ДЕЛЕГИРАН РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 1187/2014 НА КОМИСИЯТА
от 2 октомври 2014 година
за допълване на Регламент (ЕС) № 575/2013 на Европейския парламент и на Съвета по отношение на регулаторните технически стандарти за определяне на цялостната експозиция към клиент или група от свързани клиенти по отношение на сделките с базисни активи
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Регламент (ЕС) № 575/2013 на Европейския парламент и на Съвета от 26 юни 2013 г. относно пруденциалните изисквания за кредитните институции и инвестиционните посредници и за изменение на Регламент (ЕС) № 648/2012 (1), и по-специално член 390, параграф 8, алинея 3 от него,
като има предвид, че:
(1)
За да се определи цялостната експозиция към определен длъжник, която произтича от експозициите на институцията към сделка с базисни активи, първо следва да се определи отделно стойността на всяка от тези експозиции. След това общата стойност на експозициите следва да се определи като сбор от тези експозиции, но не би трябвало да е по-голяма от стойността на експозицията, формирана от самия базисен актив.
(2)
Когато експозиции на други инвеститори са с равностоен ранг с тази на институцията, стойността на експозицията на институцията към базисен актив следва да отразява пропорционалното разпределение на загубите между експозициите с равностоен ранг. Това произтича от факта, че ако е настъпило неизпълнение по базисен актив, загубите винаги се разпределят между експозициите с равностоен ранг пропорционално на размера на всяка от тях и максималната загуба, която институцията може да понесе в случай на пълна загуба на базисен актив, е ограничена до частта, която съответства на дела на експозицията на институцията от общия размер на всички експозиции, които са с равностоен ранг.
(3)
Следва да се прави разграничение между сделки, при които всички инвеститори са с равностоен ранг, като например предприятия за колективно инвестиране, и други видове сделки, като например секюритизации, при които може да е необходимо разделяне на траншове с различаващи се по своя ранг експозиции. При първия вид сделки произтичащата експозицията към базисен актив зависи единствено от дела на експозицията на инвеститора от общия размер на експозициите на всички инвеститори. При втория вид сделки загубите се разпределят първо за определени траншове в зависимост от техния ранг, а след това, в случай на повече от един инвеститор в един и същ транш - пропорционално сред инвеститорите. Всички траншове в дадена секюритизация следва да бъдат третирани еднакво, тъй като при реализиране на най-лошия възможен сценарий подчинените траншове могат да бъдат изчерпани много бързо. По-специално следва да бъде призната максималната загуба, която може да бъде понесена от всички инвеститори в даден транш в случай на пълна загуба на определен базисен актив, тъй като не следва да бъде признато редуциране на кредитния риск за подчинените траншове. Експозицията на институцията към базисен актив по сделка не следва да превишава общата стойност на експозициите за този транш (понеже загубата за определен инвеститор в даден транш, която произтича от неизпълнение по базисен актив, никога не може да бъде по-голяма от общата стойност на експозициите за транша) и стойността на експозицията, формирана от базисния актив (понеже институцията никога не може да загуби повече от стойността на базисния актив). Това ограничение на максималната загуба следва да се вземе предвид, като се използва по-ниската от двете стойности на експозицията и след това се приложи процедурата за признаване на пропорционалното разпределение на загубите между всички експозиции с еднакъв ранг в този транш, ако има повече от един инвеститор в него.
(4)
Въпреки че се очаква институциите да идентифицират всички длъжници по базисни активи на сделките, в които инвестират, може да има случаи, в които това би довело до неоправдани разходи за институциите или когато обстоятелства не позволяват на институциите да идентифицират определени длъжници. В такива случаи, когато експозиция към базисен актив е достатъчно малка, за да има само несъществено въздействие върху цялостната експозиция към определен клиент или група от свързани клиенти, е достатъчно тази експозиция да бъде отнесена към сделката като отделен клиент. Общият размер на тези експозиции към базисни активи по една и съща сделка следва при все това да подлежи на ограничението за максималния размер на големите експозиции за тази сделка. Делът на даден базисен актив от цялостната експозиция следва да се приеме за несъществен, когато за достигане на пределната стойност от 25 % от приемливия капитал на институцията са необходими поне 100 експозиции към базисни активи по дадена сделка. Затова стойността на експозицията не трябва да превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията.
(5)
С цел да се предотврати възникването на неограничена цялостна експозиция, произтичаща от пропуски по отношение на информацията, е необходимо експозициите, чиято стойност превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията и за които липсва информация за длъжника, да бъдат отнесени към хипотетичен клиент („неизвестен клиент“), по отношение на който следва да важи ограничението от 25 % за големите експозиции.
(6)
Когато дадена институция не е в състояние да определи размера на отделните базисни активи по дадена сделка, съществува риск базисните активи по сделката да се отнасят към един и същ длъжник или една и съща група от свързани клиенти. В този случай с цел да се ограничи рискът, от институцията следва да се изиска да прецени доколко е съществена общата стойност на нейните експозиции към сделката, преди да може да я отнесе към сделката като отделен клиент, вместо към категорията „неизвестен клиент“.
(7)
Структурата на дадена сделка не следва да представлява допълнителна експозиция, когато обстоятелствата по сделката са такива, че загуби от експозиция към тази сделка могат да възникнат само вследствие на неизпълнение по базисни активи. Допълнителна експозиция следва да бъде призната, когато сделката включва задължение за плащане на дадено лице, което е в допълнение на паричните потоци от базисните активи или поне ги предхожда, предвид това че е възможно инвеститорите да понесат допълнителни загуби в случай на неизпълнение на задълженията на това лице, макар да не е настъпило неизпълнение по базисен актив. Допълнителна експозиция следва да бъде призната и когато условията на сделката дават възможност парични потоци да бъдат пренасочени към лице, което няма право да ги получава, тъй като инвеститорите биха могли да понесат допълнителни загуби, макар да не е настъпило неизпълнение по базисен актив. Не следва да бъде призната допълнителна експозиция за предприятия за колективно инвестиране в прехвърлими ценни книжа (ПКИПЦК) в съответствие с посоченото в Директива 2009/65/ЕO на Европейския парламент и на Съвета (2), предвид това че парични потоци не могат да бъдат пренасочени към лице, което по условията на сделката няма право да ги получава. Това изискване следва да се приеме и по отношение на субекти, които подлежат на еквивалентни изисквания по силата на законодателни актове на Съюза или на трета държава.
(8)
Съществуването и стойността на експозиции към клиент или група от свързани клиенти, произтичащи от експозиции към сделки, не зависят от това дали експозициите към сделки биват отнесени към търговския или към банковия портфейл. Поради това условията и методологиите, които трябва да се използват за идентифициране на експозиции към базисни активи, следва да бъдат едни и същи, независимо от това дали тези експозиции биват отнесени към търговския, или към банковия портфейл на институцията.
(9)
Настоящият регламент се основава на проектите на регулаторни технически стандарти, представени на Европейската комисия от Европейския банков орган (ЕБО).
(10)
ЕБО проведе открити обществени консултации по проектите на регулаторни технически стандарти, въз основа на които е изготвен настоящият регламент, анализира свързаните с тях потенциални разходи и ползи и поиска становище от Групата на участниците от банковия сектор, създадена в съответствие с член 37 от Регламент (ЕС) № 1093/2010 на Европейския парламент и на Съвета (3),
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Предмет
С настоящия регламент се уреждат условията и методологиите, които се използват за определяне на цялостната експозиция към клиент или група от свързани клиенти по отношение на експозиции, произтичащи от сделки с базисни активи, и условията, при които структурата на сделки с базисни активи не представлява допълнителна експозиция.
Член 2
Определения
За целите на настоящия регламент се прилагат следните определения:
а)
„сделки“ означава сделките по член 112, букви м) и о) от Регламент (ЕС) № 575/2013, както и други сделки, при които е налице експозиция към базисни активи;
б)
„неизвестен клиент“ означава един хипотетичен клиент, към който институцията отнася всички експозиции, за които не е идентифицирала длъжника, при условие че не са приложими член 6, параграф 2, букви а) и б) и член 6, параграф 3, буква а) от настоящия регламент.
Член 3
Идентификация на произтичащи от сделки експозиции
1. Дадена институция определя дела на определена сделка от цялостната експозиция към даден клиент или група от свързани клиенти в съответствие с изложената в членове 4 - 6 методология.
Институцията определя поотделно експозицията си към всеки от базисните активи в съответствие с член 5.
2. Дадена институция преценява дали определена сделка представлява допълнителна експозиция в съответствие с член 7.
Член 4
Базисни експозиции към сделки, които на свой ред включват базисни активи
1. За целите на членове 5 и 6 при оценяването на базисните експозиции на определена сделка (сделка А), която сама по себе си включва базисна експозиция към друга сделка (сделка Б), дадена институция третира експозицията към сделка Б, като я заменя с базисните за нея експозиции.
2. Параграф 1 се прилага, при условие че базисните експозиции представляват експозиции към сделки с базисни активи.
Член 5
Изчисляване на стойността на експозицията
1. Експозицията на дадена институция към базисен актив на сделка е по-ниската от следните стойности:
а)
стойността на експозицията, която произтича от базисния актив;
б)
общата стойност на експозициите на институцията към базисния актив, която се получава от всички експозиции на институцията към сделката.
2. Стойността на произтичащата от дадена сделка експозиция към базисен актив за всяка експозиция на институция към сделката се определя, както следва:
а)
ако експозициите на всички инвеститори по тази сделка са с равностоен ранг, стойността на произтичащата от сделката експозиция към базисен актив се получава, като пропорционалният дял на експозицията на институцията към сделката се умножи по стойността на формираната от базисния актив експозиция;
б)
в случаите, различни от посочените в буква а), стойността на произтичащата от сделката експозиция към базисен актив се получава, като пропорционалният дял на експозицията на институцията към сделката се умножи по по-ниската от следните стойности:
i)
стойността на експозицията, формирана от базисния актив,
ii)
общата стойност на експозицията на институцията към сделката, заедно с всички други експозиции към тази сделка, които са с равностоен ранг с този на експозицията на институцията.
3. Пропорционалният дял на експозицията на дадена институция към определена сделка се получава, като стойността на експозицията на институцията се раздели на общата стойност на експозицията на институцията и всички останали експозиции към тази сделка, които са с равностоен ранг с този на експозицията на институцията.
Член 6
Процедура за определяне на дела на базисните експозиции от цялостните експозиции
1. За всяка експозиция към кредитен риск, за която длъжникът е идентифициран, дадена институция включва стойността на своята експозиция към съответния базисен актив при изчисляването на цялостната експозиция към този длъжник като отделен клиент или към групата от свързани клиенти, към която принадлежи този длъжник.
2. Ако дадена институция не е идентифицирала длъжника по базисна експозиция към кредитен риск или когато не е в състояние да потвърди, че дадена базисна експозиция не представлява експозиция към кредитен риск, институцията отнася тази експозиция по следния начин:
а)
когато стойността на експозицията не превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията, тя отнася експозицията към сделката като отделен клиент;
б)
когато стойността на експозицията е не по-малка от 0,25 % от приемливия капитал на институцията и чрез мандата на сделката институцията може да гарантира, че базисните експозиции на сделката не са свързани с други експозиции в нейния портфейл, включително базисни експозиции от други сделки, тя отнася експозицията към сделката като отделен клиент;
в)
в случаите, различни от посочените в букви а) и б), тя отнася експозицията към категорията „неизвестен клиент“.
3. Ако дадена институция не е в състояние да разграничи отделните базисни експозиции на дадена сделка, институцията отнася общата стойност на своите експозиции към сделката по следния начин:
а)
когато общата стойност на експозициите не превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията, тя отнася общата стойност на експозициите към сделката като отделен клиент;
б)
в случаите, различни от посочените в буква а), тя отнася тази обща стойност на експозициите към категорията „неизвестен клиент“.
4. За целите на параграфи 1 и 2 институциите редовно и поне веднъж месечно извършват наблюдение на тези сделки за евентуални промени в състава и относителния дял на базисните експозиции.
Член 7
Допълнителна експозиция, произтичаща от структурата на сделката
1. Структурата на дадена сделка не трябва да представлява допълнителна експозиция, ако сделката изпълнява едновременно следните две условия:
а)
правната и оперативната структура на сделката са създадени така, че да не дават възможност на управителя на сделката или на трета страна да пренасочва каквито и да е произтичащи от сделката парични потоци към лица, които според условията на сделката нямат право да ги получават;
б)
условията на сделката не могат да изискват от емитента или от друго лице да извърши плащане към институцията, което е в допълнение на паричните потоци от базисните активи или ги предхожда.
2. Условието в параграф 1, буква а) се счита за изпълнено, когато сделката е един от следните видове:
а)
ПКИПЦК по определението в член 1, параграф 2 от Директива 2009/65/ЕO;
б)
установено в трета държава предприятие, което извършва дейности, подобни на извършваните от ПКИПЦК, и което е обект на надзор по силата на законодателен акт на Съюза или на законодателството на трета държава, прилагаща надзорни и регулаторни изисквания, които са най-малко равностойни на прилаганите в Съюза по отношение на ПКИПЦК.
Член 8
Влизане в сила
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 2 октомври 2014 година.
KOMISSION DELEGOITU ASETUS (EU) N:o 1187/2014,
annettu 2 päivänä lokakuuta 2014,
Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 575/2013 täydentämisestä teknisillä sääntelystandardeilla, joissa määritetään asiakkaaseen tai asiakaskokonaisuuteen liittyvä kokonaisvastuu kohde-etuutena olevia omaisuuseriä koskevien liiketoimien osalta
(ETA:n kannalta merkityksellinen teksti)
EUROOPAN KOMISSIO, joka
ottaa huomioon Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen,
ottaa huomioon luottolaitosten ja sijoituspalveluyritysten vakavaraisuusvaatimuksista ja asetuksen (EU) N:o 648/2012 muuttamisesta 26 päivänä kesäkuuta 2013 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 575/2013 (1) ja erityisesti sen 390 artiklan 8 kohdan kolmannen alakohdan,
sekä katsoo seuraavaa:
(1)
Jotta voitaisiin määritellä tiettyyn vastapuoleen liittyvä kokonaisvastuu, joka aiheutuu laitoksen vastuista kohde-etuutena olevia omaisuuseriä koskevien liiketoimien osalta, ensiksi olisi määriteltävä erikseen vastuuarvo kullekin näistä vastuista. Kokonaisvastuuarvo olisi määritettävä tämän jälkeen laskemalla nämä vastuut yhteen, mutta kokonaisvastuuarvo ei saisi olla suurempi kuin kohde-etuutena olevan omaisuuserän itsensä muodostaman vastuun vastuuarvo.
(2)
Jos muiden sijoittajien vastuilla on sama etuoikeusasema kuin laitoksen vastuulla, kohde-etuutena olevasta omaisuuserästä laitokselle aiheutuvan vastuun vastuuarvossa olisi otettava huomioon tappioiden suhteellinen jakautuminen samassa etuoikeusasemassa olevien vastuiden kesken. Tämä johtuu siitä, että jos kohde-etuutena olevaan omaisuuserään on kohdistunut maksukyvyttömyyttä, tappiot jakautuvat aina samassa etuoikeusasemassa olevien vastuiden kesken kunkin vastuun suhteellisen osuuden mukaan, ja suurin tappio, joka laitokselle voi aiheutua, jos kohde-etuutena oleva omaisuuserä menetetään kokonaan, rajoittuu laitoksen vastuun ja kaikkien samassa etuoikeusasemassa olevien vastuiden kokonaismäärän välisen suhteen mukaan määräytyvään osaan.
(3)
Olisi erotettava toisistaan liiketoimet, joissa kaikki sijoittajat ovat samassa etuoikeusasemassa, kuten yhteistä sijoitustoimintaa harjoittavien yritysten tapauksessa, ja muut liiketoimet, kuten arvopaperistamiset, joissa voidaan käyttää etuoikeusluokkiin jakamista, jolloin vastuut voivat sijoittua eri etuoikeusluokkiin. Edellisessä tapauksessa kohde-etuutena olevasta omaisuuserästä aiheutuva vastuu riippuu yksinomaan siitä, mikä on tietyn sijoittajan vastuun suhteellinen osuus kaikkien sijoittajien vastuista. Jälkimmäisessä tapauksessa tappiot jaetaan ensin kukin tiettyyn etuoikeusluokkaan ja sen jälkeen, jos samassa etuoikeusluokassa on useampi kuin yksi sijoittaja, sijoittajien kesken suhteellisten osuuksien mukaan. Arvopaperistamisen kaikkia etuoikeusluokkia olisi käsiteltävä yhtäläisesti, koska heikommat etuoikeusluokat voivat pahimman vaihtoehdon skenaariossa hävitä hyvin nopeasti. Erityisesti olisi otettava huomioon suurin tappio, joka aiheutuu kaikille tietyn etuoikeusluokan sijoittajille, jos kohde-etuutena oleva omaisuuserä menetetään kokonaan, sillä vähennyksiä heikommista etuoikeusluokista ei saisi hyväksyä. Liiketoimen kohde-etuutena olevaan omaisuuserään liittyvä laitoksen vastuu ei saisi ylittää kyseisen etuoikeusluokan kokonaisvastuuarvoa (sillä tappio, joka aiheutuu sijoittajalle tietyssä etuoikeusluokassa siitä, että kohde-etuutena oleva omaisuuserä on maksukyvyttömyystapauksessa laiminlyöty, ei voi koskaan olla etuoikeusluokan kokonaisvastuuarvoa suurempi) eikä kohde-etuutena olevan omaisuuserän muodostaman vastuun vastuuarvoa (sillä laitoksen tappio ei voi koskaan olla suurempi kuin kohde-etuutena olevan omaisuuserän määrä). Tämä suurinta tappiota koskeva rajoitus olisi otettava huomioon siten, että mainituista kahdesta vastuuarvosta käytetään pienempää arvoa, minkä jälkeen sovelletaan menettelyä, jonka avulla otetaan huomioon suhteelliset tappio-osuudet kaikista tietyssä etuoikeusluokassa samassa etuoikeusasemassa olevista vastuista, jos kyseisessä etuoikeusluokassa on useampi kuin yksi sijoittaja.
(4)
Vaikka lähtöolettamuksena on, että laitosten on yksilöitävä sellaisten liiketoimien kohde-etuutena olevien omaisuuserien kaikki vastapuolet, joihin ne sijoittavat, saattaa olla tapauksia, joissa tästä aiheutuisi laitoksille kohtuuttomia kustannuksia tai joissa olosuhteet estävät laitoksia yksilöimästä tiettyjä vastapuolia. Jos kohde-etuutena olevasta omaisuuserästä johtuva vastuu on niin pieni, että sillä on vain vähäistä vaikutusta tiettyyn asiakkaaseen tai asiakaskokonaisuuteen liittyvän kokonaisvastuun määrään, täytyisi riittää, että tämä vastuu luokitellaan kyseisen liiketoimen osalta erilliseksi asiakkaaksi. Tällaisten saman liiketoimen kohde-etuutena olevista omaisuuseristä aiheutuvien vastuiden kokonaismäärän rajoitukseksi olisi edelleenkin asetettava suuria asiakasriskejä koskeva yläraja kyseisessä liiketoimessa. Kohde-etuutena olevalla omaisuuserällä olisi katsottava olevan vain vähäinen vaikutus kokonaisvastuuseen, jos tarvitaan vähintään sata liiketoimen kohde-etuutena oleviin omaisuuseriin liittyvää vastuuta saavuttamaan yläraja, joka on 25 prosenttia laitoksen hyväksyttävästä pääomasta. Tämä edellyttäisi, että vastuuarvo ei ylitä 0,25:tä prosenttia laitoksen hyväksyttävästä pääomasta.
(5)
Jotta voitaisiin ehkäistä rajoittamattoman kokonaisvastuun syntyminen puutteellisten tietojen seurauksena, olisi vastuut, joiden vastuuarvo ylittää 0,25 prosenttia laitoksen hyväksyttävästä pääomasta ja joiden osalta vastapuolta koskevat tiedot puuttuvat, luokiteltava hypoteettiselle asiakkaalle, jäljempänä ’tuntematon asiakas’, johon olisi sovellettava 25 prosentin suuruista suurten riskien ylärajaa.
(6)
Jos laitos ei kykene erottelemaan liiketoimen kohde-etuutena olevia omaisuuseriä määräosuuksiin, riskinä on, että liiketoimen kohde-etuutena olevat omaisuuserät liittyvät samaan vastapuoleen tai asiakaskokonaisuuteen. Tällöin olisi kyseisen riskin vähentämiseksi vaadittava, että laitos arvioi sille liiketoimesta syntyvien vastuiden kokonaisarvon olennaisuuden ennen kuin se voi luokitella vastuun tässä liiketoimessa erilliseksi asiakkaaksi tuntemattoman asiakkaan sijasta.
(7)
Liiketoimen rakenne ei saisi muodostaa lisäriskiä silloin, kun liiketoimen olosuhteiden pohjalta voidaan varmistaa, että tästä liiketoimesta syntyvistä vastuista johtuvat tappiot voivat yksinomaan aiheutua kohde-etuutena olevia omaisuuseriä koskevista maksukyvyttömyystapauksista. Lisäriski olisi otettava huomioon, jos on kyse liiketoimesta, jossa kohde-etuutena oleviin omaisuuseriin perustuviin rahavirtoihin liittyy, tai niitä ainakin edeltää, tietyn henkilön maksuvelvoite, koska sijoittajille voi aiheutua lisätappioita tämän henkilön tullessa maksukyvyttömäksi, vaikkakaan kohde-etuutena olevaan omaisuuserään ei ole kohdistunut minkäänlaista maksukyvyttömyyttä. Lisäriski olisi otettava huomioon myös, jos liiketoimen olosuhteet tekevät mahdolliseksi rahavirtojen ohjaamisen uudelleen jollekulle henkilölle, jolla ei ole niihin oikeutta, koska sijoittajille voi aiheutua lisätappioita, vaikka kohde-etuutena olevaan omaisuuserään ei ole kohdistunut minkäänlaista maksukyvyttömyyttä. Lisäriskiä ei saisi ottaa huomioon, jos on kyse Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 2009/65/EY (2) tarkoitetuista siirtokelpoisiin arvopapereihin kohdistuvaa yhteistä sijoitustoimintaa harjoittavista yrityksistä (yhteissijoitusyritykset), koska rahavirtoja ei voida ohjata uudelleen henkilölle, joka ei ole liiketoimen nojalla oikeutettu ottamaan näitä rahavirtoja vastaan. Sama oletus olisi tehtävä yhteisöistä, joihin sovelletaan vastaavia vaatimuksia Euroopan unionin säädösten tai kolmannen maan lainsäädännön nojalla.
(8)
Liiketoimien vastuista aiheutuvien asiakkaaseen tai asiakaskokonaisuuteen liittyvien vastuiden olemassaolo ja arvo eivät riipu siitä, luokitellaanko liiketoimesta johtuvat vastuut kaupankäyntivarastoon vai sen ulkopuolelle. Sen vuoksi kohde-etuutena olevia omaisuuseriä koskeviin liiketoimiin liittyvien vastuiden määrittelemiseen sovellettavien edellytysten ja menetelmien olisi oltava samat riippumatta siitä, luokitellaanko liiketoimiin liittyvät vastuut laitoksen kaupankäyntivarastoon vai kaupankäyntivaraston ulkopuolelle.
(9)
Tämä asetus perustuu teknisten sääntelystandardien luonnoksiin, jotka Euroopan pankkiviranomainen, jäljempänä ’EPV’, on toimittanut komissiolle.
(10)
EPV on järjestänyt avoimet julkiset kuulemiset niistä teknisten sääntelystandardien luonnoksista, joihin tämä asetus perustuu, analysoinut niihin mahdollisesti liittyviä kustannuksia ja hyötyjä sekä pyytänyt lausunnon Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 1093/2010 (3) 37 artiklan mukaisesti perustetulta pankkialan osallisryhmältä,
ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN ASETUKSEN:
1 artikla
Kohde
Tässä asetuksessa täsmennetään edellytykset ja menetelmät, joita käytetään määritettäessä asiakkaaseen tai asiakaskokonaisuuteen liittyvä kokonaisvastuu niiden vastuiden osalta, jotka aiheutuvat kohde-etuutena olevia omaisuuseriä koskevien liiketoimien kautta, sekä edellytykset, joiden täyttyessä kohde-etuutena olevia omaisuuseriä koskevien liiketoimien rakenne ei muodosta lisäriskiä.
2 artikla
Määritelmät
Tässä asetuksessa tarkoitetaan
a)
’liiketoimilla’ asetuksen (EU) N:o 575/2013 112 artiklan m ja o alakohdassa tarkoitettuja liiketoimia ja muita liiketoimia, joissa vastuu johtuu kohde-etuutena olevista omaisuuseristä;
b)
’tuntemattomalla asiakkaalla’ yhtä yksittäistä hypoteettista asiakasta, jolle laitos luokittelee kaikki vastuut, joille se ei ole yksilöinyt vastapuolta, edellyttäen, että tämän asetuksen 6 artiklan 2 kohdan a ja b alakohtaa sekä 6 artiklan 3 kohdan a alakohtaa ei voida soveltaa.
3 artikla
Liiketoimista aiheutuvien vastuiden määritteleminen
1. Laitoksen on määritettävä tietystä liiketoimesta johtuva osuus tiettyyn asiakkaaseen tai asiakaskokonaisuuteen liittyvästä kokonaisvastuusta 4, 5 ja 6 artiklassa säädetyn menetelmän mukaisesti.
Laitoksen on määritettävä erikseen kaikkien kohde-etuutena olevien omaisuuserien osalta sille kustakin kohde-etuutena olevasta omaisuuserästä aiheutuva vastuu 5 artiklan mukaisesti.
2. Laitoksen on arvioitava, muodostaako tietty liiketoimi 7 artiklan mukaisesti lisäriskin.
4 artikla
Suojattavat vastuut liiketoimista, joihin itseensä kuuluu kohde-etuutena olevia omaisuuseriä
1. Arvioitaessa 5 ja 6 artiklan soveltamiseksi sellaisen liiketoimen (liiketoimen A) suojattavia vastuita, johon itseensä kuuluu toisesta liiketoimesta (liiketoimesta B) johtuva suojattava vastuu, laitoksen on käsittelyssään korvattava liiketoimen B aiheuttama vastuu liiketoimen B perustana olevilla vastuilla.
2. Edellä olevaa 1 kohtaa sovelletaan niin kauan kuin suojattavat vastuut ovat sellaisen liiketoimen vastuita, johon kuuluu kohde-etuutena olevia omaisuuseriä.
5 artikla
Vastuuarvon laskeminen
1. Liiketoimen kohde-etuutena olevasta omaisuuserästä laitokselle johtuva vastuu on pienempi seuraavista:
a)
kohde-etuutena olevasta omaisuuserästä aiheutuvan vastuun vastuuarvo;
b)
kohde-etuutena olevasta omaisuuserästä laitokselle aiheutuvien vastuiden kokonaisvastuuarvo, joka syntyy kaikista laitoksen vastuista liiketoimessa.
2. Kunkin liiketoimesta laitokselle syntyvän vastuun osalta kohde-etuutena olevasta omaisuuserästä aiheutuvan vastuun vastuuarvo on määritettävä seuraavalla tavalla:
a)
jos kaikkien sijoittajien vastuut ovat liiketoimessa samassa etuoikeusasemassa, kohde-etuutena olevasta omaisuuserästä aiheutuvan vastuun vastuuarvo saadaan kertomalla kyseisestä liiketoimesta laitokselle syntyvä suhteellinen vastuuosuus kohde-etuutena olevan omaisuuserän muodostaman vastuun vastuuarvolla;
b)
muissa kuin a alakohdassa tarkoitetuissa tapauksissa kohde-etuutena olevasta omaisuuserästä aiheutuvan vastuun vastuuarvo saadaan kertomalla liiketoimesta laitokselle syntyvä suhteellinen vastuuosuus pienemmällä seuraavista:
i)
kohde-etuutena olevan omaisuuserän muodostaman vastuun vastuuarvo;
ii)
kokonaisvastuuarvo, joka muodostuu laitoksen vastuusta liiketoimessa sekä kaikista muista kyseisessä liiketoimessa laitoksen vastuun kanssa samassa etuoikeusasemassa olevista vastuista.
3. Liiketoimesta laitokselle syntyvä suhteellinen vastuuosuus saadaan jakamalla laitoksen vastuun vastuuarvo kokonaisvastuuarvolla, joka muodostuu laitoksen vastuusta sekä kaikista muista liiketoimessa laitoksen vastuun kanssa samassa etuoikeusasemassa olevista vastuista.
6 artikla
Menettely suojattavien vastuiden osuuden määrittämiseen kokonaisvastuista
1. Kustakin sellaisesta luottoriskistä, jonka osalta vastapuoli on yksilöity, laitoksen on sisällytettävä asianomaisesta kohde-etuutena olevasta omaisuuserästä aiheutuvan vastuun vastuuarvo siihen laitoksen laskemaan kokonaisvastuuseen, joka kohdistuu tähän vastapuoleen yksittäisenä asiakkaana tai siihen asiakaskokonaisuuteen, johon tämä vastapuoli kuuluu.
2. Jos laitos ei ole yksilöinyt suojattavan luottoriskin vastapuolta tai jos laitos ei voi vahvistaa, että suojattava vastuu ei ole luottoriski, laitoksen on luokiteltava tämä vastuu seuraavalla tavalla:
a)
kun vastuuarvo ei ylitä 0,25:tä prosenttia laitoksen hyväksyttävästä pääomasta, sen on luokiteltava kyseinen vastuu tässä liiketoimessa erilliseksi asiakkaaksi;
b)
kun vastuuarvo on yhtä suuri tai suurempi kuin 0,25 prosenttia laitoksen hyväksyttävästä pääomasta ja laitos voi varmistaa liiketoimeen liittyvällä valtuutuksella, että tämän liiketoimen suojattavat vastuut eivät ole yhteydessä mihinkään muihin laitoksen salkussa oleviin vastuisiin, mukaan lukien muista liiketoimista aiheutuvat suojattavat vastuut, laitoksen on luokiteltava kyseinen vastuu tässä liiketoimessa erilliseksi asiakkaaksi;
c)
muissa kuin a ja b alakohdassa tarkoitetuissa tapauksissa laitoksen on luokiteltava kyseinen kokonaisvastuuarvo tuntemattomalle asiakkaalle.
3. Jos laitos ei pysty erottelemaan jonkin liiketoimen suojattavia vastuita, laitoksen on luokiteltava sen liiketoimesta aiheutuvien vastuiden kokonaisvastuuarvo seuraavasti:
a)
kun kyseinen kokonaisvastuuarvo ei ylitä 0,25:tä prosenttia laitoksen hyväksyttävästä pääomasta, laitoksen on luokiteltava kyseinen kokonaisvastuuarvo liiketoimessa erilliseksi asiakkaaksi;
b)
muissa kuin a alakohdassa tarkoitetuissa tapauksissa laitoksen on luokiteltava kyseinen kokonaisvastuuarvo tuntemattomalle asiakkaalle.
4. Edellä olevien 1 ja 2 kohdan soveltamiseksi laitosten on säännöllisesti, vähintään kuukausittain, seurattava tällaisia liiketoimia suojattavien vastuiden koostumuksessa ja suhteellisissa osuuksissa mahdollisesti tapahtuvien muutosten varalta.
7 artikla
Liiketoimen rakenteen muodostama lisäriski
1. Liiketoimen rakenne ei muodosta lisäriskiä, jos liiketoimi täyttää molemmat seuraavista edellytyksistä:
a)
liiketoimen oikeudellinen ja operatiivinen rakenne on suunniteltu niin, että se estää liiketoimen hoitajaa tai kolmatta osapuolta ohjaamasta liiketoimesta syntyviä rahavirtoja uudelleen henkilöille, jotka eivät muutoin ole liiketoimen ehtojen mukaisesti oikeutettuja ottamaan näitä rahavirtoja vastaan;
b)
liikkeeseenlaskijaa tai ketään muuta henkilöä ei voida liiketoimen nojalla velvoittaa suorittamaan laitokselle maksuja kohde-etuutena olevista omaisuuseristä syntyvien rahavirtojen ohella tai niiden ennakkomaksuna.
2. Edellä 1 kohdan a alakohdassa asetetun edellytyksen katsotaan täyttyvän siinä tapauksessa, että liiketoimi on jompikumpi seuraavista:
a)
direktiivin 2009/65/EY 1 artiklan 2 kohdassa määritelty yhteissijoitusyritys;
b)
kolmanteen maahan sijoittautunut yritys, joka harjoittaa samankaltaista toimintaa kuin yhteissijoitusyritykset ja joka Euroopan unionin säädöksen tai kolmannen maan lainsäädännön nojalla kuuluu sellaisen valvonnan piiriin, jossa sovellettavat valvonta- ja sääntelyvaatimukset ovat vähintään yhtä tiukat kuin vaatimukset, joita unionissa sovelletaan yhteissijoitusyrityksiin.
8 artikla
Voimaantulo
Tämä asetus tulee voimaan kahdentenakymmenentenä päivänä sen jälkeen, kun se on julkaistu Euroopan unionin virallisessa lehdessä.
Tämä asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, ja sitä sovelletaan sellaisenaan kaikissa jäsenvaltioissa.
Tehty Brysselissä 2 päivänä lokakuuta 2014.