ДЕЛЕГИРАН РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 481/2014 НА КОМИСИЯТА
от 4 март 2014 година
за допълнение на Регламент (ЕС) № 1299/2013 на Европейския парламент и на Съвета по отношение на специалните разпоредби за допустимостта на разходите по програмите за сътрудничество
ЕВРОПЕЙСКАТA КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Регламент (ЕС) № 1299/2013 на Европейския парламент и на Съвета от 17 декември 2013 г. относно специални разпоредби за подкрепа от Европейския фонд за регионално развитие по цел „Европейско териториално сътрудничество“ (1), и по-специално член 18, параграф 1 от него,
като има предвид, че:
(1)
По силата на член 18, параграф 1 от Регламент (ЕС) № 1299/2013 е необходимо да се установят специални разпоредби относно допустимостта на разходите по програмите за сътрудничество във връзка с разходите за персонала, разходите за офиси и административните разходи, пътните и квартирните разходи, разходите за външни експертни оценки и разходите за услуги и оборудване (наричани по-долу „категории разходи“).
(2)
За да се осигури гъвкавост при прилагането на разпоредбите за допустимостта по програмите за сътрудничество, на държавите членки, участващи в дадена програма за сътрудничество, следва да се позволи да решават, че дадена категория разходи не се прилага за определена приоритетна ос на дадена програма за сътрудничество.
(3)
Следва да се уточни как специалните разпоредби за допустимостта на разходите по програмите за сътрудничество, установени с настоящия регламент, се вписват в общата нормативна уредба за правилата за допустимост, приложими за всички европейски структурни и инвестиционни фондове (ЕСИФ) по реда на членове 65 - 71 от Регламент (ЕС) № 1303/2013 на Европейския парламент и на Съвета (2).
(4)
За всяка категория разходи следва да се установи списък на различните елементи на разходите.
(5)
Следва да се разясни, че по правило даренията не представляват допустими разходи. Въпреки това разходите, свързани с раздаването на малки предмети в рамките на дейности по популяризиране, комуникация, реклама или осведомяване, следва да бъдат допустими.
(6)
Следва да бъдат определени различните елементи на разходите за персонала заедно с правилата за изчисляването, счетоводното отчитане и възстановяването на разходите за персонала като цяло, както и по-специално на разходите за персонала по договори на непълно работно време или по договори за услуги на почасова основа.
(7)
Следва да се посочат различните елементи на разходите за офиси и административните разходи, както и правилата за изчисляването, счетоводното отчитане и възстановяването им като преки или непреки разходи, по-специално когато са съчетани с единните ставки по Регламент (ЕС) № 1303/2013.
(8)
Следва да се посочат различните елементи на пътните и квартирните разходи, както и правилата за изчисляването, счетоводното отчитане и възстановяването им, независимо дали тези разходи се плащат от бенефициера или пряко от неговия персонал. Също така следва да се разяснят условията за отчитане на пътните и квартирните разходи, когато са извършени извън частта на програмния район в Съюза по смисъла на член 20 от Регламент (ЕС) № 1299/2013.
(9)
Следва да се посочат различните елементи на разходите за външни експертни оценки и за услуги.
(10)
Следва да се посочат различните елементи на разходите за оборудване, както и разпоредбите за допустимостта на разходите за оборудване втора употреба.
(11)
За да се създадат условия за своевременното прилагане на предвидените в настоящия регламент мерки, той следва да влезе в сила в деня след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Предмет и обхват
1. Без да се засягат разпоредбите за допустимостта, съдържащи се в членове 65 - 71 от Регламент (ЕС) № 1303/2013 или установени на основание на тези членове, с настоящия регламент се установяват специални разпоредби за допустимостта на разходите по програмите за сътрудничество по отношение на следните категории разходи:
а)
разходи за персонала;
б)
разходи за офиси и административни разходи;
в)
пътни и квартирни разходи;
г)
разходи за външни експертни оценки и услуги; както и
д)
разходи за оборудване.
2. Участващите държави членки в мониторинговия комитет на дадена програма за сътрудничество могат да се споразумеят, че разходите от една или няколко от категориите по параграф 1 не са допустими по една или няколко приоритетни оси.
Член 2
Общи разпоредби
1. Всички допустими по силата на настоящия регламент разходи, платени от бенефициера или за негова сметка, са разходи за започване или за започване и изпълнение на операция или част от операция.
2. Не са допустими следните разходи:
а)
глоби, финансови санкции и разходи за правни спорове и съдебни дела;
б)
разходи за дарения, с изключение на даренията с единична стойност до 50 евро, които са свързани с дейности по популяризиране, комуникация, реклама или осведомяване;
в)
разходи, свързани с колебанията на валутния курс.
Член 3
Разходи за персонала
1. Разходите за персонала представляват брутните разходи за труд за персонала, нает от бенефициера по един от следните начини:
а)
на пълно работно време;
б)
на непълно работно време с постоянен процент работни часове на месец;
в)
на непълно работно време с променлив брой работни часове на месец; или
г)
почасово.
2. Разходите за персонала се ограничават до:
а)
определените в трудов договор, решение за назначение (двете заедно наричани по-нататък „акт за наемане на работа“) или закон трудови възнаграждения, отнасящи се за дейностите, които организацията не би извършила, ако съответната операция не бе предприета, и свързани с отговорностите, посочени в длъжностната характеристика на съответния член на персонала;
б)
други разходи, пряко свързани с трудовите възнаграждения, възникнали за сметка на работодателя и платени от него, например данъците върху труда и разходите за социалноосигурителни вноски, включително за пенсии, по смисъла на Регламент (ЕО) № 883/2004 на Европейския парламент и на Съвета (3), при условие че тези разходи:
i)
са установени в акта за наемане на работа или закон;
ii)
съответстват на законодателните актове, посочени в акта за наемане на работа, и на обичайната практика в държавата и/или организацията, където съответният член на персонала действително работи; и
iii)
не се възстановяват от работодателя.
Във връзка с буква а) плащанията в полза на физически лица, работещи за бенефициера по договор, който не е трудов договор, може да бъдат приравнени към трудовите възнаграждения и такъв договор да се смята за трудов договор.
3. Разходите за персонала може да бъдат възстановени по един от следните начини:
i)
въз основа на действителните разходи (удостоверени с акта за наемане на работа и фишовете за заплатата); или
ii)
по вариантите за опростени разходи съгласно член 67, параграф 1, букви б) - г) от Регламент (ЕС) № 1303/2013; или
iii)
по единна ставка по силата на член 19 от Регламент (ЕС) № 1299/2013.
4. Разходите за персонала, свързани с лица, които работят на непълно работно време по операцията, се изчисляват по един от следните начини:
а)
като постоянен процент от брутните разходи за труд в съответствие с определен постоянен процент часове работа по операцията, без задължение за създаване на отделна система за отчитане на работното време; или
б)
като променлив процент от брутните разходи за труд в съответствие с броя на отработените часове по операцията, който е различен за различните месеци, въз основа на система за отчитане на работното време, обхващаща 100 % от работното време на служителя.
5. За служителите на непълно работно време по параграф 4, буква а) работодателят издава документ за всеки служител, в който се посочва процентът от времето за отработване по операцията.
6. За служителите на непълно работно време по параграф 4, буква б) възстановяването на разходите за персонала се изчислява по почасова ставка, която се определя по един от следните начини:
i)
чрез разделяне на брутните месечни разходи за труд на месечното време за отработване, определено в акта за наемане на работа; или
ii)
чрез разделяне на последните документирани годишни брутни разходи за труд на 1 720 часа по реда на член 68, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 1303/2013.
Почасовата ставка се умножава по броя на действително отработените часове по операцията.
7. Що се отнася до разходите за персонала, свързани с лица, които по силата на акта за наемане на работа се трудят почасово, тези разходи са допустими, като броят на действително отработените часове по операцията се приложи към предвидената в акта за наемане на работа почасова ставка въз основа на система за регистриране на работното време.
Член 4
Разходи за офиси и административни разходи
Разходите за офиси и административните разходи се ограничават до следните елементи:
а)
наеми за офиси;
б)
застраховки и данъци, свързани със сградите, в които се помещава персоналът, и с офисното оборудване (напр. застраховки срещу пожар и кражба);
в)
комунални услуги (напр. за електроенергия, отопление, вода);
г)
канцеларски материали;
д)
общо счетоводство в рамките на организацията бенефициер;
е)
архиви;
ж)
поддръжка, чистене и ремонти;
з)
сигурност;
и)
информационнотехнологични системи;
й)
комуникации (напр. телефон, факс, интернет, пощенски услуги, визитни картички);
к)
банкови такси за откриване и поддържане на сметката или сметките, когато изпълнението на дадена операция изисква откриването на отделна сметка;
л)
такси за транснационални финансови трансакции.
Член 5
Пътни и квартирни разходи
1. Пътните и квартирните разходи се ограничават до следните елементи:
а)
пътни разходи (напр. за билети, застраховки на пътници и автомобили, гориво, разходи за изминато разстояние, такси за изминато разстояние, такси за паркиране);
б)
разходи за храна;
в)
квартирни разходи;
г)
разходи за визи;
д)
дневни разходи.
2. Разходите по параграф 1, букви а) - г), които са покрити чрез дневни пари, не се възстановяват като допълнение към тези дневни пари.
3. Пътните и квартирните разходи за външни експерти и доставчици на услуги попадат в категорията разходи за външни експертни оценки и услуги по член 6.
4. Прякото плащане на разходи съгласно настоящия член, направени от служител на бенефициера, се потвърждава с доказателства за тяхното възстановяване на служителя от бенефициера.
5. За операциите, свързани с техническа помощ или дейности за популяризиране и изграждане на капацитет, разходите, извършени извън частта на програмния район в Съюза, са допустими, ако са извършени в съответствие с член 20, параграф 3 от Регламент (ЕС) № 1299/2013.
6. Управляващият орган може да приеме за допустими квартирните разходи и разходите за храна, които са извършени в заведения, разположени извън частта на програмния район в Съюза, ако са извършени в съответствие с член 20, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 1299/2013. Това важи също за местните пътни разходи на мястото на събитие или операция извън частта на програмния район в Съюза.
7. За персонала на бенефициерите, намиращ се извън частта на програмния район в Съюза, управляващият орган може да приеме за допустими разходите по параграф 1, в т.ч. разходите за пътя до и от мястото на дадено събитие или операция във или извън частта на програмния район в Съюза, ако са извършени в съответствие с член 20, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 1299/2013.
8. За персонала на бенефициерите, намиращ се в частта на програмния район в Съюза, разходите по параграф 1, в т.ч. разходите за пътя до и от мястото на дадено събитие или операция във или извън частта на програмния район в Съюза, се смятат за допустими по силата на член 20, параграф 1 от Регламент (ЕС) № 1299/2013.
Член 6
Разходи за външни експертни оценки и услуги
Разходите за външни експертни оценки и услуги се ограничават до разходи за следните професионални услуги и експертни оценки, предоставени от публичноправна или частноправна организация или от физическо лице, различно от бенефициера по операцията:
а)
изследвания или проучвания (например оценки, стратегии, концептуални бележки, проектни планове, наръчници);
б)
обучение;
в)
писмени преводи;
г)
разработване на информационнотехнологични системи и интернет сайтове и тяхното изменение и актуализиране;
д)
дейности за популяризиране, комуникация, реклама или осведомяване, свързани с дадена операция или със самата програма за сътрудничество;
е)
финансово управление;
ж)
услуги, свързани с организирането и провеждането на събития или срещи (включително за наеми, кетъринг или устен превод);
з)
участие в събития (т.е. регистрационни такси);
и)
правни консултации и нотариални услуги, технически и финансови експертни оценки, други консултантски услуги, счетоводни услуги;
й)
права върху интелектуална собственост;
к)
проверки по член 125, параграф 4, буква а) от Регламент (ЕС) № 1303/2013 и член 23, параграф 4 от Регламент (ЕС) № 1299/2013;
л)
сертифициране и одитиране на равнище програма по членове 126 и 127 от Регламент (ЕС) № 1303/2013;
м)
гаранции, предоставени от банка или друга финансова институция, когато това се изисква от законодателството на Съюза или националното законодателство, или в програмен документ, приет от мониторинговия комитет;
н)
пътни и квартирни разходи за външни експерти, лектори, председатели на заседания и доставчици на услуги;
о)
други специални експертни оценки и услуги, необходими за операциите.
Член 7
Разходи за оборудване
1. Разходите за закупуване, наемане или вземане на лизинг на оборудване от бенефициера по операцията, различни от разходите по член 4, се ограничават до следното:
а)
офисно оборудване;
б)
хардуер и софтуер за информационнотехнологични системи;
в)
мебели и обзавеждане;
г)
лабораторно оборудване;
д)
машини и инструменти;
е)
прибори или уреди;
ж)
превозни средства;
з)
друго специално оборудване, необходимо за операциите.
2. Разходите за закупуване на употребявано оборудване са допустими при следните условия:
а)
за него не е получена друга подкрепа от ЕСИФ;
б)
цената му не превишава общоприетата цена на съответния пазар;
в)
то притежава техническите характеристики, които са необходими за операцията, и отговаря на приложимите норми и стандарти.
Член 8
Настоящият регламент влиза в сила в деня след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 4 март 2014 година.
KOMISSION DELEGOITU ASETUS (EU) N:o 481/2014,
annettu 4 päivänä maaliskuuta 2014,
Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 1299/2013 täydentämisestä yhteistyöohjelmiin liittyvien menojen tukikelpoisuutta koskevien erityissääntöjen osalta
EUROOPAN KOMISSIO, joka
ottaa huomioon Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen,
ottaa huomioon Euroopan alueellinen yhteistyö -tavoitteen tukemista Euroopan aluekehitysrahastosta koskevista erityissäännöksistä 17 päivänä joulukuuta 2013 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 1299/2013 (1) ja erityisesti sen 18 artiklan 1 kohdan,
sekä katsoo seuraavaa:
(1)
Asetuksen (EU) N:o 1299/2013 18 artiklan 1 kohdan nojalla on tarpeen vahvistaa yhteistyöohjelmiin liittyvien menojen tukikelpoisuutta koskevat erityissäännöt henkilöstökustannusten, toimisto- ja hallintomenojen, matka- ja majoituskustannusten, ulkopuolisten asiantuntija- ja palvelukustannusten sekä laitemenojen osalta, jäljempänä ’menoluokat’.
(2)
Jotta tukikelpoisuussääntöjen soveltaminen yhteistyöohjelmiin olisi mahdollisimman joustavaa, tiettyyn yhteistyöohjelmaan osallistuvien jäsenvaltioiden olisi sallittava päättää, että tiettyä menoluokkaa ei sovelleta kyseiseen tietyn yhteistyöohjelman toimintalinjaan.
(3)
Olisi täsmennettävä, kuinka tämän asetuksen mukaiset erityissäännöt yhteistyöohjelmiin liittyvien menojen tukikelpoisuudesta sopivat yhteen Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 1303/2013 (2) 65-71 artiklassa vahvistettuja, kaikkiin ERI-rahastoihin sovellettavia tukikelpoisuussääntöjä koskevan yleisen oikeudellisen kehyksen kanssa.
(4)
Kullekin menoluokalle olisi vahvistettava luettelo menojen eri osatekijöistä.
(5)
Olisi selvennettävä, että lahjat eivät pääsääntöisesti ole tukikelpoisia. Menekinedistämiseen, viestintään, mainontaan tai tiedotukseen liittyvän pienimuotoisen aineiston jakelun olisi kuitenkin oltava tukikelpoista.
(6)
Henkilöstökustannusten eri osatekijät olisi määritettävä osana laskenta-, kirjanpito- ja korvaussääntöjä, jotka koskevat henkilöstökuluja yleisesti ja osa-aikaisia siirtosopimuksia tai tuntiperusteisia palvelusopimuksia erityisesti.
(7)
Toimisto- ja hallintomenojen eri osatekijät olisi lueteltava osana laskenta-, kirjanpito- ja korvaussääntöjä, jotka koskevat kyseisiä kustannustekijöitä joko suorina tai välillisinä kustannuksina, erityisesti kun ne yhdistetään asetuksen (EU) N:o 1303/2013 mukaisiin kiinteisiin prosenttiosuuksiin.
(8)
Matka- ja majoituskustannusten eri osatekijät olisi lueteltava osana laskenta-, kirjanpito- ja korvaussääntöjä riippumatta siitä, maksaako tuensaaja kyseiset kulut itse vai maksaako tuensaajan henkilöstö ne suoraan. Olisi myös selvennettävä edellytykset, joiden täyttyessä matka- ja majoituskustannukset olisi otettava huomioon, jos ne ovat aiheutuneet asetuksen (EU) N:o 1299/2013 20 artiklassa tarkoitetun ohjelma-alueen unionissa sijaitsevan osan ulkopuolella.
(9)
Ulkopuolisten asiantuntija- ja palvelukustannusten osatekijät olisi lueteltava.
(10)
Laitemenojen eri osatekijät olisi lueteltava osana käytettyjen laitteiden tukikelpoisuussääntöjä.
(11)
Tässä asetuksessa säädettyjen toimenpiteiden pikaisen soveltamisen varmistamiseksi tämän asetuksen olisi tultava voimaan sitä päivää seuraavana päivänä, jona se julkaistaan Euroopan unionin virallisessa lehdessä,
ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN ASETUKSEN:
1 artikla
Kohde ja soveltamisala
1. Rajoittamatta asetuksen (EU) N:o 1303/2013 65-71 artiklassa tai kyseisten artikloiden perusteella vahvistettujen tukikelpoisuussääntöjen soveltamista tässä asetuksessa vahvistetaan seuraavien menoluokkien tukikelpoisuutta koskevat erityissäännöt:
a)
henkilöstökustannukset;
b)
toimisto- ja hallintomenot;
c)
matka- ja majoituskustannukset;
d)
ulkopuoliset asiantuntija- ja palvelukustannukset, sekä
e)
laitemenot.
2. Yhteistyöohjelman seurantakomiteaan osallistuvat jäsenvaltiot voivat sopia, että yhteen tai useampaan 1 kohdassa tarkoitettuun luokkaan kuuluvat menot eivät ole tukikelpoisia yhden tai useamman toimintalinjan mukaan.
2 artikla
Yleiset säännökset
1. Tämän asetuksen mukaiset tukikelpoiset menot, jotka tuensaaja on maksanut tai jotka on maksettu tuensaajan puolesta, kattavat toimen tai sen osan käynnistämisestä tai käynnistämisestä ja toteutuksesta aiheutuvat kustannukset.
2. Seuraavat kustannukset eivät ole tukikelpoisia:
a)
sakot, taloudelliset seuraamukset sekä oikeusriitojen ja riitojenratkaisun kulut;
b)
lahjoista aiheutuvat kustannukset, lukuun ottamatta niitä, joiden arvo on enintään 50 euroa lahjaa kohden ja jotka liittyvät menekinedistämiseen, viestintään, mainontaan tai tiedotukseen;
c)
valuuttakurssivaihteluihin liittyvät kustannukset.
3 artikla
Henkilöstökustannukset
1. Henkilöstökustannuksiin liittyvät menot koostuvat tuensaajan jollakin seuraavista tavoista työllistämän henkilöstön bruttotyövoimakustannuksista:
a)
kokopäivätyö;
b)
osa-aikatyö, jossa henkilöstö työskentelee kuukausittain kiinteän prosenttiosuuden mukaisen osuuden työajasta;
c)
osa-aikatyö, jossa henkilöstön kuukausittainen työtuntimäärä on joustava, tai
d)
tuntitaksaan perustuva työ.
2. Henkilöstökustannuksiin liittyvät menot on rajattava seuraaviin:
a)
työsopimuksessa, nimityspäätöksessä (näistä kahdesta asiakirjasta käytetään jäljempänä nimitystä ’työsuhteeseen liittyvä asiakirja’) tai lainsäädännössä vahvistetut sellaiseen toimintaan liittyvät palkat, jota kyseinen yhteisö ei harjoittaisi, jos toimea ei olisi toteutettu, ja joka liittyy kyseisen henkilöstön jäsenen työnkuvauksessa täsmennettyihin vastuualueisiin;
b)
muut kustannukset, jotka liittyvät suoraan työantajalle aiheutuneisiin ja työantajan maksamiin palkkoihin, kuten Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EY) N:o 883/2004 (3) soveltamisalaan kuuluvat työllistämiseen liittyvät verot ja sosiaaliturvamaksut, mukaan lukien eläkkeet, edellyttäen, että
i)
ne vahvistetaan työsuhteeseen liittyvässä asiakirjassa tai lainsäädännössä;
ii)
ne ovat työsuhteeseen liittyvässä asiakirjassa mainitun lainsäädännön ja sen maan ja/tai organisaation vakiokäytäntöjen mukaisia, jossa asianomainen henkilöstön jäsen tosiasiallisesti työskentelee, sekä
iii)
työantaja ei voi periä niitä takaisin.
Edellä olevan a alakohdan osalta maksut luonnollisille henkilöille, jotka työskentelevät tuensaajalle muun sopimuksen kuin työsopimuksen perusteella, voidaan rinnastaa palkkoihin, ja kyseinen sopimus voidaan katsoa työsuhteeseen liittyväksi asiakirjaksi.
3. Henkilöstökustannukset voidaan korvata joko
i)
tosiasiallisten kustannusten perusteella (näytettynä toteen työsuhteeseen liittyvän asiakirjan ja palkkakuittien perusteella), tai
ii)
asetuksen (EU) N:o 1303/2013 67 artiklan 1 kohdan b, c ja d alakohdassa säädettyjen yksinkertaistettujen kustannusvaihtoehtojen perusteella, tai
iii)
asetuksen (EU) N:o 1299/2013 19 artiklan mukaisena kiinteänä osuutena.
4. Sellaisiin henkilöihin liittyvät henkilöstökustannukset, jotka työskentelevät toimessa osa-aikaisesti siirtosopimusten perusteella, on laskettava joko
a)
toimea koskevaa työaikaa vastaavana kiinteänä prosenttiosuutena bruttotyövoimakustannuksista ilman velvollisuutta ottaa käyttöön erillistä työajankäytön seurantajärjestelmää, tai
b)
toimea koskevaa kuukausittain vaihtuvaa työtuntimäärää vastaavana joustavana osuutena bruttotyövoimakustannuksista määritettynä ajankäytön seurantajärjestelmällä, joka kattaa 100 prosenttia työntekijän työajasta.
5. Edellä olevan 4 kohdan a alakohdan mukaisten osa-aikaisten siirtosopimusten osalta työnantajan on laadittava jokaisesta työntekijästä asiakirja, jossa vahvistetaan prosenttiosuus toimea koskevasta työajasta.
6. Edellä olevan 4 kohdan b alakohdan mukaisten osa-aikaisten siirtosopimusten osalta henkilöstökustannuksista maksettavat korvaukset on laskettava tuntitaksan perusteella, joka määritetään joko
i)
jakamalla kuukausittaiset bruttotyövoimakustannukset tunteina ilmaistulla kuukausittaisella työajalla, joka vahvistetaan työsuhteeseen liittyvässä asiakirjassa, tai
ii)
jakamalla viimeisimmät asiakirjoihin perustuvat vuotuiset bruttotyövoimakustannukset 1 720 tunnilla asetuksen (EU) N:o 1303/2013 68 artiklan 2 kohdan mukaisesti.
Tuntitaksa kerrotaan toimea koskevalla todellisella työtuntimäärällä.
7. Henkilöstökustannukset, jotka liittyvät työsuhteeseen liittyvän asiakirjan mukaan tuntitaksalla työskenteleviin henkilöihin, ovat tukikelpoisia, kun toimea koskevaa tosiasiallista työtuntimäärää sovelletaan työsuhteeseen liittyvässä asiakirjassa sovittuun tuntitaksaan ajankäytön seurantajärjestelmän perusteella.
4 artikla
Toimisto- ja hallintomenot
Toimisto- ja hallintomenot on rajattava seuraaviin osatekijöihin:
a)
toimitilojen vuokra;
b)
vakuutukset ja verot, jotka liittyvät rakennuksiin, joihin henkilöstö on sijoitettuna, ja toimistokalusteisiin (esim. tulipalon ja varkauden varalta otetut vakuutukset);
c)
yleishyödylliset palvelut (kuten sähkö, lämmitys ja vesikustannukset);
d)
toimistotarvikkeet;
e)
tuensaajaorganisaation sisäinen liikekirjanpito;
f)
arkistot;
g)
huolto-, siivous- ja korjauskustannukset;
h)
turvallisuus;
i)
tietotekniset järjestelmät;
j)
viestintä (esim. puhelin, faksi, internet, postipalvelut ja käyntikortit);
k)
tilin tai tilien avaamisesta ja hoitamisesta aiheutuvat pankkimaksut, jos toimen toteutus edellyttää erillisen tilin avaamista;
l)
valtioiden rajat ylittävistä rahoitustapahtumista veloitettavat maksut.
5 artikla
Matka- ja majoituskustannukset
1. Matka- ja majoituskustannukset on rajattava seuraaviin osatekijöihin:
a)
matkakustannukset (esim. matkaliput, matka- ja autovakuutus, polttoaine, ajokilometrit, liikennemaksut ja pysäköintimaksut);
b)
ateriakustannukset;
c)
majoituskustannukset;
d)
viisumikustannukset;
e)
päivärahat.
2. Edellä 1 kohdan a-d alakohdassa luetelluista päivärahalla katettavista osatekijöistä ei saa maksaa korvausta päivärahan lisäksi.
3. Ulkopuolisten asiantuntijoiden ja palveluntarjoajien matka- ja majoitusmenot kuuluvat 6 artiklassa lueteltuihin ulkoisiin asiantuntija- ja palvelukustannuksiin.
4. Jos tuensaajan työntekijä maksaa tässä artiklassa tarkoitetut menot suoraan, tuensaajan on annettava työntekijälle tosite korvauksesta.
5. Sellaisten toimien osalta, jotka koskevat teknistä tukea, menekinedistämistoimintaa tai valmiuksien kehittämistä, ohjelma-alueen unionissa sijaitsevan osan ulkopuolella aiheutuneet menot ovat tukikelpoisia, jos ne ovat aiheutuneet asetuksen (EU) N:o 1299/2013 20 artiklan 3 kohdan mukaisesti.
6. Hallintoviranomainen voi hyväksyä tukikelpoisiksi kustannukset, jotka aiheutuvat majoituksesta ja aterioista ohjelma-alueen unionissa sijaitsevan osan ulkopuolella sijaitsevissa laitoksissa, jos ne ovat aiheutuneet asetuksen (EU) N:o 1299/2013 20 artiklan 2 kohdan mukaisesti. Tämä koskee myös paikallisia matkakustannuksia, jotka aiheutuvat ohjelma-alueen unionissa sijaitsevan osan ulkopuolella järjestetyistä tapahtumista tai toteutetuista toimista.
7. Ohjelma-alueen unionissa sijaitsevan osan ulkopuolella sijaitsevan tuensaajien henkilöstön osalta hallintoviranomainen voi hyväksyä tukikelpoisiksi 1 kohdassa tarkoitetut kustannukset, mukaan lukien ohjelma-alueen unionissa sijaitsevan osan alueella tai sen ulkopuolella järjestetyistä tapahtumista tai toteutetuista toimista aiheutuvat matkakustannukset, jos ne ovat aiheutuneet asetuksen (EU) N:o 1299/2013 20 artiklan 2 kohdan mukaisesti.
8. Ohjelma-alueen unionissa sijaitsevan osan alueella sijaitsevan tuensaajien henkilöstön osalta 1 kohdassa tarkoitetut kustannukset, mukaan lukien ohjelma-alueen unionissa sijaitsevan osan alueella tai sen ulkopuolella järjestetyistä tapahtumista tai toteutetuista toimista aiheutuvat matkakustannukset, on katsottava tukikelpoisiksi asetuksen (EU) N:o 1299/2013 20 artiklan 1 kohdan mukaisesti.
6 artikla
Ulkopuoliset asiantuntija- ja palvelukustannukset
Ulkopuolisiin asiantuntija- ja palvelukustannuksiin liittyvät menot on rajattava seuraaviin muun julkis- tai yksityisoikeudellisen elimen tai luonnollisen henkilön kuin toimen tuensaajan tarjoamiin palveluihin ja asiantuntemukseen:
a)
tutkimukset ja kyselyt (esim. arvioinnit, strategiat, hankeaihiot, suunnitelmat ja käsikirjat);
b)
koulutus;
c)
käännökset;
d)
tietoteknisten järjestelmien ja verkkosivustojen kehittäminen, muuttaminen ja päivittäminen;
e)
toimeen tai varsinaiseen yhteistyöohjelmaan liittyvä tunnetuksi tekeminen, viestintä, mainonta tai tiedotus;
f)
taloushallinto;
g)
tapahtumien tai kokousten järjestämiseen ja toteuttamiseen liittyvät palvelut (myös vuokra, ateriapalvelut tai tulkkaus);
h)
osallistuminen tapahtumiin (esim. ilmoittautumismaksut);
i)
oikeudelliset neuvonantopalvelut, notariaattipalvelut, tekniset asiantuntijat ja rahoitusasiantuntijat sekä muut konsultti- ja kirjanpitopalvelut;
j)
teollis- ja tekijänoikeudet;
k)
asetuksen (EU) N:o 1303/2013 125 artiklan 4 kohdan a alakohdassa ja asetuksen (EU) N:o 1299/2013 23 artiklan 4 kohdassa tarkoitetut tarkastukset;
l)
asetuksen (EU) N:o 1303/2013 126 ja 127 artiklan mukaiset ohjelmatason tarkastuskustannukset;
m)
pankin tai muun rahoituslaitoksen antamat vakuudet siltä osin kuin unionin tai kansallisessa lainsäädännössä taikka seurantakomitean hyväksymässä ohjelma-asiakirjassa edellytetään vakuuden hankkimista;
n)
ulkopuolisten asiantuntijoiden, luennoitsijoiden, kokousten puheenjohtajien ja palveluntarjoajien matka- ja majoituskustannukset;
o)
toimissa tarvittava erityisasiantuntemus ja tarvittavat erityispalvelut.
7 artikla
Laitemenot
1. Muista kuin 4 artiklan soveltamisalaan kuuluvista toimista aiheutuvat menot, jotka liittyvät toimen tuensaajan ostamien, vuokraamien tai liisaamien laitteiden rahoituskustannuksiin, on rajattava seuraaviin:
a)
toimistotarvikkeet;
b)
tietotekniset laitteet ja -ohjelmistot;
c)
huonekalut ja kalusteet;
d)
laboratoriolaitteet;
e)
koneet ja kojeiden osat;
f)
työkalut tai laitteet;
g)
ajoneuvot;
h)
muut toimissa tarvittavat erityiset laitteet.
2. Käytettyjen laitteiden hankintakustannukset voivat olla tukikelpoisia seuraavin edellytyksin:
a)
niihin ei ole saatu muuta tukea ERI-rahastoista;
b)
niiden hinta ei ylitä kyseisillä markkinoilla yleisesti hyväksyttyä hintaa;
c)
niillä on toimen toteuttamisen edellyttämät tekniset ominaisuudet, ja ne ovat sovellettavien normien ja standardien mukaisia.
8 artikla
Tämä asetus tulee voimaan sitä päivää seuraavana päivänä, jona se julkaistaan Euroopan unionin virallisessa lehdessä.
Tämä asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, ja sitä sovelletaan sellaisenaan kaikissa jäsenvaltioissa.
Tehty Brysselissä 4 päivänä maaliskuuta 2014.