NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 542/2014
ze dne 15. května 2014,
kterým se mění nařízení (EU) č. 1215/2012, pokud jde o pravidla použitelná pro Jednotný patentový soud a Soudní dvůr Beneluxu
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 81 odst. 2 písm. a), c) a e) této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
jednajíce v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Dne 19. února 2013 Belgické království, Bulharská republika, Česká republika, Dánské království, Spolková republika Německo, Estonská republika, Irsko, Řecká republika, Francouzská republika, Italská republika, Kyperská republika, Lotyšská republika, Litevská republika, Lucemburské velkovévodství, Maďarsko, Republika Malta, Nizozemské království, Rakouská republika, Portugalská republika, Rumunsko, Republika Slovinsko, Slovenská republika, Finská republika, Švédské království a Spojené království Velké Británie a Severního Irska podepsaly Dohodu o Jednotném patentovém soudu (3). Dohoda o Jednotném patentovém soudu stanoví, že nevstoupí v platnost dříve než první den čtvrtého měsíce poté, co vstoupí v platnost změny nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1215/2012 (4), pokud jde o vztah uvedeného nařízení k Dohodě o Jednotném patentovém soudu.
(2)
Dne 15. října 2012 Belgické království, Lucemburské velkovévodství a Nizozemské království, strany Úmluvy ze dne 31. března 1965 o zřízení a statutu Soudního dvora Beneluxu (dále jen „Úmluva o Soudním dvoru Beneluxu“), podepsaly protokol, kterým se uvedená smlouva mění. Uvedený protokol umožňuje přenesení příslušnosti v konkrétních záležitostech spadajících do oblasti působnosti nařízení (EU) č. 1215/2012 na Soudní dvůr Beneluxu.
(3)
Je nezbytné upravit vztah nařízení (EU) č. 1215/2012 s Dohodou o Jednotném patentovém soudu a s Úmluvou o Soudním dvoru Beneluxu prostřednictvím změn uvedeného nařízení.
(4)
Aby byla zajištěna právní jistota a předvídatelnost pro žalované, kteří by mohli být žalováni u těchto dvou soudů v místě nacházejícím se v jiném členském státě, než který byl určen podle pravidel nařízení (EU) č. 1215/2012, měly by se Jednotný patentový soud a Soudní dvůr Beneluxu považovat za soudy ve smyslu nařízení (EU) č. 1215/2012.
(5)
Účelem změn nařízení (EU) č. 1215/2012 stanovených v tomto nařízení ohledně Jednotného patentového soudu je založit mezinárodní příslušnost tohoto soudu a tyto změny se netýkají vnitřního rozvrhu práce mezi komorami tohoto soudu ani ujednání stanovených v Dohodě o Jednotném patentovém soudu týkajících se výkonu pravomoci, včetně výlučné pravomoci, během přechodného období stanoveného v uvedené dohodě.
(6)
Jako soudy společné několika členským státům nemohou Jednotný patentový soud a Soudní dvůr Beneluxu, na rozdíl od soudu jednoho členského státu, vykonávat příslušnost vůči žalovaným, kteří nemají bydliště v některém členském státě, na základě vnitrostátního práva. Aby tyto dva soudy mohly příslušnost vůči těmto žalovaným vykonávat, měla by se tedy pravidla nařízení (EU) č. 1215/2012 pro záležitosti, které spadají do příslušnosti Jednotného patentového soudu a Soudního dvora Beneluxu, vztahovat i na žalované s bydlištěm ve třetích státech. Stávající pravidla příslušnosti stanovená v nařízení (EU) č. 1215/2012 zajišťují úzkou vazbu mezi řízeními, na která se uvedené nařízení vztahuje, a územím členských států. Je proto vhodné rozšířit tato pravidla i na řízení proti všem žalovaným bez ohledu na jejich bydliště. Při uplatňování pravidel příslušnosti stanovených v nařízení (EU) č. 1215/2012 by měly Jednotný patentový soud a Soudní dvůr Beneluxu (jednotlivě dále jen „společný soud“) uplatňovat pouze ta pravidla, jež jsou vhodná pro oblast sporů, ke které jim byla příslušnost svěřena.
(7)
Společný soud by měl být schopen projednávat spory proti žalovaným ze třetích států na základě pravidla podpůrné příslušnosti v řízeních týkajících se porušení evropského patentu, jež způsobuje škodu jak uvnitř Unie, tak mimo ni. Taková podpůrná příslušnost by měla být vykonávána v případě, že se majetek žalovaného nachází v kterémkoli členském státě, který je stranou nástroje o zřízení společného soudu, a že daný spor má dostatečnou vazbu na tento členský stát, například protože tam má žalobce bydliště nebo tam jsou k dispozici důkazní prostředky související se sporem. Při stanovení své příslušnosti by měl společný soud zohlednit hodnotu daného majetku, která by neměla být nevýznamná a měla by umožňovat alespoň částečný výkon rozhodnutí v členských státech, které jsou stranami nástroje o zřízení společného soudu.
(8)
Pravidla nařízení (EU) č. 1215/2012 týkající se litispendence a souvisejících řízení, jejichž cílem je zabránit, aby byla vedena souběžná řízení a vydávána neslučitelná soudní rozhodnutí, by se měla použít, jsou-li zahájena řízení u společného soudu a u soudu členského státu, ve kterém Dohoda o Jednotném patentovém soudu nebo případně Úmluva o Soudním dvoru Beneluxu neplatí.
(9)
Pravidla nařízení (EU) č. 1215/2012 týkající se litispendence a souvisejících řízení by se měla rovněž použít, pokud jsou během přechodného období stanoveného v Dohodě o Jednotném patentovém soudu zahájena řízení o určitých druzích sporů jak u Jednotného patentového soudu, tak u vnitrostátního soudu členského státu, který je stranou Dohody o Jednotném patentovém soudu.
(10)
Rozhodnutí vydaná Jednotným patentovým soudem nebo Soudním dvorem Beneluxu by měla být v členském státě, který není stranou Dohody o Jednotném patentovém soudu nebo případně Úmluvy o Soudním dvoru Beneluxu, uznávána a vykonávána v souladu s nařízením (EU) č. 1215/2012.
(11)
Rozhodnutí vydaná soudy členských států, které nejsou stranami Dohody o Jednotném patentovém soudu nebo případně Úmluvy o Soudním dvoru Beneluxu, by měla být uznávána a vykonávána v jiném členském státě v souladu s nařízením (EU) č. 1215/2012.
(12)
Nařízení (EU) č. 1215/2012 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(13)
Jelikož cíle tohoto nařízení nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jej, z důvodu jeho rozsahu a účinků, může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii (dále jen „Smlouva o EU“). V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle.
(14)
V souladu s článkem 3 a čl. 4a odst. 1 Protokolu (č. 21) o postavení Spojeného království a Irska s ohledem na prostor svobody, bezpečnosti a práva, připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, oznámily Spojené království a Irsko své přání účastnit se přijímání a používání tohoto nařízení.
(15)
V souladu s články 1 a 2 Protokolu (č. 22) o postavení Dánska, připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, se Dánsko neúčastní přijímání tohoto nařízení, a toto nařízení pro ně není závazné ani použitelné, aniž je dotčena možnost, aby Dánsko uplatňovalo změny nařízení (EU) č. 1215/2012 stanovené v tomto nařízení na základě článku 3 Dohody mezi Evropským společenstvím a Dánským královstvím o příslušnosti a uznávání a výkonu soudních rozhodnutí v občanských a obchodních věcech ze dne 19. října 2005 (5),
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
V kapitole VII nařízení (EU) č. 1215/2012 se vkládají nové články, které znějí:
„Článek 71a
1. Pro účely tohoto nařízení se soud společný několika členským státům ve smyslu odstavce 2 (dále jen „společný soud“) považuje za soud členského státu, pokud tento společný soud podle nástroje, kterým je zřízen, vykonává příslušnost ve věcech spadajících do oblasti působnosti tohoto nařízení.
2. Pro účely tohoto nařízení se za společné soudy považují tyto soudy:
a)
Jednotný patentový soud zřízený Dohodou o Jednotném patentovém soudu podepsanou dne 19. února 2013 (dále jen „Dohoda o Jednotném patentovém soudu“) a
b)
Soudní dvůr Beneluxu zřízený Úmluvou ze dne 31. března 1965 o zřízení a statutu Soudního dvora Beneluxu (dále jen „Úmluva o Soudním dvoru Beneluxu“).
Článek 71b
Příslušnost společného soudu se stanoví takto:
1)
společný soud je příslušný, pokud by podle tohoto nařízení byly ve věci, která se řídí nástrojem o zřízení tohoto společného soudu, příslušné soudy členského státu, jenž je stranou uvedeného nástroje;
2)
pokud žalovaný nemá bydliště v žádném členském státě a toto nařízení ve vztahu k němu jinak nezakládá příslušnost, použije se přiměřeně kapitola II bez ohledu na bydliště žalovaného.
U společného soudu může být podán návrh na předběžná opatření včetně zajišťovacích opatření i tehdy, pokud jsou ve věci samé příslušné soudy třetího státu;
3)
pokud je společný soud příslušný ve vztahu k žalovanému na základě bodu 2 ve sporu týkajícím se porušení evropského patentu, jež způsobuje škodu uvnitř Unie, může tento soud vykonávat příslušnost i ve vztahu ke škodě vzniklé tímto porušením mimo Unii.
Tato příslušnost může být stanovena pouze tehdy, pokud se majetek náležející žalovanému nachází ve kterémkoli členském státě, který je stranou nástroje o zřízení tohoto společného soudu, a spor má na tento členský stát dostatečnou vazbu.
Článek 71c
1. Články 29 až 32 se použijí, pokud jsou řízení zahájena u společného soudu a u soudu členského státu, který není stranou nástroje o zřízení tohoto společného soudu.
2. Články 29 až 32 se použijí, pokud jsou během přechodného období uvedeného v článku 83 Dohody o Jednotném patentovém soudu zahájena řízení před Jednotným patentovým soudem a soudem členského státu, který je stranou Dohody o Jednotném patentovém soudu.
Článek 71d
Toto nařízení se vztahuje na uznání a výkon:
a)
rozhodnutí vydaných společným soudem, která mají být uznána a vykonána v členském státě, který není stranou nástroje o zřízení tohoto společného soudu; a
b)
rozhodnutí soudů členského státu, který není stranou nástroje o zřízení společného soudu, jež mají být uznána a vykonána v členském státě, který je stranou uvedeného nástroje.
Pokud je však uznání a výkon rozhodnutí vydaného společným soudem navrhováno v členském státě, který je stranou nástroje o zřízení tohoto společného soudu, uplatní se veškerá pravidla uvedeného nástroje o uznávání a výkonu namísto pravidel stanovených v tomto nařízení.“
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 10. ledna 2015.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné v členských státech v souladu se Smlouvami.
V Bruselu dne 15. května 2014.
ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 542/2014 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 15ης Μαΐου 2014
για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 όσον αφορά τους κανόνες που εφαρμόζονται στο Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και στο Δικαστήριο της Μπενελούξ
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 81 παράγραφος 2 στοιχεία α), γ) και ε),
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Έχοντας υπόψη τη γνώμη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (1),
Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (2),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Στις 19 Φεβρουαρίου 2013, το Βασίλειο του Βελγίου, η Δημοκρατία της Βουλγαρίας, η Τσεχική Δημοκρατία, το Βασίλειο της Δανίας, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Δημοκρατία της Εσθονίας, η Ιρλανδία, η Ελληνική Δημοκρατία, η Γαλλική Δημοκρατία, η Ιταλική Δημοκρατία, η Κυπριακή Δημοκρατία, η Δημοκρατία της Λετονίας, η Δημοκρατία της Λιθουανίας, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, η Ουγγαρία, η Δημοκρατία της Μάλτας, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, η Δημοκρατία της Αυστρίας, η Πορτογαλική Δημοκρατία, η Ρουμανία, η Δημοκρατία της Σλοβενίας, η Σλοβακική Δημοκρατία, η Δημοκρατία της Φινλανδίας, το Βασίλειο της Σουηδίας και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας υπέγραψαν συμφωνία για το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας (3) («συμφωνία για το ΕΔΔΕ»). Η συμφωνία για το ΕΔΔΕ προβλέπει ότι δεν πρόκειται να τεθεί σε ισχύ πριν από την πρώτη ημέρα του τέταρτου μήνα μετά την ημερομηνία έναρξης ισχύος των τροποποιήσεων του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (4) που αφορούν τη σχέση του εν λόγω κανονισμού με τη συμφωνία για το ΕΔΔΕ.
(2)
Στις 15 Οκτωβρίου 2012, το Βασίλειο του Βελγίου, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου και το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, συμβαλλόμενα μέρη της Συνθήκης της 31ης Μαρτίου 1965 σχετικά με τη σύσταση και τον οργανισμό του Δικαστηρίου της Μπενελούξ («Συνθήκη του Δικαστηρίου της Μπενελούξ»), υπέγραψαν Πρωτόκολλο που τροποποιεί την εν λόγω Συνθήκη. Το εν λόγω Πρωτόκολλο κατέστησε δυνατή τη μεταφορά δικαιοδοσίας στο Δικαστήριο της Μπενελούξ για συγκεκριμένα θέματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012.
(3)
Είναι αναγκαίο να ρυθμιστεί η σχέση μεταξύ του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 με τη συμφωνία για το ΕΔΔΕ και με τη Συνθήκη του Δικαστηρίου της Μπενελούξ μέσω τροποποιήσεων του εν λόγω κανονισμού.
(4)
Το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και το Δικαστήριο της Μπενελούξ θα πρέπει να θεωρηθούν δικαστήρια κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 προκειμένου να εξασφαλιστούν η ασφάλεια δικαίου και η προβλεψιμότητα για τους εναγομένους κατά των οποίων μπορεί να ασκηθεί αγωγή ενώπιον των εν λόγω δύο δικαστηρίων σε τόπο ευρισκόμενο σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο που ορίζουν οι κανόνες του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012.
(5)
Οι τροποποιήσεις του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 που προβλέπει ο παρών κανονισμός σχετικά με το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας στοχεύουν στον καθορισμό της διεθνούς δικαιοδοσίας του εν λόγω δικαστηρίου και δεν επηρεάζουν την εσωτερική κατανομή διαδικασιών ανάμεσα στα τμήματα του εν λόγω δικαστηρίου ούτε τις ρυθμίσεις που ορίζονται στη συμφωνία για το ΕΔΔΕ οι οποίες αφορούν την άσκηση της δικαιοδοσίας, συμπεριλαμβανομένης της αποκλειστικής δικαιοδοσίας, κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου που προβλέπει η εν λόγω συμφωνία.
(6)
Ως δικαστήρια κοινά σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη, το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και το Δικαστήριο της Μπενελούξ δεν είναι σε θέση, όπως τα δικαστήρια ενός κράτους μέλους, να ασκούν την εκ της εθνικής νομοθεσίας δικαιοδοσία τους επί εναγομένων που δεν κατοικούν σε κράτος μέλος. Για να επιτραπεί στα δύο δικαστήρια να ασκούν δικαιοδοσία επί των εναγομένων αυτών, οι κανόνες του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 θα πρέπει, επομένως, να εφαρμόζονται επίσης σε εναγομένους που κατοικούν σε τρίτα κράτη σε ό,τι αφορά ζητήματα δικαιοδοσίας του Ενιαίου Δικαστηρίου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και του Δικαστηρίου της Μπενελούξ. Οι ισχύοντες κανόνες δικαιοδοσίας του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 εξασφαλίζουν στενό σύνδεσμο ανάμεσα στις διαδικασίες στις οποίες εφαρμόζεται ο εν λόγω κανονισμός και στο έδαφος των κρατών μελών. Συνεπώς, αρμόζει η επέκταση των κανόνων αυτών σε διαδικασίες κατά όλων των εναγομένων, ασχέτως κατοικίας τους. Όταν εφαρμόζουν τους περί δικαιοδοσίας κανόνες του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012, το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και το Δικαστήριο της Μπενελούξ (στο εξής ατομικώς αναφερόμενα ως «κοινό δικαστήριο») θα πρέπει να εφαρμόζουν μόνο τους κανόνες εκείνους που αρμόζουν στα αντικείμενα για τα οποία τους έχει ανατεθεί δικαιοδοσία.
(7)
Ένα κοινό δικαστήριο θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα επίλυσης διαφορών στις οποίες ο εναγόμενος είναι υπήκοος τρίτου κράτους βάσει επικουρικού κανόνα δικαιοδοσίας σε διαδικασία κατά εναγομένου από τρίτο κράτος με αντικείμενο την προσβολή ευρωπαϊκού διπλώματος ευρεσιτεχνίας που θεμελιώνει αξίωση αποζημίωσης τόσο εντός όσο και εκτός της Ένωσης. Η επικουρική δικαιοδοσία θα πρέπει να ασκείται όταν περιουσιακά στοιχεία του εναγομένου βρίσκονται σε κράτος μέλος - συμβαλλόμενο μέρος της ιδρυτικής πράξης του κοινού δικαστηρίου και η εν λόγω διαφορά παρουσιάζει επαρκή σύνδεσμο με το συγκεκριμένο κράτος μέλος, για παράδειγμα διότι ο προσφεύγων κατοικεί εκεί ή όταν τα αποδεικτικά στοιχεία που αφορούν τη διαφορά βρίσκονται εκεί. Κατά τη θεμελίωση της δικαιοδοσίας του, το κοινό δικαστήριο οφείλει να λαμβάνει υπόψη την αξία των εν λόγω περιουσιακών στοιχείων, που θα πρέπει να μην είναι αμελητέα και να επιτρέπει την εκτέλεση της απόφασης, τουλάχιστον εν μέρει, στα κράτη μέλη- συμβαλλόμενα μέρη της πράξης για την ίδρυση κοινού δικαστηρίου.
(8)
Οι κανόνες του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 περί εκκρεμοδικίας και συναφών αγωγών, με σκοπό την πρόληψη των παράλληλων διαδικασιών και ασυμβίβαστων αποφάσεων, θα πρέπει να εφαρμόζονται όταν ασκούνται οι αγωγές ενώπιον κοινού δικαστηρίου και ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους στο οποίο δεν εφαρμόζεται η συμφωνία για το ΕΔΔΕ ή, αναλόγως, η Συνθήκη του Δικαστηρίου της Μπενελούξ.
(9)
Οι κανόνες του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 περί εκκρεμοδικίας και συναφών πράξεων θα πρέπει ομοίως να εφαρμόζονται όταν, κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου που προβλέπεται στη συμφωνία για το ΕΔΔΕ, κινούνται διαδικασίες που αφορούν ορισμένα είδη διαφορών ενώπιον του Ενιαίου Δικαστηρίου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας, αφενός, και εθνικού δικαστηρίου κράτους μέλους που είναι συμβαλλόμενο μέρος της συμφωνίας για το ΕΔΔΕ, αφετέρου.
(10)
Οι αποφάσεις που έχουν εκδοθεί από το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας ή το Δικαστήριο της Μπενελούξ θα πρέπει να αναγνωρίζονται και να εκτελούνται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 σε κράτος μέλος που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος, κατά περίπτωση, της συμφωνίας για το ΕΔΔΕ ή της Συνθήκης του Δικαστηρίου της Μπενελούξ.
(11)
Οι αποφάσεις που έχουν εκδοθεί από τα δικαστήρια κράτους μέλους που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος, κατά περίπτωση, της συμφωνίας για το ΕΔΔΕ ή της Συνθήκης του Δικαστηρίου της Μπενελούξ, θα πρέπει να αναγνωρίζονται και να εκτελούνται σε άλλο κράτος μέλος σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 1215/2012.
(12)
Ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 θα πρέπει, συνεπώς, να τροποποιηθεί αναλόγως.
(13)
Δεδομένου ότι ο στόχος του παρόντος κανονισμού είναι αδύνατον να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη, μπορεί όμως, εξαιτίας της κλίμακας και των αποτελεσμάτων του, να επιτευχθεί καλύτερα σε επίπεδο Ένωσης, η Ένωση δύναται να θεσπίσει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, όπως διατυπώνεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ). Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως διατυπώνεται στο εν λόγω άρθρο, ο παρών κανονισμός δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη του στόχου αυτού.
(14)
Σύμφωνα με το άρθρο 3 και το άρθρο 4α παράγραφος 1του πρωτοκόλλου αριθ. 21 για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, που προσαρτάται στη ΣΕΕ και τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία κοινοποίησαν την επιθυμία τους να μετάσχουν στην έκδοση και την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού.
(15)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 για τη θέση της Δανίας το οποίο προσαρτάται στη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση του παρόντος κανονισμού και δεν δεσμεύεται από αυτόν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή του, χωρίς να θίγεται η δυνατότητα της χώρας αυτής να εφαρμόσει τις τροποποιήσεις του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 που ορίζονται στον παρόντα κανονισμό σύμφωνα με το άρθρο 3 της συμφωνίας, της 19ης Οκτωβρίου 2005, μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Βασιλείου της Δανίας σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (5),
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
O κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1215/2012, κεφάλαιο VII, τροποποιείται διά της προσθήκης των εξής άρθρων:
«Άρθρο 71α
1. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ένα δικαστήριο κοινό σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη όπως προσδιορίζεται στην παράγραφο 2 («κοινό δικαστήριο») θεωρείται δικαστήριο κράτους μέλους όταν, βάσει της ιδρυτικής πράξεως του, το εν λόγω κοινό δικαστήριο ασκεί δικαιοδοσία επί υποθέσεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού.
2. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού τα ακόλουθα δικαστήρια είναι κοινά δικαστήρια:
α)
το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας που έχει συσταθεί με τη συμφωνία για το Ενιαίο Δικαστήριο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας, η οποία υπεγράφη στις 19 Φεβρουαρίου 2013 («συμφωνία για το ΕΔΔΕ»)· και
β)
το Δικαστήριο της Μπενελούξ που έχει συσταθεί με τη Συνθήκη της 31ης Μαρτίου 1965 σχετικά με τη σύσταση και τον οργανισμό του Δικαστηρίου της Μπενελούξ («Συνθήκη του Δικαστηρίου της Μπενελούξ»).
Άρθρο 71β
Η δικαιοδοσία κοινού δικαστηρίου καθορίζεται ως εξής:
1)
Το κοινό δικαστήριο έχει δικαιοδοσία όπου, δυνάμει του παρόντος κανονισμού, τα δικαστήρια ενός κράτους μέλους που αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος της πράξεως για την ίδρυση κοινού δικαστηρίου θα είχαν διεθνή δικαιοδοσία σε υπόθεση που καλύπτεται από την εν λόγω πράξη.
2)
Εάν ο εναγόμενος δεν έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος και ο παρών κανονισμός δεν αναθέτει διεθνή δικαιοδοσία επ’ αυτού καθ’ οποιονδήποτε άλλο τρόπο, εφαρμόζεται κατά περίπτωση το κεφάλαιο II ασχέτως κατοικίας του εναγομένου.
Επιτρέπεται η υποβολή αίτησης προσωρινών, συμπεριλαμβανομένων των ασφαλιστικών, μέτρων ενώπιον του κοινού δικαστηρίου, ακόμα και αν τα δικαστήρια τρίτου κράτους είναι αρμόδια να κρίνουν την ουσία της υπόθεσης.
3)
Όταν ένα κοινό δικαστήριο έχει δικαιοδοσία επί εναγομένου σύμφωνα με το σημείο 2 σε διαφορά περί την προσβολή ευρωπαϊκού διπλώματος ευρεσιτεχνίας που θεμελιώνει αξίωση αποζημίωσης εντός της Ένωσης, το εν λόγω δικαστήριο δύναται επίσης να ασκήσει δικαιοδοσία σχετικά με αξίωση αποζημίωσης εκτός της Ένωσης, η οποία απορρέει από τέτοια προσβολή.
Τέτοια δικαιοδοσία μπορεί να θεμελιωθεί μόνο εάν περιουσιακά στοιχεία του εναγομένου βρίσκονται σε οποιοδήποτε κράτος μέλος-συμβαλλόμενο μέρος της πράξεως για την ίδρυση κοινού δικαστηρίου και η διαφορά παρουσιάζει επαρκή σύνδεσμο με κάθε τέτοιο κράτος μέλος.
Άρθρο 71γ
1. Τα άρθρα 29 έως 32 εφαρμόζονται όταν κινούνται διαδικασίες ενώπιον κοινού δικαστηρίου και ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στην ιδρυτική πράξη του εν λόγω κοινού δικαστηρίου.
2. Τα άρθρα 29 έως 32 εφαρμόζονται όταν κατά τη μεταβατική περίοδο του άρθρου 83 της συμφωνίας για το ΕΔΔΕ, κινούνται διαδικασίες ενώπιον του Ενιαίου Δικαστηρίου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους που είναι συμβαλλόμενο μέρος της συμφωνίας για το ΕΔΔΕ.
Άρθρο 71δ
Ο παρών κανονισμός ισχύει για την αναγνώριση και εκτέλεση:
α)
αποφάσεων που εκδίδονται από κοινό δικαστήριο οι οποίες πρέπει να αναγνωριστούν και να εκτελεστούν σε κράτος μέλος που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της πράξεως για την ίδρυση του κοινού δικαστηρίου· και
β)
αποφάσεων που εκδίδονται από τα δικαστήρια κράτους μέλους που δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος της πράξεως για την ίδρυση του κοινού δικαστηρίου οι οποίες πρέπει να αναγνωριστούν και να εκτελεστούν σε κράτος μέλος-συμβαλλόμενο μέρος της εν λόγω πράξεως.
Ωστόσο, όταν η αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων, εκδιδομένων από κοινό δικαστήριο επιδιώκεται σε κράτος μέλος-συμβαλλόμενο μέρος της πράξης για την ίδρυση κοινού δικαστηρίου, αντί των κανόνων του παρόντος κανονισμού ισχύουν οι κανόνες της εν λόγω πράξεως για την αναγνώριση και την εκτέλεση.».
Άρθρο 2
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την επόμενη ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εφαρμόζεται από τις 10 Ιανουαρίου 2015.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Βρυξέλλες 15 Μαΐου 2014.