VERORDENING (EU) Nr. 1262/2012 VAN DE RAAD
van 20 december 2012
tot vaststelling, voor 2013 en 2014, van de vangstmogelijkheden voor EU-vaartuigen voor bepaalde bestanden van diepzeevissen
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 43, lid 3,
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
In artikel 43, lid 3, van het Verdrag is bepaald dat de Raad op voorstel van de Commissie de maatregelen vaststelt voor de vaststelling en verdeling van de vangstmogelijkheden.
(2)
Krachtens Verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelĳk visserĳbeleid (1) moeten maatregelen inzake de toegang tot wateren en hulpbronnen en de duurzame uitoefening van visserijactiviteiten worden vastgesteld, met inachtneming van de beschikbare wetenschappelijke, technische en economische adviezen en met name van de verslagen van het Wetenschappelijk, Technisch en Economisch Comité voor de visserij (WTECV), alsmede in het licht van eventuele adviezen die zĳn ontvangen van regionale adviesraden.
(3)
Het is de taak van de Raad maatregelen inzake het vaststellen en verdelen van de vangstmogelijkheden te treffen per visserijtak of groep van visserijtakken, in voorkomend geval met inbegrip van bepaalde voorwaarden die daar functioneel mee verbonden zijn. De vangstmogelijkheden moeten, met inachtneming van de in Verordening (EG) nr. 2371/2002 bepaalde doelstellingen van het gemeenschappelijk visserijbeleid, zo over de lidstaten worden verdeeld dat elke lidstaat een relatieve stabiliteit van de visserijactiviteiten per bestand of per visserij geniet.
(4)
De totaal toegestane vangsten (TAC’s) dienen te worden vastgesteld op basis van de beschikbare wetenschappelijke adviezen, rekening houdend met de biologische en sociaaleconomische aspecten en tegelijkertijd gelijke behandeling van de visserijsectoren te garanderen, alsook in het licht van de standpunten die tijdens de raadpleging van de belanghebbende partijen naar voren worden gebracht, met name in de vergaderingen met het Raadgevend Comité voor de visserij en de aquacultuur en de betrokken regionale adviesraden.
(5)
De vastgestelde vangstmogelijkheden moeten in overeenstemming zijn met de internationale overeenkomsten, onder meer de overeenkomst van de Verenigde Naties betreffende de instandhouding en het beheer van grensoverschrijdende bestanden en bestanden van over grote afstanden trekkende soorten van 1995 (2), en de gedetailleerde beheersbeginselen zoals vastgesteld in de in 2008 door de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties vastgestelde internationale richtsnoeren voor het beheer van de diepzeevisserij op volle zee, waarin met name wordt gesteld dat wetgevers voorzichtiger moeten zijn wanneer informatie onzeker, onbetrouwbaar of niet adequaat is. Het ontbreken van adequate wetenschappelijke gegevens mag geen reden zijn om instandhoudings- en beheersmaatregelen uit te stellen of achterwege te laten.
(6)
Uit het meest recente advies van de Internationale Raad voor het onderzoek van de zee (ICES) en van het WTECV blijkt dat de meeste diepzeebestanden niet op duurzame wijze worden geëxploiteerd, en dat om de duurzaamheid van die bestanden te verzekeren, de desbetreffende vangstmogelijkheden moeten worden verlaagd, totdat de ontwikkeling van de bestanden een positieve trend te zien geeft. De ICES heeft verder geadviseerd de gerichte bevissing van Atlantische slijmkop in alle gebieden en de gerichte bevissing van bepaalde bestanden blauwe leng en zeebrasem te verbieden.
(7)
De voornaamste commerciële soorten diepzeehaaien worden als uitgeput beschouwd, en daarom mag geen gerichte bevissing van diepzeehaaien plaatsvinden.
(8)
De vangstmogelijkheden voor diepzeesoorten als omschreven in artikel 2, onder a), van Verordening (EG) nr. 2347/2002 van de Raad van 16 december 2002 tot vaststelling van bijzondere voorwaarden voor de toegang tot diepzeebestanden en bij de visserij daarop in acht te nemen voorschriften (3), worden telkens voor twee jaar vastgesteld. Hierop wordt evenwel een uitzondering gemaakt voor de bestanden grote zilvervis en voor de visserij op blauwe leng als hoofdactiviteit, ten aanzien waarvan de vangstmogelijkheden afhangen van het resultaat van de jaarlijkse onderhandelingen met Noorwegen. De vangstmogelijkheden betreffende die bestanden worden derhalve vastgesteld in een andere, ter zake geldende jaarverordening.
(9)
Ter vereenvoudiging moeten de door de Unie autonoom besloten TAC’s voor blauwe leng in hetzelfde rechtsinstrument worden geregeld. De TAC’s voor blauwe leng in internationale wateren van II, III en IV moeten derhalve, samen met de TAC’s voor blauwe leng in internationale wateren van XII, worden opgenomen in de verordening tot vaststelling van de voor vaartuigen van de EU beschikbare vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden waarop geen internationale onderhandelingen of overeenkomsten van toepassing zijn.
(10)
Overeenkomstig Verordening (EG) nr. 847/96 van de Raad van 6 mei 1996 tot invoering van aanvullende voorwaarden voor het meerjarenbeheer van de TAC’s en quota (4), moeten de bestanden voor welke diverse daarin bedoelde maatregelen gelden worden vastgesteld. Voorzorgs-TAC’s worden vastgesteld voor bestanden waarvoor geen wetenschappelijk gefundeerde evaluaties van de vangstmogelijkheden beschikbaar zijn voor het jaar waarin de TAC’s moeten worden vastgesteld; in de andere gevallen moeten analytische TAC’s worden vastgesteld. In het licht van het advies van de ICES en het WTECV voor diepzeevissen moeten voor de bestanden waarvoor geen wetenschappelijk gefundeerde evaluatie van de betrokken vangstmogelijkheden beschikbaar is, voorzorgs-TAC’s worden vastgesteld in deze verordening.
(11)
In het licht van het wetenschappelijke advies komt de biologische spreiding van bepaalde bestanden grenadiervis niet per se overeen met de TAC-gebieden in deze verordening. Voor een eenvoudiger duurzame exploitatie van deze bestanden is het passend meer flexibiliteit toe te staan tussen TAC-gebieden Vb, VI, VII, enerzijds en TAC-gebieden VIII, IX, X, XII en XIV, anderzijds.
(12)
Met het oog op de continuïteit van de visserijactiviteiten en om het inkomen van de vissers in de Unie veilig te stellen, dient deze verordening met ingang van 1 januari 2013 van toepassing te zijn. Gezien de urgentie dient deze verordening onmiddellijk na de bekendmaking ervan in werking te treden,
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
Artikel 1
Onderwerp
Bij deze verordening wordt voor 2013 en 2014 vastgesteld over welke jaarlijkse vangstmogelijkheden voor visbestanden van bepaalde diepzeevissoorten in EU-wateren en in bepaalde niet-EU-wateren waar vangstbeperkingen nodig zijn, EU-vaartuigen kunnen beschikken.
Artikel 2
Definities
1. Voor de toepassing van deze verordening zijn de volgende definities van toepassing:
a) „EU-vaartuig”: een vissersvaartuig dat de vlag van een lidstaat voert en in de Unie is geregistreerd;
b) „EU-wateren”: de wateren onder de soevereiniteit of jurisdictie van de lidstaten, met uitzondering van de wateren die grenzen aan de in bijlage II bij het Verdrag genoemde gebieden;
c) „totaal toegestane vangst” (total allowable catch, TAC): de hoeveelheid van elk visbestand die elk jaar mag worden gevangen en aangeland;
d) „quotum”: een gedeelte van de TAC dat is toegewezen aan de Unie, aan een lidstaat of aan een derde land;
e) „internationale wateren”: wateren die niet onder de soevereiniteit of jurisdictie van een staat vallen.
2. Voor de toepassing van deze verordening geldt de volgende afbakening van visserijzones:
a)
ICES-zones (International Council for the Exploration of the Sea - Internationale Raad voor het onderzoek van de zee): de in bijlage III bij Verordening (EG) nr. 218/2009 van het Europees Parlement en de Raad (5) gespecificeerde geografische gebieden;
b)
CECAF-zones (Committee for Eastern Central Atlantic Fisheries - Visserijcommissie voor het centraaloostelijke deel van de Atlantische Oceaan) de in bijlage II bij Verordening (EG) nr. 216/2009 van het Europees Parlement en de Raad (6) gespecificeerde geografische gebieden.
Artikel 3
TAC’s en toewijzingen
De TAC’s voor diepzeesoorten die door EU-vaartuigen in EU-wateren en in bepaalde niet-EU-wateren worden gevangen, de verdeling van die TAC’s over de lidstaten, en in voorkomend geval de voorwaarden die daar functioneel mee verbonden zijn, worden in de bijlage bij deze verordening vastgesteld.
Artikel 4
Bijzondere bepalingen inzake de verdeling van vangstmogelijkheden
1. De vangstmogelijkheden worden overeenkomstig de onderhavige verordening over de lidstaten verdeeld, onverminderd:
a)
geruilde vangstmogelijkheden op grond van artikel 20, lid 5, van Verordening (EG) nr. 2371/2002;
b)
kortingen en nieuwe toewijzingen op grond van artikel 37 van Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad (7) en artikel 10, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1006/2008 van de Raad (8);
c)
extra aanlandingen op grond van artikel 3 van Verordening (EG) nr. 847/96;
d)
ingehouden hoeveelheden op grond van artikel 4 van Verordening (EG) nr. 847/96;
e)
kortingen op grond van de artikelen 105, 106 en 107 van Verordening (EG) nr. 1224/2009.
2. Artikel 3 van Verordening (EG) nr. 847/96 is van toepassing op bestanden waarvoor voorzorgs-TAC’s zijn vastgesteld, terwijl artikel 3, leden 2 en 3, en artikel 4 van die verordening van toepassing zijn op bestanden waarvoor analytische TAC’s zijn vastgesteld, tenzij in de bijlage bij de onderhavige verordening anders is bepaald.
Artikel 5
Voorwaarden voor het aanlanden van vangsten en bijvangsten
Vis van bestanden waarvoor TAC’s zijn vastgesteld, mag slechts aan boord worden gehouden of worden aangeland indien deze is gevangen door vaartuigen die de vlag voeren van een lidstaat die over een quotum beschikt, en indien dat quotum nog niet is opgebruikt.
Artikel 6
Inwerkingtreding
Deze verordening treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Zij is van toepassing vanaf 1 januari 2013.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
Gedaan te Brussel, 20 december 2012.