ROZHODNUTÍ RADY
ze dne 15. července 2013,
kterým se některé členské státy opravňují, aby v zájmu Evropské unie ratifikovaly protokol, kterým se mění Vídeňská úmluva o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody ze dne 21. května 1963, nebo k němu přistoupily, jakož i učinily prohlášení ohledně uplatňování příslušných vnitřních pravidel práva Unie
(2013/434/EU)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 81 odst. 2 ve spojení s čl. 218 odst. 6 písm. a) této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na souhlas Evropského parlamentu,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Unie usiluje o vytvoření společného soudního prostoru založeného na zásadě vzájemného uznávání soudních rozhodnutí.
(2)
Protokol ze dne 12. září 1997 (dále jen „protokol z roku 1997“), kterým se mění Vídeňská úmluva o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody ze dne 21. května 1963 (dále jen „Vídeňská úmluva“), byl vyjednán s cílem zlepšit odškodnění obětí škod způsobených jadernými událostmi. Je tudíž žádoucí, aby se v členských státech, které jsou smluvními stranami Vídeňské úmluvy, uplatňovala ustanovení protokolu z roku 1997.
(3)
Unie má výlučnou pravomoc, pokud jde o články XI a XII Vídeňské úmluvy v znění protokolu z roku 1997, pokud se jejich ustanovení týkají pravidel stanovených nařízením Rady (ES) č. 44/2001 ze dne 22. prosince 2000 o příslušnosti a uznávání a výkonu soudních rozhodnutí v občanských a obchodních věcech (1). Nařízení Rady (ES) č. 44/2001 bude ke dni 10. ledna 2015 nahrazeno nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1215/2012 ze dne 12. prosince 2012 o příslušnosti a uznávání a výkonu soudních rozhodnutí v občanských a obchodních věcech (2). Členské státy si ponechávají pravomoc v záležitostech, na něž se vztahuje protokol z roku 1997 a jež se netýkají práva Unie. Vzhledem k obsahu a záměru protokolu z roku 1997 nelze přijetí ustanovení protokolu spadajících do pravomoci Unie oddělit od ustanovení, která spadají do pravomoci členských států.
(4)
Vídeňská úmluva ani protokol z roku 1997 neumožňují účast regionálním organizacím pro hospodářskou integraci. Unie se proto nemůže stát smluvní stranou protokolu z roku 1997.
(5)
Členské státy, které jsou smluvními stranami Vídeňské úmluvy, a před přistoupením k Evropské unii protokol z roku 1997 neratifikovaly, by proto měly být oprávněny protokol z roku 1997 v zájmu Unie ratifikovat nebo k němu přistoupit.
(6)
Dvanáct členských států Unie, konkrétně Belgie, Německo, Řecko, Španělsko, Francie, Itálie, Nizozemsko, Portugalsko, Slovinsko, Finsko, Švédsko a Spojené království jsou smluvními stranami Pařížské úmluvy o odpovědnosti vůči třetím stranám v oblasti jaderné energie ze dne 29. července 1960, pozměněné dodatkovým protokolem ze dne 28. ledna 1964 a protokolem ze dne 16. listopadu 1982 (dále jen „Pařížská úmluva“). Pařížská úmluva stanoví režim pro odškodnění obětí škod způsobených jadernými událostmi, který vychází z podobných zásad jako Vídeňská úmluva. Protokol ze dne 12. února 2004 (dále jen „protokol z roku 2004“), kterým se mění Pařížská úmluva, zlepšuje odškodnění obětí škod způsobených jadernými událostmi. Členské státy, které jsou smluvními stranami Pařížské úmluvy, byly oprávněny rozhodnutími Rady 2004/294/ES (3) a 2007/727/ES (4), aby protokol z roku 2004 v zájmu tehdejšího Společenství ratifikovaly nebo k němu přistoupily. Je proto objektivně opodstatněné, aby toto rozhodnutí nebylo určeno těm členským státům, které jsou smluvními stranami Pařížské úmluvy a nikoli Vídeňské úmluvy.
(7)
Pět členských států Unie, konkrétně Irsko, Kypr, Lucembursko, Malta a Rakousko, kromě toho není smluvními stranami ani Vídeňské úmluvy, ani Pařížské úmluvy. Vzhledem k tomu, že protokol z roku 1997 mění Vídeňskou úmluvu a že nařízení (ES) č. 44/2001 opravňuje členské státy vázané uvedenou úmluvou, aby pokračovaly v uplatňování pravidel stanovených v úmluvě, která se týkají příslušnosti a uznávání a výkonu soudních rozhodnutí, je objektivně opodstatněné, aby bylo toto rozhodnutí určeno pouze těm členským státům, které jsou smluvními stranami Vídeňské úmluvy. Irsko, Kypr, Lucembursko, Malta a Rakousko by se tedy měly i nadále řídit pravidly obsaženými v nařízení (ES) č. 44/2001 a používat je pro oblast upravenou Vídeňskou úmluvou a protokolem z roku 1997, kterým se uvedená úmluva mění.
(8)
V důsledku toho se použití ustanovení protokolu z roku 1997, pokud jde o Unii, omezí pouze na ty členské státy, které jsou smluvními stranami Vídeňské úmluvy v okamžiku přijetí tohoto rozhodnutí.
(9)
Pravidla týkající se uznávání a výkonu soudních rozhodnutí, která jsou stanovena v článku XII Vídeňské úmluvy ve znění článku 14 protokolu z roku 1997, by neměla mít přednost před pravidly upravujícími řízení o uznávání a výkonu soudních rozhodnutí stanovenými v nařízení (ES) č. 44/2001. Členské státy, jež jsou tímto rozhodnutím oprávněny ratifikovat protokol z roku 1997 nebo k němu přistoupit, by tudíž měly učinit prohlášení stanovené v tomto rozhodnutí, aby bylo zajištěno uplatňování příslušných pravidel Unie.
(10)
Spojené království a Irsko, na něž se vztahuje Protokol č. 21 o postavení Spojeného království a Irska s ohledem na prostor svobody, bezpečnosti a práva připojený ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, se účastní přijímání a používání tohoto rozhodnutí.
(11)
V souladu s články 1 a 2 Protokolu č. 22 o postavení Dánska, připojeného ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, se Dánsko neúčastní přijímání tohoto rozhodnutí, a toto rozhodnutí pro ně není závazné ani použitelné,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Rada opravňuje Bulharsko, Českou republiku, Estonsko, Litvu, Maďarsko, Polsko a Slovensko, aby v zájmu Unie ratifikovaly protokol ze dne 12. září 1997, kterým se mění Vídeňská úmluva o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody ze dne 21. května 1963, nebo k němu přistoupily.
Znění protokolu z roku 1997 se připojuje k tomuto rozhodnutí.
Článek 2
Rada opravňuje Bulharsko, Českou republiku, Estonsko, Litvu, Maďarsko, Polsko a Slovensko, aby učinily následující prohlášení:
„Soudní rozhodnutí v záležitostech, na něž se vztahuje Protokol ze dne 12. září 1997, kterým se mění Vídeňská úmluva o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody ze dne 21. května 1963, vydaná soudem některého členského státu Evropské unie, jenž je smluvní stranou tohoto protokolu, jsou uznávána a vykonatelná v [název členského státu činícího prohlášení] v souladu s příslušnými pravidly Evropské unie v této oblasti.“
Článek 3
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Toto rozhodnutí je určeno Bulharské republice, České republice, Estonské republice, Litevské republice, Maďarsku, Polské republice a Slovenské republice v souladu se Smlouvami.
V Bruselu dne 15. července 2013.
ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 15ης Ιουλίου 2013
που εξουσιοδοτεί ορισμένα κράτη μέλη να κυρώσουν ή να προσχωρήσουν στο πρωτόκολλο το οποίο τροποποιεί τη σύμβαση της Βιέννης, της 21ης Μαΐου 1963, σχετικά με την αστική ευθύνη ως προς τις πυρηνικές ζημίες, προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να προβούν σε δήλωση σχετικά με την εφαρμογή των σχετικών εσωτερικών κανόνων του ενωσιακού δικαίου
(2013/434/ΕΕ)
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 81 παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 218 παράγραφος 6 στοιχείο α),
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Έχοντας υπόψη την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Η Ένωση εργάζεται προς την κατεύθυνση της εγκαθίδρυσης κοινού δικαστικού χώρου βασισμένου στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων.
(2)
Το πρωτόκολλο της 12ης Σεπτεμβρίου 1997 (στο εξής «πρωτόκολλο του 1997») το οποίο τροποποιεί τη σύμβαση της Βιέννης, της 21ης Μαΐου 1963, σχετικά με την αστική ευθύνη ως προς τις πυρηνικές ζημίες (στο εξής «σύμβαση της Βιέννης») έγινε αντικείμενο διαπραγματεύσεων με σκοπό να βελτιωθεί η αποζημίωση των θυμάτων ζημιών που προκαλούνται από πυρηνικά ατυχήματα. Είναι ως εκ τούτου σκόπιμο οι διατάξεις του πρωτοκόλλου του 1997 να εφαρμοστούν στα κράτη μέλη που αποτελούν συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης της Βιέννης.
(3)
Η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα όσον αφορά τα άρθρα XI και XII της σύμβασης της Βιέννης, μετά την τροποποίησή της από το πρωτόκολλο του 1997, στον βαθμό που οι εν λόγω διατάξεις επηρεάζουν τους κανόνες που θεσπίζει ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (1). Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 πρόκειται να αντικατασταθεί στις 10 Ιανουαρίου 2015 από τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (2). Τα κράτη μέλη διατηρούν την αρμοδιότητά τους στα θέματα που καλύπτει το πρωτόκολλο του 1997 και τα οποία δεν έχουν επιπτώσεις στο δίκαιο της Ένωσης. Λόγω του αντικειμένου και του σκοπού του πρωτοκόλλου του 1997, η αποδοχή των διατάξεων του πρωτοκόλλου που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Ένωσης δεν είναι δυνατόν να διαχωριστεί από τις διατάξεις που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία των κρατών μελών.
(4)
Στη σύμβαση της Βιέννης και στο πρωτόκολλο του 1997 δεν μπορούν να συμμετέχουν περιφερειακοί οργανισμοί οικονομικής ολοκλήρωσης. Ως εκ τούτου, η Ένωση δεν είναι σε θέση να καταστεί συμβαλλόμενο μέρος του πρωτοκόλλου του 1997.
(5)
Τα κράτη μέλη που αποτελούν συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης της Βιέννης και δεν κύρωσαν το πρωτόκολλο του 1997 πριν από την προσχώρησή τους στην Ένωση θα πρέπει κατά συνέπεια να εξουσιοδοτηθούν να κυρώσουν το πρωτόκολλο του 1997 προς το συμφέρον της Ένωσης ή να προσχωρήσουν σε αυτό.
(6)
Δώδεκα από τα κράτη μέλη της Ένωσης και συγκεκριμένα το Βέλγιο, η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία, οι Κάτω Χώρες, η Πορτογαλία, η Σλοβενία, η Φινλανδία, η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης των Παρισίων σχετικά με την ευθύνη τρίτων στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας, της 29ης Ιουλίου 1960, όπως τροποποιήθηκε από το πρόσθετο πρωτόκολλο της 28ης Ιανουαρίου 1964 και από το πρωτόκολλο της 16ης Νοεμβρίου 1982 (στο εξής «σύμβαση των Παρισίων»). Η σύμβαση των Παρισίων καθιερώνει ένα καθεστώς για την αποζημίωση θυμάτων ζημιών που προκλήθηκαν από πυρηνικά ατυχήματα βασισμένο σε αρχές παρόμοιες με αυτές της σύμβασης της Βιέννης. Το πρωτόκολλο της 12ης Φεβρουαρίου 2004 (στο εξής «πρωτόκολλο του 2004»), που τροποποιεί τη σύμβαση των Παρισίων, βελτιώνει την αποζημίωση για ζημιές που προκλήθηκαν από πυρηνικά ατυχήματα. Με τις αποφάσεις του Συμβουλίου 2004/294/ΕΚ (3) και 2007/727/ΕΚ (4), τα κράτη μέλη που είναι συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης των Παρισίων εξουσιοδοτήθηκαν να κυρώσουν το πρωτόκολλο του 2004, προς το συμφέρον της τότε Κοινότητας, ή να προσχωρήσουν σε αυτό. Ως εκ τούτου, δικαιολογείται αντικειμενικά το ότι η παρούσα απόφαση δεν απευθύνεται σε όσα κράτη μέλη είναι συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης των Παρισίων αλλά όχι της σύμβασης της Βιέννης.
(7)
Πέραν αυτού, πέντε κράτη μέλη της Ένωσης και συγκεκριμένα η Ιρλανδία, η Κύπρος, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα και η Αυστρία δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη ούτε της σύμβασης της Βιέννης ούτε της σύμβασης των Παρισίων. Δεδομένου ότι το πρωτόκολλο του 1997 τροποποιεί τη σύμβαση της Βιέννης και ότι ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001 εξουσιοδοτεί τα κράτη μέλη που δεσμεύονται από την εν λόγω σύμβαση να συνεχίσουν να εφαρμόζουν τους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας και αναγνώρισης και εκτέλεσης που προβλέπονται από αυτήν, δικαιολογείται αντικειμενικά το ότι η παρούσα απόφαση απευθύνεται μόνο στα κράτη μέλη που αποτελούν συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης της Βιέννης. Έτσι, η Ιρλανδία, η Κύπρος, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα και η Αυστρία θα πρέπει να συνεχίσουν να βασίζονται στους κανόνες που περιέχονται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 και να τους εφαρμόζουν στον τομέα τον οποίο καλύπτουν η σύμβαση της Βιέννης και το πρωτόκολλο του 1997 που τροποποιεί την εν λόγω σύμβαση.
(8)
Κατά συνέπεια, οι διατάξεις του πρωτοκόλλου του 1997 θα εφαρμόζονται, σε ό,τι αφορά την Ένωση, μόνο από τα κράτη μέλη που είναι συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης της Βιέννης κατά τον χρόνο έκδοσης της παρούσας απόφασης.
(9)
Οι κανόνες αναγνώρισης και εκτέλεσης των αποφάσεων που θεσπίζει το άρθρο ΧΙΙ της σύμβασης της Βιέννης, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 14 του πρωτοκόλλου του 1997, δεν θα πρέπει να υπερισχύουν των κανόνων σχετικά με τη διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης των αποφάσεων που θεσπίζει ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 44/2001. Συνεπώς, τα κράτη μέλη που εξουσιοδοτούνται να κυρώσουν το πρωτόκολλο του 1997 ή να προσχωρήσουν σε αυτό με την παρούσα απόφαση θα πρέπει να προβούν στη δήλωση που προβλέπει η παρούσα απόφαση προκειμένου να εξασφαλιστεί η εφαρμογή των σχετικών κανόνων της Ένωσης.
(10)
Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία, χώρες για τις οποίες ισχύει το πρωτόκολλο αριθ. 21 για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, που προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμμετέχουν στην έκδοση και την εφαρμογή της παρούσας απόφασης.
(11)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 σχετικά με τη θέση της Δανίας, που προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας απόφασης και δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
Το Συμβούλιο εξουσιοδοτεί τη Βουλγαρία, την Τσεχική Δημοκρατία, την Εσθονία, τη Λιθουανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Σλοβακία να κυρώσουν το πρωτόκολλο της 12ης Σεπτεμβρίου 1997 το οποίο τροποποιεί τη σύμβαση της Βιέννης, της 21ης Μαΐου 1963, σχετικά με την αστική ευθύνη ως προς τις πυρηνικές ζημίες, προς το συμφέρον της Ένωσης, ή να προσχωρήσουν σε αυτό.
Το κείμενο του πρωτοκόλλου του 1997 επισυνάπτεται στην παρούσα απόφαση.
Άρθρο 2
Το Συμβούλιο εξουσιοδοτεί τη Βουλγαρία, την Τσεχική Δημοκρατία, την Εσθονία, τη Λιθουανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Σλοβακία να προβούν στην ακόλουθη δήλωση:
«Οι αποφάσεις σχετικά με θέματα που καλύπτονται από το πρωτόκολλο της 12ης Σεπτεμβρίου 1997 το οποίο τροποποιεί τη σύμβαση της Βιέννης, της 21ης Μαΐου 1963, σχετικά με την αστική ευθύνη ως προς τις πυρηνικές ζημίες, όταν εκδίδονται από δικαστήριο κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης το οποίο είναι συμβαλλόμενο μέρος του εν λόγω πρωτοκόλλου, αναγνωρίζονται και εκτελούνται στην [όνομα του κράτους μέλους που προβαίνει στη δήλωση] σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα αυτό.».
Άρθρο 3
Η παρούσα απόφαση αρχίζει να ισχύει την επομένη της δημοσίευσής της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 4
Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στη Δημοκρατία της Βουλγαρίας, την Τσεχική Δημοκρατία, τη Δημοκρατία της Εσθονίας, τη Δημοκρατία της Λιθουανίας, την Ουγγαρία, τη Δημοκρατία της Πολωνίας και τη Σλοβακική Δημοκρατία σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Βρυξέλλες, 15 Ιουλίου 2013.