РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) № 448/2013 НА КОМИСИЯТА
от 15 май 2013 година
за установяване на процедура за определяне на референтна държава членка за лица, управляващи алтернативни инвестиционни фондове, със седалище извън ЕС съгласно Директива 2011/61/ЕС на Европейския парламент и на Съвета
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Директива 2011/61/ЕС на Европейския парламент и на Съвета от 8 юни 2011 г. относно лицата, управляващи алтернативни инвестиционни фондове, и за изменение на директиви 2003/41/ЕО и 2009/65/ЕО и на регламенти (ЕО) № 1060/2009 и (ЕС) № 1095/2010 (1), и по-специално член 37, параграф 14 от нея,
като има предвид, че:
(1)
В случаите, посочени в член 37, параграф 4, буква б), буква в), подточка i), буква д), буква е) и буква ж), подточка i) от Директива 2011/61/ЕС, повече от една държава членка може да бъде считана за възможна референтна държава членка на лице, управляващо алтернативни инвестиционни фондове (ЛУАИФ), със седалище извън ЕС (от трета държава), което желае да управлява алтернативни инвестиционни фондове (АИФ) от ЕС и/или предлага АИФ, управлявани от него в Съюза. В тези случаи ЛУАИФ от трета държава трябва да подаде искане до компетентните органи на тези държави членки, за да определи своята референтна държава членка. Искането следва да бъде придружено от съответната информация и документи, необходими за определяне на референтна държава членка за това ЛУАИФ.Съответните компетентни органи следва да приемат общо решение за определяне на референтна държава членка.За целта трябва да бъде установена процедура, която съответните компетентни органи да следват при определянето на референтна държава членка. Въпреки че компетентните органи на съответните държави членки носят съвместна отговорност за определянето на референтна държава членка, Европейският орган за ценни книжа и пазари (ЕОЦКП), установен с Регламент (ЕС) № 1095/2010 на Европейския парламент и на Съвета (2), следва да гарантира, че всички възможни референтни държави членки участват надлежно в процеса на вземането на това решение и следва да подпомага постигането на договореност.
(2)
Процедурата за определяне на референтна държава членка се различава от процедурата за кандидатстване за паспорт по Директива 2011/61/ЕС. След като бъде определена референтната държава членка, съответното ЛУАИФ от трета държава трябва да кандидатства за разрешително пред компетентния орган на тази държава членка, като следва същата процедура и при спазване на същите условия, с които трябва да се съобразят ЛУАИФ по членове 7 и 8 от Директива 2011/61/ЕС.
(3)
Директива 2011/61/ЕС задължава държавите членки, считано от 22 юли 2013 г., да прилагат законовите, подзаконовите и административните разпоредби, с които се транспонира директивата. Без да се засяга делегираният акт, изискван по член 67, параграф 6 от Директива 2011/61/ЕС, прилагането на настоящия регламент следователно се отлага за същата дата.
(4)
Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на Европейския комитет по ценни книжа,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Процедура за определяне на референтна държава членка от няколко възможни референтни държави членки
1. Когато лице от трета държава, управляващо алтернативен инвестиционен фонд (ЛУАИФ), желае да управлява алтернативни инвестиционни фондове (АИФ) от ЕС, без да ги предлага, или възнамерява да предлага управлявани от него АИФ в Съюза, подава искане за определяне на своята референтна държава членка в съответствие с член 37, параграф 4, втора алинея от Директива 2011/61/ЕС, това искане е в писмен вид и е адресирано до всеки от компетентните органи на държавите членки, които са възможни референтни държави членки. В искането се изброяват всички възможни референтни държави членки.
2. Искането от ЛУАИФ от трета държава включва информацията и документите, необходими за определянето на референтна държава членка.
3. В случая, посочен в член 37, параграф 4, буква б) от Директива 2011/61/ЕС, информацията и документите включват:
а)
указване на държавите членки, в които са установени АИФ, управлявани от ЛУАИФ от трета държава;
б)
указване на държавите членки, в които ЛУАИФ от трета държава управлява активи;
в)
сумите на активите, управлявани от ЛУАИФ от трета държава в различните държави членки.
4. В случая, посочен в член 37, параграф 4, буква в), подточка i) от Директива 2011/61/ЕС, информацията и документите включват:
а)
указване на държавата членка, в която е установен АИФ, управляван от ЛУАИФ от трета държава;
б)
указване на държавата членка, в която ЛУАИФ от трета държава, възнамерява да предлага АИФ.
5. В случаите, посочени в член 37, параграф 4, буква д) и буква ж), подточка i) от Директива 2011/61/ЕС, информацията и документите включват:
а)
указване на държавите членки, в които са установени АИФ, управлявани от ЛУАИФ от трета държава;
б)
описание на маркетинговата стратегия, с която може да се докаже намерението на ЛУАИФ от трета държава да предлага един или няколко АИФ в дадена държава членка или в няколко държави членки и да разработи ефективен маркетинг в определени държави членки, като се указва най-малко следното:
i)
държавите членки, в които дистрибуторите (и ЛУАИФ, в случай че само извършва дистрибуция) ще насърчават продажбата на дялове или акции от АИФ, управлявани от ЛУАИФ, включително делът от управляваните активи, който се очаква да се предлага в тези държави членки спрямо дяловете или акциите, предлагани в целия Съюз;
ii)
прогноза за очаквания брой целеви инвеститори, които са с място на установяване в държавите членки, в които ЛУАИФ възнамерява да предлага своите АИФ;
iii)
официалните езици на държавите членки, на които проспектът и документите за предлагане са били преведени или трябва да бъдат преведени;
iv)
разпределение на маркетинговите дейности в държавите членки, в които ЛУАИФ възнамерява да предлага своите АИФ, като се взема под внимание по-специално значимостта и честотата на рекламите и популяризаторската дейност.
6. Що се отнася до случая, посочен в член 37, параграф 4, буква e) от Директива 2011/61/ЕС, информацията и документите включват информацията, посочена в параграф 5, буква б) от настоящия член.
7. Незабавно и не по-късно от три работни дни след получаването на искането, посочено в параграф 1 от настоящия член, компетентните органи, към които се е обърнало ЛУАИФ от трета държава в качеството им на компетентни органи от възможни референтни държави, се свързват едни с други и с Европейския орган за ценни книжа и пазари (ЕОЦКП), за да решат дали други компетентни органи в Съюза са потенциално свързани в съответствие с член 37, параграф 4 от Директива 2011/61/ЕС.
По искане на ЕОЦКП компетентните органи незабавно предоставят на ЕОЦКП пълното съдържание на искането, направено от ЛУАИФ от трета държава.
8. Ако се реши, че е възможно участието и на други компетентни органи в Съюза, ЕОЦКП незабавно информира тези органи и предприема необходимото те да получат пълното искане на ЛУАИФ от трета държава.
9. Всеки от компетентните органи, участващи в процедурата, и ЕОЦКП може да поиска от ЛУАИФ от трета държава допълнителна важна информация и документи, необходими за определянето на референтна държава членка.
Искането за допълнителна информация или документи е в писмена форма, с посочени основания за неговото отправяне; то се съобщава едновременно на всички останали заинтересовани компетентни органи и на ЕОЦКП.
След като отправящият искането компетентен орган или ЕОЦКП получат допълнителната информация или документи, те незабавно изпращат тази информация или документация на всички останали заинтересовани органи и на ЕОЦКП - в зависимост от случая.
10. В срок от една седмица след получаването на искането, посочено в параграф 1, от компетентните органи, към които се е обърнало ЛУАИФ, или, когато е приложимо - от всеки друг компетентен орган в Съюза в съответствие с параграф 8, всички заинтересовани компетентни органи обменят помежду си и с ЕОЦКП становища във връзка с определянето на подходяща референтна държава членка.
11. Впоследствие всички компетентни органи съвместно определят референтната държава членка. Те правят това в срок от един месец след получаването на искането от страна на компетентните органи, избрани от ЛУАИФ от трета държава или, когато е приложимо, от друг компетентен орган в Съюза в съответствие с параграф 8.
Ако е поискана допълнителна информация, посоченият в първа алинея срок за определяне на референтна държава членка се удължава, за да бъде включен периодът между искането за допълнителна информация и документи, посочено в параграф 9, и получаването на такава информация или документи.
12. ЕОЦКП подпомага съответните компетентни органи и когато е необходимо, улеснява определянето на референтна държава членка в съответствие с член 31 от Регламент (ЕС) № 1095/2010.
13. Компетентният орган на държавата членка, която е определена за референтна държава членка, уведомява писмено и без излишно забавяне ЛУАИФ от трета държава за взетото решение.
14. В случай че отправящото искане ЛУАИФ от трета държава не бъде информирано в писмена форма в срок от седем дни от вземането на решение или съответните компетентни органи не са определили референтната държава членка в рамките на срока, посочен в параграф 11, първа алинея от настоящия член, отправящото искане ЛУАИФ от трета държава може да избере само своята референтна държава членка в съответствие с критериите, посочени в член 37, параграф 4, втора алинея от Директива 2011/61/ЕС.
ЛУАИФ от трета държава информира незабавно в писмена форма всички компетентни органи, към които първоначално се е обърнало, и ЕОЦКП за избора си на референтна държава членка.
15. Когато референтната държава членка, избрана от ЛУАИФ от трета държава, и референтната държава членка, определена от компетентните органи, са различни, съответните компетентни органи информират ЛУАИФ от трета държава за взетото решение - възможно най-бързо и не по-късно от два работни дни след като са били информирани за избора на ЛУАИФ съгласно параграф 14. В този случай меродавно е решението на компетентните органи.
Член 2
Влизане в сила
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент се прилага от 22 юли 2013 г.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 15 май 2013 година.
KOMISSION TÄYTÄNTÖÖNPANOASETUS (EU) N:o 448/2013,
annettu 15 päivänä toukokuuta 2013,
menettelyn vahvistamisesta EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion määrittämiseksi Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2011/61/EU nojalla
EUROOPAN KOMISSIO, joka
ottaa huomioon Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen,
ottaa huomioon vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajista ja direktiivien 2003/41/EY ja 2009/65/EY sekä asetuksen (EY) N:o 1060/2009 ja (EU) N:o 1095/2010 muuttamisesta 8 päivänä kesäkuuta 2011 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2011/61/EU (1) ja erityisesti sen 37 artiklan 14 kohdan,
sekä katsoo seuraavaa:
(1)
Direktiivin 2011/61/EU 37 artiklan 4 kohdan b alakohdassa, c alakohdan i alakohdassa, e ja f alakohdassa sekä g alakohdan i alakohdassa tarkoitetuissa tilanteissa sellaisen EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan, joka aikoo hoitaa EU:hun sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja ja/tai markkinoida hoitamiaan vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa, mahdollisia viitejäsenvaltioita voi olla useampia kuin yksi. Tällaisissa tapauksissa EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on toimitettava pyyntö kyseisten jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille viitejäsenvaltionsa määrittämistä varten. Pyyntöön olisi liitettävä kaikki merkitykselliset tiedot ja asiakirjat, jotka ovat tarpeen kyseisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan viitejäsenvaltion määrittämiseksi. Asianomaisten toimivaltaisten viranomaisten olisi tehtävä yhteinen päätös viitejäsenvaltion määrittämiseksi. On vahvistettava menettely, jota asianomaisten toimivaltaisten viranomaisten on noudatettava viitejäsenvaltion määrittämisessä. Vaikka kyseisten jäsenvaltioiden toimivaltaiset viranomaiset ovat yhdessä vastuussa viitejäsenvaltion nimeämisestä, Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksella (EU) N:o 1095/2010 (2) perustetun Euroopan arvopaperimarkkinaviranomaisen (EAMV) olisi varmistettava, että kaikki mahdolliset viitejäsenvaltiot ovat asianmukaisesti mukana päätöksenteossa, ja sen olisi myös avustettava sopimukseen pääsemisessä.
(2)
Viitejäsenvaltion määrittämisessä noudatettava menettely eroaa menettelystä, jota noudatetaan passin hakemisessa direktiivin 2011/61/EU nojalla. Kun viitejäsenvaltio on määritetty, EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on haettava toimilupaa kyseisen jäsenvaltion toimivaltaiselta viranomaiselta noudattaen samaa menettelyä ja samoja edellytyksiä, joita sovelletaan vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajiin direktiivin 2011/61/EU 7 ja 8 artiklan nojalla.
(3)
Jäsenvaltiot velvoitetaan direktiivillä 2011/61/EU soveltamaan 22 päivästä heinäkuuta 2013 lakeja, asetuksia ja hallinnollisia määräyksiä, joilla mainittu direktiivi saatetaan osaksi kansallista lainsäädäntöä. Sen estämättä, mitä direktiivin 2011/61/EU 67 artiklan 6 kohdassa edellytetyssä delegoidussa säädöksessä säädetään, myös tämän asetuksen soveltamista lykätään samaan päivämäärään.
(4)
Tässä asetuksessa säädetyt toimenpiteet ovat Euroopan arvopaperikomitean lausunnon mukaiset,
ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN ASETUKSEN:
1 artikla
Menettely, jota noudatetaan viitejäsenvaltion määrittämisessä useiden mahdollisten viitejäsenvaltioiden joukosta
1. Jos EU:n ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja, joka aikoo hoitaa EU:hun sijoittautuneita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja markkinoimatta niitä tai aikoo markkinoida hoitamiaan vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja unionissa, toimittaa pyynnön viitejäsenvaltionsa määrittämiseksi direktiivin 2011/61/EU 37 artiklan 4 kohdan toisen alakohdan nojalla, kyseinen pyyntö on laadittava kirjallisena ja osoitettava kaikkien niiden jäsenvaltioiden toimivaltaisille viranomaisille, jotka ovat mahdollisia viitejäsenvaltioita. Pyynnössä on lueteltava kaikki mahdolliset viitejäsenvaltiot.
2. EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan pyynnössä on oltava kaikki tiedot ja asiakirjat, jotka ovat tarpeen viitejäsenvaltion määrittämiseksi.
3. Direktiivin 2011/61/EU 37 artiklan 4 kohdan b alakohdassa tarkoitetussa tilanteessa tällaisissa tiedoissa ja asiakirjoissa on oltava
a)
ilmoitus jäsenvaltioista, joihin EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitamat vaihtoehtoiset sijoitusrahastot ovat sijoittautuneet;
b)
ilmoitus jäsenvaltioista, joissa EU:n ulkopuolelle sijoittautuneet vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajat hoitavat varoja;
c)
EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan eri jäsenvaltioissa hoitamien varojen määrät.
4. Direktiivin 2011/61/EU 37 artiklan 4 kohdan c alakohdan i alakohdassa tarkoitetussa tilanteessa tällaisissa tiedoissa ja asiakirjoissa on oltava
a)
ilmoitus jäsenvaltiosta, johon EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitama vaihtoehtoinen sijoitusrahasto on sijoittautunut;
b)
ilmoitus jäsenvaltiosta, jossa EU:n ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida vaihtoehtoista sijoitusrahastoa.
5. Direktiivin 2011/61/EU 37 artiklan 4 kohdan e alakohdan ja g alakohdan i alakohdassa tarkoitetussa tilanteessa tällaisissa tiedoissa ja asiakirjoissa on oltava
a)
ilmoitus jäsenvaltioista, joihin EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitamat vaihtoehtoiset sijoitusrahastot ovat sijoittautuneet;
b)
kuvaus markkinointistrategiasta, jolla voidaan osoittaa, että EU:n ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida tiettyä vaihtoehtoista sijoitusrahastoa tai useita vaihtoehtoisia sijoitusrahastoja tietyssä jäsenvaltiossa tai useammissa jäsenvaltioissa ja että se aikoo tosiasiallisesti harjoittaa markkinointia tietyissä jäsenvaltioissa, ja jossa ilmoitetaan vähintään seuraavat:
i)
jäsenvaltiot, joissa jakelijat (ja vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja, jos se aikoo huolehtia jakelusta itse) aikovat pitää myynnissä vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan hoitamien vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen osuuksia tai osakkeita, mukaan lukien hoidettujen varojen odotettavissa oleva osuus unionissa myynnissä pidettävien osuuksien ja osakkeiden kokonaismäärästä;
ii)
arvio niiden kohderyhmään kuuluvien sijoittajien odotettavissa olevasta määrästä, joiden kotipaikka sijaitsee jäsenvaltioissa, joissa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida vaihtoehtoisia sijoitusrahastojaan;
iii)
jäsenvaltioiden viralliset kielet, joille tarjous- ja myynninedistämisasiakirjat on käännetty tai on tarkoitus kääntää;
iv)
markkinointitoiminnan jakautuminen niihin jäsenvaltioihin, joissa vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja aikoo markkinoida vaihtoehtoisia sijoitusrahastojaan, ottaen huomioon erityisesti mainosten ja markkinointitilaisuuksien näkyvyys ja tiheys.
6. Direktiivin 2011/61/EU 37 artiklan 4 kohdan f alakohdassa tarkoitetussa tilanteessa tällaisissa tiedoissa ja asiakirjoissa on oltava tämän artiklan 5 kohdan b alakohdassa säädetyt tiedot.
7. Toimivaltaisten viranomaisten, joihin EU:n ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on ollut yhteydessä mahdollisina viitejäsenvaltioiden toimivaltaisina viranomaisina, on välittömästi tämän artiklan 1 kohdassa tarkoitetun pyynnön vastaanottamisen jälkeen ja viimeistään kolmen työpäivän kuluttua pyynnön vastaanottamisesta otettava yhteyttä toisiinsa ja Euroopan arvopaperimarkkinaviranomaiseen, jäljempänä ’EAMV’, tehdäkseen päätökseen siitä, voiko asia mahdollisesti koskea direktiivin 2011/61/EU 37 artiklan 4 kohdan nojalla myös muita unionin toimivaltaisia viranomaisia.
Toimivaltaisten viranomaisten on välittömästi toimitettava EAMV:lle sen pyynnöstä EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan pyyntö täydellisenä.
8. Jos päätetään, että asia voi koskea myös muita unionin toimivaltaisia viranomaisia, EAMV:n on ilmoitettava asiasta välittömästi kyseisille viranomaisille ja varmistettava, että EU:n ulkopuolisen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan pyyntö toimitetaan niille täydellisenä.
9. Kaikki menettelyyn osallistuvat toimivaltaiset viranomaiset ja EAMV voivat pyytää EU:n ulkopuolelle sijoittautuneelta vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalta asiaa koskevia lisätietoja ja -asiakirjoja, jotka ovat tarpeen viitejäsenvaltion määrittämiseksi.
Tällainen lisätieto- tai -asiakirjapyyntö on esitettävä kirjallisena, se on perusteltava ja se on annettava samaan aikaan tiedoksi kaikille muille asianomaisille toimivaltaisille viranomaisille ja EAMV:lle.
Kun pyynnön esittänyt toimivaltainen viranomainen tai EAMV on vastaanottanut lisätiedot tai -asiakirjat, pyynnön esittäneen viranomaisen on toimitettava tiedot tai asiakirjat välittömästi kaikille muille asianomaisille viranomaisille ja tapauksen mukaan EAMV:lle.
10. Yhden viikon kuluessa siitä, kun toimivaltaiset viranomaiset, joihin vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja on ollut yhteydessä, tai tarvittaessa 8 kohdan mukaiset muut unionin toimivaltaiset viranomaiset ovat vastaanottaneet 1 kohdassa tarkoitetun pyynnön, kaikkien asianomaisten toimivaltaisten viranomaisten on toimitettava toisilleen ja EAMV:lle lausunto asianmukaisen viitejäsenvaltion määrittämisestä.
11. Tämän jälkeen kaikki toimivaltaiset viranomaiset määrittävät yhdessä viitejäsenvaltion. Määrittäminen on suoritettava viimeistään kuukauden kuluttua siitä, kun EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan yksilöimät toimivaltaiset viranomaiset tai tarvittaessa 8 kohdan mukaiset unionin muut toimivaltaiset viranomaiset ovat vastaanottaneet pyynnön.
Jos pyydetään lisätietoja, ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettua määräaikaa on pidennettävä siten, että se sisältää jakson, joka alkaa 9 kohdassa tarkoitetun lisätieto- ja -asiakirjapyynnön esittämisestä ja päättyy kyseisien tietojen tai asiakirjojen vastaanottamiseen.
12. EAMV avustaa asianomaisia toimivaltaisia viranomaisia ja tarvittaessa helpottaa asetuksen (EU) N:o 1095/2010 31 artiklan nojalla viitejäsenvaltion määrittämistä.
13. Viitejäsenvaltioksi määritetyn jäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava määrittämisestä viipymättä kirjallisesti EU:n ulkopuolelle sijoittautuneelle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle.
14. Jos pyynnön esittäneelle EU:n ulkopuolelle sijoittautuneelle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle ei anneta kirjallista ilmoitusta seitsemän päivän kuluessa määrittämisestä tai asianomaiset toimivaltaiset viranomaiset eivät ole määrittäneet viitejäsenvaltiota tämän artiklan 11 kohdan ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettuun määräaikaan mennessä, pyynnön esittänyt EU:n ulkopuolelle sijoittautunut vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitaja voi valita viitejäsenvaltionsa itse direktiivin 2011/61/EU 37 artiklan 4 kohdan toisessa alakohdassa vahvistettujen perusteiden mukaan.
EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan on ilmoitettava kirjallisesti viitejäsenvaltion valinnastaan välittömästi kaikille toimivaltaisille viranomaisille, joihin se oli ottanut alun perin yhteyttä, ja EAMV:lle.
15. Jos EU:n ulkopuolelle sijoittautuneen vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan valitsema viitejäsenvaltio ja toimivaltaisten viranomaisten määrittämä viitejäsenvaltio ovat erit, asianomaisten toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava EU:n ulkopuolelle sijoittautuneelle vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajalle määrittämisestä mahdollisimman pian, kuitenkin viimeistään kahden työpäivän kuluttua siitä, kun vaihtoehtoisten sijoitusrahastojen hoitajan tekemästä valinnasta on ilmoitettu niille 14 kohdan mukaisesti. Tässä tapauksessa etusijalle on asetettava määritetty viitejäsenvaltio.
2 artikla
Voimaantulo
Tämä asetus tulee voimaan kahdentenakymmenentenä päivänä sen jälkeen, kun se on julkaistu Euroopan unionin virallisessa lehdessä.
Tätä asetusta sovelletaan 22 päivästä heinäkuuta 2013.
Tämä asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, ja sitä sovelletaan sellaisenaan kaikissa jäsenvaltioissa.
Tehty Brysselissä 15 päivänä toukokuuta 2013.