NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 509/2014
ze dne 15. května 2014,
kterým se mění nařízení Rady (ES) č. 539/2001, kterým se stanoví seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci musí mít při překračování vnějších hranic vízum, jakož i seznam třetích zemí, jejichž státní příslušníci jsou od této povinnosti osvobozeni
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 77 odst. 2 písm. a) této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
v souladu s řádným legislativním postupem (1),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Třetí země, jejichž státní příslušníci podléhají vízové povinnosti nebo jsou od této povinnosti osvobozeni, se od roku 2001 určují na základě kritérií stanovených v 5. bodu odůvodnění nařízení Rady (ES) č. 539/2001 (2). Vyvíjející se povaha vízové politiky Unie a zvýšená potřeba zajistit větší soudržnost mezi vízovou politikou a dalšími politikami Unie je důvodem pro to, aby při přezkumu seznamů třetích zemí uvedených v přílohách I a II nařízení (ES) č. 539/2001 byla zohledněna některá další kritéria.
(2)
Určování třetích zemí, jejichž státní příslušníci podléhají vízové povinnosti nebo jsou od této povinnosti osvobozeni, by mělo být prováděno na základě uváženého hodnocením případ od případu. Toto hodnocení by se mělo provádět pravidelně a mohlo by vést k legislativním návrhům na změnu příloh nařízení (ES) č. 539/2001, bez ohledu na možnost učinit za určitých okolností změny příloh týkající se konkrétní země, například v důsledku procesu uvolnění vízového režimu nebo jako konečný důsledek dočasného pozastavení zrušení vízové povinnosti.
(3)
Složení seznamů třetích zemí obsažených v přílohách I a II nařízení Rady (ES) č. 539/2001 by mělo být, a zůstat, v souladu s kritérii stanovenými v tomto nařízení. Položky týkající se třetích zemí, u nichž došlo s ohledem na uvedená kritéria ke změně situace, by měly být převedeny z jedné přílohy do druhé.
(4)
Vízová povinnost již není opodstatněná pro státní příslušníky zemí Dominika, Grenada, Kiribati, Marshallovy ostrovy, Mikronésie, Nauru, Palau, Samoa, Spojené arabské emiráty, Svatá Lucie, Svatý Vincenc a Grenadiny, Šalamounovy ostrovy, Tonga, Trinidad a Tobago, Tuvalu, Vanuatu a Východní Timor. Tyto země nepředstavují pro Unii žádné nebezpečí nedovoleného přistěhovalectví či ohrožení veřejného pořádku a bezpečnosti v souladu s kritérii stanovenými v tomto nařízení. Státní příslušníci těchto zemí by proto měli být osvobozeni od vízové povinnosti, pokud jde o pobyty netrvající déle než 90 dnů v průběhu jakéhokoli období 180 dnů, a položky týkající se těchto zemí by měly být převedeny do přílohy II nařízení (ES) č. 539/2001.
(5)
Komise by před zahájením jednání o dvoustranných dohodách o zrušení vízové povinnosti mezi Unií a Kolumbií a mezi Unií a Peru měla dále vyhodnotit situaci těchto dvou zemí z hlediska kritérií stanovených v tomto nařízení.
(6)
Osvobození od vízové povinnosti státních příslušníků zemí Dominika, Grenada, Kiribati, Kolumbie, Marshallovy ostrovy, Mikronésie, Nauru, Palau, Peru, Samoa, Spojené arabské emiráty, Svatá Lucie, Svatý Vincenc a Grenadiny, Šalamounovy ostrovy, Tonga, Trinidad a Tobago, Tuvalu, Vanuatu a Východní Timor by nemělo vstoupit v platnost, dokud nebudou mezi Unií a dotčenými zeměmi za účelem zajištění plné vzájemnosti uzavřeny dvoustranné dohody o zrušení vízové povinnosti.
(7)
Ze statistických údajů vyplývá, že skupiny britských občanů aktuálně uvedené v části 3 přílohy I nařízení (ES) č. 539/2001 nepředstavují pro schengenský prostor nebezpečí nedovoleného přistěhovalectví a že většina z nich žije na ostrovech v Karibiku, které mají silné vazby se sousedními zeměmi, jejichž státní příslušníci jsou osvobozeni od vízové povinnosti, a jsou těmto zemím velmi podobné. Tyto skupiny britských občanů by proto měly být osvobozeny od vízové povinnosti, pokud jde o pobyty netrvající déle než 90 dnů v průběhu jakéhokoli období 180 dnů a položky týkající se těchto skupin by měly být převedeny do přílohy II uvedeného nařízení.
(8)
Vývoj mezinárodního práva a s tím související změny postavení nebo označení některých států či subjektů by se měly odrazit v přílohách nařízení (ES) č. 539/2001. Do přílohy I uvedeného nařízení by měla být doplněna položka „Jižní Súdán“, neboť tato země dne 9. července 2011 vyhlásila svou nezávislost a dne 14. července 2011 byla přijata za člena Organizace spojených národů.
(9)
Pokud jde o Island a Norsko, rozvíjí toto nařízení ta ustanovení schengenského acquis ve smyslu dohody uzavřené mezi Radou Evropské unie a Islandskou republikou a Norským královstvím o přidružení těchto dvou států k provádění, uplatňování a rozvoji schengenského acquis (3), která spadají do oblasti uvedené v čl. 1 bodě B rozhodnutí Rady 1999/437/ES (4).
(10)
Pokud jde o Švýcarsko, rozvíjí toto nařízení ustanovení schengenského acquis ve smyslu dohody podepsané mezi Evropskou unií, Evropským společenstvím a Švýcarskou konfederací o přidružení Švýcarské konfederace k provádění, uplatňování a rozvoji schengenského acquis (5), která spadají do oblasti uvedené v čl. 1 bodech B a C rozhodnutí Rady 1999/437/ES ve spojení s článkem 3 rozhodnutí Rady 2008/146/ES (6).
(11)
Pokud jde o Lichtenštejnsko, rozvíjí toto nařízení ustanovení schengenského acquis ve smyslu Protokolu mezi Evropskou unií, Evropským společenstvím, Švýcarskou konfederací a Lichtenštejnským knížectvím o přistoupení Lichtenštejnského knížectví k Dohodě mezi Evropskou unií, Evropským společenstvím a Švýcarskou konfederací o přidružení Švýcarské konfederace k provádění, uplatňování a rozvoji schengenského acquis (7) spadající do oblasti uvedené v čl. 1 bodech B a C rozhodnutí Rady 1999/437/ES ve spojení s článkem 3 rozhodnutí Rady 2011/350/EU (8).
(12)
Toto nařízení rozvíjí ta ustanovení schengenského acquis, kterých se neúčastní Spojené království v souladu s rozhodnutím Rady 2000/365/ES (9), Spojené království se tedy nepodílí na jeho přijímání a toto rozhodnutí pro ně není závazné ani použitelné.
(13)
Toto nařízení rozvíjí ta ustanovení schengenského acquis, kterých se neúčastní Irsko v souladu s rozhodnutím Rady 2002/192/ES (10), Irsko se tedy nepodílí na přijímání tohoto rozhodnutí a toto rozhodnutí pro ně není závazné ani použitelné.
(14)
Pokud jde o Kypr, je toto nařízení aktem navazujícím na schengenské acquis nebo s ním jinak souvisejícím ve smyslu čl. 3 odst. 1 aktu o přistoupení z roku 2003.
(15)
Pokud jde o Bulharsko a Rumunsko, je toto nařízení aktem navazujícím na schengenské acquis nebo s ním jinak souvisejícím ve smyslu čl. 4 odst. 1 aktu o přistoupení z roku 2005,
(16)
Pokud jde o Chorvatsko, je toto nařízení aktem navazujícím na schengenské acquis nebo s ním jinak souvisejícím ve smyslu čl. 4 odst. 1 aktu o přistoupení z roku 2011.
(17)
Nařízení (ES) č. 539/2001 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (ES) č. 539/2001 se mění takto:
1)
Před článek 1 se vkládá nový článek, který zní:
„Článek -1
Účelem tohoto nařízení je určit třetí země, jejichž státní příslušníci podléhají vízové povinnosti nebo jsou od této povinnosti osvobozeni, a to na základě hodnocení provedeného případ od případu a zaměřeného na různá kritéria týkající se mimo jiné nedovoleného přistěhovalectví, veřejného pořádku a bezpečnosti, hospodářských přínosů, především z hlediska cestovního ruchu a zahraničního obchodu, a vnějších vztahů Unie s dotčenými třetími zeměmi, včetně zejména zvážení lidských práv a základních svobod, jakož i důsledků regionální soudržnosti a vzájemnosti.“
2)
Příloha I se mění takto:
a)
v části 1 se zrušují položky „Dominika“, „Grenada“, „Kiribati“, „Kolumbie“, „Marshallovy ostrovy“, „Mikronésie“, „Nauru“, „Palau“, „Peru“, „Samoa“, „Spojené arabské emiráty“, „Svatá Lucie“, „Svatý Vincenc a Grenadiny“, „Šalamounovy ostrovy“, „Tonga“, „Trinidad a Tobago“, „Tuvalu“, „Vanuatu“ a „Východní Timor“ a vkládá se položka „Jižní Súdán“;
b)
část 3 se zrušuje.
3)
Příloha II se mění takto:
a)
v části 1 se vkládají nové položky, které znějí:
„Dominika (*)“,
„Grenada (*)“,
„Kiribati (*)“,
„Kolumbie (*)“,
„Marshallovy ostrovy (*)“,
„Mikronésie (*)“,
„Nauru (*)“,
„Palau (*)“,
„Peru (*)“,
„Samoa (*)“,
„Spojené arabské emiráty (*)“,
„Svatá Lucie (*)“,
„Svatý Vincenc a Grenadiny (*)“,
„Šalamounovy ostrovy (*)“,
„Tonga (*)“,
„Trinidad a Tobago (*)“,
„Tuvalu (*)“,
„Vanuatu (*)“ a
„Východní Timor (*)“,
„(*)
Osvobození od vízové povinnosti se použije ode dne vstupu v platnost dohody o osvobození od vízové povinnosti, která má být uzavřena s Evropskou unií.“;
b)
část 3 se nahrazuje tímto:
„3) BRITŠTÍ OBČANÉ, KTEŘÍ NEJSOU STÁTNÍMI PŘÍSLUŠNÍKY SPOJENÉHO KRÁLOVSTVÍ VELKÉ BRITÁNIE A SEVERNÍHO IRSKA VE SMYSLU PRÁVA UNIE:
Britští státní příslušníci (v zámoří) (British Nationals (Overseas))
Občané britských zámořských území (British Overseas Territories Citizens)
Britští občané v zámoří (British Overseas Citizens)
Osoby pod britskou ochranou (British Protected Persons)
Poddaní britské koruny (British Subjects)“.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné v členských státech v souladu se Smlouvami.
V Bruselu dne 15. května 2014.
ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 509/2014 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 15ης Μαΐου 2014
για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 539/2001 του Συμβουλίου περί του καταλόγου τρίτων χωρών οι υπήκοοι των οποίων υπόκεινται στην υποχρέωση θεώρησης για τη διέλευση των εξωτερικών συνόρων και του καταλόγου των τρίτων χωρών οι υπήκοοι των οποίων απαλλάσσονται από την υποχρέωση αυτή
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 77 παράγραφος 2 στοιχείο α),
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (1),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Από το 2001 οι τρίτες χώρες οι υπήκοοι των οποίων υπόκεινται στην υποχρέωση θεώρησης ή απαλλάσσονται από την υποχρέωση αυτή προσδιορίζονται βάσει των κριτηρίων που προβλέπονται στην αιτιολογική σκέψη 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 539/2001 του Συμβουλίου (2). Η εξελισσόμενη φύση της πολιτικής θεωρήσεων της Ένωσης και η αυξημένη ανάγκη να διασφαλίζεται μεγαλύτερη συνοχή μεταξύ της πολιτικής θεωρήσεων και άλλων πολιτικών της Ένωσης δικαιολογούν τη συνεκτίμηση ορισμένων πρόσθετων κριτηρίων κατά την επανεξέταση των καταλόγων των τρίτων χωρών στα Παραρτήματα I και ΙΙ του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 539/2001.
(2)
Οι τρίτες χώρες οι υπήκοοι των οποίων υπόκεινται στην υποχρέωση θεώρησης ή απαλλάσσονται από την υποχρέωση αυτή θα πρέπει να προσδιορίζονται μετά από προσεκτική, ανά περίπτωση αξιολόγηση. Η εν λόγω αξιολόγηση θα πρέπει να διενεργείται περιοδικά και ενδέχεται να καταλήξει σε νομοθετικές προτάσεις για την τροποποίηση των παραρτημάτων του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 539/2001, χωρίς να αποκλείεται, σε ειδικές περιπτώσεις, η δυνατότητα κατάθεσης στα εν λόγω παραρτήματα ανά χώρα τροποποιήσεων, για παράδειγμα ως αποτέλεσμα μιας διαδικασίας ελευθέρωσης των θεωρήσεων ή ως τελική συνέπεια μιας προσωρινής αναστολής της απαλλαγής από την υποχρέωση θεώρησης.
(3)
Το περιεχόμενο των καταλόγων τρίτων χωρών που περιλαμβάνεται στα παραρτήματα I και II του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 539/2001 θα πρέπει να είναι και να παραμείνει συνεκτικό προς τα κριτήρια που ορίζονται στον παρόντα κανονισμό. Οι παραπομπές σε τρίτες χώρες, για τις οποίες έχει μεταβληθεί η κατάσταση όσον αφορά τα εν λόγω κριτήρια, θα πρέπει να μεταφερθούν από το ένα παράρτημα στο άλλο.
(4)
Δεν δικαιολογείται πλέον η επιβολή της απαίτησης θεώρησης στους υπηκόους των χωρών: Δομίνικα, Γρενάδα, Κιριμπάτι, Νήσοι Μάρσαλ, Μικρονησία, Ναούρου, Παλάου, Σάντα Λουσία, Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες Νήσοι, Σαμόα, Νήσοι Σολομώντος, Ανατολικό Τιμόρ, Τόνγκα, Τρινιδάδ και Τομπάγκο, Τουβαλού, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Βανουάτου. Οι χώρες αυτές δεν παρουσιάζουν κανένα κίνδυνο παράνομης μετανάστευσης ή απειλής για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια για την Ένωση σύμφωνα με τα κριτήρια που ορίζονται στον παρόντα κανονισμό. Συνεπώς, οι υπήκοοι αυτών των χωρών θα πρέπει να απαλλαχτούν από την απαίτηση θεώρησης για παραμονή που δεν υπερβαίνει τις 90 ημέρες εντός οιασδήποτε περιόδου 180 ημερών και οι αναφορές σε αυτές τις χώρες θα πρέπει να μεταφερθούν στο παράρτημα II του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 539/2001.
(5)
Η Επιτροπή θα πρέπει να αξιολογήσει περαιτέρω την κατάσταση στην Κολομβία και στο Περού όσον αφορά τα κριτήρια που ορίζονται στον παρόντα κανονισμό πριν από την έναρξη διαπραγματεύσεων για τη σύναψη διμερών συμφωνιών μεταξύ της Ένωσης και αυτών των χωρών σχετικά με την απαλλαγή από την υποχρέωση θεώρησης.
(6)
Η απαλλαγή από την απαίτηση θεώρησης για υπηκόους των χωρών Κολομβία, Δομίνικα, Γρενάδα, Κιριμπάτι, Νήσοι Μάρσαλ, Μικρονησία, Ναούρου, Παλάου, Περού, Σάντα Λουσία, Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες Νήσοι, Σαμόα, Νήσοι Σολομώντος, Ανατολικό Τιμόρ, Τόνγκα, Τρινιδάδ και Τομπάγκο, Τουβαλού, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Βανουάτου δεν θα πρέπει να αρχίσει να ισχύει πριν από τη σύναψη διμερών συμφωνιών για την απαλλαγή θεώρησης μεταξύ της Ένωσης και των οικείων χωρών προκειμένου να εξασφαλιστεί πλήρης αμοιβαιότητα.
(7)
Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι οι ομάδες των βρετανών υπηκόων που περιλαμβάνονται σήμερα στον κατάλογο στο Μέρος 3 του παραρτήματος I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 539/2001 δεν αποτελούν κίνδυνο για παράνομη μετανάστευση στο χώρο Σένγκεν και ότι οι περισσότεροι από αυτούς ζουν σε νησιά της Καραϊβικής που έχουν ισχυρούς δεσμούς και ομοιότητες με γειτονικές χώρες οι υπήκοοι των οποίων έχουν απαλλαγεί από την απαίτηση θεώρησης. Οι ομάδες αυτές των βρετανών υπηκόων θα πρέπει, επομένως, να απαλλαχτούν από την απαίτηση θεώρησης για παραμονή που δεν υπερβαίνει τις 90 ημέρες εντός οιασδήποτε περιόδου 180 ημερών και οι αναφορές σε αυτές τις ομάδες θα πρέπει να μεταφερθούν στο παράρτημα II του εν λόγω κανονισμού.
(8)
Οι εξελίξεις στο διεθνές δίκαιο που επιφέρουν αλλαγές στο καθεστώς ή στο χαρακτηρισμό ορισμένων κρατών ή οντοτήτων θα πρέπει να αντανακλώνται στα παραρτήματα του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 539/2001. Η αναφορά στο Νότιο Σουδάν θα πρέπει να προστεθεί στο παράρτημα I του εν λόγω κανονισμού, επειδή η χώρα ανακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 9 Ιουλίου 2011 και έγινε μέλος των Ηνωμένων Εθνών στις 14 Ιουλίου 2011.
(9)
Όσον αφορά την Ισλανδία και τη Νορβηγία, ο παρών κανονισμός συνιστά ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου Σένγκεν, κατά την έννοια της συμφωνίας που έχει συναφθεί από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από τη Δημοκρατία της Ισλανδίας και το Βασίλειο της Νορβηγίας σχετικά με τη σύνδεση των εν λόγω χωρών προς τη θέση σε ισχύ, την εφαρμογή και την περαιτέρω ανάπτυξη του κεκτημένου Σένγκεν (3), οι οποίες εμπίπτουν στον τομέα του άρθρου 1 στοιχείο Β της απόφασης 1999/437/ΕΚ του Συμβουλίου (4).
(10)
Όσον αφορά την Ελβετία, ο παρών κανονισμός αποτελεί ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου Σένγκεν, κατά την έννοια της συμφωνίας που υπογράφηκε μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας σχετικά με τη σύνδεση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας προς τη θέση σε ισχύ, την εφαρμογή και την ανάπτυξη του κεκτημένου του Σένγκεν (5), που εμπίπτουν στον τομέα που αναφέρεται στο άρθρο 1 στοιχεία Β και Γ της απόφασης 1999/437/ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 3 της απόφασης 2008/146/ΕΚ του Συμβουλίου (6).
(11)
Όσον αφορά το Λιχτενστάιν, ο παρών κανονισμός συνιστά ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου Σένγκεν, κατά την έννοια του πρωτοκόλλου μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, της Ελβετικής Συνομοσπονδίας και του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν για την προσχώρηση του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν στη συμφωνία που συνήφθη μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας σχετικά με τη σύνδεση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας με την υλοποίηση, την εφαρμογή και την ανάπτυξη του κεκτημένου Σένγκεν (7), που εμπίπτει στον τομέα που αναφέρεται στο άρθρο 1, στοιχεία Β και Γ της απόφασης 1999/437/ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 3 της απόφασης 2011/350/ΕΕ του Συμβουλίου (8).
(12)
Ο παρών κανονισμός συνιστά ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στις οποίες δεν συμμετέχει το Ηνωμένο Βασίλειο, σύμφωνα με την απόφαση 2000/365/ΕΚ του Συμβουλίου (9)· ως εκ τούτου, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας πράξης, δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε οφείλει να την εφαρμόσει.
(13)
Ο παρών κανονισμός αποτελεί ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στις οποίες δεν συμμετέχει η Ιρλανδία, σύμφωνα με την απόφαση 2002/192/ΕΚ του Συμβουλίου (10)· ως εκ τούτου, η Ιρλανδία δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας πράξης, δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε οφείλει να την εφαρμόσει.
(14)
Όσον αφορά την Κύπρο, ο παρών κανονισμός συνιστά πράξη που βασίζεται στο κεκτημένο του Σένγκεν ή συνδέεται άλλως με αυτό κατά την έννοια του άρθρου 3 παράγραφος 1 της πράξης προσχώρησης του 2003.
(15)
Όσον αφορά τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, ο παρών κανονισμός συνιστά πράξη που βασίζεται στο κεκτημένο Σένγκεν ή συνδέεται άλλως με αυτό, κατά την έννοια του άρθρου 4 παράγραφος 1 της πράξης προσχώρησης του 2005.
(16)
Όσον αφορά την Κροατία, ο παρών κανονισμός συνιστά πράξη που βασίζεται στο κεκτημένο Σένγκεν ή συνδέεται άλλως με αυτό κατά την έννοια του άρθρου 4 παράγραφος 1 της πράξης προσχώρησης του 2011.
(17)
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 539/2001 θα πρέπει συνεπώς να τροποποιηθεί αναλόγως,
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 539/2001 τροποποιείται ως εξής:
1)
Το ακόλουθο άρθρο παρεμβάλλεται πριν από το άρθρο 1:
«Άρθρο -1
Ο παρών κανονισμός αποσκοπεί να καθορίσει τις τρίτες χώρες οι υπήκοοι των οποίων υπόκεινται στην υποχρέωση θεώρησης ή απαλλάσσονται από την υποχρέωση αυτή, στη βάση κατά περίπτωση αξιολόγησης διαφόρων κριτηρίων που αφορούν, μεταξύ άλλων, την παράνομη μετανάστευση, τη δημόσια τάξη και ασφάλεια, τα οικονομικά οφέλη, ιδίως όσον αφορά τον τουρισμό και το εξωτερικό εμπόριο, και τις εξωτερικές σχέσεις της Ένωσης με τις οικείες τρίτες χώρες συμπεριλαμβανομένων, ειδικότερα, ζητημάτων που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, καθώς και τις επιπτώσεις σε θέματα περιφερειακής συνοχής και αμοιβαιότητας.».
2)
Το παράρτημα I τροποποιείται ως εξής:
α)
στο Μέρος 1 οι παραπομπές στις χώρες Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες Νήσοι, Ανατολικό Τιμόρ, Βανουάτου, Γρενάδα, Δομίνικα, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κιριμπάτι, Κολομβία, Μικρονησία, Ναούρου, Νήσοι Μάρσαλ, Νήσοι Σολομώντος, Παλάου, Περού, Σαμόα, Σάντα Λουσία, Τόνγκα, Τουβαλού, και Τρινιδάδ και Τομπάγκο, διαγράφονται και εισάγεται παραπομπή στο Νότιο Σουδάν·
β)
το Μέρος 3 διαγράφεται.
3)
Το παράρτημα II τροποποιείται ως εξής:
α)
στο Μέρος 1 παρεμβάλλονται οι ακόλουθες παραπομπές:
«Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες Νήσοι (*)»,
«Ανατολικό Τιμόρ (*)»,
«Βανουάτου (*)»,
«Γρενάδα (*)»,
«Δομίνικα (*)»,
«Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (*)»,
«Κιριμπάτι (*)»,
«Κολομβία (*)»,
«Μικρονησία (*)»,
«Ναούρου (*)»,
«Νήσοι Μάρσαλ (*)»,
«Νήσοι Σολομώντος (*)»,
«Παλάου (*)»,
«Περού (*)»,
«Σαμόα (*)»,
«Σάντα Λουσία (*)»,
«Τόνγκα (*)»,
«Τουβαλού (*)», και
«Τρινιδάδ και Τομπάγκο (*)»·
«(*)
Η απαλλαγή από την απαίτηση θεώρησης εφαρμόζεται από την ημερομηνία έναρξης ισχύος συμφωνίας περί απαλλαγής από τη θεώρηση, που θα συναφθεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση.»·
β)
το Μέρος 3 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«3. ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΥΠΗΚΟΟΥ ΤΟΥ ΗΝΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ:
British nationals (Overseas)
British overseas territories citizens (BOTC)
British overseas citizen (BOC)
British protected persons (BPP)
British subjects (BS)».
Άρθρο 2
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Βρυξέλλες, 15 Μαΐου 2014.