SMĚRNICE RADY 2014/48/EU
ze dne 24. března 2014,
kterou se mění směrnice 2003/48/ES o zdanění příjmů z úspor v podobě úrokových plateb
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 115 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice Rady 2003/48/ES (3) se v členských státech uplatňuje od 1. července 2005 a během prvních třech let používání se v rámci omezení daných její oblastí působnosti ukázala jako účinná. Z první zprávy Komise ze dne 15. září 2008 o jejím uplatňování však vyplývá, že plně neuspokojuje ambice vyjádřené v závěrech přijatých Radou jednomyslně na jejím zasedání ve dnech : 26. a 27. listopadu 2000. Konkrétně se směrnice nevztahuje na určité finanční nástroje, které jsou rovnocenné cenným papírům nesoucím úroky, a určité nepřímé prostředky pro držení cenných papírů nesoucích úroky.
(2)
Aby se lépe dosáhlo cíle směrnice 2003/48/ES, je nutno v prvé řadě zlepšit kvalitu informací používaných ke zjištění totožnosti a bydliště skutečných vlastníků. Platební zprostředkovatel by měl v této souvislosti použít jak datum a místo narození, tak případně daňové identifikační číslo nebo jeho ekvivalent přidělený členskými státy. Směrnice 2003/48/ES neukládá členským státům povinnost zavést daňová identifikační čísla. V této souvislosti by rovněž měly být zlepšeny informace týkající se společných účtů a jiné případy sdíleného skutečného vlastnictví.
(3)
Směrnice 2003/48/ES se vztahuje pouze na úrokové platby provedené přímo ve prospěch fyzických osob s bydlištěm v Unii. Tyto fyzické osoby tudíž mohou obcházet směrnici 2003/48/ES tím, že použijí nastrčenou právnickou osobu nebo právní uspořádání, a to zejména takové, které jsou usazeny v jurisdikci, kde zdanění příjmů vyplácených tomuto subjektu či uspořádání není zajištěno. S ohledem na opatření proti praní peněz stanovené ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2005/60/ES (4) je proto vhodné požadovat, aby platební zprostředkovatelé uplatňovali „transparentní přístup“ (tzv. look-through approach) u plateb vyplácených určitým subjektům nebo právním uspořádáním usazeným nebo majícím místo skutečného vedení v některých zemích nebo na některých územích, kde se směrnice 2003/48/ES nebo opatření za stejným nebo rovnocenným účelem neuplatňují. Platební zprostředkovatelé by měli používat informace, které mají k dispozici o skutečném vlastníkovi (skutečných vlastnících) takových subjektů či právních uspořádání, aby se zajistilo, že se uplatní směrnice 2003/48/ES, jestliže takto identifikovaným skutečným vlastníkem je fyzická osoba s bydlištěm v jiném členském státě než v tom, ve kterém je usazen platební zprostředkovatel. Za účelem omezení administrativní zátěže platebních zprostředkovatelů by měl být vypracován orientační seznam subjektů a právních uspořádání ve třetích zemích a jurisdikcích, jichž se toto opatření týká.
(4)
Rovněž by se nemělo připustit obcházení směrnice 2003/48/ES cestou umělého vytváření kanálů pro výplaty úroků prostřednictvím hospodářského subjektu usazeného mimo Unii. Je proto potřeba konkrétně stanovit povinnosti hospodářských subjektů v případě, kdy jsou si tyto hospodářské subjekty vědomy toho, že úroková platba vyplacená subjektu, který je usazen mimo územní působnost směrnice 2003/48/ES, je provedena ve prospěch fyzické osoby, o níž je jim známo, že má bydliště v jiném členském státě, a již lze považovat za jejich zákazníka. Za těchto okolností by jednání těchto hospodářských subjektů mělo být považováno za jednání platebních zprostředkovatelů. To by zejména napomohlo předcházet možnému zneužívání mezinárodní sítě finančních institucí, a to poboček, dceřiných společností a přidružených nebo holdingových společností k obcházení směrnice 2003/48/ES.
(5)
S ohledem na zkušenosti se zvyšuje potřeba vyjasnění povinnosti jednat jako platební zprostředkovatel v okamžiku přijetí úrokové platby. Zejména je nutno jasně určit zprostředkovatelské struktury, které této povinnosti podléhají. Subjekty a právní uspořádání nepodléhající účinnému zdanění by měly v okamžiku přijetí jakékoliv úrokové platby od jakéhokoliv hospodářského subjektu v předcházející části řetězce uplatňovat ustanovení směrnice 2003/48/ES. Orientační seznam takových subjektů a právních uspořádání v každém členském státě usnadní provádění nových ustanovení.
(6)
Z první zprávy o uplatňování směrnice 2003/48/ES vyplývá, že je možné ji obcházet s využitím finančních nástrojů, které jsou s ohledem na úroveň rizika, pružnost a dohodnutou návratnost rovnocenné pohledávkám. Proto je nutno zajistit, aby se uvedená směrnice nevztahovala pouze na úroky, ale také na jiné v podstatě rovnocenné příjmy.
(7)
Podobně by do oblasti působnosti směrnice 2003/48/ES měly být zahrnuty některé smlouvy o životním pojištění, které obsahují záruky návratnosti příjmů nebo jejichž plnění z více než 40 % závisí na příjmech z pohledávek nebo na rovnocenných příjmech, na které se vztahuje uvedená směrnice.
(8)
Pokud jde o investiční fondy usazené v Unii, směrnice 2003/48/ES se v současnosti vztahuje pouze na příjmy získané prostřednictvím subjektů kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP) povolených v souladu se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES (5), která mimo jiné zrušila a nahradila směrnici Rady 85/611/EHS (6). Rovnocenné příjmy ze subjektů nepatřících mezi SKIPCP spadají do oblasti působnosti směrnice 2003/48/ES pouze v případě, kdy subjekty nepatřící mezi SKIPCP jsou subjekty bez právní subjektivity, a tudíž jednají v okamžiku přijetí úrokové platby jako platební zprostředkovatelé. Aby bylo zajištěno použití stejných pravidel u všech investičních fondů nebo režimů, a to nezávisle na jejich právní formě, měl by být odkaz na směrnici 85/611/EHS uvedený ve směrnici 2003/48/ES nahrazen odkazem na jejich registraci v souladu s právem jakéhokoliv členského státu nebo na jejich statut fondu či zakládací dokumenty, které se řídí právem některého z členských států. Dále by mělo být zajištěno rovné zacházení s ohledem na Smlouvu o Evropském hospodářském prostoru.
(9)
Pokud jde o investiční fondy neusazené v některém členském státě Evropské unie nebo Evropského hospodářského prostoru, je třeba vyjasnit, že směrnice zahrnuje úroky a rovnocenné příjmy ze všech takových fondů bez ohledu na jejich právní formu a na způsob, jakým do nich investoři investují.
(10)
Měla by být vyjasněna definice úrokové platby, aby bylo jasné, že nejen přímé investice do pohledávek, ale také nepřímé investice jsou při výpočtu podílu aktiv investovaných do těchto nástrojů vzaty v potaz. Kromě toho by za účelem snadnějšího použití směrnice 2003/48/ES platebními zprostředkovateli na příjmy plynoucí ze subjektů kolektivního investování, které jsou usazeny v jiných zemích, mělo být objasněno, že se výpočet složení aktiv s ohledem na zacházení s určitými příjmy těchto subjektů řídí pravidly stanovenými v členském státě Evropské unie nebo Evropského hospodářského prostoru, ve kterém jsou tyto subjekty usazeny.
(11)
Pozitivní stránky mají jak postup, při němž je předloženo potvrzení a který umožňuje skutečným vlastníkům majícím bydliště pro daňové účely v jednom členském státě vyhnout se uplatnění srážkové daně z úrokových plateb obdržených v členském státě uvedeném v čl. 10 odst. 1 směrnice 2003/48/ES, tak alternativní postup, který spočívá ve zmocnění k poskytnutí informací státu, v němž má skutečný vlastník své bydliště. Avšak postup spočívající ve zmocnění k poskytnutí informací je pro skutečného vlastníka méně zatěžující, a proto je vhodné, aby si skuteční vlastníci mohli svůj postup zvolit.
(12)
Členské státy by měly poskytovat příslušné statistické údaje o uplatňování směrnice 2003/48/ES s cílem zlepšit kvalitu informací, které má Komise k dispozici k vyhotovení zprávy o uplatňování směrnice předkládané Radě každé tři roky.
(13)
Podle bodu 34 interinstitucionální dohody o zdokonalení tvorby právních předpisů (7) jsou členské státy vybízeny k tomu, aby jak pro sebe, tak i v zájmu Evropské unie sestavily vlastní tabulky, z nichž bude co nejvíce patrné srovnání mezi touto směrnicí a prováděcími opatřeními, a aby tyto tabulky zveřejnily.
(14)
Za účelem zajištění jednotných podmínek k provedení směrnice 2003/48/ES by Komisi měly být svěřeny prováděcí pravomoci. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 (8).
(15)
Jelikož cílů této směrnice, totiž zajištění účinného zdanění příjmů z úspor v podobě přeshraničních úrokových plateb, které jsou obecně ve všech členských státech zahrnuty do zdanitelného příjmu fyzických osob s bydlištěm pro daňové účely v členských státech, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jich z důvodu rozsahu opatření může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(16)
Směrnice 2003/48/ES by měla být změněna,
PŘIJALA TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Směrnice 2003/48/ES se mění takto:
1)
V článku 1 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby platební zprostředkovatelé a jiné hospodářské subjekty usazené na jejich území nebo případně mající na jejich území místo skutečného vedení splnili povinnosti nezbytné k provádění této směrnice, a to bez ohledu na místo usazení dlužníka, z jehož dluhu úrokové platby plynou.“
2)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 1a
Vymezení některých pojmů
Pro účely této směrnice se rozumí:
a)
‚hospodářským subjektem‘ úvěrová nebo finanční instituce, jakákoli jiná právnická osoba či fyzická osoba, která při výkonu svých profesních činností pravidelně nebo příležitostně provádí nebo připisuje úrokové platby ve smyslu této směrnice;
b)
‚místem skutečného vedení‘ subjektu s právní subjektivitou či bez právní subjektivity místo, kde jsou přijímána klíčová manažerská rozhodnutí nezbytná pro výkon činností tohoto subjektu jako celku. Pokud se taková rozhodnutí přijímají ve více než jedné zemi nebo jurisdikci, za místo skutečného vedení se považuje místo, kde je přijímána většina klíčových manažerských rozhodnutí týkajících se aktiv, z nichž plynou úrokové platby ve smyslu této směrnice;
c)
‚místem skutečného vedení‘ svěřenectví nebo jiného právního uspořádání:
i)
místo trvalého bydliště fyzické osoby, která nese hlavní odpovědnost za klíčová manažerská rozhodnutí týkající se aktiv takového právního uspořádání, nebo v případě svěřenectví místo trvalého bydliště svěřenského správce. Pokud má takovou hlavní odpovědnost více fyzických osob, za místo skutečného vedení se považuje místo trvalého bydliště osoby, která nese hlavní odpovědnost za většinu klíčových manažerských rozhodnutí týkajících se aktiv, z nichž plynou úrokové platby ve smyslu této směrnice, nebo
ii)
místo, kde právnická osoba nesoucí hlavní odpovědnost za správu aktiv daného právního uspořádání a v případě svěřenectví, kde svěřenský správce přijímá klíčová manažerská rozhodnutí týkající se takových aktiv. Pokud se klíčová manažerská rozhodnutí přijímají ve více než jedné zemi nebo jurisdikci, za místo skutečného vedení se považuje místo, kde je přijímána většina klíčových manažerských rozhodnutí týkajících se aktiv, z nichž plynou úrokové platby ve smyslu této směrnice;
d)
označením ‚podléhá účinnému zdanění‘ skutečnost, že subjekt nebo právní uspořádání má povinnost k dani ze všech svých příjmů nebo jejich části připadající na jeho účastníky, kteří nemají v daném státě bydliště, včetně veškerých úrokových plateb.“
3)
Článek 2 se nahrazuje tímto:
„Článek 2
Definice skutečného vlastníka
1. Aniž jsou dotčeny odstavce 2 až 4, pro účely této směrnice se ‚skutečným vlastníkem‘ rozumí jakákoli fyzická osoba, která přijme úrokovou platbu, nebo fyzická osoba, v jejíž prospěch je taková platba připsána, pokud neprokáže, že úroková platba nebyla provedena nebo připsána v její prospěch, a že tedy tato osoba:
a)
jedná jako platební zprostředkovatel ve smyslu čl. 4 odst. 1;
b)
jedná jménem subjektu s právní subjektivitou nebo bez právní subjektivity a hospodářskému subjektu, který provádí či připisuje úrokovou platbu, oznámí název (jméno), právní formu a adresu místa usazení subjektu a případně také adresu místa skutečného vedení subjektu, pokud se toto místo nachází v jiné zemi nebo jurisdikci;
c)
jedná jménem právního uspořádání a hospodářskému subjektu, který provádí či připisuje úrokovou platbu, oznámí případný název (jméno), právní formu, adresu místa skutečného vedení právního uspořádání a název právnické osoby nebo jméno fyzické osoby podle čl. 1a písm. c), nebo
d)
jedná jménem jiné fyzické osoby, která je skutečným vlastníkem, a v souladu s čl. 3 odst. 2 informuje platebního zprostředkovatele o totožnosti tohoto skutečného vlastníka.
2. Pokud má platební zprostředkovatel informace naznačující, že fyzická osoba, která přijímá úrokovou platbu nebo v jejíž prospěch je platba připsána, možná není skutečným vlastníkem, a v případě, že se na tuto fyzickou osobu nevztahuje odst. 1 písm. a), b) nebo c), přijme platební zprostředkovatel přiměřená opatření, aby zjistil totožnost skutečného vlastníka v souladu s čl. 3 odst. 2. Není-li platební zprostředkovatel schopen zjistit totožnost skutečného vlastníka, považuje za skutečného vlastníka danou fyzickou osobu.
3. V případě, že hospodářský subjekt, který rovněž spadá do oblasti působnosti článku 2 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/60/ES (*1), provádí či připisuje úrokovou platbu ve prospěch subjektu či právního uspořádání, které nepodléhají účinnému zdanění a které jsou usazeny nebo mají místo skutečného vedení v zemi nebo jurisdikci mimo území vymezené v článku 7 této směrnice a mimo územní působnost dohod a předpisů stanovících totožná opatření nebo opatření rovnocenná opatřením uvedené směrnice, použije se druhý až pátý pododstavec tohoto odstavce.
Platba se považuje za provedenou nebo připsanou přímo ve prospěch každé fyzické osoby, která má bydliště v jiném členském státě než hospodářský subjekt a je v čl. 3 bodě 6 směrnice 2005/60/ES definována jako skutečný vlastník daného subjektu či právního uspořádání. Totožnost dané fyzické osoby se zjistí podle opatření hloubkové kontroly klienta uvedených v článku 7 a čl. 8 odst. 1 písm. b) uvedené směrnice. Daná fyzická osoba se rovněž považuje za skutečného vlastníka pro účely této směrnice.
Pro účely prvního pododstavce se má za to, že kategorie subjektů a právních uspořádání uvedené na orientačním seznamu přílohy I nepodléhají účinnému zdanění.
Na základě informací oznámených kteroukoli fyzickou osobou jednající jménem daného subjektu nebo právního uspořádání zejména v souladu s odst. 1 písm. b) a c), nemá-li hospodářský subjekt k dispozici spolehlivější informace, z nichž vyplývá, že obdržené informace jsou pro účely použití tohoto odstavce nesprávné nebo neúplné, zjistí hospodářský subjekt uvedený v prvním pododstavci právní formu a místo usazení nebo případně místo skutečného vedení tohoto subjektu nebo právního uspořádání.
Pokud určitý subjekt nebo právní uspořádání nespadá do kategorií uvedených v příloze I nebo pokud do těchto kategorií spadá, avšak prohlašuje, že podléhá účinnému zdanění, zjistí hospodářský subjekt uvedený v prvním pododstavci, zda daný subjekt nebo právní uspořádání podléhá účinnému zdanění, na základě skutečností, které jsou obecně známy, nebo na základě úředních dokumentů předložených subjektem nebo právním uspořádáním nebo zpřístupněných prostřednictvím opatření hloubkové kontroly klientů přijatých v souladu se směrnicí 2005/60/ES.
4. Pokud se subjekt nebo právní uspořádání považuje za platebního zprostředkovatele v okamžiku přijetí úrokové platby nebo jejího připsání v souladu s čl. 4 odst. 2, má se za to, že daná úroková platba vznikla níže uvedeným fyzickým osobám, které se pro účely této směrnice považují za skutečné vlastníky:
a)
jakékoli fyzické osobě, která je oprávněna k přijetí příjmů z aktiv, z nichž daná platba plyne, nebo k přijetí jiných aktiv představujících takovou platbu v okamžiku, kdy daný subjekt nebo právní uspořádání obdrží příslušnou platbu, nebo kdy je platba připsána v jeho prospěch, v poměru k nároku takové osoby ohledně takového příjmu;
b)
pro jakoukoli část příjmu z aktiv, z nichž daná platba plyne, nebo z jiných aktiv představujících takovou platbu, k níž není oprávněna žádná z fyzických osob uvedených v písmenu a) v okamžiku, kdy daný subjekt nebo právní uspořádání obdrží příslušnou platbu nebo je tato platba připsána na jejich účet, jakákoli fyzická osoba, která přímo nebo přímo přispěla k aktivům dotčeného subjektu nebo právního uspořádání, bez ohledu na to, zda má taková fyzická osoba nárok na aktiva nebo příjmy subjektu nebo právního uspořádání;
c)
nemá-li žádná z fyzických osob podle písmene a) nebo b) společně nebo jednotlivě nárok na všechny příjmy z aktiv, z nichž plynou takové platby nebo z jiných aktiv představujících takovou platbu v okamžiku přijetí nebo připsání úrokové platby, jakékoli fyzické osobě, v poměru k jejímu nároku ohledně takového přijmu, která později získá nárok na všechna aktiva nebo jejich části, z nichž daná úroková platba plyne, nebo na jiná aktiva představující takovou úrokovou platbu. Celková výše úrokové platby, která se považuje za vzniklou takové fyzické osobě, nepřesáhne výši úrokové platby přijaté daným subjektem nebo právním uspořádáním nebo jim připsané, po odečtení jakékoli části připadající v souladu s tímto odstavcem fyzické osobě uvedené v písmenu a) nebo b).
(*1) Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/60/ES ze dne 26. října 2005 o předcházení zneužití finančního systému k praní peněz a financování terorismu (Úř. věst. L 309, 25.11.2005, s. 15).“"
4)
Články 3 a 4 se nahrazují tímto:
„Článek 3
Totožnost a bydliště skutečných vlastníků
1. Každý členský stát přijme postupy nezbytné k tomu, aby mohl platební zprostředkovatel zjistit pro účely článků 8 až 12 totožnost a bydliště skutečných vlastníků, a zajistí na svém území používání těchto postupů.
Tyto postupy musejí být v souladu s minimálními požadavky stanovenými v odstavcích 2 a 3.
2. Platební zprostředkovatel zjistí totožnost skutečného vlastníka na základě minimálních požadavků, které se liší podle počátku vztahů mezi platebním zprostředkovatelem a skutečným vlastníkem, takto:
a)
u smluvních vztahů vzniklých před 1. lednem 2004 zjistí platební zprostředkovatel totožnost skutečného vlastníka vyjádřenou jeho jménem a adresou na základě informací, jež má k dispozici, a to zejména na základě předpisů platných v členském státě, v němž je platební zprostředkovatel usazen, a v souladu se směrnicí 2005/60/ES;
b)
u smluvních vztahů vzniklých k 1. lednu 2004 nebo později nebo u transakcí provedených v této době bez existence smluvního vztahu zjistí platební zprostředkovatel totožnost skutečného vlastníka vyjádřenou jeho jménem, adresou, datem a místem narození a, v souladu se seznamem uvedeným v odstavci 4, daňovým identifikačním číslem nebo jeho ekvivalentem přiděleným členským státem, v němž má skutečný vlastník bydliště pro daňové účely. Pokud jde o smluvní vztahy vzniklé před 1. červencem 2015 nebo transakce provedené v této době bez existence smluvních vztahů, informace o dnu a místě narození se vyžadují pouze v případě, že není k dispozici takové daňové identifikační číslo nebo jeho ekvivalent.
Údaje uvedené v písmenu b) prvního pododstavce se zjistí na základě cestovního pasu nebo úředního průkazu totožnosti či jakéhokoli jiného úředního dokladu totožnosti, případně podle seznamu uvedeného v odstavci 4, předloženého skutečným vlastníkem. Pokud není jakýkoliv z těchto údajů uveden v těchto dokumentech, bude zjištěn na základě jakéhokoli jiného průkazného dokladu totožnosti předloženého skutečným vlastníkem.
3. V případě, kdy skutečný vlastník dobrovolně předloží potvrzení o daňové rezidenci vydané příslušným orgánem určité země během tří let přede dnem platby nebo pozdějším dnem, kdy se má za to, že platba je připsána skutečnému vlastníkovi, se za jeho bydliště považuje tato země. Pokud tak neučiní, za jeho bydliště se považuje země, v níž má trvalé bydliště. Platební zprostředkovatel zjistí trvalé bydliště skutečného vlastníka na základě těchto minimálních požadavků:
a)
u smluvních vztahů vzniklých před 1. lednem 2004 zjistí platební zprostředkovatel současné trvalé bydliště skutečného vlastníka na základě nejlepších informací, které má k dispozici, zejména na základě předpisů platných v členském státě, v němž je usazen, a směrnice 2005/60/ES;
b)
u smluvních vztahů vzniklých k 1. lednu 2004 a později nebo u transakcí provedených v této době bez existence smluvního vztahu zjistí platební zprostředkovatel současné trvalé bydliště skutečného vlastníka z adresy získané na základě použití postupů pro zjišťování totožnosti uvedených v odst. 2 písm. b) prvního pododstavce, která se aktualizuje na základě nejnovější dokumentace, kterou má platební zprostředkovatel k dispozici.
V případě uvedeném v písmenu b) prvního pododstavce, pokud skuteční vlastníci předkládají cestovní pas nebo úřední průkaz totožnosti či jakýkoli jiný úřední doklad totožnosti vystavený členským státem a pokud jsou podle vlastního prohlášení osobami s bydlištěm ve třetí zemi, se bydliště zjistí na základě potvrzení o daňovém bydlišti vystaveného během tří let přede dnem platby nebo pozdějším dnem, kdy se má za to, že platba je připsána skutečnému vlastníku, vydal příslušný orgán třetí země, v níž má daný skutečný vlastník podle vlastního prohlášení bydliště. Pokud takové potvrzení není předloženo, má se za to, že se bydliště skutečného vlastníka nachází v členském státě, který vydal cestovní pas, úřední průkaz totožnosti nebo jiný úřední doklad totožnosti. U skutečných vlastníků, u nichž má platební zprostředkovatel k dispozici úřední dokumentaci prokazující, že tyto osoby mají bydliště pro daňové účely v jiné zemi, než v zemi svého trvalého bydliště z důvodu výsad souvisejících s jejich diplomatickým statusem či jinými mezinárodně dohodnutými pravidly, se bydliště zjistí na základě této úřední dokumentace, kterou má platební zprostředkovatel k dispozici.
4. Každý členský stát přidělující daňová identifikační čísla nebo jejich ekvivalent uvědomí do 31. prosince 2014 Komisi o struktuře a formátu těchto čísel i o úřední dokumentaci obsahující informace o přidělených identifikačních číslech. Každý členský stát rovněž Komisi uvědomí o veškerých změnách, k nimž v této souvislosti dojde. Komise sestaví přehled obdržených informací a zveřejní jej v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Platební zprostředkovatelé
1. Hospodářský subjekt, který je usazen v jednom členském státě a který provádí úrokovou platbu nebo ji připisuje přímo ve prospěch skutečného vlastníka, je pro účely této směrnice považován za platebního zprostředkovatele.
Pro účely tohoto odstavce není podstatné, zda je dotčený hospodářský subjekt dlužníkem pohledávky či emitentem cenného papíru, z něhož plynou příjmy, nebo hospodářským subjektem, který byl dlužníkem nebo emitentem či skutečným vlastníkem pověřen platbu těchto příjmů provést nebo připsat.
Hospodářský subjekt usazený v členském státě se pro účely této směrnice rovněž považuje za platebního zprostředkovatele, jestliže jsou splněny tyto podmínky:
a)
provádí úrokovou platbu nebo ji připisuje ve prospěch jiného hospodářského subjektu, včetně stálé provozovny nebo dceřiné společnosti prvního hospodářského subjektu, usazeného mimo území uvedené v článku 7 a mimo územní působnost dohod a předpisů stanovících stejná opatření nebo opatření rovnocenná opatřením stanoveným v této směrnici, a
b)
první hospodářský subjekt má důvod se na základě dostupných informací domnívat, že druhý hospodářský subjekt vyplatí příjmy či připíše tuto platbu přímo ve prospěch skutečného vlastníka, kterým je fyzická osoba, o níž je prvnímu hospodářskému subjektu známo, že má s ohledem na článek 3 bydliště v jiném členském státě.
Pokud jsou podmínky uvedené v písmenu a) a b) prvního pododstavce splněny, platba provedená či připsaná prvním hospodářským subjektem se považuje za provedenou či připsanou přímo ve prospěch skutečného vlastníka uvedeného v písmenu b) uvedeného pododstavce.
2. Subjekt či právní uspořádání mající místo skutečného vedení v rámci určitého členského státu a nepodléhající účinnému zdanění na základě obecných pravidel pro přímé zdanění použitelných buď v tomto členském státě nebo v členském státě usazení nebo v jiné zemi nebo jurisdikci, v němž jinak sídlí pro daňové účely, je považován za platebního zprostředkovatele v okamžiku přijetí úrokové platby či jejího připsání.
Pro účely tohoto odstavce se má za to, že kategorie subjektů a právních uspořádání uvedené na orientačním seznamu přílohy II nepodléhají účinnému zdanění.
Pokud určitý subjekt nebo právní uspořádání nepatří do žádné z kategorií uvedených v orientačním seznamu přílohy II nebo pokud jsou v této příloze uvedeny, avšak prohlašují, že podléhají účinnému zdanění, zjistí hospodářský subjekt, zda daný subjekt nebo právní uspořádání podléhá účinnému zdanění, na základě skutečností, které jsou obecně známy, nebo na základě úředních dokumentů předložených tímto subjektem nebo právním uspořádáním nebo zpřístupněných prostřednictvím opatření hloubkové kontroly klientů přijatých v souladu se směrnicí 2005/60/ES.
Hospodářský subjekt, který je usazen v některém členském státě a který provádí či připisuje úrokovou platbu ve prospěch subjektu nebo právního uspořádání podle tohoto odstavce a který má místo skutečného vedení v členském státě jiném, než je stát, v němž je hospodářský subjekt usazen, sdělí příslušnému orgánu svého členského státu usazení s využitím údajů uvedených v čl. 2 odst. 3 čtvrtém pododstavci nebo jiných dostupných údajů tyto informace:
i)
pokud existuje, název subjektu nebo právního uspořádání,
ii)
jeho právní formu,
iii)
místo jeho skutečného vedení,
iv)
celkovou výši úrokové platby stanovené v souladu s článkem 8, která je subjektu nebo právnímu uspořádání vyplacena nebo připsána,
v)
datum poslední úrokové platby.
Fyzické osoby považované za skutečné vlastníky úrokové platby provedené nebo připsané ve prospěch subjektů nebo právních uspořádání podle prvního pododstavce tohoto odstavce se určí v souladu s pravidly stanovenými v čl. 2 odst. 4. Použije-li se čl. 2 odst. 4 písm. c) uvedeného článku, pak daný subjekt nebo právní uspořádání vždy, když fyzická osoba později získá nárok na aktiva, z nichž daná úroková platba plyne, nebo na jiná aktiva představující tuto úrokovou platbu, poskytne příslušnému orgánu členského státu, v němž má místo skutečného vedení, informace uvedené v čl. 8 odst. 1 druhém pododstavci. Subjekt nebo právní uspořádání svému příslušnému orgánu rovněž oznámí každou změnu místa skutečného vedení.
Povinnosti uvedené v pátém pododstavci platí 10 let ode dne přijetí nebo připsání poslední úrokové platby daným subjektem nebo právním uspořádáním nebo od posledního dne, kdy fyzická osoba získala nárok na aktiva, z nichž daná úroková platba plyne, nebo na jiná aktiva představující tuto úrokovou platbu, podle toho, co nastane později.
Pokud bylo v případě, kdy se použije čl. 2 odst. 4 písm. c), místo skutečného vedení subjektu nebo právního uspořádání přesunuto do jiného členského státu, příslušný orgán prvního členského státu sdělí příslušnému orgánu nového členského státu tyto informace:
i)
výši úrokové platby přijaté subjektem nebo právním uspořádáním nebo v jejich prospěch připsané, která dosud nebyla zahrnuta do předchozích nároků na příslušná aktiva,
ii)
datum, kdy byla poslední úroková platba daným subjektem nebo právním uspořádáním přijata nebo v jejich prospěch připsána, nebo poslední den, kdy fyzická osoba získala nárok na veškerá aktiva nebo jejich část, z nichž daná úroková platba plyne, nebo na jiná aktiva představující tuto úrokovou platbu, podle toho, co nastane později.
Tento odstavec se nepoužije, jestliže subjekt či právní uspořádání prokáže, že jde o jeden z těchto případů:
a)
jedná se o subjekt kolektivního investování či jiný fond či režim kolektivního investování ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. d) bodu i) a iii) nebo písm. e) bodu i) a iii);
b)
jedná se o instituci poskytující penzijní či pojišťovací služby nebo o podnik, který tato instituce pověřila správou svých aktiv;
c)
na základě postupů použitelných v členském státě, ve kterém má bydliště pro daňové účely nebo místo skutečného vedení, je uznán(o) za subjekt či právní uspořádání osvobozené od účinného zdanění podle obecných pravidel pro přímé zdanění, neboť slouží výhradně veřejně prospěšným dobročinným účelům;
d)
představuje sdílené skutečné vlastnictví, u něhož hospodářský subjekt provádějící či připisující platbu zjistil totožnost a bydliště všech skutečných vlastníků v souladu s článkem 3, a tudíž daný hospodářský subjekt je platebním zprostředkovatelem v souladu s odstavcem 1 tohoto článku.
3. Subjekt uvedený v odstavci 2, který se podobá subjektu kolektivního investování nebo fondu nebo režimu kolektivního investování podle odst. 2 písm. a) osmého pododstavce má možnost, aby se s ním pro účely této směrnice zacházelo jako s takovým subjektem, investičním fondem nebo režimem.
Pokud subjekt využije možnost uvedenou v prvním pododstavci tohoto odstavce, členský stát, v němž se nachází místo skutečného vedení tohoto subjektu, vystaví za tímto účelem potvrzení. Subjekt předloží toto potvrzení hospodářskému subjektu, který provádí nebo připisuje úrokovou platbu. Hospodářský subjekt je v takovém případě osvobozen od povinností stanovených v odst. 2 čtvrtém pododstavci.
Aby se zajistilo účinné uplatňování této směrnice, stanoví členské státy ohledně možnosti uvedené v prvním pododstavci tohoto odstavce podrobná pravidla určená pro subjekty, jejichž místo skutečného vedení se nachází na území těchto států.“
5)
Článek 6 se nahrazuje tímto:
„Článek 6
Definice úrokové platby
1. Pro účely této směrnice se ‚úrokovou platbou‘ rozumí:
a)
vyplacené nebo na účet připsané úroky, které souvisejí s pohledávkami jakéhokoliv druhu, ať zajištěných či nezajištěných zástavním právem na nemovitosti a majících či nemajících právo účasti na zisku dlužníka, a zvláště, příjmy z vládních cenných papírů a příjmy z obligací nebo dluhopisů, včetně prémií a výher, které se vážou k těmto cenným papírům, obligacím nebo dluhopisům; penále ukládané za pozdní platbu se za úrokovou platbu nepovažuje;
b)
jakékoliv vyplacené nebo realizované či na účet připsané příjmy, které souvisejí s cennými papíry jakéhokoliv druhu, s výjimkou případů, kdy se tyto příjmy přímo považují za úrokovou platbu v souladu s písmeny a), c), d) nebo e), a pokud
i)
podmínky návratnosti kapitálu definované ke dni emise zahrnují závazek vůči investorovi, že na konci doby platnosti obdrží nejméně 95 % investovaného kapitálu, nebo
ii)
podmínky definované ke dni emise stanoví souvislost alespoň 95 % příjmu z cenného papíru s úrokem nebo příjmem druhu uvedeného v písmenu a), c), d) nebo e);
c)
úroky vzniklé nebo kapitalizované při převodu, splacení nebo zpětném odkupu pohledávek uvedených v písmenu a) a jakékoliv příjmy vzniklé či kapitalizované při převodu, splacení nebo zpětném odkupu cenných papírů uvedených v písmenu b);
d)
příjmy plynoucí z plateb uvedených v písmenu a), b) nebo c) tohoto odstavce prováděných přímo či nepřímo prostřednictvím subjektu nebo právního uspořádání uvedeného v čl. 4 odst. 2, pokud jsou rozdělovány kterýmkoliv z těchto subjektů:
i)
subjekty kolektivního investování nebo jinými fondy či režimy kolektivního investování, jež jsou buď registrovány jako takové v souladu s právem jakéhokoliv členského státu nebo zemí Evropského hospodářského prostoru, které nejsou členy Unie, nebo mají statut fondu či zakládací dokumenty, které se řídí právem některého z těchto států či zemí, které se týká fondů nebo režimů kolektivního investování. Toto platí bez ohledu na právní formu těchto subjektů, fondů nebo režimů a bez ohledu na jakékoliv omezení vztahující se na omezenou skupinu investorů při nákupu, převodu či zpětném odkupu jeho akcií či podílů,
ii)
subjekty uplatňující možnost uvedenou v čl. 4 odst. 3,
iii)
v jakémkoli fondu či režimu kolektivního investování usazeném mimo území uvedené v článku 7 a mimo Evropský hospodářský prostor. Toto platí bez ohledu na právní formu těchto subjektů, fondů nebo režimů a bez ohledu na jakékoliv omezení vztahující se na omezenou skupinu investorů při nákupu, převodu či zpětném odkupu jeho akcií či podílů;
e)
příjmy z převodu, splacení nebo zpětného odkupu akcií či podílů v níže uvedených subjektech, investičních fondech či režimech, pokud investují přímo či nepřímo prostřednictvím jiných takových subjektů, fondů nebo režimů nebo prostřednictvím subjektů nebo právních uspořádání uvedených v čl. 4 odst. 2 více než 40 % svých aktiv do pohledávek uvedených v písmenu a) tohoto odstavce nebo do cenných papírů uvedených v jeho písmenu b):
i)
v subjektech kolektivního investování nebo jiných fondech či režimech kolektivního investování, jež jsou buď registrovány jako takové v souladu s právem jakéhokoliv členského státu nebo zemí Evropského hospodářského prostoru, které nejsou členy Unie, nebo mají statut fondu či zakládací dokumenty, které se řídí právem některého z těchto států či zemí, které se týká fondů nebo režimů kolektivního investování. Toto platí bez ohledu na právní formu těchto subjektů, fondů nebo režimů a bez ohledu na jakékoliv omezení vztahující se na omezenou skupinu investorů při nákupu, převodu či zpětném odkupu jeho akcií či podílů,
ii)
subjekty uplatňující možnost uvedenou v čl. 4 odst. 3,
iii)
v jakémkoli fondu či režimu kolektivního investování usazeném mimo území uvedené v článku 7 a mimo Evropský hospodářský prostor. Toto platí bez ohledu na právní formu těchto subjektů, fondů nebo režimů a bez ohledu na jakékoliv omezení vztahující se na omezenou skupinu investorů při nákupu, převodu či zpětném odkupu jeho akcií či podílů.
Pro účely tohoto písmene se aktiva subjektů kolektivního investování nebo subjektů nebo investičních fondů či režimů, která jsou tyto subjekty, fondy a režimy povinny podle svých dohod, smluv nebo jiné právní dokumentace držet jako zajištění, aby mohly splnit své investiční cíle, a na nichž se investor nijak nepodílí a nemá vůči nim žádné právní nároky, nepovažují za pohledávky podle písmene a) ani cenné papíry podle písmene b);
f)
plnění ze smlouvy o životním pojištění, pokud:
i)
smlouva zaručuje návratnost příjmů, nebo
ii)
skutečné plnění smlouvy je z více než 40 % vázáno na úroky nebo příjmy uvedené v písmenech a), b), c), d) a e).
Pro účely tohoto písmene se jakákoli částka splacení nebo dílčího splacení ze strany poskytovatele životního pojištění přede dnem splatnosti smlouvy o životním pojištění i jakákoli částka vyplacená poskytovatelem životního pojištění, které převyšují úhrn veškerých plateb provedených ve prospěch poskytovatele životního pojištění na základě stejné smlouvy o životním pojištění, považují za plnění ze smlouvy o životním pojištění. V případě úplného nebo částečného převodu životního pojištění na třetí osobu se hodnota převáděné smlouvy převyšující úhrn veškerých plateb ve prospěch poskytovatele životního pojištění rovněž považuje za plnění ze smlouvy o životním pojištění. Plnění ze smlouvy o životním pojištění, která stanoví pouze důchod nebo pevnou roční rentu, vyplácené po dobu nejméně pět let, se považuje za takové pouze v případě, že jde o splacení nebo převod na třetí osobu před koncem pětiletého období. Částky vyplácené výhradně ve vztahu k úmrtí, invaliditě nebo nemoci se za plnění ze smlouvy o životním pojištění nepovažují.
V případě subjektů kolektivního investování nebo jiných fondů či režimů kolektivního investování, jež jsou buď registrovány v souladu s jejich pravidly, nebo mají statut fondu či zakládací dokumenty, které se řídí jejich právem, však mají členské státy možnost příjmy podle písmene e) prvního pododstavce zahrnout do definice úrokové platby pouze v rozsahu, v jakém tyto příjmy odpovídají příjmům přímo nebo nepřímo plynoucím z úrokových plateb ve smyslu písmene a), b) nebo c) uvedeného pododstavce.
Pokud jde o tento odstavec písm. f) bod ii) prvního pododstavce, má členský stát možnost zahrnout do definice úrokové platby obdržené částky bez ohledu na složení pojistného plnění, pokud jsou vypláceny poskytovatelem životního pojištění usazeným v tomto státě nebo od něj obdrženy.
Pokud členský stát uplatní jednu či obě možnosti uvedené ve druhém a třetím pododstavci, informuje o tom Komisi. Komise zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie skutečnost, že tato možnost byla použita, a s účinkem ode dne tohoto zveřejnění je uplatnění této možnosti pro ostatní členské státy závazné.
2. Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. b), nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o výši vyplacených, realizovaných či na účet připsaných příjmů, je za úrokovou platbu považována plná výše této platby.
Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. c), nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o výši úroků nebo příjmů vzniklých nebo kapitalizovaných při převodu, splacení nebo zpětném odkupu, je za úrokovou platbu považována plná výše této platby.
Pokud jde o odst. 1 písm. d) a e) prvního pododstavce, nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o podílu příjmů, který plyne z úrokových plateb ve smyslu písmen a), b) či c) uvedeného pododstavce, je za úrokovou platbu považována celková výše příjmu.
Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. f), nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o výši plnění ze smlouvy o životním pojištění, je za úrokovou platbu považována plná výše této platby.
3. Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. e), nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o podílu aktiv investovaných do pohledávek či příslušných cenných papírů nebo do akcií či podílů definovaných v uvedeném písmenu, je tento podíl považován za vyšší než 40 %. V případě, že platební zprostředkovatel nemůže zjistit výši příjmů realizovaných skutečným vlastníkem, má se za to, že tyto příjmy odpovídají výnosům z převodu, splacení nebo zpětného odkupu akcií či podílů.
Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. f) bod ii), nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o podílu plnění, které je vázáno na úrokové platby ve smyslu písmen a), b), c), d) nebo e) uvedeného pododstavce, je tento podíl považován za vyšší než 40 %.
4. Pokud je úroková platba definovaná v odstavci 1 provedena ve prospěch subjektu nebo právního uspořádání podle čl. 4 odst. 2 nebo připsána na účet tohoto subjektu nebo právního uspořádání, má se za to, že vznikla osobě uvedené v čl. 2 odst. 4. V případě subjektu toto platí pouze tehdy, pokud daný subjekt neuplatnil možnost stanovenou v čl. 4 odst. 3.
5. Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. c) a e), mají členské státy možnost požadovat od platebních zprostředkovatelů na svém území, aby úroky či jiné příslušné příjmy za období ne delší než jeden rok přepočetli na roční základ, a takto přepočtené úroky či jiné příslušné příjmy mají možnost považovat za úrokovou platbu i v případě, že během tohoto období nedojde k žádnému převodu, zpětnému odkupu ani splacení.
6. Odchylně od odst. 1 prvního pododstavce písm. d) a e) mají členské státy možnost vyloučit z definice úrokové platby všechny příjmy ve smyslu uvedených ustanovení rozdělované subjekty kolektivního investování, jinými subjekty nebo investičními fondy nebo režimy, jejichž statut fondu či zakládací dokumenty se řídí právem členských států, pokud přímá či nepřímá investice těchto subjektů kolektivního investování, jiných subjektů nebo režimu do pohledávek podle písm. a) uvedeného pododstavce či cenných papírů podle písm. b) uvedeného pododstavce nepřevýší 15 % jejich aktiv.
Odchylně od odstavce 4 mají členské státy možnost vyloučit z definice úrokové platby v odstavci 1 úrokové platby provedené či připsané na účet subjektu či právního uspořádání uvedeného v čl. 4 odst. 2 a majícího místo skutečného vedení na jejich území, pokud přímá či nepřímá investice takového subjektu či právního uspořádání do pohledávek podle odst. 1 prvního pododstavce písm. a) či do cenných papírů podle písm. b) uvedeného pododstavce nepřesáhne 15 % jeho aktiv. V případě subjektu toto platí pouze tehdy, pokud daný subjekt neuplatnil možnost stanovenou v čl. 4 odst. 3.
Pokud členský stát uplatní jednu či obě možnosti uvedené v prvním a druhém pododstavci, informuje o tom Komisi. Komise zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie skutečnost, že tato možnost byla použita, a s účinkem ode dne tohoto zveřejnění je uplatnění této možnosti pro ostatní členské státy závazné.
7. 40 % hranice uvedené v odst. 1 prvním pododstavci písm. e), v odst. 1 prvním pododstavci písm. f) bodu ii) a v odstavci 3 se od 1. ledna 2016 mění na 25 %.
8. Podíly uvedené v odst. 1 prvním pododstavci písm. e) a v odstavci 6 se stanoví na základě investiční politiky nebo na základě investiční strategie a cílů definovaných v dokumentaci, kterou se řídí činnost příslušných subjektů kolektivního investování, jiných subjektů nebo investičních fondů či režimů.
Pro účely tohoto odstavce uvedená dokumentace zahrnuje:
a)
statut fondu či zakládací dokumenty dotyčných subjektů kolektivního investování nebo jiných subjektů nebo investičních fondů či režimů;
b)
jakoukoli dohodu, smlouvu nebo jinou právní dokumentaci uzavřenou dotyčnými subjekty kolektivního investování, jinými subjekty nebo investičními fondy či režimy, která je poskytnuta hospodářskému subjektu, a
c)
jakýkoli prospekt nebo podobný dokument vydávaný dotyčnými subjekty kolektivního investování, jinými subjekty nebo investičními fondy či režimy nebo jejich jménem, který je poskytován jejich investorům.
Pokud tato dokumentace nevymezuje investiční politiku nebo investiční strategii a cíle, tyto podíly se stanoví na základě skutečného složení aktiv subjektů kolektivního investování, jiných subjektů nebo investičních fondů či režimů, vycházejícího z průměru aktiv na začátku jejich posledního účetního období, nebo ke dni jejich první pololetní zprávy, a na konci jejich posledního účetního období před datem provedení či připsání úrokové platby platebním zprostředkovatelem skutečnému vlastníkovi. U nově založených subjektů kolektivního investování, jiných subjektů nebo investičních fondů či režimů toto skutečné složení vychází z průměru aktiv na začátku a ke dni prvního ocenění aktiv podle dokumentace, kterou se řídí činnost dotyčných subjektů kolektivního investování, jiných subjektů, fondů nebo režimů.
Složení aktiv je oceňováno v souladu s platnými pravidly daného členského státu nebo země Evropského hospodářského prostoru, která není členem Unie, kde je subjekt kolektivního investování či jiný fond nebo režim kolektivního investování registrován jako takový, nebo v souladu s právem, kterým se řídí jejich statut či zakládací dokumenty. Složení oceněné jako takové je pro jiné členské státy závazné.
9. Příjmy uvedené v odst. 1 prvním pododstavci písm. b) jsou považovány za úrokovou platbu pouze v rozsahu, v jakém byly cenné papíry, z nichž tyto příjmy plynou, poprvé emitovány k 1. červenci 2014 nebo později. Cenné papíry emitované před uvedeným datem se pro účely podílů uvedených v písm. e) uvedeného pododstavce a v odstavci 6 neberou v úvahu.
10. Plnění ze smlouvy o životním pojištění se považují za úrokovou platbu v souladu s odst. 1 prvním pododstavcem písm. f) pouze v rozsahu, v jakém byla tato smlouva o životním pojištění, z níž tato plnění plynou, poprvé uzavřena k 1. červenci 2014 nebo později.
11. Členské státy mají možnost považovat příjmy uvedené v odst. 1 prvním pododstavci písm. e) bodu i) realizované při převodu, splacení nebo zpětném odkupu akcií nebo podílů v subjektech zapsaných v rejstříku a zabývajících se kolektivním investováním, které nejsou SKIPCP povolenými podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES (*2), za úrokovou platbu pouze v rozsahu, v němž vznikly ve prospěch těchto subjektů k 1. červenci 2014 nebo později.
(*2) Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES ze dne 13. července 2009 o koordinaci právních a správních předpisů týkajících se subjektů kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP) (Úř. věst. L 302, 17.11.2009, s. 32).“"
6)
Článek 8 se nahrazuje tímto:
„Článek 8
Předkládání informací platebním zprostředkovatelem
1. Pokud má skutečný vlastník bydliště v jiném členském státě než v tom, v němž je usazen platební zprostředkovatel, předkládá platební zprostředkovatel příslušnému orgánu členského státu, v němž je sám usazen, informace v tomto minimálním rozsahu:
a)
totožnost a bydliště skutečného vlastníka zjištěné podle článku 3 nebo v případě sdíleného skutečného vlastnictví totožnost a bydliště všech skutečných vlastníků spadajících do oblasti působnosti čl. 1 odst. 1;
b)
jméno a adresu platebního zprostředkovatele;
c)
číslo účtu skutečného vlastníka nebo, pokud není číslo účtu k dispozici, označení pohledávky, z níž plyne úroková platba, nebo označení smlouvy o životním pojištění, cenného papíru nebo akcie či podílu, z nichž plyne tato platba;
d)
informace týkající se úrokové platby podle odstavce 2.
Má-li skutečný vlastník bydliště v jiném členském státě, než ve kterém má platební zprostředkovatel podle čl. 4 odst. 2 místo svého skutečného vedení, poskytne tento platební zprostředkovatel příslušnému orgánu členského státu, ve kterém má místo skutečného vedení, informace uvedené v prvním pododstavci písm. a) až d) tohoto odstavce. Kromě nich předloží tento platební zprostředkovatel tyto informace:
i)
celkovou výši přijatých nebo připsaných úrokových plateb, u kterých se má za to, že vznikly skutečným vlastníkům,
ii)
stane-li se fyzická osoba skutečným vlastníkem podle čl. 2 odst. 4 písm. c), částku, u které se má za to, že vznikne této fyzické osobě, a datum, kdy se tak stane.
2. V rámci minimálního rozsahu informací, které se týkají úrokové platby a které musí platební zprostředkovatel předložit, je nutné úrokové platby rozlišit podle níže uvedených kategorií a uvést tyto údaje:
a)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. a): výši vyplacených či připsaných úroků;
b)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. b): buď výši vyplacených, realizovaných či na účet připsaných příjmů, nebo celkovou výši platby;
c)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. c) nebo e): výši úroků nebo příjmů podle uvedených ustanovení, nebo celkovou výši výnosů z převodu, zpětného odkupu nebo splacení;
d)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. d): výši příjmů podle uvedeného ustanovení, nebo celkovou výši vyplácených prostředků;
e)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 4: výši úroků připadající na každého ze skutečných vlastníků spadajících do oblasti působnosti čl. 1 odst. 1;
f)
v případě, že členský stát uplatňuje možnost uvedenou v čl. 6 odst. 5: výši úroků nebo jiných příslušných příjmů přepočtených na roční základ;
g)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. f): buď plnění vypočtené podle uvedeného ustanovení, nebo celkovou výši platby. Pokud platební zprostředkovatel nemá v případě převodu životního pojištění na třetí osobu žádné informace o převáděné hodnotě: výši plateb ve prospěch poskytovatele životního pojištění podle smlouvy o životním pojištění.
Pokud platební zprostředkovatel hlásí celkové částky podle písmen b), c), d) a g) prvního pododstavce tohoto odstavce, oznámí tuto skutečnost příslušnému orgánu členského státu, v němž je usazen, nebo v případě platebního zprostředkovatele uvedeného v čl. 4 odst. 2 příslušnému orgánu členského státu, v němž má místo skutečného vedení.
3. V případě sdíleného skutečného vlastnictví platební zprostředkovatel informuje příslušný orgán členského státu, v němž je usazen, nebo v případě platebního zprostředkovatele uvedeného v čl. 4 odst. 2 příslušný orgán členského státu, v němž má místo skutečného vedení, o tom, zda částka nahlášená u každého skutečného vlastníka představuje celkovou částku připadající skutečným vlastníkům souhrnně, skutečný podíl náležející dotyčnému skutečnému vlastníkovi nebo rovnocenný podíl.
4. Bez ohledu na odstavec 2 mohou členské státy umožnit platebním zprostředkovatelům, aby předložili pouze tyto údaje:
a)
v případě úrokových plateb ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. a), b) nebo d): celkovou výši úroků nebo příjmů;
b)
v případě úrokových plateb ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. c) nebo e): celkovou výši výnosů z převodu, zpětného odkupu nebo splacení souvisejících s takovými platbami;
c)
v případě úrokových plateb ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. f): buď plnění, o nichž platební zprostředkovatel přímo nebo prostřednictvím svého daňového zástupce nebo příslušného orgánu jiného členského státu neinformoval příslušný orgán členského státu bydliště skutečného vlastníka podle jakéhokoli právního ustanovení odlišného od ustanovení nutných k provedení této směrnice, nebo celkovou částku vyplacenou na základě smluv o životním pojištění, z nichž tyto platby plynou.
Platební zprostředkovatel informuje, zda hlásí celkové částky podle písmen a), b) a c) prvního pododstavce tohoto odstavce.“
7)
Článek 9 se mění takto:
a)
doplňují se nové odstavce, které znějí:
„1a. Příslušný orgán členského státu, v němž je hospodářský subjekt usazen, předá informace uvedené v čl. 4 odst. 2 čtvrtém pododstavci příslušnému orgánu jiného členského státu, v němž má subjekt nebo právní uspořádání místo skutečného vedení.
1b. Přesunul-li platební zprostředkovatel ve smyslu čl. 4 odst. 2 místo skutečného vedení do jiného členského státu, předá příslušný orgán prvního členského státu informace uvedené v čl. 4 odst. 2 sedmém pododstavci příslušnému orgánu nového členského státu.“;
b)
odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. Předání informací proběhne automaticky a uskuteční se nejméně jednou ročně, do šesti měsíců po skončení daňového roku v členském státě platebního zprostředkovatele nebo hospodářského subjektu, a obsáhne tyto události, k nimž v průběhu daného roku došlo:
i)
všechny úrokové platby,
ii)
všechny události, kdy se fyzické osoby staly skutečnými vlastníky podle čl. 2 odst. 4,
iii)
všechny změny místa skutečného vedení platebního zprostředkovatele podle čl. 4 odst. 2.“
8)
Článek 10 se mění takto:
a)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Během přechodného období začínajícího dnem uvedeným v čl. 17 odst. 2 a 3 a s výhradou čl. 13 odst. 1 nemusejí Lucembursko a Rakousko používat ustanovení kapitoly II.
Těmto státům však ostatní členské státy poskytnou informace v souladu s kapitolou II.
V průběhu přechodného období je účelem této směrnice zajistit minimální účinné zdanění příjmů z úspor v podobě úrokových plateb vyplacených v jednom členském státě skutečným vlastníkům - fyzickým osobám s bydlištěm pro daňové účely v jiném členském státu.“;
b)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Na konci přechodného období musejí Lucembursko a Rakousko používat ustanovení kapitoly II a zároveň musejí přestat uplatňovat srážkovou daň i sdílení daňových výnosů podle článků 11 a 12. Pokud se Lucembursko nebo Rakousko rozhodnou používat ustanovení kapitoly II v průběhu přechodného období, ukončí uplatňování srážkové daně i sdílení daňových výnosů podle článků 11 a 12.“
9)
Článek 11 se mění takto:
a)
odstavce 1 a 2 se nahrazují tímto:
„1. V průběhu přechodného období podle článku 10, kdy má skutečný vlastník bydliště v jiném členském státu, než je ten, v němž je usazen platební zprostředkovatel, nebo v případě platebního zprostředkovatele podle čl. 4 odst. 2, v němž má takový platební zprostředkovatel místo skutečného vedení, vybírají Lucembursko a Rakousko srážkovou daň ve výši 15 % během prvních tří let přechodného období, ve výši 20 % v následujících třech letech a v dalších letech pak ve výši 35 %.
2. Platební zprostředkovatel odvede srážkovou daň takto:
a)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. a): z výše vyplacených nebo připsaných úroků;
b)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. b): z výše vyplacených, realizovaných či připsaných příjmů;
c)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. c) nebo e): buď z výše úroků nebo příjmů podle uvedených ustanovení, nebo v podobě dávky s rovnocenným účinkem, hrazené skutečným vlastníkem z celkové výše výnosů z převodu, zpětného odkupu nebo splacení;
d)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. d): z výše příjmů zmíněných v uvedeném ustanovení;
e)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 4: z výše úroků připadajících na každého ze skutečných vlastníků, kteří spadají do oblasti působnosti čl. 1 odst. 1. Celková částka, z níž je daň vybírána, nepřekročí výši úrokové platby přijaté nebo připsané subjektem nebo právním uspořádáním;
f)
v případě, že členský stát uplatňuje možnost uvedenou v čl. 6 odst. 5: z výše úroků či jiných příslušných příjmů přepočtených na roční základ;
g)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. f): z plnění vypočteného v souladu s uvedeným ustanovením. Členské státy mohou umožnit platebním zprostředkovatelům vybírat srážkovou daň pouze z plnění, o nichž platební zprostředkovatel nebo jeho daňový zástupce podle jakéhokoli právního ustanovení odlišného od ustanovení nutných k provedení této směrnice dosud neinformoval příslušný orgán členského státu bydliště skutečného vlastníka.
Při převádění výnosů ze srážkové daně příslušnému orgánu jej platební zprostředkovatel informuje o počtu skutečných vlastníků, jichž se týká výběr srážkové daně, rozdělených podle příslušných členských států, v nichž mají skuteční vlastníci bydliště.“;
b)
v odstavci 3 se slova „Pro účely písmen a) a b) odstavce 2“ nahrazují slovy „Pro účely odst. 2 písm. a), b) a c)“;
c)
odstavec 5 se nahrazuje tímto:
„5. V průběhu přechodného období mohou členské státy vybírající srážkovou daň stanovit, že hospodářský subjekt provádějící či připisující úrokovou platbu ve prospěch subjektu či právního uspořádání podle čl. 4 odst. 2, jenž má místo skutečného vedení v jiném členském státě, bude namísto takového subjektu či právního uspořádání považován za platebního zprostředkovatele, a členské státy z těchto úroků vyměří srážkovou daň, pokud subjekt či právní uspořádání neposkytne oficiální souhlas k tomu, aby byl v souladu se čl. 4 odst. 2 čtvrtým pododstavcem sdělen jeho název, pokud existuje, právní forma, místo skutečného vedení a celková výše úroků vyplacených či připsaných v jeho prospěch.“
10)
Článek 13 se nahrazuje tímto:
„Článek 13
Výjimky z uplatňování srážkové daně
1. Členské státy vybírající srážkovou daň podle článku 11 stanoví níže uvedené postupy s cílem zajistit, aby skutečný vlastník mohl žádat, aby u něj srážková daň nebyla uplatněna:
a)
postup, který skutečnému vlastníkovi umožní výslovně zmocnit platebního zprostředkovatele k poskytnutí informací podle kapitoly II s tím, že se toto zmocnění bude vztahovat na veškeré úrokové platby provedené tímto platebním zprostředkovatelem a připadající na skutečného vlastníka; v takovém případě se použije článek 9;
b)
postup zaručující, že se srážková daň nevybere v případech, kdy skutečný vlastník předloží svému platebnímu zprostředkovateli potvrzení vydané na své jméno příslušným orgánem členského státu, v němž má bydliště pro daňové účely, podle odstavce 2.
2. Na žádost skutečného vlastníka vystaví příslušný orgán členského státu, v němž má skutečný vlastník bydliště pro daňové účely, potvrzení, které obsahuje tyto údaje:
a)
jméno, adresu a daňové číslo nebo jeho ekvivalent skutečného vlastníka a datum a místo narození skutečného vlastníka;
b)
jméno a adresu platebního zprostředkovatele;
c)
číslo účtu skutečného vlastníka nebo, pokud není číslo účtu k dispozici, označení cenného papíru.
Toto potvrzení je platné maximálně po dobu tří let. Potvrzení je vydáno všem skutečným vlastníkům, kteří o ně požádají, do dvou měsíců po předložení žádosti.“
11)
Článek 14 se mění takto:
a)
v odstavci 2 se první věta nahrazuje tímto:
„Pokud úroková platba připadající skutečnému vlastníkovi podléhá v členském státě platebního zprostředkovatele srážkové dani, započte členský stát, v němž má skutečný vlastník bydliště pro daňové účely, skutečnému vlastníkovi daň ve výši daně sražené podle vnitrostátního práva tohoto členského státu.“;
b)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Pokud úroková platba připadající skutečnému vlastníkovi podléhá kromě srážkové daně uvedené v článku 11 ještě jinému druhu srážkové daně a členský stát, v němž má skutečný vlastník bydliště pro daňové účely, započte tuto jinou srážkovou daň v souladu se svými vnitrostátním právem nebo smlouvami o zamezení dvojího zdanění, započte se tato jiná srážková daň před uplatněním postupu stanoveného v odstavci 2.“
12)
V čl. 15 odst. 1 druhém pododstavci se slova „v příloze“ nahrazují slovy „v příloze III“.
13)
V článku 18 se první věta nahrazuje tímto:
„Komise předloží každé tři roky Radě zprávu o fungování této směrnice na základě statistických údajů uvedených v příloze IV, které poskytne Komisi každý členský stát.“
14)
Vkládají se nové články, které znějí:
„Článek 18a
Prováděcí opatření
1. Komise může postupem podle čl. 18b odst. 2 přijmout opatření pro tyto účely:
a)
upřesnění poskytovatelů dat, jež by mohli platební zprostředkovatelé využít k získání informací potřebných ke správnému zacházení pro účely čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. b), d) a e);
b)
stanovení společných formátů a praktických postupů nezbytných pro elektronickou výměnu informací uvedených v článku 9;
c)
stanovení společných formulářů pro potvrzení a jiné dokumenty, které usnadňují uplatňování této směrnice, zejména pro dokumenty vystavované v členských státech vybírajících srážkovou daň, které jsou používány pro účely článku 14 členským státem, v němž má skutečný vlastník své bydliště pro daňové účely.
2. Na žádost přímo dotčených členských států Komise aktualizuje seznam uvedený v příloze III.
Článek 18b
Výbor
1. Komisi je nápomocen Výbor pro správní spolupráci při zdanění (dále jen ‚výbor‘).
2. Pokud se odkazuje na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.“
15)
Příloha se mění v souladu s přílohou této směrnice.
Článek 2
1. Členské státy přijmou a zveřejní do 1. ledna 2016 právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí. Neprodleně sdělí Komisi znění těchto předpisů.
Členské státy použijí tyto předpisy od prvního dne třetího kalendářního roku následujícího po kalendářním roce, v němž vstoupí tato směrnice v platnost.
Předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 3
Tato směrnice vstupuje v platnost dnem vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Tato směrnice je určena členským státům.
V Bruselu dne 24. března 2014.
ΟΔΗΓΙΑ 2014/48/ΕΕ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
της 24ης Μαρτίου 2014
για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/48/ΕΚ για τη φορολόγηση των υπό μορφή τόκων εισοδημάτων από αποταμιεύσεις
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη: τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 115,
την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1),
τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (2),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Η οδηγία 2003/48/ΕΚ του Συμβουλίου (3) εφαρμόζεται στα κράτη μέλη από την 1η Ιουλίου 2005 και αποδείχθηκε αποτελεσματική κατά τα πρώτα τρία έτη εφαρμογής της, εντός των ορίων που θέτει το πεδίο εφαρμογής της. Ωστόσο, από την πρώτη έκθεση της Επιτροπής, της 15ης Σεπτεμβρίου 2008, σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας, συνάγεται ότι η εν λόγω οδηγία δεν ανταποκρίνεται πλήρως στις προσδοκίες που διατυπώθηκαν στα συμπεράσματα τα οποία εγκρίθηκαν ομόφωνα από το Συμβούλιο κατά τη σύνοδό του στις 26 και 27 Νοεμβρίου 2000. Ειδικότερα, δεν καλύπτονται ορισμένα χρηματοπιστωτικά μέσα που είναι ισοδύναμα με τοκοφόρους τίτλους και ορισμένα έμμεσα μέσα κατοχής των τίτλων αυτών.
(2)
Για την καλύτερη επίτευξη του στόχου της οδηγίας 2003/48/ΕΚ, προέχει καταρχάς να βελτιωθεί η ποιότητα των πληροφοριών που χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό της ταυτότητας και της κατοικίας των πραγματικών δικαιούχων. Ως εκ τούτου, ο φορέας πληρωμής θα πρέπει να χρησιμοποιεί τα στοιχεία που αφορούν τόσο την ημερομηνία και τον τόπο γέννησης όσο και τον αριθμό φορολογικού μητρώου ή τυχόν ισοδύναμα στοιχεία που παρέχονται από τα κράτη μέλη. Η οδηγία 2003/48/ΕΚ δεν επιβάλλει υποχρέωση στα κράτη μέλη να εισαγάγουν αριθμούς φορολογικού μητρώου. Ως εκ τούτου, θα πρέπει επίσης να βελτιωθεί η κοινοποίηση των πληροφοριακών στοιχείων για τους κοινούς λογαριασμούς και άλλες περιπτώσεις πραγματικής συγκυριότητας.
(3)
Η οδηγία 2003/48/ΕΚ εφαρμόζεται μόνο σε τόκους που καταβάλλονται προς άμεσο όφελος φυσικών προσώπων που κατοικούν στην Ένωση. Τα πρόσωπα αυτά μπορούν συνεπώς να παρακάμψουν την οδηγία 2003/48/ΕΚ χρησιμοποιώντας μια παρένθετη οντότητα ή νομικό μόρφωμα, ιδίως αν είναι εγκατεστημένα σε περιοχή δικαιοδοσίας στην οποία δεν διασφαλίζεται η φορολόγηση των εισοδημάτων που καταβάλλονται στην εν λόγω οντότητα ή στο μόρφωμα. Έχοντας επίσης υπόψη τα μέτρα καταπολέμησης της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες τα οποία θεσπίζει η οδηγία 2005/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (4), κρίνεται συνεπώς ενδεδειγμένο να ζητείται από τους φορείς πληρωμής να εφαρμόζουν μια μέθοδο διαφάνειας στις πληρωμές που πραγματοποιούνται προς ορισμένες οντότητες ή νομικά μορφώματα εγκατεστημένα ή έχοντα τον τόπο ουσιαστικής διεύθυνσής τους σε ορισμένες χώρες ή εδάφη όπου δεν ισχύουν η οδηγία 2003/48/ΕΚ ή μέτρα ισοδύναμου αποτελέσματος. Οι εν λόγω φορείς πληρωμής θα πρέπει να χρησιμοποιούν τα πληροφοριακά στοιχεία που έχουν ήδη στη διάθεσή τους σχετικά με τον (τους) πραγματικό(-ούς) δικαιούχο(-ους) τέτοιων οντοτήτων ή νομικών μορφωμάτων με σκοπό την εξασφάλιση της εφαρμογής της οδηγίας 2003/48/ΕΚ όταν ο πραγματικός δικαιούχος που εντοπίζεται με αυτόν τον τρόπο είναι ιδιώτης μόνιμος κάτοικος κράτους μέλους άλλου από εκείνο στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο φορέας πληρωμής. Προκειμένου να μειωθεί ο διοικητικός φόρτος που βαρύνει τους φορείς πληρωμής, θα πρέπει να καταρτισθεί ενδεικτικός κατάλογος οντοτήτων και νομικών μορφωμάτων εγκατεστημένων σε τρίτες χώρες και δικαιοδοσιών τις οποίες αφορά το εν λόγω μέτρο.
(4)
Θα πρέπει επίσης να αποφευχθεί η τεχνητή παράκαμψη της οδηγίας 2003/48/ΕΚ μέσω της πληρωμής εισοδημάτων υπό μορφή τόκων μέσω οικονομικών φορέων εγκατεστημένων εκτός της Ένωσης. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο να αποσαφηνιστούν οι αρμοδιότητες των οικονομικών φορέων όταν γνωρίζουν ότι η πληρωμή τόκων που πραγματοποιείται υπέρ ενός φορέα εγκατεστημένου εκτός του εδαφικού πεδίου εφαρμογής της οδηγίας 2003/48/ΕΚ γίνεται προς όφελος φυσικού προσώπου, για το οποίο γνωρίζουν ότι είναι κάτοικος άλλου κράτους μέλους και το οποίο μπορούν να θεωρήσουν ως πελάτη τους. Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρείται ότι οι εν λόγω οικονομικοί φορείς ενεργούν ως φορείς πληρωμής. Το μέτρο αυτό θα επιτρέψει ειδικότερα την πρόληψη ενδεχόμενης κατάχρησης του διεθνούς δικτύου χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ήτοι υποκαταστημάτων, θυγατρικών, συνδεδεμένων ή μητρικών εταιρειών, με σκοπό την καταστρατήγηση των διατάξεων της οδηγίας 2003/48/ΕΚ.
(5)
Η εμπειρία έχει καταδείξει ότι πρέπει να αποσαφηνιστεί η υποχρέωση να ενεργεί κάποιος ως φορέας πληρωμής κατά την είσπραξη εισοδημάτων από τόκους. Το κυριότερο είναι να προσδιορίζονται σαφώς οι ενδιάμεσες δομές που υπόκεινται σε αυτή την υποχρέωση. Οι οντότητες και τα νομικά μορφώματα τα οποία δεν υπόκεινται σε πραγματική φορολόγηση πρέπει να εφαρμόζουν τις διατάξεις της οδηγίας 2003/48/ΕΚ κατά την είσπραξη των τόκων που προέρχονται από οποιονδήποτε οικονομικό φορέα προηγούμενου σταδίου. Ένας ενδεικτικός κατάλογος ανάλογων οντοτήτων και νομικών μορφωμάτων σε κάθε κράτος μέλος θα διευκολύνει την εφαρμογή των νέων διατάξεων.
(6)
Από την πρώτη έκθεση σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας 2003/48/ΕΚ συνάγεται ότι η οδηγία μπορεί να παρακαμφθεί με τη χρήση χρηματοπιστωτικών μέσων τα οποία, όσον αφορά το επίπεδο κινδύνου, την ευελιξία και τη συμφωνημένη απόδοση, ισοδυναμούν με απαιτήσεις. Είναι συνεπώς αναγκαίο να διασφαλιστεί ότι η οδηγία δεν καλύπτει απλώς τους τόκους, αλλά και άλλα κατ' ουσίαν ισοδύναμα εισοδήματα.
(7)
Ομοίως, οι συμβάσεις ασφάλισης ζωής που περιλαμβάνουν εγγυημένη εισοδηματική απόδοση ή των οποίων η απόδοση συνδέεται σε ποσοστό άνω του 40 % με τα εισοδήματα που προέρχονται από απαιτήσεις ή με ισοδύναμα εισοδήματα που καλύπτονται από την οδηγία 2003/48/ΕΚ, θα πρέπει να περιληφθούν στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας.
(8)
Όσον αφορά τα επενδυτικά ταμεία που είναι εγκατεστημένα στην Ένωση, η οδηγία 2003/48/ΕΚ καλύπτει προς το παρόν μόνο τα εισοδήματα που διανέμονται από τους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες (ΟΣΕΚΑ) που είναι εγκεκριμένοι σύμφωνα με την οδηγία 2009/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (5), η οποία, μεταξύ άλλων, κατήργησε και αντικατέστησε την οδηγία 85/611/ΕΟΚ του Συμβουλίου (6). Τα ισοδύναμα εισοδήματα που προέρχονται από μη ΟΣΕΚΑ εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2003/48/ΕΚ μόνον όταν οι μη ΟΣΕΚΑ είναι οντότητες χωρίς νομική προσωπικότητα και συνεπώς ενεργούν ως φορείς πληρωμής κατά την είσπραξη των τόκων. Για να διασφαλίζεται η εφαρμογή των ίδιων κανόνων σε όλα τα επενδυτικά ταμεία ή μηχανισμούς επενδύσεων, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής τους, θα πρέπει να αντικατασταθεί στην οδηγία 2003/48/ΕΚ η παραπομπή προς την οδηγία 85/611/ΕΟΚ με παραπομπή στον αριθμό μητρώου σύμφωνα με το δίκαιο ενός κράτους μέλους ή στους κανόνες λειτουργίας ή καταστατικά έγγραφα που διέπονται από το δίκαιο ενός από τα κράτη μέλη. Επιπλέον, θα πρέπει να διασφαλίζεται ίση μεταχείριση λαμβανομένης υπόψη της Συνθήκης για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο.
(9)
Όσον αφορά τα επενδυτικά ταμεία που δεν είναι εγκατεστημένα σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, είναι ανάγκη να αποσαφηνιστεί ότι η οδηγία καλύπτει τους τόκους και τα ισοδύναμα εισοδήματα που προέρχονται από όλα τα εν λόγω ταμεία, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής τους και του τρόπου με τον οποίο προτείνονται στους επενδυτές.
(10)
Θα πρέπει να αποσαφηνιστεί ο ορισμός των τόκων έτσι ώστε να διασφαλίζεται ότι κατά τον υπολογισμό του ποσοστού των στοιχείων ενεργητικού που επενδύονται στα μέσα αυτά δεν λαμβάνονται υπόψη μόνο οι άμεσες επενδύσεις σε απαιτήσεις, αλλά και οι έμμεσες επενδύσεις. Εξάλλου, για να διευκολυνθεί η από τους φορείς πληρωμής εφαρμογή της οδηγίας 2003/48/ΕΚ στα εισοδήματα που προέρχονται από οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων εγκατεστημένους σε άλλες χώρες, θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι ο υπολογισμός της σύνθεσης των στοιχείων ενεργητικού για τη μεταχείριση ορισμένων εισοδημάτων των οργανισμών αυτών διέπεται από τους κανόνες που ισχύουν στο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου στο οποίο είναι εγκατεστημένοι.
(11)
Τόσο η διαδικασία πιστοποίησης που επιτρέπει στους πραγματικούς δικαιούχους που έχουν τη φορολογική τους κατοικία σε κάποιο κράτος μέλος να αποφεύγουν την παρακράτηση φόρου στην πηγή για τους τόκους που λαμβάνουν σε κράτος μέλος το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 10 παράγραφος 1 της οδηγίας 2003/48/ΕΚ, όσο και η εναλλακτική διαδικασία, δηλαδή η εκούσια γνωστοποίηση στοιχείων στο κράτος κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου, έχουν τα πλεονεκτήματά τους. Ωστόσο, η διαδικασία της εκούσιας γνωστοποίησης είναι λιγότερο επαχθής για τον πραγματικό δικαιούχο και είναι συνεπώς σκόπιμο να παρέχεται στους πραγματικούς δικαιούχους η δυνατότητα επιλογής της διαδικασίας.
(12)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να παρέχουν στατιστικά στοιχεία χρήσιμα για την εφαρμογή της οδηγίας 2003/48/ΕΚ ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα των πληροφοριών που διαθέτει η Επιτροπή για την κατάρτιση της έκθεσης σχετικά με την εφαρμογή της ανωτέρω οδηγίας η οποία υποβάλλεται στο Συμβούλιο ανά τριετία.
(13)
Σύμφωνα με το σημείο 34 της διοργανικής συμφωνίας για τη βελτίωση της νομοθεσίας (7), τα κράτη μέλη παροτρύνονται να καταρτίζουν, προς ιδία χρήση και προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τους δικούς τους πίνακες, οι οποίοι αποτυπώνουν, στο μέτρο του δυνατού, την αντιστοιχία της οδηγίας με τα μέτρα μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο, και να τους δημοσιοποιούν.
(14)
Προκειμένου να διασφαλισθούν ομοιόμορφες συνθήκες για την εφαρμογή της οδηγίας 2003/48/ΕΚ, θα πρέπει να ανατεθούν εκτελεστικές αρμοδιότητες στην Επιτροπή. Οι εν λόγω αρμοδιότητες θα πρέπει να ασκούνται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 182/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (8).
(15)
Δεδομένου ότι οι στόχοι της παρούσας οδηγίας, ήτοι η αποτελεσματική φορολόγηση των υπό μορφή τόκων εισοδημάτων από αποταμιεύσεις που περιλαμβάνονται γενικά στο φορολογητέο εισόδημα φυσικών προσώπων που κατοικούν σε όλα τα κράτη μέλη, δεν μπορούν να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη, μπορούν όμως, λόγω του εύρους της δράσης, να επιτευχθούν καλύτερα σε επίπεδο Ένωσης, η Ένωση μπορεί να λάβει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, όπως ορίζεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως ορίζεται στο ίδιο άρθρο, η παρούσα οδηγία δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη αυτών των στόχων.
(16)
Η οδηγία 2003/48/ΕΚ θα πρέπει να τροποποιηθεί,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:
Άρθρο 1
Η οδηγία 2003/48/ΕΚ τροποποιείται ως εξής:
1)
Στο άρθρο 1, η παράγραφος 2 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«2. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσουν την εκτέλεση των καθηκόντων που είναι αναγκαία για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας από τους φορείς πληρωμής και τους λοιπούς οικονομικούς φορείς που είναι εγκατεστημένοι ή έχουν ενδεχομένως την ουσιαστική τους διεύθυνση στο έδαφός τους, ανεξαρτήτως του τόπου εγκατάστασης του οφειλέτη της απαίτησης που παράγει τους τόκους».
2)
Παρεμβάλλεται το ακόλουθο άρθρο:
«Άρθρο 1α
Ορισμοί ορισμένων όρων
Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας:
α)
ως “οικονομικός φορέας” νοείται πιστωτικό ή χρηματοοικονομικό ίδρυμα, κάθε άλλο νομικό ή φυσικό πρόσωπο το οποίο, σε τακτική βάση ή περιστασιακά, πραγματοποιεί ή διασφαλίζει την καταβολή τόκου κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας ενώ παράλληλα ενεργεί στο πλαίσιο της άσκησης της επαγγελματικής του δραστηριότητας·
β)
ως “τόπος ουσιαστικής διεύθυνσης” μίας οντότητας, με ή χωρίς νομική προσωπικότητα, νοείται ο τόπος όπου λαμβάνονται οι βασικές διαχειριστικές αποφάσεις που είναι απαραίτητες για τη διεξαγωγή της όλης δραστηριότητας της οντότητας. Όταν τέτοιες αποφάσεις λαμβάνονται σε περισσότερες της μίας χώρες ή περιοχής δικαιοδοσίας, η ουσιαστική διεύθυνση θεωρείται ότι βρίσκεται στον τόπο όπου λαμβάνονται οι περισσότερες βασικές διαχειριστικές αποφάσεις σχετικά με τα περιουσιακά στοιχεία που παράγουν τόκους κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας·
γ)
ως “τόπος ουσιαστικής διεύθυνσης” ενός καταπιστεύματος (trust) ή άλλου νομικού μορφώματος νοείται:
i)
είτε η μόνιμη διεύθυνση του φυσικού προσώπου το οποίο έχει την κύρια ευθύνη της διαχείρισης των περιουσιακών στοιχείων του νομικού μορφώματος, στη δε περίπτωση καταπιστεύματος η μόνιμη διεύθυνση του καταπιστευματία (trustee). Όταν περισσότερα του ενός φυσικά πρόσωπα έχουν την εν λόγω κύρια ευθύνη, η ουσιαστική διεύθυνση θεωρείται ότι βρίσκεται στη μόνιμη διεύθυνση του προσώπου που έχει την κύρια ευθύνη για τις περισσότερες βασικές διαχειριστικές αποφάσεις σχετικά με τα περιουσιακά στοιχεία που παράγουν τόκους κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας,
ii)
είτε η διεύθυνση όπου το νομικό πρόσωπο, το οποίο έχει την κύρια ευθύνη της διαχείρισης των περιουσιακών στοιχείων του νομικού μορφώματος, ή στην περίπτωση καταπιστεύματος ο καταπιστευματίας (trustee), λαμβάνει τις βασικές διαχειριστικές αποφάσεις σχετικά με τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία. Όταν οι βασικές διαχειριστικές αποφάσεις λαμβάνονται σε περισσότερες της μίας χώρες ή περιοχές δικαιοδοσίας, η ουσιαστική διεύθυνση θεωρείται ότι βρίσκεται στον τόπο όπου λαμβάνονται οι περισσότερες βασικές διαχειριστικές αποφάσεις σχετικά με τα περιουσιακά στοιχεία που παράγουν τόκους κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας·
δ)
ως “υποκείμενη σε πραγματική φορολόγηση” νοείται μια οντότητα ή νομικό μόρφωμα που υπέχει φορολογική υποχρέωση ως προς όλα τα εισοδήματά του ή το μέρος των εισοδημάτων του που είναι αποδοτέα σε συμμετέχοντες μη κατοίκους, μεταξύ άλλων από πληρωμές τόκων.».
3)
Το άρθρο 2 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«Άρθρο 2
Ορισμός του δικαιούχου
1. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας και με την επιφύλαξη των παραγράφων 2 έως 4, ως “πραγματικός δικαιούχος” νοείται κάθε φυσικό πρόσωπο στο οποίο καταβάλλονται τόκοι ή κάθε φυσικό πρόσωπο προς όφελος του οποίου εξασφαλίζεται πληρωμή τόκων, εκτός εάν προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία ότι η πληρωμή των τόκων δεν πραγματοποιήθηκε ή εξασφαλίστηκε για δικό του λογαριασμό, δηλαδή ότι:
α)
ενεργεί ως φορέας πληρωμής κατά την έννοια του άρθρου 4 παράγραφος 1·
β)
ενεργεί εξ ονόματος οντότητας με ή χωρίς νομική προσωπικότητα και γνωστοποιεί στον οικονομικό φορέα ο οποίος πραγματοποιεί ή εξασφαλίζει την πληρωμή των τόκων την επωνυμία, τη νομική μορφή, τη διεύθυνση του τόπου εγκατάστασης της οντότητας και, εάν αυτή βρίσκεται σε άλλη χώρα ή περιοχή δικαιοδοσίας, τη διεύθυνση του τόπου της ουσιαστικής διεύθυνσης της οντότητας·
γ)
ενεργεί εξ ονόματος νομικού μορφώματος και γνωστοποιεί στον οικονομικό φορέα ο οποίος πραγματοποιεί ή εξασφαλίζει την πληρωμή των τόκων την τυχόν επωνυμία, τη νομική μορφή, τη διεύθυνση του τόπου της ουσιαστικής διεύθυνσης του νομικού μορφώματος και το όνομα του νομικού ή φυσικού προσώπου που αναφέρεται στο άρθρο 1α στοιχείο γ)· ή
δ)
ενεργεί εξ ονόματος άλλου φυσικού προσώπου που είναι ο πραγματικός δικαιούχος και αποκαλύπτει στον φορέα πληρωμής τα στοιχεία ταυτότητας του πραγματικού δικαιούχου σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 2.
2. Σε περίπτωση που ένας φορέας πληρωμής έχει πληροφορίες που υποδεικνύουν ότι το άτομο το οποίο εισπράττει τόκους ή υπέρ του οποίου εξασφαλίζονται τόκοι ενδέχεται να μην είναι ο πραγματικός δικαιούχος, και σε περίπτωση που τo στοιχείo α), β) ή γ) της παραγράφου 1 δεν εφαρμόζεται στο άτομο αυτό, ο φορέας προβαίνει στις δέουσες ενέργειες για να καθορίσει την ταυτότητα του πραγματικού δικαιούχου κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 3 παράγραφος 2. Αν ο φορέας πληρωμής αδυνατεί να προσδιορίσει τον πραγματικό δικαιούχο, το εν λόγω φυσικό πρόσωπο θεωρείται ως πραγματικός δικαιούχος.
3. Σε περίπτωση που οικονομικός φορέας ο οποίος επίσης εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 2 της οδηγίας 2005/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (*1) καταβάλλει τόκους ή εξασφαλίζει την καταβολή τόκων σε οντότητα ή νομικό μόρφωμα που δεν υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση και είναι εγκατεστημένο ή έχει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης σε χώρα ή δικαιοδοτική ενότητα εκτός του οριζόμενου στο άρθρο 7 της παρούσας οδηγίας εδάφους και εκτός του πεδίου εδαφικής εφαρμογής των συμφωνιών και διακανονισμών που προβλέπουν τα ίδια ή ισοδύναμα μέτρα με εκείνα της παρούσης οδηγίας, εφαρμόζονται το δεύτερο έως πέμπτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου.
Η πληρωμή θεωρείται ότι έχει γίνει ή εξασφαλιστεί προς το άμεσο όφελος οποιουδήποτε ατόμου που κατοικεί σε κράτος μέλος άλλο από εκείνο του οικονομικού φορέα και το οποίο ορίζεται κατά την έννοια του άρθρου 3 παράγραφος 6 της οδηγίας 2005/60/ΕΚ ως ο πραγματικός δικαιούχος της οντότητας ή του νομικού μορφώματος. Η ταυτότητα του ατόμου αυτού προσδιορίζεται σύμφωνα με τα μέτρα δέουσας μέριμνας για τον πελάτη που προβλέπονται στο άρθρο 7 και στο άρθρο 8 παράγραφος 1 στοιχείο β) της εν λόγω οδηγίας. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, το εν λόγω άτομο θεωρείται ωσαύτως ο πραγματικός δικαιούχος.
Για τους σκοπούς του πρώτου εδαφίου, οι κατηγορίες οντοτήτων και νομικών μορφωμάτων που αναφέρονται στον ενδεικτικό κατάλογο του παραρτήματος I θεωρούνται ότι δεν υπόκεινται σε πραγματική φορολόγηση.
Ο οικονομικός φορέας περί του οποίου το πρώτο εδάφιο προσδιορίζει τη νομική μορφή και τον τόπο εγκατάστασης ή ενδεχομένως τον τόπο ουσιαστικής διεύθυνσης της οντότητας ή του νομικού μορφώματος, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που του αποκαλύπτει οποιοδήποτε άτομο ενεργεί εξ ονόματος της οντότητας ή του νομικού μορφώματος και ειδικότερα σύμφωνα με τα στοιχεία β) και γ) της παραγράφου 1, παρεκτός εάν ο οικονομικός φορέας διαθέτει πιο αξιόπιστες πληροφορίες που υποδεικνύουν ότι οι παραληφθείσες πληροφορίες είναι ανακριβείς ή ελλιπείς για τους σκοπούς της εφαρμογής της παρούσας παραγράφου.
Όταν μια οντότητα ή ένα νομικό μόρφωμα δεν εμπίπτει στις κατηγορίες που αναφέρονται στο παράρτημα I ή όταν εμπίπτει σε αυτές τις κατηγορίες αλλά ισχυρίζεται ότι υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση, ο οικονομικός φορέας που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο προσδιορίζει το κατά πόσον υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση βάσει γενικώς αναγνωρισμένων περιστάσεων ή βάσει επίσημων εγγράφων που προσκομίζει η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που καθίστανται διαθέσιμα μέσω μέτρων δέουσας μέριμνας για τον πελάτη λαμβανόμενων σύμφωνα με την οδηγία 2005/60/ΕΚ.
4. Σε περίπτωση που οντότητα ή νομικό μόρφωμα θεωρείται φορέας πληρωμής κατά την είσπραξη τόκων ή την εξασφάλιση της πληρωμής τους κατά την έννοια του άρθρου 4 παράγραφος 2, η πληρωμή των τόκων θεωρείται ότι περιέρχεται στα κατωτέρω αναφερόμενα άτομα, τα οποία λογίζονται ως πραγματικοί δικαιούχοι για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας:
α)
κάθε άτομο που δικαιούται να εισπράξει το εισόδημα που προέρχεται από περιουσιακά στοιχεία τα οποία παράγουν αυτή την πληρωμή ή που δικαιούται να εισπράξει άλλα περιουσιακά στοιχεία που αντιπροσωπεύουν αυτή την πληρωμή, όταν η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα λαμβάνει την πληρωμή ή όταν η πληρωμή εξασφαλίζεται υπέρ αυτού, κατ' αναλογία του δικαιώματός του επ' αυτού του εισοδήματος·
β)
για κάθε μέρος του εισοδήματος που προέρχεται από περιουσιακά στοιχεία τα οποία παράγουν αυτή την πληρωμή ή από άλλα περιουσιακά στοιχεία που αντιπροσωπεύουν αυτή την πληρωμή, επί του οποίου δεν έχουν δικαίωμα άτομα προβλεπόμενα στο σημείο α) όταν η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα λαμβάνει την πληρωμή ή όταν η πληρωμή εξασφαλίζεται υπέρ αυτού, κάθε άτομο που άμεσα ή έμμεσα έχει συνεισφέρει στα περιουσιακά στοιχεία της οντότητας ή του νομικού μορφώματος για το οποίο πρόκειται, ανεξαρτήτως του αν το άτομο αυτό έχει δικαιώματα επί των περιουσιακών στοιχείων ή του εισοδήματος της οντότητας ή του νομικού μορφώματος·
γ)
εάν κανένα από τα άτομα που αναφέρονται στα στοιχεία α) ή β) τα οποία συλλογικώς ή ξεχωριστά δικαιούνται να εισπράξουν ολόκληρο το εισόδημα που προέρχεται από περιουσιακά στοιχεία που παράγουν αυτή την πληρωμή ή άλλα περιουσιακά στοιχεία που αντιπροσωπεύουν αυτή την πληρωμή τη στιγμή της είσπραξης ή της εξασφάλισης της πληρωμής των τόκων, κάθε άτομο, το οποίο, κατ' αναλογία του δικαιώματός του επ' αυτού του εισοδήματος, αποκτά μεταγενεστέρως δικαιώματα επί του συνόλου ή μέρους των περιουσιακών στοιχείων που παράγουν τους τόκους ή άλλων περιουσιακών στοιχείων που αντιπροσωπεύουν αυτούς τους τόκους. Το συνολικό ποσό των τόκων που θεωρούνται ότι περιέρχονται στα εν λόγω άτομα δεν υπερβαίνει το ποσό των τόκων που εισπράττεται ή εξασφαλίζεται για την οντότητα ή το νομικό μόρφωμα, μετά από αφαίρεση οιουδήποτε τμήματος που αποδόθηκε, σύμφωνα με την παρούσα παράγραφο, σε άτομο που αναφέρεται στα στοιχεία α) ή β).
(*1) Οδηγία 2005/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 2005, σχετικά με την πρόληψη της χρησιμοποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος για τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας (ΕΕ L 309 της 25.11.2005, σ. 15)»."
4)
Τα άρθρα 3 και 4 αντικαθίστανται από το ακόλουθο κείμενο:
«Άρθρο 3
Στοιχεία ταυτότητας και κατοικία του πραγματικού δικαιούχου
1. Κάθε κράτος μέλος προβαίνει στη θέσπιση και διασφαλίζει την εφαρμογή στο έδαφός του των αναγκαίων διαδικασιών που επιτρέπουν στον φορέα πληρωμής να προσδιορίζει τους πραγματικούς δικαιούχους και την κατοικία τους για τους σκοπούς των άρθρων 8 έως 12.
Οι διαδικασίες αυτές πληρούν τους ελάχιστους κανόνες που καθορίζονται στις παραγράφους 2 και 3.
2. Ο φορέας πληρωμής προσδιορίζει την ταυτότητα του πραγματικού δικαιούχου βάσει των ελάχιστων κριτηρίων τα οποία διαφέρουν ανάλογα με την ημερομηνία σύναψης σχέσεων μεταξύ του φορέα πληρωμής και του πραγματικού δικαιούχου, ως εξής:
α)
για συμβατικές σχέσεις που συνήφθησαν πριν από την 1η Ιανουαρίου 2004, ο φορέας πληρωμής προσδιορίζει την ταυτότητα του πραγματικού δικαιούχου, η οποία συνίσταται στο όνομα και τη διεύθυνσή του, βάσει των πληροφοριών που έχει στη διάθεσή του, κυρίως σύμφωνα με τους κανονισμούς που ισχύουν στο κράτος εγκατάστασής του και σύμφωνα με την οδηγία 2005/60/ΕΚ·
β)
για συμβατικές σχέσεις που συνήφθησαν, ή για συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν απουσία συμβατικών σχέσεων, από την 1η Ιανουαρίου 2004 και μετά, ο φορέας πληρωμής εξακριβώνει την ταυτότητα του πραγματικού δικαιούχου, η οποία συνίσταται στο όνομα, τη διεύθυνση, την ημερομηνία και τον τόπο γέννησης και, σύμφωνα με τον κατάλογο που αναφέρεται στην παράγραφο 4, τον αριθμό φορολογικού μητρώου ή ισοδύναμο που χορηγεί το κράτος μέλος όπου έχει τη φορολογική του κατοικία ο πραγματικός δικαιούχος. Για συμβατικές σχέσεις που συνήφθησαν ή για συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν απουσία συμβατικών σχέσεων, πριν από την 1η Ιουλίου 2015, τα πληροφοριακά στοιχεία σχετικά με την ημερομηνία και τον τόπο γέννησης απαιτούνται μόνον όταν δεν είναι διαθέσιμος τέτοιου είδους αριθμός φορολογικού μητρώου ή ισοδύναμο στοιχείο.
Τα στοιχεία που αναφέρονται στο στοιχείο β) του πρώτου εδαφίου καθορίζονται βάσει διαβατηρίου ή επίσημου δελτίου ταυτότητας ή άλλου επίσημου εγγράφου ταυτότητας, όταν αυτό ισχύει, όπως προσδιορίζεται στον κατάλογο που αναφέρεται στην παράγραφο 4 το οποίο υποβάλλει ο πραγματικός δικαιούχος. Όποια από τα στοιχεία αυτά δεν αναγράφονται στα έγγραφα αυτά καθορίζονται βάσει οποιουδήποτε άλλου αποδεικτικού εγγράφου ταυτότητας το οποίο υποβάλλει ο πραγματικός δικαιούχος.
3. Σε περίπτωση που ο πραγματικός δικαιούχος παρουσιάσει εκουσίως πιστοποιητικό φορολογικής κατοικίας εκδοθέν από την αρμόδια αρχή μιας χώρας εντός της τριετίας που προηγείται της ημερομηνίας πληρωμής ή σε μεταγενέστερη ημερομηνία όταν η πληρωμή θεωρείται ότι περιέρχεται σε πραγματικό δικαιούχο, θεωρείται ότι η κατοικία του βρίσκεται στη χώρα αυτή. Εάν δεν υποβάλλει ανάλογο πιστοποιητικό, θεωρείται ότι η κατοικία του βρίσκεται στη χώρα στην οποία βρίσκεται η μόνιμη κατοικία του. Ο φορέας πληρωμής προσδιορίζει τη διεύθυνση της μόνιμης κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου βάσει των ακόλουθων ελάχιστων κριτηρίων:
α)
για συμβατικές σχέσεις που συνήφθησαν πριν από την 1η Ιανουαρίου 2004 και μετά, ο φορέας πληρωμής προσδιορίζει την τρέχουσα μόνιμη διεύθυνση του πραγματικού δικαιούχου βάσει των καλύτερων πληροφοριών που έχει στη διάθεσή του, κυρίως κατ' εφαρμογή των κανονισμών που ισχύουν στο κράτος εγκατάστασής του και σύμφωνα με την οδηγία 2005/60/ΕΚ·
β)
για συμβατικές σχέσεις που συνήφθησαν, ή για συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν απουσία συμβατικών σχέσεων, μετά την 1η Ιανουαρίου 2004, ο φορέας πληρωμής προσδιορίζει την τρέχουσα διεύθυνση της μόνιμης κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου βάσει της διεύθυνσης που προκύπτει από τις διαδικασίες εξακρίβωσης της ταυτότητας που αναφέρονται στην παράγραφο 2 πρώτο εδάφιο στοιχείο β) που πρέπει να επικαιροποιούνται βάσει των πιο πρόσφατων εγγράφων που διαθέτει ο φορέας πληρωμής.
Στην περίπτωση που αναφέρεται στο στοιχείο β) του πρώτου εδαφίου, όπου οι πραγματικοί δικαιούχοι παρουσιάζουν διαβατήριο ή επίσημο δελτίο ταυτότητας ή άλλο επίσημο έγγραφο ταυτότητας εκδοθέν από κράτος μέλος και δηλώνουν ότι είναι κάτοικοι τρίτης χώρας, η κατοικία διαπιστώνεται μέσω πιστοποιητικού φορολογικής κατοικίας εκδοθέντος κατά την τριετία που προηγείται της ημερομηνίας πληρωμής ή σε μεταγενέστερη ημερομηνία όταν η πληρωμή θεωρείται ότι περιέρχεται σε πραγματικό δικαιούχο από την αρμόδια αρχή της τρίτης χώρας στην οποία δηλώνει ότι κατοικεί ο πραγματικός δικαιούχος. Εάν δεν υποβληθεί ανάλογο πιστοποιητικό, ως χώρα κατοικίας θεωρείται το κράτος μέλος το οποίο εξέδωσε το διαβατήριο, επίσημο δελτίο ταυτότητας ή άλλο επίσημο έγγραφο ταυτότητας. Όσον αφορά πραγματικούς δικαιούχους για τους οποίους ο φορέας πληρωμής διαθέτει επίσημα έγγραφα που αποδεικνύουν ότι η φορολογική τους κατοικία βρίσκεται σε χώρα άλλη από τη χώρα της μόνιμης κατοικίας, είτε λόγω διπλωματικών προνομίων είτε λόγω άλλων διεθνών κανόνων, η μόνιμη κατοικία καθορίζεται μέσω των επίσημων αυτών εγγράφων που έχει στη διάθεσή του ο φορέας πληρωμής.
4. Κάθε κράτος μέλος που αποδίδει αριθμούς φορολογικού μητρώου ή ισοδύναμους πληροφορεί την Επιτροπή, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2014, σχετικά με τη δομή και το μορφότυπο των αριθμών αυτών καθώς και με την επίσημη τεκμηρίωση όπου περιέχονται πληροφορίες σχετικά με τους αποδιδόμενους αριθμούς. Κάθε κράτος μέλος ενημερώνει επίσης την Επιτροπή για τις τυχόν αλλαγές εν προκειμένω. Η Επιτροπή δημοσιεύει στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπίλημα των σχετικών πληροφοριών που λαμβάνει.
Άρθρο 4
Φορείς πληρωμών
1. Ένας εγκατεστημένος σε κράτος μέλος οικονομικός φορέας που καταβάλλει τόκους ή εξασφαλίζει την καταβολή τους προς άμεσο όφελος του πραγματικού δικαιούχου θεωρείται ότι είναι ο φορέας πληρωμής για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας.
Για τους σκοπούς της παρούσας παραγράφου, είναι άνευ σημασίας εάν ο οικονομικός φορέας είναι ο οφειλέτης της απαίτησης ή ο εκδότης του τίτλου που παράγει τα εισοδήματα, ή ο οικονομικός φορέας που είναι επιφορτισμένος από τον οφειλέτη ή από τον εκδότη ή ακόμη και από τον πραγματικό δικαιούχο να καταβάλει τα εισοδήματα ή να εξασφαλίσει την πληρωμή τους.
Ένας οικονομικός φορέας εγκατεστημένος σε κράτος μέλος θεωρείται επίσης φορέας πληρωμής για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
α)
καταβάλλει τόκους ή εξασφαλίζει την καταβολή τους σε άλλο οικονομικό φορέα, συμπεριλαμβανομένης τυχόν μόνιμης εγκατάστασης ή θυγατρικής του πρώτου οικονομικού φορέα, εγκατεστημένο εκτός του εδάφους που αναφέρεται στο άρθρο 7 και εκτός του εδαφικού πεδίου εφαρμογής των συμφωνιών και των διακανονισμών που προβλέπουν τα ίδια μέτρα ή ισοδύναμα με εκείνα που καθορίζονται στην παρούσα οδηγία· και
β)
ο πρώτος οικονομικός φορέας έχει λόγους να πιστεύει, βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών, ότι ο δεύτερος οικονομικός φορέας θα καταβάλει τα εισοδήματα ή θα εξασφαλίσει τη σχετική πληρωμή προς άμεσο όφελος του πραγματικού δικαιούχου που είναι φυσικό πρόσωπο για το οποίο ο πρώτος οικονομικός φορέας γνωρίζει ότι είναι μόνιμος κάτοικος άλλου κράτους μέλους, σύμφωνα με το άρθρο 3.
Εφόσον πληρούνται οι όροι που αναφέρονται στα στοιχεία α) και β) του πρώτου εδαφίου, η πληρωμή που πραγματοποιείται ή εξασφαλίζεται από τον πρώτο οικονομικό φορέα θεωρείται ότι έχει πραγματοποιηθεί προς τον πραγματικό δικαιούχο ή εξασφαλιστεί προς άμεσο όφελός του κατά τα οριζόμενα στο στοιχείο β) του εν λόγω εδαφίου.
2. Μια οντότητα ή ένα νομικό μόρφωμα που έχει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης εντός κράτους μέλους και το οποίο δεν υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση βάσει των γενικών κανόνων που διέπουν την άμεση φορολογία είτε στο εν λόγω κράτος μέλος, είτε στο κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένο είτε σε οιαδήποτε άλλη χώρα ή περιοχή δικαιοδοσίας στην οποία έχει την άλλως πως μόνιμη φορολογική κατοικία, θεωρείται φορέας πληρωμής κατά την είσπραξη τόκων ή κατά την εξασφάλιση της πληρωμής αυτής.
Για τους σκοπούς της παρούσας παραγράφου, οι κατηγορίες οντοτήτων και νομικών μορφωμάτων που αναφέρονται στον ενδεικτικό κατάλογο του παραρτήματος II θεωρούνται ότι δεν υπόκεινται σε πραγματική φορολόγηση.
Όταν μια οντότητα ή ένα νομικό μόρφωμα δεν ανήκει σε καμία από τις κατηγορίες που αναφέρονται στον ενδεικτικό κατάλογο του παραρτήματος II ή όταν καλύπτεται από το εν λόγω παράρτημα αλλά ισχυρίζεται ότι υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση, ο οικονομικός φορέας προσδιορίζει το κατά πόσον υπόκειται σε πραγματική φορολόγηση βάσει γενικώς αναγνωρισμένων περιστάσεων ή βάσει επίσημων εγγράφων που προσκομίζει η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που καθίστανται διαθέσιμα μέσω μέτρων δέουσας μέριμνας για τον πελάτη λαμβανόμενων σύμφωνα με την οδηγία 2005/60/ΕΚ.
Κάθε οικονομικός φορέας εγκατεστημένος σε κράτος μέλος ο οποίος προβαίνει σε πληρωμή τόκων ή εξασφαλίζει πληρωμή τόκων προς όφελος οντότητας ή νομικού μορφώματος που αναφέρεται στην παρούσα παράγραφο και που έχει τον τόπο ουσιαστικής διεύθυνσης σε κράτος μέλος άλλο από το κράτος όπου ο οικονομικός φορέας είναι εγκατεστημένος ενημερώνει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που αναφέρονται στο τέταρτο εδάφιο του άρθρου 2 παράγραφος 3 και όποιες άλλες διαθέσιμες πληροφορίες, σχετικά με τα εξής:
i)
το όνομα, αν υπάρχει, της οντότητας ή του νομικού μορφώματος,
ii)
τη νομική του μορφή,
iii)
τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης,
iv)
το συνολικό ποσό της πληρωμής τόκων, προσδιοριζόμενο σύμφωνα με το άρθρο 8, η οποία πραγματοποιείται στην οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή της οποίας εξασφαλίζεται η πληρωμή προς όφελός του,
v)
την ημερομηνία της πιο πρόσφατης πληρωμής τόκου.
Τα άτομα που θεωρούνται πραγματικοί δικαιούχοι των τόκων που πληρώθηκαν ή που εξασφαλίστηκαν προς όφελος των οντοτήτων ή των νομικών μορφωμάτων που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου καθορίζονται σύμφωνα με τους κανόνες που προβλέπονται στο άρθρο 2 παράγραφος 4. Σε περίπτωση που εφαρμόζεται το στοιχείο γ) του άρθρου 2 παράγραφος 4, η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα γνωστοποιεί στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο έχει την ουσιαστική του διεύθυνση, οποτεδήποτε ένα άτομο αποκτήσει μεταγενεστέρως δικαιώματα επί περιουσιακών στοιχείων που παράγουν τόκους ή επί άλλων περιουσιακών στοιχείων που αντιπροσωπεύουν τους τόκους αυτούς, τις προσδιοριζόμενες στο άρθρο 8 παράγραφος 1 δεύτερο εδάφιο πληροφορίες. Η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ενημερώνει ωσαύτως την αρμόδια αρχή για κάθε ενδεχόμενη αλλαγή του τόπου της ουσιαστικής του διεύθυνσης.
Οι επιβαλλόμενες με το πέμπτο εδάφιο υποχρεώσεις εξακολουθούν να ισχύουν επί 10 έτη από την ημερομηνία της τελευταίας καταβολής τόκων που εισπράχθηκαν από την οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που εξασφαλίστηκαν για λογαριασμό του, ή από την τελευταία ημερομηνία κατά την οποία ένα άτομο απέκτησε δικαιώματα επί περιουσιακών στοιχείων που παράγουν τόκους ή επί άλλων περιουσιακών στοιχείων που αντιπροσωπεύουν αυτούς τους τόκους, αναλόγως του ποια ημερομηνία είναι η μεταγενέστερη.
Εάν, σε περίπτωση όπου εφαρμόζεται το άρθρο 2 παράγραφος 4 στοιχείο γ), μια οντότητα ή ένα νομικό μόρφωμα έχει μετακινήσει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης σε άλλο κράτος μέλος, η αρμόδια αρχή του πρώτου κράτους μέλους γνωστοποιεί στην αρμόδια αρχή του νέου κράτους μέλους τις ακόλουθες πληροφορίες:
i)
το ποσό των τόκων που εισπράχθηκαν από την οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που εξασφαλίστηκαν για λογαριασμό του, το οποίο δεν έχει ακόμη καλυφθεί από προηγούμενα δικαιώματα επί των σχετικών περιουσιακών στοιχείων,
ii)
την ημερομηνία της τελευταίας πληρωμής τόκων που εισπράχθηκαν από την οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που εξασφαλίστηκαν για λογαριασμό του, ή την τελευταία ημερομηνία κατά την οποία ένα άτομο απέκτησε δικαιώματα επί του συνόλου ή μέρους των περιουσιακών στοιχείων τα οποία παράγουν τους τόκους αυτούς, ή επί άλλων περιουσιακών στοιχείων που αντιπροσωπεύουν την πληρωμή των τόκων, αναλόγως του ποια ημερομηνία είναι η μεταγενέστερη.
Η παρούσα παράγραφος δεν εφαρμόζεται εάν η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα παράσχει αποδεικτικά στοιχεία ότι εμπίπτει σε μία από τις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
είναι οργανισμός ή άλλο ταμείο ή μηχανισμός συλλογικών επενδύσεων όπως αυτά ορίζονται στο άρθρο 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο δ) σημεία i) και iii) ή στοιχείο ε) σημεία i) και iii)·
β)
είναι ίδρυμα που παρέχει συνταξιοδοτικές ή ασφαλιστικές υπηρεσίες ή επιχείρηση εξουσιοδοτημένη από τέτοιο ίδρυμα να διαχειρίζεται τα στοιχεία ενεργητικού του·
γ)
έχει αναγνωριστεί, βάσει των κανόνων που είναι εφαρμοστέοι στο κράτος μέλος στο οποίο έχει τη μόνιμη φορολογική του κατοικία ή τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης, ως απαλλαγμένο από πραγματική φορολόγηση βάσει των γενικών κανόνων περί άμεσης φορολογίας διότι υπηρετεί αποκλειστικά φιλανθρωπικούς σκοπούς για δημόσιο όφελος·
δ)
συνιστά πραγματική συγκυριότητα για την οποία ο οικονομικός φορέας ο οποίος πραγματοποιεί ή εξασφαλίζει την πληρωμή έχει εξακριβώσει την ταυτότητα και τον τόπο κατοικίας όλων των πραγματικών δικαιούχων σύμφωνα με το άρθρο 3 και συνεπώς ο οικονομικός φορέας είναι ο φορέας πληρωμής σύμφωνα με την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου.
3. Μια οντότητα προβλεπόμενη από την παράγραφο 2 που είναι παρόμοια με οργανισμό, ταμείο ή μηχανισμό συλλογικών επενδύσεων που προβλέπονται από την παράγραφο 2 όγδοο εδάφιο στοιχείο α) μπορεί να επιλέξει να εκληφθεί για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας ως τέτοιος οργανισμός, ταμείο ή μηχανισμός επενδύσεων.
Εφόσον μια οντότητα ασκεί το δικαίωμα που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου, το κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένη η καταστατική της έδρα εκδίδει πιστοποιητικό για τον σκοπό αυτό. Η οντότητα υποβάλλει το πιστοποιητικό στον οικονομικό φορέα που πραγματοποιεί ή εξασφαλίζει την πληρωμή των τόκων. Στην περίπτωση αυτή ο οικονομικός φορέας απαλλάσσεται από τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στην παράγραφο 2 τέταρτο εδάφιο.
Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τους λεπτομερείς κανόνες που διέπουν την άσκηση του δικαιώματος που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου για τις οντότητες που έχουν την ουσιαστική τους διεύθυνση στο έδαφός τους, χάριν ουσιαστικής εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.».
5)
Το άρθρο 6 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«Άρθρο 6
Ορισμός των τόκων
1. Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, ως “τόκοι” νοούνται:
α)
οι καταβληθέντες ή εγγεγραμμένοι σε λογαριασμό τόκοι από πάσης φύσεως απαιτήσεις, είτε συνοδεύονται είτε όχι από ενυπόθηκες εγγυήσεις ή από ρήτρα συμμετοχής στα κέρδη του οφειλέτη, ιδίως δε τα εισοδήματα από τίτλους του δημοσίου και ομολογιακά δάνεια, συμπεριλαμβανομένων των πρόσθετων ωφελημάτων και λαχνών που τα συνοδεύουν. Οι τόκοι υπερημερίας δεν θεωρούνται τόκοι·
β)
τα έσοδα τα καταβληθέντα ή πραγματοποιηθέντα ή πιστωθέντα σε λογαριασμό, τα σχετικά με πάσης φύσεως τίτλους, εκτός της περιπτώσεως που το εισόδημα θεωρείται επακριβώς τόκος κατά τα οριζόμενα στα στοιχεία α), γ), δ) ή ε), και εφόσον:
i)
οι όροι απόδοσης κεφαλαίου που είχαν οριστεί την ημέρα της έκδοσης περιλαμβάνουν δέσμευση προς τον επενδυτή ότι θα εισπράξει κατά τη λήξη τουλάχιστον το 95 % του επενδεδυμένου κεφαλαίου, ή
ii)
οι προϋποθέσεις που ορίζονται κατά την ημερομηνία έκδοσης προβλέπουν σύνδεση τουλάχιστον του 95 % του εισοδήματος από τον τίτλο με τόκους ή εισοδήματα των ειδών που αναφέρονται στα στοιχεία α), γ), δ) ή ε)·
γ)
οι δεδουλευμένοι ή κεφαλαιοποιημένοι τόκοι κατά την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση των απαιτήσεων που αναφέρονται στο στοιχείο α) και κάθε δεδουλευμένο ή κεφαλαιοποιημένο εισόδημα κατά την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση των τίτλων που αναφέρονται στο στοιχείο β)·
δ)
εισοδήματα προερχόμενα από πληρωμές που αναφέρονται στα στοιχεία α), β) ή γ) της παρούσας παραγράφου είτε απευθείας είτε εμμέσως, μεταξύ άλλων μέσω μιας οντότητας ή ενός νομικού μορφώματος όπως ορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 2, εφόσον διανέμονται από:
i)
οργανισμούς ή άλλα ταμεία ή μηχανισμούς συλλογικών επενδύσεων εγγεγραμμένους με αυτή την ιδιότητα σύμφωνα με το δίκαιο οποιουδήποτε κράτους μέλους ή των χωρών του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου που δεν ανήκουν στην Ένωση, ή ρυθμιζόμενους από κανόνες λειτουργίας ή καταστατικά έγγραφα διεπόμενα από το δίκαιο περί των ταμείων ή μηχανισμών συλλογικών επενδύσεων ενός των κρατών ή μίας των χωρών αυτών. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τη νομική μορφή των εν λόγω οργανισμών, ταμείων και μηχανισμών και από τον τυχόν περιορισμό της αγοράς, πώλησης ή εξαγοράς μετοχών ή μεριδίων τους αποκλειστικά σε συγκεκριμένη ομάδα επενδυτών,
ii)
οργανισμούς που έχουν ασκήσει το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3,
iii)
ταμεία ή μηχανισμούς συλλογικών επενδύσεων που είναι εγκατεστημένοι εκτός του εδάφους που αναφέρεται στο άρθρο 7 και εκτός του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τη νομική μορφή των εν λόγω οργανισμών, ταμείων και μηχανισμών και από τον τυχόν περιορισμό της αγοράς, πώλησης ή εξαγοράς μετοχών ή μεριδίων τους αποκλειστικά σε συγκεκριμένη ομάδα επενδυτών·
ε)
εισοδήματα που πραγματοποιούνται κατά την πώληση, εξόφληση ή εξαγορά των μετοχών ή μεριδίων στους ακόλουθους οργανισμούς, οντότητες, νομικά μορφώματα, ταμεία ή μηχανισμούς επενδύσεων, εφόσον επενδύουν, άμεσα ή έμμεσα μέσω άλλων οργανισμών, οντοτήτων, νομικών μορφωμάτων ή επενδυτικών ταμείων και μηχανισμών που αναφέρονται στο άρθρο 4 παράγραφος 2, άνω του 40 % των στοιχείων ενεργητικού τους σε απαιτήσεις που προβλέπονται στο στοιχείο α) της παρούσας παραγράφου ή σε τίτλους που αναφέρονται στο στοιχείο β) της παρούσας παραγράφου:
i)
οργανισμούς ή άλλα ταμεία ή μηχανισμούς συλλογικών επενδύσεων εγγεγραμμένους με αυτή την ιδιότητα σύμφωνα με το δίκαιο οποιουδήποτε κράτους μέλους ή των χωρών του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου που δεν ανήκουν στην Ένωση, ή ρυθμιζόμενους από κανόνες λειτουργίας ή καταστατικά έγγραφα διεπόμενα από το δίκαιο περί των ταμείων ή μηχανισμών συλλογικών επενδύσεων ενός των κρατών ή μίας των χωρών αυτών. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τη νομική μορφή των εν λόγω οργανισμών, ταμείων και μηχανισμών και από τον τυχόν περιορισμό της αγοράς, πώλησης ή εξαγοράς μετοχών ή μεριδίων τους αποκλειστικά σε συγκεκριμένη ομάδα επενδυτών,
ii)
οργανισμούς που έχουν ασκήσει το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3,
iii)
ταμεία ή μηχανισμούς συλλογικών επενδύσεων που είναι εγκατεστημένοι εκτός του εδάφους που αναφέρεται στο άρθρο 7 και εκτός του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τη νομική μορφή των εν λόγω οργανισμών, ταμείων και μηχανισμών και από τον τυχόν περιορισμό της αγοράς, πώλησης ή εξαγοράς μετοχών ή μεριδίων τους αποκλειστικά σε συγκεκριμένη ομάδα επενδυτών.
Για τους σκοπούς του παρόντος σημείου, τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία οι οργανισμοί ή οντότητες ή επενδυτικά ταμεία και μηχανισμοί οφείλουν να διατηρούν ως εμπράγματες ασφάλειες δυνάμει των όρων των συμφωνιών, συμβάσεων ή άλλων νομικών πράξεών τους προκειμένου να μπορούν να επιτυγχάνουν τους επενδυτικούς τους στόχους, και των οποίων συμφωνιών κ.λπ. δεν είναι μέρος ούτε αντλεί έννομα δικαιώματα ο επενδυτής, δεν θεωρούνται απαιτήσεις κατά την έννοια του στοιχείου α) ή τίτλοι κατά την έννοια του στοιχείου β)·
στ)
τα οφέλη που προκύπτουν από σύμβαση ασφάλισης ζωής, εφόσον:
i)
η σύμβαση περιλαμβάνει εγγυημένη εισοδηματική απόδοση, ή
ii)
η πραγματική απόδοση της σύμβασης συνδέεται σε ποσοστό άνω του 40 % με τόκους ή εισοδήματα που αναφέρονται στα στοιχεία α), β), γ), δ) και ε).
Για τους σκοπούς του παρόντος σημείου, κάθε ποσό κατά το οποίο οιαδήποτε επιστροφή ή μερικές επιστροφές του ασφαλιστή ζωής πριν από την ημερομηνία λήξης του ασφαλιστήριου συμβολαίου καθώς και τα ποσά που καταβάλλει ο ασφαλιστής υπερβαίνουν το ποσό όλων των πληρωμών που έχουν γίνει προς τον ασφαλιστή ζωής δυνάμει της ίδιας αυτής ασφαλιστικής σύμβασης ζωής θεωρούνται οφέλη από σύμβαση ασφάλισης ζωής. Σε περίπτωση εκχώρησης, εν όλω ή εν μέρει, του ασφαλιστηρίου ζωής σε τρίτον, το ποσό κατά το οποίο η αξία της εκχωρούμενης σύμβασης υπερβαίνει το άθροισμα όλων των πληρωμών προς τον ασφαλιστή θεωρείται επίσης ότι συνιστά όφελος από σύμβαση ασφάλισης ζωής. Το όφελος από ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο ζωής το οποίο παρέχει μόνον μια σύνταξη ή μια σταθερή πρόσοδο, που καταβάλλεται τουλάχιστον για μία πενταετία, θεωρείται ως τοιούτο εάν η επιστροφή του ή η εκχώρησή του σε τρίτον πραγματοποιείται πριν από την παρέλευση της πενταετούς περιόδου. Ένα ποσό που καταβάλλεται αποκλειστικά και μόνο λόγω θανάτου, αναπηρίας ή ασθένειας δεν θεωρείται όφελος από σύμβαση ασφάλισης ζωής.
Ωστόσο, τα κράτη μέλη μπορούν να συμπεριλάβουν στον ορισμό των τόκων τα εισοδήματα που αναφέρονται στο στοιχείο ε) του πρώτου εδαφίου, για οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων ή άλλα ταμεία ή μηχανισμούς συλλογικών επενδύσεων που είναι εγγεγραμμένοι σύμφωνα με τους κανόνες τους ή έχουν κανόνες λειτουργίας ή συστατικές πράξεις διεπόμενες από το δίκαιό τους, αλλά μόνο στο μέτρο που τα εισοδήματα αυτά αντιστοιχούν σε εισοδήματα τα οποία προέρχονται άμεσα ή έμμεσα από καταβολές τόκων κατά την έννοια των στοιχείων α), β) ή γ) του εν λόγω εδαφίου.
Όσον αφορά το στοιχείο στ) σημείο ii) του πρώτου εδαφίου, ένα κράτος μέλος έχει τη δυνατότητα να συμπεριλαμβάνει στον ορισμό των τόκων τα οφέλη ανεξαρτήτως της σύνθεσης της απόδοσης, εάν έχουν καταβληθεί ή αποκτηθεί από ασφαλιστή ζωής εγκατεστημένο εντός του εν λόγω κράτους.
Σε περίπτωση που κράτος μέλος ασκήσει το δικαίωμα που αναφέρεται στο δεύτερο και/ή το δικαίωμα που αναφέρεται στο τρίτο εδάφιο, κοινοποιεί το γεγονός στην Επιτροπή. Η Επιτροπή δημοσιεύει τη σχετική πληροφορία στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, από την ημερομηνία της δημοσίευσης, η απόφαση του κράτους μέλους είναι δεσμευτική για τα άλλα κράτη μέλη.
2. Όσον αφορά το στοιχείο β) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1, σε περίπτωση που ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το ποσό του εισοδήματος που πληρώνεται, πραγματοποιείται ή πιστώνεται, όλο το ποσό της πληρωμής θεωρείται τόκος.
Όσον αφορά το στοιχείο γ) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1, σε περίπτωση που ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το ποσό του τόκου ή του εισοδήματος που καθίσταται δεδουλευμένο ή κεφαλαιοποιείται κατά την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση, όλο το ποσό της πληρωμής θεωρείται τόκος.
Όσον αφορά τα στοιχεία δ) και ε) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1, σε περίπτωση που ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το μερίδιο των εισοδημάτων που προέρχονται από καταβολές τόκων κατά την έννοια των στοιχείων α), β) ή γ) του εν λόγω εδαφίου, όλα τα εισοδήματα θεωρούνται τόκοι.
Όσον αφορά το στοιχείο στ) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1, σε περίπτωση που ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το ποσό του οφέλους από σύμβαση ασφάλισης ζωής, όλο το ποσό της πληρωμής θεωρείται τόκος.
3. Όσον αφορά την παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο ε), σε περίπτωση που ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το ποσοστό των στοιχείων ενεργητικού που έχει επενδυθεί σε απαιτήσεις ή στους αντίστοιχους τίτλους, ή σε μετοχές ή μερίδια όπως ορίζονται στο στοιχείο αυτό, θεωρείται ότι το ποσοστό αυτό είναι υψηλότερο του 40 %. Όταν δεν είναι σε θέση να καθορίσει το ποσό του εισοδήματος που αποκόμισε ο πραγματικός δικαιούχος, ως εισόδημα θεωρείται το προϊόν της πώλησης, της εξόφλησης ή της εξαγοράς των μετοχών ή μεριδίων.
Όσον αφορά το στοιχείο στ) σημείο ii) του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1, όταν ο φορέας πληρωμής δεν διαθέτει κανένα στοιχείο σχετικά με το ποσοστό απόδοσης που συνδέεται με τόκους κατά την έννοια των σημείων α), β), γ), δ) ή ε) του εν λόγω εδαφίου, το ποσοστό αυτό θεωρείται ότι υπερβαίνει το 40 %.
4. Όταν η καταβολή των τόκων, όπως ορίζεται στην παράγραφο 1, πραγματοποιείται υπέρ οντότητας ή νομικού μορφώματος του άρθρου 4 παράγραφος 2 ή πιστώνεται σε λογαριασμό της εν λόγω οντότητας ή του νομικού μορφώματος, θεωρείται ως περιερχόμενη σε άτομα από τα αναφερόμενα στο άρθρο 2 παράγραφος 4. Στην περίπτωση της οντότητας αυτό ισχύει μόνον αν η οντότητα δεν άσκησε το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3.
5. Όσον αφορά την παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχεία γ) και ε), τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να ζητούν από τους φορείς πληρωμής που είναι εγκατεστημένοι στο έδαφός τους να υπολογίζουν τους τόκους ή άλλα σχετικά εισοδήματα σε ετήσια βάση σε χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να υπερβαίνει το έτος και να αντιμετωπίζουν αυτούς τους ετήσιους τόκους ή τα άλλα συναφή εισοδήματα ως πληρωμή τόκων ακόμη και αν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν διενεργηθεί καμία πώληση, εξαγορά ή εξόφληση.
6. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχεία δ) και ε), τα κράτη μέλη έχουν δικαίωμα να αποκλείσουν από τον ορισμό των τόκων κάθε εισόδημα που προβλέπεται στις εν λόγω διατάξεις το οποίο διανέμεται από οργανισμούς ή οντότητες ή ταμεία ή μηχανισμούς επενδύσεων των οποίων οι κανόνες λειτουργίας ή οι συστατικές πράξεις διέπονται από το δίκαιό τους, εφόσον οι άμεσες ή έμμεσες επενδύσεις των εν λόγω επιχειρήσεων, οντοτήτων, ταμείων ή μηχανισμών σε απαιτήσεις που αναφέρονται στο στοιχείο α) του εν λόγω εδαφίου ή σε τίτλους που αναφέρονται στο στοιχείο β) του εν λόγω εδαφίου δεν υπερβαίνει το 15 % των στοιχείων του ενεργητικού τους.
Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 4, τα κράτη μέλη έχουν το δικαίωμα να αποκλείσουν από τον ορισμό των τόκων της παραγράφου 1 τους τόκους που έχουν καταβληθεί ή πιστωθεί σε λογαριασμό οντότητας ή νομικού μορφώματος που αναφέρεται στο άρθρο 4 παράγραφος 2 και που έχει τον τόπο ουσιαστικής διεύθυνσης στο έδαφός τους, εφόσον οι άμεσες ή έμμεσες επενδύσεις της εν λόγω οντότητας ή του νομικού μορφώματος στις απαιτήσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο α) ή στους τίτλους που αναφέρονται στο στοιχείο β) του εν λόγω εδαφίου δεν υπερβαίνουν το 15 % των στοιχείων του ενεργητικού του. Στην περίπτωση της οντότητας αυτό ισχύει μόνον αν η οντότητα δεν άσκησε το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3.
Σε περίπτωση που κράτος μέλος ασκήσει είτε το ένα ή και τα δύο δικαιώματα που αναφέρονται στο πρώτο και στο δεύτερο εδάφιο, θα πρέπει να το κοινοποιήσει στην Επιτροπή. Η Επιτροπή δημοσιεύει τη σχετική πληροφορία στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, από την ημερομηνία της δημοσίευσης, η απόφαση του κράτους μέλους είναι δεσμευτική για τα άλλα κράτη μέλη.
7. Από την 1η Ιανουαρίου 2016, το κατώτατο όριο του 40 % που αναφέρεται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο ε) και στοιχείο στ) σημείο ii) και στην παράγραφο 3 ανέρχεται σε 25 %.
8. Τα ποσοστά που αναφέρονται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο ε) και στην παράγραφο 6 καθορίζονται σε συνάρτηση με την επενδυτική πολιτική ή σε συνάρτηση με τη στρατηγική και τους στόχους στον τομέα των επενδύσεων που θεσπίζεται στα έγγραφα που διέπουν τη λειτουργία των συγκεκριμένων οργανισμών, οντοτήτων ή επενδυτικών ταμείων και μηχανισμών.
Για τους σκοπούς της παρούσας παραγράφου, τα έγγραφα περιλαμβάνουν:
α)
τους κανόνες λειτουργίας ή τις συστατικές πράξεις των εν λόγω οργανισμών ή οντοτήτων ή επενδυτικών ταμείων και μηχανισμών·
β)
οποιαδήποτε συμφωνία, σύμβαση ή άλλη νομική πράξη στην οποία προσχωρούν οι εν λόγω οργανισμοί ή οντότητες ή επενδυτικά ταμεία και μηχανισμοί και η οποία τίθεται στη διάθεση του οικονομικού φορέα·
γ)
τα τυχόν φυλλάδια ή ανάλογα έγγραφα που εκδίδονται από τους εν λόγω οργανισμούς ή οντότητες ή επενδυτικά ταμεία και μηχανισμούς ή για λογαριασμό τους και διατίθενται στους επενδυτές τους.
Σε περίπτωση που τα έγγραφα δεν χαράσσουν πολιτική ή στρατηγική και στόχους στο τομέα των επενδύσεων, τα ποσοστά καθορίζονται βάσει της πραγματικής σύνθεσης των στοιχείων ενεργητικού των εν λόγω οργανισμών, οντοτήτων ή επενδυτικών ταμείων και μηχανισμών, όπως προκύπτει από τον μέσο όρο των στοιχείων ενεργητικού κατά την έναρξη, ή κατά την ημερομηνία της πρώτης εξαμηνιαίας έκθεσής τους, και κατά τη λήξη της τελευταίας λογιστικής περιόδου που προηγείται της ημερομηνίας κατά την οποία πραγματοποιείται ή εξασφαλίζεται από τον φορέα πληρωμής η πληρωμή των τόκων προς τον πραγματικό δικαιούχο. Όσον αφορά τους άρτι συσταθέντες οργανισμούς, οντότητες ή επενδυτικά ταμεία ή μηχανισμούς, η πραγματική σύνθεση προκύπτει από τον μέσο όρο των στοιχείων ενεργητικού στην ημερομηνία έναρξης και στην ημερομηνία της πρώτης αξιολόγησης περιουσιακών στοιχείων κατά τα οριζόμενα στις πράξεις που διέπουν τη λειτουργία των εν λόγω οργανισμών ή οντοτήτων ή επενδυτικών ταμείων και μηχανισμών.
Η σύνθεση των στοιχείων ενεργητικού υπολογίζεται σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν στο κράτος μέλος ή στη χώρα του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου που δεν ανήκει στην Ένωση και όπου είναι εγγεγραμμένοι ο οργανισμός ή άλλο ταμείο ή μηχανισμός συλλογικών επενδύσεων ως τέτοιοι, ή από το δίκαιο του οποίου διέπονται οι κανόνες λειτουργίας του ή οι συστατικές του πράξεις. Η σύνθεση υπολογιζόμενη ως τοιαύτη είναι δεσμευτική για τα άλλα κράτη μέλη.
9. Τα εισοδήματα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο β) δεν θεωρούνται πληρωμή τόκων παρά μόνο στο μέτρο που οι τίτλοι που παράγουν τα εισοδήματα αυτά εκδόθηκαν για πρώτη φορά την 1η Ιουλίου 2014 και εντεύθεν. Οι τίτλοι που έχουν εκδοθεί πριν από αυτή την ημερομηνία δεν λαμβάνονται υπόψη για τα ποσοστά που ορίζονται στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο ε) και στην παράγραφο 6.
10. Τα οφέλη που προέρχονται από συμβάσεις ασφάλισης ζωής θεωρούνται πληρωμή τόκων σύμφωνα με την παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο στ) μόνο στο μέτρο που οι συμβάσεις ασφάλισης ζωής που παράγουν αυτά τα οφέλη συνήφθησαν για πρώτη φορά την 1η Ιουλίου 2014 και μετά.
11. Τα κράτη μέλη έχουν την επιλογή να θεωρήσουν το αναφερόμενο στην παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο ε) σημείο i) εισόδημα, το οποίο προκύπτει από την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση μετοχών ή μεριδίων σε οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων με νομική προσωπικότητα, οι οποίοι δεν είναι ΟΣΕΚΑ εγκεκριμένοι σύμφωνα με την οδηγία 2009/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (*2), ως καταβολή τόκων μόνον εφόσον συσσωρεύεται υπέρ αυτών των οργανισμών από την 1η Ιουλίου 2014 και μετά.
(*2) Οδηγία 2009/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 2009, για τον συντονισμό των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με ορισμένους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες (ΟΣΕΚΑ) (ΕΕ L 302 της 17.11.2009, σ. 32)»."
6)
Το άρθρο 8 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«Άρθρο 8
Υποβολή στοιχείων από τον φορέα πληρωμής
1. Όταν ο πραγματικός δικαιούχος των τόκων κατοικεί σε κράτος μέλος διαφορετικό από αυτό του φορέα πληρωμής, το ελάχιστο επίπεδο πληροφοριών που πρέπει να υποβάλλεται από τον φορέα πληρωμής στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους εγκατάστασής του περιλαμβάνει:
α)
τα στοιχεία ταυτότητας και τον τόπο κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου που καθορίζονται σύμφωνα με το άρθρο 3 ή, σε περιπτώσεις πραγματικής συγκυριότητας, την ταυτότητα και τον τόπο κατοικίας όλων των πραγματικών δικαιούχων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 παράγραφος 1·
β)
το όνομα και τη διεύθυνση του φορέα πληρωμής·
γ)
τον αριθμό λογαριασμού του πραγματικού δικαιούχου ή, ελλείψει αυτού, τα στοιχεία της απαίτησης που αποτελεί γενεσιουργό αιτία των καταβαλλόμενων τόκων ή της σύμβασης ασφάλισης ζωής, του τίτλου ή της μετοχής ή του μεριδίου που παράγει το δικαίωμα πληρωμής·
δ)
στοιχεία σχετικά με την πληρωμή των τόκων σύμφωνα με την παράγραφο 2.
Σε περίπτωση που ο πραγματικός δικαιούχος έχει την κατοικία του σε άλλο κράτος μέλος από εκείνο στο οποίο έχει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης ο κατά το άρθρο 4 παράγραφος 2 φορέας πληρωμής, ο εν λόγω φορέας πληρωμής παρέχει στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου έχει την ουσιαστική του διεύθυνση τις πληροφορίες που προσδιορίζονται στα στοιχεία α) έως δ) του πρώτου εδαφίου της παρούσας παραγράφου. Εκτός τούτων, ο φορέας πληρωμής αναφέρει και τα εξής:
i)
το συνολικό ποσό των λαμβανόμενων ή εξασφαλιζόμενων πληρωμών τόκων του που λογίζεται περιερχόμενο στους πραγματικούς δικαιούχους,
ii)
όταν ένα άτομο καθίσταται πραγματικός δικαιούχος κατά το άρθρο 2 παράγραφος 4 στοιχείο γ), το ποσό που λογίζεται περιερχόμενο στο άτομο αυτό και την ημερομηνία που συμβαίνει αυτό.
2. Οι ελάχιστες πληροφορίες που υποχρεούται να υποβάλλει ο φορέας πληρωμής όσον αφορά την πληρωμή των τόκων πρέπει να διαφοροποιούνται ανάλογα με τις ακόλουθες κατηγορίες πληρωμής τόκων και να αναφέρουν τα ακόλουθα στοιχεία:
α)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο α): το ποσό του καταβληθέντος ή πιστωθέντος τόκου·
β)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο β): είτε το ποσό οποιουδήποτε καταβληθέντος, πραγματοποιηθέντος ή πιστωθέντος εισοδήματος ή το συνολικό ποσό της πληρωμής·
γ)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχεία γ) ή ε): στο ποσό των τόκων ή των εισοδημάτων που αναφέρονται στα εν λόγω στοιχεία ή μέσω εισφοράς ισοδύναμου αποτελέσματος που θα βαρύνει τον δικαιούχο, επί του συνολικού ποσού των εσόδων από την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση·
δ)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο δ): είτε το ποσό του εισοδήματος που αναφέρεται στο εν λόγω σημείο ή το συνολικό ποσό της διανομής·
ε)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 4: το ποσό των τόκων που αναλογεί σε καθένα από τους πραγματικούς δικαιούχους που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 παράγραφος 1·
στ)
εφόσον ένα κράτος μέλος ασκεί το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 6 παράγραφος 5: το ποσό του ετήσιου τόκου ή άλλων συναφών εισοδημάτων·
ζ)
σε περίπτωση καταβολής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο στ): το όφελος που υπολογίζεται σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη ή το συνολικό ποσό των καταβληθέντων τόκων. Εάν, σε περίπτωση εκχώρησης σε τρίτο, ο φορέας πληρωμής δεν έχει πληροφορίες για την εκχωρηθείσα αξία: το ποσό των πληρωμών που καταβλήθηκαν στον ασφαλιστή ζωής στο πλαίσιο της σύμβασης ασφάλισης ζωής.
Όταν αναφέρει κατ' εφαρμογή των στοιχείων β), γ), δ) και ζ) του πρώτου εδαφίου της παρούσας παραγράφου τα συνολικά ποσά, ο φορέας πληρωμής ενημερώνει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος, ή, στην περίπτωση φορέα πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 2, ενημερώνει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου έχει την ουσιαστική του διεύθυνση.
3. Σε περίπτωση πραγματικής συγκυριότητας, ο φορέας πληρωμής πληροφορεί την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος, ή, στην περίπτωση φορέα πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 2, ενημερώνει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου έχει την ουσιαστική του διεύθυνση, αν το κοινοποιηθέν για κάθε πραγματικό δικαιούχο ποσό είναι το συνολικό ποσό που αναλογεί συλλογικά στους πραγματικούς δικαιούχους, το πραγματικό μερίδιο που αντιστοιχεί στον συγκεκριμένο πραγματικό δικαιούχο ή ένα μερίδιο κατ' ισομοιρία.
4. Με την επιφύλαξη των διατάξεων της παραγράφου 2, τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέπουν στους φορείς πληρωμής να υποβάλουν μόνο τις παρακάτω πληροφορίες:
α)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο α), β) ή δ), το συνολικό ποσό των τόκων ή των εισοδημάτων·
β)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο γ) ή ε), το συνολικό ποσό των εσόδων από την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση που συνδέονται με τις πληρωμές αυτές·
γ)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο στ): είτε τα οφέλη για τα οποία δεν έχει με άλλον τρόπο ενημερωθεί η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου από το φορέα πληρωμής, είτε άμεσα, ή μέσω των φορολογικών του αντικλήτων, είτε μέσω τις αρμόδιας αρχής άλλου κράτους μέλους, κατ' εφαρμογή οιασδήποτε νομοθετικής διάταξης διαφορετικής από εκείνες που είναι αναγκαίες για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, είτε το συνολικό ποσό που έχει καταβληθεί στο πλαίσιο των συμβάσεων ασφάλειας ζωής που παράγουν αυτές τις πληρωμές.
Ο φορέας πληρωμής ενημερώνει εάν θα αναφέρει τα συνολικά ποσά κατ' εφαρμογή των στοιχείων α), β) και γ) του πρώτου εδαφίου της παρούσας παραγράφου.».
7)
Το άρθρο 9 τροποποιείται ως εξής:
α)
προστίθενται οι εξής παράγραφοι:
«1α. Η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους όπου είναι εγκατεστημένος ο οικονομικός φορέας κοινοποιεί τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 4 παράγραφος 2 τέταρτο εδάφιο στην αρμόδια αρχή του τυχόν άλλου κράτους μέλους όπου η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα έχει την ουσιαστική της διεύθυνση.
1β. Όταν ένας φορέας πληρωμής κατά την έννοια του άρθρου 4 παράγραφος 2 μεταφέρει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης σε άλλο κράτος μέλος, η αρμόδια αρχή του πρώτου κράτους μέλους κοινοποιεί τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 4 παράγραφος 2 έβδομο εδάφιο στην αρμόδια αρχή του νέου κράτους μέλους.»·
β)
η παράγραφος 2 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«2. Η κοινοποίηση πληροφοριών διεξάγεται αυτομάτως τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, εντός εξαμήνου μετά το τέλος του φορολογικού έτους του κράτους μέλους του φορέα πληρωμής ή του οικονομικού φορέα, καλύπτει δε τα ακόλουθα γεγονότα που επήλθαν κατά τη διάρκεια του συγκεκριμένου έτους:
i)
όλες τις πληρωμές τόκων,
ii)
όλες τις περιπτώσεις ατόμων που κατέστησαν πραγματικοί δικαιούχοι κατά την έννοια του άρθρου 2 παράγραφος 4,
iii)
όλες τις αλλαγές του τόπου ουσιαστικής διεύθυνσης του φορέα πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 2.».
8)
Το άρθρο 10 τροποποιείται ως εξής:
α)
η παράγραφος 1 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«1. Κατά τη διάρκεια μεταβατικής περιόδου που αρχίζει την ημερομηνία που αναφέρεται στο άρθρο 17 παράγραφοι 2 και 3, και με την επιφύλαξη του άρθρου 13 παράγραφος 1, το Λουξεμβούργο και η Αυστρία δεν υποχρεούνται να εφαρμόσουν τις διατάξεις του κεφαλαίου II.
Ωστόσο, λαμβάνουν πληροφορίες από τα άλλα κράτη μέλη σύμφωνα με το κεφάλαιο II.
Κατά τη μεταβατική περίοδο, στόχος της παρούσας οδηγίας είναι η εξασφάλιση ελάχιστου επιπέδου πραγματικής φορολόγησης των εισοδημάτων από αποταμιεύσεις υπό μορφή τόκων που καταβάλλονται σε ένα κράτος μέλος σε πραγματικούς δικαιούχους που είναι φυσικά πρόσωπα με φορολογική κατοικία σε άλλο κράτος μέλος»·
β)
η παράγραφος 3 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«3. Με τη λήξη της μεταβατικής περιόδου το Λουξεμβούργο και η Αυστρία υποχρεούνται να εφαρμόσουν τις διατάξεις του κεφαλαίου ΙΙ και παύουν να εφαρμόζουν την παρακράτηση του φόρου στην πηγή και τον καταμερισμό των εσόδων, που προβλέπονται στα άρθρα 11 και 12. Εάν το Λουξεμβούργο ή η Αυστρία επιλέξουν να εφαρμόσουν τις διατάξεις του κεφαλαίου ΙΙ πριν λήξει η μεταβατική περίοδος, παύουν να εφαρμόζονται η παρακράτηση του φόρου στην πηγή και η κατανομή των εσόδων που προβλέπονται στα άρθρα 11 και 12.».
9)
Το άρθρο 11 τροποποιείται ως εξής:
α)
οι παράγραφοι 1 και 2 αντικαθίστανται από το ακόλουθο κείμενο:
«1. Κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου που προβλέπεται στο άρθρο 10, στην περίπτωση που ο πραγματικός δικαιούχος κατοικεί σε κράτος μέλος διαφορετικό από αυτό του τόπου εγκατάστασης του φορέα πληρωμής, ή, στην περίπτωση φορέα πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 2, όπου ο εν λόγω φορέας πληρωμής έχει τον τόπο ουσιαστικής διεύθυνσής του, το Λουξεμβούργο και η Αυστρία επιβάλλουν συντελεστή παρακράτησης φόρου στην πηγή ύψους 15 % τα πρώτα τρία έτη της μεταβατικής περιόδου, 20 % τα τρία επόμενα έτη, και εν συνεχεία 35 %.
2. Ο φορέας πληρωμής επιβάλλει παρακράτηση του φόρου στην πηγή με τους εξής τρόπους:
α)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο α): στο ποσό οποιουδήποτε καταβληθέντος, πραγματοποιηθέντος ή πιστωθέντος εισοδήματος·
β)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο β): στο ποσό οποιουδήποτε καταβληθέντος, πραγματοποιηθέντος ή πιστωθέντος εισοδήματος·
γ)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχεία γ) ή ε): στο ποσό των τόκων ή των εισοδημάτων που αναφέρονται στα εν λόγω στοιχεία ή μέσω εισφοράς ισοδύναμου αποτελέσματος που θα βαρύνει τον δικαιούχο, επί του συνολικού ποσού των εσόδων από την πώληση, την εξαγορά ή την εξόφληση·
δ)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο δ): στο ποσό του εισοδήματος που αναφέρεται στο εν λόγω σημείο·
ε)
στην περίπτωση πληρωμής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 4: στο ποσό των τόκων που αναλογεί σε καθένα από τους πραγματικούς δικαιούχους που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 παράγραφος 1· Το συνολικό ποσό επί του οποίου επιβάλλεται η παρακράτηση δεν πρέπει να υπερβαίνει το ποσό των τόκων που έλαβε η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα ή που εξασφαλίστηκαν για λογαριασμό τους·
στ)
εφόσον ένα κράτος μέλος ασκεί το δικαίωμα που προβλέπεται στο άρθρο 6 παράγραφος 5: στο ποσό του ετήσιου τόκου ή άλλων συναφών εισοδημάτων·
ζ)
σε περίπτωση καταβολής τόκων κατά την έννοια του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο στοιχείο στ): στο όφελος που υπολογίζεται σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη ή το συνολικό ποσό των καταβληθέντων τόκων. Τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέπουν στους φορείς πληρωμής να εφαρμόζουν την παρακράτηση φόρου στην πηγή μόνο στα οφέλη για τα οποία δεν έχει ακόμη ενημερωθεί η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου από τον φορέα πληρωμής ή τους φορολογικούς του αντικλήτους κατ' εφαρμογή οιασδήποτε νομοθετικής διάταξης διαφορετικής από εκείνες που είναι αναγκαίες για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας.
Κατά τη μεταβίβαση των εσόδων από την παρακράτηση φόρου στην πηγή στην αρμόδια αρχή, ο φορέας πληρωμής την ενημερώνει σχετικά με τον αριθμό των πραγματικών δικαιούχων τους οποίους αφορά η επιβολή της παρακράτησης φόρου στην πηγή, κατανεμημένους ανάλογα με το κράτος μέλος μόνιμης κατοικίας.».
β)
στην παράγραφο 3, ο όρος «στοιχεία α) και β) της παραγράφου 2» γίνεται «στοιχεία α), β) και γ) της παραγράφου 2»·
γ)
η παράγραφος 5 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«5. Κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου, τα κράτη μέλη που εφαρμόζουν την παρακράτηση φόρου στην πηγή μπορούν να ορίσουν ότι ένας οικονομικός φορέας που καταβάλλει τους τόκους ή εξασφαλίζει την καταβολή των τόκων σε οντότητα ή νομικό μόρφωμα αναφερόμενο στο άρθρο 4 παράγραφος 2, το οποίο έχει τον τόπο της ουσιαστικής του διεύθυνσης σε άλλο κράτος μέλος, θεωρείται ως φορέας πληρωμής για λογαριασμό της οντότητας ή του νομικού μορφώματος και εφαρμόζει την παρακράτηση φόρου στην πηγή επί των τόκων αυτών, εκτός εάν η οντότητα ή το νομικό μόρφωμα έχουν επισήμως δεχθεί να κοινοποιούνται σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 2 τέταρτο εδάφιο το όνομά τους (αν έχουν), η νομική τους μορφή, ο τόπος της ουσιαστικής τους διεύθυνσης καθώς και το συνολικό ποσό των τόκων που τους καταβάλλονται ή εξασφαλίζονται για λογαριασμό τους.».
10)
Το άρθρο 13 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«Άρθρο 13
Εξαιρέσεις από τη διαδικασία παρακράτησης φόρου στην πηγή
1. Τα κράτη μέλη που επιβάλλουν παρακράτηση στην πηγή σύμφωνα με το άρθρο 11 προβλέπουν τις ακόλουθες διαδικασίες προκειμένου να διασφαλίσουν ότι οι πραγματικοί δικαιούχοι μπορούν να ζητήσουν να μην πραγματοποιηθεί παρακράτηση φόρου:
α)
διαδικασία που παρέχει τη δυνατότητα στον πραγματικό δικαιούχο να εξουσιοδοτήσει ρητά τον φορέα πληρωμής να κοινοποιεί πληροφορίες σύμφωνα με το κεφάλαιο II· η εξουσιοδότηση αυτή καλύπτει το σύνολο των τόκων που είναι αποδοτέοι στον πραγματικό δικαιούχο από τον φορέα πληρωμής· σε αυτή την περίπτωση εφαρμόζεται το άρθρο 9·
β)
διαδικασία που διασφαλίζει ότι δεν επιβάλλεται παρακράτηση στην πηγή εφόσον ο πραγματικός δικαιούχος υποβάλλει στον φορέα πληρωμής το πιστοποιητικό που του χορηγεί η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους της φορολογικής κατοικίας του σύμφωνα με την παράγραφο 2.
2. Μετά από αίτηση του πραγματικού δικαιούχου, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους της φορολογικής κατοικίας του εκδίδει πιστοποιητικό στο οποίο αναφέρονται:
α)
το όνομα, η διεύθυνση, ο αριθμός φορολογικού ή μητρώου ή αντίστοιχος, καθώς και η ημερομηνία και ο τόπος γέννησης του πραγματικού δικαιούχου·
β)
το όνομα και η διεύθυνση του φορέα πληρωμής·
γ)
ο αριθμός λογαριασμού του δικαιούχου ή, εάν δεν υπάρχει, τα στοιχεία του τίτλου που ενσωματώνει την απαίτηση.
Το πιστοποιητικό αυτό ισχύει για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα τρία έτη. Η χορήγηση του εν λόγω πιστοποιητικού στον πραγματικό δικαιούχο που το έχει ζητήσει πραγματοποιείται εντός προθεσμίας δύο μηνών από την υποβολή της αιτήσεως.».
11)
Το άρθρο 14 τροποποιείται ως εξής:
α)
στην παράγραφο 2, η πρώτη περίοδος αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:
«Όταν επί των τόκων που αναλογούν σ' έναν πραγματικό δικαιούχο έχει παρακρατηθεί φόρος στην πηγή στο κράτος μέλος του φορέα πληρωμής, το κράτος μέλος της φορολογικής κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου τού χορηγεί, σύμφωνα με το εσωτερικό του δίκαιο, πίστωση φόρου ίση με το παρακρατηθέν στην πηγή ποσό.»·
β)
η παράγραφος 3 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«3. Όταν, πέραν της παρακράτησης φόρου στην πηγή όπως προβλέπεται στο άρθρο 11, έχει εφαρμοστεί οποιαδήποτε άλλη παρακράτηση φόρου στην πηγή επί των τόκων που αναλογούν σ' έναν πραγματικό δικαιούχο, και το κράτος μέλος της φορολογικής κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου χορηγεί πίστωση φόρου για την εν λόγω παρακράτηση φόρου σύμφωνα με την εθνική του νομοθεσία ή με τις συμβάσεις περί διπλής φορολογίας, αυτή η άλλη παρακράτηση φόρου στην πηγή πιστώνεται πριν από την εφαρμογή της διαδικασίας που προβλέπεται στην παράγραφο 2.».
12)
Στο άρθρο 15 παράγραφος 1 δεύτερο εδάφιο, ο όρος «παράρτημα» αντικαθίσταται από τους όρους «παράρτημα III».
13)
Στο άρθρο 18, η πρώτη περίοδος αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«Η Επιτροπή υποβάλλει ανά τριετία έκθεση προς το Συμβούλιο σχετικά με την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, βάσει των στατιστικών δεδομένων που αναφέρονται στο παράρτημα IV, τα οποία διαβιβάζει κάθε κράτος μέλος στην Επιτροπή.».
14)
Παρεμβάλλονται τα ακόλουθα άρθρα:
«Άρθρο 18α
Εκτελεστικά μέτρα
1. Η Επιτροπή θεσπίζει, σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 18β παράγραφος 2, μέτρα που αφορούν:
α)
τον προσδιορισμό των παρόχων δεδομένων στους οποίους μπορούν να προσφεύγουν οι φορείς πληρωμής για να λαμβάνουν τις απαραίτητες πληροφορίες για την ορθή μεταχείριση, σύμφωνα με τα στοιχεία β), δ) και ε) του άρθρου 6 παράγραφος 1 πρώτο εδάφιο·
β)
την κατάρτιση κοινών μορφοτύπων και πρακτικών ρυθμίσεων αναγκαίων για την ηλεκτρονική ανταλλαγή πληροφοριών που προβλέπεται στο άρθρο 9·
γ)
την κατάρτιση κοινών υποδειγμάτων για τα πιστοποιητικά και τα λοιπά έγγραφα που είναι χρήσιμα για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, ιδίως για τα έγγραφα που εκδίδουν τα κράτη μέλη που εφαρμόζουν παρακράτηση φόρου στην πηγή και τα οποία χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς του άρθρου 14 από το κράτος μέλος φορολογικής κατοικίας του πραγματικού δικαιούχου.
2. Η Επιτροπή επικαιροποιεί τον κατάλογο που καθορίζεται στο παράρτημα III κατόπιν αιτήματος του άμεσα ενδιαφερόμενου κράτους μέλους.
Άρθρο 18β
Ειδική επιτροπή
1. Η Επιτροπή επικουρείται από την επιτροπή διοικητικής συνεργασίας στον τομέα της φορολογίας (“η επιτροπή”).
2. Στην περίπτωση που γίνεται παραπομπή στην παρούσα παράγραφο, εφαρμόζεται το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 182/2011.».
15)
Το παράρτημα τροποποιείται σύμφωνα με το παράρτημα της παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 2
1. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν και δημοσιεύουν, έως την 1η Ιανουαρίου 2016, τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν προς την παρούσα οδηγία. Κοινοποιούν αμέσως στην Επιτροπή το κείμενο αυτών των διατάξεων.
Εφαρμόζουν τις διατάξεις αυτές από την πρώτη ημέρα του τρίτου ημερολογιακού έτους που έπεται του ημερολογιακού έτους κατά το οποίο τέθηκε σε ισχύ η οδηγία.
Οι διατάξεις αυτές, όταν θεσπίζονται από τα κράτη μέλη, αναφέρονται στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από παρόμοια αναφορά κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Οι λεπτομερείς διατάξεις για την αναφορά αυτή καθορίζονται από τα κράτη μέλη.
2. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή το κείμενο των ουσιωδών διατάξεων εθνικού δικαίου τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία.
Άρθρο 3
Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την ημέρα της δημοσίευσής της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 4
Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.
Βρυξέλλες, 24 Μαρτίου 2014.