PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 17. března 2014,
kterým se mění rozhodnutí 2011/130/EU, kterým se stanoví minimální požadavky na přeshraniční zpracování dokumentů elektronicky podepsaných příslušnými orgány podle směrnice 2006/123/ES Evropského parlamentu a Rady o službách na vnitřním trhu
(oznámeno pod číslem C(2014) 1640)
(Text s významem pro EHP)
(2014/148/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2006/123/ES ze dne 12. prosince 2006 o službách na vnitřním trhu (1), a zejména na čl. 8 odst. 3 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Poskytovatelé služeb, jejichž služby spadají do oblasti působnosti směrnice 2006/123/ES, musí být prostřednictvím jednotných kontaktních míst a elektronickými prostředky schopni splnit postupy a formality potřebné pro přístup ke svým činnostem a jejich výkonu. V mezích stanovených v čl. 5 odst. 3 směrnice 2006/123/ES se nadále mohou vyskytovat případy, kdy poskytovatelé služeb musí při plnění takových postupů a formalit předkládat originály dokumentů, ověřené kopie nebo ověřené překlady dokumentů. V takových případech může být nezbytné, aby poskytovatelé služeb předložili dokumenty elektronicky podepsané příslušnými orgány.
(2)
Přeshraniční využívání zaručených elektronických podpisů založených na kvalifikovaném osvědčení je usnadněno rozhodnutím Komise 2009/767/ES ze dne 16. října 2009, kterým se stanovují opatření pro usnadnění užití postupů s využitím elektronických prostředků prostřednictvím „jednotných kontaktních míst“ podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/123/ES o službách na vnitřním trhu (2), jež mimo jiné ukládá členským státům povinnost provést posouzení rizik před vyžádáním těchto elektronických podpisů od poskytovatelů služeb a stanoví pravidla pro přijímání zaručených elektronických podpisů založených na kvalifikovaném osvědčení členskými státy, ať již byly vytvořeny prostředky pro bezpečné vytváření podpisu, či ne. Rozhodnutí 2009/767/ES se však nezabývá formáty elektronických podpisů v dokumentech vydaných příslušnými orgány, které musí poskytovatelé služeb při plnění příslušných postupů a formalit předložit.
(3)
Vzhledem k tomu, že příslušné orgány v členských státech v současné době používají k elektronickému podepisování svých dokumentů různé formáty zaručených elektronických podpisů, mohou se přijímající členské státy, které musí tyto dokumenty zpracovat, v důsledku různých použitých formátů podpisu potýkat s technickými obtížemi. Aby mohli poskytovatelé služeb plnit postupy a formality elektronickou cestou i přes hranice, je nutné zajistit, aby členské státy při přijímání dokumentů elektronicky podepsaných příslušnými orgány z jiných členských států technicky podporovaly alespoň některé formáty zaručených elektronických podpisů. Definování určitého počtu zaručených elektronických podpisů, které mají být technicky podporovány přijímajícím členským státem, by umožnilo větší automatizaci a zlepšení přeshraniční interoperability elektronických postupů.
(4)
Původně se rozhodnutí vztahovalo pouze na základní úroveň standardizovaných formátů ETSI zaručených elektronických podpisů. Je vhodné je doplnit dlouhodobějšími úrovněmi standardizovaných formátů ETSI, jež v průběhu času usnadní uchovávání informací týkajících se platnosti elektronických podpisů.
(5)
ETSI zveřejnilo pro výchozí profily zaručených elektronických podpisů nové technické specifikace, jež mají omezit výběr v příslušných normách, a tím zvýšit přeshraniční interoperabilitu. Tyto profily se vztahují na všechny úrovně souladu, od základní až po dlouhodobou úroveň.
(6)
Členské státy, jejichž příslušné orgány používají jiné formáty elektronického podpisu, než jaké jsou běžně podporovány, mohly zavést ověřovací prostředky umožňující ověření těchto podpisů i za hranicemi. V takovém případě je nutné, aby informace o těchto nástrojích byly snadno přístupné (pokud potřebné informace nejsou obsaženy přímo v elektronických dokumentech, elektronických podpisech nebo nosičích elektronických dokumentů) tak, aby se přijímající členské státy mohly na tyto ověřovací nástroje spolehnout.
(7)
Toto rozhodnutí nemá vliv na stanovení toho, co představuje originál, ověřenou kopii nebo ověřený překlad, ze strany členských států. Jeho cíl se omezuje na usnadnění ověřování elektronických podpisů, pokud jsou použity v originálech, ověřených kopiích nebo ověřených překladech, které mají poskytovatelé služeb předložit prostřednictvím jednotných kontaktních míst.
(8)
S cílem umožnit členským státům zavedení nezbytných technických nástrojů je vhodné, aby se toho rozhodnutí použilo od 1. prosince 2014.
(9)
Opatření tohoto rozhodnutí jsou v souladu se stanoviskem výboru pro směrnici o službách,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Změny rozhodnutí Komise 2011/130/EU (3)
Rozhodnutí 2011/130/EU se mění takto:
1)
Odstavec 1 článku 1 se nahrazuje tímto:
„1. Členské státy zavedou nezbytné technické prostředky, které jim umožní zpracování elektronicky podepsaných dokumentů, jež v rámci plnění postupů a formalit předkládají poskytovatelé služeb prostřednictvím jednotných kontaktních míst, jak je stanoveno v článku 8 směrnice 2006/123/ES, a které jsou podepsány příslušnými orgány jiných členských států zaručeným elektronickým podpisem XML, CMS nebo PDF v jakékoli úrovni souladu, nebo prostřednictvím příslušné datové schránky na základní úrovni, pokud splňují technické specifikace uvedené v příloze.“
2)
Příloha se nahrazuje přílohou tohoto rozhodnutí.
Článek 2
Použití
Toto rozhodnutí se použije ode dne 1. prosince 2014.
Článek 3
Určení
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
V Bruselu dne 17. března 2014.
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΉ ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 17ης Μαρτίου 2014
για την τροποποίηση της απόφασης 2011/130/ΕΕ της Επιτροπής περί καθιέρωσης ελάχιστων απαιτήσεων για τη διασυνοριακή επεξεργασία εγγράφων τα οποία έχουν υπογραφεί ηλεκτρονικά από αρμόδιες αρχές, σύμφωνα με την οδηγία 2006/123/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά
[κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό C(2014) 1640]
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
(2014/148/ΕΕ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη την οδηγία 2006/123/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά (1), και ιδίως το άρθρο 8 παράγραφος 3,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Οι πάροχοι υπηρεσιών των οποίων οι υπηρεσίες υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2006/123/ΕΚ πρέπει να μπορούν να διεκπεραιώνουν, μέσω των ενιαίων κέντρων εξυπηρέτησης και με ηλεκτρονικά μέσα, τις διαδικασίες και διατυπώσεις που είναι αναγκαίες για την πρόσβαση στις δραστηριότητές τους και τη δυνατότητα άσκησης αυτών των δραστηριοτήτων. Εντός των ορίων που καθορίζονται στο άρθρο 5 παράγραφος 3 της οδηγίας 2006/123/ΕΚ, ενδέχεται να υπάρχουν ακόμη περιπτώσεις στις οποίες οι πάροχοι υπηρεσιών οφείλουν να υποβάλουν πρωτότυπα έγγραφα, επικυρωμένα αντίγραφα ή επικυρωμένες μεταφράσεις κατά τη διεκπεραίωση των εν λόγω διαδικασιών και διατυπώσεων. Στις περιπτώσεις αυτές, ενδέχεται να χρειαστεί να υποβάλουν οι πάροχοι υπηρεσιών έγγραφα τα οποία έχουν υπογραφεί ηλεκτρονικώς από αρμόδιες αρχές.
(2)
Η διασυνοριακή χρήση προηγμένων ηλεκτρονικών υπογραφών, υποστηριζόμενων από αναγνωρισμένο πιστοποιητικό, διευκολύνεται με την απόφαση 2009/767/ΕΚ της Επιτροπής, της 16ης Οκτωβρίου 2009, σχετικά με τη θέσπιση μέτρων που διευκολύνουν τη χρήση διαδικασιών με ηλεκτρονικά μέσα μέσω των «ενιαίων κέντρων εξυπηρέτησης» βάσει της οδηγίας 2006/123/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά (2), η οποία, μεταξύ άλλων, επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να προβαίνουν σε αναλύσεις επικινδυνότητας, πριν ζητήσουν αυτές τις ηλεκτρονικές υπογραφές από παρόχους υπηρεσιών, και καθορίζει κανόνες για την αποδοχή, από πλευράς κρατών μελών, προηγμένων ηλεκτρονικών υπογραφών βασιζόμενων σε αναγνωρισμένα πιστοποιητικά, τα οποία έχουν δημιουργηθεί με ή χωρίς διάταξη δημιουργίας ασφαλούς υπογραφής. Ωστόσο, η απόφαση 2009/767/ΕΚ δεν αφορά μορφοτύπους ηλεκτρονικών υπογραφών σε έγγραφα τα οποία έχουν εκδοθεί από αρμόδιες αρχές, τα οποία πρέπει να υποβάλλονται από παρόχους υπηρεσιών, κατά τη διεκπεραίωση των οικείων διαδικασιών και διατυπώσεων.
(3)
Δεδομένου ότι, επί του παρόντος, οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών χρησιμοποιούν διάφορους μορφοτύπους προηγμένων ηλεκτρονικών υπογραφών για την ηλεκτρονική υπογραφή των εγγράφων τους, τα κράτη μέλη αποδέκτες, που πρέπει να επεξεργαστούν αυτά τα έγγραφα, ενδέχεται να αντιμετωπίσουν τεχνικές δυσκολίες, λόγω της ποικιλίας των χρησιμοποιούμενων μορφοτύπων υπογραφής. Για να μπορούν οι πάροχοι υπηρεσιών να διεκπεραιώνουν με ηλεκτρονικά μέσα τις διασυνοριακές διαδικασίες και διατυπώσεις τους, είναι αναγκαίο να διασφαλιστεί ότι τουλάχιστον κάποιοι μορφότυποι προηγμένων ηλεκτρονικών υπογραφών είναι δυνατόν να υποστηρίζονται τεχνικά από κράτη μέλη αποδέκτες εγγράφων που έχουν υπογραφεί ηλεκτρονικώς από αρμόδιες αρχές άλλων κρατών μελών. Με τον καθορισμό ορισμένων μορφοτύπων προηγμένων ηλεκτρονικών υπογραφών που πρέπει να υποστηρίζονται τεχνικώς από το κράτος μέλος αποδέκτη είναι δυνατόν να αυτοματοποιηθεί και να βελτιωθεί περαιτέρω η διασυνοριακή διαλειτουργικότητα των ηλεκτρονικών διαδικασιών.
(4)
Αρχικά, καλυπτόταν από την απόφαση μόνον το βασικό επίπεδο τυποποιημένων μορφοτύπων προηγμένων ηλεκτρονικών υπογραφών του ETSI. Είναι σκόπιμο να προστεθούν επίσης πιο μακροπρόθεσμα επίπεδα τυποποιημένων μορφοτύπων του ETSI που διευκολύνουν τη διατήρηση πληροφοριών σχετικά με την εγκυρότητα των ηλεκτρονικών υπογραφών σε βάθος χρόνου.
(5)
Έχουν δημοσιευθεί από το ETSI νέες τεχνικές προδιαγραφές για τα βασικά προφίλ προηγμένων ηλεκτρονικών υπογραφών, τα οποία αποσκοπούν στον περιορισμό των επιλογών στα σχετικά πρότυπα και, με τον τρόπο αυτόν, αυξάνουν τη διασυνοριακή διαλειτουργικότητα. Αυτά τα προφίλ καλύπτουν όλα τα επίπεδα συμμόρφωσης, από το βασικό έως το μακροπρόθεσμο επίπεδο.
(6)
Τα κράτη μέλη, των οποίων οι αρμόδιες αρχές χρησιμοποιούν μορφοτύπους ηλεκτρονικής υπογραφής πέραν εκείνων που τυγχάνουν κοινής υποστήριξης, μπορεί να έχουν δημιουργήσει μέσα επικύρωσης με τα οποία είναι δυνατή και η διασυνοριακή επαλήθευση των υπογραφών τους. Στην περίπτωση αυτή, και για να είναι σε θέση τα κράτη μέλη αποδέκτες να βασίζονται στα εν λόγω εργαλεία επικύρωσης, είναι αναγκαία η εύκολη πρόσβαση στις πληροφορίες που αφορούν αυτά τα εργαλεία, εκτός εάν οι αναγκαίες πληροφορίες περιλαμβάνονται απευθείας στα ηλεκτρονικά έγγραφα, στις ηλεκτρονικές υπογραφές ή στους φορείς των ηλεκτρονικών εγγράφων.
(7)
Η παρούσα απόφαση δεν επηρεάζει τον προσδιορισμό, από τα κράτη μέλη, του τι συνιστά πρωτότυπο, επικυρωμένο αντίγραφο ή επικυρωμένη μετάφραση. Ο στόχος της περιορίζεται στη διευκόλυνση της επαλήθευσης των ηλεκτρονικών υπογραφών, εφόσον αυτές χρησιμοποιούνται σε πρωτότυπα έγγραφα, επικυρωμένα αντίγραφα ή επικυρωμένες μεταφράσεις, που ενδεχομένως οφείλουν να υποβάλουν οι πάροχοι υπηρεσιών μέσω των ενιαίων κέντρων εξυπηρέτησης.
(8)
Για να μπορούν τα κράτη μέλη να χρησιμοποιούν τα αναγκαία τεχνικά εργαλεία, είναι σκόπιμο να αρχίσει να εφαρμόζεται η παρούσα απόφαση από την 1η Δεκεμβρίου 2014.
(9)
Τα μέτρα που προβλέπονται στην παρούσα απόφαση είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής για την οδηγία για τις υπηρεσίες,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
Τροποποιήσεις της απόφασης 2011/130/ΕΕ της Επιτροπής (3)
Η απόφαση 2011/130/ΕΕ τροποποιείται ως εξής:
1)
Η παράγραφος 1 του άρθρου 1 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«1. Τα κράτη μέλη δημιουργούν τα αναγκαία τεχνικά μέσα που τους επιτρέπουν να επεξεργάζονται ηλεκτρονικώς υπογεγραμμένα έγγραφα, τα οποία υποβάλλουν πάροχοι υπηρεσιών στο πλαίσιο διεκπεραίωσης διαδικασιών και διατυπώσεων μέσω των ενιαίων κέντρων εξυπηρέτησης, όπως προβλέπεται στο άρθρο 8 της οδηγίας 2006/123/ΕΚ, και τα οποία έχουν υπογραφεί από αρμόδιες αρχές άλλων κρατών μελών με προηγμένη ηλεκτρονική υπογραφή XML ή CMS ή PDF, σε οποιοδήποτε επίπεδο συμμόρφωσης ή με χρήση συναφούς περιέκτη υπογραφής σε βασικό επίπεδο, υπό την προϋπόθεση ότι πληρούν τις τεχνικές προδιαγραφές που παρατίθενται στο παράρτημα.».
2)
Το παράρτημα αντικαθίσταται από το παράρτημα της παρούσας απόφασης.
Άρθρο 2
Εφαρμογή
Η παρούσα απόφαση εφαρμόζεται από την 1η Δεκεμβρίου 2014.
Άρθρο 3
Αποδέκτες
Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στα κράτη μέλη.
Βρυξέλλες, 17 Μαρτίου 2014.