ДЕЛЕГИРАН РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 153/2013 НА КОМИСИЯТА
от 19 декември 2012 година
за допълване на Регламент (ЕС) № 648/2012 на Европейския парламент и на Съвета по отношение на регулаторните технически стандарти относно изискванията към централните контрагенти
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид становището на Европейската централна банка (1),
като взе предвид Регламент (ЕС) № 648/2012 на Европейския парламент и на Съвета от 4 юли 2012 г. относно извънборсовите деривати, централните контрагенти и регистрите на трансакции (2), и по-специално член 25, параграф 8, член 26, параграф 9, член 29, параграф 4, член 34, параграф 3, член 41, параграф 5, член 42, параграф 5, член 44, параграф 2, член 45, параграф 5, член 46, параграф 3, член 47, параграф 8 и член 49, параграф 4 от него,
като има предвид, че:
(1)
Разпоредбите от настоящия регламент са тясно свързани помежду си, тъй като се отнасят до организационните изисквания, в т.ч. съхраняването на данни и непрекъснатостта на стопанската дейност, и пруденциалните изисквания, в т.ч. по отношение на допълнителните обезпечения, гаранционния фонд, механизмите за контрол на ликвидния риск, каскадния принцип при неизпълнение, обезпеченията, инвестиционната политика, преразглеждането на модели, стрес тестове и бек тестове. С оглед на съгласуването на посочените разпоредби, които следва да влязат в сила едновременно, и на осигуряването на възможност за цялостен поглед и лесен достъп до тях за лицата, които трябва да спазват произтичащите от тях задължения, е желателно всички регулаторни технически стандарти, изисквани съгласно дял III и дял IV от Регламент (ЕС) № 648/2012, да бъдат включени в един регламент.
(2)
С оглед на глобалния характер на финансовите пазари настоящият регламент следва да вземе предвид издадените от Комитета по платежни и сетълмент системи и Международната организация на комисиите по ценни книжа принципи по отношение на пазарните инфраструктури (по-долу „Принципи на КПСС - МОКЦК“), които служат като световен еталон за регулаторните изисквания към централните контрагенти (по-долу „ЦК“).
(3)
За да бъдат гарантирани сигурността и стабилността на ЦК при всякакви пазарни условия, е от основно значение ЦК да приемат процедури за разумно управление на риска, надлежно обхващащи всички рискове, на които те са или може да бъдат изложени. В тази връзка стандартите за управление на риска, прилагани на практика от ЦК, следва да бъдат по-строги от посочените в настоящия регламент, ако това се счита за целесъобразно с оглед управлението на риска.
(4)
За да бъдат ясно установени ограниченият брой произхождащи от Регламент (ЕС) № 648/2012 концепции, както и за да бъдат определени техническите понятия, необходими за разработването на настоящия технически стандарт, е необходимо да бъдат определени няколко понятия.
(5)
Важно е да се гарантира, че признатите ЦК от трета държава не нарушават нормалното функциониране на пазарите в Съюза. За целта е особено важно да бъде гарантирано, че признатите ЦК не са в състояние да занижат своите изисквания по отношение на управлението на риска под стандартите на Съюза, което може да създаде предпоставки за регулаторен арбитраж. Информацията, която трябва да се предостави на ЕОЦКП във връзка с признаването на ЦК от трета държава, следва да позволи на ЕОЦКП да прецени дали въпросният ЦК отговаря изцяло на пруденциалните изисквания, приложими в тази трета държава. Освен това с определянето на еквивалентността от страна на Комисията следва да се гарантира, че законовите и подзаконовите разпоредби на третата държава са еквивалентни на всяка от разпоредбите по дял IV от Регламент (ЕС) № 648/2012 и по настоящия регламент.
(6)
За да се осигури подходящо равнище на защита на инвеститорите, при признаването на ЦК от трета държава Европейският орган за ценни книжа и пазари (по-долу „ЕОЦКП“) може да изиска допълнителна информация освен строго необходимата за установяване дали са изпълнени условията по Регламент (ЕС) № 648/2012.
(7)
Компетентният орган на третата държава извършва текуща оценка дали ЦК от тази трета държава спазва изцяло пруденциалните изисквания на третата държава. С информацията, която подалият заявление ЦК от трета държава трябва да предостави на ЕОЦКП, не би следвало да се цели дублиране на оценката на компетентния орган на третата държава, а да се гарантира, че ЦК е обект на ефективен надзор и правоприлагане в съответната трета държава и по този начин да се осигури висока степен на защита на инвеститорите.
(8)
За да може ЕОЦКП да извърши цялостна оценка, информацията, предоставена от подалия заявление ЦК от трета държава, следва да бъде допълнена от информацията, необходима за оценяване на ефективността на текущия надзор, изпълнителните правомощия и действията, предприети от компетентния орган на третата държава. Тази информация следва да се предоставя в рамките на споразумение за сътрудничество, установено в съответствие с Регламент (ЕС) № 648/2012. Това споразумение за сътрудничество следва да гарантира, че ЕОЦКП бива своевременно информиран за всички надзорни мерки или действия по правоприлагане, предприети спрямо подалия заявление ЦК от трета държава, за всяка промяна на условията, при които на съответния ЦК е било предоставено разрешение, както и относно всяка актуализация на информацията, която ЦК е предоставил първоначално в процеса на признаване.
(9)
Изискванията по Регламент (ЕС) № 648/2012 относно йерархичната структура на отчитане на вътрешния риск трябва да бъдат допълнително уточнени с оглед прилагане на рамка за управление на риска, която включва структурата, правата и отговорностите на вътрешния процес по управление на риска. В правилата за управление следва да бъдат отчитани различните режими на дружествено право в Съюза, за да се гарантира стабилната нормативна уредба за дейността на ЦК.
(10)
Ролята и отговорностите на функцията по проверка на съответствието на ЦК следва да бъдат уточнени, за да се гарантира, че ЦК прилага необходимите процедури за съблюдаване на настоящия регламент, Регламент (ЕС) № 648/2012 и Регламент за изпълнение (ЕС) № 1249/2012 на Комисията (3).
(11)
Необходимо е ясно да се определят отговорностите на ръководния съвет и висшия ръководен състав, както и да се определят минимални изисквания за дейността на ръководния съвет, за да се гарантира, че организационната структура на ЦК му позволява да изпълнява неговите задачи и дейности по последователен и организиран начин. За гарантиране на отчетността е необходимо също да се установи ясна и пряка йерархична структура на отчитане.
(12)
С цел да се гарантира стабилното и разумно управление на ЦК е важно неговата политика за възнагражденията да не насърчава поемането на прекомерни рискове. Политиката за възнагражденията ще доведе до желаните последствия, ако тя бъде целесъобразно контролирана и преразглеждана от ръководния съвет, който следва да създаде специален комитет, надлежно следящ за изпълнението на политиката за възнагражденията.
(13)
За да се гарантира, че ЦК разполагат с човешките ресурси, необходими за изпълнението на всички техни задължения, че те са отговорни за изпълнението на своите дейности и че компетентните органи разполагат със съответните точки за контакт в рамките на поднадзорните им ЦК, ЦК следва да назначат поне директор по управление на риска, директор по проверка на съответствието и директор по технологиите
(14)
ЦК следва целесъобразно да оценяват и контролират доколко членовете на ръководния съвет, участващи в ръководните органи на различни дружества, могат да попаднат в конфликт на интереси както в рамките, така и извън групата на ЦК. Членовете на ръководния съвет не следва да бъдат възпрепятствани да участват в ръководни органи, освен когато това поражда конфликти на интереси.
(15)
За постигането на ефективна одитна функция ЦК следва да определи отговорностите и йерархичната структура на отчитане на своите вътрешни одитори, за да се гарантира, че съответните въпроси биват своевременно отнасяни до ръководния съвет на ЦК и компетентните органи. При установяването и поддържането на функцията по вътрешен одит следва ясно да бъдат определени нейната мисия, независимост и обективност, обхват и отговорност, правомощия, отчетност и стандарти на работа.
(16)
С оглед ефективното изпълнение на задълженията си съответният компетентен орган следва да разполага с достъп до цялата информация, необходима да се установи дали ЦК съблюдава условията на неговото разрешение. Тази информация следва да бъде своевременно предоставяна от ЦК.
(17)
Съхраняваните от ЦК данни следва да предоставят цялостна представа за кредитните експозиции на ЦК към клиринговите членове и да позволяват текущ мониторинг на произтичащия системен риск. Тези данни следва да позволяват на компетентните органи, ЕОЦКП и съответните членове на Европейската система на централните банки (по-долу „ЕСЦБ“) да пресъздадат по подходящ начин клиринговия процес с цел да се оцени съответствието му с регулаторните изисквания, включително изискванията за отчитане. Съхраняваните данни са полезни и за ЦК с оглед спазване на регулаторните изисквания и задължения към клиринговите членове, както и при съдебни спорове.
(18)
Данните, отчитани от ЦК пред регистрите на трансакции, следва да бъдат съхранявани, за да могат компетентните органи да проверят дали ЦК спазват задължението за отчетност, установено в Регламент (ЕС) № 648/2012, и да получат лесен достъп до информацията, която не може да бъде намерена в регистрите на трансакции.
(19)
По отношение на изискването за съхраняване на данни за сделките следва да се прилагат понятията, използвани при предвиденото в член 9 от Регламент (ЕС) № 648/2012 задължение за отчетност, с което да се гарантира целесъобразното отчитане от страна на ЦК.
(20)
С оглед осигуряване непрекъснатостта на стопанската дейност при смущения алтернативният обработвателен център на ЦК следва да бъде достатъчно отдалечен и географски обособен от основния център, така че да не бъде засегнат от същото катастрофично събитие, което би могло да причини спирането на функциите на основния център. Необходимо е да бъдат подготвени сценарии, с помощта на които да се анализира въздействието от кризисни събития върху основните услуги, включително сценарии, които предвиждат спирането на функциите на системите вследствие на природно бедствие. Тези анализи следва да подлежат на периодичен преглед.
(21)
Като част от системно значимата инфраструктура на финансовите пазари ЦК следва да могат да възстановят основните си функции в рамките на два часа, като в идеалния случай техните резервни системи трябва да започнат обработката на данни непосредствено след настъпването на инцидент. ЦК следва също така да гарантират с много висока степен на вероятност, че няма да бъдат загубени данни.
(22)
При неизпълнение от страна на клирингов член е важно останалите участници на пазара да не понесат значителни загуби. Следователно посредством допълнителните обезпечения, предоставени от неизправната страна, ЦК трябва да осигурят най-малко покритието на съответната част от евентуалните загуби, които ЦК биха претърпели в рамките на процеса по приключване на вземането. Правилата следва да определят минималния процент, който допълнителните обезпечения следва да покриват за различните класове финансови инструменти. Освен това ЦК следва да прилагат принципи, позволяващи равнищата на допълнително обезпечаване да бъдат целесъобразно адаптирани според характеристиките на всеки финансов инструмент или портфейл, по отношение на който извършват клиринг.
(23)
Съществуването на силно конкурентна среда не следва да е причина за ЦК да намаляват допълнителното обезпечаване до равнища, които застрашават тяхната сигурност. Поради това при изчисляването на допълнителното обезпечение следва да се спазват специфични изисквания по отношение на неговите основни компоненти. В този смисъл допълнителните обезпечения следва да са съобразени с всички възможни пазарни условия, в т.ч. периоди на сътресения.
(24)
Следва да бъдат установени правила за определяне на подходящия процент и времевите хоризонти за периода на ликвидация и изчисляването на променливостта за минали периоди. Въпреки това, за да бъде гарантирано, че ЦК управляват надлежно риска, на който са изложени, е желателно да не се посочва подходът, който ЦК следва да предприеме за изчисляване на изискваното допълнително обезпечение по тези параметри. По същите причини ЦК не следва да бъдат възпрепятствани да използват различни надеждни методологични подходи за допълнително обезпечаване на ниво портфейл. Те следва да могат да прилагат методи, основани на корелациите между ценовия риск на финансовия инструмент или набора от финансови инструменти, по отношение на които те осъществяват клиринг, както и други подходящи методи, основани на еквивалентни статистически зависимости.
(25)
Когато се определя времевият период, през който ЦК е изложен на пазарен риск, свързан с управлението на позицията на неизправната страна, ЦК следва да отчете съответните характеристики на финансови инструменти или портфейли, за които е осъществил клиринг, например степента на ликвидност и размера на позицията или нейната концентрация. ЦК следва да направи предпазлива оценка на времето, необходимо за цялостното приключване на позицията на неизправната страна след привличането на последното допълнително обезпечение, размера на позицията и нейната концентрация.
(26)
За да не се дестабилизира или влошава финансовата обстановка, ЦК следва, доколкото е възможно, да прилага далновидни методологии по отношение на допълнителните обезпечения, които ограничават вероятност от проциклични промени в изискванията за допълнително обезпечение, без това да нарушава устойчивостта на ЦК.
(27)
При извънборсовите деривати е обикновено оправдано използването на по-голям доверителен интервал, тъй като при тях ценообразуването може да бъде по-ненадеждно, а данните за минали периоди, на които се основават приблизителните оценки на експозицията - по-ограничени. ЦК може да извършват клиринг на извънборсови деривати, които не са засегнати от тези фактори и чиито характеристики на риска съвпадат с тези на борсово търгуваните деривати, като те следва да могат да извършват последователен клиринг на тези продукти независимо от метода на изпълнение.
(28)
Подходящото определение на екстремни, но реалистични пазарни условия представлява основен елемент от управлението на риска на ЦК. С оглед актуализирането на рамката за управление на риска на ЦК понятието екстремни, но реалистични пазарни условия не следва да се разглежда статично, а по-скоро като явление, което се променя с течение на времето и се различава за отделните пазари. Един пазарен сценарий може да бъде екстремен, но реалистичен за даден ЦК и същевременно да не бъде от голямо значение за друг ЦК. ЦК следва да изгради устойчива вътрешна рамка за определяне на пазарите, във връзка с които е изложен на риск, и да прилага общ минимален набор от стандарти за определяне на екстремните, но реалистични условия на всеки от определените пазари. Той следва също така да разгледа обективно възможността за настъпване на едновременни сътресения на няколко пазара.
(29)
За да бъде осигурено наличието на подходящи и надеждни правила за управление, използваната от ЦК рамка за установяване на екстремни, но реалистични пазарни условия следва да бъде обсъдена от комитета за управление на риска и одобрена от ръководния съвет. Тя следва да подлежи най-малко веднъж годишно на преглед, резултатите от който биват обсъдени от комитета за управление на риска и след това представени пред ръководния съвет. Прегледът следва да гарантира, че промените в мащаба и концентрацията на експозициите на ЦК, както и тенденциите на пазарите, на които той оперира, са отразени в определението на екстремни, но реалистични пазарни условия. Този преглед обаче не следва да замества оценката, която ЦК текущо извършва на адекватността на своя гаранционен фонд съобразно променящите се пазарни условия.
(30)
За да се осигури ефективното управление на техния ликвиден риск, от ЦК следва да се изисква да изградят рамка за управление на ликвидния риск. Въпросната рамка следва да зависи от естеството на задълженията на ЦК и да обхваща инструментите, с които той разполага за оценка на своя ликвиден риск, за определяне на ликвидните затруднения, които могат да възникнат, и за гарантиране на адекватността на ликвидните му средства.
(31)
От ЦК следва да се изисква, когато оценява адекватността на ликвидните си средства, да взема предвид размера и ликвидността на ресурсите, с които разполага, както и евентуалния риск от концентрация на тези активи. Важно е ЦК да могат да установят всички основни видове концентрация на ликвиден риск в рамките на своите ресурси, за да могат при необходимост да получат незабавен достъп до ликвидните си ресурси. ЦК следва също така да отчетат допълнителните рискове, произтичащи от множеството взаимовръзки, взаимозависимости и концентрации.
(32)
Тъй като ликвидността по трансакциите трябва да бъде гарантирана към определената дата или дори в рамките на деня на трансакцията, ЦК може да използва парични средства при емитиращата централна банка, парични средства при кредитоспособни търговски банки, предварително договорени кредитни линии, предварително договорени репо сделки, високоликвидно обезпечение, държано при попечител, и инвестиции, които са леснодостъпни и обратими в парични средства при предварително определени и много надеждни договорености за финансиране, включително при неблагоприятни пазарни условия. Само при определени условия тези парични средства и обезпечения следва да се считат за предварително договорени ликвидни финансови ресурси.
(33)
За да се осигурят необходимите стимули за ЦК да спазва пруденциалните изисквания и да поддържа съответната сума на подходящо равнище, като същевременно избягва регулаторния арбитраж, е важно да се установи обща методология за изчисляване и поддържане на определен размер целеви собствени ресурси, с които ЦК следва да разполага и да използва съгласно каскадния принцип при неизпълнение. Важно е тези ресурси, служещи за покриване на загуби от неизпълнение, да бъдат отделени и функционално независими от минималния изискуем капитал на ЦК, който покрива други рискове, на които ЦК може да бъде изложен.
(34)
За да им бъдат осигурени равностойни условия на конкуренция, е необходимо ЦК да прилагат съгласувана методология за изчисляване на собствените ресурси, които трябва да се използват съгласно каскадния принцип при неизпълнение. Ако бъде позволено на ЦК да прилагат по своя преценка ненапълно изяснени методологии, отделните ЦК ще постигнат твърде различни резултати, като по този начин ще бъдат създадени стимули за регулаторен арбитраж. Ето защо е изключително важно методологията да не оставя възможност за индивидуална интерпретация от страна на ЦК. За тази цел би било целесъобразно да се използва обикновен процент, основан на ясно разграничими параметри и ясна методология, с което да се осигури съгласуваност при изчисляването на собствените ресурси на ЦК, които да бъдат използвани съгласно каскадния принцип при неизпълнение.
(35)
Следва да бъде установен минимален набор от критерии, за да се гарантира, че подходящото обезпечение е високоликвидно и може бързо да бъде превърнато в парични средства при минимално въздействие върху цената. Тези критерии следва да се отнасят до емитента на обезпечението, възможността то да бъде реализирано на пазара и дали неговата стойност се намира в правопропорционална зависимост от кредитоспособността на члена, предоставил обезпечението, с оглед покриване на евентуалния утежняващ риск. ЦК следва да може да прилага допълнителни критерии, необходими за постигане на желаното ниво на надеждност.
(36)
ЦК следва да приемат единствено високоликвидни обезпечения с минимален кредитен и пазарен риск. За да се гарантира, че държаните от ЦК обезпечения са високоликвидни във всеки един момент, е необходимо ЦК да установят прозрачни и предвидими политики и процедури за оценка и постоянен мониторинг на ликвидността на активите, приети като обезпечение, както и да прилагат подходящи методологии за оценка. За целта ЦК следва също да използват граници на концентрация, с които се цели поддържането на необходимата диверсификация на обезпеченията, гарантираща, че те може да бъдат ликвидирани своевременно, без стойността им да бъде повлияна от значителен пазарен риск. Когато определят своите политики относно допустимите обезпечения и границите на концентрация, ЦК следва да вземат под внимание глобалната наличност на съответното обезпечение с оглед на потенциалните макроикономически ефекти на своите политики.
(37)
За да се избегне утежняващият риск, на клиринговите членове не следва като цяло да бъде разрешено да използват като обезпечение собствените си ценни книжа или ценни книжа, емитирани от дружество от тяхната група. ЦК следва да могат обаче да позволят на клиринговите членове да предоставят обезпечени облигации, които са защитени от неплатежоспособност на емитента. Съответното обезпечение следва все пак да бъде отделено по подходящ начин от емитента и да отговоря на минимални критерии за приемане на обезпечението. Клирингов член не следва да емитира финансови инструменти, чиято основна цел е да бъдат използвани като обезпечение от друг клирингов член.
(38)
За да се осигури стабилността на ЦК, те следва да приемат като обезпечение издадените от търговски банки гаранции единствено след задълбочена оценка на емитента и на правната, договорната и оперативната рамка на гаранцията. Необезпечените експозиции на ЦК към търговски банки следва да се избягват. Следователно гаранции на търговски банки могат да бъдат приемани само при строго определени условия. Тези условия са изпълнени обикновено на пазари, характеризиращи се с висока концентрация на търговски банки, които желаят да предоставят кредити на нефинансовите клирингови членове. Ето защо в тези случаи следва да се допускат по-високи граници на концентрация.
(39)
С цел да ограничи пазарния си риск ЦК следва да бъде задължен да преоценява ежедневно своите обезпечения. Той следва да прилага проценти за намаляване на стойността на обезпечението, които по предпазлив начин отразяват потенциалното намаление на стойността на обезпечението за интервала между неговата последна преоценка и момента, към който се счита за логично то да бъде ликвидирано при неблагоприятни пазарни условия. Степента на обезпеченост следва също така да е съобразена с потенциалните експозиции към утежняващ риск.
(40)
Прилагането на проценти за намаляване на стойността на обезпечението следва да помогне на ЦК да избегнат значителните и неочаквани корекции на размера на изискваното обезпечение, като по този начин се предотвратява, доколкото е възможно, процикличното въздействие.
(41)
Приеманите от ЦК обезпечения не следва да бъдат концентрирани върху ограничен брой емитенти или ограничен брой активи, с което се цели да се избегнат потенциалните значителни отрицателни ценови ефекти в случай на ускорена ликвидация на обезпечението. Поради тази причина концентрираните позиции от обезпечения не следва да се считат за високоликвидни.
(42)
Ликвидният, пазарният и кредитният риск следва да се разглеждат както на равнище портфейл, така и за всеки отделен финансов инструмент. Концентрацията на равнище портфейл може да има значителен отрицателен ефект върху ликвидността на обезпечението или на финансовите инструменти, в които ЦК може да инвестира своите финансови ресурси, тъй като продажбата на значителни позиции при неблагоприятни пазарни условия вероятно ще доведе до намаляване на пазарната цена. По същата причина съхраняваните от ЦК обезпечения следва да се наблюдават и оценяват постоянно, за да се гарантира тяхната ликвидност.
(43)
Пазарите на енергийни деривати са много силно обвързани със стоковите спот пазари, които се характеризират с висок дял нефинансови клирингови членове. Голяма част от участниците на тези пазари са едновременно и производители на съответните стоки. Осигуряването на достатъчно обезпечение с цел пълно покриване на гаранциите на търговските банки би могло да накара тези нефинансови клирингови членове да се освободят от значителна част от текущите си позиции или да им попречи да продължат да осъществяват клиринг на своите позиции като пряк клирингов член на ЦК. Този процес би могъл да причини смущения на енергийните пазари, свързани с ликвидността и разнообразието на участниците на пазара. Поради това неговото прилагане следва да бъде отложено съгласно ясно установен график.
(44)
С цел да се осигури последователното прилагане на рамката, установена в Регламент (ЕС) № 648/2012, посочените в окончателните правила изисквания следва да бъдат аналогични за всички сектори. Енергийните дружества оперират понастоящем в добре уредена среда, която ще се нуждае от време за адаптация към установените нови изисквания с цел да се избегнат неблагоприятните последици за реалната икономика. Следователно за този тип пазари е желателно да се установи дата на прилагане, която ще позволи настоящата пазарна практика да бъде постепенно адаптирана, без да бъдат ненужно засегнати пазарната структура и ликвидността.
(45)
В инвестиционната политика на ЦК следва да се отдаде най-висок приоритет на принципите на запазване на капитала и постигане на максимална ликвидност. Инвестиционната политика следва също така да гарантира, че няма да възникнат конфликти с търговските интереси на ЦК.
(46)
Критериите, които финансовите инструменти следва да покриват, за да бъдат считани за приемливи инвестиции на ЦК, следва да са съобразени с принцип 16 от Принципите на КПСС - МОКЦК, за да се постигне съгласуваност в международен мащаб. По-специално от ЦК следва да бъде изискано да прилагат ограничителни стандарти към емитента на финансовия инструмент, прехвърляемостта на финансовия инструмент и кредитния, пазарния, валутния и свързания с променливостта риск на финансовия инструмент. ЦК следва да гарантира, че неговите прекомерни експозиции към даден финансов инструмент, вид финансов инструмент, отделен емитент, вид емитент или индивидуален попечител не засягат мерките, предприети за ограничаване на рисковите експозиции на неговите инвестиции.
(47)
Когато използва деривати, ЦК се излага на допълнителни кредитни и пазарни рискове и затова е необходимо да се определи ограничен набор от обстоятелства, при които ЦК може да инвестира своите финансови ресурси в деривати. Като бъде отчетено, че целта на ЦК е да неутрализира пазарния риск, единствените рисковете, които ЦК ще трябва да хеджира, са свързани с приетото от него обезпечение или произтичат от неизпълнение на клирингов член. Рисковете по отношение на обезпечението, прието от ЦК, могат да бъдат ефективно управлявани чрез процентите за намаляване на стойността на обезпечението, като в този случай не се смята за необходимо ЦК да използва деривати. ЦК следва също така да използва деривати единствено за управлението на ликвидния риск, произтичащ от експозиции към различни валути, и с оглед хеджиране на портфейл на намиращ се в неизпълнение клирингов член само когато това е предвидено в процедурите на ЦК за управление на неизпълнението.
(48)
За да се гарантира тяхната стабилност, на ЦК следва да бъде разрешено да поддържат единствено минимално количество парични средства под формата на необезпечени депозити. За да предпазят паричните си средства, ЦК следва постоянно да гарантират, че към всеки един момент те са целесъобразно защитени срещу ликвиден риск.
(49)
Необходимо е да се установят строги изисквания към стрес тестовете и бек тестовете, за да се осигури доброто функциониране на моделите на ЦК, техните методологии и рамката за управление на ликвидния риск, като се отчитат всички рискове, на които ЦК е изложен, за да може ЦК да разполага във всеки един момент с необходимите средства за покриване на тези рискове.
(50)
За осигуряването на последователно прилагане на изискванията към ЦК е необходимо да се определят подробни разпоредби по отношение на видовете тестове, които трябва да бъдат осъществявани, в т.ч. стрес тестове и бек тестове. За да се разшири кръгът от ценни книжа и дериватни договори, които може да подлежат на клиринг в бъдеще, да бъдат отразени различията между дейността и подходите за управление на риска на ЦК, да се позволи отразяването на бъдещи промени и нови рискове, както и да се осигури достатъчна гъвкавост, е необходим подход, който е основан на покриването на критерии.
(51)
При одобряването на моделите на ЦК, техните методологии и рамка за управление на ликвидния риск е необходимо участието на подходяща независима трета страна, така че преди тяхното прилагане да бъдат установени и предприети необходимите корективни мерки и да бъдат избегнати потенциалните съществени конфликти на интереси. Независимата трета страна следва да бъде целесъобразно отделена от подразделението на ЦК, което разработва, прилага и ще управлява модела или политиките, които са в процес на утвърждаване, и не следва да бъде в съществен конфликт на интереси. Тези условия могат да бъдат изпълнени или от вътрешна страна, подчинена на отделна йерархична структура на отчитане, или от външна страна.
(52)
Различните елементи на финансовите ресурси на ЦК, по-специално покритието на допълнителното обезпечение, гаранционните фондове и другите финансови ресурси, имат за цел да обхващат различни сценарии и цели. Поради това е необходимо да се предвидят специфични изисквания, отразяващи тези цели, и да се осигури последователното им прилагане сред ЦК. Когато определя необходимото покритие, ЦК не следва да нетира експозициите между намиращите се в неизпълнение клирингови членове, за да се избегне намаляването на потенциалното въздействие на тези експозиции.
(53)
Различните видове финансови инструменти, по отношение на които ЦК може да извършва клиринг, са изложени на множество специфични рискове. Поради това ЦК следва да бъде задължен в своите модели, техните методологии и рамката за управление на ликвидния риск да отчита всички рискове, свързани с пазарите, на които предоставя клирингови услуги, за да гарантира, че адекватно оценява своята потенциална бъдеща експозиция. За да бъдат тези рискове надлежно отчетени, изискванията по отношение на стрес тестовете следва да включват специфичните рискове, свързани с различните видове финансови инструменти.
(54)
За да гарантира, че моделът за изчисляване на първоначалното допълнително обезпечение адекватно отразява неговите потенциални експозиции, ЦК следва да извършва бек тест на ключовите параметри и допускания на модела в допълнение към ежедневните бек тестове на покритието на допълнителното обезпечение, с което се проверява целесъобразността на изисканите допълнителни обезпечения. Това е необходимо, за да се гарантира, че моделите на ЦК изчисляват точно първоначалното допълнително обезпечение.
(55)
Надлежният анализ на чувствителността на изискваните допълнителни обезпечения може да бъде от съществено значение, когато пазарите са неликвидни или нестабилни, и следва да се използва за определяне на въздействието на основните променливи параметри на модела. Анализът на чувствителността е ефективен инструмент за проучване на скрити недостатъци, които не могат да бъдат открити чрез бек тестове.
(56)
Липсата на редовни стрес тестове и бек тестове може да доведе до равнище на финансовите и ликвидните средства на ЦК, което е недостатъчно за покриване на действителните рискове, на които той е изложен. Подходящите тестове ще позволяват също така в моделите на ЦК, техните методологии и рамката за управление на ликвидния риск да бъдат своевременно отразявани пазарните промени и новите рискове. Ето защо ЦК следва да използват своевременно резултатите от тестовете, когато преразглеждат своите модели, методологии и рамка за управление на ликвидния риск.
(57)
Моделирането на екстремни пазарни условия може да помогне на ЦК да установи границите на своите настоящи модели, рамката за управление на ликвидния риск и финансовите и ликвидни средства. То обаче изисква ЦК да използват собствената си преценка при моделиране на различните пазари и продукти. Провеждането на обратни стрес тестове следва да се счита за полезен, но не и основен инструмент за определяне на подходящото ниво на финансовите ресурси.
(58)
Участието на клиринговите членове, клиенти и други заинтересовани страни в изпитването на процедурите на ЦК за управление на неизпълнението чрез симулационни проверки е от съществено значение, за да се гарантира, че те разполагат с познанията и оперативния капацитет, позволяващи им да участват успешно в управление на неизпълнението. При симулациите следва да се възпроизвежда сценарий на неизпълнение, представящ ролята и отговорностите на клиринговите членове, клиенти и други заинтересовани страни. Освен това е важно ЦК да разполага с подходящи механизми, които му позволяват да установи дали са необходими корективни действия и дали прилаганите правила и процедури се отличават с липса на яснота, или позволяват индивидуална интерпретация. Изпитването на процедурите на ЦК за управление на неизпълнението е особено важно, когато в процеса на приключване се разчита на подкрепата на изправните клирингови членове или трети страни или когато процедурите при неизпълнение никога не са били изпитвани в условията на реално неизпълнение.
(59)
Настоящият регламент е изготвен въз основа на проектите на регулаторни технически стандарти, предадени на Комисията от Европейския орган за ценни книжа и пазари (ЕОЦКП).
(60)
ЕОЦКП се консултира по целесъобразност с Европейския банков орган (по-долу „ЕБО“), Европейския съвет за системен риск и членовете на ЕСЦБ, преди да представи проектите на технически стандарти, въз основа на които е изготвен настоящият регламент. В съответствие с член 10 от Регламент (ЕС) № 1095/2010 на Европейския парламент и на Съвета от 24 ноември 2010 г. за създаване на Европейски надзорен орган (Европейски орган за ценни книжа и пазари) (4) ЕОЦКП проведе открити обществени консултации по тези проекти на регулаторни технически стандарти, анализира свързаните с тях потенциални разходи и ползи и поиска становището на Групата на участниците от сектора на ценните книжа и пазарите, създадена в съответствие с член 37 от Регламент (ЕС) № 1095/2010,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
ГЛАВА I
ОБЩИ ПОЛОЖЕНИЯ
Член 1
Определения
За целите на настоящия регламент се прилагат следните определения:
1.
„базисен риск“ е рискът, произтичащ от непълно корелираните промени между два или повече актива или договора, по отношение на които централен контрагент (по-долу „ЦК“) извършва клиринг;
2.
„доверителен интервал“ е процентът на промяна на експозицията за всеки финансов инструмент, на който е извършен клиринг, в рамките на определен наблюдаван минал период, който ЦК трябва да покрие през дадения период на ликвидация;
3.
„приемлива печалба“ е печалбата от пряката собственост върху физическата стока, която зависи както от пазарните условия, така и от други фактори, като например разходи по физическото съхранение;
4.
„допълнително обезпечение“ е обезпечението, посочено в член 41 от Регламент (ЕС) № 648/2012, което може да включва първоначално допълнително обезпечение и променлив маржин;
5.
„първоначално допълнително обезпечение“ е допълнителното обезпечение, привлечено от ЦК за покриване на потенциалната бъдеща експозиция към клиринговите членове, осигуряващи допълнителното обезпечение, и когато е приложимо, към оперативно съвместимите ЦК във времевия интервал между привличането на последното допълнително обезпечение и ликвидирането на позициите в резултат на неизпълнение от страна на клирингов член или оперативно съвместим ЦК;
6.
„променлив маржин“ е обезпечението, привлечено или изплатено с оглед на текущите експозиции, произтичащи от действителните промени в пазарната цена;
7.
„риск от внезапно неизпълнение“ е рискът от неочаквано неизпълнение на контрагент или емитент, преди пазарът да е имал време да отрази това чрез увеличаване на неговия риск от неизпълнение;
8.
„период на ликвидация“ е използваният за изчисляване на допълнителното обезпечение период от време, който ЦК счита за необходим за уреждането на своята експозиция към намиращ се в неизпълнение клирингов член и в рамките на който ЦК е изложен на пазарен риск, свързан с управлението на позициите на неизправната страна;
9.
„наблюдаван минал период“ е времевият хоризонт, използван за изчисляване на променливостта за минали периоди;
10.
„изключения при изпитване“ са резултатите от тест, които показват, че моделът или рамката за управление на ликвидния риск на ЦК не са доведели до желаното ниво на покритие;
11.
„утежняващ риск“ е рискът от експозиция към контрагент или емитент, когато обезпечението, предоставено от този контрагент или емитирано от този емитент, се характеризира с висока степен на корелация с неговия кредитен риск.
ГЛАВА II
ПРИЗНАВАНЕ НА УСТАНОВЕН В ТРЕТА ДЪРЖАВА ЦК
(член 25 от Регламент (ЕС) № 648/2012)
Член 2
Информация, която се представя на ЕОЦКП за признаването на ЦК
Заявлението за признаване, подадено от установен в трета държава ЦК, съдържа най-малко следната информация:
а)
пълното наименование на юридическото лице;
б)
самоличност на акционерите или съдружниците, имащи квалифицирано дялово участие;
в)
списък на държавите членки, в които ЦК възнамерява да предоставя услуги;
г)
класове финансови инструменти, за които се извършва клиринг;
д)
данни, които ще бъдат включени в уебсайта на ЕОЦКП в съответствие с член 88, параграф 1, буква д) от Регламент (ЕС) № 648/2012;
е)
данни за неговите финансови ресурси, формата и начините, по които те се поддържат, както и мерките за осигуряване на тяхната сигурност, включително процедури за управление на неизпълнението;
ж)
данни относно методологията във връзка с допълнителните обезпечения и изчисляването на гаранционния фонд;
з)
списък на допустимите обезпечения;
и)
разбивка по всяка от валутите на ЕС на обемите, включително при нужда и на прогнозните обеми, на извършения от подалия заявлението ЦК клиринг;
й)
резултати от стрес тестовете и бек тестовете, проведени през годината, предхождаща датата на заявлението;
к)
неговите правила и вътрешни процедури, както и доказателство за пълното им съответствие с изискванията, приложими в тази трета държава;
л)
данни за всички споразумения за възлагане на дейности на външни подизпълнители;
м)
данни относно споразуменията за отделяне и тяхната правна обоснованост и приложимост;
н)
данни относно въведените от ЦК изисквания за достъп и условия за временно преустановяване и прекратяване на членство;
о)
данни за всяко споразумение за оперативна съвместимост, включително информацията, предоставена на компетентния орган на третата държава с оглед оценяване на споразумението.
ГЛАВА III
ОРГАНИЗАЦИОННИ ИЗИСКВАНИЯ
(член 26 от Регламент (ЕС) № 648/2012)
Член 3
Правила за управлението
1. Ключовите компоненти на правилата за управлението на ЦК, определящи неговата организационна структура, както и ясно определените и надлежно документирани политики, процедури и процеси, съгласно които функционират ръководният му съвет и неговият висш ръководен състав, включват следното:
а)
състава, ролята и отговорностите на ръководния съвет и комитетите към него;
б)
ролята и отговорностите на ръководния състав;
в)
структурата на висшия ръководен състав;
г)
йерархичната структура на отчитане между висшия ръководен състав и ръководния съвет;
д)
процедури за назначаване на членове на ръководния съвет и висшия ръководен състав;
е)
организация на функциите по управление на риска, проверка на съответствието и вътрешен контрол;
ж)
процесите за осигуряване на отчетността пред заинтересованите страни.
2. ЦК разполага с необходимия персонал, за да изпълни всички задължения по настоящия регламент и Регламент (ЕС) № 648/2012. ЦК не предоставя персонала си на други дружества от групата, освен в рамките на споразумения за възлагане на дейности на външни подизпълнители в съответствие с член 35 от Регламент (ЕС) № 648/2012.
3. ЦК установява йерархия на отговорностите, която е ясна, последователна и целесъобразно документирана. ЦК гарантира, че функциите на директора по управление на риска, директора по проверка на съответствието и директора по технологиите се изпълняват от отделни лица, които са служители на ЦК, на които е възложена изключителната отговорност да изпълняват тези функции.
4. Когато ЦК е част от група, той отчита евентуалните последствия от това върху собствените си правила за управлението, включително дали разполага с необходимата степен на независимост за изпълнение на регулаторните си задължения като отделно юридическо лице и дали неговата независимост може да бъде нарушена от структурата на групата или от факта, че член на неговия ръководен съвет участва и в ръководния съвет на друго дружество от същата група. Такъв ЦК трябва да подготви специфични процедури за предотвратяване и управление на конфликти на интереси, в т.ч. и по отношение на споразуменията за възлагане на дейности на външни подизпълнители.
5. Когато ЦК използва двустепенна система на управление, ролята и отговорностите на ръководния съвет, установени в настоящия регламент и в Регламент (ЕС) № 648/2012, се разпределят целесъобразно между надзорния съвет и управителния съвет.
6. Политиките, процедурите и системите за управление на риска, както и съответните механизми за контрол са част от съгласувана и последователна рамка на управление, която се преразглежда и актуализира редовно.
Член 4
Механизми за управление на риска и вътрешен контрол
1. ЦК разполага със стабилна рамка за цялостно управление на всички съществени рискове, на които е или може да бъде изложен. ЦК установява документирани политики, процедури и системи, които разкриват, измерват, проследяват и управляват тези рискове. Когато установява политиките, процедурите и системите за управление на риска, ЦК ги структура по начин, гарантиращ, че клиринговите членове управляват правилно и ограничават рисковете, които те създават за ЦК.
2. ЦК извършва интегриран и цялостен преглед на всички съответни рискове. Тук спадат рисковете, които поема от и създава за своите клирингови членове и доколкото е приложимо, клиенти, както и рисковете, които поема от и създава за други дружества, в т.ч. оперативно съвместими ЦК, системи за сетълмент на ценни книжа и платежни системи, банки, извършващи сетълмент, доставчици на ликвидност, централни депозитари на ценни книжа, обслужвани от ЦК места за търговия и други ключови доставчици на услуги.
3. ЦК разработва подходящи инструменти за управление на риска, които му позволяват да управлява и докладва всички основни рискове. Тук спадат разкриването и управлението на системните, пазарните и други взаимовръзки. Ако ЦК предоставя свързани с клиринг услуги, които представляват отделен от неговите функции рисков профил и потенциално създават значителни допълнителни рискове за него, ЦК трябва да управлява тези допълнителни рискове по подходящ начин. Това може да включва правното отделяне на допълнителните услуги, които ЦК предоставя, от основните му функции.
4. С правилата за управлението се гарантира, че ръководният съвет на ЦК поема окончателната отговорност и отчетност за управление на рисковете на ЦК. Ръководният съвет определя, установява и документира подходящите граници и капацитет за поемане на риск от страна на ЦК. Ръководният съвет и висшият ръководен състав гарантират, че политиките, процедурите и контролните механизми на ЦК са в съответствие с неговите граници и капацитет за поемане на риск и че посочват начина, по който ЦК установява, докладва, проследява и управлява рисковете.
5. ЦК прилага надеждни системи за информация и контрол на рисковете, които предоставят на ЦК, по целесъобразност, на неговите клирингови членове и доколкото е приложимо, клиенти възможността да получат своевременна информация и да прилагат целесъобразно политиките и процедурите за управление на риска. Тези системи гарантират най-малко, че кредитните и ликвидните експозиции се следят непрекъснато на равнище ЦК, на равнище клирингов член, както и доколкото е приложимо - на равнище клиент.
6. ЦК гарантира, че функцията по управление на риска разполага с нужните правомощия, средства, опит и достъп до цялата необходима информация и че е достатъчно независима от другите функции на ЦК. Директорът по управлението на риска на ЦК прилага рамката за управление на риска, включително установените от ръководния съвет политики и процедури.
7. ЦК разполага с подходящи механизми за вътрешен контрол, които подпомагат ръководния съвет при мониторинга и оценката на адекватността и ефективността на неговите политики, процедури и системи за управление на риска. Тези механизми включват надеждни административни и счетоводни процедури, стабилна функция по проверка на съответствието и независима функция за вътрешен одит и одобряване или преразглеждане.
8. Финансовите отчети на ЦК се изготвят на годишна основа и се заверяват от задължителни одитори или одиторски дружества по смисъла на Директива 2006/43/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (5).
Член 5
Политика и процедури по проверка на съответствието
1. ЦК установява, прилага и поддържа подходящи политики и процедури, предназначени да разкриват риска от неспазване на задълженията на ЦК и неговите служители по настоящия регламент, Регламент (ЕС) № 648/2012 и Регламент за изпълнение (ЕС) № 1249/2012, както и свързаните с това рискове, и въвеждат подходящи мерки и процедури, предназначени да сведат до минимум този риск, както и да позволят на компетентните органи да упражняват ефективно своите правомощия по посочените регламенти.
2. ЦК гарантира, че неговите правила, процедури и договорни споразумения са ясни и изчерпателни и осигуряват спазването на настоящия регламент, Регламент (ЕС) № 648/2012 и Регламент за изпълнение (ЕС) № 1249/2012, както и на всички други приложими регулаторни и надзорни изисквания.
Правилата, процедурите и договорните споразумения на ЦК се съхраняват в писмен вид или на друг траен носител. Тези правила, процедури и договорни споразумения, както и всички съпътстващи материали трябва да бъдат точни, актуални и леснодостъпни за компетентните органи, клиринговите членове и по целесъобразност, клиентите.
ЦК установява и анализира надеждността на правилата, процедурите и договорните споразумения на ЦК. За целите на анализа може да се потърси независимо правно становище. ЦК разполага с механизъм за предлагане и въвеждане на промени в своите правила и процедури, като преди въвеждането на съществени промени се консултира с всички засегнати клирингови членове и представя предложените промени пред компетентния орган.
3. Когато разработва своите правила, процедури и договорни споразумения, ЦК взема предвид съответните регулаторни принципи, стандартите за сектора и пазарните протоколи и ясно посочва в кои случаи тези практики са залегнали в документацията, уреждаща правата и задълженията на ЦК, неговите клирингови членове и заинтересованите трети страни.
4. ЦК установява и анализира потенциалните случаи на стълкновение на правни норми и разработва правила и процедури, които намаляват произтичащите от това правни рискове. За целите на анализа ЦК може при нужда да потърси независимо правно становище.
В правилата и процедурите на ЦК се посочва ясно правото, което би следвало да се прилага по отношение на всеки един аспект от дейностите и операциите на ЦК.
Член 6
Функция по проверка на съответствието
1. ЦК установява и поддържа постоянна и ефективна функция по проверка на съответствието, която е независима от другите функции на ЦК. ЦК гарантира, че функцията по проверка на съответствието разполага с необходимите правомощия, средства, опит и достъп до цялата необходима информация.
При установяването на своята функция по проверка на съответствието ЦК взема предвид естеството, мащаба и сложността на дейността си, както и естеството и обхвата на услугите и дейностите, извършвани в хода на тази дейност.
2. Директорът по проверка на съответствието е натоварен най-малко със следните отговорности:
а)
да наблюдава и редовно оценява адекватността и ефективността на въведените в съответствие с член 5, параграф 4 мерки, както и на предприетите действия за отстраняване на всички пропуски при спазването на задълженията от страна на ЦК;
б)
да администрира политиките и процедурите по проверка на съответствието, установени от висшия ръководен състав и ръководния съвет;
в)
да консултира и съдейства на лицата, отговорни за изпълнението на услугите и дейностите на ЦК, във връзка със спазване на задълженията на ЦК по настоящия регламент, Регламент (ЕО) № 648/2012 и Регламент за изпълнение (ЕС) № 1249/2012, и други приложими нормативни изисквания, ако има такива;
г)
да отчита редовно пред ръководния съвет спазването от страна на ЦК и неговите служители на задълженията им по настоящия регламент, Регламент (ЕС) № 648/2012 и Регламент за изпълнение (ЕС) № 1249/2012;
д)
да установява процедури за ефективно преодоляване на случаите на неспазване;
е)
да гарантира, че ангажираните с функцията по проверка на съответствието лица не участват в изпълнението на наблюдаваните от тях услуги или дейности и че конфликтите на интереси на тези лица биват надлежно разкривани и отстранявани.
Член 7
Организационна структура и отделяне на йерархичната структура на отчитане
1. ЦК определя състава, ролята и отговорностите на ръководния съвет, висшия ръководен състав и комитетите към ръководния съвет. Тези договорености са ясно определени и надлежно документирани. Ръководният съвет създава най-малко одитен комитет и комитет по възнагражденията. Създаденият в съответствие с член 28 от Регламент (ЕС) № 648/2012 комитет за управление на риска изпълнява консултативни функции към ръководния съвет.
2. Ръководният съвет поема най-малко следните отговорности:
а)
установяване на ясни цели и стратегии на ЦК;
б)
ефективен мониторинг на висшия ръководен състав;
в)
установяване на подходящи политики за възнагражденията;
г)
установяване и надзор на функцията по управление на риска;
д)
надзор на функциите по проверка на съответствието и по вътрешен контрол;
е)
надзор на споразуменията за възлагане на дейности на външни подизпълнители;
ж)
надзор на спазването на всички разпоредби по настоящия регламент, Регламент (ЕС) № 648/2012 и Регламент за изпълнение (ЕС) № 1249/2012, и на всички други регулаторни и надзорни изисквания;
з)
осигуряване на отчетност пред акционерите или собствениците и служителите, клиринговите членове и техните клиенти и другите заинтересовани страни.
3. Висшият ръководен състав е натоварен най-малко със следните отговорности:
а)
осигуряване на съгласуваност на дейностите на ЦК с определените от ръководния съвет цели и стратегия на ЦК;
б)
разработване и установяване на процедури по проверка на съответствието и вътрешен контрол, които насърчават целите на ЦК;
в)
подлагане на процедурите за вътрешен контрол на редовен преглед и изпитване;
г)
осигуряване на достатъчно средства за управление на риска и проверка на съответствието;
д)
активно участие в процеса на контрол на риска;
е)
осигуряване на надлежното преодоляване на рисковете, които ЦК поема във връзка с извършваните от него клиринг и клирингови дейности.
4. Когато ръководният съвет делегира задачи на комитети или подкомитети, той запазва правомощията за одобрение на решенията, които биха могли да имат съществено въздействие върху рисковия профил на ЦК.
5. Договореностите, при които функционират ръководният съвет и висшият ръководен състав, включват процеси за установяване, преодоляване и управление на потенциални конфликти на интереси на членовете на ръководния съвет и висшия ръководен състав.
6. ЦК разполага с ясна и пряка йерархична структура на отчитане между неговия ръководен съвет и висшия му ръководен състав, с което се гарантира, че висшият ръководен състав носи отговорност за своите резултати. Йерархичната структура за отчитане на управлението на риска, проверката на съответствието и вътрешен одит е ясна и отделена от структурата за другите дейности на ЦК. Директорът по управлението на риска се отчита пряко пред ръководния съвет или чрез председателя на комитета за управление на риска. Директорът по проверка на съответствието и функцията по вътрешен одит се отчитат пряко пред ръководния съвет.
Член 8
Политика за възнагражденията
1. Комитетът по възнагражденията разработва и развива политиката за възнагражденията, контролира нейното изпълнение от страна на висшия ръководен състав и редовно преглежда нейното практическо изпълнение. Самата политика се документира и преразглежда най-малко веднъж годишно.
2. Политиката за възнагражденията е изготвена така, че нивото и структурата на възнагражденията да бъдат съгласувани с разумното управление на риска. Политиката отчита както бъдещите, така и настоящите рискове и тяхното въздействие. Графикът на изплащане на възнагражденията трябва да зависи от времевия хоризонт на рисковете. При променливите възнаграждения конкретно политиката трябва да отдаде дължимото внимание на евентуалните времеви несъответствия между резултати и риск и да гарантира, че плащанията биват целесъобразно отлагани във времето. Между фиксираните и променливите елементи на общото възнаграждение съществува баланс, съответстващ на риска.
3. С политиката за възнагражденията се гарантира, че възнаграждението на персонала, ангажиран с управление на риска, проверка на съответствието и вътрешен одит, не зависи от резултатите от стопанската дейност на ЦК. Равнището на възнаграждение е съобразено с отговорностите, както и с равнището на възнаграждение в съответната сфера на стопанска дейност.
4. Политиката за възнагражденията подлежи на ежегоден независим одит. Резултатите от тези одити се предоставят на компетентния орган.
Член 9
Системи за информационни технологии
1. При разработването на своите системи за информационни технологии ЦК гарантира, че те са надеждни и сигурни, както и в състояние да обработват информацията, необходима за безопасното и ефикасно изпълнение на дейностите и операциите на ЦК.
Структурата на информационните технологии е надлежно документирана. Системите са разработени, за да покрият оперативните нужди на ЦК и рисковете, на които той е изложен. Те са устойчиви, включително при неблагоприятни пазарни условия, а при необходимост може да бъдат разширени, за да обработят допълнителната информация. ЦК предвижда процедури и планира капацитет, в т.ч. достатъчно излишен капацитет, за да може при сериозни смущения системата да обработи всички висящи трансакции в рамките на деня. ЦК предвижда процедури за въвеждането на нови технологии, включително ясни планове за връщане към предишното технологично състояние.
2. С цел да осигури висока степен на сигурност при обработването на информация, както и да предвиди възможности за връзка със своите клирингови членове, клиенти и доставчици на услуги, ЦК изгражда своите информационни системи на базата на международно признати технически стандарти и на най-добрите практики в сектора. Преди първоначалната употреба, след въвеждането на значителни изменения, както и след настъпването на сериозни смущения ЦК подлага своите системи на строги тестове, симулиращи неблагоприятни пазарни условия. Клиринговите членове и клиенти, оперативно съвместимите ЦК и другите заинтересовани страни участват, доколкото е уместно, в подготовката и провеждането на тези тестове.
3. ЦК поддържа стабилна рамка за информационна сигурност, посредством която управлява по подходящ начин риска в областта на информационната сигурност. Рамката включва подходящи механизми, политики и процедури за защита на информацията от неразрешено оповестяване, за осигуряване на точността и целостта на данните и за гарантиране на достъпа до услугите на ЦК.
4. Рамката за информационна сигурност включва най-малко следните елементи:
а)
контрол на достъпа до системата;
б)
подходящи предпазни мерки срещу проникване и злоупотреба с данни;
в)
специфични устройства за запазване на автентичността и целостта на данните, включително криптографски техники;
г)
надеждни мрежи и процедури за точно и бързо прехвърляне на данни при ниски нива на смущение;
д)
одитни пътеки.
5. Системите за информационни технологии и рамката за информационна сигурност се преразглеждат най-малко веднъж годишно. Те подлежат на независими одити. Резултатите от тези одити се докладват на ръководния съвет и се предоставят на компетентния орган.
Член 10
Оповестяване
1. ЦК осигурява безплатен обществен достъп до следната информация:
а)
информация относно неговите правила за управлението, в т.ч.:
i)
неговата организационна структура, както и ключови цели и стратегии;
ii)
ключови елементи на политиката за възнагражденията;
iii)
ключова финансова информация, включително най-актуалните одитирани финансови отчети;
б)
информация относно неговите правила, в т.ч.:
i)
процедури за управление на неизпълнението, процедури и допълнителни текстове;
ii)
информация във връзка с непрекъснатостта на стопанската дейност;
iii)
информация относно неговите системи, техники и резултати в областта на управлението на риска в съответствие с глава XII;
iv)
пълната информация относно неговата структура и операции, както и относно правата и задълженията на клиринговите членове и клиенти, необходима за ясното разграничаване и цялостното разбиране на рисковете и разходите, свързани с използването на услугите на ЦК;
v)
настоящите клирингови услуги на ЦК, включително подробна информация за обхвата на всяка една услуга;
vi)
неговите системи, техники и резултати в областта на управлението на риска, включително информация относно финансовите ресурси, инвестиционната политика, източниците на ценови данни и моделите, използвани при изчисляване на допълнителните обезпечения;
vii)
законодателството и правилата, които уреждат:
1)
достъпа до ЦК;
2)
договорите, сключени от ЦК с клирингови членове и доколкото е приложимо, с клиенти;
3)
договорите, които ЦК приема за клиринг;
4)
всяко споразумение за оперативна съвместимост;
5)
използването на обезпечения и вноски в гаранционния фонд, включително ликвидирането на позиции и обезпечения и степента, до която обезпечението е защитено срещу искове на трети страни;
в)
информация относно допустимите обезпечения и приложимите проценти за намаляване на тяхната стойност;
г)
списък на всички настоящи клирингови членове, включително критерии за приемане, временно преустановяване и прекратяване на членството.
Когато компетентният орган е съгласен с ЦК, че всяко разкриване на информацията по буква б) или в) от настоящия параграф може да изложи на риск търговската тайна или сигурността и стабилността на ЦК, ЦК може да реши да оповести тази информация по начин, който предотвратява или намалява тези рискове, или да не я оповестява.
2. ЦК оповестява пред обществеността безплатно информацията относно всяка съществена промяна в своите правила за управлението, целите, стратегиите и ключовите политики, както и в действащите правила и процедури.
3. Информацията, която трябва да бъде публично оповестена от ЦК, е достъпна на неговия уебсайт. Информацията е достъпна най-малко на езика, обичайно използван в сферата на международните финанси.
Член 11
Вътрешен одит
1. ЦК създава и поддържа функция по вътрешен одит, която е отделена и независима от другите функции и дейности на ЦК и която изпълнява следните задачи:
а)
изработва, прилага и поддържа план за одит, с помощта на който се проверяват и оценяват адекватността и ефективността на системите, механизмите и процедурите на ЦК за вътрешен контрол и правилата за управлението;
б)
издава препоръки въз основа на работата, извършена в съответствие с буква а);
в)
проверява спазването на тези препоръки;
г)
докладва пред ръководния съвет по въпроси, свързани с вътрешния одит.
2. Функцията по вътрешен одит разполага с необходимите правомощия, средства, опит и достъп до цялата документация, необходима за нейното осъществяване. Тя е достатъчно независима от управлението и се отчита директно пред ръководния съвет.
3. Вътрешният одит оценява ефективността на процедурите на ЦК за управление и механизмите за контрол на риска по начин, пропорционален на рисковете, пред които са изправени различните сфери на дейност, и независимо от оценяваните области на дейността. Функцията по вътрешен одит разполага с достъп до информацията, необходима за извършването на преглед на всички дейности и операции, процеси и системи на ЦК, включително възложените на външни подизпълнители.
4. Изготвените от вътрешния одит оценки се основават на цялостен одитен план, който се преразглежда и докладва на компетентния орган най-малко веднъж годишно. ЦК гарантира, че при настъпването на определени събития може в кратък срок да извърши необходимите специални одити. Одитният план и прегледът се одобряват от ръководния съвет.
5. Клиринговите операции, процесите по управление на риска, както и механизмите за вътрешен контрол и счетоводното отчитане подлежат на независим одит. Независимите одити се извършват най-малко веднъж годишно.
ГЛАВА IV
СЪХРАНЯВАНЕ НА ДАННИ
(член 29 от Регламент (ЕС) № 648/2012)
Член 12
Общи изисквания
1. ЦК съхранява данните на траен носител, позволяващ информацията да бъде предоставена на компетентните органи, ЕОЦКП и съответните членовете на ЕСЦБ в такава форма и вид, че да бъдат спазени следните условия:
а)
възможно е да се възпроизведат всички основни етапи на извършената от ЦК обработка;
б)
възможно е да се регистрира, проследи и извлече първоначалното съдържание на данните, преди всякакви поправки или други изменения;
в)
въведени са мерки за предотвратяване на неправомерното изменение на данни;
г)
съществуват подходящи мерки за осигуряване на сигурността и поверителността на съхраняваните данни;
д)
в системата за съхраняване на данни е изграден механизъм за установяване и отстраняване на грешки;
е)
системата за съхраняване на данни осигурява навременното възстановяване на данни в случай на повреда в системата.
2. Когато данните или информацията са съхранявани за период, по-кратък от шест месеца, те се предоставят на органите, изброени в параграф 1, възможно най-бързо и най-късно в рамките на работния ден, следващ деня на получаване на искане от съответния орган.
3. Когато данните или информацията са съхранявани за период, по-дълъг от шест месеца, те се предоставят на органите, изброени в параграф 1, възможно най-бързо и в рамките на пет работни дни от получаване на искане от съответния орган.
4. Когато обработваната от ЦК информация съдържа лични данни, ЦК съблюдават своите задължения по Директива 95/46/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (6) и Регламент (ЕО) № 45/2001 на Европейския парламент и на Съвета (7).
5. Когато ЦК съхранява данните извън Съюза, той гарантира, че компетентният орган, ЕОЦКП и съответните членове на ЕСЦБ могат да получат идентичен достъп до данните в рамките на същите срокове, както при съхраняване на данните в рамките на Съюза.
6. Всеки ЦК посочва съответните лица, които в рамките на установените в параграфи 2 и 3 срокове за предоставяне на съответните данни могат да пояснят съдържанието на неговите данни пред компетентните органи.
7. Всички данни, които ЦК трябва да съхранява в съответствие с настоящия регламент, подлежат на проверка от страна на компетентния орган. При поискване ЦК предоставя на компетентния орган пряк достъп до данните, изисквани по членове 13 и 14.
Член 13
Съхраняване на данни за трансакциите
1. ЦК съхранява данните за всички трансакции по всички договори, по отношение на които той осъществява клиринг, и гарантира, че съхраняваните от него данни включват цялата информация, необходима за пълното и точно възстановяване на клиринговия процес по всеки договор, и че данните по всяка трансакция могат да бъдат еднозначно идентифицирани и открити най-малко по всички критерии, свързани с ЦК, оперативно съвместим ЦК, клирингов член, клиент, ако е известен на ЦК, и финансов инструмент.
2. По отношение на всяка трансакция, за която е получено искане за клиринг, ЦК - веднага след получаване на съответната информация, съхранява и актуализира следните данни:
а)
цена, ставка или спред и количество;
б)
клирингов капацитет, който посочва дали трансакцията е за покупка или продажба от гледна точка на регистрирането от ЦК;
в)
идентификация на инструмента;
г)
идентификация на клиринговия член;
д)
идентификация на мястото, където е бил сключен договорът;
е)
дата и час на намеса на ЦК;
ж)
дата и час на прекратяване на договора;
з)
условия и срокове на сетълмента;
и)
дата и час на сетълмента или на откупуване на трансакцията, както и по целесъобразност следните елементи:
i)
дата и час на първоначално сключване на договора;
ii)
първоначалните условия и страни по договора;
iii)
ако е приложимо, идентификация на оперативно съвместимия ЦК, който извършва клиринг на една част от сделката;
iv)
самоличността на клиента, включително на непреките клиенти, когато тя е известна на ЦК, и в случай на отказ, идентификация на страната, която е прехвърлила договора.
Член 14
Съхраняване на данни за позициите
1. ЦК съхранява данни за позициите, държани от всеки клирингов член. За всяка сметка, водена в съответствие с член 39 от Регламент (ЕС) № 648/2012, се съхраняват отделни данни, като ЦК гарантира, че съхраняваните от него данни включват цялата информация, необходима за пълното и точно възстановяване на трансакциите, с които позицията е създадена, както и че данните по всяка трансакция могат да бъдат еднозначно идентифицирани и открити най-малко по всички критерии, свързани с ЦК, оперативно съвместим ЦК, клирингов член, клиент, ако е известен на ЦК, и финансов инструмент.
2. Към края на всеки работен ден ЦК съхранява за всяка позиция следните данни, доколкото те са свързани с въпросната позиция:
а)
идентификация на клиринговия член, на клиента, ако е известен на ЦК, както и по целесъобразност на всеки оперативно съвместим ЦК, поддържащ такава позиция;
б)
знака на позицията;
в)
ежедневно изчисляваната стойност на позицията, включително данни за стойностите, на които договорите се оценяват, както и всяка друга необходима информация.
3. По отношение на всяка отделна сметка на клирингов член и клиент, ако той е известен на ЦК, ЦК съхранява и актуализира данни за стойността на допълнителните обезпечения, вноските в гаранционния фонд и посочените в член 43 от Регламент (ЕС) № 648/2012 други финансови ресурси, изисквани от ЦК, както и съответната стойност на действително предоставените от клиринговия член средства към края на деня и промените в тази стойност, които могат да възникнат в рамките на деня.
Член 15
Съхраняване на данни за стопанската дейност
1. ЦК съхранява адекватни и точни данни за дейностите, свързани с неговата стопанска дейност и вътрешна организация.
2. Посочените в параграф 1 данни се актуализират при всяка съществена промяна в съответните документи и включват най-малко:
а)
организационната структура на ръководния съвет и съответните комитети, звеното за клиринг, звеното за управление на риска, както и всички други релевантни звена или подразделения;
б)
самоличността на акционерите или съдружниците, преки или непреки, физически или юридически лица, които имат квалифицирано участие, и данни за размера на това участие;
в)
документите, удостоверяващи политиките, процедурите и процесите, изисквани по глава III и член 29;
г)
протоколите от заседанията на ръководния съвет и, ако е приложимо, от заседанията на подкомитетите към ръководния съвет и от комитетите към висшия ръководен състав;
д)
протоколите от заседанията на комитета за управление на риска;
е)
протоколите от заседанията на консултативните групи с клиринговите членове и клиенти, ако има такива;
ж)
вътрешни и външни одитни доклади, доклади за управлението на риска, доклади за проверка на съответствието, както и доклади на консултантските фирми, включително отговорите от страна на ръководството;
з)
политиката за непрекъснатост на стопанската дейност и плана за възстановяване при катастрофично събитие, изисквани съгласно член 17;
и)
плана и дневните отчети на ликвидността, изисквани съгласно член 32;
й)
данни за всички активи, пасиви и капиталови сметки, изисквани съгласно член 16 от Регламент (ЕС) № 648/2012;
к)
получени жалби, включително име, адрес и номер на сметката на жалбоподателя; датата, на която е получена жалбата; имената на всички лица, посочени в жалбата; описание на естеството на жалбата; уреждане на жалбата и дата, на която жалбата е била приключена;
л)
данни за всяко прекъсване или неправилно функциониране на услугите, включително подробен доклад относно графика, последствията и корективните действия;
м)
данни за резултатите от проведените стрес тестове и бек тестове;
н)
писмена кореспонденция с компетентните органи, ЕОЦКП и съответните членове на ЕСЦБ;
о)
правни становища, получени в съответствие с глава III;
п)
когато е приложимо, документацията относно споразуменията за оперативна съвместимост с други ЦК;
р)
информацията по член 10, параграф 1, буква б), подточка vii) и буква г);
с)
документите, описващи разработването на нови бизнес инициативи.
Член 16
Съхраняване на данните, отчитани пред регистър на трансакции
ЦК установява и съхранява цялата информация и данни, които трябва да бъдат отчитани в съответствие с член 9 от Регламент (ЕС) № 648/2012, заедно с данни за датата и часа на отчитане на трансакцията.
ГЛАВА V
НЕПРЕКЪСНАТОСТ НА ДЕЙНОСТТА
(член 34 от Регламент (ЕС) № 648/2012)
Член 17
Стратегия и политика
1. ЦК разполага с политика за непрекъснатост на стопанската дейност и план за възстановяване при катастрофично събитие, които са одобрени от ръководния съвет. Политиката за непрекъснатост на стопанската дейност и планът за възстановяване при катастрофично събитие подлежат на независим преглед, резултатите от който се докладват на ръководния съвет.
2. В политиката за непрекъснатост на стопанската дейност са посочени всички ключови стопански функции и съответни системи и са включени стратегията, политиките и целите на ЦК, гарантиращи непрекъснатостта на тези функции и системи.
3. Политиката за непрекъснатост на стопанската дейност е съобразена с външните връзки и взаимозависимости в рамките на финансовата инфраструктура, включително местата за търговия, на които ЦК осъществява клиринг, системите за разплащане и за сетълмент на ценни книжа, както и кредитните институции, използвани от ЦК или свързан ЦК. В нея биват отчетени и ключовите функции или услуги, чието изпълнение е било възложено на трети страни.
4. Политиката за непрекъснатост на стопанската дейност и планът за възстановяване при катастрофично събитие съдържат ясно определени и документирани механизми, които се използват при свързани с непрекъснатостта извънредни ситуации, бедствия или кризи и които са предназначени да осигурят минимално ниво на обслужване на ключовите функции.
5. В плана за възстановяване при катастрофично събитие са посочени и включени цели по отношение на етапите и времето за възстановяване на ключовите функции и е определена най-подходящата стратегия за възстановяване на всяка от тези функции. Тези механизми имат за цел да гарантират, че при извънредни ситуации ключовите функции ще бъдат приключени навреме, а договорените нива на обслужване - постигнати.
6. В политиката за непрекъснатост на стопанската дейност на ЦК е определено максимално допустимото време, през което ключовите функции и системи са неизползваеми. Максималното време за възстановяване на ключовите функции на ЦК, което се посочва в политиката за непрекъснатост на стопанската дейност, не надхвърля 2 часа. Процедурите и плащанията по ежедневното приключване се осъществяват в рамките на изискваното време и при всякакви обстоятелства.
7. Когато определя времето за възстановяване на всяка една функция, ЦК отчита потенциалното цялостно въздействие върху ефективността на пазара.
Член 18
Анализ на въздействието върху стопанската дейност
1. ЦК извършва анализ на въздействието върху стопанската дейност, чиято цел е да установи кои стопански функции са от ключово значение за гарантиране на услугите на ЦК. В анализа се отчита значението на тези функции за други институции и функции във финансовата инфраструктура.
2. ЦК използва сценариен анализ на риска, чиято цел е да установи как различните сценарии влияят на рисковете, свързани с неговите ключови стопански функции.
3. Когато оценява рисковете, ЦК отчита зависимостта от външни доставчици, в т.ч. и на комунални услуги. ЦК предприема действия за управление на тези зависимости чрез подходящи договорни и организационни разпоредби.
4. Анализът на въздействието върху стопанската дейности и сценарийният анализ се актуализират редовно и най-малкото веднъж годишно, както и след инцидент или съществени организационни промени. Анализите отчитат всички съществени промени, включително пазарните и технологичните тенденции.
Член 19
Възстановяване при катастрофично събитие
1. ЦК разполага с механизми за осигуряване на непрекъснатостта на своите ключови функции, основани на сценарии за катастрофични събития. Тези механизми обхващат най-малко наличието на необходимите човешки ресурси, максималната продължителност на прекъсване на ключовите функции, както и преминаването към алтернативен обработвателен център и възстановяване на функциите в рамките на този център.
2. ЦК поддържа алтернативен обработвателен център, който може да гарантира непрекъснатост на всички ключови функции на ЦК, идентична на тази в основния център. Географският рисков профил на алтернативния център е различен от този на основния център.
3. ЦК поддържа или разполага с незабавен достъп до алтернативния стопански център, позволяващ на служителите да гарантират най-малко непрекъснатостта на обслужването, когато основният център не е на разположение.
4. ЦК разглежда необходимостта от изграждане на допълнителни обработвателни центрове, особено когато диверсификацията на рисковите профили на основния и алтернативния център не е достатъчна, за да гарантира изцяло, че целите по отношение на непрекъснатостта на стопанската дейност на ЦК ще бъдат изпълнени при всички сценарии.
Член 20
Изпитване и мониторинг
1. ЦК подлага своята политика за непрекъснатост на стопанската дейност и плана за възстановяване при катастрофично събитие на изпитване и мониторинг, извършвани редовно и след всяка значителна модификация или изменение в системите или съответните функции, за да гарантира, че с политиката за непрекъснатост на стопанската дейност ще бъдат постигнати поставените цели, включително двучасовия максимален срок за възстановяване на функциите. Тестовете са планирани и документирани.
2. Изпитванията на политика за непрекъснатост на стопанската дейност и плана за възстановяване при катастрофично събитие отговарят на следните условия:
а)
включват сценарии за широкомащабни катастрофични събития и преминаване от основния към алтернативния център;
б)
включват участието на клирингови членове, външни доставчици и съответните институции във финансовата инфраструктура, по отношение на които са установени взаимозависимости в политиката за непрекъснатост на стопанската дейност.
Член 21
Поддържане
1. ЦК преразглежда редовно и актуализира своята политика за непрекъснатост на стопанската дейност, за да включи всички ключови функции, както и най-подходящата стратегия за тяхното възстановяване.
2. ЦК преразглежда редовно и актуализира своя план за възстановяване при катастрофично събитие, за да бъдат включени най-подходящите стратегии за възстановяване на всички ключови функции.
3. В актуализираните варианти на политиката за непрекъснатост на стопанската дейност и плана за възстановяване при катастрофично събитие се вземат предвид резултатите от тестовете и препоръките от независимите прегледи, другите прегледи и от компетентните органи. След всяко значително смущение ЦК преразглежда своята политика за непрекъснатост на стопанската дейност и плана за възстановяване при катастрофично събитие, за да установи причините и всички необходими подобрения на своите операции, политика за непрекъснатост на стопанската дейност и план за възстановяване при катастрофично събитие.
Член 22
Управление на кризи
1. ЦК разполага с функция за управление на кризи, която се задейства при извънредни ситуации. Процедурата за управление на кризи е ясна и писмено документирана. Ръководният съвет контролира функцията за управление на кризи и редовно получава и преглежда отчетите за нея.
2. Функцията за управление на кризи включва добре структурирани и ясни процедури за управление на вътрешната и външната комуникация по време на криза.
3. След настъпването на кризисно събитие ЦК извършва преглед на начина, по който е преодолял кризата. Прегледът обхваща, когато е приложимо, участието на клиринговите членове и други външни заинтересовани страни.
Член 23
Комуникация
1. ЦК разполага с комуникационен план, документиращ начина, по който висшият ръководен състав, ръководният съвет и съответните външни заинтересовани страни, в т.ч. компетентни органи, клирингови членове, клиенти, агенти по сетълмента, системи за разплащане и за сетълмент на ценни книжа, както и места за търговия, ще бъдат целесъобразно осведомявани по време на криза.
2. Сценарийните анализи, анализите на риска, прегледите и резултатите от мониторинга и изпитванията биват докладвани на ръководния съвет.
ГЛАВА VI
ДОПЪЛНИТЕЛНИ ОБЕЗПЕЧЕНИЯ
(член 41 от Регламент (ЕС) № 648/2012)
Член 24
Процент
1. ЦК изчислява първоначалното допълнително обезпечение, което покрива произтичащите от промените на пазара експозиции, за всеки обезпечаван на продуктова основа финансов инструмент в рамките на периода, определен в член 25, и при допускане за времеви хоризонт за ликвидация на позицията съгласно посоченото в член 26. За изчисляването на първоначалните допълнителни обезпечения ЦК спазва най-малко следните доверителни интервали:
а)
99,5 % за извънборсови деривати;
б)
99 % за финансови инструменти, различни от извънборсови деривати.
2. Когато определя подходящите доверителни интервали за всеки клас финансови инструменти, по отношение на които осъществява клиринг, ЦК взема също така предвид най-малко следните фактори:
а)
сложността и равнището на несигурност при ценообразуването на класа финансови инструменти, които могат да ограничат възможностите за одобряване на изчисленията на първоначалното обезпечение и променливия маржин;
б)
рисковите параметри на класа финансови инструменти, в т.ч. променливост, дюрация, ликвидност, нелинейни ценови характеристики, риск от внезапно неизпълнение и утежняващ риск;
в)
степента, до която другите механизми за контрол на риска не ограничават целесъобразно кредитните експозиции;
г)
присъщия за класа финансови инструменти ливъридж, включително дали класът финансови инструменти се характеризира с високо ниво на променливост, високо ниво на концентрация сред няколко участници на пазара или трудности при закриване.
3. ЦК информира съответния си компетентен орган и своите клирингови членове относно критериите, използвани за определяне на процента, прилаган за изчисляване на допълнителните обезпечения за всеки клас финансови инструменти.
4. Когато ЦК извършва клиринг на извънборсови деривати, чиито характеристики на риска съвпадат с тези на дериватите, търгувани на регулиран пазар или на еквивалентен пазар на трета страна, ЦК може на базата на рисковите фактори, посочени в параграф 2, да използва за тези договори доверителни интервали от най-малко 99 %, ако рисковете по договорите за извънборсови деривати, по отношение на които той извършва клиринг, са подходящо ограничени чрез този доверителен интервал и условията по параграф 2 са спазени.
Член 25
Времеви хоризонт, използван за изчисляване на променливостта за минали периоди
1. ЦК гарантира, че съгласно своята методология и процес за одобряване на модела, установени в съответствие с глава XII, първоначалните допълнителни обезпечения покриват най-малко при определения в член 24 доверителен интервал и за определения в член 26 период на ликвидация експозициите, произтичащи от променливостта за минали периоди, изчислена на базата на данни, обхващащи най-малко последните 12 месеца.
ЦК гарантира, че данните, използвани за изчисляване на променливостта за минали периоди, отразяват всички възможни условия на пазара, включително периодите на напрежение.
2. При изчисляването на променливостта за минали периоди ЦК може да използва други времеви хоризонти, при условие че с използването на тези времеви хоризонти се постигат допълнителни обезпечения, които са поне толкова високи, колкото получените при определения в параграф 1 времеви период.
3. Параметрите на допълнителните обезпечения за финансови инструменти, за които липсват данни за минали периоди, се основават на консервативни допускания. ЦК адаптира своевременно изчисленията на необходимите допълнителни обезпечения посредством анализ на ценовите данни за минали периоди на новите финансови инструменти.
Член 26
Времеви хоризонти за периода на ликвидация
1. ЦК определя времевите хоризонти за периода на ликвидация, като взема предвид характеристиките на подлежащия на клиринг финансов инструмент, пазара, на който той се търгува, както и периода за изчисляване и привличане на допълнителните обезпечения. Тези периоди за ликвидация представляват най-малко:
а)
пет работни дни за извънборсови деривати;
б)
два работни дни за финансови инструменти, различни от извънборсови деривати.
2. Когато определя подходящия период на ликвидация, ЦК оценява и сумира най-малко:
а)
възможно най-дългия период между момента на привличане на последните допълнителни обезпечения и момента, в който ЦК декларира неизпълнението или започва процедурата по управление на неизпълнението;
б)
очаквания период, необходим за разработване и изпълнение на стратегията за управление на неизпълнението на клирингов член според особеностите на всеки клас финансови инструменти, включително равнището на ликвидност, размера и концентрацията на позициите, както и пазарите, които ЦК ще използва, за да приключи или хеджира изцяло позицията на клиринговия член;
в)
когато е приложимо, необходимия период за покриване на риска от контрагента, на който ЦК е изложен.
3. При оценяване на определените в параграф 2 периоди ЦК взема предвид най-малко факторите, посочени в член 24, параграф 2, и времевия хоризонт за изчисляване на променливостта за минали периоди, посочен в член 25.
4. Когато извършва клиринг на извънборсови деривати, чиито характеристики на риска съвпадат с тези на дериватите, търгувани на регулиран пазар или на еквивалентен пазар на трета страна, ЦК може да използва времеви хоризонт за периода на ликвидация, различен от посочения в параграф 1, при условие че той може да удостовери пред съответния си компетентен орган:
а)
че с оглед на специфичните характеристики на съответните извънборсови деривати този времеви хоризонт би бил по-подходящ от посочения в параграф 1;
б)
че този времеви хоризонт е най-малко два работни дни.
Член 27
Допълнително обезпечаване на ниво портфейл
1. ЦК може да допусне необходимите допълнителни обезпечения по финансовите инструменти да бъдат компенсирани или намалени, ако ценовият риск на един финансов инструмент или набор от финансови инструменти се характеризира с високо и постоянно равнище на корелация или се основава на еквивалентни параметри за статистическа зависимост с ценовия риск на други финансови инструменти.
2. ЦК документира своя подход за допълнително обезпечаване на ниво портфейл и гарантира, че корелацията или еквивалентните параметри за статистическа зависимост между два или повече подлежащи на клиринг финансови инструменти са доказали своята надеждност в рамките на изчисления в съответствие с член 25 минал период, както и устойчивостта си при неблагоприятни исторически или хипотетични условия. ЦК удостоверява съществуването на икономическа обосновка за ценовата зависимост.
3. Всички финансови инструменти, по отношение на които се прилага обезпечаване на ниво портфейл, са обхванати от един и същ гаранционен фонд. Чрез дерогация, ако ЦК може предварително да удостовери пред съответния му компетентен орган и своите клирингови членове начина, по който потенциалните загуби ще бъдат разпределени между различните гаранционни фондове, и в своите правила е установил необходимите за целта разпоредби, обезпечаването на ниво портфейл може да се прилага спрямо финансови инструменти, обхванати от различни гаранционни фондове.
4. Когато допълнителното обезпечаване на ниво портфейл обхваща множество инструменти, намаленият размер на допълнителните обезпечения не надхвърля 80 % от разликата между сумата на допълнителните обезпечения, изчислени поотделно за всеки продукт, и допълнителните обезпечения, изчислени въз основа на комбинираната прогнозна оценка на експозицията на комбинирания портфейл. Когато ЦК не е изложен на потенциален риск от намаляване на допълнителното обезпечение, той може да приложи намаление, достигащо до 100 % от тази разлика.
5. Намаляването на допълнителните обезпечения на ниво портфейл е обект на солидна програма от стрес тестове в съответствие с глава XII.
Член 28
Процикличност
1. ЦК гарантира, че с неговата политика за подбор и преразглеждане на доверителния интервал, периода на ликвидация и наблюдавания минал период се постигат далновидни, стабилни и предпазливи изисквания по отношение на допълнителното обезпечение, които ограничават процикличността до ниво, което не застрашава устойчивостта и финансовата сигурност на ЦК. Това изисква, доколкото е възможно, да се избягват резките или съществените промени в изискванията по отношение на допълнителното обезпечение и да се установят прозрачни и предвидими процедури за адаптиране на тези изисквания при промяна на условията на пазара. За целта ЦК използва поне един от следните варианти:
а)
прилага буфер, който възлиза на най-малко 25 % от изчислените допълнителни обезпечения и може да бъде временно изчерпан, ако изчислените изисквания за допълнително обезпечение нараснат значително;
б)
придава най-малко 25-процентово тегло на неблагоприятните данни в рамките на изчисления в съответствие с член 26 минал период;
в)
гарантира, че неговите изисквания за допълнително обезпечение не са по-ниски от тези, които биха били изчислени при променливост, определена въз основа на 10-годишен исторически период.
2. Когато преразглежда параметрите на модела за определяне на допълнителните обезпечения с оглед по-доброто отразяване на текущите пазарни условия, ЦК взема предвид всяко потенциално проциклично въздействие на това преразглеждане.
ГЛАВА VII
ГАРАНЦИОНЕН ФОНД
(член 42 от Регламент (ЕС) № 648/2012)
Член 29
Рамка и управление
1. Когато определя минималния размер на гаранционния фонд и сумата на другите финансови ресурси, необходими за спазване на изискванията по членове 42 и 43 от Регламент (ЕС) № 648/2012, ЦК отчита груповите зависимости и прилага вътрешна рамка за определяне на видовете екстремни, но реалистични пазарни условия, които биха могли да го изложат на прекомерен риск.
2. Рамката съдържа декларация, в която се описва как ЦК определя екстремните, но реалистични пазарни условия. Тя е изцяло документирана и се съхранява в съответствие с член 12.
3. Рамката се обсъжда от комитета за управление на риска и се одобрява от ръководния съвет. Надеждността на рамката и способността ѝ да отразява промените на пазара подлежат най-малко веднъж годишно на преглед. Прегледът се обсъжда от комитета за управление на риска и се докладва на ръководния съвет.
Член 30
Установяване на екстремни, но реалистични пазарни условия
1. Описаната в член 29 рамка отразява рисковия профил на ЦК, като по целесъобразност се отчитат трансграничните и валутните експозиции. В нея са посочени всички пазарни рискове, на които ЦК би бил изложен при неизпълнение от страна на един или повече клирингови членове, включително неблагоприятни промени в пазарните цени на инструментите, на които е извършен клиринг, ограничена пазарна ликвидност на тези инструменти и спад на ликвидационната стойност на обезпечението. Рамката отразява също допълнителните рискове за ЦК, произтичащи от едновременното неспазване на задълженията на дружествата, принадлежащи към групата на намиращия се в неизпълнение клирингов член.
2. В рамката са посочени поотделно всички пазари, на които ЦК би имал експозиция в случай на неизпълнение на клирингов член. За всеки от посочените пазари ЦК определя екстремните, но реалистични условия въз основа на:
а)
набор от исторически сценарии - включително периоди на екстремни промени на пазара, наблюдавани през последните 30 години или от момента на съществуване на надеждни данни - които биха изложили ЦК на прекомерен финансов риск. Ако ЦК реши, че е малко вероятно да се повторят наблюдавани в миналото значителни ценови изменения, той обосновава пред компетентния орган защо те не са включени в рамката;
б)
набор от потенциални бъдещи сценарии, основани на съгласувани допускания по отношение на пазарната променливост и ценовата корелация между пазарите и финансовите инструменти, като се отчитат както количествените, така и качествените оценки на потенциалните пазарни условия.
3. Рамката отчита също така в количествено и качествено изражение до каква степен екстремните ценови промени биха могли да възникнат в няколко от установените пазари едновременно. В рамката е отчетена възможността ценовите корелации за минали периоди да не бъдат приложими при екстремни, но реалистични пазарни условия.
Член 31
Преглед на екстремни, но реалистични сценарии
Описаните в член 30 процедури се преразглеждат редовно от ЦК, като се вземат под внимание всички съответни пазарни промени и мащабът и концентрацията на експозициите на клиринговите членове. Съвкупността от исторически и хипотетични сценарии, използвани от ЦК за установяване на екстремните, но реалистични пазарни условия, се преразглежда от ЦК, след консултации с комитета за управление на риска, поне веднъж годишно и по-често, ако развитието на пазара или настъпването на съществени промени в съвкупността от договори, по отношение на които ЦК е извършил клиринг, влияе върху стоящите в основата на сценариите допускания и следователно изисква промяната на сценариите. Съществените промени в рамката се отчитат пред ръководния съвет.
ГЛАВА VIII
МЕХАНИЗМИ ЗА КОНТРОЛ НА ЛИКВИДНИЯ РИСК
(член 44 от Регламент (ЕС) № 648/2012)
Член 32
Оценка на ликвидния риск
1. ЦК установяват стабилна рамка за управление на ликвидния риск, която включва ефективни оперативни и аналитични инструменти за текущо и своевременно установяване, измерване и мониторинг на сетълмента и финансовите потоци, включително използваната от него ликвидност в рамките на деня. ЦК редовно оценяват структурата и функционирането на своята рамка за управление на ликвидността, в т.ч. чрез отчитане на резултатите от стрес тестове.
2. Рамката за управление на ликвидността на ЦК е достатъчно устойчива, за да гарантира, че ЦК е в състояние да изпълни дължимите си задължения за плащане и сетълмент във всички съответни валути, включително и в рамките на деня, когато това е целесъобразно. Рамката за управление на ликвидността на ЦК включва също така оценка на неговите потенциални бъдещи нужди от ликвидни средства в рамките на широк спектър от потенциални стресови сценарии. Към стресовите сценарии спада неизпълнение от страна на клиринговите членове съгласно член 44 от Регламент (ЕС) № 648/2012 - от датата на неизпълнението до края на периода на ликвидация, и ликвидният риск, генериран от инвестиционната политика и процедури на ЦК при екстремни, но реалистични пазарни условия.
3. Рамката за управление на ликвидността включва план за ликвидността, който се документира и съхранява в съответствие с член 12. Планът за ликвидността включва най-малко процедури на ЦК за:
а)
поне ежедневно управление и мониторинг на неговите ликвидни нужди съгласно набор от пазарни сценарии;
б)
поддържане на достатъчно ликвидни финансови ресурси за покриване на неговите ликвидни нужди и разграничаване между използваните различни видове ликвидни средства;
в)
ежедневна оценка и измерване на ликвидните активи, с които ЦК разполага, и необходимите му ликвидни средства;
г)
установяване на източниците на ликвиден риск;
д)
оценяване на сроковете, през които ликвидните финансови средства на ЦК трябва да бъдат на разположение;
е)
отчитане на ликвидните средства, които са потенциално необходими с оглед правото на клиринговите членове да разменят парични срещу непарични обезпечения;
ж)
процесите при недостиг на ликвидност;
з)
попълването на всички ликвидни финансови ресурси, които могат да се използват при неблагоприятни събития.
Ръководният съвет на ЦК одобрява плана след консултация с комитета за управление на риска.
4. ЦК оценява ликвидния риск, пред който е изправен, включително невъзможността на ЦК или неговите клирингови членове да покрият дължимите си задължения за плащане в рамките на процедурата по клиринг или сетълмент, като бъде отчетена и инвестиционната дейност на ЦК. Рамката за управление на риска обхваща ликвидните средства, които са необходими с оглед на отношенията между ЦК и всяко лице, към което ЦК има ликвидна експозиция, включително:
а)
банки, извършващи сетълмент;
б)
платежни системи;
в)
системи за сетълмент на ценни книжа;
г)
ностро агенти;
д)
банки попечители;
е)
доставчици на ликвидност;
ж)
оперативно съвместими ЦК;
з)
доставчици на услуги.
5. В своята рамка за управление на ликвидния риск ЦК взема под внимание всички взаимозависимости между лицата, изброени в параграф 4, и различните взаимовръзки, които може да съществуват между ЦК и посочено в параграф 4 лице.
6. ЦК изработва ежедневен доклад за нуждите и ресурсите по параграф 3, букви а) - в), както и тримесечен доклад относно плана за ликвидността по параграф 3, букви г) - з). Докладите се документират и съхраняват в съответствие с глава IV.
Член 33
Достъп до ликвидност
1. ЦК съхранява във всяка от съответните валути ликвидни средства, съответстващи на необходимите му ликвидни средства съгласно член 44 от Регламент (ЕС) № 648/2012 и член 32 от настоящия регламент. Тези ликвидни средства са ограничени до:
а)
парични депозити при емитиращата централна банка;
б)
парични депозити при лицензирани кредитни институции в съответствие с член 47;
в)
предварително договорени кредитни линии или сходни механизми с изправни клирингови членове;
г)
предварително договорени споразумения за обратно изкупуване;
д)
активно търгувани финансови инструменти, които отговарят на изискванията по член 45 и член 46 и за които ЦК може да удостовери, че са леснодостъпни и обратими в парични средства в рамките на деня при предварително определени и много надеждни договорености за финансиране, включително при неблагоприятни пазарни условия.
2. ЦК следи валутите, в които неговите задължения са деноминирани, и взема предвид потенциалното въздействие на неблагоприятни пазарни условия върху способността му да получи достъп до чуждестранните валутни пазари по начин, който съответства на цикъла за сетълмент на ценни книжа в чуждестранна валута и системите за сетълмент на ценни книжа.
3. Предварително договорените кредитни линии, осигурени срещу предоставено от клиринговите членове обезпечение, не трябва да се отчитат два пъти като ликвидни средства. ЦК предприема действия за мониторинг и контрол на концентрацията на експозиции от ликвиден риск към всеки отделен доставчик на ликвидност.
4. ЦК провежда стриктни надлежни проверки на възможностите на своите доставчици на ликвидност да действат съгласно договореностите за ликвидност.
5. ЦК периодично изпитва своите процедури за достъп до предварително установените механизми за финансиране. Това може да включва тестово изтегляне на суми от банкови кредитни линии, проверка на бързината на достъп до ресурсите и надеждността на процедурите.
6. В рамките на плана си за ликвидността ЦК разполага с подробни процедури за използване на своите ликвидни финансови ресурси с оглед покриване на задълженията си за плащане при недостиг на ликвидност. В процедурите по отношение на ликвидността се посочва ясно кога трябва да се използват отделните ресурси. В процедурите се описват и начините за достъп до парични депозити или овърнайт инвестиции на парични депозити, за изпълнение на пазарни трансакции със сетълмент в рамките на деня или за ползване на предварително установени линии за ликвидност. Тези процедури се подлагат на редовно изпитване. ЦК установява също така подходящ план за подновяване на договорености за финансиране преди изтичането на техния срок.
Член 34
Риск от концентрация
1. ЦК следи отблизо и контролира концентрацията на своята експозиция към ликвиден риск, включително своите експозиции към лицата, изброени в член 32, параграф 4, и към лицата от същата група.
2. Рамката за управление на ликвидния риск на ЦК включва използването на граници на експозиция и на концентрация.
3. ЦК определя процеси и процедури при нарушение на границите на концентрация.
ГЛАВА IX
КАСКАДЕН ПРИНЦИП ПРИ НЕИЗПЪЛНЕНИЕ
(член 45 от Регламент (ЕС) № 648/2012)
Член 35
Изчисляване на размера на собствените ресурси на ЦК, които да се използват в рамките на каскадния принцип при неизпълнение
1. ЦК завежда и посочва отделно в баланса си сумата на собствените си ресурси, заделени за посочената в член 45, параграф 4 от Регламент (ЕС) № 648/2012 цел.
2. ЦК изчислява минималната сума, посочена в параграф 1, като умножава по 25 % минималния капитал, включително неразпределената печалба и резервите, притежавани в съответствие с член 16 от Регламент (ЕС) № 648/2012 и Делегиран регламент (ЕС) № 152/2013 на Комисията (8).
ЦК преразглежда тази минимална сума най-малко веднъж годишно.
3. Когато ЦК е създал повече от един гаранционен фонд за различните класове финансови инструменти, по отношение на които той осъществява клиринг, общият размер на целевите собствени ресурси, изчислени съгласно параграф 1, се разпределя между гаранционните фондове пропорционално на размера на всеки гаранционен фонд, посочва се отделно в баланса и се използва за случаи на неизпълнение в отделните пазарни сегменти, за които се отнася гаранционният фонд.
4. За съблюдаване на изискванията по параграф 1 не се използват ресурси, различни от капитал, включително неразпределена печалба и резерви, както е посочено в член 16 от Регламент (ЕС) № 648/2012.
Член 36
Поддържане на сумата на собствените ресурси на ЦК, които се използват в рамките на каскадния принцип при неизпълнение
1. ЦК информира незабавно компетентния орган, ако сумата на целевите собствени ресурси спадне под изискваната в член 35 стойност, заедно с основанията за нарушението и подробно писмено описание на мерките и графика за възстановяване на тази сума.
2. Когато настъпи последващо неизпълнение от страна на един или повече клирингови членове, преди ЦК да е възстановил целевите собствени ресурси, за целите на член 45 от Регламент (ЕС) № 648/2012 се използва само остатъчната сума на разпределените целеви собствени ресурси.
3. ЦК възстановява целевите собствени ресурси най-късно в рамките на един месец от получаване на уведомлението по параграф 1.
ГЛАВА X
ОБЕЗПЕЧЕНИЕ
(член 46 от Регламент (ЕС) № 648/2012)
Член 37
Общи изисквания
ЦК установява и прилага прозрачни и предвидими политики и процедури за оценка и постоянен мониторинг на ликвидността на активите, приети като обезпечение, и при необходимост предприема корективни действия.
ЦК преразглежда най-малко веднъж годишно своите политики и процедури по отношение на допустимите активи. Такъв преглед се извършва също така и при всяка съществена промяна, която засяга рисковите експозиции на ЦК.
Член 38
Парично обезпечение
За целите на член 46, параграф 1 от Регламент (ЕС) № 648/2012 високоликвидното обезпечение от парични средства е деноминирано в една от следните валути:
а)
валута, по отношение на която ЦК може да удостовери пред компетентните органи, че е в състояние да управлява съответния ѝ риск;
б)
валута, в която ЦК извършва клиринг на трансакции, в рамките на изискваното обезпечение за покриване на експозициите на ЦК в тази валута.
Член 39
Финансови инструменти
За целите на член 46, параграф 1 от Регламент (ЕС) № 648/2012 за високоликвидно обезпечение може да се считат финансовите инструменти, банковите гаранции и златото, които отговарят на изложените в приложение I условия.
Член 40
Оценяване на обезпеченията
1. С оглед оценяване на високоликвидните обезпечения, посочени в член 37, ЦК установява и прилага политики и процедури за мониторинг в почти реално време на кредитното качество, пазарната ликвидност и променливостта на цената на всеки приет като обезпечение актив. ЦК проверява редовно и най-малко веднъж годишно адекватността на своите политики и процедури за оценяване. Такава проверка се извършва също така и при всяка съществена промяна, която засяга рисковите експозиции на ЦК.
2. ЦК оценява по пазарни стойности и в почти реално време своите обезпечения, а когато това не е възможно, ЦК трябва да може да удостовери пред компетентните органи, че е в състояние да управлява съответните рискове.
Член 41
Проценти за намаляване на стойността на обезпечението
1. ЦК установява и прилага политики и процедури, с които по предпазлив начин да определя процентите за намаляване на стойността на обезпечението.
2. Процентите за намаляване на стойността на обезпечението са съобразени с евентуалната необходимост от ликвидиране на обезпечението при неблагоприятни пазарни условия и отчитат времето, необходимо за неговата ликвидация. ЦК удостоверява пред компетентния орган, че процентите за намаляване на стойността на обезпечението се изчисляват по консервативен начин, за да бъде, доколкото е възможно, ограничено процикличното въздействие. Процентът за намаляване на стойността на всеки служещ като обезпечение актив се определя, като се вземат под внимание приложимите критерии, в т.ч.:
а)
видът на актива и свързаното с финансовия инструмент ниво на кредитен риск според вътрешната оценка на ЦК. При извършване на тази оценка ЦК прилага точна и обективна методология, която не се основава изцяло на външни становища и отчита риска, произтичащ от установяването на емитента в конкретната държава;
б)
падежът на актива;
в)
историческата и хипотетичната бъдеща променливост на цената на актива при неблагоприятни пазарни условия;
г)
ликвидността на основния пазар, включително спредовете между цените „продава“ и „купува“;
д)
валутният риск, ако има такъв;
е)
утежняващият риск.
3. ЦК проверява редовно адекватността на процентите за намаляване на стойността на обезпечението. ЦК преразглежда политиките и процедурите за определяне на процентите за намаляване на стойността на обезпечението най-малко веднъж годишно и при всяка съществена промяна, която засяга рисковите експозиции на ЦК, като следва, доколкото е възможно, да избягва резките или съществените промени в тези проценти, които могат да доведат до процикличност. Политиките и процедурите за определяне на процентите за намаляване на стойността на обезпечението се одобряват от независимо лице най-малко веднъж годишно.
Член 42
Граници на концентрация
1. ЦК установява и прилага политики и процедури за поддържане на необходимата диверсифицикация на обезпечението, която позволява неговата ликвидация в рамките на определения период на държане без значителни пазарни последствия. В тези политики и процедури се определят мерките за намаляване на риска, които трябва да бъдат прилагани при превишаване на посочените в параграф 2 граници.
2. ЦК определя граници на концентрацията на ниво:
а)
отделни емитенти;
б)
вид емитент;
в)
вид актив;
г)
отделен клирингов член;
д)
всички клирингови членове.
3. Границите на концентрация се определят по консервативен начин, като се вземат предвид всички приложими критерии, в т.ч.:
а)
финансовите инструменти, емитирани от емитенти от един и същ икономически сектор, област на дейност и географски регион;
б)
равнището на кредитен риск на финансовия инструмент или на емитента според вътрешната оценка на ЦК. При извършване на тази оценка ЦК прилага точна и обективна методология, която не се основава изцяло на външни становища и отчита риска, произтичащ от установяването на емитента в конкретната държава;
в)
ликвидността и променливостта на цената на финансовите инструменти.
4. ЦК гарантира, че най-много 10 % от неговите обезпечения са гарантирани от една кредитна институция или еквивалентна финансова институция от трета държава или от предприятие, което е част от групата на кредитната институция или финансовата институция от трета държава. Когато обезпеченията, получени от ЦК под формата на гаранции на търговски банки, надхвърлят 50 % от общия размер на обезпеченията, тази граница може да бъде увеличена до 25 %.
5. При изчисляване на предвидените в параграф 2 граници ЦК включва общата стойност на експозицията на ЦК към емитента, включително сумата на използваните от ЦК кумулативни кредитни линии, депозитни сертификати, срочни депозити, спестовни сметки, депозитни сметки, текущи сметки, инструментите на паричния пазар и механизми за обратни репо сделки. Тези ограничения не се прилагат по отношение на обезпечението, държано от ЦК в превишение на минималните изисквания по отношение на допълнителните обезпечения, гаранционния фонд или другите финансови ресурси.
6. При определяне на границите на концентрация за експозицията на ЦК към отделен емитент ЦК сумира и третира като отделен риск експозицията си към всички финансови инструменти, емитирани или изрично гарантирани от емитента или от групата на емитента, и към финансовите инструменти, емитирани от предприятия, чиято изключителна цел е да притежават средства за производство, които са от съществено значение за дейността на емитента.
7. ЦК проверява редовно адекватността на своите политики и процедури по отношение на границите на концентрация. ЦК преразглежда своите политики и процедури по отношение на границите на концентрация най-малко веднъж годишно и при всяка съществена промяна, която засяга рисковите експозиции на ЦК.
8. ЦК информира компетентния орган и клиринговите членове относно приложимите граници на концентрация и всяко изменение на тези граници.
9. Ако ЦК наруши в значителна степен границите на концентрация, установени в неговите политики и процедури, той незабавно уведомява компетентния орган. ЦК отстранява нарушението във възможно най-кратък срок.
ГЛАВА XI
ИНВЕСТИЦИОННА ПОЛИТИКА
(член 47 от Регламент (ЕС) № 648/2012)
Член 43
Високоликвидни финансови инструменти
За целите на член 47, параграф 1 от Регламент (ЕС) № 648/2012 дълговите инструменти се считат за високоликвидни и с минимален кредитен и пазарен риск, когато те са дългови инструменти, отговарящи на всяко едно от посочените в приложение II условия.
Член 44
Споразумения за депозиране на финансови инструменти при висока степен на сигурност
1. Ако ЦК не е в състояние да депозира посочените в член 45 финансови инструменти или тези, предоставени му под формата на допълнителни обезпечения, вноските в гаранционния фонд или вноските към други финансови ресурси, чрез прехвърляне на собственост и право на обезпечение към оператор на система за сетълмент на ценни книжа, която осигурява пълната защита на тези инструменти, то тези финансови инструменти се депозират при:
а)
централна банка, която осигурява пълната защита на тези инструменти и при нужда предоставя на ЦК бърз достъп до финансовите инструменти;
б)
лицензирана кредитна институция според определението от Директива 2006/48/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (9), която осигурява пълното отделяне и защита на тези инструменти, предоставя на ЦК бърз достъп до финансовите инструменти при нужда и е с нисък кредитен риск, удостоверен от вътрешната оценка на ЦК. При извършване на тази оценка ЦК прилага точна и обективна методология, която не се основава изцяло на външни становища и отчита риска, произтичащ от установяването на емитента в конкретната държава;
в)
финансова институция от трета държава, която подлежи на и спазва пруденциални правила, считани от компетентните органи за поне толкова строги, колкото установените в Директива 2006/48/ЕО, разполага с надеждни счетоводни практики, процедури за съхранение и вътрешен контрол, осигурява пълното отделяне и защита на тези инструменти, предоставя на ЦК бърз достъп до финансовите инструменти при нужда и е с нисък кредитен риск, удостоверен от вътрешната оценка на ЦК. При извършване на тази оценка ЦК прилага точна и обективна методология, която не се основава изцяло на външни становища и отчита риска, произтичащ от установяването на емитента в конкретната държава.
2. Когато финансовите инструменти са депозирани в съответствие с параграф 1, буква б) или в), те се съхраняват при условия, които предотвратяват всякакви загуби на ЦК вследствие на неизпълнение или неплатежоспособност на лицензираната финансова институция.
3. Споразуменията за депозиране при висока степен на сигурност на финансови инструменти, предоставени под формата на допълнителни обезпечения, вноски в гаранционния фонд или вноски към други финансови ресурси, позволяват на ЦК повторната употреба на тези финансови инструменти само когато са изпълнени условията по член 39, параграф 8 от Регламент (ЕС) № 648/2012 и с повторната употреба се цели извършване на плащания, управление на неизпълнение на клирингов член или изпълнение на споразумение за оперативна съвместимост.
Член 45
Споразумения за поддържане на парични средства при висока степен на сигурност
1. За целите на член 47, параграф 4 от Регламент (ЕС) № 648/2012, когато паричните средства не са депозирани при централна банка, този депозит отговаря на всяко едно от следните условия:
а)
депозитът е в една от следните валути:
i)
валута, по отношение на която ЦК може с високо ниво на увереност да удостовери, че е в състояние да управлява съответния ѝ риск;
ii)
валута, в която ЦК извършва клиринг на трансакции, в рамките на полученото в тази валута обезпечение;
б)
депозитът е открит при една от следните институции:
i)
лицензирана кредитна институция според определението от Директива 2006/48/ЕО, която е с нисък кредитен риск, удостоверен от вътрешната оценка на ЦК. При извършване на тази оценка ЦК прилага точна и обективна методология, която не се основава изцяло на външни становища и отчита риска, произтичащ от установяването на емитента в конкретната държава;
ii)
финансова институция от трета държава, която подлежи на и спазва пруденциални правила, считани от компетентните органи за поне толкова строги, колкото установените в Директива 2006/48/ЕО, разполага с надеждни счетоводни практики, процедури за съхранение и вътрешен контрол и е с нисък кредитен риск, удостоверен от вътрешната оценка на ЦК. При извършване на тази оценка ЦК прилага точна и обективна методология, която не се основава изцяло на външни становища и отчита риска, произтичащ от установяването на емитента в конкретната държава.
2. Когато паричните средства се поддържат чрез овърнайт депозит в съответствие с параграф 1, най-малко 95 % от тези парични средства, изчислени като средна стойност за един календарен месец, се депозират посредством механизми, които осигуряват обезпечаването на паричните средства чрез високоликвидни финансови инструменти, които отговарят на изискванията по член 45, с изключение на изискването по параграф 1, буква в) от същия член.
Член 45
Граници на концентрация
1. ЦК установява и прилага политики и процедури, гарантиращи, че финансовите инструменти, в които са инвестирани неговите финансови ресурси, са достатъчно диверсифицирани.
2. ЦК определя граници на концентрация и следи концентрацията на ниво:
а)
отделни финансови инструменти;
б)
видове финансови инструменти;
в)
отделни емитенти;
г)
видове емитенти;
д)
контрагенти, с които са сключени споразумения по член 44, параграф 1, букви б) и в) или по член 45, параграф 2.
3. При определяне на вида емитент ЦК взема предвид следното:
а)
географското разпределение;
б)
взаимозависимостите и множеството взаимовръзки между даденото лице и ЦК;
в)
равнището на кредитен риск;
г)
експозициите на ЦК към емитента във вид на продукти, по отношение на които ЦК осъществява клиринг.
4. В политиките и процедурите се определят мерките за намаляване на риска, които трябва да бъдат прилагани при превишаване на границите на концентрация.
5. При определяне на границите на концентрация за експозицията на ЦК към отделен емитент или попечител ЦК сумира и третира като отделен риск експозицията си към всички финансови инструменти, емитирани или изрично гарантирани от емитента, и към всички финансови ресурси, депозирани при попечителя.
6. ЦК проверява редовно адекватността на своите политики и процедури по отношение на границите на концентрация. В допълнение ЦК преразглежда своите политики и процедури по отношение на границите на концентрация най-малко веднъж годишно и при всяка съществена промяна, която засяга рисковата експозиция на ЦК.
7. Ако ЦК наруши границите на концентрация, установени в неговите политики и процедури, той незабавно уведомява компетентния орган. ЦК отстранява нарушението във възможно най-кратък срок.
Член 46
Непарични обезпечения
Когато обезпечението е получено под формата на финансови инструменти съгласно разпоредбите на глава X, се прилагат единствено членове 44 и 45.
ГЛАВА XII
ПРЕГЛЕД НА МОДЕЛИ, СТРЕС ТЕСТОВЕ И БЕК ТЕСТОВЕ
(член 49 от Регламент (ЕС) № 648/2012)
РАЗДЕЛ 1
Модели и програми
Член 47
Одобряване на модели
1. Моделите, техните методологии и рамката за управление на ликвидния риск на ЦК, използвани за количествено определяне, агрегиране и управление на неговите рискове, преминават през широкообхватна процедура за одобряване. Всяко съществено изменение или промяна на неговите модели, техните методологии и рамката за управление на ликвидния риск е обект на подходящо управление, включително консултация с комитета за управление на риска, и преди прилагане се одобрява от квалифицирано и независимо лице.
2. Прилаганият от ЦК процес за одобряване се документира, като в него се посочват най-малко политиките, използвани за изпитване на методологиите за допълнителните обезпечения, гаранционния фонд и другите финансови ресурси, и рамката за изчисляване на ликвидните финансови ресурси. Всяко съществено изменение или промяна на тези политики е обект на подходящо управление, включително консултация с комитета за управление на риска, и преди прилагане се одобрява от квалифицирано и независимо лице.
3. Широкообхватната процедура за одобряване включва най-малко следното:
а)
оценка на концептуалната обоснованост на моделите и рамката, като се отчитат използваните при разработването доказателства в подкрепа на това;
б)
преглед на текущите процедури за мониторинг, включително проверка на процесите и сравнителните показатели;
в)
преглед на параметрите и допусканията, направени при разработването на неговите модели, техните методологии и рамката;
г)
преглед на адекватността и целесъобразността на моделите, техните методологии и рамката, приета по отношение на видовете договори, към които се прилагат;
д)
преглед на целесъобразността на сценариите на стрес тестовете в съответствие с глава VII и член 52;
е)
анализ на резултатите от тестовете.
4. ЦК определя критериите, по които оценява дали неговите модели, техните методологии и рамката за управление на ликвидния риск могат да бъдат успешно одобрени. Критериите включват успешните резултати от тестовете.
5. Когато ценовите данни не са леснодостъпни или надеждни, ЦК отчита тези ограничения, като използва най-малко консервативни допускания, основаващи се на наблюдаваните корелирани или свързани пазари и текущите тенденции на пазара.
6. Когато ценовите данни не са леснодостъпни или надеждни, използваните за целта системи и модели за оценка са обект на подходящо управление, включително консултация с комитета за управление на риска, одобряване и изпитване. Моделите за оценка на ЦК се одобряват при разнообразни пазарни сценарии от квалифицирано и независимо лице, за да се гарантира целесъобразността на генерираните чрез тези модели цени, като при необходимост ЦК коригира начина на изчисляване на първоначалното допълнително обезпечение с оглед отразяване на установените рискове, свързани с модела.
7. ЦК редовно извършва оценка на теоретичните и емпиричните характеристики на своя модел за определяне на допълнителните обезпечения за всички финансови инструменти, по отношение на които той осъществява клиринг.
Член 48
Програми за изпитване
1. ЦК разполага с политики и процедури, които съдържат подробно описание на програмите за стрес тестове и бек тестове, провеждани за определяне на целесъобразността, точността, надеждността и устойчивостта на моделите и техните методологии, които се използват за изчисляване на неговите механизми за контрол на риска, включително допълнителните обезпечения, вноските в гаранционния фонд и другите финансови ресурси при широк набор от пазарни условия.
2. В политиките и процедурите на ЦК се посочва подробно програмата за стрес тестове, която се използва за определяне на целесъобразността, точността, надеждността и устойчивостта на рамката за управление на ликвидния риск.
3. Политиките и процедурите включват най-малко методологии за инициирането на подбора и разработването на подходящи тестове, в т.ч. подбор на данни за портфейла и пазара, периодичност на изпитването, специфични характеристики на риска на финансовите инструменти, за които е извършен клиринг, анализ на резултатите от тестовете и изключенията, както и съответните необходими корективни мерки.
4. При провеждането на всеки тест ЦК включва всички клиентски позиции.
РАЗДЕЛ 2
Бек тестове
Член 49
Процедура за извършване на бек тестове
1. ЦК оценява степента на покритие на допълнителните обезпечения, като извършва последваща съпоставка на наблюдаваните с очакваните резултати, получени при използване на моделите за определяне на допълнителните обезпечения. Такива основани на бек тестове анализи се извършват ежедневно, за да се прецени дали съществуват изключения при изпитването на степента на покритие на допълнителните обезпечения. Степента на покритие се оценява на базата на текущите позиции във финансови инструменти и на клиринговите членове, като се вземат под внимание възможните последици от допълнително обезпечаване на ниво портфейл и по целесъобразност оперативно съвместимите ЦК.
2. В програмата си за извършване на бек тестове ЦК прилага подходящи исторически времеви хоризонти, за да гарантира, че използваният период на наблюдение е достатъчен за ограничаване на отрицателното въздействие върху статистическата значимост.
3. В програмата си за извършване на бек тестове ЦК прилага най-малко ясни статистически тестове и определени от него критерии за оценка на резултатите от бек тестовете.
4. Без да нарушава поверителността, ЦК периодично докладва резултатите и анализите от своите бек тестове на комитета за управление на риска, който дава своите препоръки във връзка с прегледа на модела за определяне на допълнителните обезпечения.
5. Резултатите и анализите от бек тестовете се предоставят на разположение на всички клирингови членове и всички известни на ЦК клиенти. Всички други клиенти получават при поискване достъп до резултатите и анализите от бек тестовете от съответните клирингови членове. Тази информация следва да бъде обобщена по начин, който запазва поверителността, като клиринговите членове и клиенти получават достъп единствено до подробните резултати и анализи от бек тестовете на своите портфейли.
6. ЦК формулира процедурите за определяне на действията, които би могъл да предприеме с оглед на резултатите от анализите на бек тестовете.
РАЗДЕЛ 3
Изпитване и анализи на чувствителността
Член 50
Процедура за изпитване и анализ на чувствителността
1. ЦК провежда изпитвания и анализи на чувствителността, за да оцени покритието на своя модел за определяне на допълнителните обезпечения при разнообразни пазарни условия чрез използване на данни от минали периоди за настъпили неблагоприятни пазарни условия и хипотетични данни за ненастъпили неблагоприятни пазарни условия.
2. За да разбере по какъв начин степента на покритие на допълнителните обезпечения може да бъде засегната от много неблагоприятни пазарни условия и промени в основните параметри на модела, ЦК използва широк набор от параметри и допускания, с които обхваща различните исторически и хипотетични условия, включително периодите с най-високо ниво на променливост, които са били наблюдавани на обслужваните от него пазари, и екстремните промени в корелационните зависимости между цените на договорите, по отношение на които ЦК осъществява клиринг.
3. Анализ на чувствителността се извършва по отношение на редица действителни и представителни портфейли на клирингови членове. Представителните портфейли се избират въз основа на тяхната чувствителност към съществените рискови фактори и корелациите, на които е изложен ЦК. Тези изпитвания и анализи на чувствителността са разработени с цел изпитване на ключовите параметри и допускания на модела за определяне на първоначалното допълнително обезпечение при редица доверителни интервали, за да се определи чувствителността на системата към допускане на грешки при калибрирането на тези параметри и допускания. Трябва да се обърне дължимото внимание на срочната структура на рисковите фактори и предполагаемата корелация между тях.
4. ЦК оценява потенциалните загуби по позициите на клиринговия член.
5. ЦК отчита по целесъобразност параметрите, отразяващи едновременното неизпълнение от страна на клиринговите членове, които емитират финансови инструменти, по отношение на които ЦК осъществява клиринг, или базов актив на дериватите, по отношение на които ЦК осъществява клиринг. Когато е приложимо, се отчитат също последствията от неизпълнението на клиент, емитиращ финансови инструменти, по отношение на които ЦК осъществява клиринг, или базов актив на дериватите, по отношение на които ЦК осъществява клиринг.
6. Без да нарушава поверителността, ЦК периодично докладва резултатите от своите изпитвания и анализи на чувствителността на комитета за управление на риска, който дава своите препоръки във връзка с прегледа на модела за определяне на допълнителните обезпечения.
7. ЦК формулира процедурите за определяне на действията, които би могъл да предприеме с оглед на резултатите от анализите на чувствителността.
РАЗДЕЛ 4
Стрес тестове
Член 51
Процедура за извършване на стрес тестове
1. При извършваните от ЦК стрес тестове на моделите, използвани за оценка на рисковите експозиции, се прилагат неблагоприятни параметри, допускания и сценарии, за да се гарантира, че финансовите ресурси на ЦК са достатъчни, за да покрият тези експозиции при екстремни, но реалистични пазарни условия.
2. Програмата за стрес тестове на ЦК изисква от него да провежда редовно редица стрес тестове, обхващащи продуктовата гама на ЦК и всички елементи на неговите модели и техните методологии, както и на рамката му за управление на ликвидния риск.
3. Програмата за стрес тестове на ЦК изисква извършването на стрес тестове по определени за целта сценарии, включващи както минали, така и хипотетични екстремни, но реалистични пазарни условия в съответствие с глава VII. Използваните минали условия се преглеждат и адаптират, когато това е целесъобразно. ЦК взема предвид и други форми на подходящи сценарии за стрес тестове, сред които техническа или финансова неизправност на извършващите сетълмент банки, ностро агенти, банки попечители, доставчици на ликвидност или оперативно съвместими ЦК.
4. ЦК има възможност бързо да адаптира своите стрес тестове с оглед включване на нови или възникващи рискове.
5. ЦК взема предвид потенциалните загуби, възникнали от неизпълнението на евентуално известен му клиент, извършващ клиринг чрез няколко клирингови членове.
6. Без да нарушава поверителността, ЦК периодично докладва резултатите и анализите от своите стрес тестове на комитета за управление на риска, който дава своите препоръки във връзка с прегледа на неговите модели, методологии, както и на рамката му за управление на ликвидния риск.
7. Резултатите и анализите от стрес тестовете се предоставят на разположение на всички клирингови членове и всички известни на ЦК клиенти. Всички други клиенти получават достъп до резултатите и анализите от стрес тестовете от съответните клирингови членове при поискване. Тази информация следва да бъде обобщена по начин, който запазва поверителността, като клиринговите членове и клиенти получават достъп единствено до подробните резултати и анализи от стрес тестовете на своите портфейли.
8. ЦК определя процедурите, определящи подробно действията, които би могъл да предприеме с оглед на резултатите от анализите на стрес тестовете.
Член 52
Рискови фактори, подлагани на стрес тестове
1. ЦК установява и разполага с подходящ метод за измерване на съответните рискови фактори, които са специфични за договорите, по отношение на които той осъществява клиринг, и биха могли да повлияят върху неговите загуби. В стрес тестовете на ЦК се отчитат най-малко рисковите фактори, определени за следните видове финансови инструменти:
а)
договори, свързани с лихвен процент: рисковите фактори по отношение на лихвените проценти във всяка валута, в която ЦК извършва клиринг на финансови инструменти. Моделът на кривата на доходността е разделен на различни падежни интервали, за да бъдат обхванати колебанията в променливостта на лихвените проценти по цялата крива на доходността. Броят на съответните рискови фактори зависи от сложността на лихвените договори, по отношение на които ЦК извършва клиринг. Базисният риск, произтичащ от непълно корелираните движения между лихвените проценти по държавни ценни книжа и други инструменти с фиксирана доходност, се представя самостоятелно;
б)
договори, свързани с обменния курс: рисковите фактори по отношение на всяка една чуждестранна валута, в която ЦК извършва клиринг на финансови инструменти, и на обменния курс между валутата на исканията за допълнително обезпечение и валутата, в която ЦК извършва клиринг на финансови инструменти;
в)
договори, свързани с акции: рисковите фактори по отношение на променливостта на отделните емисии от акции за всеки един от пазарите, на които ЦК осъществява клиринг, и на променливостта на различните сектори на съвкупния пазар на акции. Сложността и естеството на техниките за моделиране на даден пазар съответстват на експозицията на ЦК на пазара като цяло, както и на съответната му концентрация в отделни емисии на акции от този пазар;
г)
договори, свързани със стоки: рисковите фактори, които отчитат различните категории и подкатегории договори за стоки и свързаните с тях деривати, по отношение на които ЦК извършва клиринг, включително по целесъобразност колебанията в приемливата печалба между дериватните позиции и паричните позиции в стоката;
д)
договори, свързани с кредит: рисковите фактори по отношение на риска от внезапно неизпълнение, включително кумулативния риск вследствие на неизпълнение на повече от един контрагент, базисния риск и променливост на нормата на възстановяване.
2. В своите стрес тестове ЦК взема предвид най-малко следните фактори:
а)
корелации, включително между установени рискови фактори и сходни договори, по отношение на които ЦК извършва клиринг;
б)
фактори, свързани с предполагаемата променливост и променливостта за минали периоди на подлежащия на клиринг договор;
в)
специфични характеристики на всички нови договори, по отношение на които ЦК извършва клиринг;
г)
риска от концентрация, в т.ч. към клирингов член и към лице от групата на клиринговите членове;
д)
взаимозависимости и множество взаимовръзки;
е)
съответните рискове, включително валутен риск;
ж)
установените граници на експозициите;
з)
утежняващия риск.
Член 53
Общи финансови ресурси, подлагани на стрес тестове
1. С програмата за стрес тестове на ЦК се гарантира, че неговите съвкупни допълнителни обезпечения, вноски в гаранционния фонд и други финансови ресурси са достатъчни, за да покрият най-малко неизпълнението на двамата клирингови членове, към които ЦК има най-големи експозиции, при екстремни, но реалистични пазарни условия. Чрез програмата за стрес тестове се проучват също така потенциалните загуби вследствие на неизпълнението на лицата от съответната група на всеки от двамата клирингови членове, към които ЦК има най-големи експозиции, при екстремни, но реалистични пазарни условия.
2. С програмата за стрес тестове на ЦК се гарантира, че неговите допълнителни обезпечения и гаранционен фонд са достатъчни, за да покрият най-малко неизпълнението от страна на клиринговия член, към който ЦК има най-големите експозиции, или от страна на клиринговите членове, към които ЦК има вторите и третите по големина експозиции, ако тяхната сума е по-голяма, съгласно член 42 от Регламент (ЕС) № 648/2012.
3. ЦК провежда задълбочен анализ на потенциалните загуби, които може да претърпи, и оценява потенциалните загуби по позициите на клиринговия член, включително риска, че ликвидацията на тези позиции може да окаже въздействие върху пазара и степента на покритие на допълнителните обезпечения на ЦК.
4. В своите стрес тестове ЦК отчита по целесъобразност последствията от неизпълнението на клирингов член, емитиращ финансови инструменти, по отношение на които ЦК осъществява клиринг, или базов актив на дериватите, по отношение на които ЦК осъществява клиринг. По целесъобразност се отчитат също последствията от неизпълнението на клиент, емитиращ финансови инструменти, по отношение на които ЦК осъществява клиринг, или базов актив на дериватите, по отношение на които ЦК осъществява клиринг.
5. В стрес тестовете на ЦК се отчита предвиденият в член 26 период на ликвидация.
Член 54
Ликвидни финансови ресурси, подлагани на стрес тестове
1. С програмата на ЦК за извършване на стрес тестове на неговите ликвидни финансови ресурси се гарантира, че те отговарят на изложените в глава VIII изисквания.
2. ЦК разполага с ясни и прозрачни правила и процедури за преодоляване на разкритите в рамките на стрес тестовете проблеми по отношение на недостатъчната ликвидност на финансовите ресурси, за да се осигури сетълментът на задълженията за плащане.
ЦК разполага също с ясни процедури за използване на резултатите и анализите от своите стрес тестове, за да оцени и адаптира адекватността на своята рамка за управление на ликвидния риск и доставчиците на ликвидност.
3. Сценариите, използвани при извършването на стрес тестове по отношение на ликвидните финансови ресурси, отчитат структурата и дейността на ЦК и включват всички лица, които могат да представляват значителен ликвиден риск за него. Тези стрес тестове отчитат още всяка силна обвързаност или сходни експозиции между неговите клирингови членове, включително дружества, които са част от една и съща група, и оценяват вероятността от неизпълнение на повече от един контрагент и верижния ефект, който подобно неизпълнение може да предизвика сред неговите клирингови членове.
РАЗДЕЛ 5
Обхват и използване на резултатите от изпитването
Член 55
Поддържане на достатъчно покритие
1. ЦК установява и поддържа процедури за разкриване на промените в пазарните условия, в т.ч. увеличаване на променливостта или намаляване на ликвидността на финансовите инструменти, по отношение на които осъществява клиринг, за да може своевременно да адаптира изчисленията си на изискваното допълнително обезпечение и надлежно да отчете новите пазарни условия.
2. ЦК извършва тестове по отношение на своите проценти за намаляване на стойността на обезпечението, за да гарантира, че при екстремни, но реалистични пазарни условия обезпечението може да бъде ликвидирано най-малко по намалената стойност.
3. Ако вместо на ниво продукт ЦК набира обезпеченията на ниво портфейл, той постоянно преразглежда и изпитва компенсациите между продуктите. ЦК основава тези компенсации на предпазлива и икономически обоснована методология, която отразява степента на ценова зависимост между продуктите. По-специално ЦК изпитва как се променят корелациите по време на периоди на реални и хипотетични тежки пазарни условия.
Член 56
Преглед на модели въз основа на резултатите от тестове
1. ЦК разполага с ясни процедури за определяне на размера на допълнителните обезпечения, които може да се наложи да привлече, включително в рамките на деня, и за пренастройване на модела за определяне на допълнителните обезпечения, когато бек тестовете показват, че моделът не е функционирал според очакванията и поради това не е установил подходящия размер на първоначалните допълнителни обезпечения, необходим за постигане на желаното ниво на увереност. Установената от ЦК необходимост от допълнително обезпечение се отразява в следващото искане за предоставяне на допълнително обезпечение.
2. ЦК оценява източника на разкритите от бек тестовете изключения. В зависимост от източника на изключенията ЦК решава дали е необходима съществена промяна на модела за определяне на допълнителните обезпечения или на захранващите го модели и дали е нужно пренастройване на текущите параметри.
3. ЦК оценява източниците на разкритите от стрес тестовете изключения. В зависимост от естеството на изключенията ЦК решава дали е необходима съществена промяна на неговите модели, техните методологии или на рамката за управление на ликвидния риск и дали е нужно пренастройване на текущите параметри и допускания.
4. Когато резултатите от тестовете показват недостатъчно покритие на допълнителните обезпечения, гаранционния фонд или другите финансови ресурси, ЦК увеличава цялостното покритие на своите финансови ресурси до приемливо ниво преди следващото искане за предоставяне на допълнително обезпечение. Когато резултатите от тестовете показват недостатъчна ликвидност на финансовите ресурси, ЦК увеличава възможно най-бързо своите ликвидни финансови ресурси до приемливо ниво.
5. Когато преразглежда своите модели, методологии и рамка за управление на ликвидния риск, ЦК следи честотата на поява на тестови изключения, за да може своевременно и целесъобразно да определи и премахне проблемите.
РАЗДЕЛ 6
Обратни стрес тестове
Член 57
Обратни стрес тестове
1. ЦК провежда обратни стрес тестове, предназначени да установят при какви пазарни условия неговите съвкупни допълнителни обезпечения, гаранционен фонд и други финансови ресурси няма да осигурят необходимото покритие на кредитните експозиции и неговите ликвидни финансови ресурси могат да бъдат недостатъчни. При провеждане на тези тестове ЦК моделира екстремни пазарни условия, които не се считат за реалистични, за да може да определи границите на своите модели, рамката за управление на ликвидния риск, финансовите ресурси и ликвидните финансови ресурси.
2. ЦК разработва обратни стрес тестове, съобразени със специфичните рискове на пазарите и на договорите, по отношение на които предоставя клирингови услуги.
3. ЦК използва условията, определени в параграф 1, и резултатите и анализите от своите обратни стрес тестове, за да може да определи екстремните, но реалистични сценарии в съответствие с глава VII.
4. Без да нарушава поверителността, ЦК периодично докладва резултатите и анализите от своите обратни стрес тестове на комитета за управление на риска, който дава своите препоръки във връзка с техния преглед.
РАЗДЕЛ 7
Процедури при неизпълнение
Член 58
Изпитване на процедурите при неизпълнение
1. ЦК изпитва и преразглежда своите процедури при неизпълнение, за да осигури тяхната практичност и ефективност. ЦК извършва симулационни проверки като част от изпитването на своите процедури при неизпълнение.
2. Въз основа на изпитването на своите процедури при неизпълнение ЦК установява всяка несигурност и целесъобразно адаптира своите процедури с оглед нейното ограничаване.
3. Чрез провеждането на симулационни проверки ЦК удостоверява дали всички клирингови членове, евентуално клиенти и други заинтересовани страни, включително оперативно съвместими ЦК и всички свързани доставчици на услуги, са надлежно информирани и запознати с процедурите при неизпълнение.
РАЗДЕЛ 8
Одобряване и честота на изпитване
Член 59
Честота
1. ЦК подлага своите модели и техните методологии на широкообхватна процедура за одобряване най-малко веднъж годишно.
2. ЦК подлага своята рамка за управление на ликвидния риск на широкообхватна процедура за одобряване най-малко веднъж годишно.
3. ЦК подлага своите модели за оценка на цялостна процедура за одобряване най-малко веднъж годишно.
4. ЦК преглежда целесъобразността на посочените в член 51 политики най-малко веднъж годишно.
5. ЦК анализира и следи резултатите от своя модел и покритието на финансовите ресурси в случай на неизпълнение, като подлага на ежедневни бек тестове покритието на допълнителните обезпечения и провежда ежедневни стрес тестове при използване на стандартни и предварително определени параметри и допускания.
6. ЦК анализира и следи своята рамка за управление на ликвидния риск, като подлага своите ликвидни финансови ресурси на най-малко ежедневни стрес тестове.
7. ЦК провежда най-малко веднъж месечно подробен и задълбочен анализ на резултатите от тестовете, за да гарантира верността на своите сценарии за стрес тестове, модели и рамка за управление на ликвидния риск, основни параметри и допускания. При неблагоприятни пазарни условия този анализ се провежда по-често, включително когато финансови инструменти, за които се извършва клиринг, или обслужваните като цяло пазари се характеризират с високо ниво на променливост, станат по-слабо ликвидни или когато размерът или концентрацията на позициите, притежавани от неговите клирингови членове, нарасне значително или се очаква ЦК да действа при неблагоприятни пазарни условия.
8. Най-малко веднъж месечно се извършва анализ на чувствителността, като се използват резултатите от изпитванията на чувствителността. Този анализ се провежда по-често, когато пазарите са необичайно нестабилни или по-слабо ликвидни или когато нарасне значително размерът или концентрацията на позициите, притежавани от неговите клирингови членове.
9. ЦК подлага на тест най-малко веднъж годишно компенсациите между финансовите инструменти и промяната на корелациите по време на реални и хипотетични тежки пазарни условия.
10. Използваните от ЦК проценти за намаляване на стойността на обезпечението се подлагат на тест най-малко веднъж месечно.
11. ЦК провежда обратни стрес тестове най-малко веднъж на три месеца.
12. Най-малко веднъж на три месеца ЦК изпитва и преразглежда своите процедури при неизпълнение и извършва най-малко веднъж годишно симулационни проверки в съответствие с член 61. ЦК извършва също симулационни проверки след всяка съществена промяна в своите процедури при неизпълнение.
РАЗДЕЛ 9
Времеви хоризонти при извършването на тестове
Член 60
Времеви хоризонти
1. Използваните при стрес тестове времеви хоризонти се определят в съответствие с глава VII и обхващат в перспектива екстремните, но реалистични пазарни условия.
2. Времевите хоризонти, използвани при бек тестовете за минали периоди, включват най-малко данни от текущата година или от момента, в който ЦК е започнал да извършва клиринг на съответния финансов инструмент, ако този период е по-малък от година.
РАЗДЕЛ 10
Публично оповестяване
Член 61
Информация, която трябва да бъде публично оповестена
1. ЦК оповестява публично общите принципи, които стоят в основата на неговите модели и техните методологии, естеството на провежданите тестове, обобщените на високо равнище резултати от тестовете и всички предприети корективни действия.
2. ЦК оповестява публично ключовите аспекти на своите процедури при неизпълнение, в т.ч.:
а)
обстоятелствата, при които могат да бъдат предприемани действия;
б)
лицата, които могат да предприемат тези действия;
в)
обхвата на действията, които могат да бъдат предприети, включително третиране на собствените и клиентските позиции, фондове и активи;
г)
механизми за покриване на задълженията на ЦК към изправните клирингови членове;
д)
механизми за подпомагане покриването на задълженията на намиращ се в неизпълнение клирингов член към неговите клиенти.
Член 62
Влизане в сила и прилагане
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Буква з) от раздел 2 от приложение I се прилага след третата година от влизането в сила на настоящия регламент по отношение на сделките с деривати по смисъла на член 2, параграф 4, букви б) и г) от Регламент (ЕС) № 1227/2011 на Европейския парламент и на Съвета (10).
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 19 декември 2012 година.
KOMISSION DELEGOITU ASETUS (EU) N:o 153/2013,
annettu 19 päivänä joulukuuta 2012,
Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 648/2012 täydentämisestä keskusvastapuoliin liittyviä vaatimuksia koskevien teknisten sääntelystandardien osalta
(ETA:n kannalta merkityksellinen teksti)
EUROOPAN KOMISSIO, joka
ottaa huomioon Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen,
ottaa huomioon Euroopan keskuspankin lausunnon (1),
ottaa huomioon OTC-johdannaisista, keskusvastapuolista ja kauppatietorekistereistä 4 päivänä heinäkuuta 2012 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 648/2012 (2) ja erityisesti sen 25 artiklan 8 kohdan, 26 artiklan 9 kohdan, 29 artiklan 4 kohdan, 34 artiklan 3 kohdan, 41 artiklan 5 kohdan, 42 artiklan 5 kohdan, 44 artiklan 2 kohdan, 45 artiklan 5 kohdan, 46 artiklan 3 kohdan, 47 artiklan 8 kohdan ja 49 artiklan 4 kohdan,
sekä katsoo seuraavaa:
(1)
Tämän asetuksen säännökset liittyvät läheisesti toisiinsa, koska niissä käsitellään organisaatiovaatimuksia, kuten tietojen säilyttämistä ja liiketoiminnan jatkuvuutta, sekä vakavaraisuusvaatimuksia, kuten vakuusvaatimuksia, maksukyvyttömyysrahastoa, likviditeettiriskin valvontaa, maksukyvyttömyysjärjestelyä, vakuuksia, sijoituspolitiikkaa, mallien uudelleentarkastelua, stressitestausta ja toteumatestausta. Jotta voitaisiin varmistaa, että nämä säännökset, joiden on tultava samanaikaisesti voimaan, ovat keskenään yhdenmukaisia, ja jotta niiden, jotka ovat kyseisten velvollisuuksien alaisia, olisi helpompi saada näistä säännöksistä kattava käsitys ja saada ne yhtäläisesti käyttöönsä, on suotavaa, että kaikki asetuksen (EU) N:o 648/2012 III osastossa ja IV osastossa edellytetyt tekniset sääntelystandardit sisällytetään yhteen asetukseen.
(2)
Finanssimarkkinoiden globaalin luonteen vuoksi tässä asetuksessa olisi otettava huomioon finanssimarkkinoiden rakenteita koskevat G10-maiden keskuspankkien maksu- ja selvitysjärjestelmäkomitean (CPSS) ja kansainvälisen arvopaperimarkkinavalvojien yhteisön (IOSCO) periaatteet, jäljempänä ’CPSS:n ja IOSCO:n periaatteet’, jotka toimivat keskusvastapuolia koskevien sääntelyvaatimusten globaalina vertailukohtana.
(3)
Sen varmistamiseksi, että keskusvastapuolet ovat luotettavia ja vakaita kaikissa markkinaolosuhteissa, on tärkeää, että ne omaksuvat järkevät riskienhallintamenettelyt, jotka kattavat asianmukaisesti kaikki riskit, joille keskusvastapuolet altistuvat tai voivat altistua. Keskusvastapuolten tosiasiallisesti käyttämien riskienhallintamenetelmien olisi tältä osin oltava tiukempia kuin tässä asetuksessa esitetyt menetelmät, jos se katsotaan riskienhallinnan kannalta tarkoituksenmukaiseksi.
(4)
Olisi määriteltävä joitakin termejä, jotta voitaisiin selventää tiettyjä asetuksesta (EU) N:o 648/2012 peräisin olevia käsitteitä ja tarkentaa tämän teknisen standardin kehittämiseen tarvittavia teknisiä termejä.
(5)
On tärkeää huolehtia siitä, etteivät kolmansien maiden tunnustetut keskusvastapuolet häiritse unionin markkinoiden moitteetonta toimintaa. Sen vuoksi on olennaista varmistaa, ettei tunnustetuilla keskusvastapuolilla ole mahdollisuutta laskea riskienhallintavaatimuksiaan unionin standardien alapuolelle, koska se voisi johtaa sääntelyn katvealueiden hyväksikäyttöön. EAMV:n olisi voitava arvioida sille kolmannen maan keskusvastapuolen tunnustamisesta toimitettujen tietojen perusteella, noudattaako keskusvastapuoli täysimittaisesti kyseisessä kolmannessa maassa sovellettavia vakavaraisuusvaatimuksia. Lisäksi komission suorittamalla vastaavuuden määrityksellä olisi varmistettava, että kolmannen maan lait ja asetukset vastaavat asetuksen (EU) N:o 648/2012 IV osaston ja tämän asetuksen jokaista säännöstä.
(6)
Riittävän sijoittajansuojan varmistamiseksi EAMV voi kolmansien maiden keskusvastapuolten tunnustamisen yhteydessä pyytää myös muita tietoja kuin niitä, jotka ovat ehdottoman tarpeellisia sen arvioimiseksi, täyttyvätkö asetuksessa (EU) N:o 648/2012 säädetyt edellytykset.
(7)
Kolmannen maan toimivaltaisen viranomaisen tehtävänä on arvioida jatkuvasti, täyttääkö kolmannen maan keskusvastapuoli kyseisen kolmannen maan vakavaraisuusvaatimukset täysimittaisesti. Tiedoissa, jotka tunnustamista hakeva kolmannen maan keskusvastapuoli toimittaa EAMV:lle, ei olisi pyrittävä toistamaan kolmannen maan toimivaltaisen viranomaisen suorittamaa arviointia, vaan pyrittävä varmistamaan, että keskusvastapuolta ja vaatimusten täytäntöönpanoa tosiasiallisesti valvotaan kyseisessä kolmannessa maassa, millä taataan korkeatasoinen sijoittajansuoja.
(8)
Jotta EAMV voisi suorittaa täydellisen arvioinnin, tunnustamista hakevan, kolmannen maan keskusvastapuolen toimittamia tietoja olisi täydennettävä tiedoilla, jotka tarvitaan jatkuvan valvonnan tehokkuuden, täytäntöönpanovaltuuksien ja kolmannen maan toimivaltaisen viranomaisen toteuttamien toimien arvioimiseksi. Tällaiset tiedot olisi toimitettava asetuksen (EU) N:o 648/2012 mukaisesti vahvistettua yhteistyöjärjestelyä noudattaen. Yhteistyöjärjestelyllä olisi varmistettava, että kaikista tunnustamista hakevaa keskusvastapuolta vastaan toteutetuista valvonta- tai täytäntöönpanotoimista, keskusvastapuolen toimiluvan myöntämisedellytysten muutoksista ja keskusvastapuolen tunnustamismenettelyn yhteydessä alun perin toimittamien tietojen olennaisista päivityksistä ilmoitetaan viipymättä EAMV:lle.
(9)
Sisäisiä riskienraportointisuhteita koskevia asetuksen (EU) N:o 648/2012 vaatimuksia on täsmennettävä, jotta voidaan saada aikaan riskienhallintajärjestelmä, joka käsittää sisäisen riskienhallintaprosessin rakenteen, oikeudet ja velvollisuudet. Päätöksenteko-, ohjaus- ja valvontajärjestelyissä olisi otettava huomioon unionissa käytetyt erilaiset yhtiöoikeudelliset järjestelmät, jotta voidaan varmistaa, että keskusvastapuolten toimintakehys on oikeudellisesti vankka.
(10)
Sen varmistamiseksi, että keskusvastapuoli panee asianmukaiset menettelyt täytäntöön noudattaakseen tätä asetusta, asetusta (EU) N:o 648/2012 ja komission täytäntöönpanoasetusta (EU) N:o 1249/2012 (3), olisi yksilöitävä keskusvastapuolen vaatimustenmukaisuutta valvovan toiminnon tehtävät ja vastuualueet.
(11)
On tarpeen määritellä selvästi hallituksen ja ylimmän johdon tehtävät ja vastuualueet sekä yksilöidä hallituksen toimintaa koskevat vähimmäisvaatimukset sen varmistamiseksi, että keskusvastapuolen organisaatiorakenne antaa sille mahdollisuuden tarjota palvelujaan ja harjoittaa toimintaansa jatkuvasti ja säännönmukaisesti. Lisäksi on tarpeen luoda selkeät ja suorat raportointisuhteet tilintekovelvollisuuden varmistamiseksi.
(12)
Keskusvastapuolen järkevän ja vakaan hoidon varmistamiseksi on tärkeää, ettei sen palkka- ja palkkiopolitiikka kannusta liialliseen riskinottoon. Jotta palkka- ja palkkiopolitiikka tuottaisi toivotut vaikutukset, hallituksen olisi valvottava ja tarkistettava sitä riittävästi ja perustettava erityiskomitea valvomaan sen noudattamista asianmukaisella tavalla.
(13)
Sen varmistamiseksi, että keskusvastapuolet käyttävät toiminnassaan riittävästi henkilöstöresursseja täyttääkseen kaikki velvollisuutensa ja ovat vastuussa harjoittamastaan toiminnasta ja että toimivaltaisilla viranomaisilla on asiaankuuluvat yhteyshenkilöt valvomissaan keskusvastapuolissa, keskusvastapuolilla olisi oltava ainakin riskienhallintajohtaja, vaatimustenmukaisuudesta vastaava johtaja ja teknologiajohtaja.
(14)
Keskusvastapuolten olisi arvioitava ja valvottava asianmukaisesti, missä määrin hallituksen jäsenillä, jotka istuvat eri yhteisöjen hallituksissa, on eturistiriitoja keskusvastapuolen konsernin sisällä tai ulkopuolella. Hallituksen jäseniä ei saisi estää istumasta eri hallituksissa, paitsi jos siitä aiheutuu eturistiriitoja.
(15)
Jotta keskusvastapuolella olisi tehokas tarkastustoiminto, sen olisi määriteltävä sisäisten tarkastajiensa vastuualueet ja raportointisuhteet sen varmistamiseksi, että merkitykselliset asiat annetaan viipymättä keskusvastapuolen hallituksen ja toimivaltaisten viranomaisten käsiteltäviksi. Perustettaessa ja ylläpidettäessä sisäisen tarkastuksen toimintoa olisi määriteltävä selkeästi sen tehtävä, riippumattomuus ja puolueettomuus, laajuus ja vastuualue, toimivalta, tilintekovelvollisuus ja toimintanormit.
(16)
Voidakseen suorittaa tehtävänsä tehokkaasti asianomaisen toimivaltaisen viranomaisen olisi saatava käyttöönsä kaikki tiedot, jotka tarvitaan sen selvittämiseksi, täyttääkö keskusvastapuoli toimilupansa myöntämisedellytykset. Keskusvastapuolen olisi annettava tällaiset tiedot saataville ilman aiheetonta viivytystä.
(17)
Keskusvastapuolen säilyttämien tietojen avulla olisi voitava saada perusteelliset tiedot määritysosapuoliin liittyvistä keskusvastapuolen luottoriskistä ja valvoa tähän sisältyviä järjestelmäriskejä. Tietojen avulla toimivaltaisten viranomaisten, EAMV:n sekä asianomaisten Euroopan keskuspankkijärjestelmän (EKPJ) jäsenten olisi myös voitava muodostaa määritysmenettely asianmukaisesti uudelleen arvioidakseen sääntelyvaatimusten noudattamista, ilmoitusvaatimukset mukaan luettuina. Keskusvastapuolet voivat hyödyntää kirjattuja tietoja myös täyttäessään sääntelyvaatimuksia ja määritysosapuoliin liittyviä velvollisuuksia sekä erimielisyyksien yhteydessä.
(18)
Keskusvastapuolten kauppatietorekistereille ilmoittamat tiedot olisi kirjattava, jotta toimivaltaiset viranomaiset voisivat tarkastaa, noudattavatko keskusvastapuolet asetuksessa (EU) N:o 648/2012 säädettyä ilmoitusvelvollisuutta, ja saada helposti sellaisia tietoja, joita ei voi saada kauppatietorekistereistä.
(19)
Vaatimuksissa, jotka koskevat kauppoihin liittyvien tietojen säilyttämistä, olisi käytettävä samoja käsitteitä kuin asetuksen (EU) N:o 648/2012 9 artiklassa säädetyn ilmoitusvelvollisuuden yhteydessä, jotta voidaan varmistaa, että keskusvastapuolet ilmoittavat tiedot asianmukaisesti.
(20)
Toiminnan jatkuvuuden varmistamiseksi häiriön aikana keskusvastapuolen toissijaisen käsittelypaikan olisi sijaittava paikassa, joka on riittävän etäällä ja maantieteellisesti riittävän erillään ensisijaisesta käsittelypaikasta, jotta toissijainen paikka ei joutuisi saman katastrofin kohteeksi kuin ensisijainen paikka, joka ei mahdollisesti ole enää käytettävissä katastrofin vuoksi. Olisi luotava skenaarioita, joiden avulla voidaan analysoida kriisitilanteiden vaikutuksia kriittisiin palveluihin, mukaan luettuina skenaariot, joissa oletetaan, etteivät järjestelmät ole enää käytettävissä luonnonkatastrofin vuoksi. Tällaisia analyysejä olisi tarkasteltava määräajoin uudelleen.
(21)
Keskusvastapuolet ovat järjestelmän kannalta merkityksellisiä finanssimarkkinoiden rakenteita, niiden olisi elvytettävä kriittiset toiminnot kahden tunnin kuluessa, ja varajärjestelmien olisi ihannetapauksessa käynnistyttävä heti häiriötilanteen jälkeen. Keskusvastapuolten olisi varmistettava myös, että tietojen menettäminen on mahdollisimman epätodennäköistä.
(22)
On tärkeää, että määritysosapuolen maksukyvyttömyys ei aiheuta huomattavia tappioita muille markkinatoimijoille. Sen vuoksi keskusvastapuolten on katettava maksukyvyttömän osapuolen asettamilla vakuuksilla ainakin merkityksellinen osa mahdollisesta tappiosta, joka voi aiheutua keskusvastapuolelle positioiden sulkemisen aikana. Säännöissä olisi määrättävä kunkin rahoitusvälinelajin osalta, kuinka suuri prosenttiosuus vakuuksilla on vähintään katettava. Lisäksi keskusvastapuolten olisi noudatettava periaatteita, joilla ne voivat mukauttaa riittävästi vakuusvaatimustensa tasoja kunkin määrittämänsä rahoitusvälineen tai salkun ominaisuuksiin.
(23)
Keskusvastapuolet eivät saisi erittäin vaativan kilpailuympäristön vuoksi laskea vakuusvaatimuksiaan tasolle, joka vaarantaa niiden turvallisuuden. Sen vuoksi vakuuslaskelmien peruskomponenttien olisi oltava tiettyjen erityisvaatimusten mukaisia. Tätä varten vakuusvaatimuksissa olisi otettava huomioon kaikenlaiset markkinaolosuhteet, stressikaudet mukaan luettuina.
(24)
Olisi annettava säännöt, joissa vahvistetaan asianmukaiset prosenttiluvut ja aikavälit realisointiaikaa ja historiallisen volatiliteetin laskentaa varten. Sen varmistamiseksi, että keskusvastapuolet hallitsevat asianmukaisesti niihin kohdistuvia riskejä, ei ole kuitenkaan suotavaa täsmentää, mitä lähestymistapaa keskusvastapuolen olisi sovellettava vakuusvaatimusten laskemiseen näistä parametreista. Samoista syistä keskusvastapuolia ei saisi estää käyttämästä erilaisia luotettavia menetelmiä asettaessaan salkkujen vakuusvaatimuksia, ja niiden olisi sallittava käyttää menetelmiä, jotka perustuvat niiden määrittämien rahoitusvälineiden tai rahoitusvälineryhmien hintariskien välisiin korrelaatioihin, sekä muita asianmukaisia menetelmiä, jotka perustuvat vastaaviin riippuvuutta kuvaaviin tilastoparametreihin.
(25)
Keskusvastapuolen olisi määrittäessään ajanjaksoa, jonka aikana siihen kohdistuu maksukyvyttömän osapuolen position hoitamiseen liittyvä markkinariski, otettava huomioon määritettyjen rahoitusvälineiden tai määritetyn salkun merkitykselliset ominaisuudet, kuten niiden likviditeettitaso sekä position suuruus tai sen keskittyminen. Keskusvastapuolten olisi arvioitava varovaisella tavalla aika, joka tarvitaan maksukyvyttömän osapuolen position täydelliseen sulkemiseen viimeisen vakuuksien keruun jälkeen, ottaen huomioon position suuruus ja sen keskittyminen.
(26)
Jotta keskusvaltapuolet eivät aiheuttaisi finanssimarkkinoilla epävakautta tai pahentaisi sitä, niiden olisi siinä määrin kuin se on käytännössä mahdollista otettava käyttöön ennakoivia vakuusmenetelmiä, joilla rajoitetaan myötäsyklisten muutosten todennäköisyyttä vakuusvaatimuksissa heikentämättä keskusvastapuolen kestokykyä.
(27)
Yleensä on aiheellista määrittää OTC-johdannaisille suhteellisen suuri luottamusväli, koska näiden tuotteiden hinnoittelu voi olla vähemmän luotettavaa ja niitä koskevat historialliset tiedot, joiden perusteella vastuita olisi arvioitava, voivat olla suhteellisen lyhyeltä aikaväliltä. Keskusvastapuolet voivat määrittää OTC-johdannaisia, jotka eivät kärsi näistä ilmiöistä ja joilla on samat riskiominaisuudet kuin pörssinoteeratuilla johdannaisilla, ja niillä olisi oltava mahdollisuus määrittää nämä tuotteet johdonmukaisesti toteutusmenetelmästä riippumatta.
(28)
Äärimmäisten mutta mahdollisten markkinaolosuhteiden asianmukainen määrittely on keskusvastapuolen riskienhallinnan keskeinen osa. Jotta keskusvastapuolen riskienhallintajärjestelmä pysyi ajan tasalla, äärimmäisiä mutta mahdollisia markkinaolosuhteita ei saisi pitää staattisena käsitteenä vaan pikemminkin olosuhteina, jotka muuttuvat ajan mittaan ja vaihtelevat markkinoiden mukaan. Jokin markkinaennuste voi olla äärimmäinen mutta mahdollinen yhdelle keskusvastapuolelle, vaikka sillä ei olisi suurta merkitystä toiselle keskusvastapuolelle. Keskusvastapuolen olisi luotava vahva sisäinen toimintakehys sellaisten markkinoiden yksilöimiseksi, joiden riskeille se on alttiina, ja käytettävä yhteisiä vähimmäisstandardeja äärimmäisten mutta mahdollisten markkinaolosuhteiden määrittelemiseksi jokaisella yksilöidyllä markkinalla. Lisäksi sen olisi tarkasteltava objektiivisesti sitä mahdollisuutta, että paineita esiintyy samanaikaisesti useilla markkinoilla.
(29)
Jotta voitaisiin varmistaa vahvojen päätöksenteko-, ohjaus- ja valvontajärjestelyjen käyttö, riskinarviointikomitean olisi keskusteltava kehyksestä, jota keskusvastapuoli käyttää yksilöidäkseen äärimmäiset mutta mahdolliset markkinaolosuhteet, ja kehys olisi hyväksytettävä hallituksella. Kehystä olisi tarkasteltava uudelleen vähintään kerran vuodessa, ja riskinarviointikomitean olisi keskusteltava saaduista tuloksista, joista olisi sen jälkeen ilmoitettava hallitukselle. Uudelleentarkastelulla olisi varmistettava, että äärimmäisten mutta mahdollisten markkinaolosuhteiden määritelmässä otetaan huomioon keskusvastapuolen vastuiden laajuuden ja keskittymisen muutokset ja niiden markkinoiden kehitys, joilla keskustavastapuoli toimii. Uudelleentarkastelu ei saisi kuitenkaan korvata keskusvastapuolen suorittamaa jatkuvaa arviointia siitä, onko sen maksukyvyttömyysrahasto riittävä ottaen huomioon markkinaolosuhteiden kehitys.
(30)
Jotta keskusvastapuolet hallitsisivat tehokkaasti likviditeettiriskiään, niitä olisi vaadittava perustamaan likviditeettiriskin hallintajärjestelmä. Hallintajärjestelmässä olisi otettava huomioon keskusvastapuolen velvollisuuksien luonne ja välineet, joilla keskusvastapuoli voi arvioida siihen kohdistuvaa likviditeettiriskiä, sekä määritettävä todennäköisesti esiintyvät likviditeettipaineet ja varmistettava keskusvastapuolen likvidien varojen riittävyys.
(31)
Olisi vaadittava, että keskusvastapuolet arvioidessaan likvidien varojensa riittävyyttä ottavat huomioon hallussaan olevien varojen suuruuden ja likviditeetin sekä kyseisten omaisuuserien mahdollisen keskittymäriskin. On tärkeää, että keskusvastapuolet voivat tunnistaa varoissaan kaikki merkittävimmät likviditeettiriskikeskittymät, jotta niiden maksuvalmiusjärjestelyt olisivat tarvittaessa heti käytettävissä. Keskusvastapuolen olisi myös otettava huomioon monikertaisista suhteista, keskinäisistä sidossuhteista ja keskittymistä johtuvat lisäriskit.
(32)
Koska likviditeetin on oltava helposti saatavilla saman päivän transaktioita tai jopa päivänsisäisiä transaktioita varten, keskusvastapuoli voi käyttää liikkeeseen laskevassa keskuspankissa olevia käteisvaroja, luottokelpoisissa liikepankeissa olevia käteisvaroja, sitovia luottolimiittejä, sitovia takaisinostosopimuslimiittejä, säilytyksessä olevia erittäin myyntikelpoisia vakuuksia ja sijoituksia, jotka ovat helposti saatavilla ja vaihdettavissa käteisvaroiksi ennalta sovituilla erittäin luotettavilla rahoitusjärjestelyillä, jopa stressikausien markkinaolosuhteissa. Tällaiset käteisvarat ja vakuudet olisi vain tietyillä edellytyksillä laskettava osaksi ennalta järjestettyjä likvidejä rahoitusvaroja.
(33)
On tärkeää vahvistaa yhteinen menetelmä sellaisten omien varojen määrän laskentaa ja ylläpitoa varten, joita keskusvastapuolen on pidettävä yllä maksukyvyttömyysjärjestelyssä käyttöä varten, jotta keskusvastapuolelle voidaan antaa tarpeellinen kannustin asettaa varovaisia vaatimuksia, pitää tämä määrä riittävän suurena ja olla käyttämättä hyväksi sääntelyn katvealueita. On olennaisen tärkeää, että varat, jotka on tarkoitettu maksukyvyttömyydestä aiheutuvien tappioiden kattamiseen, erotetaan keskusvastapuolen vähimmäispääomavaatimuksista ja että näillä varoilla on toinen tehtävä kuin keskusvastapuolen vähimmäispääomavaatimuksilla, joilla katetaan muita riskejä, joita keskusvastapuoleen saattaa kohdistua.
(34)
On tärkeää, että keskusvastapuolet käyttävät yhdenmukaista menetelmää maksukyvyttömyysjärjestelyssä käytettävien omien varojen laskentaan, jotta voidaan varmistaa yhtäläiset edellytykset keskusvastapuolten välillä. Jos menetelmä ei ole riittävän selkeä, keskusvastapuolet voivat käyttää sitä harkintansa mukaan, jolloin ne saavat hyvin erilaisia tuloksia, mikä kannustaa sääntelyn katvealueiden hyväksikäyttöön. Näin ollen on olennaisen tärkeää, että keskusvastapuolten ei sallita käyttää menetelmää harkintansa mukaan. Sen vuoksi on tarkoituksenmukaista käyttää selkeään mittaan perustuvaa prosenttimäärää ja vahvistaa selkeä menetelmä, jotta voidaan varmistaa, että maksukyvyttömyysjärjestelyissä käytettävät keskusvastapuolten omat varat lasketaan yhdenmukaisella tavalla.
(35)
Olisi vahvistettava vähimmäisperusteet sen varmistamiseksi, että vakuuskelpoiset omaisuuserät ovat erittäin likvidejä ja että ne voidaan muuntaa nopeasti käteisvaroiksi mahdollisimman pienin hintavaikutuksin. Perusteissa olisi otettava huomioon, kuka on vakuuden asettaja, missä määrin vakuus voidaan realisoida markkinoilla ja korreloiko vakuuden arvo kyseisen vakuuden asettavan jäsenen luottokelpoisuuden kanssa, jotta voitaisiin kattaa mahdollinen wrong-way-riski. Keskusvastapuolella olisi oltava mahdollisuus soveltaa tarvittaessa lisäperusteita tavoitellun vakauden saavuttamiseksi.
(36)
Keskusvastapuolten olisi hyväksyttävä ainoastaan erittäin likvidejä vakuuksia, joihin liittyy minimaalinen luotto- ja markkinariski. Sen varmistamiseksi, että keskusvastapuolten hallussa olevat vakuudet säilyvät aina erittäin likvideinä, keskusvastapuolten olisi otettava käyttöön avoimet ja ennakoivat toimintatavat ja menettelyt, joilla arvioidaan vakuudeksi hyväksyttyjen omaisuuserien likviditeettiä ja valvotaan sitä jatkuvasti, sekä käytettävä asianmukaisia arvostusmenetelmiä. Tätä varten keskusvastapuolten olisi myös otettava käyttöön keskittymärajat, joilla pyritään varmistamaan, että vakuudet pysyvät riittävän hajautettuina, jotta ne voidaan realisoida nopeasti ilman merkittävää markkinariskiä, joka vaikuttaisi niiden arvoon. Päättäessään hyväksyttäviä vakuuksia ja keskittymärajoja koskevista toimintatavoistaan keskusvastapuolten olisi otettava huomioon tällaisten vakuuksien yleinen saatavuus omien toimintatapojensa mahdollisia makrotaloudellisia vaikutuksia silmällä pitäen.
(37)
Wrong-way-riskin välttämiseksi määritysosapuolille ei yleensä saisi antaa lupaa käyttää vakuuksina omia arvopapereitaan tai samaan konserniin kuuluvan yhteisön liikkeeseen laskemia arvopapereja. Keskusvastapuolella olisi kuitenkin oltava mahdollisuus antaa määritysosapuolten asettaa vakuudeksi katettuja joukkolainoja, jotka on suojattu liikkeeseenlaskijan maksukyvyttömyydeltä. Vakuutena oleva omaisuuserä olisi kuitenkin eroteltava asianmukaisesti liikkeeseenlaskijasta, ja sen olisi täytettävä vakuuskelpoisuutta koskevat vähimmäisperusteet. Määritysosapuoli ei saisi laskea rahoitusvälineitä liikkeeseen ensisijaisesti siinä tarkoituksessa, että toinen määritysosapuoli voi käyttää niitä vakuuksina.
(38)
Keskusvastapuolten turvallisuuden varmistamiseksi niiden olisi hyväksyttävä liikepankkitakauksia vakuuksiksi ainoastaan takaajan sekä takauksen oikeus-, sopimus- ja toimintakehyksen perusteellisen arvioinnin jälkeen. Keskusvastapuolten olisi vältettävä liikepankkeihin liittyviä vakuudettomia vastuita. Tästä syystä liikepankkitakaukset voidaan hyväksyä vain tiukoin ehdoin. Tällaiset ehdot täyttyvät yleensä markkinoilla, joille on keskittynyt useita liikepankkeja, jotka ovat halukkaita antamaan luottoa finanssialan ulkopuolisille määritysosapuolille. Sen vuoksi tällaisissa tapauksissa olisi sallittava korkeampi keskittymäraja.
(39)
Markkinariskinsä rajoittamiseksi keskusvastapuolen olisi oltava velvollinen arvostamaan vakuutensa vähintään kerran päivässä. Sen olisi sovellettava varovaisia aliarvostuksia, joissa otetaan huomioon vakuuden arvon mahdollinen aleneminen vakuuden viimeisimmän uudelleenarvostuksen ja sen ajankohdan välillä, jolloin vakuuden realisointi kohtuullisen todennäköisesti tapahtuu stressikausien markkinaolosuhteissa. Vakuuden suuruudessa olisi myös otettava huomioon mahdolliset wrong-way-riskit.
(40)
Tekemiensä aliarvostusten ansiosta keskusvastapuolen olisi voitava välttää suurten ja odottamattomien mukautusten tekeminen vaaditun vakuuden määrään ja siten mahdollisuuksien mukaan myös myötäsykliset vaikutukset.
(41)
Keskusvastapuoli ei saisi keskittää vakuuksia rajalliseen määrään liikkeeseenlaskijoita tai rajalliseen määrään omaisuuseriä, jotta vältettäisiin mahdolliset huomattavat kielteiset hintavaikutukset, jos vakuudet joudutaan realisoimaan lyhyen ajan kuluessa. Keskittyneitä vakuuspositioita ei saisi sen vuoksi pitää erittäin likvideinä vakuuksina.
(42)
Likviditeetti-, luotto- ja markkinariski olisi otettava huomioon salkkutasolla sekä yksittäisten rahoitusvälineiden tasolla. Keskittyneellä salkulla voi olla huomattava kielteinen vaikutus sellaisten vakuuksien tai rahoitusvälineiden likviditeettiin, joihin keskusvastapuoli voi sijoittaa rahoitusvaransa, koska suuria positioita on todennäköisesti mahdotonta myydä stressikausien markkinaolosuhteissa ilman, että markkinahinta alenee. Keskusvastapuolen hallussa olevia vakuuksia olisi samasta syystä seurattava ja arvostettava jatkuvasti, jotta varmistettaisiin niiden säilyminen likvideinä.
(43)
Energia-alan johdannaismarkkinoilla on erityisen vahva yhteys hyödykkeiden spot-markkinoihin, ja näillä johdannaismarkkinoilla finanssialan ulkopuolisten määritysosapuolten osuus on suuri. Kyseisillä markkinoilla hyvin monet markkinatoimijat ovat myös kohde-etuutena olevan hyödykkeen tuottajia. Hankkiakseen vakuudet, jotka riittävät kattamaan liikepankkitakaukset kokonaan, nämä finanssialan ulkopuoliset määritysosapuolet voivat joutua myymään merkittävässä määrin nykyisiä positioitaan tai luopumaan positioidensa määrittämisestä keskusvastapuolen suorana määritysosapuolena. Tällainen prosessi saattaisi aiheuttaa markkinahäiriöitä energiamarkkinoilla vähentämällä markkinatoimijoiden likviditeettiä ja monipuolisuutta. Sen vuoksi sen käyttöä olisi lykättävä tarkoin harkitun aikataulun mukaisesti.
(44)
Jotta varmistettaisiin asetuksella (EU) N:o 648/2012 luodun kehyksen yhdenmukainen soveltaminen, kaikille toimialoille olisi asetettava samanlaiset vaatimukset lopulliseen muotoonsa laadituissa säännöissä, joita niihin sovelletaan. Energia-alan yritykset toimivat nykyään vakiintuneessa kehyksessä, jonka mukauttaminen uusiin vaatimuksiin vaatii aikaa, jotta reaalitalouteen ei kohdistuisi haitallisia vaikutuksia. Sen vuoksi katsotaan suotavaksi vahvistaa tämäntyyppisiä markkinoita varten sellainen soveltamisen alkamispäivä, joka mahdollistaa asianmukaisen siirtyminen nykyisestä markkinakäytännöstä vaikuttamatta aiheettomasti markkinoiden rakenteeseen ja likviditeettiin.
(45)
Keskusvastapuolen sijoituspolitiikassa olisi ensisijaisesti noudatettava pääoman suojelun ja likviditeetin maksimoinnin periaatteita. Sijoituspolitiikalla olisi myös estettävä eturistiriitojen syntyminen keskusvastapuolen kaupallisten etujen kanssa.
(46)
Perusteissa, jotka rahoitusvälineiden olisi täytettävä, jotta ne voitaisiin katsoa keskusvastapuolen kannalta hyväksyttäviksi sijoituksiksi, olisi kansainvälisen yhdenmukaisuuden varmistamiseksi otettava huomioon CPSS:n ja IOSCO:n periaatteisiin sisältyvä periaate 16. Keskusvastapuolen olisi erityisesti sovellettava rajoittavia standardeja, jotka koskevat rahoitusvälineen liikkeeseenlaskijaa, rahoitusvälineen siirrettävyyttä sekä rahoitusvälineen luotto-, markkina-, volatiliteetti- ja valuuttakurssiriskiä. Keskusvastapuolen olisi varmistettava, ettei se heikennä toimenpiteitä, jotka toteutetaan sen sijoituksiin liittyvien riskien rajoittamiseksi, altistamalla itsensä liiallisille riskeille, jotka liittyvät yksittäisiin tai tietyntyyppisiin rahoitusvälineisiin, yksittäisiin tai tietyntyyppisiin liikkeeseenlaskijoihin tai yksittäisiin säilytysyhteisöihin.
(47)
Johdannaisten käyttö altistaa keskusvastapuolen ylimääräisille luotto- ja markkinariskeille, minkä vuoksi on tarpeen rajata olosuhteet, joissa keskusvastapuoli voi sijoittaa rahoitusvaransa johdannaisiin. Koska keskusvastapuolen olisi pyrittävä siihen, että sen nettopositio markkinariskin suhteen on nolla, ainoina riskeinä, joilta keskusvastapuolen olisi suojauduttava, olisi oltava sen hyväksymiin vakuuksiin liittyvät riskit tai määritysosapuolen maksukyvyttömyydestä johtuvat riskit. Keskusvastapuolen hyväksymiin vakuuksiin liittyviä riskejä voidaan hallita riittävän hyvin aliarvostuksilla, minkä vuoksi ei pidetä tarpeellisena, että keskusvastapuoli käyttää johdannaisia tähän tarkoitukseen. Keskusvastapuolen olisi käytettävä johdannaisia ainoastaan eri valuuttoihin liittyvän likviditeettiriskin hallintaan, maksukyvyttömän määritysosapuolen salkun suojaamiseen ja vain silloin, kun tällainen käyttö sisältyy keskusvastapuolen suunnittelemiin maksukyvyttömyyden hallinnointimenettelyihin.
(48)
Keskusvastapuolten turvallisuuden varmistamiseksi niille ei saisi antaa lupaa säilyttää muuta kuin hyvin pientä osaa käteisvaroista vakuudettomina talletuksina. Tallettaessaan käteisvarojaan keskusvastapuolten olisi aina huolehdittava siitä, että ne on suojattu riittävästi likviditeettiriskiltä.
(49)
On tarpeen vahvistaa tiukat stressi- ja toteumatestausta koskevat vaatimukset sen varmistamiseksi, että keskusvastapuolen mallit, menetelmät ja likviditeettiriskin hallintajärjestelmä toimivat asianmukaisesti ja että niissä otetaan huomioon kaikki keskusvastapuoleen kohdistuvat riskit, jotta keskusvastapuolella olisi aina riittävästi varoja kattamaan nämä riskit.
(50)
Keskusvastapuolia koskevien vaatimusten yhdenmukaisen soveltamisen varmistamiseksi on tarpeen antaa yksityiskohtaiset säännökset siitä, minkätyyppisiä testejä on suoritettava, stressi- ja toteumatestit mukaan luettuina. Jotta voitaisiin ottaa huomioon sellaisten arvopapereiden ja johdannaissopimusten laaja kirjo, joita saatetaan määrittää tulevaisuudessa, sekä erot keskusvastapuolten liiketoiminta- ja riskienhallintatavoissa ja mahdollistaa tulevien muutosten ja uusien riskien käsittely ja riittävä joustavuus, on tarpeen noudattaa perusteisiin pohjautuvaa lähestymistapaa.
(51)
Keskusvastapuolen mallien, menetelmien ja likviditeettiriskin hallintajärjestelmän validoinnissa on tärkeää käyttää asianmukaista riippumatonta osapuolta, jotta voidaan vahvistaa mahdolliset korjaavat toimenpiteet ja toteuttaa ne ennen täytäntöönpanoa sekä välttää olennaiset eturistiriidat. Riippumattoman osapuolen olisi oltava riittävän erillään siitä keskusvastapuolen liiketoiminnan osasta, joka kehittää, panee täytäntöön ja käyttää tarkastelun kohteena olevaa mallia tai toimintatapoja, eikä sillä saisi olla olennaisia eturistiriitoja. Nämä edellytykset voisi täyttää jokin sisäinen osapuoli, jolla on erilliset raportointisuhteet, tai ulkoinen osapuoli.
(52)
Monet keskusvastapuolen rahoitusvaroihin liittyvät näkökohdat, erityisesti vakuudet, maksukyvyttömyysrahastot ja muut rahoitusvarat, on suunniteltu erilaisia skenaarioita ja tavoitteita silmällä pitäen. Sen vuoksi on tarpeen asettaa erityisiä vaatimuksia, joissa tällaiset tavoitteet otetaan huomioon, sekä varmistaa yhdenmukainen soveltaminen kaikissa keskusvastapuolissa. Arvioidessaan tarvittavaa katetta keskusvastapuoli ei saisi nettouttaa vastuita maksukyvyttömien määritysosapuolten välillä, jotta ei vähennettäisi näiden vastuiden mahdollisia vaikutuksia.
(53)
Erityyppisiin rahoitusvälineisiin, joita keskusvastapuoli voi määrittää, liittyy erilaisia erityisriskejä. Sen vuoksi olisi edellytettävä, että keskusvastapuoli ottaa malleissaan, menetelmissään ja likviditeetin hallintajärjestelmässään huomioon kaikki sellaisten markkinoiden kannalta merkitykselliset riskit, joille se tarjoaa määrityspalveluja, jotta voitaisiin varmistaa, että keskusvastapuoli mittaa riittävän hyvin potentiaalisia tulevia vastuitaan. Jotta tällaiset riskit voitaisiin ottaa asianmukaisesti huomioon, stressitestausta koskeviin vaatimuksiin olisi sisällytettävä eri rahoitusvälinetyyppien erityisriskit.
(54)
Jotta keskusvastapuoli voisi varmistaa, että sen alkuvakuuksien laskemiseen käyttämä malli heijastaa asianmukaisesti sen potentiaalisia vastuita, sen olisi vastuukatteensa päivittäisen toteumatestauksen lisäksi, jossa tarkastellaan vakuusvaatimusten riittävyyttä, tehtävä toteumatestaus myös mallin keskeisille parametreille ja oletuksille. Tämä on välttämätöntä sen varmistamiseksi, että alkuvakuus lasketaan tarkasti keskusvastapuolten mallien avulla.
(55)
Vakuusvaatimuksia koskevalla tiukalla herkkyysanalyysillä voi olla entistä suurempi merkitys, kun markkinat ovat epälikvidit tai epävakaat, ja sen avulla olisi määritettävä vaikutuksia, joita tärkeiden malliparametrien muuttaminen saa aikaan. Herkkyysanalyysi on tehokas keino tutkia piileviä puutteita, joita ei voida havaita toteumatestauksella.
(56)
Jos stressi- ja toteumatestejä ei suoriteta säännöllisesti, tämä voi johtaa siihen, että keskusvastapuolen rahoitusvarat ja likvidit varat eivät riitä kattamaan riskejä, joita keskusvastapuoleen tosiasiallisesti kohdistuu. Asianmukaisten testien avulla keskusvastapuolen malleissa, menetelmissä ja likviditeettiriskin hallintajärjestelmässä voidaan myös ottaa nopeasti huomioon muuttuvat markkinaolosuhteet ja uudet riskit.
(57)
Äärimmäisten markkinaolosuhteiden mallintaminen voi auttaa keskusvastapuolta määrittämään sen nykyisten mallien, likviditeettiriskin hallintajärjestelmän sekä rahoitusvarojen ja likvidien varojen rajat. Tämä edellyttää kuitenkin, että keskusvastapuoli käyttää harkintaa mallintaessaan eri markkinoita ja tuotteita. Käänteistä stressitestausta olisi pidettävä hyödyllisenä, vaikkakaan ei ensisijaisena hallintavälineenä, jonka avulla voidaan määrittää rahoitusvarojen asianmukainen taso.
(58)
On olennaisen tärkeää, että määritysosapuolet, asiakkaat ja muut asianomaiset sidosryhmät osallistuvat keskusvastapuolen käyttämiin maksukyvyttömyyden hallinnointimenettelyihin simulaatioharjoitusten välityksellä, jotta voidaan varmistaa, että sidosryhmillä on tietämys ja toiminnalliset valmiudet osallistua menestyksekkäästi maksukyvyttömyyden hallinnointitilanteeseen. Simulaatioharjoituksissa olisi jäljiteltävä maksukyvyttömyysskenaariota, jotta voitaisiin osoittaa määritysosapuolten, asiakkaiden ja muiden asianomaisten sidosryhmien tehtävät ja vastuualueet. Tärkeää on myös, että keskusvastapuolella on asianmukaiset menetelmät, joilla se voi arvioida, tarvitaanko korjaavia toimenpiteitä, sekä havaita säännöissä ja menettelyissä mahdollisesti esiintyvä epäselvyydet tai sallittu harkintavalta. Keskusvastapuolen käyttämän maksukyvyttömyyden hallinnointimenettelyn testaaminen on erityisen tärkeää, jos menettely perustuu siihen, että määritysosapuolet, jotka eivät ole maksukyvyttömiä, tai kolmannet osapuolet avustavat positioiden sulkemismenettelyssä ja jos maksukyvyttömyysmenettelyjä ei ole koskaan testattu todellisessa maksukyvyttömyystapauksessa.
(59)
Tämä asetus perustuu teknisten sääntelystandardien luonnoksiin, jotka Euroopan arvopaperimarkkinaviranomainen (EAMV) on toimittanut komissiolle.
(60)
EAMV on kuullut tarvittaessa Euroopan pankkiviranomaista (EPV), Euroopan järjestelmäriskikomiteaa ja EKPJ:n jäseniä ennen kuin se on toimittanut teknisten standardien luonnokset, joihin tämä asetus perustuu. Euroopan valvontaviranomaisen (Euroopan arvopaperimarkkinaviranomainen) perustamisesta 24 päivänä marraskuuta 2010 annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 1095/2010 (4) 10 artiklan mukaisesti EAMV on järjestänyt avoimen julkisen kuulemisen teknisten sääntelystandardien luonnoksista, analysoinut niihin mahdollisesti liittyviä kustannuksia ja hyötyjä sekä pyytänyt lausunnon asetuksen (EU) N:o 1095/2010 37 artiklan mukaisesti perustetulta arvopaperimarkkina-alan osallisryhmältä,
ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN ASETUKSEN:
I LUKU
YLEISTÄ
1 artikla
Määritelmät
Tässä asetuksessa tarkoitetaan
1.
’perusriskillä’ keskusvastapuolen määrittämien kahden tai useamman omaisuuserän tai sopimuksen muutosten epätäydellisestä korrelaatiosta johtuvaa riskiä;
2.
’luottamusvälillä’ sitä kunkin rahoitusvälineen avointen positioiden prosenttiosuutta keskusvastapuolen laskenta-aikavälillä määrittämistä positioista, joka sen on pystyttävä kattamaan tietyn realisointiajan;
3.
’tuottoerolla’ fyysisen hyödykkeen suorasta omistuksesta saatavaa lisätuottoa, joka riippuu sekä markkinaolosuhteista että fyysiseen varastointiin liittyvien kustannusten kaltaisista tekijöistä;
4.
’vakuuksilla’ asetuksen (EU) N:o 648/2012 41 artiklassa tarkoitettuja vakuuksia, joihin voivat kuulua alkuvakuudet ja vaihtuvat vakuudet;
5.
’alkuvakuuksilla’ vakuuksia, jotka keskusvastapuoli kerää kattamaan mahdolliset tulevat vastuut, jotka liittyvät vakuudet asettaviin määritysosapuoliin ja tarvittaessa yhteentoimiviin keskusvastapuoliin, viimeisen vakuuksien keräämisen ja sen ajankohdan välisenä aikana, jona positiot realisoidaan määritysosapuolen tai yhteentoimivan keskusvastapuolen maksukyvyttömyyden johdosta;
6.
’vaihtuvilla vakuuksilla’ vakuuksia, jotka kerätään tai maksetaan markkinahinnan tosiasiallisista muutoksista johtuvien nykyhetken vastapuoliriskien huomioon ottamiseksi;
7.
’äkillisten tappioiden riskillä’ sitä riskiä, että vastapuoli tai liikkeeseenlaskija tulee äkillisesti maksukyvyttömäksi ennen kuin markkinalla on ollut riittävästi aikaa ottaa huomioon sen kasvanut maksukyvyttömyysriski;
8.
’realisointiajalla’ ajanjaksoa, jonka avulla lasketaan vakuudet, jotka keskusvastapuoli arvioi tarvitsevansa maksukyvyttömään osapuoleen liittyvän riskin hallitsemiseksi ja jonka aikana keskusvastapuoleen kohdistuu maksukyvyttömän osapuolen positioiden hoitamiseen liittyvä markkinariski;
9.
’laskenta-aikavälillä’ aikaväliä, jolta lasketaan historiallinen volatiliteetti;
10.
’testipoikkeamalla’ testin tulosta, joka osoittaa, että keskusvastapuolen mallilla tai likviditeetin hallintajärjestelmällä ei ole saatu aikaan tavoiteltua katetta;
11.
’wrong-way-riskillä’ riskiä, joka aiheutuu vastapuoleen tai liikkeeseenlaskijaan liittyvästä vastuusta, kun kyseisen vastapuolen asettama tai kyseisen liikkeeseenlaskijan liikkeeseen laskema vakuus korreloi vahvasti sen luottoriskin kanssa.
II LUKU
KOLMANSIEN MAIDEN KESKUSVASTAPUOLTEN TUNNUSTAMINEN
(Asetuksen (EU) N:o 648/2012 25 artikla)
2 artikla
EAMV:lle keskusvastapuolen tunnustamista varten toimitettavat tiedot
Kolmanteen maahan sijoittautuneen keskusvastapuolen jättämässä tunnustamista koskevassa hakemuksessa on oltava ainakin seuraavat tiedot:
a)
oikeushenkilön täydellinen nimi;
b)
merkittäviä omistusosuuksia omistavien osakkeenomistajien tai jäsenten nimet;
c)
luettelo jäsenvaltioista, joissa keskusvastapuoli aikoo tarjota palveluja;
d)
määritettävien rahoitusvälineiden lajit;
e)
EAMV:n verkkosivustolla asetuksen (EU) N:o 648/2012 88 artiklan 1 kohdan e alakohdan mukaisesti esitettävä tiedot;
f)
tiedot keskusvastapuolen rahoitusvaroista ja siitä, missä muodossa ja millä menetelmillä niitä säilytetään, sekä järjestelyistä, joilla niitä suojataan, maksukyvyttömyyden hallinnointimenettelyt mukaan luettuina;
g)
tiedot vakuusmenetelmästä ja maksukyvyttömyysrahaston laskentamenetelmästä;
h)
luettelo vakuuskelpoisista omaisuuseristä;
i)
tunnustamista hakevan keskusvastapuolen määrittämät arvot, tarvittaessa prospektiivisessa muodossa, kunkin määritetyn EU:n valuutan mukaan jaoteltuina;
j)
hakemuksen tekopäivää edeltävänä vuonna suoritettujen stressitestien ja toteumatestien tulokset;
k)
keskusvastapuolen säännöt ja sisäiset menettelyt sekä todisteet kyseisessä kolmannessa maassa sovellettavien vaatimusten täydellisestä noudattamisesta;
l)
tiedot mahdollisista ulkoistamisjärjestelyistä;
m)
tiedot erottelujärjestelyistä sekä niiden oikeudellisesta pätevyydestä ja täytäntöönpanokelpoisuudesta;
n)
tiedot keskusvastapuoleen pääsyä koskevista vaatimuksista sekä jäsenyyden keskeyttämistä ja päättämistä koskevista ehdoista;
o)
tiedot yhteentoimivuusjärjestelystä, mukaan luettuina tiedot, jotka toimitetaan kolmannen maan toimivaltaiselle viranomaiselle kyseisen järjestelyn arviointia varten.
III LUKU
ORGANISAATIOVAATIMUKSET
(Asetuksen (EU) N:o 648/2012 26 artikla)
3 artikla
Päätöksenteko-, ohjaus- ja valvontajärjestelyt
1. Keskusvastapuolen päätöksenteko-, ohjaus- ja valvontajärjestelyissä, joissa määritellään sen organisaatiorakenne ja selkeästi yksilöidyt ja hyvin dokumentoidut toimintatavat, menettelyt ja prosessit, joiden mukaan sen hallitus ja ylin johto toimivat, on oltava seuraavat keskeiset osatekijät:
a)
hallituksen ja sen mahdollisten komiteoiden kokoonpano, tehtävä ja vastuualueet;
b)
johdon tehtävät ja vastuualueet;
c)
ylimmän johdon rakenne;
d)
ylimmän johdon ja hallituksen väliset raportointisuhteet;
e)
hallituksen jäsenten ja ylimmän johdon nimeämismenettelyt;
f)
riskienhallinnan sekä vaatimustenmukaisuutta valvovan ja sisäisen valvonnan toimintojen suunnittelu;
g)
prosessit, joilla varmistetaan tilintekovelvollisuus sidosryhmiä kohtaan.
2. Keskusvastapuolella on oltava riittävästi henkilöstöä, jotta se voi täyttää kaikki tästä asetuksesta ja asetuksesta (EU) N:o 648/2012 johtuvat velvollisuutensa. Keskusvastapuoli ei saa jakaa henkilöstöään konsernin muiden yhteisöjen kanssa muuten kuin asetuksen (EU) N:o 648/2012 35 artiklan mukaisen ulkoistamisjärjestelyn ehdoilla.
3. Keskusvastapuolen on luotava selkeät ja johdonmukaiset vastuualueet ja dokumentoitava ne hyvin. Sen on varmistettava, että riskienhallintajohtajan, vaatimustenmukaisuudesta vastaavan johtajan ja teknologiajohtajan tehtäviä hoitavat eri henkilöt, joiden on oltava keskusvastapuolen työntekijöitä, joille on annettu nimenomainen vastuu näiden tehtävien suorittamisesta.
4. Konserniin kuuluvan keskusvastapuolen on otettava huomioon konsernin mahdolliset vaikutukset omiin päätöksenteko-, ohjaus- ja valvontajärjestelyihinsä, mukaan luettuna se, onko keskusvastapuoli riittävän riippumaton täyttääkseen sääntelyyn liittyvät velvollisuutensa erillisenä oikeushenkilönä ja voiko sen riippumattomuus vaarantua konsernin rakenteen tai sellaisten hallituksen jäsenten vuoksi, jotka ovat myös samaan konserniin kuuluvien muiden yhteisöjen hallitusten jäseniä. Tällaisen keskusvastapuolen on erityisesti harkittava erityismenettelyjä, joilla ehkäistään ja hallitaan muun muassa ulkoistamisjärjestelyihin liittyviä eturistiriitoja.
5. Jos keskusvastapuoli pitää yllä kaksitasoista hallitusjärjestelmää, tässä asetuksessa ja asetuksessa (EU) N:o 648/2012 vahvistetut hallituksen tehtävät ja vastuualueet on jaettava asianmukaisesti valvontaelimelle ja hallintoelimelle.
6. Riskienhallintaa koskevien periaatteiden, menettelyjen, järjestelmien ja valvontatoimien on oltava osa yhtenäistä ja johdonmukaista päätöksenteko-, ohjaus- ja valvontakehystä, jota tarkistetaan ja päivitetään säännöllisesti.
4 artikla
Riskienhallinta ja sisäisen valvonnan menetelmät
1. Keskusvastapuolella on oltava vakaa kehys kaikkien siihen tosiasiallisesti tai mahdollisesti kohdistuvien olennaisten riskien hallitsemiseksi. Sen on vahvistettava dokumentoidut toimintatavat, menettelyt ja järjestelmät, joilla tunnistetaan, mitataan, valvotaan ja hallitaan tällaisia riskejä. Vahvistaessaan riskienhallintaperiaatteita, -menettelyjä ja -järjestelmiä keskusvastapuolen on rakennettava ne tavalla, jolla varmistetaan, että määritysosapuolet hallitsevat ja rajoittavat asianmukaisesti riskejä, joita ne aiheuttavat keskusvastapuolelle.
2. Keskusvastapuolella on oltava yhtenäinen ja kattava käsitys kaikista merkityksellisistä riskeistä. Niihin on kuuluttava riskit, joita keskusvastapuolelle aiheutuu sen määritysosapuolista ja, jos se on käytännössä mahdollista, asiakkaista ja joita nämä aiheuttavat keskusvastapuolelle, sekä riskit, joita keskusvastapuolelle aiheutuu muista yhteisöistä, kuten yhteentoimivista keskusvastapuolista, arvopapereiden selvitys- ja maksujärjestelmistä, toimituspankeista, likviditeetin tarjoajista, arvopaperikeskuksista, sellaisista markkinapaikoista, joille keskusvastapuoli tarjoaa palvelujaan, ja muista ratkaisevan tärkeiden palvelujen tarjoajista, kuten myös riskit, joita edellä mainitut aiheuttavat keskusvastapuolelle.
3. Keskusvastapuolen on kehitettävä asianmukaiset riskinhallintavälineet voidakseen hallita kaikkia merkityksellisiä riskejä ja raportoida niistä. Niihin kuuluvat välineet, joilla tunnistetaan järjestelmään ja markkinaan liittyvät sekä muut keskinäiset sidossuhteet ja hallitaan niitä. Jos keskusvastapuoli tarjoaa määritykseen liittyviä palveluja, jotka poikkeavat riskiprofiililtaan sen toiminnoista ja saattavat aiheuttaa sille merkittäviä lisäriskejä, sen on hallittava näitä lisäriskejä asianmukaisella tavalla. Tähän voi kuulua keskusvastapuolen tarjoamien lisäpalvelujen oikeudellinen erottaminen sen ydintoiminnoista.
4. Päätöksenteko-, ohjaus- ja valvontajärjestelyillä on varmistettava, että keskusvastapuolen hallitus ottaa lopullisen vastuun ja tilintekovelvollisuuden keskusvastapuolen riskien hallinnasta. Hallituksen on määriteltävä, määritettävä ja dokumentoitava asianmukainen riskinsieto- ja riskinkantokyky keskusvastapuolta varten. Hallituksen ja ylimmän johdon on varmistettava, että keskusvastapuolen toimintatavat, menettelyt ja valvontatoimet ovat keskusvastapuolen riskinsieto- ja riskinkantokyvyn mukaisia ja että niissä käsitellään sitä, miten keskusvastapuoli tunnistaa riskejä, raportoi niistä ja valvoo ja hallitsee niitä.
5. Keskusvastapuolen on käytettävä vahvoja tiedotus- ja riskienvalvontajärjestelmiä, joiden avulla keskusvastapuoli ja tarvittaessa sen määritysosapuolet ja mahdollisuuksien mukaan asiakkaat voivat saada ajankohtaista tietoa ja soveltaa riskienhallintaa koskevia toimintatapoja ja menettelyjä asianmukaisella tavalla. Näillä järjestelmillä on varmistettava ainakin, että luotto- ja likviditeettiriskejä valvotaan jatkuvasti keskusvastapuolen tasolla sekä määritysosapuolten tasolla ja mahdollisuuksien mukaan asiakkaiden tasolla.
6. Keskusvastapuolen on varmistettava, että riskienhallintatoiminnolla on tarvittavat valtuudet, voimavarat, asiantuntemus ja pääsy kaikkiin merkityksellisiin tietoihin ja että se on riittävän riippumaton keskusvastapuolen muista toiminnoista. Keskusvastapuolen riskienhallintajohtajan on pantava riskienhallintajärjestelmä täytäntöön, hallituksen vahvistamat toimintatavat ja menettelyt mukaan luettuina.
7. Keskusvastapuolella on oltava riittävät sisäisen valvonnan menetelmät, joiden avulla hallitus voi seurata ja arvioida keskusvastapuolen riskienhallintaperiaatteiden, -menetelmien ja -järjestelmien riittävyyttä ja tehokkuutta. Tällaisiin menetelmiin on sisällyttävä luotettavat hallinto- ja laskentamenetelmät, vahva vaatimustenmukaisuutta valvova toiminto sekä riippumaton sisäinen tarkastus ja validointi- tai arviointitoiminto.
8. Keskusvastapuolen tilinpäätös on laadittava vuosittain ja tarkastutettava Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 2006/43/EY (5) tarkoitetuilla lakisääteisillä tilintarkastajilla tai tilintarkastusyhteisöillä.
5 artikla
Vaatimustenmukaisuutta koskevat toimintatavat ja menettelyt
1. Keskusvastapuolen on otettava käyttöön ja pantava täytäntöön asianmukaiset toimintatavat ja menettelyt, jotka on suunniteltu havaitsemaan kaikki riskit siitä, että keskusvastapuoli ja sen työntekijät eivät noudata tämä asetuksen, asetuksen (EU) No 648/2012 ja täytäntöönpanoasetuksen (EU) N:o 1249/2012 mukaisia keskusvastapuolen velvollisuuksia, ja havaitsemaan tähän liittyvät riskit, sekä ylläpidettävä näitä toimintatapoja ja menettelyjä ja otettava käyttöön asianmukaiset toimenpiteet ja menettelyt, jotka on suunniteltu minimoimaan tällaiset riskit ja antamaan toimivaltaisille viranomaisille mahdollisuuden käyttää tehokkaasti näiden asetusten mukaista toimivaltaansa.
2. Keskusvastapuolen on varmistettava, että sen säännöt, menettelyt ja sopimusjärjestelyt ovat selkeitä ja kattavia ja että niillä varmistetaan tämän asetuksen, asetuksen (EU) N:o 648/2012 ja täytäntöönpanoasetuksen (EU) N:o 1249/2012 sekä kaikkien muiden sovellettavien sääntely- ja valvontavaatimusten noudattaminen.
Keskusvastapuolen säännöt, menettelyt ja sopimusjärjestelyt on säilytettävä kirjallisessa tai muussa pysyvässä muodossa. Näiden sääntöjen, menettelyjen ja sopimusjärjestelyjen on oltava täsmällisiä, ajantasaisia ja helposti toimivaltaisten viranomaisten, määritysosapuolten ja tarvittaessa asiakkaiden saatavilla.
Keskusvastapuolen on määritettävä ja analysoitava, kuinka moitteettomia sen säännöt, menettelyt ja sopimusjärjestelyt ovat. Tätä analyysiä varten on tarvittaessa pyydettävä riippumattomia oikeudellisia lausuntoja. Keskusvastapuolella on oltava menettely, jolla ehdotetaan muutoksia sen sääntöihin ja menettelyihin ja pannaan ne täytäntöön, ja ennen olennaisten muutosten täytäntöönpanoa sen on kuultava kaikkia määritysosapuolia, joihin muutokset vaikuttavat, ja toimitettava ehdotetut muutokset toimivaltaiselle viranomaiselle.
3. Laatiessaan sääntöjään, menettelyjään ja sopimusjärjestelyjään keskusvastapuolen on otettava huomioon merkitykselliset sääntelyperiaatteet, alan standardit ja markkinaprotokollat ja ilmoitettava selvästi, onko tällaisia käytäntöjä sisällytetty keskusvastapuolen, sen määritysosapuolten ja muiden asianomaisten kolmansien osapuolten oikeuksiin ja velvollisuuksiin.
4. Keskusvastapuolen on yksilöitävä mahdolliset lainvalintakysymykset, analysoitava niitä ja laadittava säännöt ja menettelyt, joilla voidaan vähentää tällaisista kysymyksistä johtuvia oikeudellisia riskejä. Tätä analyysiä varten on tarvittaessa pyydettävä riippumattomia oikeudellisia lausuntoja.
Keskusvastapuolen säännöissä ja menettelyissä on ilmoitettava selvästi, mitä lakia aiotaan soveltaa kuhunkin näkökohtaan, joka liittyy keskusvastapuolen toimintaan ja liiketoimiin.
6 artikla
Vaatimustenmukaisuutta valvova toiminto
1. Keskusvastapuolen on otettava käyttöön pysyvä ja tehokas vaatimustenmukaisuutta valvova toiminto, jonka on oltava itsenäinen keskusvastapuolen muista toiminnoista, ja pidettävä sitä yllä. Keskusvastapuolen on varmistettava, että vaatimustenmukaisuutta valvovalla toiminnolla on tarvittavat valtuudet, voimavarat, asiantuntemus ja pääsy kaikkiin merkityksellisiin tietoihin.
Perustaessaan vaatimustenmukaisuutta valvovaa toimintoaan keskusvastapuolen on otettava huomioon liiketoimintansa luonne, laajuus ja monimuotoisuus sekä kyseisen liiketoiminnan osana suoritettujen palvelujen ja toiminnan luonne ja laajuus.
2. Vaatimustenmukaisuudesta vastaavalla johtajalla on ainakin oltava velvollisuus
a)
valvoa ja säännöllisesti arvioida 5 artiklan 4 kohdan mukaisesti käyttöön otettujen toimenpiteiden sekä keskusvastapuolen velvollisuuksien täyttämisessä mahdollisesti esiintyneiden puutteiden korjaamiseksi toteutettujen toimien riittävyyttä ja tehokkuutta;
b)
hallinnoida ylimmän johdon ja hallituksen vahvistamia vaatimustenmukaisuutta koskevia toimintatapoja ja menettelyjä;
c)
neuvoa ja avustaa keskusvastapuolen palvelujen ja toimien suorittamisesta vastaavia henkilöitä tämän asetuksen, asetuksen (EU) No 648/2012 ja täytäntöönpanoasetuksen (EU) N:o 1249/2012 mukaisten keskusvastapuolen velvollisuuksien ja tarvittaessa muiden sääntelyvaatimusten noudattamisessa;
d)
raportoida hallitukselle säännöllisesti siitä, miten keskusvastapuoli ja sen työntekijät noudattavat tätä asetusta, asetusta (EU) N:o 648/2012 ja täytäntöönpanoasetusta (EU) N:o 1249/2012;
e)
vahvistaa menettelyt, joilla vaatimustenvastaisuudet korjataan tehokkaasti;
f)
varmistaa, että vaatimustenmukaisuuden valvontaan osallistuvat henkilöt eivät osallistu valvomiensa palvelujen ja toimien suorittamiseen ja että tällaisiin henkilöihin liittyvät eturistiriidat havaitaan ja poistetaan asianmukaisella tavalla.
7 artikla
Organisaatiorakenne ja raportointisuhteiden erottaminen
1. Keskusvastapuolen on määriteltävä hallituksen, ylimmän johdon ja hallituksen mahdollisten komiteoiden kokoonpano, tehtävät ja vastuualueet. Nämä järjestelyt on yksilöitävä selkeästi ja dokumentoitava hyvin. Hallituksen on perustettava ainakin tarkastuskomitea sekä palkka- ja palkkiokomitea. Asetuksen (EU) N:o 648/2012 28 artiklan mukaisesti perustetun riskiarviointikomitean on toimittava hallituksen neuvoa-antavana komiteana.
2. Hallituksen on hoidettava ainakin seuraavat velvollisuudet:
a)
selkeiden tavoitteiden ja strategioiden vahvistaminen keskusvastapuolta varten;
b)
ylimmän johdon tehokas valvonta;
c)
asianmukaisen palkka- ja palkkiopolitiikan vahvistaminen;
d)
riskienhallintatoiminnon perustaminen ja valvonta;
e)
vaatimustenmukaisuutta valvovan toiminnon ja sisäisen tarkastuksen toiminnon valvonta;
f)
ulkoistamisjärjestelyjen valvonta;
g)
tämän asetuksen, asetuksen (EU) N:o 648/2012 ja täytäntöönpanoasetuksen (EU) N:o 1249/2012 kaikkien säännösten ja kaikkien muiden sääntely- ja valvontavaatimusten noudattamisen valvonta;
h)
tilintekovelvollisuuden varmistaminen osakkeenomistajia tai omistajia ja työntekijöitä, määritysosapuolia ja niiden asiakkaita sekä muita merkityksellisiä sidosryhmiä kohtaan.
3. Ylimmällä johdolla on ainakin oltava velvollisuus
a)
varmistaa, että keskusvastapuolen toimet ovat hallituksen keskusvastapuolelle määräämien tavoitteiden ja strategian mukaisia;
b)
suunnitella ja vahvistaa vaatimustenmukaisuutta koskeva menettelyt ja sisäisen valvonnan menettelyt, joilla edistetään keskusvastapuolen tavoitteita;
c)
huolehtia sisäisen valvonnan menettelyjen säännöllisestä uudelleentarkastelusta ja testauksesta;
d)
varmistaa, että riskienhallintaan ja vaatimustenmukaisuuteen osoitetaan riittävästi voimavaroja;
e)
osallistua aktiivisesti riskienvalvontaprosessiin;
f)
varmistaa, että riskejä, joita keskusvastapuolelle aiheutuu määrityksestä ja siihen liittyvistä toimista, käsitellään asianmukaisesti.
4. Jos hallitus siirtää tehtäviä komiteoille tai alakomiteoille, sen on säilytettävä itsellään sellaisten päätösten hyväksyminen, joilla voi olla huomattava vaikutus keskusvastapuolen riskiprofiiliin.
5. Järjestelyihin, joilla hallitus ja ylin johto toimivat, on kuuluttava menettelyt, joilla havaitaan, käsitellään ja hallitaan hallituksen ja ylimmän johdon jäseniin mahdollisesti liittyviä eturistiriitoja.
6. Keskusvastapuolen hallituksen ja ylimmän johdon välillä on oltava selkeät ja suorat raportointisuhteet sen varmistamiseksi, että ylin johto on vastuussa toiminnastaan. Riskienhallintaan, vaatimustenmukaisuuteen ja sisäiseen tarkastukseen liittyvien raportointisuhteiden on oltava selkeät ja erilliset keskusvastapuolen muihin toimiin liittyvistä raportointisuhteista. Riskienhallintajohtajan on raportoitava hallitukselle suoraan tai riskinarviointikomitean puheenjohtajan välityksellä. Vaatimustenmukaisuudesta vastaavan johtajan ja sisäisen tarkastuksen toiminnon on raportoitava suoraan hallitukselle.
8 artikla
Palkka- ja palkkiopolitiikka
1. Palkka- ja palkkiokomitean on suunniteltava palkka- ja palkkiopolitiikka, kehitettävä sitä edelleen ja valvottava, miten ylin johto toteuttaa sitä, sekä tarkasteltava säännöllisesti, miten sen toimii käytännössä. Palkka- ja palkkiopolitiikka on dokumentoitava, ja sitä on tarkasteltava uudelleen vähintään kerran vuodessa.
2. Palkka- ja palkkiopolitiikka on suunniteltava siten, että palkka- ja palkkiotaso ja -rakenne ovat varovaisen riskienhallinnan mukaisia. Politiikassa on otettava huomioon mahdolliset riskit sekä olemassa olevat ja jo toteutuneet riskit. Maksuaikatauluissa on otettava huomioon riskien aikahorisontit. Politiikassa on erityisesti muuttuvien palkkioiden osalta otettava asianmukaisesti huomioon tuloksen ja riskijaksojen mahdolliset yhteensopimattomuudet ja varmistettava, että maksuja lykätään tarpeen mukaan. Palkkojen ja palkkioiden kokonaismäärässä kiinteiden ja muuttuvien osien on oltava tasapainossa, ja niissä on otettava riskitekijät huomioon.
3. Palkka- ja palkkiopolitiikassa on vahvistettava, että riskienhallintaan, vaatimustenmukaisuutta valvovaan toimintoon ja sisäisen tarkastuksen toimintoon osallistuvalle henkilöstölle maksettavat palkat ja palkkiot ovat riippumattomia keskusvastapuolen liiketoiminnan tuloksesta. Palkka- ja palkkiotason on oltava asianmukainen vastuuseen sekä kyseisten liiketoiminta-alueiden palkka- ja palkkiotasoon nähden.
4. Palkka- ja palkkiopolitiikka on tarkastettava vuosittain riippumattomassa tarkastuksessa. Tarkastuksen tulokset on annettava toimivaltaisen viranomaisen saataville.
9 artikla
Tietotekniikkajärjestelmät
1. Keskusvastapuolen on suunniteltava tietotekniikkajärjestelmänsä ja varmistettava, että ne ovat luotettavia ja turvallisia ja että niillä voidaan käsitellä tietoja, jotka keskusvastapuoli tarvitsee toimintansa ja liiketoimiensa turvalliseen ja tehokkaaseen suorittamiseen.
Tietotekniikka-arkkitehtuuri on dokumentoitava hyvin. Järjestelmien on oltava riittäviä täyttämään keskusvastapuolen toiminnalliset tarpeet ja käsittelemään keskusvastapuoleen kohdistuvia riskejä, niiden on oltava kestäviä myös stressikausien markkinaolosuhteissa, ja niitä on tarvittaessa voitava laajentaa käsittelemään lisätietoja. Keskusvastapuolen on otettava käyttöön menettelyt ja kapasiteetin suunnittelu sekä riittävästi ylimääräistä kapasiteettia, jotta järjestelmällä voidaan merkittävän häiriön sattuessa käsitellä kaikki jäljellä olevat transaktiot ennen päivän päättymistä. Keskusvastapuolen on otettava käyttöön menettelyt uuden tekniikan käyttöönottoa varten, mukaan luettuina selkeät palautumissuunnitelmat.
2. Jotta voidaan varmistaa korkea turvataso tietojenkäsittelyssä ja mahdollistaa liitettävyys keskusvastapuolen määritysosapuolten, asiakkaiden ja palveluntarjoajien kanssa, keskusvastapuolen tietoteknisten järjestelmien on perustuttava kansainvälisesti tunnustettuihin teknisiin standardeihin ja alan parhaisiin käytäntöihin. Keskusvastapuolen on testattava järjestelmänsä tiukoin testein, joissa jäljitellään stressikausien olosuhteita, ennen niiden ensimmäistä käyttöä sekä niihin tehtyjen huomattavien muutosten ja merkittävän häiriön jälkeen. Määritysosapuolten, asiakkaiden, yhteentoimivien keskusvastapuolten ja muiden asianomaisten osapuolten on tarvittaessa osallistuttava tällaisten testien suunnitteluun ja toteutukseen.
3. Keskusvastapuolen on ylläpidettävä vahvaa tietoturvakehystä, jolla hallitaan asianmukaisesti sen tietoturvariskiä. Kehykseen on sisällyttävä asianmukaiset mekanismit, toimintatavat ja menettelyt, joilla suojataan tietoja niiden luvattomalta ilmaisemiselta, varmistetaan tietojen oikeellisuus ja eheys ja turvataan keskusvastapuolen palvelujen saatavuus.
4. Tietoturvakehyksellä on oltava ainakin seuraavat ominaisuudet:
a)
järjestelmään pääsyn valvontatoimet;
b)
asianmukainen suojaus tunkeutumisia ja tietorikoksia vastaan;
c)
erityislaitteet, joilla säilytetään tietojen aitous ja eheys, mukaan luettuina salaustekniikat;
d)
luotettavat verkot ja menettelyt, joilla varmistetaan virheetön ja nopea tiedonsiirto ilman merkittäviä häiriöitä;
e)
jäljitysketjut.
5. Tietotekniikkajärjestelmiä ja tietoturvakehystä on tarkasteltava uudelleen vähintään kerran vuodessa. Niistä on tehtävä riippumattomia arviointeja. Arviointien tulokset on ilmoitettava hallitukselle ja annettava toimivaltaisen viranomaisen saataville.
10 artikla
Tietojen ilmaiseminen
1. Keskusvastapuolen on annettava seuraavat tiedot maksutta yleisön saataville:
a)
tiedot keskusvastapuolen päätöksenteko-, ohjaus- ja valvontajärjestelyistä, mukaan luettuina seuraavat tiedot:
i)
sen organisaatiorakenne sekä keskeiset tavoitteet ja strategiat;
ii)
palkka- ja palkkiopolitiikan keskeiset osat;
iii)
keskeiset taloudelliset tiedot, mukaan luettuina tuorein tarkastettu tilinpäätös;
b)
tiedot sen säännöistä, mukaan luettuina seuraavat tiedot:
i)
maksukyvyttömyyden hallinnointimenettelyt, menettelyt ja täydentävät tekstit;
ii)
liiketoiminnan jatkuvuutta koskevat merkitykselliset tiedot;
iii)
tiedot keskusvastapuolen riskienhallintajärjestelmistä ja -tekniikoista sekä riskienhallinnan tuloksista XII luvun mukaisesti;
iv)
kaikki sen rakennetta ja toimia sekä määritysosapuolten ja asiakkaiden oikeuksia ja velvollisuuksia koskevat tiedot, joiden avulla nämä voivat havaita selvästi ja ymmärtää täysin keskusvastapuolen palvelujen käyttöön liittyvät riskit ja kustannukset;
v)
keskusvastapuolen nykyiset määrityspalvelut, mukaan luettuina yksityiskohtaiset tiedot siitä, mitä se kunkin palvelun yhteydessä tarjoaa;
vi)
keskusvastapuolen riskienhallintajärjestelmät ja -tekniikat sekä riskienhallinnan tulokset, mukaan luettuina tiedot rahoitusvaroista, sijoituspolitiikasta, hintatietolähteistä ja vakuuslaskelmissa käytetyistä malleista;
vii)
sovellettava oikeus ja säännöt, jotka koskevat
1)
keskusvastapuoleen pääsyä;
2)
keskusvastapuolen määritysosapuolten ja mahdollisuuksien mukaan asiakkaiden kanssa tekemät sopimukset;
3)
sopimukset, jotka keskusvastapuoli hyväksyy määritettäviksi;
4)
mahdolliset yhteentoimivuusjärjestelyt;
5)
vakuuksien ja maksukyvyttömyysrahastoon suoritettavien maksujen käyttö, mukaan luettuina positioiden ja vakuuksien realisointi sekä se, missä määrin vakuudet on suojattu kolmansien osapuolten vaatimuksilta;
c)
tiedot vakuuskelpoisista omaisuuseristä ja sovellettavista aliarvostuksista;
d)
luettelo kaikista nykyisistä määritysosapuolista, mukaan luettuina määritysosapuolien osallistumista, osallistumisen keskeyttämistä ja poistumista koskevat perusteet.
Jos toimivaltainen viranomainen on keskusvastapuolen kanssa yhtä mieltä siitä, että tämän kohdan b tai c alakohdassa tarkoitetut tiedot voivat vaarantaa keskusvastapuolen liikesalaisuudet tai luotettavuuden ja vakauden, keskusvastapuoli voi päättää ilmaista tiedot tavalla, jolla ehkäistään tällaiset riskit tai vähennetään niitä, tai olla ilmaisematta kyseisiä tietoja.
2. Keskusvastapuolen on maksutta julkistettava tiedot, jotka koskevat olennaisia muutoksia sen päätöksenteko-, ohjaus- ja valvontajärjestelyissä, keskeisissä toimintatavoissa ja sen sovellettavissa säännöissä ja menettelyissä.
3. Keskusvastapuolen julkistamien tietojen on oltava saatavissa sen verkkosivustolta. Tietojen on oltava saatavissa ainakin kansainvälisellä rahoitusalalla yleisesti käytetyllä kielellä.
11 artikla
Sisäinen tarkastus
1. Keskusvastapuolen on perustettava sen muista toiminnoista ja toiminnasta erillinen ja riippumaton sisäisen tarkastuksen toiminto, jolla on seuraavat tehtävät, ja pidettävä sitä yllä:
a)
sellaisen tarkastussuunnitelman laatiminen, täytäntöönpano ja ylläpito, jolla tutkitaan ja arvioidaan keskusvastapuolen järjestelmien, sisäisen valvonnan menetelmien sekä päätöksenteko-, ohjaus- ja valvontajärjestelyjen riittävyyttä ja tehokkuutta;
b)
suositusten antaminen a alakohdan mukaisesti suoritetun työn tulosten perusteella;
c)
kyseisten suositusten noudattamisen varmistaminen;
d)
sisäistä tarkastusta koskevien asioiden raportoiminen hallitukselle.
2. Sisäisen tarkastuksen toiminnolla on oltava tarvittavat valtuudet, voimavarat, asiantuntemus ja pääsy kaikkiin merkityksellisiin asiakirjoihin, jotta se voi suorittaa tehtävänsä. Sen on oltava riittävän riippumaton johdosta ja raportoitava suoraan hallitukselle.
3. Sisäisen tarkastuksen on arvioitava keskusvastapuolen riskienhallintaprosessien ja valvontamekanismien tehokkuutta tavalla, joka on oikeassa suhteessa liiketoiminnan eri osa-alueisiin kohdistuviin riskeihin ja riippumaton arvioiduista liiketoiminta-alueista. Sisäisen tarkastuksen toiminnolla on oltava tarvittava pääsy tietoihin, jotta se voi käydä läpi keskusvastapuolen kaiken toiminnan ja kaikki liiketoimet, prosessit ja järjestelmät, ulkoistettu toiminta mukaan luettuna.
4. Sisäisessä tarkastuksessa tehtävien arviointien on perustuttava kattavaan tarkastussuunnitelmaan, jota on tarkasteltava uudelleen ja josta on ilmoitettava toimivaltaiselle viranomaiselle vähintään kerran vuodessa. Keskusvastapuolen on varmistettava, että erityistarkastuksia voidaan suorittaa tapahtumakohtaisesti lyhyellä varoitusajalla. Tarkastussuunnitelma ja uudelleentarkastelu on hyväksytettävä hallituksella.
5. Keskusvastapuolen määritystoimista, riskienhallintaprosesseista, sisäisen valvonnan menetelmistä ja tileistä on tehtävä riippumaton tarkastus. Riippumattomat tarkastukset on suoritettava vähintään kerran vuodessa.
IV LUKU
TIETOJEN SÄILYTTÄMINEN
(Asetuksen (EU) N:o 648/2012 29 artikla)
12 artikla
Yleiset vaatimukset
1. Keskusvastapuolen on säilytettävä tietoja pysyvällä välineellä, joka antaa mahdollisuuden toimittaa tietoja toimivaltaisille viranomaisille, EAMV:lle ja Euroopan keskuspankkijärjestelmän (EKPJ) asianomaisille jäsenille, ja ne on säilytettävä sellaisessa muodossa ja sellaisella tavalla, että seuraavat edellytykset täyttyvät:
a)
keskusvastapuolen suorittaman käsittelyn jokainen keskeinen vaihe voidaan muodostaa uudelleen;
b)
aineiston alkuperäinen sisältö ennen mahdollisia oikaisuja tai muita muutoksia voidaan kirjata, jäljittää ja noutaa;
c)
on otettu käyttöön asianmukaiset toimenpiteet tietojen luvattoman muuttamisen estämiseksi;
d)
kirjattujen tietojen turvallisuus ja luottamuksellisuus varmistetaan asianmukaisilla toimenpiteillä;
e)
tietojensäilytysjärjestelmään on sisällytetty menetelmä virheiden tunnistamista ja korjaamista varten;
f)
tietojensäilytysjärjestelmään on sisällytetty asianmukaiset varotoimenpiteet, joilla mahdollistetaan tietojen nopea palautuminen järjestelmähäiriön yhteydessä.
2. Jos aineisto tai tiedot ovat alle kuusi kuukautta vanhoja, ne on toimitettava 1 kohdassa luetelluille viranomaisille mahdollisimman pian ja viimeistään ennen sitä päivää seuraavan pankkipäivän päättymistä, jona toimivaltainen viranomainen esittää tietopyynnön.
3. Jos aineisto tai tiedot ovat yli kuusi kuukautta vanhoja, ne on toimitettava 1 kohdassa luetelluille viranomaisille mahdollisimman pian viiden pankkipäivän kuluessa päivästä, jona toimivaltainen viranomainen esittää tietopyynnön.
4. Jos keskusvastapuolen käsittelemät tiedot sisältävät henkilötietoja, keskusvastapuolen on otettava huomioon Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 95/46/EY (6) ja Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EY) N:o 45/2001 (7) mukaiset velvollisuutensa.
5. Jos keskusvastapuoli säilyttää tietoja unionin ulkopuolella, sen on varmistettava, että toimivaltaisella viranomaisella, EAMV:llä ja EKPJ:n asianomaisilla jäsenillä on pääsy näihin tietoihin samassa määrin ja samoina ajanjaksoina kuin jos niitä säilytettäisiin unionissa.
6. Kunkin keskusvastapuolen on nimettävä asianomaiset henkilöt, jotka voivat 2 ja 3 kohdassa merkityksellisten tietojen toimittamiselle asetetun määräajan kuluessa selittää toimivaltaisille viranomaisille tietojensa sisällön.
7. Toimivaltaisen viranomaisen on voitava tarkastaa kaikki tiedot, jotka keskusvastapuolen on tämän asetuksen mukaan säilytettävä. Keskusvastapuolten on annettava toimivaltaiselle viranomaiselle pyynnöstä suora syöte 13 ja 14 artiklassa vaadituista tiedoista.
13 artikla
Transaktiotiedot
1. Keskusvastapuolen on säilytettävä kaikkien määrittämiensä sopimusten osalta tiedot kaikista transaktioista ja varmistettava, että sen säilyttämiin tietoihin sisältyvät kaikki tiedot, jotka tarvitaan kutakin sopimusta koskevan määritysmenettelyn täydelliseen ja tarkkaan rekonstruointiin, ja että kukin tiettyä transaktiota koskeva tieto voidaan tunnistaa yksiselitteisesti ja hakea helposti ainakin kaikkien hakukenttien avulla, jotka koskevat keskusvastapuolta, yhteentoimivaa keskusvastapuolta, määritysosapuolta, asiakasta, jos tämä on keskusvastapuolen tiedossa, sekä rahoitusvälinettä.
2. Jokaisesta määritettäväksi saadusta transaktiosta keskusvastapuolen on heti saatuaan sitä koskevat tiedot kirjattava seuraavat yksityiskohdat ja pidettävä ne päivitettyinä:
a)
hinta, kurssi tai spread ja määrä;
b)
määrityskapasiteetti, jolla ilmaistaan, oliko transaktio keskusvastapuolen suorittaman kirjaamisen kannalta osto vai myynti;
c)
tiedot rahoitusvälineestä;
d)
tiedot määritysosapuolesta;
e)
tiedot markkinapaikasta, jossa sopimus tehtiin;
f)
päivämäärä ja kellonaika, jolloin keskusvastapuoli asettuu väliin;
g)
päivämäärä ja kelloaika, jolloin sopimus päättyy;
h)
toimitusta koskevat ehdot ja yksityiskohtaiset säännöt;
i)
toimituksen tai transaktioon liittyvän korvausoston päivämäärä ja kellonaika ja soveltuvin osin seuraavat yksityiskohdat:
i)
päivämäärä ja kellonaika, jolloin sopimus alun perin tehtiin;
ii)
sopimuksen alkuperäiset ehdot ja osapuolet;
iii)
yhteentoimiva keskusvastapuoli, joka määrittää transaktion yhden käsittelyvaiheen;
iv)
asiakas, mukaan luettuina mahdolliset epäsuorat asiakkaat, jos nämä ovat keskusvastapuolen tiedossa, ja, jos on kyse määritystä ja toimitusta varten tehtävästä luovutuksesta (give-up), osapuoli, joka siirsi sopimuksen.
14 artikla
Positiotiedot
1. Keskusvastapuolen on säilytettävä tiedot kunkin määritysosapuolen positioista. Jokaisesta asetuksen (EU) N:o 648/2012 39 artiklan mukaisesti pidetystä tilistä on säilytettävä erilliset tiedot, ja keskusvastapuolen on varmistettava, että sen säilyttämät tiedot sisältävät kaikki tiedot, jotka tarvitaan position perustana olevien transaktioiden täydelliseen ja tarkkaan rekonstruointiin, ja että jokainen tieto voidaan tunnistaa ja hakea helposti ainakin kaikkien hakukenttien avulla, jotka koskevat keskusvastapuolta, yhteentoimivaa keskusvastapuolta, määritysosapuolta, asiakasta, jos tämä on keskusvastapuolen tiedossa, sekä rahoitusvälinettä.
2. Keskusvastapuolen on kunkin pankkipäivän päättyessä kirjattava tiedot jokaisesta positiosta, mukaan luettuina seuraavat yksityiskohdat, jos ne liittyvät kyseiseen positioon:
a)
tiedot määritysosapuolesta, asiakkaasta, jos se on keskusvastapuolen tiedossa, ja tällaista positiota ylläpitävistä yhteentoimivista keskusvastapuolista tapauksen mukaan;
b)
position merkki;
c)
päivittäinen laskelma position arvosta sekä tiedot hinnoista, joilla sopimukset arvostetaan, ja muut merkitykselliset tiedot.
3. Keskusvastapuolen on kirjattava tiedot vaatimistaan vakuuksien määristä, maksukyvyttömyysrahastoon suoritettavista maksuista ja muista asetuksen (EU) N:o 648/2012 43 artiklassa tarkoitetuista rahoitusvaroista sekä määritysosapuolen päivän loppuun mennessä tosiasiallisesti asettamasta vastaavasta määrästä ja kyseisen määrän mahdollisista päivänsisäisistä muutoksista kunkin yksittäisen määritysosapuolen ja asiakkaan tilin osalta, jos tämä on keskusvastapuolen tiedossa, sekä pidettävä nämä tiedot päivitettyinä.
15 artikla
Liiketoimintatiedot
1. Keskusvastapuolen on säilytettävä riittävän yksityiskohtaiset ja järjestelmälliset tiedot liiketoiminnastaan ja sisäisestä organisaatiostaan.
2. Edellä 1 kohdassa tarkoitetut tiedot on kirjattava joka kerta, kun merkityksellisiin asiakirjoihin tehdään olennainen muutos, ja niihin on sisällyttävä ainakin
a)
hallituksen ja asianomaisten komiteoiden, määritysyksikön, riskienhallintayksikön ja kaikkien muiden asianomaisten yksikköjen tai osastojen organisaatiokaaviot;
b)
tiedot osakkeenomistajina tai jäseninä suoraan tai välillisesti olevista luonnollista henkilöistä tai oikeushenkilöistä, joilla on määräosuus, sekä näiden määräosuuksien määrät;
c)
asiakirjat, joilla todistetaan III luvussa ja 29 artiklassa edellytetyt toimintatavat, menettelyt ja prosessit;
d)
hallituksen kokousten pöytäkirjat ja, jos sellaisia on, hallituksen alakomiteoiden ja ylimmän johdon komiteoiden pöytäkirjat;
e)
riskinarviointikomitean kokousten pöytäkirjat;
f)
määritysosapuolia ja asiakkaita kuulevien konsultointiryhmien pöytäkirjat, jos sellaisia on;
g)
sisäistä ja ulkoista tarkastusta, riskienhallintaa ja vaatimuksenmukaisuutta koskevat raportit sekä konsulttiyritysten raportit, mukaan luettuina johdon vastaukset;
h)
17 artiklassa edellytetyt liiketoiminnan jatkuvuutta koskevat toimintaperiaatteet ja palautumissuunnitelma;
i)
32 artiklassa edellytetyt likviditeettisuunnitelma ja likviditeettiraportit;
j)
asetuksen (EU) N:o 648/2012 16 artiklassa edellytetyt tiedot, joista ilmenevät kaikki varallisuuserät ja vastuut sekä oma pääoma;
k)
vastaanotetut valitukset sekä valittajan nimi, osoite ja tilinumero; valituksen vastaanottopäivä; kaikkien niiden henkilöiden nimet, jotka on yksilöity valituksessa; kuvaus valituksen luonteesta; valituksen ratkaiseminen ja päivä, jona valitus ratkaistiin;
l)
tiedot mahdollisista palvelun keskeytyksistä tai toimintahäiriöistä, mukaan luettuina yksityiskohtaiset tiedot kyseisestä ajankohdasta, vaikutuksista ja korjaavista toimista;
m)
tiedot suoritettujen toteumatestien ja stressitestien tuloksista;
n)
toimivaltaisten viranomaisten, EAMV:n ja EKPJ:n asianomaisten jäsenten kanssa käyty kirjeenvaihto;
o)
III luvun mukaisesti saadut oikeudelliset lausunnot;
p)
muiden keskusvastapuolten kanssa tehtyjä yhteentoimivuusjärjestelyjä koskevat asiakirjat tapauksen mukaan;
q)
10 artiklan 1 kohdan b alakohdan vii alakohdan ja d alakohdan mukaiset tiedot;
r)
uusia liiketoiminta-aloitteita kuvaavat merkitykselliset asiakirjat.
16 artikla
Kauppatietorekisteriin ilmoitettavat tiedot
Keskusvastapuolen on yksilöitävä ja säilytettävä kaikki tiedot, jotka on ilmoitettava asetuksen (EU) N:o 648/2012 9 artiklan mukaisesti, sekä päivämäärä ja kellonaika, jolloin transaktio on ilmoitettu.
V LUKU
TOIMINNAN JATKUVUUS
(Asetuksen (EU) N:o 648/2012 34 artikla)
17 artikla
Strategia ja toimintaperiaatteet
1. Keskusvastapuolella on oltava sen hallituksen hyväksymät liiketoiminnan jatkuvuutta koskevat toimintaperiaatteet ja palautumissuunnitelma. Liiketoiminnan jatkuvuutta koskevista toimintaperiaatteista ja palautumissuunnitelmasta on tehtävä riippumattomat arvioinnit, joista on ilmoitettava hallitukselle.
2. Liiketoiminnan jatkuvuutta koskevissa toimintaperiaatteissa on yksilöitävä kaikki kriittiset liiketoiminnot ja niihin liittyvät järjestelmät, ja toimintaperiaatteisiin on sisällyttävä keskusvastapuolen strategia, toimintaperiaatteet ja tavoitteet näiden toimintojen ja järjestelmien jatkuvuuden varmistamiseksi.
3. Liiketoiminnan jatkuvuutta koskevissa toimintaperiaatteissa on otettava huomioon finanssi-infrastruktuurissa olevat ulkoiset yhteydet ja keskinäiset sidossuhteet, mukaan luettuina keskusvastapuolen määritystoiminnan piiriin kuuluvat markkinapaikat, arvopapereiden selvitys- ja maksujärjestelmät sekä keskusvastapuolen tai linkillä yhdistetyn keskusvastapuolen käyttämät luottolaitokset. Niissä on myös otettava huomioon kriittiset toiminnot tai palvelut, jotka on ulkoistettu kolmansina osapuolina oleville tarjoajille.
4. Liiketoiminnan jatkuvuutta koskeviin toimintaperiaatteisiin ja palautumissuunnitelmaan on sisällyttävä selkeästi määritellyt ja dokumentoidut järjestelyt, joita on tarkoitus käyttää liiketoiminnan jatkuvuuteen vaikuttavissa hätätilanteissa, katastrofeissa tai kriiseissä ja joilla pyritään varmistamaan palvelujen vähimmäistaso kriittisissä toiminnoissa.
5. Palautumissuunnitelmassa on yksilöitävä ja siihen on sisällyttävä kriittisten toimintojen palautumispisteitä ja palautumisaikoja koskevat tavoitteet, ja siinä on vahvistettava sopivin palautumisstrategia kutakin tällaista toimintoa varten. Näillä järjestelyillä on pyrittävä varmistamaan, että äärimmäisissä skenaarioissa kriittiset toiminnot saadaan ajoissa päätökseen ja sovitut palvelutasot saavutetaan.
6. Keskusvastapuolen liiketoiminnan jatkuvuutta koskevissa toimintaperiaatteissa on ilmoitettava kriittisten toimintojen ja järjestelmien pisin sallittu seisokkiaika. Näihin toimintaperiaatteisiin sisällytettävä keskusvastapuolen kriittisten toimintojen pisin sallittu palautumisaika saa olla enintään kaksi tuntia. Pankkipäivän lopetukseen liittyvät menettelyt ja maksut on kaikissa olosuhteissa saatava päätökseen vaadittuna aikana ja päivänä.
7. Vahvistaessaan kunkin toiminnon palautumisaikoja keskusvastapuolen on otettava huomioon mahdollinen kokonaisvaikutus markkinoiden tehokkuuteen.
18 artikla
Liiketoiminnan vaikutusanalyysi
1. Keskusvastapuolen on suoritettava liiketoiminnan vaikutusanalyysi, jonka tavoitteena on yksilöidä keskusvastapuolen palvelujen varmistamisen kannalta kriittiset liiketoiminnot. Analyysissä on käsiteltävä myös näiden toimintojen merkitystä finanssi-infrastruktuurin muille laitoksille ja toiminnoille.
2. Keskusvastapuolen on käytettävä skenaarioperusteista riskianalyysiä, jonka tavoitteena on selvittää, millä tavoin erilaiset skenaariot vaikuttavat sen kriittisiin liiketoimintoihin kohdistuviin riskeihin.
3. Arvioidessaan riskejä keskusvastapuolen on otettava huomioon riippuvuudet ulkopuolisista tarjoajista, yleishyödylliset palvelut mukaan luettuina. Keskusvastapuolen on toteutettava toimia hallitakseen näitä riippuvuuksia asianmukaisilla sopimus- ja organisaatiojärjestelyillä.
4. Liiketoiminnan vaikutusanalyysiä ja skenaarioanalyysiä on päivitettävä, ja niitä on tarkasteltava uudelleen vähintään kerran vuodessa sekä häiriötilanteen tai huomattavien organisaatiomuutosten jälkeen. Analyyseissä on otettava huomioon kaikki merkityksellinen kehitys, markkinoiden ja teknologian kehitys mukaan luettuina.
19 artikla
Palautuminen
1. Keskusvastapuolella on oltava käytössään järjestelyt, joilla varmistetaan sen kriittisten toimintojen jatkuminen katastrofiskenaarioiden pohjalta. Näillä järjestelyillä on varmistettava ainakin riittävien henkilöstöresurssien saanti, kriittisten toimintojen seisokkiajan enimmäispituus, automaattinen vaihto varajärjestelmään ja toimintojen palautuminen toissijaisessa käsittelypaikassa.
2. Keskusvastapuolen on pidettävä yllä toista käsittelypaikkaa, jolla voidaan varmistaa keskusvastapuolen kaikkien kriittisten toimintojen jatkuminen samalla tavoin kuin ensisijaisessa käsittelypaikassa. Toissijaisella paikalla on oltava erilainen maantieteellinen riskiprofiili kuin ensisijaisella paikalla.
3. Keskusvastapuolen on pidettävä yllä toissijaista liiketoimintapaikkaa tai sillä on oltava välitön pääsy tällaiseen paikkaan, jonka on ainakin annettava henkilöstölle mahdollisuus varmistaa palvelun jatkuminen, jos ensisijainen liiketoimintapaikka ei ole käytettävissä.
4. Keskusvastapuolen on harkittava ylimääräisiä käsittelypaikkoja erityisesti, jos ensisijainen ja toissijainen paikka eivät ole riskiprofiileiltaan riittävän erilaisia varmistamaan sen, että keskusvastapuolen liiketoiminnan jatkuvuutta koskevat tavoitteet saavutetaan kaikissa skenaarioissa.
20 artikla
Testaus ja seuranta
1. Keskusvastapuolen on testattava ja tarkasteltava liiketoiminnan jatkuvuutta koskevia toimintaperiaatteitaan säännöllisin väliajoin sekä järjestelmiin tai niihin liittyviin toimintoihin tehtyjen huomattavien muutosten jälkeen, jotta varmistetaan, että liiketoiminnan jatkuvuutta koskevilla toimintaperiaatteilla saavutetaan asetetut tavoitteet, muun muassa palautumisajan enimmäispituudelle asetettu kahden tunnin tavoite. Testit on suunniteltava ja dokumentoitava.
2. Liiketoiminnan jatkuvuutta koskevien toimintaperiaatteiden ja palautumissuunnitelman testauksen on täytettävä seuraavat edellytykset:
a)
testauksen on käsitettävä laajamittaiset katastrofit ja toissijaisten ja ensisijaisten paikkojen väliset vaihdot;
b)
määritysosapuolten, ulkopuolisten tarjoajien ja merkityksellisten finanssi-infrastruktuuriin kuuluvien laitosten, joiden kanssa on liiketoiminnan jatkuvuutta koskevissa toimintaperiaatteissa todettu olevan keskinäisiä sidossuhteita, on osallistuttava testaukseen.
21 artikla
Ylläpito
1. Keskusvastapuolen on säännöllisesti tarkasteltava uudelleen liiketoiminnan jatkuvuutta koskevia toimintaperiaatteitaan ja päivitettävä niitä sen varmistamiseksi, että ne käsittävät kaikki kriittiset toiminnot ja sopivimman palautumisstrategian näitä varten.
2. Keskusvastapuolen on säännöllisesti tarkasteltava uudelleen palautumissuunnitelmaansa ja päivitettävä sitä sen varmistamiseksi, että se sisältää sopivimman palautumisstrategian kaikkia kriittisiä toimintoja varten.
3. Liiketoiminnan jatkuvuutta koskevien toimintaperiaatteiden ja palautumissuunnitelman päivityksissä on otettava huomioon testien tulokset sekä riippumattomissa ja muissa uudelleentarkasteluissa annetut ja toimivaltaisten viranomaisten antamat suositukset. Keskusvastapuolten on tarkasteltava liiketoiminnan jatkuvuutta koskevia toimintaperiaatteitaan ja palautumissuunnitelmiaan uudelleen jokaisen huomattavan häiriön jälkeen määrittäkseen niiden syyt sekä keskusvastapuolen liiketoimiin, liiketoiminnan jatkuvuutta koskeviin toimintaperiaatteisiin ja palautumissuunnitelmaan mahdollisesti tarvittavat parannukset.
22 artikla
Kriisienhallinta
1. Keskusvastapuolella on oltava kriisienhallintatoiminto, joka toimii hätätilanteissa. Kriisienhallintamenettelyn on oltava selkeä ja kirjallisesti dokumentoitu. Hallituksen on valvottava kriisienhallintatoimintoa ja säännöllisesti otettava vastaan ja tarkasteltava sitä koskevia raportteja.
2. Kriisienhallintatoimintoon on sisällyttävä hyvin jäsennellyt ja selkeät menettelyt, joilla hallitaan sisäistä ja ulkoista viestintää kriisitilanteissa.
3. Keskusvastapuolen on kriisitilanteen jälkeen tarkasteltava, miten se on hallinnut kriisiä. Tähän tarkasteluun on tarvittaessa sisällytettävä määritysosapuolten ja muiden ulkopuolisten sidosryhmien kannanottoja.
23 artikla
Viestintä
1. Keskusvastapuolella on oltava viestintäsuunnitelma, johon on dokumentoitu, millä tavoin ylimmälle johdolle, hallitukselle ja asianomaisille ulkopuolisille sidosryhmille, muun muassa toimivaltaisille viranomaisille, määritysosapuolille, asiakkaille, selvitysosapuolille, arvopapereiden selvitys- ja maksujärjestelmille sekä markkinapaikoille, annetaan riittävästi tietoja kriisin aikana.
2. Skenaarioanalyysistä, riskianalyysistä, uudelleentarkasteluista sekä seurannan ja testien tuloksista on ilmoitettava hallitukselle.
VI LUKU
VAKUUSVAATIMUKSET
(Asetuksen (EU) N:o 648/2012 41 artikla)
24 artikla
Prosenttiluvut
1. Keskusvastapuolen on laskettava alkuvakuudet, joilla katetaan markkinaliikkeiden aiheuttamat riskit, kunkin vakuudellisen rahoitusvälineen osalta tuotekohtaisesti 25 artiklassa määritellyksi ajanjaksoksi olettaen position sulkemisen määräajan olevan 26 artiklassa määritellyn mukainen. Alkuvakuuksien laskennassa keskusvastapuolen on noudatettava ainakin seuraavia luottamusvälejä:
a)
OTC-johdannaisten osalta 99,5 prosenttia;
b)
muiden rahoitusvälineiden kuin OTC-johdannaisten osalta 99 prosenttia.
2. Määrittääkseen riittävät luottamusvälit kutakin rahoitusvälinelajia varten keskusvastapuolen on lisäksi otettava huomioon ainakin seuraavat tekijät:
a)
rahoitusvälinelajiin liittyvien hintaepävarmuuksien monimutkaisuus ja laajuus, jotka voivat rajoittaa alkuvakuuksien ja vaihtuvien vakuuksien laskennan validointia;
b)
rahoitusvälinelajin riskiominaisuudet, joihin voivat kuulua muun muassa volatiliteetti, duraatio, likviditeetti, ei-lineaariset hintaominaisuudet, äkillisten tappioiden riski ja wrong-way-riski;
c)
se, missä määrin luottoriskejä ei rajoiteta riittävästi muilla riskienvalvontatoimilla;
d)
rahoitusvälinelajin luontainen vipuvaikutus, muun muassa se, onko rahoitusvälinelaji huomattavan epävakaa, keskittynyt suuresti muutamille markkinatoimijoille tai onko se vaikea sulkea.
3. Keskusvastapuolen on ilmoitettava toimivaltaiselle viranomaiselle ja määritysosapuolilleen perusteet, jotka se ottaa huomioon päättäessään kunkin rahoitusvälinelajin vakuuksien laskentaan sovellettavasta luottamustasosta.
4. Jos keskusvastapuoli määrittää OTC-johdannaisia, joilla on 2 kohdassa lueteltujen riskitekijöiden arvioinnin perusteella samat riskiominaisuudet kuin säännellyillä markkinoilla tai vastaavalla kolmannen maan markkinalla täytäntöön pannuilla johdannaisilla, keskusvastapuoli voi käyttää näitä sopimuksia varten vähintään 99 prosentin luottamusväliä, jos sen määrittämiin OTC-johdannaissopimuksiin liittyviä riskejä vähennetään asianmukaisesti käyttämällä tällaista luottamusväliä ja 2 kohdassa säädetyt edellytykset täyttyvät.
25 artikla
Historiallisen volatiliteetin laskennan aikaväli
1. Keskusvastapuolen on varmistettava, että alkuvakuuksilla katetaan sen XII luvun mukaisesti vahvistaman mallimenetelmän ja validointiprosessin mukaisesti vähintään 24 artiklassa määritellyllä luottamusvälillä ja 26 artiklassa määritellyksi realisointiajaksi riskit, jotka johtuvat historiallisesta volatiliteetista, joka on laskettu vähintään 12 edeltävältä kuukaudelta olevien tietojen perusteella.
Keskusvastapuolen on varmistettava, että historiallisen volatiliteetin laskentaan käytettävät tiedot kattavat kaikenlaiset markkinaolosuhteet, stressikaudet mukaan luettuina.
2. Keskusvastapuoli voi käyttää historiallisen volatiliteetin laskentaan mitä tahansa muuta aikaväliä, jos kyseisen aikavälin käyttö johtaa vähintään yhtä suuriin vakuusvaatimuksiin kuin 1 kohdan mukaista aikaväliä käyttämällä saadut vakuusvaatimukset.
3. Sellaisia rahoitusvälineitä koskevien vakuusparametrien, joita varten ei ole olemassa historiallista tarkasteluajanjaksoa, on perustuttava varovaisiin oletuksiin. Keskusvastapuolen on viipymättä mukautettava vaadittujen vakuuksien laskentaa sellaisen analyysin perusteella, joka on tehty uusien rahoitusvälineiden hintakehityksestä.
26 artikla
Realisoinnin aikavälit
1. Keskusvastapuolen on vahvistettava realisoinnin aikavälit ottaen huomioon määritetyn rahoitusvälineen ominaisuudet, markkina, jolla sillä käydään kauppaa, sekä vakuuksien laskenta- ja keräämisaika. Realisointiaikojen on oltava vähintään
a)
viisi pankkipäivää OTC-johdannaisten osalta;
b)
kaksi pankkipäivää muiden rahoitusvälineiden kuin OTC-johdannaisten osalta.
2. Vahvistaakseen riittävän realisointiajan keskusvastapuolen on kaikissa tapauksissa arvioitava ja laskettava yhteen ainakin seuraavat:
a)
pisin mahdollinen ajanjakso, joka voi kestää viimeisestä vakuuksien keruusta siihen asti, kun keskusvastapuoli toteaa maksukyvyttömyyden tai käynnistää maksukyvyttömyyden hallinnointimenettelyn;
b)
ajanjakso, joka arvioidaan tarvittavan siihen, että määritysosapuolen maksukyvyttömyyden hallinnointistrategia suunnitellaan ja toteutetaan ottaen huomioon kunkin rahoitusvälinelajin ominaisuudet, mukaan luettuina likviditeettitaso ja positioiden suuruus ja keskittyminen, sekä markkinat, joilla keskusvastapuoli sulkee tai suojaa kokonaan määritysosapuolen position;
c)
tarvittaessa aika, joka tarvitaan keskusvastapuoleen kohdistuvan vastapuoliriskin kattamiseksi.
3. Arvioidessaan 2 kohdassa määriteltyjä ajanjaksoja keskusvastapuolen on otettava huomioon ainakin 24 artiklan 2 kohdassa mainitut tekijät ja 25 artiklassa määritelty historiallisen volatiliteetin laskennan aikaväli.
4. Jos keskusvastapuoli määrittää OTC-johdannaisia, joilla on samat riskiominaisuudet kuin säännellyillä markkinoilla tai vastaavalla kolmannen maan markkinalla täytäntöön pannuilla johdannaisilla, se voi käyttää realisoinnin aikaväliä, joka poikkeaa 1 kohdassa säädetystä aikavälistä, jos se voi osoittaa toimivaltaiselle viranomaiselle, että
a)
kyseinen aikaväli olisi kyseisten OTC-johdannaisten erityispiirteiden vuoksi tarkoituksenmukaisempi kuin 1 kohdassa säädetty aikaväli;
b)
kyseinen aikaväli on vähintään kaksi pankkipäivää.
27 artikla
Salkun vakuusvaatimusten asettaminen
1. Keskusvastapuoli voi sallia kuittaukset ja vähennykset kaikkia määrittämiään rahoitusvälineitä koskevissa vakuusvaatimuksissa, jos yhden rahoitusvälineen tai rahoitusvälinekokonaisuuden hintariski korreloi muiden rahoitusvälineiden hintariskin kanssa merkittävästi ja luotettavasti tai osoittaa tällaista riippuvuutta muun vastaavan tilastollisen parametrin perusteella.
2. Keskusvastapuolen on dokumentoitava salkun vakuusvaatimusten asettamisessa noudattamansa lähestymistapa ja huolehdittava ainakin siitä, että kahden tai useamman määritetyn rahoitusvälineen välinen korrelaatio tai vastaava tilastollinen riippuvuusparametri on luotettava 25 artiklan mukaisesti lasketulla laskenta-aikavälillä ja osoittaa kestävyyttä historiallisissa tai hypoteettisissa stressiskenaarioissa. Keskusvastapuolen on osoitettava, että hintasuhteelle on olemassa taloudellinen perusta.
3. Kaikki rahoitusvälineet, joihin salkun vakuusvaatimuksia sovelletaan, on katettava samasta maksukyvyttömyysrahastosta. Jos keskusvastapuoli voi ennakolta osoittaa toimivaltaiselle viranomaiselle ja määritysosapuolilleen, millä tavoin mahdolliset tappiot jaettaisiin eri maksukyvyttömyysrahastojen kesken, sekä antaa tarpeelliset säännökset omissa säännöissään, salkun vakuusvaatimuksia voidaan edellisestä poiketen soveltaa rahoitusvälineisiin, jotka katetaan eri maksukyvyttömyysrahastoista.
4. Jos salkun vakuusvaatimuksia asetetaan useille rahoitusvälineille, vakuuksien vähennysten määrä saa olla enintään 80 prosenttia kullekin tuotteelle erikseen laskettujen vakuuksien summan ja sen vakuuden välisestä erosta, joka lasketaan yhdistettyyn salkkuun liittyvän vastuun yhdistetyn arvioinnin perusteella. Jos vakuuksien vähentämisestä ei aiheudu keskusvastapuolelle potentiaalisia riskejä, se voi soveltaa vähennystä, joka on enintään 100 prosenttia tästä erosta.
5. Salkun vakuusvaatimusten asettamiseen liittyvät vakuuksien vähennykset on testattava luotettavalla stressitestiohjelmalla XII luvun mukaisesti.
28 artikla
Myötäsyklisyys
1. Keskusvastapuolen on varmistettava, että sen luottamusvälin, realisointiajan ja laskenta-aikavälin valinnassa ja tarkistamisessa noudattamat toimintaperiaatteet tuottavat ennakoivia, vakaita ja varovaisia vakuusvaatimuksia, jotka rajoittavat myötäsyklisyyttä siinä määrin, ettei keskusvastapuolen vakauteen ja taloudelliseen turvallisuuteen kohdistu kielteisiä vaikutuksia. Tässä yhteydessä on mahdollisuuksien mukaan vältettävä häiritsevien tai pitkälle menevien muutosten tekemistä vakuusvaatimuksiin ja otettava käyttöön avoimet ja ennakoivat menettelyt, joilla vakuusvaatimuksia mukautetaan muuttuviin markkinaolosuhteisiin. Näin toimiessaan keskusvastapuolen on käytettävä ainakin yhtä seuraavista vaihtoehdoista:
a)
sovellettava vakuuspuskuria, joka on vähintään 25 prosenttia lasketuista vakuuksista ja joka voidaan väliaikaisesti käyttää kokonaan sellaisina kausina, joina lasketut vakuusvaatimukset kasvavat huomattavasti;
b)
sovellettava vähintään 25 prosentin painotusta 26 artiklan mukaisesti lasketun laskenta-aikavälin stressikausien havaintoihin;
c)
varmistettava, etteivät sen vakuusvaatimukset ole pienempiä kuin ne, jotka laskettaisiin käyttämällä volatiliteettia, joka on arvioitu kymmenen vuoden historiallisella laskenta-aikavälillä.
2. Kun keskusvastapuoli tarkistaa vakuusmallin parametreja, jotta ne vastaisivat paremmin vallitsevia markkinaolosuhteita, sen on otettava huomioon tällaisen tarkistuksen potentiaaliset myötäsykliset vaikutukset.
VII LUKU
MAKSUKYVYTTÖMYYSRAHASTO
(Asetuksen (EU) N:o 648/2012 42 artikla)
29 artikla
Kehys ja hallinto
1. Määrittääkseen maksukyvyttömyysrahaston vähimmäiskoon ja muiden rahoitusvarojen määrän, jotka tarvitaan asetuksen (EU) N:o 648/2012 42 ja 43 artiklan vaatimusten täyttämiseksi, ottaen huomioon myös konsernin sisäiset sidossuhteet keskusvastapuolen on otettava käyttöön sisäinen toimintakehys, jossa määritellään, minkätyyppiset äärimmäiset mutta mahdolliset markkinaolosuhteet voivat altistaa keskusvastapuolen suurimmille riskeille.
2. Kehykseen on sisällyttävä selitys siitä, miten keskusvastapuoli määrittelee äärimmäiset mutta mahdolliset markkinaolosuhteet. Se on dokumentoitava kokonaan ja säilytettävä 12 artiklan mukaisesti.
3. Riskinarviointikomitean on keskusteltava kehyksestä, ja se on hyväksytettävä hallituksella. Kehyksen vahvuutta ja sen kykyä heijastaa markkinaliikkeitä on tarkasteltava uudelleen vähintään kerran vuodessa. Riskinarviontikomitean on keskusteltava uudelleentarkastelusta, ja siitä on ilmoitettava hallitukselle.
30 artikla
Äärimmäisten mutta mahdollisten markkinaolosuhteiden yksilöiminen
1. Edellä 29 artiklassa kuvatun kehyksen on heijastettava keskusvastapuolen riskiprofiilia ottaen tarvittaessa huomioon rajatylittävät riskit ja valuuttariskit. Siinä on yksilöitävä kaikki markkinariskit, joille keskusvastapuoli altistuisi yhden tai useamman määritysosapuolen maksukyvyttömyyden jälkeen, mukaan luettuina määritettyjen rahoitusvälineiden markkinahintojen epäsuotuisa kehitys, markkinalikviditeetin pieneneminen näiden rahoitusvälineiden osalta sekä vakuuksien realisointiarvon pienenemiset. Lisäksi kehyksen on heijastettava lisäriskejä, joita aiheutuu keskusvastapuolelle yhteisöjen samanaikaisesta kaatumisesta siinä konsernissa, johon maksukyvytön määritysosapuoli kuuluu.
2. Kehyksessä on myös yksilöitävä erikseen kaikki markkinat, joilla keskusvastapuoli altistuisi riskeille määritysosapuolen tullessa maksukyvyttömäksi. Keskusvastapuolen on määritettävä jokaista yksilöityä markkinaa varten äärimmäiset mutta mahdolliset markkinaolosuhteet ainakin seuraavien seikkojen perusteella:
a)
sarja historiallisia skenaarioita, joihin kuuluvat viimeksi kuluneiden 30 vuoden aikana tai sellaisena ajanjaksona todetut äärimmäiset markkinaliikkeet, jolta on saatavissa luotettavia tietoja, ja jotka olisivat altistaneet keskusvastapuolen suurimmalle rahoitusriskille. Jos keskusvastapuoli päättää, että historiallinen tapaus, jossa hintaliikkeet ovat olleet suuria, ei ole enää mahdollinen, sen on perusteltava toimivaltaiselle viranomaiselle, miksi tapaus jätetään pois kehyksestä;
b)
erilaiset mahdolliset tulevat skenaariot, jotka perustuvat johdonmukaisiin oletuksiin markkinoiden volatiliteetista sekä markkinoiden välisestä ja rahoitusvälineiden välisestä hintakorrelaatiosta ja jotka tukeutuvat mahdollisia markkinaolosuhteita koskeviin kvantitatiivisiin ja kvalitatiivisiin arviointeihin.
3. Lisäksi kehyksessä on otettava kvantitatiivisesti ja kvalitatiivisesti huomioon, missä laajuudessa äärimmäisiä hintaliikkeitä saattaisi esiintyä samanaikaisesti useilla yksilöidyillä markkinoilla. Kehyksessä on otettava huomioon, että historialliset hintakorrelaatiot voivat kadota äärimmäisissä mutta mahdollisissa markkinaolosuhteissa.
31 artikla
Äärimmäisten mutta mahdollisten skenaarioiden uudelleentarkastelu
Keskusvastapuolen on tarkasteltava 30 artiklassa kuvattuja menettelyjä säännöllisesti uudelleen ottaen huomioon kaikki merkitykselliset markkinamuutokset sekä määritysosapuolten vastuiden laajuus ja keskittyminen. Sen on tarkasteltava uudelleen, riskinarviointikomiteaa kuullen, historiallisia ja hypoteettisia skenaarioita, joita se on käyttänyt äärimmäisten mutta mahdollisten markkinaolosuhteiden yksilöimiseksi, vähintään kerran vuodessa ja useamminkin, jos skenaarioita on aiheellista mukauttaa sen vuoksi, että markkinamuutokset tai keskusvastapuolen määrittämissä sopimuskokonaisuuksissa tapahtuvat olennaiset muutokset vaikuttavat oletuksiin, joihin skenaariot perustuvat. Kehyksen olennaisista muutoksista on ilmoitettava hallitukselle.
VIII LUKU
Likviditeettiriskien valvonta
(Asetuksen (EU) N:o 648/2012 44 artikla)
32 artikla
Likviditeettiriskin arviointi
1. Keskusvastapuolen on otettava käyttöön vahva likviditeettiriskin hallintajärjestelmä, johon on sisällyttävä tehokkaat operatiiviset ja analyyttiset välineet, joilla voidaan jatkuvasti ja oikea-aikaisesti tunnistaa, mitata ja seurata keskusvastapuolen toimituksiin ja rahoitukseen liittyviä virtoja, myös sen päivänsisäisen likviditeetin käyttöä. Keskusvastapuolten on arvioitava säännöllisesti likviditeettiriskin hallintajärjestelmänsä suunnittelua ja toimintaa, myös ottamalla huomioon stressitestien tulokset.
2. Keskusvastapuolen likviditeettiriskin hallintajärjestelmän on oltava riittävän vahva varmistamaan, että keskusvastapuoli pystyy täyttämään maksu- ja toimitusvelvoitteet kaikkissa merkityksellisissä valuutoissa niiden erääntyessä, tarvittaessa myös päivänsisäisesti. Lisäksi keskusvastapuolen likviditeettiriskin hallintajärjestelmään on sisällyttävä arviointi sen mahdollisista tulevista likviditeettitarpeista hyvin monenlaisissa mahdollisissa stressiskenaarioissa. Stressiskenaarioissa on otettava huomioon määritysosapuolten maksukyvyttömyys asetuksen (EU) N:o 648/2012 44 artiklan mukaisesti maksukyvyttömyyspäivästä realisointiajan päättymiseen saakka sekä keskusvastapuolen sijoituspolitiikasta ja -menettelyistä aiheutuva likviditeettiriski äärimmäisissä mutta mahdollisissa markkinaolosuhteissa.
3. Likviditeettiriskin hallintajärjestelmään on sisällyttävä likviditeettisuunnitelma, joka on dokumentoitu ja jota säilytetään 12 artiklan mukaisesti. Likviditeettisuunnitelmassa on ainakin esitettävä keskusvastapuolen menettelyt, joilla
a)
hallitaan ja seurataan vähintään kerran päivässä keskusvastapuolen likviditeettitarpeita erilaisissa markkinaskenaarioissa;
b)
säilytetään riittävä määrä likvidejä rahoitusvaroja keskusvastapuolen likviditeettitarpeiden kattamiseksi ja erotetaan erityyppiset likvidit varat toisistaan niiden käytön mukaisesti;
c)
arvioidaan ja arvostetaan päivittäin keskusvastapuolen käytettävissä olevat likvidit omaisuuserät ja sen likviditeettitarpeet;
d)
yksilöidään likviditeettiriskin lähteet;
e)
arvioidaan ajanjaksot, joina keskusvastapuolen likvidien rahoitusvarojen olisi oltava saatavilla;
f)
otetaan huomioon mahdolliset likviditeettitarpeet, jotka johtuvat määritysosapuolten oikeudesta vaihtaa käteisvakuudet muiksi vakuuksiksi;
g)
otetaan käyttöön menettelyt tapauksissa, joissa likviditeettiä ei ole tarpeeksi;
h)
täydennetään likvidejä rahoitusvaroja, joita keskusvastapuoli voi käyttää stressitilanteessa.
Keskusvastapuolen hallituksen on hyväksyttävä suunnitelma riskinarviointikomiteaa kuultuaan.
4. Keskusvastapuolen on arvioitava siihen kohdistuva likviditeettiriski, mukaan luettuina tilanteet, joissa keskusvastapuoli tai sen määritysosapuolet eivät pysty täyttämään maksuvelvoitteitaan niiden erääntyessä määritys- tai toimitusmenettelyn yhteydessä, ottaen huomioon myös keskusvastapuolen sijoitustoiminta. Riskienhallintajärjestelmässä on käsiteltävä likviditeettitarpeita, jotka johtuvat keskusvastapuolen suhteista mihin tahansa yhteisöön, jonka osalta keskusvastapuoleen kohdistuu likviditeettiriski, mukaan luettuina
a)
toimituspankit;
b)
maksujärjestelmät;
c)
arvopapereiden selvitysjärjestelmät;
d)
kirjeenvaihtajapankit;
e)
säilyttäjäpankit;
f)
likviditeetin tarjoajat;
g)
yhteentoimivat keskusvastapuolet;
h)
palveluntarjoajat.
5. Keskusvastapuolen on otettava likviditeettiriskin hallintajärjestelmässään huomioon 4 kohdassa lueteltujen yhteisöjen mahdolliset keskinäiset sidossuhteet sekä monikertaiset suhteet, joita kullakin 4 kohdassa mainitulla yhteisöllä saattaa olla keskusvastapuolen kanssa.
6. Keskusvastapuolen on laadittava päivittäinen raportti 3 kohdan a, b ja c alakohdan mukaisista tarpeista ja varoista sekä neljännesvuosittainen raportti 3 kohdan d-h alakohdan mukaisesta likviditeettisuunnitelmastaan. Raportit on dokumentoitava ja säilytettävä IV luvun mukaisesti.
33 artikla
Likviditeetin saanti
1. Keskusvastapuolen on ylläpidettävä kaikkina merkityksellisinä valuuttoina likvidejä varoja, jotka vastaavat asetuksen (EU) N:o 648/2012 44 artiklan ja tämän asetuksen 32 artiklan mukaisesti määriteltyjä keskusvastapuolen likviditeettivaatimuksia. Näihin likvideihin varoihin kuuluvat pelkästään seuraavat:
a)
liikkeeseen laskevaan keskuspankkiin talletetut käteisvarat;
b)
toimiluvan saaneisiin luottolaitoksiin 47 artiklan mukaisesti talletetut käteisvarat;
c)
sitovat luottolimiitit tai vastaavat järjestelyt sellaisten määritysosapuolten kanssa, jotka eivät ole maksukyvyttömiä;
d)
sitovat takaisinostosopimukset;
e)
45 ja 46 artiklan vaatimusten mukaiset erittäin jälkimarkkinakelpoiset rahoitusinstrumentit, joiden keskusvastapuoli voi osoittaa olevan helposti saatavilla ja vaihdettavissa käteisvaroiksi ennalta sovituilla erittäin luotettavilla rahoitusjärjestelyillä, myös stressikausien markkinaolosuhteissa.
2. Keskusvastapuolen on kiinnitettävä huomiota valuuttoihin, jonka määräisinä sen vastuut ovat, ja otettava huomioon stressikausien olosuhteiden mahdolliset vaikutukset sen kykyyn päästä valuuttamarkkinoille tavalla, joka on yhdenmukainen valuuttojen selvitysjärjestelmien ja arvopapereiden selvitysjärjestelmien toimitussyklien kanssa.
3. Sitovia luottolimiittejä, jotka tehdään määritysosapuolten asettamia vakuuksia vastaan, ei saa laskea kahdesti likvideiksi varoiksi. Keskusvastapuolen on toteutettava toimia, joilla seurataan ja valvotaan yksittäisiin likviditeetin tarjoajiin liittyvien likviditeettiriskien keskittymistä.
4. Keskusvastapuolen on varmistuttava tiukkaa asianmukaista huolellisuutta noudattaen, että sen likviditeetin tarjoajilla on riittävästi kapasiteettia toimia maksuvalmiusjärjestelyjen mukaisesti.
5. Keskusvastapuolen on testattava määräajoin menettelyjään, joita noudattaen käytetään ennalta sovittuja rahoitusjärjestelyjä. Tähän voi sisältyä sellaisia menettelyjä kuin testinostojen tekeminen kaupallisista luottolimiiteistä sekä sen tarkistaminen, kuinka nopeasti varat saadaan käyttöön ja kuinka luotettavia menettelyt ovat.
6. Keskusvastapuolella on oltava likviditeettisuunnitelmassaan yksityiskohtaiset menettelyt, joita noudattaen käytetään keskusvastapuolen likvidejä rahoitusvaroja, kun likviditeettiä ei ole tarpeeksi. Likviditeettimenettelyissä on ilmoitettava selvästi, milloin tiettyjä varoja olisi käytettävä. Menettelyissä on kuvattava myös, miten käteistalletukset tai käteistalletusten yön yli -sijoitukset saadaan käyttöön, miten saman päivän markkinatransaktiot toteutetaan tai miten ennalta sovittuja likviditeettilimiittejä voidaan hyödyntää. Näitä menettelyjä on testattava säännöllisesti. Lisäksi keskusvastapuolen on laadittava ennen rahoitusjärjestelyjen voimassaolon päättymistä asianmukainen suunnitelma niiden uusimisesta.
34 artikla
Keskittymäriski
1. Keskusvastapuolen on tiiviisti seurattava ja valvottava likviditeettiriskinsä keskittymistä, mukaan luettuina keskusvastapuolen riskit, jotka liittyvät 32 artiklan 4 kohdassa lueteltuihin yhteisöihin ja samaan konserniin kuuluviin yhteisöihin.
2. Keskusvastapuolen likviditeettiriskin hallintajärjestelmään on sisällyttävä vastuu- ja keskittymärajojen soveltaminen.
3. Keskusvastapuolen on vahvistettava prosessit ja menettelyt, joita sovelletaan keskittymärajojen rikkomisiin.
IX LUKU
MAKSUKYVYTTÖMYYSJÄRJESTELY
(Asetuksen (EU) N:o 648/2012 45 artikla)
35 artikla
Maksukyvyttömyysjärjestelyssä käytettävien keskusvastapuolen omien varojen laskeminen
1. Keskusvastapuolen on pidettävä erityisten omien varojen määrää asetuksen (EU) N:o 648/2012 45 artiklan 4 kohdassa säädettyyn tarkoitukseen ja merkittävä se erikseen taseeseensa.
2. Keskusvastapuolen on laskettava 1 kohdassa tarkoitettu vähimmäismäärä kertomalla asetuksen (EU) N:o 648/2012 16 artiklan ja komission delegoidun asetuksen (EU) N:o 152/2013 (8) mukaisesti pidettävä vähimmäispääoma, jakamattomat voitot ja rahastot mukaan luettuina, 25 prosentilla.
Keskusvastapuolen on tarkistettava tämä määrä kerran vuodessa.
3. Jos keskusvastapuoli on perustanut useamman kuin yhden maksukyvyttömyysrahaston erilaisia määrittämiään rahoitusvälinelajeja varten, 1 kohdan mukaisesti laskettu omien varojen kokonaismäärä on jaettava kuhunkin maksukyvyttömyysrahastoon suhteessa kunkin rahaston suuruuteen, merkittävä erikseen keskusvastapuolen taseeseen ja käytettävä maksukyvyttömyyksiin eri markkinasegmenteillä, joille maksukyvyttömyysrahastot on tarkoitettu.
4. Edellä 1 kohdassa asetetun vaatimuksen täyttämiseen ei saa käyttää muita varoja kuin asetuksen (EU) N:o 648/2012 16 artiklassa tarkoitettua pääomaa, jakamattomat voitot ja rahastot mukaan luettuina.
36 artikla
Maksukyvyttömyysjärjestelyssä käytettävien keskusvastapuolen omien varojen ylläpitäminen
1. Jos maksukyvyttömyysjärjestelyyn tarkoitettujen omien varojen määrä alittaa 35 artiklassa vaaditun määrän, keskusvastapuolen on viipymättä ilmoitettava tästä toimivaltaiselle viranomaiselle ja esitettävä samalla rikkomisen syyt ja kattava kirjallinen kuvaus toimenpiteistä, joilla määrä täydennetään vaaditun suuruiseksi, sekä näiden toimenpiteiden aikataulu.
2. Jos yksi tai useampi määritysosapuoli tulee maksukyvyttömäksi ennen kuin keskusvastapuoli on palauttanut maksukyvyttömyysjärjestelyyn tarkoitetut varat vaaditulle tasolle, ainoastaan jäljellä oleva maksukyvyttömyysjärjestelyyn jaettu määrä on käytettävä asetuksen (EU) N:o 648/2012 45 artiklan soveltamiseksi.
3. Keskusvastapuolen on palautettava maksukyvyttömyysjärjestelyyn tarkoitetut omat varat vaaditulle tasolle yhden kuukauden kuluessa 1 kohdassa tarkoitetusta ilmoituksesta.
X LUKU
VAKUUDET
(Asetuksen (EU) N:o 648/2012 46 artikla)
37 artikla
Yleiset vaatimukset
Keskusvastapuolen on otettava käyttöön ja pantava täytäntöön avoimet ja ennakoivat toimintatavat ja menettelyt, joilla arvioidaan vakuudeksi hyväksyttyjen omaisuuserien likviditeettiä, valvotaan sitä jatkuvasti ja toteutetaan korjaavia toimia tarpeen mukaan.
Keskusvastapuolen on tarkasteltava vakuuskelpoisia omaisuuseriä koskevia toimintatapojaan ja menettelyjään uudelleen vähintään kerran vuodessa. Lisäksi tällainen uudelleenarviointi on tehtävä aina silloin, kun tapahtuu olennainen muutos, joka vaikuttaa keskusvastapuoleen kohdistuviin riskeihin.
38 artikla
Käteisvakuudet
Sovellettaessa asetuksen (EU) N:o 648/2012 46 artiklan 1 kohtaa käteisvarojen muodossa olevat erittäin likvidit vakuudet on oltava jommankumman seuraavan valuutan määräisinä:
a)
valuutta, johon liittyvää riskiä keskusvastapuoli voi osoittaa toimivaltaisille viranomaisille kykenevänsä hallitsemaan;
b)
valuutta, jossa keskusvastapuoli määrittää transaktioita, niiden vakuuksien rajoissa, jotka tarvitaan keskusvastapuolen kyseisessä valuutassa olevien vastuiden kattamiseksi.
39 artikla
Rahoitusvälineet
Sovellettaessa asetuksen (EU) N:o 648/2012 46 artiklan 1 kohtaa erittäin likvideinä vakuuksina pidetään rahoitusvälineitä, pankkitakauksia ja kultaa, jotka täyttävät liitteessä I vahvistetut edellytykset.
40 artikla
Vakuuksien arvostaminen
1. Edellä 37 artiklassa määriteltyjen erittäin likvidien vakuuksien arvostamiseksi keskusvastapuolen on otettava käyttöön ja pantava täytäntöön toimintatavat ja menettelyt, joilla seurataan lähes reaaliaikaisesti luoton laatua, markkinoiden likviditeettiä ja hintavolatiliteettia kunkin vakuudeksi hyväksytyn omaisuuserän osalta. Keskusvastapuolen on tarkistettava säännöllisesti ja vähintään kerran vuodessa, että sen arvostamisessa noudattamat toimintatavat ja menettelyt ovat asianmukaiset. Lisäksi tällainen uudelleenarviointi on tehtävä aina silloin, kun tapahtuu olennainen muutos, joka vaikuttaa keskusvastapuoleen kohdistuviin riskeihin.
2. Keskusvastapuolen on arvostettava vakuutensa markkina-arvoon lähes reaaliaikaisesti ja, jollei tämä ole mahdollista, kyettävä osoittamaan toimivaltaisille viranomaisille, että se pystyy hallitsemaan riskejä.
41 artikla
Aliarvostukset
1. Keskusvastapuolen on otettava käyttöön ja pantava täytäntöön toimintatavat ja menettelyt, joilla määritetään vakuuksien arvoon sovellettavat varovaiset aliarvostukset.
2. Aliarvostuksissa on otettava huomioon, että vakuudet voidaan joutua realisoimaan stressikausien markkinaolosuhteissa, sekä niiden realisointiin tarvittava aika. Keskusvastapuolen on osoitettava toimivaltaiselle viranomaiselle, että aliarvostukset on laskettu varovaisella tavalla, jolla voidaan rajoittaa myötäsyklisiä vaikutuksia mahdollisimman pitkälle. Aliarvostus on määritettävä kunkin vakuutena olevan omaisuuserän osalta ottaen huomioon merkitykselliset perusteet, joihin kuuluvat seuraavat:
a)
omaisuuserätyyppi ja rahoitusvälineeseen liittyvän luottoriskin suuruus keskusvastapuolen suorittaman sisäisen arvioinnin perusteella. Suorittaessaan tällaista arviointia keskusvastapuolen on käytettävä määriteltyä ja objektiivista menetelmää, joka ei kokonaan tukeudu ulkopuolisiin lausuntoihin ja jossa otetaan huomioon riski, joka aiheutuu liikkeeseenlaskijan sijoittautumisesta tiettyyn maahan;
b)
omaisuuserän maturiteetti;
c)
omaisuuserän historiallinen ja hypoteettinen tuleva hintavolatiliteetti stressikausien markkinaolosuhteissa;
d)
kohde-etuuksien markkinoiden likviditeetti, mukaan luettuina osto- ja myyntihinnan erotukset;
e)
valuuttakurssiriski, jos sellainen on;
f)
wrong-way-riski.
3. Keskusvastapuolen on tarkistettava säännöllisesti, että aliarvostukset ovat asianmukaiset. Keskusvastapuolen on tarkasteltava aliarvostuksia koskevia toimintatapojaan ja menettelyjään uudelleen vähintään kerran vuodessa ja aina silloin, kun tapahtuu olennainen muutos, joka vaikuttaa keskusvastapuoleen kohdistuviin riskeihin, mutta sen olisi mahdollisuuksien mukaan vältettävä sellaisten häiritsevien tai pitkälle menevien muutosten tekemistä aliarvostuksiin, jotka voivat saada aikaan myötäsyklisyyttä. Aliarvostuksia koskevat toimintaperiaatteet ja menettelytavat on validoitava riippumattomasti vähintään kerran vuodessa.
42 artikla
Keskittymärajat
1. Keskusvastapuolen on otettava käyttöön ja pantava täytäntöön toimintatavat ja menettelyt sen varmistamiseksi, että vakuudet on hajautettu riittävästi, jotta ne voidaan realisoida vahvistetun pitoajan kuluessa ilman merkittävää markkinavaikutusta. Toimintatavoissa ja menettelyissä on vahvistettava riskienlieventämistoimet, joita on sovellettava 2 kohdassa yksilöityjen keskittymärajojen ylittyessä.
2. Keskusvastapuolen on vahvistettava keskittymärajat seuraavien osalta:
a)
yksittäiset liikkeeseenlaskijat;
b)
liikkeeseenlaskijatyyppi;
c)
omaisuuserätyyppi;
d)
kukin määritysosapuoli;
e)
kaikki määritysosapuolet.
3. Keskittymärajat on vahvistettava varovaisella tavalla ottaen huomioon kaikki merkitykselliset perusteet, seuraavat mukaan luettuina:
a)
rahoitusvälineet, jotka ovat toimialaltaan, toiminnaltaan ja maantieteelliseltä alueeltaan samantyyppisten liikkeeseenlaskijoiden liikkeeseen laskemia;
b)
rahoitusvälineeseen tai liikkeeseenlaskijaan liittyvän luottoriskin suuruus keskusvastapuolen suorittaman sisäisen arvioinnin perusteella. Suorittaessaan tällaista arviointia keskusvastapuolen on käytettävä määriteltyä ja objektiivista menetelmää, joka ei kokonaan tukeudu ulkopuolisiin lausuntoihin ja jossa otetaan huomioon riski, joka aiheutuu liikkeeseenlaskijan sijoittautumisesta tiettyyn maahan;
c)
rahoitusvälineiden likviditeetti ja hintavolatitiliteetti.
4. Keskusvastapuolen on varmistettava, että yksittäinen luottolaitos tai vastaava kolmannen maan luottolaitos tai yhteisö, joka kuuluu samaan konserniin kuin kyseinen luottolaitos tai kolmannen maan luottolaitos, takaa enintään 10 prosenttia sen vakuuksista. Jos keskusvastapuolen liikepankkitakausten muodossa vastaanottamat vakuudet ovat enemmän kuin 50 prosenttia kokonaisvakuuksista, tätä rajaa voidaan nostaa 25 prosenttiin saakka.
5. Laskiessaan 2 kohdassa säädettyjä rajoja keskusvastapuolen on otettava huomioon liikkeeseenlaskijaan liittyvä kokonaisvastuu, mukaan luettuina kumulatiivisten luottolimiittien, sijoitustodistusten, määräaikaistalletusten, säästötilien, talletustilien, käyttötilien, rahamarkkinavälineiden ja keskusvastapuolen käyttämien takaisinmyyntisopimusten arvo. Näitä rajoja ei sovelleta keskusvastapuolten hallussa oleviin vakuuksiin, jotka ylittävät vakuuksia, maksukyvyttömyysrahastoa tai muita rahoitusvaroja koskevat vähimmäisvaatimukset.
6. Vahvistaessaan yksittäiseen liikkeeseenlaskijaan liittyvää vastuutaan koskevaa keskittymärajaa keskusvastapuolen on laskettava yhteen kaikki vastuunsa, jotka liittyvät kyseisen liikkeeseenlaskijan tai konserniin kuuluvan yhteisön liikkeeseen laskemiin rahoitusvälineisiin ja jotka liikkeeseenlaskija tai konserniin kuuluva yhteisö on nimenomaisesti taannut, sekä sellaisten yritysten liikkeeseen laskemiin rahoitusvälineisiin liittyvät vastuunsa, joiden ainoana tarkoituksena on omistaa liikkeeseenlaskijan liiketoiminnalle olennaisia tuotantovälineitä, ja käsiteltävä näitä yhtenä riskinä.
7. Keskusvastapuolen on tarkistettava säännöllisesti, että sen keskittymärajoja koskevat toimintatavat ja menettelyt ovat asianmukaiset. Sen on tarkasteltava keskittymärajoja koskevia toimintatapoja ja menettelyjä uudelleen vähintään kerran vuodessa ja aina silloin, kun tapahtuu olennainen muutos, joka vaikuttaa keskusvastapuoleen kohdistuviin riskeihin.
8. Keskusvastapuolen on ilmoitettava toimivaltaiselle viranomaiselle ja määritysosapuolille sovellettavista keskittymärajoista ja kaikista niihin tehdyistä muutoksista.
9. Jos keskusvastapuoli olennaisesti rikkoo toimintatavoissaan ja menettelyissään vahvistettua keskittymärajaa, sen on viipymättä ilmoitettava tästä toimivaltaiselle viranomaiselle. Keskusvastapuolen on korjattava keskittymärajan rikkominen mahdollisimman pian.
XI LUKU
SIJOITUSPOLITIIKKA
(Asetuksen (EU) N:o 648/2012 47 artikla)
43 artikla
Erittäin likvidit rahoitusvälineet
Sovellettaessa asetuksen (EU) N:o 648/2012 47 artiklan 1 kohtaa vieraan pääoman ehtoisia rahoitusvälineitä voidaan pitää erittäin likvideinä rahoitusvälineinä, joihin liittyy minimaalinen luotto- ja markkinariski, jos ne täyttävät kaikki liitteessä II vahvistetut edellytykset.
44 artikla
Erittäin turvalliset rahoitusvälineiden talletusjärjestelyt
1. Jos keskusvastapuoli ei voi tallettaa 45 artiklassa tarkoitettuja rahoitusvälineitä tai sellaisia rahoitusvälineitä, jotka se on vastaanottanut vakuuksina tai maksukyvyttömyysrahastoon tai muihin rahoitusvaroihin suoritettuina maksuina, omistusoikeuden tai vakuusoikeuden siirrolla sellaisen arvopapereiden selvitysjärjestelmän ylläpitäjän huostaan, joka varmistaa näiden rahoitusvälineiden täyden suojan, kyseiset rahoitusvälineet on talletettava jonkin seuraavassa mainitun tahon huostaan:
a)
keskuspankki, joka varmistaa täyden suojan kyseisille rahoitusvälineille ja antaa rahoitusvälineet tarvittaessa nopeasti keskusvastapuolen saataville;
b)
direktiivissä 2006/48/EY määritelty toimiluvan saanut luottolaitos, joka varmistaa täydellisen erottelun ja suojan kyseisille rahoitusvälineille, antaa rahoitusvälineet tarvittaessa nopeasti keskusvastapuolen saataville ja johon liittyvän luottoriskin keskusvastapuoli voi sisäisen arviointinsa perusteella osoittaa olevan pieni. Suorittaessaan tällaista arviointia keskusvastapuolen on käytettävä määriteltyä ja objektiivista menetelmää, joka ei kokonaan tukeudu ulkopuolisiin lausuntoihin ja jossa otetaan huomioon riski, joka aiheutuu liikkeeseenlaskijan sijoittautumisesta tiettyyn maahan;
c)
kolmannen maan rahoituslaitos, johon sovelletaan ja joka noudattaa vakavaraisuussääntöjä, joiden toimivaltaiset viranomaiset katsovat olevan vähintään yhtä tiukat kuin direktiivissä 2006/48/EY vahvistetut säännöt, jolla on toimivat kirjanpitokäytännöt, säilytysmenettelyt ja sisäinen valvonta ja joka varmistaa kyseisten rahoitusvälineiden täydellisen erottelun ja suojan ja antaa rahoitusvälineet tarvittaessa nopeasti keskusvastapuolen saataville ja johon liittyvän luottoriskin keskusvastapuoli voi sisäisen arviointinsa perusteella osoittaa olevan pieni. Suorittaessaan tällaista arviointia keskusvastapuolen on käytettävä määriteltyä ja objektiivista menetelmää, joka ei kokonaan tukeudu ulkopuolisiin lausuntoihin ja jossa otetaan huomioon riski, joka aiheutuu liikkeeseenlaskijan sijoittautumisesta tiettyyn maahan.
2. Jos rahoitusvälineet talletetaan 1 kohdan b tai c alakohdan mukaisesti, niitä on säilytettävä sellaisten järjestelyjen mukaisesti, joilla estetään tappioiden aiheutuminen keskusvastapuolelle toimiluvan saaneen rahoituslaitoksen maksulaiminlyönnin tai maksukyvyttömyyden vuoksi.
3. Vakuuksiksi asetettujen rahoitusvälineiden ja maksukyvyttömyysrahastoon tai muihin rahoitusvaroihin suoritettujen maksujen erittäin turvallisten talletusjärjestelyjen olisi annettava keskusvastapuolelle mahdollisuus käyttää näitä rahoitusvälineitä uudelleen ainoastaan silloin, kun asetuksen (EU) N:o 648/2012 39 artiklan 8 kohdassa säädetyt edellytykset täyttyvät ja kun uudelleenkäytön tarkoituksena on maksujen suorittaminen, määritysosapuolen maksukyvyttömyyden hallinta tai yhteentoimivuusjärjestelyn täytäntöönpano.
45 artikla
Erittäin turvalliset käteisvarojen säilytysjärjestelyt
1. Sovellettaessa asetuksen (EU) N:o 648/2012 47 artiklan 4 kohtaa on käteisvarojen talletuksen muualle kuin keskuspankkiin täytettävä kaikki seuraavat edellytykset:
a)
talletuksen on oltava jommassakummassa seuraavista valuutoista:
i)
valuutta, johon liittyviä riskejä keskusvastapuoli voi osoittaa hyvin luotettavasti pystyvänsä hallitsemaan;
ii)
valuutta, jossa keskusvastapuoli määrittää transaktioita, kyseisessä valuutassa vastaanotettujen vakuuksien rajoissa;
b)
talletus on annettava jonkin seuraavassa mainitun yhteisön huostaan:
i)
Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 2006/48/EY (9) määritelty toimiluvan saanut luottolaitos, johon liittyvän luottoriskin keskusvastapuoli voi sisäisen arviointinsa perusteella osoittaa olevan pieni. Suorittaessaan tällaista arviointia keskusvastapuolen on käytettävä määriteltyä ja objektiivista menetelmää, joka ei kokonaan tukeudu ulkopuolisiin lausuntoihin ja jossa otetaan huomioon riski, joka aiheutuu liikkeeseenlaskijan sijoittautumisesta tiettyyn maahan;
ii)
kolmannen maan rahoituslaitos, johon sovelletaan ja joka noudattaa vakavaraisuussääntöjä, joiden toimivaltaiset viranomaiset katsovat olevan vähintään yhtä tiukat kuin direktiivissä 2006/48/EY vahvistetut säännöt, jolla on toimivat kirjanpitokäytännöt, säilytysmenettelyt ja sisäinen valvonta ja johon liittyvän luottoriskin keskusvastapuoli voi sisäisen arviointinsa perusteella osoittaa olevan pieni. Suorittaessaan tällaista arviointia keskusvastapuolen on käytettävä määriteltyä ja objektiivista menetelmää, joka ei kokonaan tukeudu ulkopuolisiin lausuntoihin ja jossa otetaan huomioon riski, joka aiheutuu liikkeeseenlaskijan sijoittautumisesta tiettyyn maahan;
2. Jos käteisvaroja säilytetään yön yli 1 kohdan mukaisesti, vähintään 95 prosenttia kyseisistä käteisvaroista keskimäärin yhden kalenterikuukauden ajalta laskettuna on talletettava sellaisten järjestelyjen mukaisesti, joilla varmistetaan, että käteisvarojen vakuudeksi on asetettu erittäin likvidejä rahoitusvälineitä, jotka täyttävät 45 artiklan vaatimukset mainitun artiklan 1 kohdan c alakohdan vaatimusta lukuun ottamatta.
45 artikla
Keskittymärajat
1. Keskusvastapuolen on otettava käyttöön ja pantava täytäntöön toimintatavat ja menettelyt sen varmistamiseksi, että rahoitusvälineet, joihin sen rahoitusvarat on sijoitettu, pysyvät riittävän hajautettuina.
2. Keskusvastapuolen on vahvistettava keskittymärajat ja valvottava rahoitusvarojensa keskittymistä seuraavien osalta:
a)
yksittäiset rahoitusvälineet;
b)
rahoitusvälineiden tyypit;
c)
yksittäiset liikkeeseenlaskijat;
d)
liikkeeseenlaskijoiden tyypit;
e)
vastapuolet, joiden kanssa on tehty 44 artiklan 1 kohdan b ja c alakohdan tai 45 artiklan 2 kohdan mukaiset järjestelyt.
3. Tarkastellessaan liikkeeseenlaskijoiden tyyppejä keskusvastapuolen on otettava huomioon seuraavat seikat:
a)
maantieteellinen jakautuminen
b)
keskinäiset sidossuhteet ja monikertaiset suhteet, jotka yhteisöllä saattaa olla keskusvastapuolen kanssa;
c)
luottoriskin suuruus;
d)
vastuut, jotka keskusvastapuolella on määrittämiensä tuotteiden vuoksi liikkeeseenlaskijaan nähden.
4. Toimintatavoissa ja menettelyissä on vahvistettava riskienlieventämistoimet, joita on sovellettava keskittymärajojen ylittyessä.
5. Vahvistaessaan yksittäiseen liikkeeseenlaskijaan tai säilytysyhteisöön liittyvää vastuutaan koskevan keskittymärajan keskusvastapuolen on laskettava yhteen kaikki vastuut, jotka liittyvät kyseisen liikkeeseenlaskijan liikkeeseen laskemiin rahoitusvälineisiin tai jotka liikkeeseenlaskija on nimenomaisesti taannut, sekä kaikki säliytysyhteisöön tallennetut rahoitusvälineet ja käsiteltävä näitä yhtenä riskinä.
6. Keskusvastapuolen on tarkistettava säännöllisesti, että sen keskittymärajoja koskevat toimintatavat ja menettelyt ovat asianmukaiset. Lisäksi sen on tarkasteltava keskittymärajoja koskevia toimintatapoja ja menettelyjä uudelleen vähintään kerran vuodessa ja aina silloin, kun tapahtuu olennainen muutos, joka vaikuttaa keskusvastapuoleen kohdistuviin riskeihin.
7. Jos keskusvastapuoli rikkoo toimintatavoissaan ja menettelyissään vahvistettua keskittymärajaa, sen on viipymättä ilmoitettava tästä toimivaltaiselle viranomaiselle. Keskusvastapuolen on korjattava keskittymärajan rikkominen mahdollisimman pian.
46 artikla
Muina kuin käteisvaroina olevat vakuudet
Kun vakuus saadaan rahoitusvälineiden muodossa X luvun säännösten mukaisesti, sovelletaan ainoastaan 44 ja 45 artiklaa.
XII LUKU
MALLIEN UUDELLEENTARKASTELU, STRESSITESTAUS JA TOTEUMATESTAUS
(Asetuksen (EU) N:o 648/2012 49 artikla)
1 JAKSO
Mallit ja ohjelmat
47 artikla
Mallien validointi
1. Keskusvastapuolen on validoitava kattavasti mallit, menetelmät ja likviditeettiriskin hallintajärjestelmä, joita se käyttää kvantifioidakseen ja yhdistääkseen riskinsä ja hallitakseen niitä. Kaikissa keskusvastapuolen mallien, menetelmien ja likviditeettiriskin hallintajärjestelmän olennaisissa tarkistuksissa tai mukautuksissa on noudatettava asianmukaista hallintotapaa, mukaan luettuna neuvojen pyytäminen riskinarviointikomitealta, ja pätevän ja riippumattoman osapuolen on validoitava ne ennen niiden soveltamista.
2. Keskusvastapuolen validointiprosessi on dokumentoitava, ja siinä on ainakin yksilöitävä toimintatavat, joilla testataan keskusvastapuolen vakuuksiin, maksukyvyttömyysrahastoon ja muihin rahoitusvaroihin sovellettavia menetelmiä sekä likvidien rahoitusvarojen laskentajärjestelmää. Kaikissa tällaisten toimintatapojen olennaisissa tarkistuksissa tai mukautuksissa on noudatettava asianmukaista hallintotapaa, mukaan luettuna neuvojen pyytäminen riskinarviointikomitealta, ja pätevän ja riippumattoman osapuolen on validoitava ne ennen niiden soveltamista.
3. Kattavaan validointiin on kuuluttava ainakin seuraavat:
a)
mallien ja järjestelmän käsitteellisen kestävyyden arviointi, mukaan luettuna arviointia tukevat todisteet mallien ja järjestelmän kehittämisestä;
b)
jatkuvien seurantamenettelyjen tarkastelu, mukaan luettuna prosessien ja vertailuanalyysin tarkastaminen;
c)
niiden parametrien ja oletusten tarkastelu, joiden pohjalta mallit, menetelmät ja järjestelmä on kehitetty;
d)
mallien, menetelmien ja järjestelmän riittävyyden ja asianmukaisuuden tarkastelu sentyyppisten sopimusten kannalta, joihin niitä sovelletaan;
e)
stressitestiskenaarioiden asianmukaisuuden tarkastelu VII luvun ja 52 artiklan mukaisesti;
f)
testitulosten seurausten analysointi.
4. Keskusvastapuolen on vahvistettava perusteet, joilla se arvioi, voidaanko sen mallit, menetelmät ja likviditeettiriskin hallintajärjestelmä validoida kunnolla. Onnistuneiden testitulosten on sisällyttävä näihin perusteisiin.
5. Jos hintatietoja ei ole helposti saatavissa tai ne eivät ole luotettavia, keskusvastapuolen on otettava tällaiset rajoitukset huomioon ja tehtävä ainakin varovaisia oletuksia, jotka perustuvat havainnoituihin korreloiviin tai yhteydessä oleviin markkinoihin ja nykyiseen markkinakäyttäytymiseen.
6. Jo hintatietoja ei ole helposti saatavissa tai ne eivät ole luotettavia, tähän tarkoitukseen käytettäviin järjestelmiin ja arvostusmalleihin on sovellettava asianmukaista hallintotapaa, mukaan luettuna neuvojen pyytäminen riskinarviointikomitealta, sekä validointia ja testausta. Keskusvastapuolen on annettava pätevän ja riippumattoman osapuolen validoida arvostusmallinsa erilaisten markkinaskenaarioiden mukaan sen varmistamiseksi, että sen mallit tuottavat asianmukaisia hintoja, ja mukautettava tarvittaessa alkuvakuuksiensa laskentaa havaittujen malliriskien huomioon ottamiseksi.
7. Keskusvastapuolen on arvioitava säännöllisesti vakuusmallinsa teoreettisia ja empiirisiä ominaisuuksia kaikkien määrittämiensä rahoitusvälineiden osalta.
48 artikla
Testiohjelmat
1. Keskusvastapuolella on oltava käytössä toimintatavat ja menettelyt, joissa kuvataan yksityiskohtaisesti stressi- ja toteumatestiohjelmat, joita se käyttää arvioidakseen sellaisten mallien ja menetelmien asianmukaisuutta, tarkkuutta, luotettavuutta ja kestävyyttä, joilla se laskee riskienhallintamekanisminsa, mukaan luettuina vakuudet, maksukyvyttömyysrahastoon suoritettavat maksut ja muut rahoitusvarat, hyvin erilaisissa markkinaolosuhteissa.
2. Keskusvastapuolen toimintatavoissa ja menettelyissä on myös kuvattava yksityiskohtaisesti stressitestiohjelma, jota se käyttää arvioidakseen likviditeettiriskin hallintajärjestelmän asianmukaisuutta, tarkkuutta, luotettavuutta ja kestävyyttä.
3. Toimintatapoihin ja menettelyihin on ainakin kuuluttava menetelmät, joilla valitaan asianmukaiset testit ja kehitetään niitä, mukaan luettuina salkku- ja markkinatietojen valinta, testien säännöllisyys, määritettävien rahoitusvälineiden erityiset riskiominaisuudet, testitulosten ja -poikkeamien analysointi ja tarvittavat korjaavat toimenpiteet.
4. Keskusvastapuolen on kaikkia testejä suorittaessaan sisällytettävä niihin asiakkaiden positiot.
2 JAKSO
Toteumatestaus
49 artikla
Toteumatestausmenettely
1. Keskusvastapuolen on arvioitava vakuuskatteensa vertaamalla havaittuja tuloksia vakuusmallien käyttöön perustuvien odotettujen tulosten kanssa jälkikäteen. Tällainen toteumatestianalyysi on tehtävä päivittäin sen arvioimiseksi, esiintyykö testipoikkeamia, jotka liittyvät vakuuskatteeseen. Kate on arvioitava rahoitusvälineisiin ja määritysosapuoliin liittyvien nykyhetken positioiden perusteella, ja siinä on otettava huomioon salkun vakuusvaatimusten ja tarvittaessa myös yhteentoimivien keskusvastapuolten mahdolliset vaikutukset.
2. Keskusvastapuolen on harkittava, mikä on asianmukainen historiallinen aikaväli sen toteumatestiohjelmaa varten, jotta varmistetaan, että sovellettava tarkasteluajanjakso on riittävä lieventämään tilastolliseen merkitsevyyteen mahdollisesti kohdistuvia kielteisiä vaikutuksia.
3. Keskusvastapuolen on sisällytettävä toteumatestiohjelmaansa ainakin selviä tilastollisia testejä ja tulosperusteita, jotka sen on määriteltävä toteumatestien tulosten arvioimiseksi.
4. Keskusvastapuolen on määräajoin ilmoitettava riskinarviointikomitealle toteumatestiensä tulokset ja analyysit sellaisessa muodossa, jolla ei rikota salassapitovelvollisuutta, jotta se voi pyytää riskinarviointikomitealta neuvoja vakuusmallinsa uudelleentarkastelun yhteydessä.
5. Toteumatestien tulokset ja analyysit on annettava kaikkien määritysosapuolten ja myös asiakkaiden saataville, jos nämä ovat keskusvastapuolen tiedossa. Asianomaisten määritysosapuolten on pyynnöstä annettava toteumatestien tulokset ja analyysit myös kaikkien muiden asiakkaiden saataville. Nämä tiedot on koottava sellaiseen muotoon, jolla ei rikota salassapitovelvollisuutta, ja määritysosapuolilla ja asiakkailla on oltava mahdollisuus päästä ainoastaan sellaisiin yksityiskohtaisiin toteumatestien tuloksiin ja analyyseihin, jotka koskevat niiden omia salkkuja.
6. Keskusvastapuolen on vahvistettava menettelyt, joissa kuvataan yksityiskohtaisesti, mitä toimia keskusvastapuoli voi toteuttaa toteumatestianalyysin tulosten perusteella.
3 JAKSO
Herkkyystestaus ja -analyysi
50 artikla
Herkkyystestaus ja -analyysi
1. Keskusvastapuolen on suoritettava herkkyystestejä ja -analyysejä, joilla arvioidaan sen vakuusmallin kattavuutta erilaisissa markkinaolosuhteissa, käyttämällä historiallisia tietoja todellisista stressikausien markkinaolosuhteista ja hypoteettisia tietoja teoreettisista stressikausien markkinaolosuhteista.
2. Keskusvastapuolen on käytettävä hyvin monenlaisia parametreja ja oletuksia, joissa otetaan huomioon erilaiset historialliset ja hypoteettiset olosuhteet, mukaan luettuina ajanjaksot, joina volatiliteetti on ollut kaikkein suurinta niillä markkinoilla, joilla keskusvastapuoli toimii, sekä äärimmäiset muutokset keskusvastapuolen määrittämien sopimusten hintakorrelaatioiden välillä, jotta voidaan ymmärtää, miten vakavien stressikausien markkinaolosuhteet ja tärkeiden malliparametrien muutokset voivat vaikuttaa vakuuskatteeseen.
3. Herkkyysanalyysi on suoritettava useille todellisille ja edustaville määritysosapuolten salkuille. Edustavat salkut on valittava sen perusteella, miten herkkiä ne ovat keskusvastapuoleen kohdistuville olennaisille riskitekijöille ja korrelaatioille. Tällaiset herkkyystestit ja -analyysit on suunniteltava testaamaan alkuperäisen vakuusmallin keskeisiä parametreja ja oletuksia useilla luottamusväleillä, jotta voidaan määrittää järjestelmän herkkyys tällaisten parametrien ja oletusten kalibrointivirheille. Asianmukaista huomiota on kiinnitettävä riskitekijöiden aikajakaumaan ja oletettuun riskitekijöiden väliseen korrelaatioon.
4. Keskusvastapuolen on arvioitava määritysosapuolten positioihin liittyvät mahdolliset tappiot.
5. Keskusvastapuolen on tarvittaessa otettava huomioon parametrit, jotka kuvaavat sellaisten määritysosapuolten samanaikaista maksukyvyttömyyttä, joiden liikkeeseen laskemia rahoitusvälineitä tai johdannaisten kohde-etuuksia keskusvastapuoli määrittää. Tarvittaessa on otettava huomioon myös sellaisen asiakkaan maksukyvyttömyyden vaikutukset, jonka liikkeeseen laskemia rahoitusvälineitä tai johdannaisten kohde-etuuksia keskusvastapuoli määrittää.
6. Keskusvastapuolen on määräajoin ilmoitettava riskinarviointikomitealle herkkyystestiensä tulokset ja analyysit sellaisessa muodossa, jolla ei rikota salassapitovelvollisuutta, jotta se voi pyytää riskinarviointikomitealta neuvoja vakuusmallinsa uudelleentarkastelun yhteydessä.
7. Keskusvastapuolen on vahvistettava menettelyt, joissa kuvataan yksityiskohtaisesti, mitä toimia keskusvastapuoli voi toteuttaa herkkyystestianalyysin tulosten perusteella.
4 JAKSO
Stressitestaus
51 artikla
Stressitestausmenettely
1. Keskusvastapuolen stressitesteissä on sovellettava stressiparametreja, -oletuksia ja -skenaarioita malleihin, joita käytetään riskien arvioimiseen, jotta voidaan varmistaa, että keskusvastapuolen rahoitusvarat riittävät kattamaan kyseiset riskit äärimmäisissä mutta mahdollisissa markkinaolosuhteissa.
2. Keskusvastapuolen stressitestiohjelmassa on edellytettävä, että keskusvastapuoli tekee säännöllisesti useita stressitestejä, joissa otetaan huomioon keskusvastapuolen tuotevalikoima ja sen mallien, menetelmien ja likviditeettiriskin hallintajärjestelmän kaikki osatekijät.
3. Keskusvastapuolen stressitestiohjelmassa on edellytettävä, että stressitestit tehdään käyttämällä määriteltyjä stressitestiskenaarioita sekä aiemmissa että hypoteettisissa äärimmäisissä mutta mahdollisissa markkinaolosuhteisissa VII luvun mukaisesti. Testeissä käytettäviä aiempia olosuhteita on tarkistettava ja mukautettava tarpeen mukaan. Keskusvastapuolen on otettava huomioon myös muunlaiset asianmukaiset stressitestiskenaariot, muun muassa sen toimitus-, kirjeenvaihtaja- tai säilyttäjäpankkien, likviditeetin tarjoajien tai yhteentoimivien keskusvastapuolten tekniset ongelmat tai kyvyttömyys vastata taloudellisista velvoitteistaan.
4. Keskusvastapuolen on kyettävä mukauttamaan stressitestejään nopeasti, jotta niissä voidaan ottaa huomioon uudet tai kehittyvät riskit.
5. Keskusvastapuolen on otettava huomioon mahdolliset tappiot, jotka johtuvat sellaisen asiakkaan maksukyvyttömyydestä, jos tällainen asiakas on tiedossa, joka hoitaa määritykset useiden määritysosapuolten välityksellä.
6. Keskusvastapuolen on määräajoin ilmoitettava riskinarviointikomitealle stressitestiensä tulokset ja analyysit sellaisessa muodossa, jolla ei rikota salassapitovelvollisuutta, jotta se voi pyytää riskinarviointikomitealta neuvoja malliensa, menetelmiensä ja likviditeettiriskin hallintajärjestelmänsä uudelleentarkastelun yhteydessä.
7. Stressitestien tulokset ja analyysit on annettava kaikkien määritysosapuolten ja myös asiakkaiden saataville, jos nämä ovat keskusvastapuolen tiedossa. Asianomaisten määritysosapuolten on pyynnöstä annettava toteumatestien tulokset ja analyysit myös kaikkien muiden asiakkaiden saataville. Nämä tiedot on koottava sellaiseen muotoon, jolla ei rikota salassapitovelvollisuutta, ja määritysosapuolilla ja asiakkailla on oltava mahdollisuus päästä ainoastaan sellaisiin yksityiskohtaisiin stressitestien tuloksiin ja analyyseihin, jotka koskevat niiden omia salkkuja.
8. Keskusvastapuolen on vahvistettava menettelyt, joissa kuvataan yksityiskohtaisesti, mitä toimia keskusvastapuoli voi toteuttaa stressitestianalyysin tulosten perusteella.
52 artikla
Stressitestissä testattavat riskitekijät
1. Keskusvastapuolen on yksilöitävä merkitykselliset riskitekijät, jotka ovat ominaisia sen määrittämille sopimuksille ja jotka voivat vaikuttaa sen tappioihin, ja sillä on oltava asianmukainen mittausmenetelmä niitä varten. Keskusvastapuolen stressitesteissä on tapauksen mukaan otettava huomioon ainakin seuraavantyyppisille rahoitusvälineille yksilöidyt riskitekijät:
a)
korkosopimukset: riskitekijät, jotka liittyvät korkoihin jokaisessa valuutassa, jossa keskusvastapuoli määrittää rahoitusvälineitä. Tuottokäyrän mallinnus on jaettava eri maturiteettiluokkiin korkojen volatiliteettivaihtelujen selville saamiseksi tuottokäyrällä. Korkosopimuksiin liittyvien riskitekijöiden määrä riippuu keskusvastapuolen määrittämien korkosopimusten monimutkaisuudesta. Perusriski, joka johtuu valtion liikkeeseen laskemien arvopapereiden ja muiden arvopapereiden epätäydellisen korrelaation aiheuttamasta korkoeron vaihtelusta, on otettava erikseen huomioon;
b)
valuuttakurssisopimukset: riskitekijät, jotka liittyvät jokaiseen ulkomaanvaluuttaan, jossa keskusvastapuoli määrittää rahoitusvälineitä, sekä sen valuutan, jossa vakuusvaatimukset asetetaan, ja sen valuutan, jossa keskusvastapuoli määrittää rahoitusvälineitä, väliseen vaihtokurssiin;
c)
osakejohdannaiset: riskitekijät, jotka liittyvät kunkin markkinan, jolle keskusvastapuoli tekee määrityksiä, yksittäisten liikkeeseen laskettujen osakkeiden volatiliteettiin sekä kaikkien osakemarkkinoiden eri sektoreiden volatiliteettiin. Se, minkätyyppistä ja kuinka kehittynyttä mallinnustekniikkaa käytetään tiettyä markkinaa varten, riippuu koko markkinaan liittyvästä keskusvastapuolen riskistä ja sen keskittymisestä yksittäisiin osakeanteihin kyseisellä markkinalla;
d)
hyödykesopimukset: riskitekijät, joissa otetaan huomioon keskusvastapuolen määrittämien hyödykesopimusten ja niihin liittyvien johdannaisten eri luokat ja alaluokat, tarvittaessa myös hyödykkeessä olevien johdannaispositioiden ja käteispositioiden välisen tuottoeron vaihtelut;
e)
luottosopimukset: riskitekijät, joissa otetaan huomioon äkillisten tappioiden riski, mukaan luettuna kumulatiivinen riski, joka johtuu useasta maksukyvyttömyydestä, perusriskistä ja palautusasteen volatiliteetista.
2. Lisäksi keskusvastapuolen on kiinnitettävä stressitesteissään asianmukaista huomiota ainakin seuraaviin seikkoihin:
a)
korrelaatiot, mukaan luettuina yksilöityjen riskitekijöiden ja keskusvastapuolen määrittämien vastaavien sopimusten väliset korrelaatiot;
b)
tekijät, jotka vastaavat määritettävän sopimuksen implisiittistä ja historiallista volatiliteettia;
c)
keskusvastapuolen määritettäväkseen saamien uusien sopimusten erityispiirteet;
d)
keskittymäriski, mukaan luettuna määritysosapuoleen tai määritysosapuolen konserniin kuuluviin yhteisöihin liittyvä keskittymäriski;
e)
keskinäiset sidossuhteet ja monikertaiset suhteet;
f)
merkitykselliset riskit, valuuttakurssiriski mukaan luettuna;
g)
asetetut vastuurajat;
h)
wrong-way-riski.
53 artikla
Kaikkien rahoitusvarojen stressitestaus
1. Keskusvastapuolen stressitestiohjelmalla on varmistettava, että sen vaatimat vakuudet, maksukyvyttömyysrahastoon suoritettavat maksut ja muut rahoitusvarat riittävät yhdessä kattamaan ainakin kahden sellaisen määritysosapuolen maksukyvyttömyyden, joihin nähden sillä on suurimmat vastuut äärimmäisissä mutta mahdollisissa markkinaolosuhteissa. Lisäksi stressitestiohjelmalla on tarkasteltava mahdollisia tappioita, joita aiheutuu sellaisten yhteisöjen maksukyvyttömyydestä, jotka kuuluvat samaan konserniin kuin ne kaksi määritysosapuolta, joihin nähden keskusvastapuolella on suurimmat vastuut äärimmäisissä mutta mahdollisissa markkinaolosuhteissa.
2. Keskusvastapuolen stressitestiohjelmalla on varmistettava, että keskusvastapuolen vaatimat vakuudet ja maksukyvyttömyysrahasto riittävät kattamaan ainakin sen määritysosapuolen maksukyvyttömyyden, johon nähden sillä on suurimmat vastuut, tai toiseksi ja kolmanneksi suurimman määritysosapuolen maksukyvyttömyyden, jos näiden määritysosapuolten vastuiden summa on asetuksen (EU) N:o 648/2012 42 artiklan mukaan suurempi.
3. Keskusvastapuolen on tehtävä perusteellinen analyysi mahdollisista tappioista, joita sille voi aiheutua, ja arvioitava mahdollisia tappioita määritysosapuolten positioissa, mukaan luettuna se riski, että tällaisten positioiden realisointi voi vaikuttaa markkinoihin ja keskusvastapuolen vakuuskatteen tasoon.
4. Keskusvastapuolen on tarvittaessa otettava stressitesteissään huomioon sellaisen määritysosapuolen maksukyvyttömyyden vaikutukset, jonka liikkeeseen laskemia rahoitusvälineitä tai johdannaissopimusten kohde-etuuksia keskusvastapuoli määrittää. Tarvittaessa on otettava huomioon myös sellaisen asiakkaan maksukyvyttömyyden vaikutukset, jonka liikkeeseen laskemia rahoitusvälineitä tai johdannaisten kohde-etuuksia keskusvastapuoli määrittää.
5. Keskusvastapuolen stressitesteissä on otettava huomioon 26 artiklassa säädetty realisointiaika.
54 artikla
Likvidien rahoitusvarojen stressitestaus
1. Keskusvastapuolen stressitestiohjelmalla, jolla testataan sen likvidejä rahoitusvaroja, on varmistettava, että nämä varat ovat VIII luvun vaatimusten mukaisesti riittävät.
2. Keskusvastapuolella on oltava selkeät ja läpinäkyvät säännöt ja menettelyt, joiden mukaan korjataan sen suorittamien stressitestien osoittama likvidien rahoitusvarojen riittämättömyys, jotta voidaan varmistaa maksuvelvoitteiden täyttäminen.
Lisäksi keskusvastapuolella on oltava selkeät menettelyt, joilla keskusvastapuolen stressitestien tuloksia ja analyysiä käytetään sen likviditeettiriskin hallintajärjestelmän ja likviditeetin tarjoajien riittävyyden arvioimiseen ja mukauttamiseen.
3. Stressitestiskenaarioissa, joita käytetään likvidien rahoitusvarojen stressitestauksessa, on otettava huomioon keskusvastapuolen suunnittelu ja toiminta, ja niihin on kuuluttava kaikki yhteisöt, jotka voivat altistaa keskusvastapuolen olennaiselle likviditeettiriskille. Lisäksi tällaisissa stressitesteissä on otettava huomioon keskusvastapuolen määritysosapuolten, myös samaan konserniin kuuluvien muiden yhteisöjen, väliset vahvat kytkökset tai muut niiden väliset riskit sekä arvioitava useiden maksukyvyttömyyksien todennäköisyyttä ja tällaisten maksukyvyttömyyksien leviämisvaikutuksia keskusvastapuolen muihin määritysosapuoliin.
5 JAKSO
Kate ja testitulosten käyttö
55 artikla
Riittävän katteen säilyttäminen
1. Keskusvastapuolen on otettava käyttöön menettelyt, joiden avulla havaitaan markkinaolosuhteiden muutokset, kuten volatiliteetin kasvu tai keskusvastapuolen määrittämien rahoitusvälineiden likviditeetin väheneminen, jotta se voi mukauttaa nopeasti vakuusvaatimustensa laskemista ottaakseen uudet markkinaolosuhteet asianmukaisesti huomioon, ja sen on pidettävä näitä menettelyjä yllä.
2. Keskusvastapuolen on testattava aliarvostuksiaan varmistaakseen, että vakuudet voidaan realisoida ainakin aliarvostusten jälkeiseen arvoonsa havaituissa ja äärimmäisissä mutta mahdollisissa markkinaolosuhteissa.
3. Jos keskusvastapuoli kerää vakuuksia salkkutasolla eikä tuotetasolla, sen on jatkuvasti tarkasteltava ja testattava tuotteiden välisiä kuittauksia. Keskusvastapuolen on tukeuduttava tällaisissa kuittauksissa varovaiseen ja taloudellisesti järkevään menetelmään, jossa otetaan huomioon tuotteiden välisen hintariippuvuuden aste. Sen on testattava erityisesti, miten korrelaatiot kehittyvät vakavien todellisten ja hypoteettisten markkinaolosuhteiden aikana.
56 artikla
Testituloksiin perustuva mallien uudelleentarkastelu
1. Keskusvastapuolella on oltava selkeät menettelyt, joilla vahvistetaan sellaisten lisävakuuksien suuruus, jotka sen on mahdollisesti kerättävä, myös päivänsisäisesti, ja joilla sen vakuusmalli kalibroidaan uudelleen, jos toteumatestaus osoittaa, että malli ei ole toiminut odotetusti eikä sillä saada asianmukaista alkuvakuuksien määrää, joka tarvitaan halutun luottamustason saavuttamiseksi. Jos keskusvastapuoli toteaa, että lisävakuudet ovat tarpeen, sen on pyydettävä niitä seuraavan vakuuspyynnön yhteydessä.
2. Keskusvastapuolen on arvioitava, mistä toteumatesteissä ilmenneet testipoikkeamat johtuvat. Sen on päätettävä poikkeamien syyn perusteella, onko sen vakuusmallia tai malleja, joista vakuusmalliin syötetään tietoja, muutettava perusteellisesti ja onko nykyiset parametrit kalibroitava uudelleen.
3. Keskusvastapuolen on arvioitava, mistä stressitesteissä ilmenneet testipoikkeamat johtuvat. Sen on päätettävä poikkeamien syiden perusteella, onko sen malleja, menetelmiä ja likviditeettiriskin hallintajärjestelmää muutettava perusteellisesti tai onko nykyiset parametrit tai oletukset kalibroitava uudelleen.
4. Jos testitulokset osoittavat, että vakuuskate, maksukyvyttömyysrahasto tai muut rahoitusvarat eivät ole riittäviä, keskusvastapuolen on lisättävä rahoitusvarojensa kokonaiskatetta ennen seuraavaa vakuuspyyntöä, kunnes se on hyväksyttävällä tasolla. Jos testitulokset osoittavat, että likvidejä rahoitusvaroja ei ole riittävästi, keskusvastapuolen on mahdollisimman pian lisättävä likvidejä rahoitusvarojaan, kunnes ne ovat hyväksyttävällä tasolla.
5. Tarkastellessaan mallejaan, menetelmiään ja likviditeettiriskin hallintajärjestelmäänsä uudelleen keskusvastapuolen on seurattava, kuinka usein testipoikkeamia esiintyy uudelleen, voidakseen havaita ja ratkaista ongelmat asianmukaisesti ilman aiheetonta viivytystä.
6 JAKSO
Käänteiset stressitestit
57 artikla
Käänteiset stressitestit
1. Keskusvastapuolen on tehtävä käänteisiä stressitestejä, joiden tavoitteena on selvittää, missä markkinaolosuhteissa keskusvastapuolen kaikki vakuudet, maksukyvyttömyysrahasto ja muut rahoitusvarat eivät mahdollisesti riitä kattamaan luottoriskejä ja missä olosuhteissa sen likvidit rahoitusvarat voivat olla riittämättömiä. Tehdessään tällaisia testejä keskusvastapuolen on mallinnettava äärimmäiset markkinaolosuhteet, jotka ylittävät mahdollisina pidetyt markkinaolosuhteet, jotta se voi määrittää helpommin malliensa, likviditeettiriskin hallintajärjestelmänsä, rahoitusvarojensa ja likvidien rahoitusvarojensa rajat.
2. Keskusvastapuolen on kehitettävä käänteisiä stressitestejä, jotka on mukautettu sellaisten markkinoiden ja sopimusten erityisriskeihin, joita varten se tarjoaa määrityspalveluja.
3. Keskusvastapuolen on 1 kohdassa kuvattujen olosuhteiden sekä käänteisten stressitestiensä tulosten ja analyysien perustella yksilöitävä äärimmäiset mutta mahdolliset skenaariot VII luvun mukaisesti.
4. Keskusvastapuolen on määräajoin ilmoitettava riskinarviointikomitealle stressitestiensä tulokset ja analyysit sellaisessa muodossa, jolla ei rikota salassapitovelvollisuutta, jotta se voi pyytää riskinarviointikomitealta neuvoja uudelleentarkastelun yhteydessä.
7 JAKSO
Maksukyvyttömyysmenettelyt
58 artikla
Maksukyvyttömyysmenettelyjen testaus
1. Keskusvastapuolen on testattava maksukyvyttömyysmenettelynsä ja tarkasteltava niitä uudelleen sen varmistamiseksi, että ne ovat sekä tarkoituksenmukaisia että tehokkaita. Sen on tehtävä simulaatioharjoituksia maksukyvyttömyysmenettelyjensä testauksen yhteydessä.
2. Maksukyvyttömyysmenettelyjensä testauksen jälkeen keskusvastapuolen on yksilöitävä epävarmuudet ja mukautettava menettelyjään tällaisten epävarmuuksien vähentämiseksi.
3. Keskusvastapuolen on simulaatioharjoituksia tekemällä varmistettava, että kaikki määritysosapuolet ja tarvittaessa asiakkaat ja muut asianomaiset osapuolet, muun muassa yhteentoimivat keskusvastapuolet ja niihin liittyvät palveluntarjoajat, saavat asianmukaiset tiedot ja tuntevat maksukyvyttömyyden yhteydessä sovellettavat menettelyt.
8 JAKSO
Validointi ja testaustiheys
59 artikla
Tiheys
1. Keskusvastapuolen on tehtävä kattava validointi malleistaan ja menetelmistään vähintään kerran vuodessa.
2. Keskusvastapuolen on tehtävä kattava validointi likviditeettiriskin hallintajärjestelmästään vähintään kerran vuodessa.
3. Keskusvastapuolen on tehtävä täysimittainen validointi arvostusmalleistaan vähintään kerran vuodessa.
4. Keskusvastapuolen on tarkasteltava vähintään kerran vuodessa, ovatko 51 artiklassa yksilöidyt toimintatavat asianmukaisia.
5. Keskusvastapuolen on analysoitava ja seurattava malliensa tuloksia ja rahoitusvarojen antamaa katetta maksukyvyttömyystapauksissa tekemällä vähintään kerran päivässä vakuuskatteen toteumatestin sekä stressitestin, joka perustuu vakiomuotoisiin ja ennalta määritettyihin parametreihin ja oletuksiin.
6. Keskusvastapuolen on analysoitava ja seurattava likviditeettiriskin hallintajärjestelmäänsä tekemällä vähintään kerran päivässä stressitestejä likvideistä rahoitusvaroistaan.
7. Keskusvastapuolen on analysoitava testituloksia perusteellisesti vähintään kerran kuukaudessa sen varmistamiseksi, että sen stressitestiskenaariot, mallit, likviditeettiriskin hallintajärjestelmä ja perustana olevat parametrit ja oletukset ovat oikeanlaiset. Tällainen analyysi on tehtävä useammin stressikausien markkinaolosuhteissa muun muassa silloin, kun määritettävissä rahoitusvälineissä tai yleensäkin niillä markkinoilla, joilla palveluja tarjotaan, esiintyy suurta volatiliteettia tai kun rahoitusvälineiden tai markkinoiden likviditeetti vähenee tai kun keskusvastapuolen määritysosapuolten positioiden suuruus tai keskittyminen lisääntyy huomattavasti tai kun oletetaan, että keskusvastapuoli joutuu toimimaan stressikausien markkinaolosuhteissa.
8. Herkkyysanalyysejä on tehtävä vähintään kerran kuukaudessa herkkyystestien tulosten pohjalta. Tällainen analyysi on tehtävä useammin, kun markkinat ovat poikkeuksellisen volatiiliset tai vähemmän likvidit tai kun määritysosapuolten positioiden suuruus tai keskittyminen lisääntyy huomattavasti.
9. Keskusvastapuolen on testattava vähintään kerran vuodessa rahoitusvälineiden väliset kuittaukset sekä se, miten korrelaatiot kehittyvät vakavien todellisten ja hypoteettisten markkinaolosuhteiden aikana.
10. Keskusvastapuolen tekemät aliarvostukset on testattava vähintään kerran kuukaudessa.
11. Keskusvastapuolen on tehtävä käänteisiä stressitestejä vähintään neljännesvuosittain.
12. Keskusvastapuolen on testattava maksukyvyttömyysmenettelynsä ja tarkasteltava niitä uudelleen vähintään neljännesvuosittain ja tehtävä simulaatioharjoituksia vähintään kerran vuodessa 61 artiklan mukaisesti. Keskusvastapuolen on tehtävä simulaatioharjoituksia myös maksukyvyttömyysmenettelyjen olennaisten muutosten jälkeen.
9 JAKSO
Testeissä käytettävät aikavälit
60 artikla
Aikavälit
1. Stressitesteissä käytettävät aikavälit on määritettävä VII luvun mukaisesti, ja niihin on sisällyttävä markkinaolosuhteet, jotka ovat äärimmäisiä mutta ajan myötä mahdollisia.
2. Toteumatesteissä käytettäviin historiallisiin aikaväleihin on sisällyttävä tietoja ainakin edelliseltä vuodelta tai siltä ajalta, jona keskusvastapuoli on määrittänyt kyseisiä rahoitusvälineitä, jos se on alle vuoden pituinen.
10 JAKSO
Tietojen julkistaminen
61 artikla
Julkistettavat tiedot
1. Keskusvastapuolen on julkistettava yleiset periaatteet, joihin sen mallit ja menetelmät perustuvat, sekä suoritettujen testien luonne ja yleisluonteinen yhteenveto testituloksista ja kaikista korjaavista toimista, jotka on toteutettu.
2. Keskusvastapuolen on julkistettava maksukyvyttömyysmenettelyjensä keskeiset näkökohdat, joihin kuuluvat seuraavat:
a)
olosuhteet, joissa toimia voidaan toteuttaa;
b)
mahdolliset toimien toteuttajat;
c)
toteutettavien toimien laajuus, mukaan luettuina sekä omien että asiakkaiden positioiden, varojen ja omaisuuserien käsittely;
d)
mekanismit, joilla keskusvastapuoli voi täyttää velvoitteensa sellaisia määritysosapuolia kohtaan, jotka eivät ole maksukyvyttömiä;
e)
mekanismit, jotka auttavat maksukyvytöntä määritysosapuolta täyttämään velvoitteensa asiakkaitaan kohtaan.
62 artikla
Voimaantulo ja soveltaminen
Tämä asetus tulee voimaan kahdentenakymmenentenä päivänä sen jälkeen, kun se on julkaistu Euroopan unionin virallisessa lehdessä.
Liitteen I jaksossa 2 olevaa h alakohtaa sovelletaan kolmen vuoden kuluttua tämän asetuksen voimaantulopäivästä Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 1227/2011 (10) 2 artiklan 4 kohdan b ja d alakohdassa tarkoitettuja johdannaisia koskeviin transaktioihin.
Tämä asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, ja sitä sovelletaan sellaisenaan kaikissa jäsenvaltioissa.
Tehty Brysselissä 19 päivänä joulukuuta 2012.