ДИРЕКТИВА 2014/49/ЕС НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 16 април 2014 година
относно схемите за гарантиране на депозити
(преработен текст)
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 53, параграф 1 от него,
като взеха предвид предложението на Европейската комисия,
след предаване на проекта на законодателния акт на националните парламенти,
като взеха предвид становището на Европейската централна банка (1),
в съответствие с обикновената законодателна процедура (2),
като имат предвид, че:
(1)
Директива 94/19/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (3) е съществено изменяна (4). Поради по-нататъшни изменения и с оглед постигане на яснота, посочената директива следва да бъде преработена.
(2)
За да се улесни предприемането и осъществяването на дейността на кредитните институции, е необходимо да се премахнат някои различия между правните уредби на държавите членки по отношение на правилата за схемите за гарантиране на депозити (СГД), приложими към тези кредитни институции.
(3)
Настоящата директива представлява основно средство за изграждането на вътрешния пазар от гледна точка на свободата на установяване и свободата на предоставяне на финансови услуги в областта на кредитните институции, като същевременно с това с нея се повишават стабилността на банковата система и защитата на вложителите. Предвид свързаните с неплатежоспособността на кредитни институции разходи за икономиката като цяло, както и отрицателното ѝ въздействие върху финансовата стабилност и доверието на вложителите, наред с мерките за изплащане на гарантираните суми на вложителите е желателно на държавите членки да се осигури достатъчна гъвкавост, така че да дадат възможност на СГД да прилагат мерки за намаляване на вероятността за бъдещи вземания към СГД. Тези мерки следва винаги да са съобразени с правилата за държавна помощ.
(4)
За да се вземе предвид нарастващата интеграция на вътрешния пазар, следва да бъде възможно сливането на СГД на различни държави членки или създаването на отделни презгранични схеми на доброволна основа. Държавите членки следва да осигурят достатъчна стабилност и балансиран състав на новите и съществуващите СГД. Следва да се избягват неблагоприятните последици за финансовата стабилност, например когато в презгранични СГД се прехвърлят само високорискови кредитни институции.
(5)
С Директива 94/19/ЕО от Комисията се изисква, когато е целесъобразно, да представи предложения за изменение на посочената директива. Настоящата директива включва хармонизацията на механизмите за финансиране на СГД, въвеждането на обвързани с риска вноски и хармонизацията на обхвата на защитените продукти и вложители.
(6)
Директива 94/19/ЕО е основана на принципа за минимална хармонизация. По тази причина в Съюза понастоящем има множество СГД, които значително се различават помежду си. Чрез предвидените в настоящата директива общи изисквания на вложителите следва да се предоставя единно равнище на защита в целия Съюз, като заедно с това се осигурява еднакво равнище на стабилност на СГД. Същевременно тези общи изисквания са от решаващо значение за премахване на изкривяването на пазара. Следователно настоящата директива допринася за завършване на изграждането на вътрешния пазар.
(7)
Като последица от настоящата директива вложителите ще се ползват от значително подобрен достъп до СГД благодарение на нейния разширен и изяснен обхват, по-кратките срокове за изплащане, подобрената информация и строгите изисквания за финансиране. Това ще укрепи доверието на потребителите във финансовата стабилност в целия вътрешен пазар.
(8)
Държавите членки следва да гарантират, че в техните СГД са въведени надеждни управленски практики и че се изготвя годишен доклад за техните дейности.
(9)
В случай на прекратяване на дейност на неплатежоспособна кредитна институция вложителите във всички клонове в държава членка, различна от тази, в която е главното управление на кредитната институция, следва да бъдат защитени от същата СГД като останалите вложители в кредитната институция.
(10)
Настоящата директива не следва да е пречка държавите членки да включат в обхвата ѝ кредитни институции по смисъла на член 4, параграф 1, точка 1 от Регламент (ЕС) № 575/2013 на Европейския парламент и на Съвета (5), които попадат извън обхвата на Директива 2013/36/ЕС на Европейския парламент и на Съвета (6) съгласно член 2, параграф 5 от посочената директива. Държавите членки следва да могат да решат, че за целите на настоящата директива централният орган и всички кредитни институции, които са дъщерни предприятия на този централен орган, се приемат за една кредитна институция.
(11)
По принцип настоящата директива изисква всяка кредитна институция да се присъедини към СГД. Държава членка, която допуска клонове на кредитна институция, чието главно управление е в трета държава, следва да реши как да прилага настоящата директива спрямо такива клонове и следва да отчита необходимостта от защита на вложителите и поддържане на целостта на финансовата система. Вложителите в такива клонове следва да бъдат напълно информирани за правилата относно гаранцията, които ги засягат.
(12)
Следва да се отчита фактът, че съществуват институционални защитни схеми, които защитават самите кредитни институции и които гарантират по-специално тяхната ликвидност и платежоспособност. Когато такава схема е отделена от СГД, ролята ѝ за осигуряване на допълнителна защита следва да се отчита при определяне на вноските на членовете ѝ в СГД. Хармонизираният размер на гаранцията, предвиден в настоящата директива, следва да не засяга схемите за защита на самите кредитни институции, освен ако тези схеми не изплащат гарантираните суми по депозитите на вложителите.
(13)
Всяка кредитна институция следва да бъде включена в СГД, която е призната съгласно настоящата директива, като по този начин се осигурява високо равнище на защита на потребителите и равнопоставеност между кредитните институции и се предотвратява регулаторен арбитраж. СГД следва да бъдат в състояние непрекъснато да осигуряват тази защита.
(14)
Основната задача на СГД е да защити вложителите от последиците при неплатежоспособност на кредитна институция. СГД следва да бъдат в състояние да осигурят тази защита по различни начини. СГД следва да се използват основно за изплащане на гарантираните суми по депозитите на вложителите в съответствие с настоящата директива („функция за изплащане“).
(15)
СГД следва да участват във финансирането на преструктурирането на кредитни институции в съответствие с Директива 2014/59/ЕС на Европейския парламент и на Съвета (7).
(16)
Следва също така да бъде възможно, когато това е допустимо съгласно националното право, СГД да преминат отвъд чистата функция за изплащане и да използват наличните финансови средства за предотвратяване на неплатежоспособността на кредитни институции с цел да се избегнат разходите по изплащане на гарантираните суми по депозитите на вложителите и други неблагоприятни последици. Тези мерки обаче следва да се предприемат в съответствие с ясно определена рамка и следва във всички случаи да са съобразени с правилата за държавната помощ. СГД следва, наред с другото, да разполагат с подходящи системи и процедури за подбор и прилагане на мерките и за наблюдение на свързаните рискове. Прилагането на такива мерки следва да зависи от налагането на кредитните институции на условия, включващи най-малко засилено наблюдение на риска и по-големи права за извършване на проверка от страна на СГД. Разходите за мерките, предприети за предотвратяване на неплатежоспособността на дадена кредитна институция, не следва да превишават разходите за изпълнение на законово или договорно установен мандат на съответната СГД по отношение на защитата на гарантираните депозити в кредитната институция или на самата институция.
(17)
СГД следва да могат да приемат формата на институционални защитни схеми. Компетентните органи следва да могат да признават институционалните защитни схеми като СГД, ако институционалните защитни схеми отговарят на всички критерии, предвидени в настоящата директива.
(18)
С изключение на ограничените изисквания относно рекламата и информацията за вложителите при изключване или оттегляне на кредитна институция, настоящата директива не следва да се прилага за договорни схеми или институционални защитни схеми, които не са официално признати за СГД. Във всеки случай за тези договорни схеми и институционални защитни схеми продължават да се прилагат правилата за държавна помощ.
(19)
По време на неотдавнашната финансова криза несъгласуваното увеличение на гарантирания размер на депозитите в Съюза доведе в някои случаи до прехвърляне на средствата на вложителите към кредитни институции в държавите с по-висок размер на гаранцията. Тези несъгласувани увеличения доведоха до намаляване на ликвидността на някои кредитни институции в условията на стрес. В условията на стабилност е възможно различните размери на гаранцията на депозитите да подтикнат вложителите да изберат депозитите с най-висок размер на гаранция вместо най-подходящите за тях депозити. Възможно е подобни различия в размера на гаранцията да доведат до нарушаване на конкуренцията на вътрешния пазар. Затова е необходимо да се осигури хармонизиран размер на гаранцията на депозитите от всички признати СГД, без оглед на това къде са депозитите в рамките на Съюза. Все пак следва да е възможно за ограничен срок да се прилага по-висок размер на гаранцията за определени депозити, свързани с личното състояние на вложителите.
(20)
За всички вложители следва да се прилага един и същ размер на гаранцията, независимо от това дали паричната единица на съответната държава членка е евро. Държавите членки, чиято парична единица е различна от евро, следва да могат да закръгляват получените от преобразуването суми, без да се засяга равностойният характер на защитата на вложителите.
(21)
От една страна, размерът на гаранцията, предвиден в настоящата директива, не следва да води до липса на защита на голям дял от депозитите, в интерес както на защитата на потребителите, така и на стабилността на финансовата система. От друга страна, следва да се вземат предвид разходите за финансиране на СГД. Затова изглежда разумно хармонизираният размер на гаранцията да бъде определен на 100 000 EUR.
(22)
Настоящата директива запазва принципа на хармонизиран гарантиран размер по отношение на вложител, а не на депозит. Следователно е целесъобразно да се вземат предвид депозитите, направени от вложители, които не са посочени като титуляри на сметка или не са единствените титуляри на сметка. Гарантираният размер следва да се прилага по отношение на всеки вложител, който може да бъде идентифициран. Принципът, че гарантираният размер се прилага за всеки вложител, който може да бъде идентифициран, не следва да се прилага по отношение на предприятията за колективно инвестиране, за които се прилагат специални правила за защита, които не се прилагат по отношение на такива депозити.
(23)
Директива 2009/14/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (8) въведе определен размер на гаранцията на депозитите от 100 000 EUR, което постави някои държави членки в положението да трябва да намалят размера на гаранцията с риск да намалят доверието на вложителите. Въпреки че хармонизацията е от първостепенно значение за осигуряването на равнопоставеност и финансова стабилност на вътрешния пазар, следва да се отчете и рискът от намаляването на доверието на вложителите. Ето защо държавите членки следва временно да разполагат с възможността да прилагат по-висок размер на гаранцията, ако преди началото на прилагането на Директива 2009/14/ЕО са предвиждали по-висок от хармонизирания размер. Прилагането на такъв по-висок размер на гаранцията следва да бъде ограничено по време и обхват и съответните държави членки следва да коригират пропорционално целевото равнище и вноските в СГД. Тъй като е невъзможно да се коригира целевото равнище при неограничен гарантиран размер на депозитите, е целесъобразно посочената възможност да се ограничи до държавите членки, които към 1 януари 2008 г. са прилагали размер на гаранцията в диапазона между 100 000 и 300 000 EUR. За да се ограничи въздействието от различията в размерите на гаранцията и като се има предвид, че Комисията ще направи преглед на изпълнението на настоящата директива до 31 декември 2018 г., е целесъобразно тази възможност да съществува най-късно до същата дата.
(24)
На СГД следва да се осигури възможност да прихващат задължения на вложител с вземанията на този вложител само ако тези задължения са дължими към датата, към която депозитите престават да бъдат налични, или преди тази дата. Подобно прихващане не следва да изключва възможността СГД да изплащат депозитите в определения с настоящата директива срок. Държавите членки не следва да бъдат възпрепятствани да предприемат подходящи мерки във връзка с правата на СГД при процедура по ликвидация или оздравяване на кредитна институция.
(25)
Следва да може от изплащането да бъдат изключени депозити, при които в съответствие с националното право депозираните средства не са на разположение на вложителя, тъй като вложителят и кредитната институция са постигнали съгласие по договор депозитът да служи единствено за погасяване на заем, сключен за изплащане на покупката на частно недвижимо имущество. Такива депозити следва да се прихващат от неизплатената сума по заема.
(26)
Държавите членки следва да гарантират, че депозити, произтичащи от определени транзакции или предназначени за определени социални или други цели, са защитени в размер над 100 000 EUR през определен срок. Държавите членки следва да определят временен максимален размер на гаранцията на такива депозити, като същевременно отчитат значението на защитата за вложителите и условията на живот в държавите членки. Във всички такива случаи следва да се спазват правилата за държавната помощ.
(27)
Необходимо е да се хармонизират методите за финансиране на СГД. От една страна, разходите по финансиране на СГД следва по принцип да се поемат от самите кредитни институции, а от друга страна, финансовият капацитет на СГД следва да е пропорционален на техните задължения. За да се гарантира, че за вложителите във всички държави членки се прилага еднакво равнище на защита, финансирането на СГД следва да бъде хармонизирано на по-високо равнище при единно предварително установено целево финансово равнище за всички СГД.
(28)
При определени обстоятелства обаче кредитните институции могат да извършват дейност в силно концентриран пазар, при който повечето от кредитните институции са с такива размери и степен на взаимосвързаност, че е малко вероятно те да прекратят дейността си в рамките на обичайното производство по несъстоятелност, без това да застраши финансовата стабилност, и следователно е по-вероятно те да бъдат предмет на производства по преструктуриране по съответния ред. При такива обстоятелства за схемите могат да се прилагат по-ниски целеви равнища.
(29)
В съответствие с Директива 2009/110/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (9) електронните пари и средствата, получени в замяна на електронни пари, следва да не се разглеждат като депозити и поради това следва да не попадат в обхвата на настоящата директива.
(30)
За да бъде ограничена защитата на депозитите до равнището, което е необходимо за осигуряване на правна сигурност и прозрачност за вложителите, и за да се избегне прехвърлянето на инвестиционни рискове към СГД, определени финансови инструменти следва да бъдат изключени от обхвата на гаранцията, с изключение на съществуващите спестовни продукти, удостоверени с депозитен сертификат, издаден на поименно посочено лице.
(31)
Защитата на депозитите не следва да е допустима за определени вложители, по-специално за публичните органи или за други финансови институции. Тъй като броят им е ограничен в сравнение с всички останали вложители, въздействието на това изключение върху финансовата стабилност при неплатежоспособност на кредитна институция е минимално. Освен това публичните органи имат много по-лесен достъп до кредитиране в сравнение с гражданите. Държавите членки обаче следва да могат да решат да бъдат гарантирани депозитите на местните власти с годишен бюджет до 500 000 EUR. По принцип нефинансовите предприятия следва да бъдат включени в обхвата на гаранцията независимо от размера си.
(32)
Вложители, чиито дейности включват изпирането на пари по смисъла на член 1, параграф 2 или 3 от Директива 2005/60/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (10), следва да бъдат изключени от изплащането на гарантирани суми по депозити от страна на СГД.
(33)
Разходите на кредитните институции за участие в СГД не са свързани с разходите, които биха възникнали в резултат на масово изтегляне на депозити не само от кредитна институция в затруднение, но също така и от стабилни институции след загуба на доверието на вложителите в стабилността на банковата система.
(34)
Необходимо е наличните финансови средства на СГД да бъдат на определено целево равнище, както и да може да се събират извънредни вноски. Във всички случаи СГД следва да разполагат с подходящи алтернативни механизми за финансиране, за да могат да получават краткосрочно финансиране с цел покриване на вземанията към тях. Следва да има възможност наличните финансови средства на СГД да включват парични средства, депозити, ангажименти за плащане и нискорискови активи, които да могат да бъдат осребрени в кратък срок. Размерът на вноските в СГД следва да е съобразен с бизнес цикъла, стабилността на сектора за привличане на депозити и съществуващите задължения на СГД.
(35)
СГД следва да инвестират в нискорискови активи.
(36)
Вноските в СГД следва да се основават на размера на гарантираните депозити и на степента на риска, поет от съответния член. Това ще позволи отразяването на рисковите профили на отделните кредитни институции, включително техните различни бизнес модели. Това също така следва да доведе до справедливо изчисляване на вноските и да насърчи прилагането на бизнес модели, характеризиращи се с по-ниска степен на риск. СГД следва да могат да прилагат собствени, основани на риска методи, за да съобразят вноските с условията на пазара и рисковите профили. За да се вземат предвид секторите, характеризиращи се с особено ниска степен на риск, които се регулират от националното право, следва да е допустимо държавите членки да предвидят съответни намаления на вноските, като същевременно отчитат целевото равнище за всяка СГД. При всички случаи методите на изчисление следва да бъдат одобрени от компетентните органи. Европейският надзорен орган (Европейски банков орган) (ЕБО), създаден с Регламент (ЕС) № 1093/2010 на Европейския парламент и на Съвета (11), следва да издаде насоки за конкретизиране на методите за изчисляване на вноските.
(37)
Защитата на депозитите е съществен елемент от изграждането на вътрешния пазар и задължително допълнение към системата за надзор на кредитните институции предвид солидарността, която тя създава между всички институции на определен финансов пазар в случай на неплатежоспособност на някоя от тях. Паради това държавите членки следва да могат да допуснат СГД да се кредитират взаимно на доброволна основа.
(38)
Съществуващият срок за изплащане на гарантираните суми по депозитите не е съобразен с необходимостта да се запази доверието на вложителите и не отговаря на техните нужди. Поради това срокът за изплащане следва да се намали на седем работни дни.
(39)
В много случаи обаче все още не съществуват процедурите, необходими за прилагането на кратък срок за изплащане. Поради това на държавите членки следва да бъде дадена възможност да намалят постепенно срока на изплащане на седем работни дни в рамките на преходен период. Максималният срок на изплащане, определен в настоящата директива, не следва да е пречка СГД да извършват плащания към вложителите в по-кратък срок. С цел обаче да не се допусне през преходния период вложителите да изпаднат във финансово затруднение в случай на неплатежоспособност на кредитната им институция, те следва да могат при поискване да получат достъп до подходяща по размер сума от гарантираните си депозити, за да покрият разходите си за издръжка. Такъв достъп следва да се предоставя единствено въз основа на данните, предоставени от кредитната институция. Предвид разликата в разходите за издръжка в различните държави членки размерът на тази сума следва да се определя от самите държави членки.
(40)
При определяне на срока, необходим за изплащане на депозитите, следва да се вземат предвид случаите, при които за схемите е трудно да определят подлежащата на изплащане сума и правата на вложителя, особено ако депозитите са резултат от сделки с жилищни имоти или от определени житейски събития, ако вложителят няма изключително право върху сумите по дадена сметка, ако депозитът е предмет на правен спор или на конкуриращи се претенции по отношение на сумите по сметката или ако депозитът е обект на икономически санкции, наложени от правителствата на държавите членки или от международни органи.
(41)
За да обезпечат изплащането, СГД следва да могат да встъпят в правата на удовлетворени вложители спрямо изпадналата в неплатежоспособност кредитна институция. Държавите членки следва да могат да ограничат срока, в който вложителите, чиито депозити не са изплатени или не са признати в срока за изплащане, имат право да поискат изплащането на депозитите си, за да дадат възможност на СГД да упражнят правата, в които са встъпили, до датата, на която тези права трябва да бъдат предявени в производството по несъстоятелност.
(42)
СГД в държава членка, в която определена кредитна институция е създала клонове, следва да информира вложителите и да им изплаща гарантирания размер на депозитите, като действа от името и за сметка на СГД на държавата членка, в която е издаден лицензът на кредитната институция. Необходими са защитни мерки, за да се гарантира, че СГД, която изплаща гарантираните суми на вложителите, получава от СГД в държавата членка по произход необходимите финансови средства и указания преди изплащането. СГД, които може да бъдат засегнати, следва да сключват споразумения предварително, за да улеснят изпълнението на тези задачи.
(43)
Информацията е съществен елемент от защитата на вложителите. Ето защо вложителите следва да бъдат информирани за размера на гаранцията и задължената СГД с извлеченията от сметка. Потенциалните вложители следва да получат същата информация посредством стандартизиран информационен бюлетин, за получаването на който от тях следва да се иска потвърждение. Съдържанието на тази информация следва да бъде еднакво за всички вложители. Нерегулираното използване за рекламни цели на информация за размера на гаранцията и обхвата на СГД може да засегне стабилността на банковата система или доверието на вложителите. Затова посочването на СГД в рекламите следва да бъде ограничено само до кратко изложение на фактите.
(44)
За обработката на лични данни в съответствие с настоящата директива се прилага Директива 95/46/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (12). СГД и съответните органи следва да обработват изключително внимателно данните, свързани с отделните депозити, както и да поддържат високи стандарти на защита на данните в съответствие с посочената директива.
(45)
Настоящата директива не следва да води до пораждането на отговорност за държавите членки или техните съответни органи по отношение на вложителите, ако са гарантирали въвеждането и официалното признаване на една или повече схеми за гарантиране на депозитите или за защита на самите кредитни институции и осигуряващи обезщетяването или защитата на вложителите в съответствие с предвидените в настоящата директива условия.
(46)
С Регламент (ЕС) № 1093/2010 на ЕБО бяха възложени редица задачи, свързани с Директива 94/19/ЕО.
(47)
Като се съобразява с надзора, упражняван от държавите членки върху СГД, ЕБО следва да допринася за постигане на целта за улесняване на кредитните институции при предприемането и осъществяването на дейността им, като същевременно осигурява ефективна защита на вложителите и свежда до минимум риска за данъкоплатците. Държавите членки следва да информират Комисията и ЕБО относно определените от тях органи във връзка с предвиденото в настоящата директива изискване за сътрудничество между ЕБО и определените органи.
(48)
Необходимо е да се въведат насоки в областта на финансовите услуги, за да се осигурят равнопоставеност и подходяща защита на вложителите в целия Съюз. Тези насоки следва да бъдат приети за определяне на метода за изчисляване на вноските, основани на риска.
(49)
За да осигури ефикасно и ефективно функциониране на СГД и балансирано отчитане на мястото им в различните държави членки, ЕБО следва да може да урежда споровете между тях, като приема решения с обвързващ характер.
(50)
Предвид различията в административните практики, свързани със СГД в държавите членки, държавите членки следва да са свободни да решават кой орган да установява неналичност на депозитите.
(51)
Компетентните органи, определените органи, органите за преструктуриране, съответните административни органи и СГД следва да си сътрудничат и да упражняват правомощията си в съответствие с настоящата директива.Те следва да си сътрудничат от ранен етап от подготовката и прилагането на мерките за преструктуриране с цел определяне на сумата, дължима от СГД, когато финансовите средства се използват за финансиране на преструктурирането на кредитни институции.
(52)
На Комисията следва да се делегира правомощието да приема актове в съответствие с член 290 от Договора за функционирането на Европейския съюз за коригиране на определения в настоящата директива размер на гаранцията на всички депозити на един и същ вложител в съответствие с инфлацията в Съюза и въз основа на измененията на индекса на потребителските цени. От особена важност е по време на подготвителната си работа Комисията да проведе подходящи консултации, включително на експертно равнище. При подготовката и изготвянето на делегираните актове Комисията следва да осигури едновременното и своевременно предаване на съответните документи по подходящ начин на Европейския парламент и на Съвета.
(53)
Съгласно Съвместната политическа декларация на държавите членки и на Комисията относно обяснителните документи (13) държавите членки са поели ангажимент в обосновани случаи да прилагат към съобщението за своите мерки за транспониране един или повече документи, обясняващи връзката между елементите на дадена директива и съответстващите им части от националните инструменти за транспониране. По отношение на настоящата директива законодателят смята, че предоставянето на тези документи е обосновано.
(54)
Доколкото целта на настоящата директива, а именно хармонизирането на правилата за функционирането на СГД, не може да бъде постигната в достатъчна степен от държавите членки, а може да бъде постигната по-добре на равнището на Съюза, Съюзът може да приеме мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, уреден в член 5 от Договора за Европейския съюз. В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в същия член, настоящата директива не надхвърля необходимото за постигането на тази цел.
(55)
Задължението за транспониране на настоящата директива в националното право следва да бъде ограничено до разпоредбите, които представляват изменение по същество в сравнение с предходните директиви. Задължението за транспониране на разпоредбите, които не са изменени, произтича от предходните директиви.
(56)
Настоящата директива не следва да засяга задълженията на държавите членки по отношение на сроковете за транспониране в националното право на директивите, посочени в приложение II,
ПРИЕХА НАСТОЯЩАТА ДИРЕКТИВА:
Член 1
Предмет и обхват
1. С настоящата директива се установяват правилата и процедурите за създаването и функционирането на схемите за гарантиране на депозити (СГД).
2. Настоящата директива се прилага за:
а)
законоустановените СГД;
б)
СГД на договорна основа, които са официално признати за СГД в съответствие с член 4, параграф 2;
в)
институционални защитни схеми, които са официално признати за СГД в съответствие с член 4, параграф 2;
г)
кредитни институции, участващи в схемите, посочени в буква а), б) или в) от настоящия параграф.
3. Без да се засяга член 16, параграфи 5 и 7, настоящата директива не се прилага по отношение на следните схеми:
а)
схеми на договорна основа, които не са официално признати за СГД, включително СГД, предоставящи допълнителна защита към размера на гаранцията, предвиден в член 6, параграф 1;
б)
институционални защитни схеми, които не са официално признати за СГД.
Държавите членки гарантират, че схемите, посочени в първа алинея, букви а) и б), разполагат с достатъчно финансови средства или със съответните финансови механизми, за да изпълняват задълженията си.
Член 2
Определения
1. За целите на настоящата директива се прилагат следните определения:
1)
„схеми за гарантиране на депозитите“ или „СГД“ означава схемите, посочени в член 1, параграф 2, буква а), б) или в);
2)
„институционални защитни схеми“ означава институционални защитни схеми, посочени в член 113, параграф 7 от Регламент (ЕС) № 575/2013;
3)
„депозит“ означава кредитно салдо, което се получава в резултат на средства, оставени по сметка, или от временни положения, произтичащи от обичайни банкови транзакции, и което дадена кредитна институция трябва да изплати съгласно приложимите законови и договорни условия, включително срочен депозит и спестовен депозит, с изключение на кредитно салдо, във връзка с което:
а)
съществуването му може да се докаже само с финансов инструмент по смисъла на определението в член 4, точка 17 от Директива 2004/39/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (14), освен ако не е спестовен продукт, удостоверен с депозитен сертификат, издаден на поименно посочено лице, и съществуващ в държава членка към 2 юли 2014 г.;
б)
главницата му не подлежи на изплащане по номинална стойност;
в)
главницата му подлежи на изплащане по номинална стойност само съгласно специална гаранция, предоставена от кредитната институция или трето лице, или съгласно споразумение с кредитната институция или трето лице;
4)
„отговарящи на условията депозити“ означава депозити, които не са изключени от обхвата на защитата съгласно член 5;
5)
„гарантирани депозити“ означава частта от отговарящите на условията депозити, която не надвишава размера на гаранцията, предвиден в член 6;
6)
„вложител“ означава титулярят или в случай на съвместна сметка - всеки от титулярите на депозита;
7)
„съвместна сметка“ означава сметка, открита на името на две или повече лица, или сметка, върху която две или повече лица имат права, упражнявани с подписа на едно или повече от тези лица;
8)
„неналичен депозит“ означава депозит, който е изискуем и дължим, но не е бил платен от кредитна институция съгласно нормативните или договорните условия, приложими към него, когато е налице някое от следните обстоятелства:
а)
съответните административни органи са констатирали, че по тяхна преценка към този момент съответната кредитна институция изглежда неспособна - по причини, пряко свързани с нейното финансово състояние, да изплати депозита и че институцията няма да бъде в състояние да направи това в краткосрочна перспектива; или
б)
съдебен орган е постановил - по причини, пряко свързани с финансовото състояние на кредитната институция, решение, което има за последица спирането на упражняването на правата на вложителите за предявяване на вземанията си срещу нея;
9)
„кредитна институция“ означава кредитна институция по смисъла на определението в член 4, параграф 1, точка 1 от Регламент (ЕС) № 575/2013;
10)
„клон“ означава място на стопанска дейност в държава членка, което представлява юридически зависима част от кредитна институция и чрез което се извършват пряко всички или някои от транзакциите, присъщи на стопанската дейност на кредитните институции;
11)
„целево равнище“ означава сумата на наличните финансови средства, която трябва да достигне СГД в съответствие с член 10, параграф 2, изразена като процент от гарантираните депозити на нейните членове;
12)
„налични финансови средства“ означава парични средства, депозити и нискорискови активи, които могат да бъдат осребрени в срок, ненадхвърлящ срока по член 8, параграф 1, и ангажименти за плащане до гарантирания размер, посочен в член 10, параграф 3;
13)
„ангажименти за плащане“ означава ангажименти за плащане на кредитна институция към СГД, които са напълно обезпечени, при условие че обезпечението:
а)
се състои от нискорискови активи;
б)
не е обременено с права на трети лица и е на разположение на СГД;
14)
„нискорискови активи“ означава инструменти, които попадат в първата или втората категория по таблица 1 в член 336 от Регламент (ЕС) № 575/2013, или други активи, за които компетентният или определеният орган счита, че са също толкова сигурни и ликвидни;
15)
„държава членка по произход“ означава държава членка по произход по смисъла на определението в член 4, параграф 1, точка 43 от Регламент (ЕС) № 575/2013;
16)
„приемаща държава членка“ означава приемаща държава членка по смисъла на определението в член 4, параграф 1, точка 44 от Регламент (ЕС) № 575/2013;
17)
„компетентен орган“ означава национален компетентен орган по смисъла на определението в член 4, параграф 1, точка 40 от Регламент (ЕС) № 575/2013;
18)
„определен орган“ означава орган, който управлява СГД съгласно настоящата директива, или когато дейността на СГД се управлява от частен субект - публичен орган, определен от съответната държава членка за целите на надзора върху тази схема съгласно настоящата директива.
2. Когато в настоящата директива се съдържа позоваване на Регламент (ЕС) № 1093/2010, органът, който управлява СГД, или в случаите, когато дейността на СГД се управлява от частен субект - публичният орган, упражняващ надзора върху схемата, се счита за целите на посочения регламент за компетентен орган по смисъла на определението в член 4, параграф 2 от посочения регламент.
3. На депозити се приравняват акциите в building societies (строителни кооперации) в Ирландия или Обединеното кралство, с изключение на онези с капиталов характер, обхванати от член 5, параграф 1, буква б).
Член 3
Съответни административни органи
1. Всяка държава членка определя съответния административен орган за целите на член 2, параграф 1, точка 8, буква а).
2. Компетентните органи, определените органи, органите за преструктуриране и съответните административни органи си сътрудничат и упражняват правомощията си в съответствие с настоящата директива.
Съответният административен орган прави констатацията, посочена в член 2, параграф 1, точка 8, буква а), възможно най-бързо и във всички случаи не по-късно от пет работни дни след като е установил за първи път, че дадена кредитна институция не е изплатила депозити, които са изискуеми и дължими.
Член 4
Официално признаване, членство и надзор
1. Всяка държава членка осигурява в рамките на своята територия създаването и официалното признаване на една или повече СГД.
Това не изключва сливането на СГД от различни държави членки или създаването на презгранични СГД. Одобряването на такива презгранични или слети СГД се извършва от държавите членки, в които са установени съответните СГД.
2. Дадена схема на договорна основа по член 1, параграф 2, буква б) от настоящата директива може да бъде официално призната за СГД, ако е съобразена с настоящата директива.
Дадена институционална защитна схема може да бъде официално призната за СГД, ако отговаря на критериите, предвидени в член 113, параграф 7 от Регламент (ЕС) № 575/2013, и е съобразена с настоящата директива.
3. Кредитна институция, лицензирана в държава членка съгласно член 8 от Директива 2013/36/ЕС, не може да приема депозити, ако не участва в схема, която е официално призната в нейната държава членка по произход съгласно параграф 1 от настоящия член.
4. Ако кредитна институция не спазва задълженията си като участник в СГД, компетентните органи трябва да се уведомят незабавно и те, в сътрудничество със СГД, трябва да предприемат своевременно всички необходими мерки, включително, когато е необходимо - налагане на санкции, за да се осигури спазването на задълженията от страна на кредитната институция.
5. Ако мерките, предприети съгласно параграф 4, не осигурят спазването на задълженията от страна на кредитната институция, СГД може, при спазване на националното право и с изричното съгласие на компетентните органи, да даде предизвестие от не по-малко един месец за намерението си да изключи кредитната институция като член на СГД. Депозитите, направени преди изтичането на срока на предизвестието, се гарантират изцяло от СГД. Ако при изтичането на срока на предизвестието кредитната институция не е изпълнила задълженията си, СГД изключва кредитната институция.
6. Депозитите, налични към датата, на която кредитната институция е изключена като член от СГД, продължават да бъдат гарантирани от тази СГД.
7. Определените органи упражняват на текуща основа надзор върху СГД, посочени в член 1, за спазването на настоящата директива от тяхна страна.
Надзор върху презграничните СГД упражняват представители на определените органи на държавите членки, в които са лицензирани участващите кредитни институции.
8. Държавите членки гарантират, че СГД получават от своите членове, по всяко време и при поискване от страна на СГД, цялата информация, необходима за подготовката на изплащането на гарантираните суми по депозитите на вложителите, включително информация за означенията по член 5, параграф 4.
9. СГД гарантират поверителността и защитата на данните, отнасящи се до сметките на вложителите. Обработването на подобни данни се извършва в съответствие с Директива 95/46/ЕО.
10. Държавите членки гарантират, че СГД провеждат стрес-тестове на системите си, както и че СГД възможно най-бързо получават информация, в случай че компетентните органи открият проблеми в дадена кредитна институция, които има вероятност да доведат до намеса на СГД.
Тези тестове се провеждат най-малко веднъж на всеки три години или по-често, ако е целесъобразно. Първият тест се провежда до 3 юли 2017 г.
Въз основа на резултатите от стрес-тестовете ЕБО провежда най-малко веднъж на пет години партньорски проверки в съответствие с член 30 от Регламент (ЕС) № 1093/2010 с цел да провери устойчивостта на СГД. При обмена на информация с ЕБО по отношение на СГД се прилага изискването за спазване на професионалната тайна в съответствие с член 70 от посочения регламент.
11. СГД могат да използват информацията, необходима за провеждане на стрес-тестовете на техните системи, само за провеждане на тези тестове и не могат да я съхраняват по-дълго от необходимото за тази цел.
12. Държавите членки гарантират, че техните СГД прилагат надеждни и прозрачни управленски практики. СГД представят годишен доклад за дейността си.
Член 5
Отговарящи на условията депозити
1. СГД не изплащат суми, представляващи:
а)
при спазване на член 7, параграф 3 от настоящата директива - депозити, направени от други кредитни институции от тяхно име и за тяхна сметка;
б)
собствен капитал по смисъла на определението в член 4, параграф 1, точка 118 от Регламент (ЕС) № 575/2013;
в)
депозити, произтичащи от транзакции, във връзка с които има постановена осъдителна присъда за изпиране на пари по смисъла на определението в член 1, параграф 2 от Директива 2005/60/ЕО;
г)
депозити на финансови институции по смисъла на определението в член 4, параграф 1, точка 26 от Регламент (ЕС) № 575/2013;
д)
депозити на инвестиционни посредници по смисъла на определението в член 4, параграф 1, точка 1 от Директива 2004/39/ЕО;
е)
депозити, чийто титуляр не е бил идентифициран съгласно член 9, параграф 1 от Директива 2005/60/ЕО, когато са станали неналични;
ж)
депозити на застрахователни и презастрахователни предприятия, посочени в член 13, параграфи 1 - 6 от Директива 2009/138/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (15);
з)
депозити на предприятия за колективно инвестиране;
и)
депозити на пенсионни и свързани с тях осигурителни фондове;
й)
депозити на публични органи;
к)
дългови ценни книжа, издадени от кредитна институция, и задължения, възникнали от собствени акцепти и записи на заповед.
2. Чрез дерогация от параграф 1 от настоящия член държавите членки могат да осигурят включването в размера на гаранцията, предвиден в член 6, параграф 1, на следните:
а)
депозити, държани в лични пенсионни схеми или в професионални пенсионни схеми на малки и средни предприятия;
б)
депозити на местните власти с годишен бюджет до 500 000 EUR.
3. Държавите членки могат да предвидят, че от изплащането на гарантирани суми от страна на СГД се изключват депозити, средствата от които в съответствие с националното право могат да бъдат освободени единствено за погасяване на заем във връзка с частно недвижимо имущество, без оглед на това дали е към кредитната институция, или към друга институция, в която е открит депозитът.
4. Държавите членки гарантират, че кредитните институции обозначават отговарящите на условията депозити по начин, който позволява незабавното идентифициране на тези депозити.
Член 6
Размер на гаранцията
1. Държавите членки осигуряват размер на гаранцията от 100 000 EUR за съвкупните депозити на всеки вложител, в случай че депозитите са неналични.
2. В допълнение към параграф 1 държавите членки осигуряват защитата на следните депозити в размер над 100 000 EUR в продължение на най-малко три месеца и не повече от 12 месеца след заверяване на сметката със сумата или от момента, в който тези депозити станат законно прехвърлими:
а)
депозити, възникнали в резултат на сделки с недвижимо имущество, свързани с частни жилищни имоти;
б)
депозити, които служат за постигане на определени в националното право социални цели и се отнасят до конкретни житейски събития, свързани с вложителите, като сключване на брак, развод, пенсиониране, уволнение, съкращаване на щат, инвалидност или смърт;
в)
депозити, които служат за постигане на определени в националното право цели и които се основават на изплащането на осигурителни обезщетения или обезщетение за вреди от престъпления или наказания, наложени в резултат на съдебна грешка.
3. Параграфи 1 и 2 не са пречка за това държавите членки да поддържат или да създават схеми за защита на продукти за осигуряване на доход в напреднала възраст и на пенсии, ако тези схеми не само гарантират депозитите, а предлагат цялостна гаранция за всички продукти и положения във връзка с тях.
4. Държавите членки правят необходимото изплащанията да се извършват в някоя от следните парични единици:
а)
паричната единица на държавата членка, в която е установена СГД;
б)
паричната единица на държавата членка, в която пребивава вложителят;
в)
евро;
г)
паричната единица на депозита;
д)
паричната единица на държавата членка, в която е депозитът.
Вложителите трябва да бъдат информирани за паричната единица на изплащането.
Ако депозитите са в парична единица, различна от тази, в която се извършва изплащането на гарантирани суми, се прилага обменният курс към датата, на която съответният административен орган е направил констатация съгласно посоченото по член 2, параграф 1, точка 8, буква а), или на която съдебен орган е постановил решение съгласно посоченото по член 2, параграф 1, точка 8, буква б).
5. Държавите членки, които преизчисляват в своята национална парична единица посочената в параграф 1 сума, първоначално използват за преизчислението обменния курс, приложим на 3 юли 2015 г.
Държавите членки могат да закръгляват получените от преизчислението суми, при условие че закръгляването не надхвърля 5 000 EUR.
Без да се засяга втора алинея, на всеки пет години държавите членки коригират преизчислените в друга парична единица размери на гаранцията спрямо сумата по параграф 1 от настоящия член. При настъпване на непредвидени събития, като колебания на обменните курсове, държавите членки извършват корекцията на размерите на гаранцията по-рано, след като се консултират с Комисията.
6. Сумата, посочена в параграф 1, се преразглежда от Комисията периодично и най-малко веднъж на всеки пет години. Ако е целесъобразно, Комисията представя на Европейския парламент и на Съвета предложение за директива с цел коригиране на сумата, посочена в параграф 1, като взема предвид по-специално тенденциите в банковия сектор и икономическото и финансово положение в Съюза. Първото преразглеждане не се извършва преди 3 юли 2020 г., освен ако поради непредвидени събития не се налага да бъде извършено по-рано.
7. На Комисията се предоставя правомощието да приема делегирани актове в съответствие с член 18 за коригиране на сумата, посочена в параграф 6, най-малко веднъж на всеки пет години, в съответствие с инфлацията в Съюза въз основа на промените в хармонизирания индекс на потребителските цени, публикуван от Комисията след предходната корекция.
Член 7
Определяне на подлежащата на изплащане сума
1. Гарантираният размер, посочен в член 6, параграф 1, се прилага по отношение на съвкупните депозити, направени в една и съща кредитна институция, независимо от броя на депозитите, паричната единица и местонахождението им в рамките на Съюза.
2. При изчисляването на гарантирания размер, предвиден в член 6, параграф 1, се взема предвид делът на всеки вложител в съвместна сметка.
При липса на специални разпоредби такава сметка се разделя поравно между вложителите.
Държавите членки могат да предвидят, че депозитите по сметка, върху която имат права две или повече лица като съдружници в търговско дружество или членове на сдружение или образувание от подобен характер без правосубектност, могат да бъдат събрани и да бъдат разглеждани като направени от един-единствен вложител за целите на изчисляването на гарантирания размер, предвиден в член 6, параграф 1.
3. Когато вложителят няма изключително право върху сумите по сметка, лицето, което има изключително право, се ползва от гаранцията, при условие че това лице е било идентифицирано или може да бъде идентифицирано преди датата, на която съответен административен орган е направил констатация съгласно посоченото в член 2, параграф 1, точка 8, буква а) или на която съдебен орган е постановил решение по член 2, параграф 1, точка 8, буква б). Ако има няколко лица с изключително право, при изчисляването на гарантирания размер, предвиден в член 6, параграф 1, се взема предвид делът на всяко от тях съгласно договореностите за управление на сумите.
4. Подлежащата на изплащане сума се изчислява към датата, на която съответен административен орган е направил констатация съгласно посоченото в член 2, параграф 1, точка 8, буква а) или на която съдебен орган е постановил решение съгласно посоченото в член 2, параграф 1, точка 8, буква б). При изчисляването на подлежащата на изплащане сума не се вземат предвид задълженията на вложителя към кредитната институция.
5. Държавите членки могат да решат, че задълженията на вложителя към кредитната институция се вземат предвид при изчисляването на подлежащата на изплащане сума, когато падежът на тези задължения е настъпил на или преди датата, на която съответен административен орган е направил констатация съгласно посоченото в член 2, параграф 1, точка 8, буква а) или на която съдебен орган е постановил решение съгласно посоченото в член 2, параграф 1, точка 8, буква б), доколкото прихващането е възможно съгласно нормативните или договорните условия, уреждащи договора между кредитната институция и вложителя.
Преди сключването на договора кредитната институция информира вложителите кога техните задължения към кредитната институция се вземат предвид при изчисляването на подлежащата на изплащане сума.
6. Държавите членки гарантират, че СГД могат по всяко време да поискат от кредитните институции да ги информират за общата сума на отговарящите на условията депозити на всеки вложител.
7. СГД изплаща лихвите по депозитите, които са натрупани, но с които не е била заверена сметката на вложителя към датата, на която съответен административен орган е направил констатация съгласно посоченото в член 2, параграф 1, точка 8, буква а) или на която съдебен орган е постановил решение съгласно посоченото в член 2, параграф 1, точка 8, буква б). Гарантираният размер по член 6, параграф 1 не може да бъде надхвърлен.
8. Държавите членки могат да решат, че определени категории депозити, свързани с постигането на определени в националното право социални цели, за които трето лице е издало гаранция, отговаряща на правилата за държавна помощ, не се вземат предвид при определянето на съвкупните депозити на един и същ вложител в една и съща кредитна институция съгласно параграф 1 от настоящия член. В такива случаи гаранцията от страна на третото лице се ограничава до размера на гаранцията, предвиден в член 6, параграф 1.
9. Когато съгласно националното право на кредитните институции е разрешено да извършват дейност под различни търговски марки по смисъла на член 2 от Директива 2008/95/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (16), държавите членки правят необходимото вложителите да бъдат ясно информирани за това, че кредитната институция извършва дейност, като използва различни търговски марки, и че размерът на гаранцията на депозитите, предвиден в член 6, параграфи 1, 2 и 3 от настоящата директива, се прилага за всички депозити, които вложителят притежава в тази кредитна институция. Тази информация се включва в предназначената за вложителя информация по член 16 от настоящата директива и приложение I към нея.
Член 8
Изплащане
1. СГД гарантират, че подлежащата на изплащане сума е достъпна не по-късно от седем работни дни от датата, на която съответен административен орган е направил констатациите съгласно посоченото по член 2, параграф 1, точка 8, буква а) или на която съдебен орган е постановил решение съгласно посоченото в член 2, параграф 1, точка 8, буква б).
2. Държавите членки обаче могат, през преходен период до 31 декември 2023 г., да определят следните срокове за изплащане:
а)
до 20 работни дни най-късно до 31 декември 2018 г.;
б)
до 15 работни дни от 1 януари 2019 г. до 31 декември 2020 г.;
в)
до 10 работни дни от 1 януари 2021 г. до 31 декември 2023 г.;
3. Държавите членки могат да решат, че за депозитите по член 7, параграф 3 се прилага по-дълъг срок за изплащане, който не може да надхвърля три месеца от датата, на която съответен административен орган е направил констатация съгласно посоченото в член 2, параграф 1, точка 8, буква а) или на която съдебен орган е постановил решение съгласно посоченото в член 2, параграф 1, точка 8, буква б).
4. По време на преходния период до 31 декември 2023 г. и в случаите, когато СГД не могат да осигурят подлежащата на изплащане сума в рамките на седем работни дни, те гарантират, че в рамките на пет работни дни след подаването на искане в този смисъл вложителите получават достъп до подходяща по размер сума от своите гарантирани депозити, за да покрият разходите си за издръжка.
СГД може да предоставят достъп до подходяща сума, както е посочено в първа алинея, само въз основа на данните, предоставени от СГД или от кредитната институция.
Подходящата сума, както е посочено в първа алинея, се приспада от подлежащата на изплащане сума съгласно член 7.
5. Изплащането на сумите по параграфи 1 и 4 може да бъде отложено в следните случаи:
а)
когато не е ясно дали дадено лице има право да получи плащането или когато депозитът е предмет на правен спор;
б)
когато депозитът е обект на ограничителни мерки, наложени от национални правителства или международни органи;
в)
чрез дерогация от параграф 9 от настоящия член, когато през последните 24 месеца не е осъществена транзакция, свързана с депозита (сметката е „спяща“);
г)
когато сумата, която трябва да бъде изплатена, се счита за част от временно високо салдо по смисъла на определението в член 6, параграф 2; или
д)
когато сумата, която трябва да бъде изплатена, се изплаща от СГД на приемащата държава членка в съответствие с член 14, параграф 2.
6. Подлежащата на изплащане сума се предоставя, без да е необходимо да се отправя искане към СГД. За тази цел кредитната институция предава цялата необходима информация за депозитите и вложителите веднага щом СГД поиска тази информация.
7. Кореспонденцията между СГД и вложителя се изготвя на:
а)
официалния език на институциите на Съюза, използван за кореспонденция с вложителя от кредитната институция, в която е открит гарантираният депозит; или
б)
официалния език или езици на държавата членка, в която е гарантираният депозит.
Ако дадена кредитна институция извършва пряко дейност в друга държава членка, без да е създала клонове, информацията се представя на езика, който е бил избран от вложителя при откриването на сметката.
8. Независимо от срока, определен в параграф 1 от настоящия член, когато вложител или лице, имащо права или интереси във връзка със сумите по дадена сметка, е обвинено в нарушение, произтичащо от или свързано с изпиране на пари по смисъла на определението в член 1, параграф 2 от Директива 2005/60/ЕО, СГД може да спре всякакви плащания, свързани с въпросния вложител, до постановяването на съдебно решение.
9. Не се извършва изплащане на суми, когато през последните 24 месеца не е осъществена транзакция във връзка с депозита и стойността на депозита е по-ниска от административните разходи, които биха възникнали за СГД при извършване на изплащането.
Член 9
Искове срещу СГД
1. Държавите членки гарантират, че правата на обезщетение на вложителя могат да бъдат предмет на иск срещу СГД.
2. Без да се засягат правата, които може да има съгласно националното право, СГД, която извършва плащания по гарантирани депозити в национален план, има право на суброгация в правата на вложителите при производство по ликвидация или оздравяване до размер, равен на техните плащания към вложителите. Когато СГД извършва плащане в условията на производства по преструктуриране, включващи прилагането на инструменти за преструктуриране или упражняването на правомощия за преструктуриране в съответствие с член 11, СГД има право на вземане срещу съответната кредитна институция в размер, равен на нейните плащания. Това вземане е от същия ред като гарантираните депозити съгласно националното право, уреждащо обичайното производство по несъстоятелност, съгласно предвиденото в Директива 2014/59/ЕС.
3. Държавите членки могат да ограничат срока, в който вложителите, чиито депозити не са изплатени или признати от СГД в сроковете, определени в член 8, параграфи 1 и 3, имат право да поискат изплащането на депозитите си.
Член 10
Финансиране на СГД
1. Държавите членки гарантират, че СГД разполагат с подходящи системи за определяне на потенциалните си задължения. Наличните финансови средства на СГД трябва да бъдат пропорционални на тези задължения.
СГД набират наличните финансови средства с вноски, които членовете им трябва да плащат най-малко веднъж годишно. Това не изключва получаването на допълнително финансиране от други източници.
2. Държавите членки гарантират, че до 3 юли 2024 г. наличните финансови средства на СГД достигат най-малко целево равнище от 0,8 % от общата сума на гарантираните депозити на членовете им.
Когато финансовият капацитет спадне под целевото равнище, плащането на вноските се възобновява най-малко докато целевото равнище бъде достигнато отново.
Когато след като целевото равнище е било достигнато за първи път, наличните финансови средства са били намалени до по-малко от две трети от целевото равнище, редовната вноска се определя на ниво, позволяващо целевото равнище да бъде достигнато в рамките на шест години.
Редовната вноска трябва да е съобразена с етапа на бизнес цикъла и възможното въздействие на процикличните вноски при определяне на годишните вноски съгласно настоящия член.
Държавите членки могат да удължат първоначалния срок по първа алинея с до четири години, ако СГД е изплатила сума в общ размер над 0,8 % от гарантираните депозити.
3. Наличните финансови средства, които се вземат предвид за постигането на целевото равнище, могат да включват ангажименти за плащане. Общият дял на ангажиментите за плащане не може да надвишава 30 % от общата сума на наличните финансови средства, набрани в съответствие с настоящия член.
За да гарантира последователното прилагане на настоящата директива, ЕБО издава насоки относно ангажиментите за плащане.
4. Независимо от параграф 1 от настоящия член дадена държава членка може, за целите на изпълнението на задълженията си по посочената разпоредба, да набира наличните финансови средства чрез задължителните вноски, плащани от кредитни институции на действащи схеми за задължителни вноски, създадени от държава членка на нейна територия с цел покриването на разходите, свързани със системния риск, неплатежоспособността и преструктурирането на институциите.
СГД имат право на сума, равна на сумата от тези вноски до размера на целевото равнище, определено в параграф 2 от настоящия член, която държавата членка предоставя незабавно на тези СГД при поискване, за да бъде използвана само за целите, предвидени в член 11.
СГД имат право на тази сума само ако компетентният орган счита, че СГД не са в състояние да наберат извънредни вноски от членовете си. СГД трябва да възстановят сумата чрез вноски от своите членове в съответствие с член 10, параграфи 1 и 2.
5. За постигането на целевото равнище не се вземат предвид вноски, направени в механизъм за финансиране на преструктурирането по дял VII от Директива 2014/59/ЕС, включително налични финансови средства, които се вземат предвид с оглед на постигане на целевото равнище на механизма за финансиране на преструктурирането съгласно член 102, параграф 1 от Директива 2014/59/ЕС.
6. Чрез дерогация от параграф 2, ако това е обосновано и ако са получили одобрението на Комисията, държавите членки могат да допуснат минимално целево равнище, което е под предвиденото в параграф 2, при условие че са изпълнени следните условия:
а)
намалението се основава на допускането, че е малко вероятно значителен дял от наличните финансови средства да бъде използван за защита на вложители с гарантирани депозити, различни от предвидените в член 11, параграфи 2 и 6; и
б)
банковият сектор, в който извършват дейност кредитните институции, участващи в СГД, се характеризира с висока концентрация на голямо количество активи, държани от малък брой кредитни институции или банкови групи, които подлежат на надзор на консолидирана основа и за които в случай на неплатежоспособност е вероятно, предвид размера им, да се проведе производство за преструктуриране.
Намаленото целево равнище не може да бъде по-ниско от 0,5 % от гарантираните депозити.
7. Наличните финансови средства на СГД се инвестират нискорисково и достатъчно диверсифицирано.
8. Ако наличните финансови средства на дадена СГД са недостатъчни за изплащане на гарантираните суми на вложителите, когато депозитите станат неналични, членовете ѝ плащат извънредни вноски в размер до 0,5 % от своите гарантирани депозити за една календарна година. СГД могат да изискват по-големи вноски при извънредни обстоятелства и с изричното съгласие на компетентния орган.
Компетентният орган може да отложи изцяло или частично изпълнението на задължението на дадена кредитна институция за плащане на извънредни последващи вноски към СГД, ако вноските биха застрашили ликвидността или платежоспособността на кредитната институция. Такова отлагане не се предоставя за срок над шест месеца, но може да бъде подновявано по искане на кредитната институция. Вноските, чието плащане е отложено съгласно настоящия параграф, се плащат, когато плащането им вече не застрашава ликвидността и платежоспособността на кредитната институция.
9. Държавите членки гарантират, че СГД разполагат с подходящи алтернативни механизми за финансиране, които им позволяват да получат краткосрочно финансиране за погасяване на вземанията към тях.
10. До 31 март всяка година всяка държава членка информира ЕБО за общия размер на гарантираните депозити в тази държава членка, както и за размера на наличните финансови средства на своите СГД към 31 декември на предходната година.
Член 11
Използване на финансовите средства
1. Финансовите средства по член 10 се използват преди всичко за изплащане на гарантираните суми на вложителите съгласно настоящата директива.
2. Финансовите средства на СГД се използват за финансиране на преструктурирането на кредитни институции в съответствие с член 109 от Директива 2014/59/ЕС. Органът за преструктуриране определя размера на сумата, за която е задължена СГД, след като се консултира със СГД.
3. Държавите членки могат да разрешат на СГД да използва наличните финансови средства за алтернативни мерки с цел предотвратяване на неплатежоспособността на дадена кредитна институция, в случай че са изпълнени следните условия:
а)
органът за преструктуриране не е предприел действия по преструктуриране съгласно член 32 от Директива 2014/59/ЕС;
б)
СГД разполага с подходящи системи и процедури за подбор и прилагане на алтернативни мерки и за наблюдение на свързаните рискове;
в)
разходите за мерките не надвишават разходите за изпълнение на законово или договорно установения мандат на СГД;
г)
използването на алтернативни мерки от СГД е обвързано с изисквания към подпомаганата кредитна институция, които включват най-малко засилено наблюдение на риска и по-големи права за извършване на проверка от страна на СГД;
д)
използването на алтернативни мерки от СГД е свързано със задължения на подпомаганата кредитна институция с цел осигуряване на достъп до гарантираните депозити;
е)
възможността на участващите кредитни институции да плащат извънредните вноски съгласно параграф 5 от настоящия член е потвърдена в оценката на компетентния орган.
СГД се консултира с органа за преструктуриране и с компетентния орган относно мерките и условията, наложени на кредитната институция.
4. Не се прилагат алтернативни мерки по параграф 3 от настоящия член, когато компетентния орган, след като се е консултирал с органа за преструктуриране, счита, че са изпълнени условията за предприемане на действия по преструктуриране, предвидени в член 27, параграф 1 от Директива 2014/59/ЕС.
5. Ако наличните финансови средства се използват в съответствие с параграф 3 от настоящия член, участващите кредитни институции незабавно предоставят на СГД средствата, използвани за алтернативни мерки, при необходимост под формата на извънредни вноски, когато:
а)
възникне необходимост от изплащане на гарантирани суми по депозити на вложителите и наличните финансови средства на СГД възлизат на по-малко от две трети от целевото равнище;
б)
наличните финансови средства са под 25 % от целевото равнище.
6. Държавите членки могат да решат, че наличните финансови средства могат да се използват и за финансиране на мерки за запазване на достъпа на вложителите до гарантираните депозити, включително прехвърляне на активи и задължения и прехвърляне на депозитни портфейли, в рамките на национално производство по несъстоятелност, при условие че разходите, поети от СГД, не надвишават нетната сума за обезщетяването на вложителите с гарантирани депозити в съответната кредитна институция.
Член 12
Заемане на средства между СГД
1. Държавите членки могат да разрешават на СГД да отпускат заеми на други СГД в рамките на Съюза на доброволна основа, ако са спазени следните условия:
а)
СГД заемополучател не е в състояние да изпълни задълженията си по член 9, параграф 1 поради липса на налични финансови средства съгласно член 10;
б)
СГД заемополучател е използвала възможността за извънредни вноски по член 10, параграф 8;
в)
СГД заемополучател поема правно задължение да използва заетите средства за погасяване на вземанията по член 9, параграф 1;
г)
СГД заемополучател понастоящем няма задължение за погасяване на заем от друга СГД съгласно настоящия член;
д)
СГД заемополучател посочва сумата, която иска да заеме;
е)
общият размер на заема не може да надхвърля 0,5 % от гарантираните депозити на СГД заемополучател;
ж)
СГД заемополучател незабавно уведомява ЕБО, като посочва защо са изпълнени условията по настоящия параграф и сумата, която иска да заеме.
2. По отношение на заема се прилагат следните условия:
а)
СГД заемополучател трябва да изплати заема в срок от пет години. Изплащането може да се извършва на годишни вноски. Лихва се дължи само към момента на изплащането;
б)
лихвеният процент трябва да е най-малко равен на лихвения процент по пределното кредитно улеснение на Европейската централна банка през кредитния период;
в)
СГД заемодател трябва да уведоми ЕБО за първоначалния лихвен процент, както и за срока на заема.
3. Държавите членки гарантират, че събираните от СГД заемополучател вноски са достатъчни, за да може тя възможно най-бързо да изплати получения заем и отново да достигне целевото равнище.
Член 13
Изчисляване на вноските в СГД
1. Вноските в СГД, посочени в член 10, се основават на размера на гарантираните депозити и на степента на риска, поет от съответния член.
Държавите членки могат да предвидят по-малки вноски за нискорисковите сектори, които се уреждат от националното право.
Държавите членки могат да решат членовете на институционална защитна схема да плащат по-ниски вноски в СГД.
Държавите членки могат да разрешат за централния орган и всички кредитни институции, които са дълготрайно свързани с този централен орган съгласно член 10, параграф 1 от Регламент (ЕС) № 575/2013, да се прилага като цяло рисковото тегло, определено за този централен орган и институциите, които са свързани с него, на консолидирана основа.
Държавите членки могат да решат кредитните институции да плащат минимална вноска независимо от размера на техните гарантирани депозити.
2. СГД могат да използват собствени основани на риска методи за определяне и изчисляване на основаните на риска вноски на техните членове. Изчисляването на вноските се извършва пропорционално на риска на членовете и при него се отразяват по подходящ начин рисковите профили на различните бизнес модели. Тези методи може също така да вземат предвид активите по баланса и рискови показатели като капиталова адекватност, качество и ликвидност на активите.
Всеки метод се одобрява от компетентния орган в сътрудничество с определения орган. ЕБО се уведомява за одобрените методи.
3. С цел осигуряване на последователно прилагане на настоящата директива до 3 юли 2015 г. ЕБО издава в съответствие с член 16 от Регламент (ЕС) № 1093/2010 насоки за определяне на методите за изчисляване на вноските в СГД в съответствие с параграфи 1 и 2 от настоящия член.
Това включва по-специално формула за изчисление, конкретни показатели, категории риск за членовете, прагове за рисковите тегла, установени за конкретните категории риск, и други необходими елементи.
До 3 юли 2017 г., а впоследствие - най-малко на всеки пет години, ЕБО извършва преглед на насоките относно прилаганите от СГД основани на риска методи или алтернативни, основани на вътрешния риск методи.
Член 14
Сътрудничество в рамките на Съюза
1. СГД обхващат вложителите в клонове, създадени в други държави членки от кредитни институции, които са членове на съответните СГД.
2. Гарантираните суми на вложителите в клонове, създадени от кредитни институции в други държави членки, се изплащат от СГД на приемащата държава членка от името на СГД на държавата членка по произход. СГД на приемащата държава членка изплащат сумите в съответствие с указанията на СГД на държавата членка по произход. СГД на приемащата държава членка не носи отговорност за действия, извършени в съответствие с указанията на СГД на държавата членка по произход. СГД на държавата членка по произход предоставя необходимото финансиране преди изплащането на сумите и възстановява на СГД на приемащата държава членка всички направени разходи.
СГД на приемащата държава членка информира заинтересованите вложители от името на СГД на държавата членка по произход и има право да получава кореспонденцията от съответните вложители от името на СГД на държавата членка по произход.
3. Ако дадена кредитна институция прекрати членството си в дадена СГД и се присъедини към друга СГД, вноските, платени през дванадесетте месеца преди прекратяването на членството, с изключение на извънредните вноски съгласно член 10, параграф 8, се прехвърлят на другата СГД. Това не важи, ако кредитната институция е била изключена от СГД съгласно член 4, параграф 5.
Ако някои от дейностите на кредитна институция са прехвърлени в друга държава членка и това води до преминаването им към друга СГД, вноските на тази кредитна институция, платени през дванадесетте месеца преди прехвърлянето, с изключение на извънредните вноски в съответствие с член 10, параграф 8, се прехвърлят на другата СГД пропорционално на размера на прехвърлените гарантирани депозити.
4. Държавите членки гарантират, че СГД в държавата членка по произход обменят със СГД в приемащите държави членки информацията, предвидена в член 4, параграф 7 или параграфи 8 и 10. В този случай се прилагат ограниченията, установени в посочения член.
Ако дадена кредитна институция възнамерява да премине от една СГД към друга в съответствие с настоящата директива, тя трябва да изпрати предизвестие за намерението си най-малко шест месеца преди това. През този срок кредитната институция продължава да бъде задължена да плаща вноски в своята първоначална СГД в съответствие с член 10 по отношение както на предварителното, така и на последващото финансиране.
5. За да се улесни ефективното сътрудничество между СГД, по-специално във връзка с настоящия член и член 12, СГД или - когато това е целесъобразно - определените органи трябва да имат писмени споразумения за сътрудничество. В тези споразумения се отразяват изискванията, предвидени в член 4, параграф 9.
Определеният орган уведомява ЕБО за наличието и съдържанието на такива споразумения, като ЕБО може да изготвя становища в съответствие с член 34 от Регламент (ЕС) № 1093/2010. Ако определените органи или СГД не могат да постигнат споразумение или ако между тях има спор относно тълкуването на такова споразумение, всяка страна може да отнесе въпроса до ЕБО съгласно член 19 от Регламент (ЕС) № 1093/2010 и ЕБО предприема действия в съответствие с посочения член.
Липсата на такива споразумения не засяга вземанията на вложителите по член 9, параграф 1 или на кредитните институции по параграф 3 от настоящия член.
6. Държавите членки гарантират въвеждането на подходящи процедури, които позволяват на СГД да обменят информация и да общуват ефективно с други СГД, участващите в тях кредитни институции и съответните компетентни и определени органи както в рамките на тяхната собствена юрисдикция, така и с други агенции в презграничен план, когото е целесъобразно.
7. ЕБО и компетентните и определените органи сътрудничат помежду си и упражняват своите правомощия в съответствие с разпоредбите на настоящата директива и на Регламент (ЕС) № 1093/2010.
Държавите членки уведомяват Комисията и ЕБО за определения от тях орган до 3 юли 2015 г.
8. ЕБО си сътрудничи с Европейския съвет за системен риск (ЕССР), създаден с Регламент (ЕС) № 1092/2010 на Европейския парламент и на Съвета (17), по въпросите на анализа на системния риск във връзка със СГД.
Член 15
Клонове на кредитни институции в трети държави
1. Държавите членки проверяват дали клоновете, създадени на тяхна територия от кредитна институция, чието главно управление се намира извън Съюза, имат защита, равностойна на предвидената в настоящата директива.
Ако защитата не е равностойна, при спазване на член 47, параграф 1 от Директива 2013/36/ЕС държавите членки могат да предвидят, че клоновете, създадени от кредитна институция, чието главно управление се намира извън Съюза, трябва да се присъединят към СГД, извършващи дейност в рамките на техните територии.
При извършване на проверката, предвидена в първа алинея от настоящия член, държавите членки проверяват най-малко дали на вложителите се предоставят същите размер на гаранцията и обхват на защитата като предвидените в настоящата директива.
2. Всеки клон, създаден от кредитна институция, чието главно управление се намира извън Съюза и която не членува в СГД, извършваща дейност в държава членка, предоставя цялата необходима информация във връзка с правилата относно гаранцията за депозитите на съществуващи и потенциални вложители в този клон.
3. Информацията, посочена в параграф 2, трябва да бъде ясна и разбираема и да се предостави на езика, избран по взаимно съгласие между вложителя и кредитната институция при откриването на сметката, или на официалния език или езици на държавата членка, в която е създаден клонът, в предвидената в националното право форма.
Член 16
Предоставяне на информация на вложителите
1. Държавите членки гарантират, че кредитните институции предоставят на съществуващите и потенциалните вложители информацията, необходима за определяне на СГД в Съюза, чиито членове са институцията и клоновете ѝ. Държавите членки гарантират, че кредитните институции информират съществуващите и потенциалните вложители за приложимите изключения от защитата на СГД.
2. Информацията, посочена в параграф 1, трябва да се предостави на вложителите, преди да встъпят в договор за откриване на депозит. Те потвърждават, че са получили информацията. За целта се използва образецът в приложение I.
3. Потвърждението, че депозитите са отговарящи на условията депозити, се предоставя на вложителите с техните извлечения от сметка, включващи препратка към информационния бюлетин по приложение I. В информационния бюлетин се посочва и уебсайтът на съответната СГД. Информационният бюлетин по приложение I се предоставя на вложителите най-малко ежегодно.
Уебсайтът на СГД трябва да съдържа необходимата за вложителите информация, по-специално информация за разпоредбите относно процеса и условията на гарантиране на депозитите съгласно предвиденото в настоящата директива.
4. Информацията, посочена в параграф 1, се предоставя в предвидената в националното право форма, на езика, избран по взаимно съгласие между вложителя и кредитната институция при откриването на сметката, или на официалния език или езици на държавата членка, в която е създаден клонът.
5. Държавите членки ограничават използването за рекламни цели на информацията, посочена в параграфи 1, 2 и 3, до фактическо посочване на СГД, осигуряваща гаранция за продукта, до който се отнася рекламата, и до допълнителната информация, изисквана съгласно националното право.
Тази информация може да включва и фактическо описание на функционирането на СГД, но не може да съдържа изявление за неограничен размер на гаранцията на депозитите.
6. При сливане, преобразуване на дъщерни предприятия в клонове или подобни действия вложителите се уведомяват най-малко един месец преди съответното действие да произведе правни последици, освен ако компетентният орган не допусне по-кратък срок от съображения за запазване на търговската тайна или финансовата стабилност.
На вложителите се предоставя тримесечен срок, който започва да тече от уведомяването за сливане или преобразуване или друго подобно действие, за да имат възможност, без да дължат неустойки, да изтеглят или прехвърлят в друга кредитна институция своите отговарящи на условията депозити, включително пълния размер на натрупаните лихви и ползи, доколкото към момента на действието този размер надхвърля размера на гаранцията съгласно член 6.
7. Държавите членки гарантират, че ако кредитна институция се оттегли или бъде изключена от СГД, кредитната институция уведомява вложителите си за своето оттегляне или изключване в срок от един месец.
8. Ако вложител използва интернет банкиране, информацията, която трябва да бъде оповестена съгласно настоящата директива, може да бъде предоставена по електронен път. По искане на вложителя информацията се предоставя на хартиен носител.
Член 17
Списък на лицензираните кредитни институции
1. Държавите членки гарантират, че при уведомяване на ЕБО за лицензите в съответствие с член 20, параграф 1 от Директива 2013/36/ЕС компетентните органи посочват в коя СГД членува всяка кредитна институция.
2. При публикуването и актуализирането на списъка на лицензираните кредитни институции в съответствие с член 20, параграф 2 от Директива 2013/36/ЕС ЕБО посочва в коя СГД членува всяка кредитна институция.
Член 18
Упражняване на делегирането
1. Правомощието да приема делегирани актове се предоставя на Комисията при спазване на предвидените в настоящия член условия.
2. Правомощието да приема делегирани актове, посочено в член 6, параграф 7, се предоставя на Комисията за неопределен срок.
3. Делегирането на правомощия, посочено в член 6, параграф 7, може да бъде оттеглено по всяко време от Европейския парламент или от Съвета. С решението за оттегляне се прекратява посоченото в него делегиране на правомощия. То поражда действие в деня след публикуването на решението в Официален вестник на Европейския съюз или на по-късна, посочена в решението дата. То не засяга действителността на делегираните актове, които вече са в сила.
4. Веднага след като приеме делегиран акт, Комисията нотифицира акта едновременно на Европейския парламент и Съвета.
5. Делегиран акт, приет съгласно член 6, параграф 7, влиза в сила само ако нито Европейският парламент, нито Съветът са представили възражения в срок от три месеца след нотифицирането на акта на Европейския парламент и Съвета или ако преди изтичането на този срок и Европейският парламент, и Съветът са уведомили Комисията, че няма да представят възражения. Този срок се удължава с три месеца по инициатива на Европейския парламент или на Съвета.
Член 19
Преходни разпоредби
1. Когато определени депозити или категории депозити, или други инструменти вече не са гарантирани изцяло или частично от СГД вследствие на транспонирането на настоящата директива или на Директива 2009/14/ЕО в националното право, държавите членки могат да разрешат депозити и други инструменти, които имат първоначален падеж, да бъдат гарантирани до първоначалния им падеж, ако са били платени или емитирани преди 2 юли 2014 г.
2. Държавите членки гарантират, че на вложителите се предоставя информация за депозитите или категориите депозити, или други инструменти, които не се гарантират от СГД, считано от 3 юли 2015 г.
3. До първоначалното достигане на целевото равнище държавите членки могат да прилагат по отношение на наличните финансови средства праговете, предвидени в член 11, параграф 5.
4. Чрез дерогация от член 6, параграф 1 държавите членки, които към 1 януари 2008 г. са предвидили размер на гаранцията между 100 000 и 300 000 EUR, могат да продължат да прилагат този по-висок размер на гаранцията до 31 декември 2018 г. В този случай целевото равнище и вноските на кредитните институции се коригират съответно.
5. До 3 юли 2019 г. Комисията представя на Европейския парламент и на Съвета доклад, а при необходимост - и законодателно предложение, относно начина, по който СГД, които извършват дейност в Съюза, могат да си сътрудничат чрез европейска схема за предотвратяване на рискове, възникващи в резултат от презграничните дейности, и да защитават депозитите от такива рискове.
6. До 3 юли 2019 г. Комисията, подпомагана от ЕБО, представя на Европейския парламент и на Съвета доклад за напредъка в изпълнението на настоящата директива. В посочения доклад следва да се разгледат по-специално следните въпроси:
а)
целевото равнище въз основа на гарантираните депозити с оценка на целесъобразността на определения процент, като се отчитат случаите на неплатежоспособност на кредитни институции в Съюза в миналото;
б)
въздействието на алтернативни мерки, използвани в съответствие с член 11, параграф 3 за защита на вложителите, и съгласуваността им с обичайните производства по ликвидация в банковия сектор;
в)
въздействието върху многообразието на банковите модели;
г)
дали е достатъчен текущият размер на гаранцията на депозитите на вложителите; и
д)
дали въпросите, посочени в настоящата алинея, са решени по начин, който запазва защитата на вложителите.
До 3 юли 2019 г. ЕБО докладва на Комисията относно моделите за изчисляване и тяхното значение за търговския риск за членовете. В доклада ЕБО отчита надлежно рисковите профили на различните бизнес модели.
Член 20
Транспониране
1. Държавите членки въвеждат в сила законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими, за да се съобразят с членове 1 - 4, член 5, параграф 1, букви г) - к) и параграфи 2, 3 и 4 член 6 параграфи 2 - 7, член 7, параграфи 4 - 9, член 8, параграфи 1, 2, 3, 5, 6, 7 и 9, член 9, параграфи 2 и 3, членове 10 - 16, 18 и 19 и приложение I, до 3 юли 2015 г. Те незабавно съобщават на Комисията текста на тези мерки.
Държавите членки въвеждат в сила законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими, за да се съобразят с член 8, параграф 4, до 31 май 2016 г.
Ако след задълбочено проучване съответните органи установят, че дадена СГД не може да изпълни условията на член 13 до 3 юли 2015 г., съответните законови, подзаконови и административни разпоредби се въвеждат в сила до 31 май 2016 г.
Когато държавите членки приемат посочените мерки, в тях се съдържа позоваване на настоящата директива или то се извършва при официалното им публикуване. Те включват също така уточнение, че позоваванията в съществуващи законови, подзаконови и административни разпоредби на директивите, отменени с настоящата директива, се считат за позовавания на настоящата директива. Начинът на позоваване и формулировката на уточнението се определят от държавите членки.
2. Държавите членки съобщават на Комисията текстовете на основните разпоредби от националното право, които приемат в областта, уредена с настоящата директива.
Член 21
Отмяна
Директива 94/19/ЕО, изменена с директивите, посочени в приложение II, се отменя, считано от 4 юли 2019 г., без да се засягат задълженията на държавите членки относно сроковете за транспониране в националното право и началните дати на прилагане на директивата, посочени в приложение II.
Позоваванията на отменените директиви се считат за позовавания на настоящата директива и се четат съгласно таблицата на съответствието в приложение III.
Член 22
Влизане в сила
Настоящата директива влиза в сила на двадесетия ден след публикуването ѝ в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 5, параграф 1, букви а), б) и в), член 6, параграф 1, член 7, параграфи 1, 2 и 3, член 8, параграф 8, член 9, параграф 1 и член 17 се прилагат, считано от 4 юли 2015 г.
Член 23
Адресати
Адресати на настоящата директива са държавите членки.
Съставено в Страсбург на 16 април 2014 година.
EUROOPAN PARLAMENTIN JA NEUVOSTON DIREKTIIVI 2014/49/EU,
annettu 16 päivänä huhtikuuta 2014,
talletusten vakuusjärjestelmistä
(uudelleenlaadittu)
(ETA:n kannalta merkityksellinen teksti)
EUROOPAN PARLAMENTTI JA EUROOPAN UNIONIN NEUVOSTO, jotka
ottavat huomioon Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen ja erityisesti sen 53 artiklan 1 kohdan,
ottavat huomioon Euroopan komission ehdotuksen,
sen jälkeen kun esitys lainsäätämisjärjestyksessä hyväksyttäväksi säädökseksi on toimitettu kansallisille parlamenteille,
ottavat huomioon Euroopan keskuspankin lausunnon (1),
noudattavat tavallista lainsäätämisjärjestystä (2),
sekä katsovat seuraavaa:
(1)
Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiiviä 94/19/EY (3) on muutettu huomattavasti (4). Koska mainittuun direktiiviin on tehtävä uusia muutoksia, se olisi selkeyden vuoksi laadittava uudelleen.
(2)
Luottolaitosten liiketoiminnan aloittamisen ja sen harjoittamisen helpottamiseksi on tarpeen poistaa tietyt erot, joita esiintyy jäsenvaltioiden lainsäädäntöjen välillä talletusten vakuusjärjestelmiä koskevissa säännöissä, joita sovelletaan kyseisiin luottolaitoksiin.
(3)
Tämä direktiivi on olennainen väline sisämarkkinoiden toteuttamisessa luottolaitosten alalla sekä sijoittautumisvapauden että rahoituspalvelujen tarjoamisen vapauden kannalta, ja sillä lisätään pankkijärjestelmän vakautta ja tallettajien suojaa. Kun otetaan huomioon luottolaitoksen maksukyvyttömyyden kokonaistaloudelliset kustannukset ja kielteiset vaikutukset rahoitusvakauteen sekä tallettajien luottamukseen, olisi tallettajille tarjottavien korvaustoimintojen lisäksi sallittava jäsenvaltioille riittävästi joustoa, jotta talletusten vakuusjärjestelmät voisivat toteuttaa toimenpiteitä talletusten vakuusjärjestelmiin kohdistuvien tulevien vaatimusten todennäköisyyden pienentämiseksi. Kyseisissä toimenpiteissä olisi joka tapauksessa noudatettava valtiontukisääntöjä.
(4)
Jotta otettaisiin huomioon sisämarkkinoiden lisääntyvä integraatio, olisi oltava mahdollista sulauttaa yhteen eri jäsenvaltioiden talletusten vakuusjärjestelmiä tai perustaa vapaaehtoiselta pohjalta erillisiä rajat ylittäviä järjestelmiä. Jäsenvaltioiden olisi varmistettava uusien ja olemassa olevien talletusten vakuusjärjestelmien riittävä vakaus ja tasapainoinen rakenne. Olisi vältettävä rahoitusvakauteen kohdistuvia haitallisia vaikutuksia esimerkiksi tapauksissa, joissa yksinomaan korkean riskiprofiilin omaavia luottolaitoksia siirretään rajat ylittävään talletusten vakuusjärjestelmään.
(5)
Direktiivissä 94/19/EY edellytetään, että komissio antaa tarvittaessa ehdotuksia tuon direktiivin muuttamiseksi. Tähän direktiiviin sisältyy talletusten vakuusjärjestelmien rahoitusmekanismien yhdenmukaistaminen, riskiperusteisten kannatusmaksujen käyttöönotto ja sen seikan yhdenmukaistaminen, mitä tuotteita ja tallettajia suoja kattaa.
(6)
Direktiivi 94/19/EY pohjautuu yhdenmukaistamisen vähimmäistason periaatteeseen. Sen vuoksi unionissa on tällä hetkellä useita hyvin erilaisia talletusten vakuusjärjestelmiä. Tässä direktiivissä säädettyjen yhteisten vaatimusten myötä tallettajille olisi taattava kaikkialla unionissa yhdenmukainen suoja ja samantasoinen talletusten vakuusjärjestelmien vakaus. Samaan aikaan kyseiset yhteiset vaatimukset ovat äärimmäisen tärkeitä markkinoiden vääristymien poistamiseksi. Näin ollen tämä direktiivi edesauttaa sisämarkkinoiden toteuttamista.
(7)
Tämän direktiivin myötä tallettajien pääsy talletusten vakuusjärjestelmän piiriin parantuu merkittävästi, sillä talletussuojan soveltamisalaa on laajennettu ja selvennetty, takaisinmaksuaikoja on lyhennetty, tiedotusta on parannettu ja rahoitusvaatimuksia on tiukennettu. Tämän on määrä lisätä kuluttajien luottamusta rahoitusvakauteen kaikkialla sisämarkkinoilla.
(8)
Jäsenvaltioiden olisi varmistettava, että niiden talletusten vakuusjärjestelmissä on käytössä moitteettomat hallinnointikäytänteet ja että niiden toiminnasta laaditaan vuosikertomus.
(9)
Maksukyvytöntä luottolaitosta suljettaessa olisi muussa jäsenvaltiossa kuin luottolaitoksen kotipaikassa sijaitsevien sivukonttoreiden tallettajat suojattava samalla talletusten vakuusjärjestelmällä kuin luottolaitoksen muut tallettajat.
(10)
Tämä direktiivi ei estä jäsenvaltioita sisällyttämästä sen soveltamisalaan sellaisia Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 575/2013 (5) 4 artiklan 1 kohdan 1 alakohdan määritelmän mukaisia luottolaitoksia, jotka rajautuvat Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2013/36/EU (6) 2 artiklan 5 kohdan nojalla mainitun direktiivin soveltamisalan ulkopuolelle. Jäsenvaltioiden olisi voitava päättää, että tätä direktiiviä sovellettaessa keskuslaitosta ja kaikkia kyseiseen keskuslaitokseen kuuluvia luottolaitoksia käsitellään yhtenä luottolaitoksena.
(11)
Tässä direktiivissä edellytetään periaatteessa kaikkia luottolaitoksia osallistumaan talletusten vakuusjärjestelmään. Jäsenvaltion, joka hyväksyy sellaisten luottolaitosten sivukonttorit, joiden kotipaikka on kolmannessa maassa, olisi päätettävä, kuinka tätä direktiiviä sovelletaan sivukonttoreihin, ja otettava huomioon tarve suojata tallettajia ja säilyttää rahoitusjärjestelmän eheys. Kyseisten sivukonttoreiden tallettajien tulisi olla täysin tietoisia heitä koskevista vakuusjärjestelyistä.
(12)
Olisi tunnustettava, että on olemassa laitosten järjestelmiä, jotka suojaavat itse luottolaitosta ja jotka erityisesti suojaavat sen maksuvalmiutta ja -kykyä. Jos tällainen järjestelmä on talletusten vakuusjärjestelmään nähden erillinen, sen antama lisäturva olisi otettava huomioon päätettäessä kannatusmaksuista, jotka sen jäsenten on suoritettava talletusten vakuusjärjestelmiin. Yhdenmukaistettu talletussuojan taso ei saisi vaikuttaa järjestelmiin, jotka suojaavat itse luottolaitosta, jollei niistä makseta korvauksia tallettajille.
(13)
Kaikkien luottolaitosten olisi kuuluttava tämän direktiivin mukaiseen talletusten vakuusjärjestelmään, minkä avulla varmistetaan kuluttajansuojan korkea taso ja luottolaitosten yhtäläiset toimintaedellytykset ja ehkäistään sääntelyn katvealueiden hyväksikäyttö. Talletusten vakuusjärjestelmän olisi voitava tarjota tämä suoja kaikkina aikoina.
(14)
Talletusten vakuusjärjestelmän avaintehtävänä on suojata tallettajia luottolaitosten maksukyvyttömyyden seurauksilta. Talletusten vakuusjärjestelmien olisi voitava taata tällainen suoja eri tavoin. Talletusten vakuusjärjestelmää olisi ensisijaisesti käytettävä korvausten maksamiseen tallettajille tämän direktiivin mukaisesti (korvaustoiminto, ’paybox’).
(15)
Talletusten vakuusjärjestelmien olisi myös avustettava luottolaitosten kriisinratkaisutoimien rahoitusta Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2014/59/EU (7) mukaisesti.
(16)
Jos kansallinen lainsäädäntö ei sitä estä, talletusten vakuusjärjestelmien olisi voitava toimia pelkkää korvaustoimintoa laajemmin ja ohjata käytettävissä olevia rahoitusvarojaan luottolaitoksen maksukyvyttömyyden ehkäisemiseen, jotta näin vältettäisiin tallettajille maksettavista korvauksista aiheutuvat kustannukset ja muut kielteiset vaikutukset. Nämä toimenpiteet olisi kuitenkin toteutettava selkeästi määriteltyjen edellytysten mukaisesti ja niiden olisi joka tapauksessa noudatettava valtiontukisääntöjä. Talletusten vakuusjärjestelmillä olisi muun muassa oltava käytössään asianmukaiset järjestelmät ja menettelyt tällaisten toimenpiteiden valitsemista ja täytäntöönpanoa sekä asiaan liittyvien riskien seuraamista varten. Toimenpiteiden täytäntöönpanon olisi oltava sidottu luottolaitokselle asetettuihin ehtoihin, joihin kuuluu ainakin tehostetumpi riskivalvonta ja talletusten vakuusjärjestelmän laajennetut tarkistusoikeudet. Luottolaitoksen maksukyvyttömyyden ehkäisemiseksi toteutettujen toimenpiteiden kustannusten ei tulisi ylittää asianomaisen talletusten vakuusjärjestelmän lakisääteisen tai sopimusperusteisen toimeksiannon täyttämisen kustannuksia luottolaitoksessa tai itse laitoksessa suojattujen talletusten suojaamisen osalta.
(17)
Talletusten vakuusjärjestelmät olisi myös voitava toteuttaa laitosten suojajärjestelmänä. Toimivaltaisten viranomaisten olisi voitava tunnustaa laitosten suojajärjestelmät talletusten vakuusjärjestelmiksi, jos ne täyttävät kaikki tässä direktiivissä vahvistetut edellytykset.
(18)
Tätä direktiiviä ei olisi sovellettava sopimusperusteisiin järjestelmiin tai laitosten suojajärjestelmiin, joita ei ole virallisesti tunnustettu talletusten vakuusjärjestelmiksi, paitsi rajallisten mainostamista ja tallettajille tiedottamista koskevien vaatimusten osalta tapauksissa, joissa luottolaitos erotetaan järjestelmästä tai se eroaa siitä. Sopimusperusteisiin järjestelmiin ja laitosten suojajärjestelmiin sovelletaan joka tapauksessa valtiontukisääntöjä.
(19)
Viimeaikaisessa finanssikriisissä talletussuojan koordinoimaton korottaminen eri puolilla unionia johti joissakin tapauksissa siihen, että tallettajat siirsivät rahansa niissä maissa sijaitseviin luottolaitoksiin, joissa talletusten vakuudet olivat suurempia. Tällaiset koordinoimattomat korottamiset ovat vähentäneet luottolaitosten maksuvalmiutta vaikeina aikoina. Vakaina aikoina on mahdollista, että erilaiset talletussuojan tasot johtavat siihen, että tallettajat valitsevat suurimman talletussuojan heille sopivimman talletustuotteen sijasta. On mahdollista, että erilaiset talletussuojan tasot aiheuttavat kilpailun vääristymiä sisämarkkinoilla. Sen vuoksi on välttämätöntä varmistaa kaikkien tunnustettujen talletusten vakuusjärjestelmien yhteydessä yhdenmukaistettu talletussuojan taso riippumatta siitä, missä talletukset sijaitsevat unionissa. Talletussuojan olisi kuitenkin rajoitetun ajan voitava olla korkeampi tietyissä talletuksissa, jotka liittyvät tallettajien henkilökohtaiseen tilanteeseen.
(20)
Talletussuojan tason olisi oltava sama kaikille tallettajille riippumatta siitä, onko jäsenvaltion valuutta euro vai ei. Euroalueeseen kuulumattomien jäsenvaltioiden olisi voitava pyöristää muuntamisen tuloksena saadut määrät, kunhan tämä ei vaaranna tallettajien samantasoista suojaa.
(21)
Tässä direktiivissä säädetyn talletussuojan tason ei toisaalta pitäisi jättää liian merkittävää osuutta talletuksista suojatta ottaen huomioon sekä kuluttajansuojan että rahoitusjärjestelmän vakauden edut. Toisaalta olisi otettava huomioon talletusten vakuusjärjestelmien rahoituskulut. Sen vuoksi on kohtuullista vahvistaa 100 000 euron yhdenmukaistettu talletussuojan taso.
(22)
Tässä direktiivissä säilytetään periaate, jonka mukaan yhdenmukaistettu raja-arvo on tallettaja- eikä talletuskohtainen. Näin ollen on suotavaa ottaa huomioon sellaisten tallettajien tekemät talletukset, joita ei ole merkitty tilinhaltijoiksi tai jotka eivät ole tilin ainoita haltijoita. Raja-arvoa olisi sovellettava jokaiseen tunnistettavaan tallettajaan. Periaatetta, jonka mukaan raja-arvoa sovelletaan jokaiseen tunnistettavaan tallettajaan, ei kuitenkaan pitäisi soveltaa yhteissijoitusyrityksiin, joita koskevia erityisiä suojaamissääntöjä ei sovelleta tällaisiin talletuksiin.
(23)
Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivillä 2009/14/EY (8) otettiin käyttöön kiinteä 100 000 euron talletussuoja, joka on saattanut jotkut jäsenvaltiot tilanteeseen, jossa ne ovat joutuneet alentamaan talletussuojansa tasoa, mikä voi johtaa tallettajien luottamuksen heikentymiseen. Siitä huolimatta, että yhdenmukaistaminen on tärkeää tasapuolisten toimintaedellytysten ja sisämarkkinoiden rahoitusvakauden turvaamisen kannalta, tallettajien luottamuksen heikentämisestä aiheutuvat riskit olisi otettava huomioon. Tämän vuoksi jäsenvaltioiden olisi voitava soveltaa korkeampaa talletussuojan tasoa, jos ne tarjosivat yhdenmukaistettua tasoa korkeamman talletussuojan tason ennen direktiivin 2009/14/EY hyväksymistä. Tällaisen korkeamman talletussuojan tason olisi oltava määräaikainen ja soveltamisalaltaan rajoitettu ja kyseisten jäsenvaltioiden olisi mukautettava tavoitetasoa ja talletusten suojajärjestelmäänsä suoritettavia rahoitusosuuksia suhteellisesti. Koska tavoitetason mukauttaminen ei ole mahdollista, jos talletussuojan taso on rajoittamaton, on asianmukaista rajata tämän mahdollisuuden käyttöoikeus niille jäsenvaltioille, jotka sovelsivat 1 päivänä tammikuuta 2008 talletussuojan tasoa, joka on vaihteluvälillä 100 000-300 000 euroa. Toisistaan eriävien talletussuojan tasojen vaikutuksen rajoittamiseksi ja ottaen huomioon, että komissio aikoo tarkastella tämän direktiivin täytäntöönpanoa uudelleen 31 päivään joulukuuta 2018 mennessä, on tarkoituksenmukaista rajata tämän vaihtoehdon käyttömahdollisuus enintään mainittuun päivämäärään saakka.
(24)
Talletusten vakuusjärjestelmille tulisi sallia tallettajan velkojen kuittaaminen kyseisen tallettajan tekemiä takaisinmaksuvaatimuksia vastaan ainoastaan, jos kyseiset velat ovat erääntyneet maksettaviksi päivänä, jona niitä ei kyetty maksamaan, tai sitä ennen. Tällainen kuittaaminen ei saisi haitata talletusten vakuusjärjestelmien valmiutta korvata talletuksia tässä direktiivissä säädettyjen määräaikojen puitteissa. Jäsenvaltiota ei pitäisi estää toteuttamasta tarkoituksenmukaisia toimenpiteitä luottolaitoksen likvidaatio- tai tervehdyttämismenettelyyn liittyvien talletusten vakuusjärjestelmille kuuluvien oikeuksien osalta.
(25)
Olisi voitava rajata takaisinmaksun ulkopuolelle sellaiset talletukset, joissa talletetut varat eivät kansallisen lainsäädännön mukaisesti ole tallettajan käytettävissä siksi, että tallettaja ja luottolaitos ovat tehneet sopimuksen, jonka mukaan talletuksen yksinomaisena tarkoituksena on maksaa takaisin yksityisen kiinteän omaisuuden hankkimista varten otettu laina. Kyseiset lainat olisi kuitattava jäljellä olevaa lainasummaa vastaan.
(26)
Jäsenvaltioiden tulisi varmistaa, että tietyistä liiketapahtumista johtuvat tai tietyt sosiaaliset tai muut tarkoitukset täyttävät talletukset suojataan yli 100 000 euron arvosta tietyllä aikavälillä. Jäsenvaltioiden tulisi päättää väliaikaisesta talletussuojan enimmäistasosta tällaisten talletusten osalta ja näin tehdessään niiden tulisi ottaa huomioon tallettajien suojaamisen merkitys ja jäsenvaltioiden elinolosuhteet. Kaikissa tällaisissa tapauksissa olisi noudatettava valtiontukisääntöjä.
(27)
On tarpeen yhdenmukaistaa talletusten vakuusjärjestelmien rahoitustapoja. Toisaalta talletusten vakuusjärjestelmien rahoituksen hoitamisen olisi periaatteessa kuuluttava itse luottolaitoksille, ja toisaalta talletusten vakuusjärjestelmien rahoituskyvyn olisi oltava suhteessa niiden sitoumuksiin. Sen varmistamiseksi, että tallettajilla on kaikissa jäsenvaltioissa yhtä korkea suojan taso, talletusten vakuusjärjestelmien rahoittaminen olisi yhdenmukaistettava korkealle tasolle ja kaikille talletusten vakuusjärjestelmille olisi säädettävä yhtenäinen rahoituksen ennakkotavoitetaso.
(28)
Tietyissä olosuhteissa luottolaitokset voivat kuitenkin toimia voimakkaasti keskittyneillä markkinoilla, joissa valtaosa luottolaitoksista on kokonsa ja keskinäisten yhteyksiensä asteen puolesta sellaisia, että niiden likvidoiminen tavanomaisessa maksukyvyttömyysmenettelyssä rahoitusvakauden vaarantumatta on epätodennäköistä, ja näin ollen tavanomaisen kriisinratkaisumenettelyn soveltaminen niihin on todennäköisempi vaihtoehto. Tällaisissa olosuhteissa järjestelmiin voitaisiin soveltaa alempaa tavoitetasoa.
(29)
Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2009/110/EY (9) mukaisesti sähköistä rahaa ja sähköistä rahaa vastaan vastaanotettuja varoja ei olisi pidettävä talletuksina, eikä niiden näin ollen tulisi kuulua tämän direktiivin soveltamisalaan.
(30)
Jotta talletussuoja voidaan rajoittaa siihen, mikä on tarpeen oikeusvarmuuden ja avoimuuden varmistamiseksi tallettajille, ja jotta voidaan välttää sijoitusriskien siirtyminen talletusten vakuusjärjestelmiin, rahoitusvälineet olisi jätettävä talletussuojan soveltamisalan ulkopuolelle nimetylle henkilölle kuuluvalla talletustodistuksella todennettuja olemassa olevia säästötuotteita lukuun ottamatta.
(31)
Tiettyjen tallettajien, erityisesti viranomaisten tai muiden rahoituslaitosten, ei tulisi olla talletussuojakelpoisia. Koska niitä on vähäinen määrä verrattuna kaikkiin muihin tallettajiin, niillä on luottolaitoksen ajautuessa maksukyvyttömyyteen minimaalinen vaikutus rahoitusvakauteen. Lisäksi viranomaisten on huomattavasti helpompi saada luottoa kuin kansalaisten. Jäsenvaltioiden olisi kuitenkin voitava päättää, että sellaisten paikallisviranomaisten talletukset, joiden vuotuinen talousarvio on alle 500 000 euroa, kuuluvat talletussuojan piiriin. Muiden kuin rahoitusalan yritysten olisi periaatteessa kuuluttava talletussuojan piiriin niiden koosta riippumatta.
(32)
Tallettajat, joiden toimintaan kuuluu Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2005/60/EY (10) 1 artiklan 2 tai 3 kohdassa tarkoitettua rahanpesua, olisi rajattava talletusten vakuusjärjestelmistä suoritettavien maksujen ulkopuolelle.
(33)
Kuluilla, jotka luottolaitoksille aiheutuvat osallistumisesta talletusten vakuusjärjestelmään, ei ole yhteyttä kuluihin, jotka aiheutuisivat laajamittaisen talletusten irtisanomisen vuoksi sekä vaikeuksissa olevasta luottolaitoksesta että terveistä luottolaitoksista tallettajien pankkijärjestelmään kohdistuvan luottamuksen menettämisen seurauksena.
(34)
On tarpeen, että talletusten vakuusjärjestelmien käytettävissä olevat rahoitusvarat saavuttavat tietyn tavoitetason ja että on mahdollista kerätä ylimääräisiä kannatusmaksuja. Talletusten vakuusjärjestelmillä olisi joka tapauksessa oltava käytössään asianmukaisia vaihtoehtoisia rahoitusjärjestelyjä, joiden avulla ne voivat hankkia lyhyen aikavälin rahoitusta täyttääkseen niitä vastaan esitetyt vaatimukset. Olisi voitava olla mahdollista, että talletusten vakuusjärjestelmien käytettävissä oleviin rahoitusvaroihin luetaan käteisvarat, talletukset, maksusitoumukset ja vähäriskinen varallisuus, jotka voidaan muuttaa rahaksi lyhyen ajan kuluessa. Talletusten vakuusjärjestelmiin suoritettavissa kannatusmaksuissa tulisi ottaa suhdannevaihtelu asianmukaisesti huomioon, talletuksia vastaanottavan alan vakaus ja talletusten vakuusjärjestelmän olemassa olevat velvoitteet.
(35)
Talletusten vakuusjärjestelmien tulisi sijoittaa vähäriskiseen varallisuuteen.
(36)
Talletusten vakuusjärjestelmiin suoritettavien kannatusmaksujen tulisi perustua suojattujen talletusten määrään ja asianomaiseen jäseneen kohdistuvan riskin suuruuteen. Tämä antaisi mahdollisuuden ottaa huomioon yksittäisten luottolaitosten riskiprofiilit, mukaan lukien niiden erilaiset liiketoimintamallit. Tämän tulisi myös johtaa oikeudenmukaiseen kannatusmaksujen laskemiseen ja kannustaa toimimaan vähäriskisemmän liiketoimintamallin mukaisesti. Kannatusmaksujen sovittamiseksi markkinaolosuhteisiin ja riskiprofiileihin, talletusten vakuusjärjestelmien olisi voitava käyttää omia riskiperusteisia menetelmiään. Jotta voidaan ottaa huomioon kansallisella lainsäädännöllä säännellyt, erityisen vähäriskiset alat, jäsenvaltioiden olisi voitava säätää vastaavista kannatusmaksujen alentamisista kunkin talletusten vakuusjärjestelmän tavoitetason puitteissa. Toimivaltaisten viranomaisten tulisi joka tapauksessa hyväksyä laskentamenetelmät. Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksella (EU) N:o 1093/2010 (11) perustetun Euroopan valvontaviranomaisen (Euroopan pankkiviranomainen, EPV) olisi annettava ohjeet kannatusmaksujen laskemismenetelmien määrittelemiseksi.
(37)
Talletusten suojaaminen on olennainen tekijä sisämarkkinoiden toteuttamisessa ja korvaamaton täydennys luottolaitosten valvontajärjestelmään ottaen huomioon sen luoma yhteisvastuullisuus samoilla rahoitusmarkkinoilla toimivien laitosten välillä, jos jokin niistä ajautuu maksukyvyttömäksi. Sen vuoksi jäsenvaltioiden olisi voitava sallia, että talletusten vakuusjärjestelmät lainaavat rahaa toisilleen vapaaehtoisesti.
(38)
Nykyisin voimassa oleva korvausten maksuaika on tallettajien luottamuksen ylläpidon kannalta vahingollinen eikä vastaa tallettajien tarpeita. Korvausten maksuaika olisi näin ollen lyhennettävä seitsemään työpäivään.
(39)
Usein lyhyeen korvausten maksuaikaan tarvittavia menettelyjä ei kuitenkaan ole vielä olemassa. Jäsenvaltioille tulisi näin ollen tarjota siirtymäkauden aikana mahdollisuus lyhentää korvausten maksuaikaa asteittain seitsemään työpäivään. Tässä direktiivissä korvausten maksamiselle säädetyn enimmäisajan ei tulisi estää talletusten vakuusjärjestelmiä maksamasta korvauksia tallettajille aiemmin. Sen varmistamiseksi, etteivät tallettajat joudu siirtymäkauden aikana taloudellisiin vaikeuksiin heidän luottolaitoksensa ajautuessa maksukyvyttömyyteen, tallettajilla tulisi kuitenkin pyydettäessä olla mahdollisuus saada käyttöönsä tarkoituksenmukainen määrä suojatuista talletuksistaan elinkustannustensa kattamiseksi. Varoja tulisi saada käyttöön ainoastaan luottolaitoksen toimittamien tietojen perusteella. Koska elinkustannukset jäsenvaltioissa poikkeavat toisistaan, jäsenvaltioiden olisi määritettävä kyseinen määrä.
(40)
Korvausten maksamiseen tallettajille tarvittavan ajanjakson osalta olisi otettava huomioon tapaukset, joissa korvausten määrän ja tallettajien oikeuksien määrittäminen aiheuttaa vaikeuksia järjestelmissä, erityisesti jos talletukset ovat muodostuneet asuntokauppojen tai tiettyjen elämäntapahtumien seurauksena, jos tallettajalla ei ole täysimääräistä oikeutta tilillä oleviin varoihin, jos talletukseen kohdistuu oikeustoimia tai tilillä oleviin summiin kohdistuu kilpailevia vaateita tai jos talletukseen kohdistuu kansallisten hallitusten tai kansainvälisten elinten määräämiä taloudellisia seuraamuksia.
(41)
Korvausten maksamisen varmistamiseksi talletusten vakuusjärjestelmillä tulisi olla sijaantulo-oikeus korvausta saaneiden tallettajien oikeuksiin maksukyvytöntä luottolaitosta vastaan. Jäsenvaltioiden tulisi voida määritellä määräaika, johon mennessä tallettajat, joiden talletuksia ei ole korvattu tai tunnustettu korvausten maksun määräajassa, voivat vaatia talletustensa takaisinmaksua, jotta talletusten vakuusjärjestelmät voivat käyttää saamiaan sijaantulo-oikeuksia siihen päivämäärään mennessä, jona kyseisten oikeuksien kirjaaminen maksukyvyttömyysmenettelyyn on tehtävä.
(42)
Sellaisessa jäsenvaltiossa olevan talletusten vakuusjärjestelmän, johon luottolaitos on perustanut sivukonttoreita, olisi annettava tietoja ja suoritettava korvauksia tallettajille siinä jäsenvaltiossa olevan talletusten vakuusjärjestelmän puolesta, jossa kyseinen luottolaitos on saanut toimiluvan. Takeet ovat tarpeen sen varmistamiseksi, että tallettajille korvaukset maksava talletusten vakuusjärjestelmä saa kotijäsenvaltion järjestelmältä tarvittavat rahoitusvarat ja ohjeet ennen takaisinmaksua. Talletusten vakuusjärjestelmien, joita tämä saattaa koskea, olisi tehtävä ennakolta sopimuksia näiden tehtävien helpottamiseksi.
(43)
Tiedottaminen on olennainen tekijä tallettajien suojaamisessa. Sen vuoksi tallettajien talletussuojasta ja siitä vastaavasta talletusten vakuusjärjestelmästä olisi tiedotettava tallettajille näiden tiliotteissa. Samat tiedot olisi tiedotettava mahdollisille tallettajille vakiomuotoisella tiedotteella, joka näitä olisi pyydettävä ottamaan tiedoksi. Kaikille tallettajille olisi annettava samansisältöiset tiedot. Talletussuojan tasoa ja talletusten vakuusjärjestelmän laajuutta koskevien mainintojen sääntelemätön käyttö mainostarkoituksiin voisi vaikuttaa pankkijärjestelmän vakauteen tai tallettajien luottamukseen. Mainoksissa olevat talletusten vakuusjärjestelmiä koskevat viittaukset olisi sen vuoksi rajoitettava lyhyisiin, asiallisiin toteamuksiin.
(44)
Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiiviä 95/46/EY (12) sovelletaan myös tämän direktiivin nojalla tapahtuvaan henkilötietojen käsittelyyn. Talletusten vakuusjärjestelmien ja asianomaisten viranomaisten olisi käsiteltävä yksittäisiä talletuksia koskevia tietoja erittäin huolellisesti ja sovellettava korkeita tietosuojavaatimuksia kyseisen direktiivin mukaisesti.
(45)
Tästä direktiivistä ei tulisi seurata jäsenvaltioiden tai niiden viranomaisten vastuuta tallettajia kohtaan, jos ne ovat huolehtineet yhden tai useamman sellaisen järjestelmän perustamisesta ja virallisesta hyväksymisestä, joka takaa talletukset tai suojaa itse luottolaitoksia ja varmistaa korvausten suorittamisen tai tallettajien suojaamisen tässä direktiivissä määriteltyjen edellytysten mukaisesti.
(46)
Asetuksella (EU) N:o 1093/2010 osoitettiin EPV:lle useita direktiiviä 94/19/EY koskevia tehtäviä.
(47)
EPV:n olisi jäsenvaltioiden harjoittamaa talletusten vakuusjärjestelmien valvontaa kunnioittaen myötävaikutettava asetetun tavoitteen saavuttamiseen eli luottolaitosten toiminnan aloittamisen ja harjoittamisen helpottamiseen ja varmistettava samalla tehokas tallettajien suojaaminen ja veronmaksajille aiheutuvan riskin minimointi. Ottaen huomioon tässä direktiivissä säädetyn vaatimuksen EPV:n ja nimettyjen viranomaisten välisestä yhteistyöstä, jäsenvaltioiden olisi annettava komissiolle ja EPV:lle tiedot nimeämästään viranomaisesta.
(48)
On tarpeen ottaa käyttöön rahoituspalveluja koskevat suuntaviivat tasapuolisten toimintaedellytysten ja tallettajien riittävän suojan varmistamiseksi koko unionissa. Tällaiset suuntaviivat olisi annettava, jotta voidaan määrittää riskiperusteisten kannatusmaksujen laskentamenetelmä.
(49)
Sen varmistamiseksi, että talletusten vakuusjärjestelmät ovat tehokkaita ja toimivia ja että niiden asema eri jäsenvaltioissa otetaan tasapuolisesti huomioon, EPV:llä olisi oltava mahdollisuus ratkaista sitovasti niiden väliset erimielisyydet.
(50)
Koska talletusten vakuusjärjestelmiä koskevat hallinnolliset käytännöt jäsenvaltioissa poikkeavat toisistaan, jäsenvaltioiden olisi voitava vapaasti päättää, mikä viranomainen määrittää sen, että talletuksia ei kyetä maksamaan.
(51)
Toimivaltaisen viranomaisen, nimetyn viranomaisen, kriisinratkaisuviranomaisten, asianmukaisten hallintoviranomaisten ja talletusten vakuusjärjestelmän olisi tehtävä yhteistyötä keskenään ja käytettävä toimivaltuuksiaan tämän direktiivin mukaisesti. Niiden olisi jo varhaisesta vaiheesta alkaen tehtävä yhteistyötä kriisinratkaisutoimenpiteiden valmistelun ja täytäntöönpanon osalta sen summan määrittelemiseksi, josta talletusten vakuusjärjestelmän on vastattava, kun rahoitusvaroja käytetään luottolaitosten kriisinratkaisutoimien rahoittamiseen.
(52)
Komissiolle olisi siirrettävä valta hyväksyä Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen 290 artiklan mukaisia delegoituja säädöksiä tässä direktiivissä säädetyn yhden tallettajan kaikkien talletusten talletussuojan mukauttamiseksi Euroopan unionin inflaatioon kuluttajahintaindeksin muutosten mukaisesti. On erityisen tärkeää, että komissio asiaa valmistellessaan toteuttaa asianmukaiset kuulemiset, myös asiantuntijatasolla. Komission olisi delegoituja säädöksiä valmistellessaan ja laatiessaan varmistettava, että asianomaiset asiakirjat toimitetaan Euroopan parlamentille ja neuvostolle yhtäaikaisesti, hyvissä ajoin ja asianmukaisesti.
(53)
Jäsenvaltiot ovat selittävistä asiakirjoista annetun jäsenvaltioiden ja komission yhteisen poliittisen lausuman (13) mukaisesti sitoutuneet perustelluissa tapauksissa liittämään ilmoitukseen toimenpiteistä, jotka koskevat direktiivin saattamista osaksi kansallista lainsäädäntöä, yhden tai useamman asiakirjan, joista käy ilmi direktiivin osien ja kansallisen lainsäädännön osaksi saattamiseen tarkoitettujen välineiden vastaavien osien suhde. Lainsäätäjä pitää tämän direktiivin osalta tällaisten asiakirjojen toimittamista perusteltuna.
(54)
Jäsenvaltiot eivät voi riittävällä tavalla saavuttaa tämän direktiivin tavoitetta, joka on talletusten vakuusjärjestelmien toimintaa koskevien sääntöjen yhdenmukaistaminen, vaan se voidaan saavuttaa paremmin unionin tasolla. Sen vuoksi unioni voi toteuttaa toimenpiteitä Euroopan unionista tehdyn sopimuksen 5 artiklassa vahvistetun toissijaisuusperiaatteen mukaisesti. Mainitussa artiklassa vahvistetun suhteellisuusperiaatteen mukaisesti tässä direktiivissä ei ylitetä sitä, mikä on tarpeen tämän tavoitteen saavuttamiseksi.
(55)
Velvollisuus saattaa tämä direktiivi osaksi kansallista lainsäädäntöä rajoittuu säännöksiin, joilla muutetaan aiempien direktiivien säännöksiä. Velvollisuus saattaa sisällöltään muuttumattomat säännökset osaksi kansallista lainsäädäntöä perustuu aiempiin direktiiveihin.
(56)
Tällä direktiivillä ei ole vaikutusta jäsenvaltioiden velvollisuuteen noudattaa liitteessä II säädettyjä määräaikoja, joiden kuluessa niiden on saatettava mainitut direktiivit osaksi kansallista lainsäädäntöä,
OVAT HYVÄKSYNEET TÄMÄN DIREKTIIVIN:
1 artikla
Kohde ja soveltamisala
1. Tässä direktiivissä vahvistetaan talletusten vakuusjärjestelmien perustamista ja toimintaa koskevat säännöt ja menettelyt.
2. Tätä direktiiviä sovelletaan:
a)
lakisääteisiin talletusten vakuusjärjestelmiin;
b)
sopimusperusteisiin talletusten vakuusjärjestelmiin, jotka on virallisesti tunnustettu talletusten vakuusjärjestelmiksi 4 artiklan 2 kohdan mukaisesti;
c)
laitosten suojajärjestelmiin, jotka on virallisesti tunnustettu talletusten vakuusjärjestelmiksi 4 artiklan 2 kohdan mukaisesti;
d)
luottolaitoksiin, jotka kuuluvat tämän kohdan a, b tai c alakohdassa tarkoitettuihin järjestelmiin.
3. Rajoittamatta 16 artiklan 5 tai 7 kohdan soveltamista, tätä direktiiviä ei sovelleta seuraaviin järjestelmiin:
a)
sopimusperusteisiin järjestelmiin, joita ei ole virallisesti tunnustettu talletusten vakuusjärjestelmiksi, mukaan lukien järjestelmät, jotka tarjoavat lisäsuojaa 6 artiklan 1 kohdassa säädetyn talletussuojan tason lisäksi;
b)
laitosten suojajärjestelmiin, joita ei ole virallisesti tunnustettu talletusten vakuusjärjestelmiksi.
Jäsenvaltioiden on varmistettava, että ensimmäisen alakohdan a ja b alakohdassa tarkoitetuilla järjestelmillä on käytössään riittävät rahoitusvarat tai asianmukaiset rahoitusjärjestelyt velvoitteidensa täyttämiseksi.
2 artikla
Määritelmät
1. Tätä direktiiviä sovellettaessa tarkoitetaan:
1)
’talletusten vakuusjärjestelmällä’ 1 artiklan 2 kohdan a, b tai c alakohdassa tarkoitettuja järjestelmiä;
2)
’laitosten suojajärjestelmillä’ asetuksen (EU) N:o 575/2013 113 artiklan 7 kohdassa tarkoitettuja laitosten suojajärjestelmiä;
3)
’talletuksella’ sellaista saatavaa, joka syntyy tilille jätetyistä varoista tai tavanomaisessa pankkitoiminnassa syntyvissä väliaikaisissa maksujen siirroissa ja joka luottolaitoksen edellytetään maksavan sovellettavan lain ja sopimusten ehtojen mukaisesti takaisin, mukaan lukien määräaikaistalletukset ja säästötalletukset, mutta poislukien sellaiset saatavat, joiden:
a)
olemassaolo on todistettavissa ainoastaan Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2004/39/EY (14) 4 artiklan 17 kohdassa määritellyllä rahoitusvälineellä, ellei kyseessä ole säästötuote, josta on todisteena nimetylle henkilölle kuuluva talletustodistus ja joka on olemassa jäsenvaltiossa 2 päivänä heinäkuuta 2014;
b)
pääomaa ei voida maksaa takaisin nimellisarvon mukaisesti; tai
c)
pääoma voidaan maksaa takaisin nimellisarvon mukaisesti ainoastaan luottolaitoksen tai kolmannen osapuolen antaman erityisen vakuuden tai sopimuksen perusteella;
4)
’suojakelpoisilla talletuksilla’ talletuksia, joita ei ole jätetty 5 artiklan mukaisesti suojan ulkopuolelle;
5)
’suojatuilla talletuksilla’ sitä osaa suojakelpoisista talletuksista, joka ei ylitä 6 artiklassa säädettyä talletussuojan tasoa;
6)
’tallettajalla’ talletuksen omistajaa tai yhteistilin ollessa kyseessä talletuksen jokaista osaomistajaa;
7)
’yhteistilillä’ vähintään kahden henkilön nimissä avattua tiliä tai tiliä, johon vähintään kahdella henkilöllä on oikeuksia, joita käytetään vähintään yhden näistä henkilöistä allekirjoitusta vastaan;
8)
’talletuksella, jota ei kyetä maksamaan’ talletusta, joka on erääntynyt ja lankeaa maksettavaksi ja jota luottolaitos ei ole maksanut luottolaitokseen sovellettavan lain tai sopimusten ehtojen mukaisesti, jos
a)
asianmukaiset hallintoviranomaiset ovat määrittäneet kannakseen, että kyseinen luottolaitos ei taloudelliseen tilanteeseensa suoraan liittyvien syiden vuoksi pysty toistaiseksi maksamaan talletuksia eikä laitos todennäköisesti pysty tekemään sitä lähitulevaisuudessakaan; tai
b)
oikeusviranomainen on suoraan luottolaitoksen taloudelliseen tilanteen liittyvistä syistä johtuen antanut päätöksen, jonka vaikutuksesta tallettajan oikeus esittää vaatimus luottolaitosta vastaan lykkääntyy;
9)
’luottolaitoksella’ asetuksen (EU) N:o 575/2013 4 artiklan 1 kohdan 1 alakohdassa määriteltyä luottolaitosta;
10)
’sivukonttorilla’ jäsenvaltiossa sijaitsevaa liiketoimipaikkaa, joka on luottolaitoksesta oikeudellisesti riippuvainen osa ja jossa harjoitetaan suoraan kaikkia tai joitain luottolaitosten liiketoimintaan olennaisesti kuuluvia toimia;
11)
’tavoitetasolla’ käytettävissä olevien rahoitusvarojen määrää, joka talletusten vakuusjärjestelmän edellytetään saavuttavan 10 artiklan 2 kohdan mukaisesti, ilmaistuna prosenttiosuutena sen jäsenten suojatuista talletuksista;
12)
’käytettävissä olevilla rahoitusvaroilla’ varoja, joihin kuuluvat käteisvarat, talletukset ja vähäriskinen varallisuus, jotka voidaan muuttaa rahaksi 8 artiklan 1 kohdassa säädetyssä määräajassa sekä maksusitoumukset 10 artiklan 3 kohdassa säädettyyn enimmäismäärään saakka;
13)
’maksusitoumuksilla’ luottolaitoksen talletusten vakuusjärjestelmälle tekemiä maksusitoumuksia, jotka ovat kokonaan vakuudellisia edellyttäen, että:
a)
vakuudet muodostuvat vähäriskisestä varallisuudesta;
b)
vakuuksiin ei kohdistu kolmansien osapuolten oikeuksiin liittyviä rasitteita ja ne ovat talletusten vakuusjärjestelmien käytettävissä.
14)
’vähäriskisellä varallisuudella’ eriä, jotka kuuluvat ensimmäiseen tai toiseen asetuksen (EU) N:o 575/2013 336 artiklassa olevassa taulukossa 1 tarkoitettuun luokkaan tai toimivaltaisen tai nimetyn viranomaisen yhtä turvallisiksi ja likvideiksi katsomia varoja;
15)
’kotijäsenvaltiolla’ asetuksen (EU) N:o 575/2013 4 artiklan 1 kohdan 43 alakohdassa määriteltyä kotijäsenvaltiota;
16)
’vastaanottavalla jäsenvaltiolla’ asetuksen (EU) N:o 575/2013 4 artiklan 1 kohdan 44 alakohdassa määriteltyä vastaanottavaa jäsenvaltiota;
17)
’toimivaltaisella viranomaisella’ kansallista asetuksen (EU) N:o 575/2013 4 artiklan 1 kohdan 40 alakohdassa määriteltyä toimivaltaista viranomaista;
18)
’nimetyllä viranomaisella’ elintä, joka hallinnoi talletusten vakuusjärjestelmää tämän direktiivin mukaisesti, tai siinä tapauksessa, että talletusten vakuusjärjestelmän toimintaa hallinnoi yksityinen yhteisö, julkista viranomaista, jonka asianomainen jäsenvaltio on nimittänyt valvomaan kyseistä järjestelmää tämän direktiivin mukaisesti.
2. Kun tässä direktiivissä viitataan asetukseen (EU) N:o 1093/2010, talletusten vakuusjärjestelmää hallinnoiva elin, tai siinä tapauksessa, että talletusten vakuusjärjestelmän toimintaa hallinnoi yksityinen yhteisö, kyseistä järjestelmää valvovaa viranomaista pidetään asetusta sovellettaessa kyseisen asetuksen 4 artiklan 2 kohdan mukaisesti toimivaltaisena viranomaisena.
3. Asunto-osuuskuntien (building society) osuudet Isossa-Britanniassa tai Irlannissa, lukuun ottamatta niitä, jotka ovat pääomaluonteisia ja joihin sovelletaan 5 artiklan 1 kohdan b alakohtaa, katsotaan talletuksiksi.
3 artikla
Asianmukaiset hallintoviranomaiset
1. Jäsenvaltioiden on määritettävä asianmukainen hallintoviranomaisensa 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan a alakohdan soveltamista varten.
2. Toimivaltaisten viranomaisten, nimettyjen viranomaisten ja kriisinratkaisuviranomaisten sekä asianmukaisten hallintoviranomaisten on tehtävä yhteistyötä keskenään ja käytettävä toimivaltuuksiaan tämän direktiivin mukaisesti.
Asianmukainen hallintoviranomainen tekee 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan a alakohdassa tarkoitetun määrityksen heti, kun se mahdollista, ja joka tapauksessa viimeistään viisi työpäivää sen jälkeen, kun se on ensimmäisen kerran todennut, että luottolaitos ei ole maksanut erääntyneitä ja maksettavaksi langenneita talletuksia.
4 artikla
Virallinen hyväksyminen, jäsenyys ja valvonta
1. Kunkin jäsenvaltion on varmistettava alueellaan yhden tai useamman talletusten vakuusjärjestelmän perustaminen ja hyväksyminen.
Tämä ei sulje pois eri jäsenvaltioiden talletusten vakuusjärjestelmien sulautumista tai rajat ylittävän talletusten vakuusjärjestelmän perustamista. Hyväksyntä tällaisille rajat ylittäville tai sulautuneille talletusten vakuusjärjestelmille on haettava kultakin jäsenvaltiolta, johon asianomaiset talletusten vakuusjärjestelmät ovat sijoittautuneet.
2. Tämän direktiivin 1 artiklan 2 kohdan b alakohdassa tarkoitettu sopimusperusteinen järjestelmä voidaan virallisesti hyväksyä talletusten vakuusjärjestelmäksi, jos se on tämän direktiivin mukainen.
Laitosten suojajärjestelmä voidaan virallisesti hyväksyä talletusten vakuusjärjestelmäksi, jos se täyttää asetuksen (EU) N:o 575/2013 113 artiklan 7 kohdassa vahvistetut edellytykset ja on tämän direktiivin mukainen.
3. Jäsenvaltiossa direktiivin 2013/36/EU 8 artiklan nojalla toimiluvan saanut luottolaitos ei saa vastaanottaa talletuksia, ellei se ole kotijäsenvaltiossaan tämän artiklan 1 kohdan mukaisesti virallisesti hyväksytyn järjestelmän jäsen.
4. Jos luottolaitos ei täytä sille talletusten vakuusjärjestelmän jäsenenä kuuluvia velvoitteita, toimivaltaisille viranomaisille ilmoitetaan tästä heti ja ne toteuttavat yhteistyössä talletusten vakuusjärjestelmän kanssa viivyttelemättä aiheelliset toimenpiteet, mukaan lukien tarvittaessa seuraamukset, sen takaamiseksi, että luottolaitos täyttää velvoitteensa.
5. Jos 4 kohdan mukaisesti toteutetuilla toimenpiteillä ei pystytä varmistamaan sitä, että luottolaitos täyttää velvoitteensa, talletusten vakuusjärjestelmä voi kansallisen lainsäädännön sen salliessa ja toimivaltaisten viranomaisten nimenomaisella suostumuksella, ilmoittaa vähintään yhtä kuukautta ennalta aikeestaan erottaa luottolaitos talletusten vakuusjärjestelmästä. Ennen tämän määräajan päättymistä tehdyt talletukset kuuluvat edelleen talletusten vakuusjärjestelmään kokonaisuudessaan. Jos luottolaitos ei kyseisen ennalta ilmoittamista koskevan määräajan päättyessä ole täyttänyt velvoitteitaan, talletusten vakuusjärjestelmä erottaa luottolaitoksen.
6. Talletukset, jotka ovat luottolaitoksen hallussa päivänä, jona luottolaitos erotetaan talletusten vakuusjärjestelmästä, kuuluvat edelleen tuohon talletusten vakuusjärjestelmään.
7. Nimettyjen viranomaisten on valvottava jatkuvasti, että 1 artiklassa tarkoitetut talletusten vakuusjärjestelmät noudattavat tätä direktiiviä.
Rajat ylittäviä talletusten vakuusjärjestelmiä valvovat niiden jäsenvaltioiden nimettyjen viranomaisten edustajat, joissa järjestelmään kuuluvat luottolaitokset ovat saaneet toimiluvan.
8. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että talletusten vakuusjärjestelmä saa jäseniltään milloin tahansa ja sitä pyytäessään kaikki tiedot, jotka tarvitaan tallettajille maksettavien korvausten valmisteluun, 5 artiklan 4 kohdan mukaiset tunnisteet mukaan luettuina.
9. Talletusten vakuusjärjestelmien on varmistettava tallettajien tileihin liittyvien tietojen luottamuksellisuus ja suoja. Kyseisten tietojen käsittelyssä on noudatettava direktiiviä 95/46/EY.
10. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että talletusten vakuusjärjestelmissä suoritetaan säännöllisesti järjestelmän stressitestejä ja että vakuusjärjestelmille tiedotetaan mahdollisimman pian, jos toimivaltaiset viranomaiset havaitsevat jonkin luottolaitoksen toiminnassa ongelmia, jotka saattavat edellyttää talletusten vakuusjärjestelmän toimintaa.
Tällaisia testejä suoritetaan vähintään joka kolmas vuosi ja tarvittaessa useammin. Ensimmäinen testi suoritetaan viimeistään 3 päivänä heinäkuuta 2017.
EPV suorittaa vähintään joka viides vuosi stressitesteistä saatujen tuloksien perusteella asetuksen (EU) N:o 1093/2010 30 artiklan mukaisia vertaisarviointeja talletusten vakuusjärjestelmien sietokyvyn tarkastelemiseksi. Talletusten vakuusjärjestelmien on noudatettava salassapitovelvollisuutta mainitun asetuksen 70 artiklan mukaisesti niiden vaihtaessa tietoja EPV:n kanssa.
11. Talletusten vakuusjärjestelmät saavat käyttää järjestelmiensä stressitesteihin tarvittavia tietoja ainoastaan kyseisten testien toteuttamista varten, eivätkä ne saa säilyttää kyseisiä tietoja kauemmin, kuin niitä tarvitaan tähän tarkoitukseen.
12. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että talletusten vakuusjärjestelmien hallinnointikäytänteet ovat moitteettomat ja avoimet. Talletusten vakuusjärjestelmien on laadittava toiminnastaan vuosikertomus.
5 artikla
Talletusten suojakelpoisuus
1. Seuraavista ei saa korvausta talletusten vakuusjärjestelmiltä:
a)
muiden luottolaitosten omissa nimissään ja omaan lukuunsa tekemät talletukset, jollei tämän direktiivin 7 artiklan 3 kohdasta muuta johdu;
b)
omat varat, siten kuin ne on määritelty asetuksen (EU) N:o 575/2013 4 artiklan 1 kohdan 118 alakohdassa;
c)
talletukset, jotka perustuvat liiketoimiin, joihin liittyen on annettu tuomio direktiivin 2005/60/EY 1 artiklan 2 kohdassa määritellystä rahanpesusta;
d)
asetuksen (EU) N:o 575/2013 4 artiklan 1 kohdan 26 alakohdassa määriteltyjen rahoituslaitosten talletukset;
e)
direktiivin 2004/39/EY 4 artiklan 1 kohdan 1 alakohdassa määriteltyjen sijoituspalveluyritysten talletukset;
f)
talletukset, joiden haltijan henkilöllisyyttä ei ole koskaan todistettu direktiivin 2005/60/EY 9 artiklan 1 kohdan mukaisesti, kun kyseisiä talletuksia ei kyetä maksamaan;
g)
Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2009/138/EY (15) 13 artiklan 1-6 alakohdassa tarkoitettujen vakuutusyritysten ja jälleenvakuutusyritysten talletukset;
h)
yhteissijoitusyritysten talletukset;
i)
eläkekassojen talletukset;
j)
julkisten viranomaisten talletukset;
k)
luottolaitoksen antamat velkakirjat sekä omien vekselien tunnustamisesta ja velkakirjoista aiheutuvat vastattavat.
2. Poiketen siitä, mitä tämän artiklan 1 kohdassa säädetään, jäsenvaltiot voivat varmistaa, että 6 artiklan 1 kohdassa vahvistetun talletussuojan tason puitteissa suojakelpoisiksi luetaan:
a)
henkilökohtaisiin eläkejärjestelmiin tai pienten ja keskisuurten yritysten ammatillisiin lisäeläkejärjestelmiin tehdyt talletukset;
b)
paikallisviranomaisten, joiden vuotuinen talousarvio on alle 500 000 euroa, tekemät talletukset.
3. Jäsenvaltiot voivat säätää, että talletuksista, jotka voidaan kansallisen lainsäädännön mukaisesti vapauttaa ainoastaan yksityisen kiinteän omaisuuden hankkimista varten otetun lainan maksamiseksi takaisin joko luottolaitokselle tai muulle talletusta hallussa pitävälle laitokselle, ei saa korvausta talletusten vakuusjärjestelmältä.
4. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että luottolaitokset merkitsevät suojakelpoiset talletukset siten, että ne voidaan tunnistaa välittömästi.
6 artikla
Talletussuojan taso
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että saman tallettajan yhteenlaskettujen talletusten talletussuojan taso on 100 000 euroa, jos talletuksia ei kyetä maksamaan.
2. Edellä 1 kohdassa säädetyn lisäksi jäsenvaltioiden on varmistettava, että seuraavien talletusten suoja on yli 100 000 euroa vähintään kolmen kuukauden ja korkeintaan 12 kuukauden ajan siitä, kun kyseinen määrä on hyvitetty tai kun kyseiset talletukset ovat laillisesti siirrettävissä:
a)
yksityisiin asuinkiinteistöihin tehtyihin kiinteistökauppoihin liittyvät talletukset;
b)
talletukset, jotka täyttävät kansallisessa lainsäädännössä vahvistetut sosiaaliset tarkoitukset ja jotka liittyvät tallettajan erityisiin elämäntapahtumiin, kuten avioliittoon, avioeroon, eläkkeelle siirtymiseen, viraltapanoon, irtisanomiseen, invaliditeettiin tai kuolemaan;
c)
talletukset, jotka täyttävät kansallisessa lainsäädännössä vahvistetut tarkoitukset ja jotka perustuvat vakuutussuorituksiin tai rikoksesta aiheutuneiden vahinkojen tai väärän tuomion perusteella suoritettuihin korvauksiin.
3. Edellä olevat 1 ja 2 kohta eivät saa estää jäsenvaltioita pitämästä yllä tai ottamasta käyttöön järjestelmiä, joilla suojataan eläkevakuutustuotteita ja eläkkeitä, jos tällaisilla järjestelmillä ei suojata pelkästään talletuksia vaan tarjotaan kattava suoja kaikille tuotteille ja tilanteille, jotka ovat merkityksellisiä tässä suhteessa.
4. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että korvaukset maksetaan jollakin seuraavista:
a)
sen jäsenvaltion valuutassa, jossa talletusten vakuusjärjestelmä sijaitsee;
b)
sen jäsenvaltion valuutassa, jossa on tilinhaltija kotipaikka;
c)
euroina;
d)
tilin valuutassa;
e)
sen jäsenvaltion valuutassa, jossa tili sijaitsee.
Tallettajille on ilmoitettava valuutta, jolla korvaus suoritetaan.
Jos tilivaluuttana käytetään muuta valuuttaa kuin korvauksen valuuttaa, käytetyn vaihtokurssin on oltava sen päivän kurssi, jona asianmukainen hallintoviranomainen tekee 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan a alakohdassa tarkoitetun määrityksen tai jona oikeusviranomainen antaa 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan b alakohdassa tarkoitetun päätöksen.
5. Edellä tämän artiklan 1 kohdassa tarkoitetun määrän kansalliseksi valuutakseen muuntavien jäsenvaltioiden on sovellettava 3 päivänä heinäkuuta 2015 vallitsevaa vaihtokurssia.
Jäsenvaltiot voivat pyöristää muuntamisen tuloksena saadut määrät, jos pyöristäminen ei ylitä 5 000 euroa.
Jäsenvaltioiden on joka viides vuosi mukautettava toiseen valuuttaan muunnetut talletussuojan tasot tämän artiklan 1 kohdassa mainittuun määrään, sanotun kuitenkaan rajoittamatta toisen alakohdan soveltamista. Jäsenvaltioiden on mukautettava talletussuojan tasoja aiemmin komissiota kuultuaan odottamattomien tapahtumien, kuten valuuttakurssivaihteluiden vuoksi.
6. Komissio tarkastelee 1 kohdassa tarkoitettua määrää uudelleen säännöllisesti vähintään joka viides vuosi. Komissio tekee tarvittaessa Euroopan parlamentille ja neuvostolle direktiiviehdotuksen 1 kohdassa tarkoitetun määrän mukauttamiseksi, ottaen huomioon erityisesti pankkialan kehityksen ja unionin taloudellisen ja rahapoliittisen tilanteen. Ensimmäinen uudelleentarkastelu suoritetaan aikaisintaan 3 päivänä heinäkuuta 2020, jollei sitä jouduta aikaistamaan odottamattomien tapahtumien vuoksi.
7. Siirretään komissiolle valta antaa 18 artiklan mukaisesti delegoituja säädöksiä, jotta se voi mukauttaa vähintään viiden vuoden välein tehtävää, 6 kohdassa tarkoitettua määrää unionissa vallitsevan inflaatiotason mukaan komission edellisen mukautuksen jälkeen julkaiseman yhdenmukaistetun kuluttajahintaindeksin muutosten perusteella.
7 artikla
Korvattavan määrän määrittäminen
1. Edellä 6 artiklan 1 kohdassa tarkoitettua raja-arvoa sovelletaan samaan luottolaitokseen tehtyihin talletuksiin, riippumatta talletusten määrästä, valuutasta ja sijainnista unionissa.
2. Kunkin tallettajan osuus yhteistilillä otetaan huomioon 6 artiklan 1 kohdassa tarkoitettua raja-arvoa laskettaessa.
Ellei erityismääräyksiä ole, tili jaetaan tasan tallettajien kesken.
Jäsenvaltiot voivat säätää, että sellaisen tilin talletukset, johon vähintään kahdella henkilöllä on sellaisen yhtiön osakkaina tai sellaisen yhdistyksen tai vastaavan yhteisön jäseninä oikeus, joka ei ole oikeushenkilö, voidaan 6 artiklan 1 kohdassa tarkoitetun raja-arvon laskemiseksi ryhmitellä ja käsitellä siten, kuin ne olisivat yhden tallettajan tekemiä.
3. Jos tallettajalla ei ole täysimääräistä oikeutta tilille talletettuihin summiin, saa vakuusturvan se henkilö, jolla on niihin täysimääräinen oikeus, jos tämä henkilö on tunnistettu tai on tunnistettavissa ennen sitä päivää, jona asianmukainen hallintoviranomainen tekee 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan a alakohdassa tarkoitetun määrityksen tai jona oikeusviranomainen tekee 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan b alakohdassa tarkoitetun päätöksen. Jos on olemassa useita oikeudenomistajia, otetaan huomioon kunkin osuus summien hallintaa sääntelevien säännösten mukaisesti 6 artiklan 1 kohdassa tarkoitettua raja-arvoa laskettaessa.
4. Korvattavan määrän laskennassa käytettävä viitepäivä on se päivä, jona asianmukainen hallintoviranomainen tekee 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan a alakohdassa tarkoitetun määrityksen tai jona oikeusviranomainen antaa 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan b alakohdassa tarkoitetun päätöksen. Korvattavaa määrää laskettaessa ei oteta huomioon tallettajan velkoja luottolaitokselle.
5. Jäsenvaltiot voivat päättää, että tallettajan velat luottolaitokselle otetaan huomioon korvattavan määrän laskennassa, jos ne ovat erääntyneet sinä päivänä tai ennen sitä päivää, jona asianmukainen hallintoviranomainen tekee 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan a alakohdassa tarkoitetun määrityksen tai jona oikeusviranomainen antaa 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan b alakohdassa tarkoitetun päätöksen, jos velkojen kuittaaminen on mahdollista luottolaitoksen ja tallettajan välistä sopimusta koskevien lakisääteisten tai sopimusperusteisten määräysten mukaisesti.
Luottolaitoksen on ilmoitettava tallettajalle ennen sopimuksen tekoa, otetaanko tallettajan velat luottolaitokselle huomioon korvattavan määrän laskennassa.
6. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että talletusten vakuusjärjestelmä voi milloin tahansa pyytää luottolaitosta ilmoittamaan sille kunkin tallettajan suojakelpoisten talletusten kokonaismäärän.
7. Korko, joka on kertynyt talletuksista siihen päivään saakka, jona asianmukainen hallintoviranomainen tekee 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan a alakohdassa tarkoitetun määrityksen tai jona oikeusviranomainen antaa 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan b alakohdassa tarkoitetun päätöksen, mutta jota ei ole hyvitetty kyseisenä päivänä, on korvattava talletusten vakuusjärjestelmästä. Edellä 6 artiklan 1 kohdassa mainittua raja-arvoa ei saa ylittää.
8. Jäsenvaltiot voivat päättää, että tiettyjen luokkien talletuksia, joilla on kansallisessa lainsäädännössä määritelty sosiaalinen tarkoitus ja joista kolmas osapuoli on antanut valtiontukisääntöjen mukaisen vakuuden, ei oteta huomioon määritettäessä tämän artiklan 1 kohdassa tarkoitettujen, saman tallettajan samaan luottolaitokseen tekemien talletusten kokonaismäärää. Tällaisissa tapauksissa kolmannen osapuolen antama vakuus on rajoitettava 6 artiklan 1 kohdassa vahvistettuun talletussuojan tasoon.
9. Jos kansallisessa lainsäädännössä sallitaan, että luottolaitokset käyttävät eri toiminimiä Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2008/95/EY (16) 2 artiklan määritelmän mukaisesti, jäsenvaltion on varmistettava, että tallettajille ilmoitetaan selvästi, että luottolaitos käyttää eri toiminimiä ja että tämän direktiivin 6 artiklan 1, 2 ja 3 kohdan mukaista talletussuojan tasoa sovelletaan tallettajan yhteenlaskettuihin talletuksiin kyseisessä luottolaitoksessa. Tiedot on sisällytettävä tämän direktiivin 16 artiklassa ja liitteessä I tarkoitettuihin tallettajalle annettaviin tietoihin.
8 artikla
Korvaaminen
1. Talletusten vakuusjärjestelmissä on varmistettava, että korvattava määrä asetetaan saataville seitsemän työpäivän kuluessa siitä päivästä, jona asianmukainen hallintoviranomainen tekee 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan a alakohdassa tarkoitetun määrityksen tai jona oikeusviranomainen antaa 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan b alakohdassa tarkoitetun päätöksen.
2. Jäsenvaltiot voivat kuitenkin siirtymäkauden ajan 31 päivään joulukuuta 2023 saakka vahvistaa seuraavat enimmäiskorvausajat:
a)
20 työpäivää 31 päivään joulukuuta 2018 asti;
b)
15 työpäivää 1 päivästä tammikuuta 2019 alkaen 31 päivään joulukuuta 2020;
c)
10 työpäivää 1 päivästä tammikuuta 2021 alkaen 31 päivään joulukuuta 2023.
3. Jäsenvaltiot voivat päättää, että 7 artiklan 3 kohdassa tarkoitettuihin talletuksiin sovelletaan pidempää korvausaikaa, joka ei ylitä kolmea kuukautta siitä päivästä, jona asianmukainen hallintoviranomainen tekee 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan a alakohdassa tarkoitetun määrityksen tai jona oikeusviranomainen antaa 2 artiklan 1 kohdan 8 alakohdan b alakohdassa tarkoitetun päätöksen.
4. Siirtymäkauden aikana 31 päivään joulukuuta 2023 saakka, jos talletusten vakuusjärjestelmä ei voi asettaa korvattavaa määrää saataville seitsemän työpäivän kuluessa, talletusten vakuusjärjestelmän on varmistettava, että tallettajilla on pyydettäessä viiden työpäivän kuluessa mahdollisuus saada käyttöönsä asianmukainen määrä suojattuja talletuksiaan elinkustannustensa kattamiseksi.
Talletusten vakuusjärjestelmät voivat järjestää mahdollisuuden saada ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettu asianmukainen määrä käyttöönsä ainoastaan talletusten vakuusjärjestelmän tai luottolaitoksen toimittamien tietojen perusteella.
Ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettu asianmukainen määrä vähennetään 7 artiklassa tarkoitetusta korvattavasta määrästä.
5. Edellä 1 ja 4 kohdassa säädettyjen korvausten maksamista voidaan lykätä, jos:
a)
henkilön oikeudesta saada korvaus vallitsee epäselvyys tai talletukseen kohdistuu oikeustoimia;
b)
talletukseen kohdistuu kansallisten hallitusten tai kansainvälisten elinten määräämiä rajoittavia toimenpiteitä;
c)
poiketen siitä, mitä tämän artiklan 9 kohdassa säädetään, talletukseen ei ole liittynyt mitään tapahtumia viimeisten 24 kuukauden aikana (tili on ollut käyttämättömänä);
d)
korvattava määrä katsotaan osaksi tilapäisesti korkeaa saldoa 6 artiklan 2 kohdan määritelmän mukaisesti; tai
e)
korvattava määrä maksetaan kotijäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmästä 14 artiklan 2 kohdan mukaisesti.
6. Korvattava määrä on asetettava saataville ilman, että sitä tarvitsee pyytää talletusten vakuusjärjestelmästä. Tätä varten luottolaitoksen on toimitettava talletuksia ja tallettajia koskevat tarpeelliset tiedot heti, kun talletusten vakuusjärjestelmä sitä pyytää.
7. Talletusten vakuusjärjestelmän ja tallettajan välinen kirjeenvaihto laaditaan
a)
sillä unionin toimielinten virallisella kielellä, jota luottolaitos, jossa suojattu talletus sijaitsee, käyttää viestinnässään tallettajan kanssa; tai
b)
sen jäsenvaltion yhdellä tai useammalla virallisella kielellä, jossa suojattu talletus sijaitsee.
Jos luottolaitos harjoittaa toimintaansa suoraan toisessa jäsenvaltiossa eikä ole perustanut sinne sivukonttoreita, tiedot on annettava kielellä, jonka tallettaja on valinnut avatessaan tiliä.
8. Tämän artiklan 1 kohdassa vahvistetun määräajan estämättä, jos tallettaja tai muu henkilö, jolla on oikeuksia tilillä oleviin määriin tai niitä koskevia etuja, on asetettu syytteeseen rahanpesua koskevasta rikoksesta, sellaisena kuin se määritellään direktiivin 2005/60/EY 1 artiklan 2 kohdassa, vakuusjärjestelmä voi lykätä kyseiseen tallettajaan liittyviä maksuja oikeuden päätöstä odotettaessa.
9. Korvauksia ei makseta, jos talletukseen ei ole liittynyt mitään tapahtumia viimeisten 24 kuukauden aikana ja jos talletuksen arvo on alhaisempi kuin korvauksen maksamisesta talletusten vakuusjärjestelmälle aiheutuvat hallinnolliset kulut.
9 artikla
Talletusten vakuusjärjestelmiä vastaan esitettävät vaatimukset
1. Jäsenvaltioiden on huolehdittava siitä, että tallettajan korvausoikeus voi olla talletusten vakuusjärjestelmää vastaan nostetun kanteen kohteena.
2. Talletusten vakuusjärjestelmillä, jotka maksavat kansallisia vakuuskorvauksia, on tallettajille suorittamiaan maksuja vastaava sijaantulo-oikeus tallettajien oikeuksiin likvidaatio- tai tervehdyttämismenettelyissä, sanotun kuitenkaan rajoittamatta kansallisessa lainsäädännössä talletusten vakuusjärjestelmille annettuja oikeuksia. Jos talletusten vakuusjärjestelmä maksaa korvaukset kriisinratkaisumenettelyn, muun muassa kriisinratkaisuvälineiden soveltamisen tai kriisinratkaisuvaltuuksien käyttämisen yhteydessä 11 artiklan mukaisesti, talletusten vakuusjärjestelmän on vaadittava asiaankuuluvalta luottolaitokselta suorittamiaan maksuja vastaava määrä. Vaatimusta on pidettävä samantasoisena kuin suojattuja talletuksia direktiivissä 2014/59/EU määriteltyjä tavanomaisia maksukyvyttömyysmenettelyjä sääntelevän kansallisen lainsäädännön mukaisesti.
3. Jäsenvaltiot voivat rajoittaa sen ajanjakson pituutta, jonka kuluessa tallettajat, joiden talletuksia ei ole korvattu talletusten vakuusjärjestelmästä tai tunnustettu siinä 8 artiklan 1 ja 3 kohdassa vahvistettujen määräaikojen kuluessa, voivat vaatia talletustensa korvaamista.
10 artikla
Talletusten vakuusjärjestelmien rahoittaminen
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että talletusten vakuusjärjestelmillä on käytössään asianmukaiset järjestelmät mahdollisten sitoumustensa määrittämiseksi. Talletusten vakuusjärjestelmien käytettävissä olevien rahoitusvarojen on oltava oikeassa suhteessa näihin sitoumuksiin.
Talletusten vakuusjärjestelmien on hankittava käytettävissä olevat rahoitusvarat kannatusmaksulla, joka sen jäsenten on maksettava vähintään vuosittain. Tämä ei estä hankkimasta lisärahoitusta muista lähteistä.
2. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että talletusten vakuusjärjestelmän käytettävissä olevien rahoitusvarojen on oltava tavoitetasoltaan vähintään 0,8 prosenttia sen jäsenten suojattujen talletusten määrästä viimeistään 3 päivänä heinäkuuta 2024.
Jos rahoituskyky jää tavoitetason alapuolelle, kannatusmaksujen maksamista jatketaan siihen asti, kun tavoitetaso on jälleen saavutettu.
Jos käytettävissä olevia rahoitusvaroja on ensimmäisen tavoitetason saavuttamisen jälkeen vähennetty alle kahteen kolmasosaan tavoitetasosta, säännöllinen kannatusmaksu on asetettava tasolle, joka mahdollistaa tavoitetason saavuttamisen kuuden vuoden kuluessa.
Säännöllisessä kannatusmaksussa on otettava asianmukaisesti huomioon suhdannevaihe sekä ne vaikutukset, joita myötäsyklisillä kannatusmaksuilla saattaa olla vuotuisten kannatusmaksujen vahvistamiseen tämän artiklan yhteydessä.
Jäsenvaltiot voivat pidentää ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettua alkuvaihetta enintään neljällä vuodella siinä tapauksessa, että talletusten vakuusjärjestelmästä suoritettujen maksujen kokonaismäärä on ylittänyt 0,8 prosenttia suojattujen talletusten määrästä.
3. Käytettävissä oleviin rahoitusvaroihin, jotka on otettava huomioon tavoitetason saavuttamiseksi, voi sisältyä maksusitoumukset. Maksusitoumusten kokonaisosuus ei saisi ylittää 30:tä prosenttia tämän artiklan mukaisesti hankittujen käytettävissä olevien rahoitusvarojen kokonaismäärästä.
EPV antaa tämän direktiivin johdonmukaisen soveltamisen varmistamiseksi maksusitoumuksia koskevat suuntaviivat.
4. Sen estämättä, mitä tämän artiklan 1 kohdassa säädetään, jäsenvaltio voi sen mukaisten velvoitteidensa täyttämiseksi hankkia käytettävissä olevat rahoitusvarat pakollisilla kannatusmaksuilla, joita luottolaitokset maksavat nykyisille jäsenvaltion alueelleen perustamille pakollisten kannatusmaksujen järjestelmille laitosten järjestelmäriskiin, maksukyvyttömyyteen ja kriisinratkaisuun liittyvien kustannusten kattamiseksi.
Talletusten vakuusjärjestelmä on oikeutettu määrään, joka vastaa kyseisten kannatusmaksujen määrää tämän artiklan 2 kohdassa säädettyyn tavoitetasoon saakka ja jonka jäsenvaltio viipymättä asettaa kyseisen talletusten vakuusjärjestelmän saataville käytettäväksi yksinomaan 11 artiklassa säädettyihin tarkoituksiin.
Talletusten vakuusjärjestelmä on oikeutettu tähän määrään ainoastaan, jos toimivaltainen viranomainen katsoo, että talletusten vakuusjärjestelmä ei kykene hankkimaan jäseniltään ylimääräisiä kannatusmaksuja, ja talletusten vakuusjärjestelmän on korvattava tämä määrä jäseniltään saamillaan kannatusmaksuilla 10 artiklan 1 ja 2 kohdan mukaisesti.
5. Direktiivin 2014/59/EU VII osaston mukaisiin kriisinratkaisun rahoitusjärjestelyihin tarkoitettuja rahoitusosuuksia, muun muassa käytettävissä olevia rahoitusvaroja, jotka on otettava huomioon kriisinratkaisun rahoitusjärjestelyjen tavoitetason saavuttamiseksi direktiivin 2014/59/EU 102 artiklan 1 kohdan mukaisesti, ei oteta huomioon tavoitetasoa laskettaessa.
6. Poiketen siitä, mitä 2 kohdassa säädetään, jäsenvaltiot voivat perustelluissa tapauksissa ja jos komissio sen hyväksyy, sallia vähimmäistavoitetason, joka on alhaisempi kuin tämän artiklan 1 kohdassa säädetty tavoitetaso, jos seuraavat edellytykset täyttyvät:
a)
alentaminen perustuu siihen oletukseen, että on epätodennäköistä, että merkittävä osuus saatavilla olevista rahoitusvaroista käytettäisiin toimenpiteisiin, joilla suojataan muita kuin 11 artiklan 2 ja 6 kohdassa tarkoitettuja suojattuja tallettajia; ja
b)
pankkiala, jolla talletusten vakuusjärjestelmiin kuuluvat luottolaitokset toimivat, on voimakkaasti keskittynyttä ja vähäisellä määrällä luottolaitoksia tai pankkiryhmiä on hallussaan suuri määrä varallisuutta ja niihin sovelletaan vakavaraisuusvalvontaa konsolidoidusti, jolloin maksukyvyttömyystapauksissa ne todennäköisesti joutuvat kokonsa vuoksi kriisinratkaisumenettelyyn.
Tarkistettu tavoitetaso ei saa olla alhaisempi kuin 0,5 prosenttia suojatuista talletuksista.
7. Talletusten vakuusjärjestelmän käytössä olevat varat on sijoitettava vähäriskisesti ja riittävän hajautetusti.
8. Jos talletusten vakuusjärjestelmän käytettävissä olevat rahoitusvarat eivät riitä korvausten maksamiseen tallettajille, kun talletuksia ei kyetä maksamaan, sen jäsenten on suoritettava ylimääräisiä kannatusmaksuja, jotka saavat olla enintään 0,5 prosenttia niiden suojatuista talletuksista kalenterivuotta kohden. Vakuusjärjestelmä voi poikkeuksellisissa olosuhteissa ja toimivaltaisen viranomaisen suostumuksella edellyttää korkeampia kannatusmaksuja.
Toimivaltainen viranomainen voi lykätä kokonaan tai osittain luottolaitoksen velvoitetta suorittaa ylimääräisiä kannatusmaksuja jälkikäteen talletusten vakuusjärjestelmiin, jos kannatusmaksut vaarantaisivat luottolaitoksen maksuvalmiuden tai maksukyvyn. Lykkäyksen saa myöntää enintään kuudeksi kuukaudeksi, mutta se voidaan uusia luottolaitoksen pyynnöstä. Tämän kohdan mukaisesti lykätyt kannatusmaksut on suoritettava sellaisena ajankohtana, jolloin maksu ei enää vaaranna luottolaitoksen maksuvalmiutta ja maksukykyä.
9. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että talletusten vakuusjärjestelmillä on käytössään asianmukaiset vaihtoehtoiset rahoitusjärjestelyt, joiden avulla ne voivat hankkia lyhyen aikavälin rahoitusta täyttääkseen niitä vastaan esitetyt vaatimukset.
10. Jäsenvaltioiden on ilmoitettava kunkin vuoden maaliskuun 31 päivään mennessä EPV:lle kulloisessakin jäsenvaltiossa olevien suojattujen talletusten määrä ja jäsenvaltioiden talletusten vakuusjärjestelmien käytettävissä olevien rahoitusvarojen määrä edellisen vuoden joulukuun 31 päivänä.
11 artikla
Varojen käyttö
1. Edellä 10 artiklassa tarkoitettuja rahoitusvaroja on käytettävä ensisijaisesti tämän direktiivin mukaisten korvausten maksamiseen tallettajille.
2. Talletusten vakuusjärjestelmän rahoitusvaroja on käytettävä luottolaitosten kriisinratkaisun rahoittamiseen direktiivin 2014/59/EU 109 artiklan edellytysten mukaisesti. Kriisinratkaisuviranomainen määrittää talletusten vakuusjärjestelmää kuultuaan määrän, joka on talletusten vakuusjärjestelmän vastattavana.
3. Jäsenvaltiot voivat sallia, että talletusten vakuusjärjestelmä käyttää saatavilla olevia rahoitusvaroja vaihtoehtoisiin toimenpiteisiin estääkseen luottolaitoksen maksukyvyttömyyden, jos seuraavat edellytykset täyttyvät:
a)
kriisinratkaisuviranomainen ei ole toteuttanut direktiivin 2014/59/EU 32 artiklan mukaisia kriisinratkaisutoimia;
b)
talletusten vakuusjärjestelmällä on käytössä asianmukaiset järjestelmät ja menettelyt vaihtoehtoisten toimenpiteiden valintaa ja täytäntöönpanoa ja asiaan liittyvien riskien seurantaa varten;
c)
toimenpiteiden kustannukset eivät ylitä talletusten vakuusjärjestelmän lakisääteisen tai sopimusperusteisen toimeksiannon täyttämisen kustannuksia;
d)
talletusten vakuusjärjestelmän käyttämät vaihtoehtoiset toimenpiteet on sidottu vakuutetulle luottolaitokselle asetettuihin ehtoihin, joihin kuuluu ainakin tehostetumpi riskivalvonta ja talletusten vakuusjärjestelmän laajennetut tarkistusoikeudet;
e)
talletusten vakuusjärjestelmän käyttämät vaihtoehtoiset toimenpiteet on sidottu vakuutetun luottolaitoksen tekemiin sitoumuksiin, jotta mahdollisuus käyttää suojattuja talletuksia varmistettaisiin;
f)
toimivaltainen viranomainen on vahvistanut arvioinnillaan talletusten vakuusjärjestelmään liittyneiden luottolaitosten kyvyn suorittaa tämän artiklan 5 kohdan mukaisia ylimääräisiä kannatusmaksuja.
Talletusten vakuusjärjestelmän on kuultava kriisinratkaisuviranomaista ja toimivaltaista viranomaista luottolaitokselle asetetuista toimenpiteistä ja ehdoista.
4. Tämän artiklan 3 kohdassa tarkoitettuja vaihtoehtoisia toimenpiteitä ei saa soveltaa, jos toimivaltainen viranomainen katsoo kriisinratkaisuviranomaista kuultuaan, että direktiivin 2014/59/EU 27 artiklan 1 kohdan mukaisia kriisinratkaisutoimia koskevat edellytykset täyttyvät.
5. Jos saatavilla olevia rahoitusvaroja käytetään tämän artiklan 3 kohdan mukaisesti, järjestelmään kuuluvien luottolaitosten on välittömästi toimitettava talletusten vakuusjärjestelmälle takaisin varat, jotka on käytetty vaihtoehtoisia toimenpiteitä varten, tarvittaessa ylimääräisinä kannatusmaksuina, jos:
a)
tallettajille on maksettava korvauksia ja talletusten vakuusjärjestelmän saatavilla olevat rahoitusvarat ovat alle kaksi kolmasosaa tavoitetasosta;
b)
käytettävissä olevat rahoitusvarat laskevat alle 25 prosentin tavoitetasosta.
6. Jäsenvaltiot voivat päättää, että saatavilla olevia rahoitusvaroja voidaan käyttää myös rahoittamaan toimenpiteitä, joilla säilytetään tallettajien mahdollisuus käyttää suojattuja talletuksia, varallisuuden ja velkojen sekä talletuskirjojen siirrot mukaan lukien, kansallisten maksukyvyttömyysmenettelyjen yhteydessä edellyttäen, että talletusten vakuusjärjestelmille aiheutuvat kustannukset eivät ylitä nettokorvauksen määrää suojatuille tallettajille asianomaisessa luottolaitoksessa.
12 artikla
Talletusten vakuusjärjestelmien välinen lainaaminen
1. Jäsenvaltiot voivat sallia, että talletusten vakuusjärjestelmät myöntävät vapaaehtoisesti luottoa toisille talletusten vakuusjärjestelmille unionin sisällä, jos seuraavat edellytykset täyttyvät:
a)
lainaa ottava talletusten vakuusjärjestelmä ei voi täyttää 9 artiklan 1 kohdasta johtuvia velvoitteitaan 10 artiklassa tarkoitettujen käytettävissä olevien rahoitusvarojen puutteen vuoksi;
b)
lainaa ottava talletusten vakuusjärjestelmä on turvautunut 10 artiklan 8 kohdassa tarkoitettuihin ylimääräisiin kannatusmaksuihin;
c)
lainaa ottava talletusten vakuusjärjestelmä sitoutuu oikeudellisesti siihen, että lainatut varat käytetään 9 artiklan 1 kohdan mukaisten vaatimusten täyttämiseen;
d)
lainaa ottava talletusten vakuusjärjestelmä ei ole jo velvollinen maksamaan takaisin tämän artiklan mukaista lainaa muille talletusten vakuusjärjestelmille;
e)
lainaa ottava talletusten vakuusjärjestelmä ilmoittaa pyydettyjen varojen määrän;
f)
lainan kokonaismäärä saa olla enintään 0,5 prosenttia lainaa ottavan talletusten vakuusjärjestelmän suojatuista talletuksista;
g)
lainaa ottava talletusten vakuusjärjestelmä tiedottaa asiasta viipymättä EPV:lle ja ilmoittaa, millä perusteilla tässä kohdassa säädetyt edellytykset täyttyvät ja kuinka suurta rahamäärää pyydetään.
2. Lainalle on asetettava seuraavat ehdot:
a)
Lainaa ottavan talletusten vakuusjärjestelmän on maksettava laina takaisin viiden vuoden kuluessa. Se voi maksaa lainan takaisin vuotuisina erinä. Korkoa peritään vasta silloin, kun laina maksetaan takaisin.
b)
Koroksi on asetettava vähintään Euroopan keskuspankin maksuvalmiusluoton korko laina-aikana.
c)
Lainaa antava talletusten vakuusjärjestelmä ilmoittaa EPV:lle alkuperäisen koron ja laina-ajan keston.
3. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että lainaa ottavan talletusten vakuusjärjestelmän perimät kannatusmaksut riittävät siihen, että lainattu määrä maksetaan takaisin ja tavoitetaso saavutetaan uudelleen mahdollisimman pian.
13 artikla
Talletusten vakuusjärjestelmiin suoritettavien kannatusmaksujen laskeminen
1. Edellä olevassa 10 artiklassa tarkoitetut talletusten vakuusjärjestelmiin suoritettavat kannatusmaksut perustuvat suojattujen talletusten määrään ja kyseiseen jäseneen kohdistuvan riskin suuruuteen.
Jäsenvaltiot voivat tarjota edullisempia kannatusmaksuja kansallisella lainsäädännöllä säädellyillä vähäriskisillä aloilla.
Jäsenvaltiot voivat päättää, että laitosten suojajärjestelmien jäsenet suorittavat talletusten vakuusjärjestelmiin pienempiä kannatusmaksuja.
Jäsenvaltiot voivat sallia, että keskuslaitokseen ja kaikkiin asetuksen (EU) N:o 575/2013 10 artiklan 1 kohdan mukaan tähän keskuslaitokseen pysyvästi kuuluviin luottolaitoksiin sovelletaan kokonaisuudessaan konsolidoinnin perusteella keskuslaitokselle ja siihen kuuluville laitoksille määriteltyä riskipainotusta.
Jäsenvaltiot voivat päättää, että luottolaitokset maksavat vähimmäissuuruisen kannatusmaksun niiden suojattujen talletusten määrästä riippumatta.
2. Talletusten vakuusjärjestelmät voivat käyttää omia riskiperusteisia menetelmiään jäsentensä niille suorittamien riskiperusteisten kannatusmaksujen määrittämiseksi ja laskemiseksi. Kannatusmaksujen laskeminen tapahtuu suhteessa jäsenten toimintariskiin ja siinä otetaan asianmukaisella tavalla huomioon eri liiketoimintamallien riskiprofiilit. Näissä menetelmissä voidaan ottaa huomioon myös taseen vastaavaa-puoli ja riski-indikaattorit, kuten omien varojen riittävyys, omaisuuserien laatu sekä maksuvalmius.
Toimivaltainen viranomainen hyväksyy kunkin menetelmän yhteistyössä nimetyn viranomaisen kanssa. Hyväksytyt menetelmät ilmoitetaan EPV:lle.
3. Tämän direktiivin johdonmukaisen soveltamisen varmistamiseksi EPV antaa 3 päivään heinäkuuta 2015 mennessä asetuksen (EU) N:o 1093/2010 16 artiklan mukaisia ohjeita täsmentääkseen talletusten vakuusjärjestelmään suoritettavien kannatusmaksujen laskemisessa käytettäviä menetelmiä tämän artiklan 1 ja 2 kohdan mukaisesti.
Menetelmään kuuluu erityisesti laskukaava, yksittäiset indikaattorit, jäsenten riskiluokat, riskiluokille annettavien riskipainotusten ylärajat sekä muita tarpeellisia osatekijöitä.
EPV tarkastelee talletusten vakuusjärjestelmien käyttämiä riskiperusteisia tai vaihtoehtoisia omaan riskiin perustuvia menetelmiä koskevia ohjeita viimeistään 3 päivänä heinäkuuta 2017 ja sen jälkeen ainakin viiden vuoden välein.
14 artikla
Unionissa tehtävä yhteistyö
1. Talletusten vakuusjärjestelmien piiriin kuuluvat niiden jäseninä olevien luottolaitosten muihin jäsenvaltioihin perustamien sivukonttoreiden tallettajat.
2. Korvauksen luottolaitosten toiseen jäsenvaltioon perustamien sivukonttoreiden tallettajille suorittaa vastaanottavan jäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmä kotijäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmän puolesta. Vastaanottavan jäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmä suorittaa korvaukset kotijäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmän ohjeiden mukaisesti. Vastaanottavan jäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmä ei ole vastuussa kotijäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmän ohjeiden mukaisesti suoritetuista toimista. Kotijäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmän on myönnettävä tarvittava rahoitus ennen korvauksen suorittamista ja korvattava vastaanottavan jäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmälle kaikki aiheutuneet kustannukset.
Vastaanottavan jäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmän on myös annettava kyseisille tallettajille tietoja kotijäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmän puolesta, ja sillä on oikeus vastaanottaa kyseisiltä tallettajilta kirjeenvaihtoa kotijäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmän puolesta.
3. Jos luottolaitoksen jäsenyys talletusten vakuusjärjestelmässä päättyy ja luottolaitos liittyy toiseen talletusten vakuusjärjestelmään, kannatusmaksut, jotka on maksettu jäsenyyden päättymistä edeltävien 12 kuukauden aikana, on siirrettävä kyseiseen toiseen talletusten vakuusjärjestelmään, 10 artiklan 8 kohdan mukaisia ylimääräisiä kannatusmaksuja lukuun ottamatta. Tätä ei sovelleta, jos luottolaitos on erotettu järjestelmästä 4 artiklan 5 kohdan nojalla.
Jos jokin luottolaitoksen toiminnoista siirretään toiseen jäsenvaltioon ja se näin siirtyy toiseen talletusten vakuusjärjestelmään, kannatusmaksut, jotka luottolaitos on maksanut siirtoa edeltävien 12 kuukauden aikana, on siirrettävä kyseiseen toiseen talletusten vakuusjärjestelmään, 10 artiklan 8 kohdan mukaisia ylimääräisiä kannatusmaksuja lukuun ottamatta.
4. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että kotijäsenvaltion talletusten vakuusjärjestelmät vaihtavat 4 artiklan 7, 8 ja 10 kohdassa tarkoitettuja tietoja vastaanottavan jäsenvaltion vastaavien järjestelmien kanssa. Tällöin sovelletaan mainitussa artiklassa asetettuja rajoituksia.
Jos luottolaitos aikoo siirtyä toiseen talletusten vakuusjärjestelmään tämän direktiivin mukaisesti, sen on ilmoitettava siitä vähintään kuusi kuukautta etukäteen. Luottolaitos on velvollinen tämän ajanjakson ajan maksamaan kannatusmaksuja alkuperäiselle talletusten vakuusjärjestelmälleen 10 artiklan mukaisesti sekä ennakko- että jälkirahoituksen osalta.
5. Jotta voidaan helpottaa talletusten vakuusjärjestelmien välistä tehokasta yhteistyötä ottaen erityisesti huomioon tämä artikla ja 12 artikla, talletusten vakuusjärjestelmillä tai tarvittaessa nimetyillä viranomaisilla on oltava voimassa olevat kirjalliset yhteistyösopimukset. Kyseisissä sopimuksissa on otettava huomioon 4 artiklan 9 kohdassa asetetut vaatimukset.
Nimetty viranomainen ilmoittaa sopimusten olemassaolosta ja sisällöstä EPV:lle, joka voi antaa niistä lausuntoja asetuksen (EU) N:o 1093/2010 34 artiklan mukaisesti. Jos nimetyt viranomaiset tai talletusten vakuusjärjestelmät eivät saa aikaan sopimusta tai jos sopimuksen tulkinnasta on erimielisyyttä, kumpikin osapuoli voi siirtää asian EPV:lle asetuksen (EU) N:o 1093/2010 19 artiklan mukaisesti, ja EPV toimii tuon artiklan mukaisesti.
Tällaisten sopimusten puuttuminen ei vaikuta 9 artiklan 1 kohdan mukaisiin tallettajien vaatimuksiin tai tämän artiklan 3 kohdan mukaisiin luottolaitosten vaatimuksiin.
6. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että käytössä on asianmukaisia menettelyjä, joiden avulla talletusten vakuusjärjestelmä voi jakaa tietoja ja pitää tehokkaasti yhteyttä muihin talletusten vakuusjärjestelmiin, niihin kuuluviin luottolaitoksiin sekä asiasta vastaaviin toimivaltaisiin ja nimettyihin viranomaisiin heidän omalla lainkäyttöalueellaan sekä tarvittaessa muissa maissa sijaitseviin virastoihin.
7. EPV ja toimivaltaiset ja nimetyt viranomaiset tekevät yhteistyötä keskenään ja käyttävät toimivaltuuksiaan tämän direktiivin säännösten ja asetuksen (EU) N:o 1093/2010 mukaisesti.
Jäsenvaltiot ilmoittavat komissiolle ja EPV:lle nimetyn viranomaisensa viimeistään 3 päivänä heinäkuuta 2015.
8. EPV tekee yhteistyötä Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksella (EU) N:o 1092/2010 (17) perustetun Euroopan järjestelmäriskikomitean (EJRK) kanssa talletusten vakuusjärjestelmiä koskevien järjestelmäriskien arvioimiseksi.
15 artikla
Kolmansiin maihin sijoittautuneiden luottolaitosten sivukonttorit
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että sellaisen luottolaitoksen, jonka kotipaikka on unionin ulkopuolella, sen alueelle perustamien sivukonttoreiden antama suoja on vastaava kuin tässä direktiivissä säädetty.
Jos suoja ei ole vastaavalla tasolla, jäsenvaltiot voivat säätää, jollei direktiivin 2013/36/EU 47 artiklan 1 kohdasta muuta johdu, että sellaisen luottolaitoksen perustamat sivukonttorit, jonka kotipaikka on unionin ulkopuolella, osallistuu niiden alueella voimassa olevaan talletusten vakuusjärjestelmään.
Suorittaessaan tämän kohdan ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettua varmistamista jäsenvaltioiden on ainakin tarkistettava, että tallettajilla on tässä direktiivissä säädetyn mukainen talletussuojan taso ja laajuus.
2. Kukin sellaisen luottolaitoksen perustama sivukonttori, jonka kotipaikka on unionin ulkopuolella ja joka ei ole jossakin jäsenvaltiossa toimivan talletusten vakuusjärjestelmän jäsen, antaa nykyisille tallettajille ja mahdollisille tallettajille kaikki asian kannalta merkitykselliset, vakuusjärjestelyitä koskevat tiedot, jotka koskevat talletuksia tuohon sivukonttoriin.
3. Edellä 2 kohdassa tarkoitettujen tietojen on oltava saatavilla kielellä, jonka tallettaja ja luottolaitos ovat sopineet tiliä avattaessa, tai sen jäsenvaltion yhdellä tai useammalla virallisella kielellä, jossa sivukonttori sijaitsee, kansallisessa lainsäädännössä esitetyllä tavalla, ja ne on laadittava selkeästi ja ymmärrettävästi.
16 artikla
Tallettajalle annettavat tiedot
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että luottolaitokset tarjoavat nykyisille ja mahdollisille tallettajille tietoja, joita nämä tarvitsevat yksilöimään ne talletusten vakuusjärjestelmät, johon laitos ja sen sivukonttorit kuuluvat unionissa. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että luottolaitokset ilmoittavat nykyisille ja mahdollisille tallettajille niistä tapauksista, joissa luottolaitos on erotettu talletusten vakuusjärjestelmästä.
2. Tallettajille on esitettävä 1 kohdassa tarkoitetut tiedot ennen talletusten vastaanottoa koskevan sopimuksen tekoa. Tallettajien on ilmoitettava saaneensa tiedot. Tällöin on käytettävä liitteessä I olevaa mallia.
3. Vahvistus siitä, että talletukset ovat suojakelpoisia, on esitettävä näiden tallettajien tiliotteissa, mukaan lukien viittaus liitteessä I olevaan tiedotteeseen. Tiedotteessa on ilmoitettava asianomaisen talletusten vakuusjärjestelmän verkkosivusto. Liitteessä I oleva tiedote on annettava tallettajalle ainakin kerran vuodessa.
Talletusten vakuusjärjestelmän verkkosivustolla on oltava tallettajien tarvitsemat tiedot, erityisesti tiedot, jotka koskevat tämän direktiivin mukaiseen talletussuojaan liittyviä menettelyjä ja ehtoja koskevia säännöksiä.
4. Edellä 1 kohdassa tarkoitettujen tietojen on oltava saatavilla kielellä, jonka tallettaja ja luottolaitos ovat sopineet tiliä avattaessa, tai sen jäsenvaltion yhdellä tai useammalla virallisella kielellä, jossa sivukonttori sijaitsee, kansallisessa lainsäädännössä esitetyllä tavalla.
5. Jäsenvaltioiden on rajoitettava 1, 2 ja 3 kohdassa tarkoitettujen tietojen käyttö mainostarkoituksiin pelkkään asialliseen mainintaan talletusten vakuusjärjestelmästä, jolla mainoksessa mainittu tuote taataan, sekä kansallisessa lainsäädännössä edellytettyihin lisätietoihin.
Nämä tiedot saattavat ulottua talletusten vakuusjärjestelmän toiminnan asialliseen kuvaukseen, mutta niissä ei saa olla mainintaa rajoittamattomasta talletussuojasta.
6. Jos on kyse sulautumisesta, tytäryhtiöiden muuttamisesta sivukonttoreiksi tai samankaltaisesta toimenpiteestä, tallettajille on ilmoitettava vähintään yhtä kuukautta ennen kuin toimenpide tulee voimaan, jollei toimivaltainen viranomainen anna lupaa lyhyemmälle määräajalle liikesalaisuuden tai rahoitusvakauden perusteella.
Tallettajille on annettava kolme kuukautta aikaa sulautumista, muuttamista tai samankaltaista toimenpidettä koskevasta ilmoituksesta lopettaa talletus tai siirtää se toiseen luottolaitokseen, mukaan lukien kaikki kertyneet korot ja edut, siltä osin kuin ne toimenpiteen ajankohtana ylittävät 6 artiklassa tarkoitetun talletussuojan, ilman seuraamuksia.
7. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että jos luottolaitos eroaa tai se erotetaan talletusten vakuusjärjestelmästä, eronneen tai erotetun luottolaitoksen on tiedotettava asiasta tallettajilleen kuukauden kuluessa.
8. Jos tallettaja käyttää verkkopankkia, tässä direktiivissä edellytetyt tiedot voidaan ilmoittaa sähköisesti. Tiedot on ilmoitettava kirjallisesti, jos tallettaja sitä pyytää.
17 artikla
Luettelo toimiluvan saaneista luottolaitoksista
1. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että ilmoittaessaan EPV:lle direktiiviin 2013/36/EU 20 artiklan 1 kohdan mukaisesti toimiluvista, toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava, minkä talletusten vakuusjärjestelmän jäsen kukin luottolaitos on.
2. Julkaistessaan ja päivittäessään luetteloa toimiluvan saaneista luottolaitoksista direktiiviin 2013/36/EU 20 artiklan 2 kohdan mukaisesti EPV ilmoittaa, minkä talletusten vakuusjärjestelmän jäsen kukin luottolaitos on.
18 artikla
Siirretyn säädösvallan käyttäminen
1. Komissiolle siirrettyä valtaa antaa delegoituja säädöksiä koskevat tässä artiklassa säädetyt edellytykset.
2. Siirretään komissiolle määräämättömäksi ajaksi valta antaa 6 artiklan 7 kohdassa tarkoitettuja delegoituja säädöksiä.
3. Euroopan parlamentti tai neuvosto voi milloin tahansa peruuttaa 6 artiklan 7 kohdassa tarkoitetun säädösvallan siirron. Peruuttamispäätöksellä lopetetaan tuossa päätöksessä mainittu säädösvallan siirto. Peruuttaminen tulee voimaan sitä päivää seuraavana päivänä, jona sitä koskeva päätös julkaistaan Euroopan unionin virallisessa lehdessä, tai jonakin myöhempänä, kyseisessä päätöksessä mainittuna päivänä. Peruuttamispäätös ei vaikuta jo voimassa olevien delegoitujen säädösten pätevyyteen.
4. Heti kun komissio on antanut delegoidun säädöksen, komissio antaa sen tiedoksi yhtäaikaisesti Euroopan parlamentille ja neuvostolle.
5. Edellä olevan 6 artiklan 7 kohdan nojalla annettu delegoitu säädös tulee voimaan ainoastaan, jos Euroopan parlamentti tai neuvosto ei ole kolmen kuukauden kuluessa siitä, kun asianomainen säädös on annettu tiedoksi Euroopan parlamentille ja neuvostolle, ilmaissut vastustavansa sitä tai jos sekä Euroopan parlamentti että neuvosto ovat ennen mainitun määräajan päättymistä ilmoittaneet komissiolle, että ne eivät vastusta säädöstä. Euroopan parlamentin tai neuvoston aloitteesta tätä määräaikaa jatketaan kolmella kuukaudella.
19 artikla
Siirtymäsäännökset
1. Jos tiettyihin luokkiin kuuluvia talletuksia tai muita välineitä ei enää suojata kokonaan tai osittain talletusten vakuusjärjestelmillä sen jälkeen, kun tämä direktiivi tai direktiivi 2009/14/EY on saatettu osaksi kansallista lainsäädäntöä, jäsenvaltiot voivat sallia, että nämä talletukset ja muut välineet, joilla on alkuperäinen erääntymispäivä, suojataan niiden alkuperäiseen erääntymispäivään saakka, jos ne on tehty tai merkitty ennen 2 päivää heinäkuuta 2014.
2. Jäsenvaltioiden on varmistettava, että tallettajat saavat tiedot talletuksista tai talletusten luokista tai muista välineistä, joita ei enää suojata talletusten vakuusjärjestelmällä 3 päivästä heinäkuuta 2015 lukien.
3. Ennen kuin tavoitetaso on saavutettu ensimmäistä kertaa, jäsenvaltiot voivat soveltaa 11 artiklan 5 kohdan toisessa alakohdassa tarkoitettuja kynnysarvoja suhteessa käytettävissä oleviin rahoitusvaroihin.
4. Poiketen 6 artiklan 1 kohdasta jäsenvaltiot, jotka 1 päivänä tammikuuta 2008 tarjosivat 100 000-300 000 euron talletussuojaa, voivat soveltaa uudelleen tuota korkeaa talletussuojaa 31 päivään joulukuuta 2018 asti. Tällöin luottolaitosten tavoitetaso ja kannatusmaksut sopeutetaan sen mukaisesti.
5. Komissio antaa viimeistään 3 päivänä heinäkuuta 2019 Euroopan parlamentille ja neuvostolle kertomuksen ja tarvittaessa säädösehdotuksen, jossa selvitetään, miten unionissa toimivat talletusten vakuusjärjestelmät voivat tehdä yhteistyötä eurooppalaisen järjestelmän kautta sellaisten riskien estämiseksi, jotka aiheutuvat rajatylittävästä toiminnasta, ja talletusten suojaamiseksi tällaisilta riskeiltä.
6. Komissio antaa EPV:n avustuksella Euroopan parlamentille ja neuvostolle viimeistään 3 päivänä heinäkuuta 2019 kertomuksen tämän direktiivin täytäntöönpanon edistymisestä. Kertomuksessa olisi käsiteltävä erityisesti seuraavia:
a)
tavoitetaso suojattujen talletusten perusteella arvioimalla pidätettävän prosenttimäärän asianmukaisuutta ottaen huomioon aiemmat luottolaitosten maksukyvyttömyydet unionissa;
b)
11 artiklan 3 kohdan mukaisesti käytettyjen vaihtoehtoisten toimenpiteiden vaikutus tallettajien suojaan ja johdonmukaisuus toiminnan hallitun keskeyttämisen kanssa pankkialalla;
c)
vaikutus pankkitoiminnan mallien monimuotoisuuteen;
d)
tallettajien nykyisen talletussuojan riittävyys;
e)
sitä, onko tässä alakohdassa tarkoitetut asiat käsitelty sellaisella tavalla, että säilytetään tallettajien suoja.
Viimeistään 3 päivänä heinäkuuta 2019 EPV raportoi komissiolle laskentamalleista ja niiden merkityksestä jäsenten toimintariskiin. EPV ottaa kertomuksessaan asianmukaisesti huomioon erilaisten liiketoimintamallien riskiprofiilit.
20 artikla
Saattaminen osaksi kansallista lainsäädäntöä
1. Jäsenvaltioiden on saatettava 1-4 artiklan, 5 artiklan 1 kohdan d-k alakohdan, 5 artiklan 2, 3 ja 4 kohdan, 6 artiklan 2-7 kohdan, 7 artiklan 4-9 kohdan, 8 artiklan 1, 2, 3, 5, 6, 7, ja 9 kohdan, 9 artiklan 2 ja 3 kohdan, 10-16 artiklan, 18 ja 19 artiklan ja liitteen I noudattamisen edellyttämät lait, asetukset ja hallinnolliset määräykset voimaan viimeistään 3 päivänä heinäkuuta 2015. Niiden on viipymättä toimitettava nämä säännökset kirjallisina komissiolle.
Jäsenvaltioiden on saatettava 8 artiklan 4 kohdan noudattamisen edellyttämät lait, asetukset ja hallinnolliset määräykset voimaan viimeistään 31 päivänä toukokuuta 2016.
Jos asianmukaiset viranomaiset perusteellisen tarkastelun jälkeen vahvistavat, että jokin talletusten vakuusjärjestelmä ei vielä pysty noudattamaan 13 artiklaa 3 päivään heinäkuuta 2015 mennessä, asianmukaiset lait, asetukset ja hallinnolliset määräykset on saatettava voimaan viimeistään 31 päivänä toukokuuta 2016.
Näissä jäsenvaltioiden antamissa säädöksissä on viitattava tähän direktiiviin tai niihin on liitettävä tällainen viittaus, kun ne julkaistaan virallisesti. Niissä on myös mainittava, että voimassa olevissa laeissa, asetuksissa ja hallinnollisissa määräyksissä olevat viittaukset tällä direktiivillä kumottuihin direktiiveihin on katsottava viittauksiksi tähän direktiiviin. Jäsenvaltioiden on säädettävä siitä, miten viittaukset ja maininta tehdään.
2. Jäsenvaltioiden on toimitettava tässä direktiivissä säännellyistä kysymyksistä antamansa keskeiset kansalliset säännökset kirjallisina komissiolle.
21 artikla
Kumoaminen
Kumotaan direktiivi 94/19/EY sellaisena kuin se on muutettuna liitteessä II luetelluilla direktiiveillä 4 päivästä heinäkuuta 2019, sanotun kuitenkaan rajoittamatta jäsenvaltioiden velvoitteita, jotka liittyvät määräaikoihin, joiden kuluessa jäsenvaltioiden on saatettava liitteessä II mainitut direktiivit osaksi kansallista lainsäädäntöä ja sovellettava niitä.
Viittauksia kumottuihin direktiiveihin pidetään viittauksina tähän direktiiviin liitteessä III olevan vastaavuustaulukon mukaisesti.
22 artikla
Voimaantulo
Tämä direktiivi tulee voimaan kahdentenakymmenentenä päivänä sen jälkeen, kun se on julkaistu Euroopan unionin virallisessa lehdessä.
Tämän direktiivin 5 artiklan 1 kohdan a, b ja c alakohtaa, 6 artiklan 1 kohtaa, 7 artiklan 1, 2 ja 3 kohtaa, 8 artiklan 8 kohtaa, 9 artiklan 1 kohtaa ja 17 artiklaa sovelletaan 4 päivästä heinäkuuta 2015.
23 artikla
Osoitus
Tämä direktiivi on osoitettu kaikille jäsenvaltioille.
Tehty Strasbourgissa 16 päivänä huhtikuuta 2014.