχιστον 100 ανοίγματα σε υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού μιας συναλλαγής για να επιτευχθεί το όριο του 25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος. Αυτό προϋποθέτει ότι η αξία ανοίγματος δεν υπερβαίνει το 0,25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος.
(5)
Προκειμένου να αποφευχθεί απεριόριστο συνολικό άνοιγμα που προκύπτει από ελλείψεις πληροφοριών, θα είναι αναγκαία η υπαγωγή ανοιγμάτων -για τα οποία η αξία ανοίγματος υπερβαίνει το 0,25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος και για τα οποία λείπουν πληροφορίες για τον οφειλέτη- σε έναν υποθετικό πελάτη («άγνωστο πελάτη»), για τον οποίο θα πρέπει να ισχύει το όριο 25 % των μεγάλων χρηματοδοτικών ανοιγμάτων.
(6)
Σε περίπτωση που ένα ίδρυμα δεν είναι σε θέση να διακρίνει μεταξύ των υποκείμενων στοιχείων ενεργητικού μιας συναλλαγής ως προς το ποσό τους, υπάρχει κίνδυνος τα υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού της συναλλαγής να αφορούν τον ίδιο οφειλέτη ή τις ίδιες ομάδες συνδεδεμένων πελατών. Στην περίπτωση αυτή, προκειμένου να μετριαστεί ο κίνδυνος αυτός, θα πρέπει να απαιτείται από το ίδρυμα να αξιολογεί τη σπουδαιότητα της συνολικής αξίας των ανοιγμάτων του στη συναλλαγή, προτού την ταξινομήσει στη συναλλαγή ως χωριστό πελάτη, αντί του «άγνωστου πελάτη».
(7)
Η διάρθρωση μιας συναλλαγής δεν θα πρέπει να αποτελεί πρόσθετο άνοιγμα, όταν οι περιστάσεις της συναλλαγής διασφαλίζουν ότι οι ζημίες ενός ανοίγματος στη συναλλαγή αυτή μπορεί να προκύψουν μόνον από γεγονότα αθέτησης των υποκείμενων στοιχείων ενεργητικού. Θα πρέπει να αναγνωρίζεται πρόσθετο άνοιγμα όταν η συναλλαγή συνεπάγεται υποχρέωση καταβολής, από μέρους ορισμένου προσώπου, πρόσθετων ταμειακών ροών από τα υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού, ή τουλάχιστον προκαταβολής τους, δεδομένου ότι οι επενδυτές θα μπορούσαν να υποστούν πρόσθετες ζημίες, σε περίπτωση αθέτησης από μέρους του προσώπου αυτού, ακόμη κι αν δεν υπάρχει αθέτηση για ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού. Θα πρέπει επίσης να αναγνωρίζεται πρόσθετο άνοιγμα όταν οι περιστάσεις της συναλλαγής επιτρέπουν τη διοχέτευση ταμειακών ροών προς ένα πρόσωπο που δεν δικαιούται να τις εισπράξει, καθώς οι επενδυτές θα μπορούσαν να υποστούν πρόσθετες ζημίες, ακόμη κι αν δεν υπάρχει αθέτηση για ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού. Δεν θα πρέπει να αναγνωρίζεται πρόσθετο άνοιγμα για τους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες (ΟΣΕΚΑ), όπως αναφέρονται στην οδηγία 2009/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (2), δεδομένου ότι οι ταμειακές ροές δεν μπορούν να διοχετεύονται σε ένα πρόσωπο που δεν έχει δικαίωμα, βάσει της συναλλαγής, να εισπράττει αυτές τις ταμειακές ροές. Αυτό θα πρέπει επίσης να γίνεται δεκτό για τις οντότητες που υπόκεινται σε ισοδύναμες απαιτήσεις, σύμφωνα με τις νομοθετικές πράξεις της Ένωσης ή με τη νομοθεσία τρίτης χώρας.
(8)
Η ύπαρξη και η αξία των ανοιγμάτων προς έναν πελάτη ή μια ομάδα συνδεδεμένων πελατών που προκύπτουν από ανοίγματα σε συναλλαγές δεν εξαρτάται από το αν τα ανοίγματα σε συναλλαγές υπάγονται στο χαρτοφυλάκιο συναλλαγών ή είναι εκτός χαρτοφυλακίου συναλλαγών. Ως εκ τούτου, τα κριτήρια και η μεθοδολογία που πρέπει να χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό των ανοιγμάτων σε συναλλαγές με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού θα πρέπει να είναι τα ίδια, ανεξάρτητα από το αν τα ανοίγματα αυτά υπάγονται στο χαρτοφυλάκιο συναλλαγών ή είναι εκτός χαρτοφυλακίου συναλλαγών του ιδρύματος.
(9)
Ο παρών κανονισμός βασίζεται στα σχέδια ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων που υπέβαλε η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών (ΕΑΤ) στην Επιτροπή.
(10)
Η ΕΑΤ διεξήγαγε ανοικτές δημόσιες διαβουλεύσεις σχετικά με τα σχέδια ρυθμιστικών τεχνικών προτύπων στα οποία βασίζεται ο παρών κανονισμός, ανέλυσε τα ενδεχόμενα συναφή κόστη και τις ωφέλειες και ζήτησε τη γνώμη της ομάδας τραπεζικών συμφεροντούχων, που συστάθηκε σύμφωνα με το άρθρο 37 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (3),
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Αντικείμενο
Ο παρών κανονισμός καθορίζει τα κριτήρια και τη μεθοδολογία που χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό του συνολικού χρηματοδοτικού ανοίγματος ενός ιδρύματος έναντι πελάτη ή ομάδας συνδεδεμένων πελατών, όσον αφορά τα χρηματοδοτικά ανοίγματα από συναλλαγές με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού, καθώς και τους όρους υπό τους οποίους η διάρθρωση των συναλλαγών με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού δεν συνιστά πρόσθετο χρηματοδοτικό άνοιγμα.
Άρθρο 2
Ορισμοί
Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
α) «συναλλαγές»: οι συναλλαγές που αναφέρονται στο άρθρο 112 στοιχεία ιγ) και ιε) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013, καθώς και άλλες συναλλαγές όπου υπάρχει άνοιγμα σε υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού·
β) «άγνωστος πελάτης»: ένας δεδομένος υποθετικός πελάτης, στον οποίο το ίδρυμα εκχωρεί όλα τα ανοίγματα για τα οποία δεν έχει προσδιοριστεί ο οφειλέτης, υπό την προϋπόθεση ότι δεν εφαρμόζεται το άρθρο 6 παράγραφος 2 στοιχεία α) και β) και το άρθρο 6 παράγραφος 3 στοιχείο α) του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 3
Ταυτοποίηση των ανοιγμάτων που προκύπτουν από συναλλαγές
1. Το ίδρυμα προσδιορίζει τη συνεισφορά στο συνολικό άνοιγμα έναντι συγκεκριμένου πελάτη ή ομάδας συνδεδεμένων πελατών, το οποίο προκύπτει από μια συγκεκριμένη συναλλαγή, σύμφωνα με τη μεθοδολογία που ορίζεται στα άρθρα 4, 5 και 6.
Το ίδρυμα προσδιορίζει χωριστά για καθένα από τα υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού το άνοιγμά του στο συγκεκριμένο υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού, σύμφωνα με το άρθρο 5.
2. Το ίδρυμα αξιολογεί κατά πόσον μια συγκεκριμένη συναλλαγή αποτελεί πρόσθετο άνοιγμα, σύμφωνα με το άρθρο 7.
Άρθρο 4
Υποκείμενα ανοίγματα σε συναλλαγές με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού
1. Κατά την αξιολόγηση των υποκείμενων ανοιγμάτων μιας συναλλαγής (συναλλαγή A), η οποία έχει υποκείμενο άνοιγμα σε άλλη συναλλαγή (συναλλαγή Β), για τους σκοπούς της εφαρμογής των άρθρων 5 και 6, το ίδρυμα αντιμετωπίζει το άνοιγμα στη συναλλαγή Β ως αντικατασταθέν διά των υποκείμενων ανοιγμάτων της συναλλαγής Β.
2. Η παράγραφος 1 εφαρμόζεται όσο τα υποκείμενα ανοίγματα είναι ανοίγματα σε συναλλαγές με υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού.
Άρθρο 5
Υπολογισμός της αξίας χρηματοδοτικού ανοίγματος
1. Το άνοιγμα ενός ιδρύματος σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού μιας συναλλαγής είναι το χαμηλότερο από τα εξής:
α)
η αξία ανοίγματος του ανοίγματος που προκύπτει από το υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού·
β)
η συνολική αξία ανοίγματος των ανοιγμάτων του ιδρύματος στο υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού, που προκύπτει από όλα τα ανοίγματα του ιδρύματος στη συναλλαγή.
2. Για κάθε άνοιγμα ενός ιδρύματος σε μια συναλλαγή, η αξία ανοίγματος του προκύπτοντος ανοίγματος σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού προσδιορίζεται ως εξής:
α)
εάν τα ανοίγματα όλων των επενδυτών σε αυτή τη συναλλαγή είναι ίσης προτεραιότητας, η αξία ανοίγματος του προκύπτοντος ανοίγματος σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού ισούται με τον λόγο του ανοίγματος του ιδρύματος στη συναλλαγή, πολλαπλασιαζόμενου με την αξία ανοίγματος του ανοίγματος που προκύπτει από το υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού·
β)
σε άλλες περιπτώσεις πλην εκείνων που αναφέρονται στο στοιχείο α), η αξία ανοίγματος του προκύπτοντος ανοίγματος σε ένα υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού ισούται με τον λόγο του ανοίγματος του ιδρύματος στη συναλλαγή, πολλαπλασιαζόμενου με το χαμηλότερο από τα εξής:
i)
την αξία ανοίγματος του ανοίγματος που προκύπτει από το υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού·
ii)
τη συνολική αξία ανοίγματος του ανοίγματος του ιδρύματος στη συναλλαγή, μαζί με όλα τα άλλα ανοίγματα σε αυτή τη συναλλαγή που είναι ίσης προτεραιότητας με το άνοιγμα του ιδρύματος.
3. Η αναλογία ανοίγματος ενός ιδρύματος προς μια συναλλαγή ισούται με την αξία ανοίγματος του ανοίγματος του ιδρύματος, διαιρούμενη με τη συνολική αξία ανοίγματος του ανοίγματος του ιδρύματος, μαζί με όλα τα άλλα ανοίγματα σε αυτή τη συναλλαγή που είναι ίσης προτεραιότητας με το άνοιγμα του ιδρύματος.
Άρθρο 6
Διαδικασία για τον προσδιορισμό της συνεισφοράς των υποκείμενων ανοιγμάτων στα συνολικά ανοίγματα
1. Για κάθε άνοιγμα πιστωτικού κινδύνου για το οποίο προσδιορίζεται ο οφειλέτης, το ίδρυμα περιλαμβάνει την αξία ανοίγματος του ανοίγματός του προς το αντίστοιχο υποκείμενο στοιχείο ενεργητικού, κατά τον υπολογισμό του συνολικού ανοίγματος σε αυτόν τον οφειλέτη ως μεμονωμένο πελάτη ή ομάδα συνδεδεμένων πελατών στην οποία ανήκει ο εν λόγω οφειλέτης.
2. Εάν ένα ίδρυμα δεν έχει προσδιορίσει τον οφειλέτη ενός ανοίγματος σε υποκείμενο πιστωτικό κίνδυνο, ή όταν ένα ίδρυμα δεν είναι σε θέση να επιβεβαιώσει ότι ένα υποκείμενο άνοιγμα δεν συνιστά άνοιγμα σε πιστωτικό κίνδυνο, η υπαγωγή του εν λόγω ανοίγματος από το ίδρυμα γίνεται ως εξής:
α)
όπου η αξία ανοίγματος δεν υπερβαίνει το 0,25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος, το εν λόγω άνοιγμα στη συναλλαγή ταξινομείται ως χωριστός πελάτης·
β)
όπου η αξία ανοίγματος ισούται με το 0,25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος, ή το υπερβαίνει, και το ίδρυμα μπορεί να εγγυηθεί, με εντολή συναλλαγής, ότι τα υποκείμενα ανοίγματα της συναλλαγής δεν συνδέονται με οποιαδήποτε άλλα ανοίγματα στο χαρτοφυλάκιό του, συμπεριλαμβανομένων των υποκείμενων ανοιγμάτων από άλλες συναλλαγές, το εν λόγω άνοιγμα στη συναλλαγή ταξινομείται ως χωριστός πελάτης·
γ)
σε άλλες περιπτώσεις πλην εκείνων που αναφέρονται στα στοιχεία α) και β), το εν λόγω άνοιγμα υπάγεται στον άγνωστο πελάτη.
3. Εάν ένα ίδρυμα δεν είναι σε θέση να διακρίνει τα υποκείμενα ανοίγματα μιας συναλλαγής, το ίδρυμα ταξινομεί τη συνολική αξία ανοίγματος των ανοιγμάτων του στη συναλλαγή ως εξής:
α)
όπου η συνολική αξία ανοίγματος δεν υπερβαίνει το 0,25 % του επιλέξιμου κεφαλαίου του ιδρύματος, αυτή η συνολική αξία ανοίγματος στη συναλλαγή ταξινομείται ως χωριστός πελάτης·
β)
σε άλλες περιπτώσεις πλην εκείνων που αναφέρονται στο στοιχείο α), η εν λόγω συνολική αξία ανοίγματος υπάγεται στον άγνωστο πελάτη.
4. Για τους σκοπούς των παραγράφων 1 και 2, τα ιδρύματα παρακολουθούν τακτικά, και τουλάχιστον σε μηνιαία βάση, αυτές τις συναλλαγές για πιθανές αλλαγές στη σύνθεση και το σχετικό μερίδιο των υποκείμενων ανοιγμάτων.
Άρθρο 7
Πρόσθετο άνοιγμα σύμφωνα με τη διάρθρωση της συναλλαγής
1. Η διάρθρωση της συναλλαγής δεν συνιστά πρόσθετο άνοιγμα, εάν η συναλλαγή πληροί και τις δύο ακόλουθες προϋποθέσεις:
α)
η νομική και επιχειρησιακή διάρθρωση της συναλλαγής έχει σχεδιαστεί κατά τρόπο που να αποτρέπει τον υπεύθυνο της συναλλαγής ή ένα τρίτο μέρος από τη διοχέτευση τυχόν ταμειακών ροών που προκύπτουν από τη συναλλαγή σε πρόσωπα που δεν έχουν δικαίωμα, σύμφωνα με τους όρους της συναλλαγής, να εισπράττουν αυτές τις ταμειακές ροές·
β)
δεν μπορεί να απαιτηθεί ούτε από τον εκδότη ούτε από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, βάσει της συναλλαγής, να καταβάλει στο ίδρυμα προκαταβολή ή πρόσθετες ταμειακές ροές από τα υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού.
2. Οι όροι της παραγράφου 1 στοιχείο α) θεωρείται ότι πληρούνται, όταν η συναλλαγή αφορά ένα από τα εξής:
α)
έναν ΟΣΕΚΑ, όπως ορίζεται στο άρθρο 1 παράγραφος 2 της οδηγίας 2009/65/ΕΚ·
β)
μια επιχείρηση εγκατεστημένη σε τρίτη χώρα, η οποία ασκεί δραστηριότητες παρόμοιες με εκείνες που ασκούνται από έναν ΟΣΕΚΑ και η οποία υπόκειται σε εποπτεία σύμφωνα με νομοθετική πράξη της Ένωσης ή σύμφωνα με τη νομοθεσία τρίτης χώρας η οποία εφαρμόζει εποπτικές και κανονιστικές απαιτήσεις που είναι τουλάχιστον ισοδύναμες με εκείνες που εφαρμόζονται στην Ένωση για τους ΟΣΕΚΑ.
Άρθρο 8
Έναρξη ισχύος
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 2 Οκτωβρίου 2014.