РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) № 870/2014 НА КОМИСИЯТА
от 11 август 2014 година
относно критериите за заявителите по отношение на капацитета на железопътната инфраструктура
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Директива 2012/34/ЕС на Европейския парламент и на Съвета от 21 ноември 2012 г. за създаване на единно европейско железопътно пространство (1), и по-специално член 41, параграф 3 от нея,
като има предвид, че:
(1)
В член 41, параграф 2 от Директива 2012/34/ЕС е предвидена възможността управителите на инфраструктура да установяват изисквания спрямо заявителите, за да осигурят гаранции за оправданите си очаквания за бъдещи приходи и използване на инфраструктурата.
(2)
Тези изисквания следва да бъдат подходящи, прозрачни и недискриминационни. Те могат единствено да включват предоставянето на финансова гаранция, която не следва да надвишава определено равнище, което е пропорционално на очакваното равнище на дейност на заявителя, и уверение за способността на заявителя за изготвяне на съвместими с правилата предложения за инфраструктурен капацитет.
(3)
Финансовите гаранции може да бъдат под формата на авансови плащания или гаранции, предоставяни от финансови институции.
(4)
При определяне на целесъобразността на изискванията, посочени в съображение 2, следва да се вземе предвид фактът, че при ползването на инфраструктурата на конкурентните видове транспорт, в т.ч. автомобилния и въздушния транспорт, морския и вътрешния воден транспорт, често не се начисляват такси и следователно не се налага да се определят финансови гаранции в тази връзка. С цел да се гарантира лоялната конкуренция между видовете транспорт, финансовите гаранции следва да бъдат строго ограничени до необходим минимум по отношение на техния размер и продължителност.
(5)
Тези финансови гаранции ще бъдат целесъобразни само когато са необходими, за да може управителят на инфраструктура да бъде уверен в бъдещите приходи и използването на инфраструктурата. Необходимостта от финансови гаранции намалява допълнително поради факта, че управителите на инфраструктура могат да разчитат на проверките и контрола на финансовата стабилност на железопътните предприятия, осъществявани в рамките на лицензионната процедура в съответствие с глава III от Директива 2012/34/ЕС, и по-специално член 20 от нея.
(6)
По отношение на тези гаранции се прилага принципът за недискриминация и следователно не би трябвало да има разлика между изискванията за гаранции, приложими по отношение на частни и публични заявители.
(7)
Гаранциите следва да бъдат съобразени със свързаното със заявителя ниво на риск, пред което управителят на инфраструктурата е изправен на различните етапи на разпределяне на капацитета. Като цяло се счита, че рискът е нисък, докато капацитетът може да бъде преразпределен към други железопътни предприятия.
(8)
Гаранция, която се изисква във връзка с изготвянето на съвместими с правилата предложения, може да се разглежда като подходяща, прозрачна и недискриминационна единствено когато управителят на инфраструктура е установил ясни и прозрачни правила за изготвянето на заявката за капацитет в референтния документ за железопътната мрежа и предлага на заявителите необходимите помощни инструменти. Тъй като не е възможно способността за изготвяне на съвместими с правилата предложения да бъде обективно определена преди процедурата за подаване на заявления, всеки пропуск в това отношение може да се установи единствено след приключване на процедурата въз основа на системна неспособност за изготвяне на тези предложения или за предоставяне на необходимата информация на управителя на инфраструктурата. Заявителят носи отговорност за този пропуск, който се санкционира с изключване на заявителя от процедурата за подаване на заявления за конкретен влаков маршрут.
(9)
Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на комитета, посочен в член 62, параграф 1 от Директива 2012/34/ЕС,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Предмет
Настоящият регламент установява правила за финансовите гаранции, които управител на инфраструктура може да изиска, за да осигури защитата на оправданите си очаквания за бъдещи приходи, без да се надвишава определено равнище, което е пропорционално на предвиденото от заявителя равнище на дейност. Правилата включват по-специално условията, при които може да се изиска гаранция или авансово плащане, както и равнището и продължителността на финансовата гаранция. В допълнение настоящият регламент установява някои елементи на критериите за оценка на способността на заявителя да изготвя съвместими с правилата предложения за инфраструктурен капацитет.
Член 2
Определения
За целите на настоящия регламент се прилага следното определение:
„финансова гаранция“ означава а) авансови плащания с оглед намаляване и предвиждане на бъдещи задължения за плащане на такси за инфраструктура; или б) договорни споразумения, чрез които финансова институция, например банка, е поела ангажимент да гарантира, че подобни плащания ще бъдат извършени, когато станат изискуеми.
Член 3
Условия във връзка с финансовите гаранции
1. За покриване на изискваната финансова гаранция заявителят може да избере между авансово плащане или договорно споразумение по смисъла на член 2. Когато управител на инфраструктура изисква от заявител да извърши авансово плащане на таксите за инфраструктура, той не може същевременно да изисква други финансови гаранции за същите предвидени дейности.
2. Управител на инфраструктура не изисква от заявителите да предоставят финансови гаранции освен ако кредитният рейтинг на заявителя предполага, че той може да срещне трудности при редовното заплащане на таксите за инфраструктура. Управителят на инфраструктурата посочва тези кредитни рейтинги в раздела относно принципите за налагане на такси от своя референтен документ за железопътната мрежа, ако е приложимо. Управителят на инфраструктурата обосновава своето искане за финансова гаранция с рейтинги, които не са по-стари от две години и са присъдени от агенция за кредитен рейтинг.
3. Управителят на инфраструктура не изисква финансова гаранция:
а)
от избраното железопътно предприятие, ако кандидатът, който не е железопътно предприятие, вече е дал или платил финансова гаранция за покриване на бъдещи плащания за едни и същи предвидени дейности;
б)
ако таксата за инфраструктура се заплаща пряко на управителя на инфраструктурата от компетентен орган съгласно Регламент (ЕО) № 1370/2007 на Европейския парламент и на Съвета (2).
Член 4
Равнище и продължителност на финансовите гаранции
1. Равнището на финансовите гаранции по отношение на един заявител не надвишава прогнозирания размер на таксите, начислени в рамките на два месеца от заявената експлоатация на влаковете.
2. Таксите за резервация, платени в съответствие с член 36 от Директива 2012/34/ЕС, се приспадат от максималния прогнозиран размер на таксите, посочени в параграф 1.
3. Управител на инфраструктура не изисква финансовата гаранция да влиза в сила повече от десет дни преди първо число на месеца, в който железопътното предприятие започва експлоатация на влакове, за която ще се заплащат таксите за инфраструктура, покрити от въпросната финансова гаранция. Ако капацитетът се разпределя след този момент, управителят на инфраструктурата може да поиска финансова гаранция с краткосрочно предизвестие.
Член 5
Способност за изготвяне на съвместими с правилата предложения за инфраструктурен капацитет
Управителят на инфраструктура не отхвърля заявление за конкретен влаков маршрут на основание липса на уверение за способността за изготвяне на съвместими с правилата предложения за инфраструктурен капацитет по смисъла на член 41, параграф 2 от Директива 2012/34/ЕС освен ако:
а)
заявителят не е удовлетворил две последователни искания за предоставяне на липсващата информация или многократно е реагирал по начин, който не отговаря на условията, установени в референтния документ за железопътната мрежа, посочен в член 27 от Директива 2012/34/ЕС и в приложение IV към тази директива, по отношение на процедурите за подаване на заявления за влакови маршрути; както и
б)
управителят на инфраструктура може при поискване от страна на регулаторния орган и по удовлетворителен за него начин да докаже, че е предприел всички разумни мерки, за да спомогне за правилното и навременно подаване на заявленията.
Член 6
Преходна разпоредба
При необходимост управителите на инфраструктура привеждат своите референтни документи за железопътната мрежа в съответствие с разпоредбите на настоящия регламент в рамките на първия времеви период от влизането му в сила.
Член 7
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз
Той се прилага от 16 юни 2015 г.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 11 август 2014 година.
REGULAMENTUL DE PUNERE ÎN APLICARE (UE) NR. 870/2014 AL COMISIEI
din 11 august 2014
privind criteriile aplicabile solicitanților de capacități de infrastructură feroviară
(Text cu relevanță pentru SEE)
COMISIA EUROPEANĂ,
având în vedere Tratatul privind funcționarea Uniunii Europene,
având în vedere Directiva 2012/34/UE a Parlamentului European și a Consiliului din 21 noiembrie 2012 privind instituirea spațiului feroviar unic european (1), în special articolul 41 alineatul (3),
întrucât:
(1)
Articolul 41 alineatul (2) din Directiva 2012/34/UE prevede că administratorii de infrastructură au posibilitatea de a impune anumite cerințe solicitanților în vederea asigurării încasărilor previzionate și a utilizării viitoare a infrastructurii.
(2)
Respectivele cerințe ar trebui să fie corespunzătoare, transparente și nediscriminatorii. Acestea pot include doar prevederea unei garanții financiare care nu ar trebui să depășească un nivel corespunzător, proporțional cu nivelul de activitate prevăzut al solicitantului, și garantarea capacității acestuia de pregătire a unor oferte conforme pentru obținerea unor capacități de infrastructură.
(3)
Garanțiile financiare ar putea să ia forma unor plăți în avans sau a unor garanții furnizate de instituții financiare.
(4)
Caracterul adecvat al cerințelor menționate în considerentul 2 ar trebui să țină seama de faptul că infrastructura modurilor de transport concurente, precum transportul rutier și aerian, maritim și pe căi navigabile interioare, este adesea exonerată de taxe de utilizare și, prin urmare, este exonerată și de garanții financiare. Pentru a garanta o concurență echitabilă între modurile de transport, nivelul și durata garanțiilor financiare ar trebui să fie limitate la strictul necesar.
(5)
Aceste garanții financiare sunt corespunzătoare doar dacă sunt necesare pentru a oferi administratorului de infrastructură asigurări cu privire la veniturile viitoare și la utilizarea infrastructurii. Necesitatea garanțiilor financiare este cu atât mai redusă cu cât administratorii de infrastructură se pot baza pe controalele și pe supravegherea capacității financiare a întreprinderilor feroviare din cadrul procedurii de acordare a licențelor în conformitate cu capitolul III din Directiva 2012/34/UE și, în special, cu articolul 20 din directiva respectivă.
(6)
Dat fiind că acestor garanții li se aplică principiul nediscriminării, nu ar trebui să se facă nicio distincție între cerințele de garanție aplicate solicitanților publici și privați.
(7)
Garanțiile ar trebui să fie proporționale cu nivelul de risc pe care îl reprezintă solicitantul pentru administratorul de infrastructură în diferite etape ale alocării capacității. În general, riscul este considerat a fi scăzut din moment ce capacitatea poate fi realocată altor întreprinderi feroviare.
(8)
O garanție care este solicitată în legătură cu pregătirea ofertelor conforme poate fi considerată corespunzătoare, transparentă și nediscriminatorie doar dacă administratorul infrastructurii stabilește în documentul de referință al rețelei reguli clare și transparente pentru pregătirea cererii de capacitate și dacă oferă solicitanților instrumentele necesare de sprijin. Deoarece nu este posibil să se stabilească în mod obiectiv capacitatea de pregătire a unor oferte conforme înainte de procedura de depunere a cererilor, lipsa capacității poate fi determinată numai după această procedură, pe baza eșecului repetat de a prezenta respectivele oferte sau de a furniza informațiile necesare administratorului infrastructurii. Solicitantul este responsabil de acest eșec, care este sancționat prin excluderea sa de la solicitarea unei anumite trase.
(9)
Măsurile prevăzute în prezentul regulament sunt conforme cu avizul comitetului prevăzut la articolul 62 alineatul (1) din Directiva 2012/34/UE,
ADOPTĂ PREZENTUL REGULAMENT:
Articolul 1
Obiect
Prezentul regulament stabilește cerințe referitoare la garanțiile financiare pe care un administrator de infrastructură le poate cere în vederea asigurării încasărilor previzionate fără a depăși un nivel proporțional cu nivelul activităților preconizate de solicitant. Cerințele includ, în special, condițiile privind momentul în care se poate solicita o garanție sau o plată în avans, precum și nivelul și durata unei garanții financiare. În plus, prezentul regulament stabilește anumite detalii referitoare la criteriile de evaluare a capacității solicitantului de a pregăti oferte conforme pentru obținerea unor capacități de infrastructură.
Articolul 2
Definiții
În sensul prezentului regulament, se aplică următoarea definiție:
„garanție financiară” înseamnă (a) plăți în avans menite să reducă și să anticipe obligațiile viitoare de plată a tarifelor de infrastructură; sau (b) clauze contractuale prin care o instituție financiară, de exemplu o bancă, se angajează să garanteze efectuarea unor astfel de plăți atunci când acestea sunt datorate.
Articolul 3
Condiții privind garanțiile financiare
(1) Solicitantul poate alege să furnizeze garanția financiară solicitată fie prin intermediul unei plăți în avans, fie prin intermediul unei clauze contractuale, în sensul articolului 2. În cazul în care un administrator de infrastructură îi cere unui solicitant să furnizeze o plată în avans pentru tarifele de infrastructură, acesta nu poate solicita concomitent alte garanții financiare pentru aceleași activități preconizate.
(2) Un administrator de infrastructură îi cere unui solicitant să prezinte garanții financiare numai în cazul în care ratingul de credit al acestuia sugerează că ar putea avea dificultăți de efectuare a plăților periodice aferente tarifelor de infrastructură. Administratorul de infrastructură menționează, dacă este cazul, acest rating de credit în capitolul privind principiile de tarifare din documentul de referință al rețelei sale. Administratorul de infrastructură își bazează cererea de garanții financiare pe ratinguri care datează cel mult de doi ani și care sunt furnizate de o agenție de rating de credit.
(3) Administratorul de infrastructură nu cere o garanție financiară:
(a)
de la întreprinderea feroviară desemnată, dacă o garanție financiară a fost deja acordată sau plătită de către solicitant, care nu e întreprindere feroviară, în vederea acoperirii plăților viitoare pentru aceeași activitate preconizată;
(b)
dacă tarifele de infrastructură urmează să fie plătite direct administratorului de infrastructură de către o autoritate competentă în conformitate cu Regulamentul (CE) nr. 1370/2007 al Parlamentului European și al Consiliului (2).
Articolul 4
Nivelul și durata garanțiilor financiare
(1) Nivelul garanțiilor financiare cerute de la un solicitant nu depășește valoarea estimată a tarifelor suportate în cursul a două luni de exploatare solicitată a trenurilor.
(2) Din valoarea maximă estimată a tarifelor menționată la alineatul (1) se deduc tarifele de rezervare plătite în conformitate cu articolul 36 din Directiva 2012/34/UE.
(3) Administratorul de infrastructură nu impune ca o garanție financiară să devină efectivă cu mai mult de zece zile înainte de prima zi a lunii în care întreprinderea feroviară începe exploatarea trenurilor pentru care este necesară plata tarifelor de infrastructură pe care garanția financiară este destinată să le acopere. În cazul în care capacitatea este alocată după această dată, administratorul de infrastructură poate cere garanția financiară într-un termen scurt.
Articolul 5
Capacitatea de pregătire a unor oferte conforme pentru obținerea unor capacități de infrastructură
Administratorul de infrastructură nu respinge o cerere pentru o anumită trasă pe motiv că nu au fost furnizate garanții privind capacitatea de pregătire a unei oferte conforme pentru obținerea unor capacități de infrastructură, în sensul articolului 41 alineatul (2) din Directiva 2012/34/UE, cu excepția cazului în care:
(a)
solicitantul nu a reușit să răspundă la două cereri ulterioare de furnizare a unor informații lipsă sau a răspuns în mod repetat într-un mod care nu îndeplinește condițiile stabilite în documentul de referință al rețelei menționat la articolul 27 din Directiva 2012/34/UE și în anexa IV la respectiva directivă în ceea ce privește procedurile privind trasele; și
(b)
administratorul de infrastructură poate demonstra, la cererea organismului de reglementare și într-un mod pe care organismul de reglementare îl consideră satisfăcător, că a luat toate măsurile rezonabile pentru a sprijini depunerea corectă și la timp a cererilor.
Articolul 6
Dispoziții tranzitorii
Atunci când este necesar, administratorii de infrastructură își aliniază documentele de referință ale rețelei la dispozițiile prezentului regulament pentru prima perioadă din calendar care urmează intrării în vigoare a prezentului regulament.
Articolul 7
Prezentul regulament intră în vigoare în a douăzecea zi de la data publicării în Jurnalul Oficial al Uniunii Europene.
Se aplică de la 16 iunie 2015.
Prezentul regulament este obligatoriu în toate elementele sale și se aplică direct în toate statele membre.
Adoptat la Bruxelles, 11 august 2014.