РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 468/2014 НА ЕВРОПЕЙСКАТА ЦЕНТРАЛНА БАНКА
от 16 април 2014 година
за създаване на рамката за сътрудничество в единния надзорен механизъм между Европейската централна банка и националните компетентни органи и с определените на национално равнище органи (Рамков регламент за ЕНМ)
(ЕЦБ/2014/17)
УПРАВИТЕЛНИЯТ СЪВЕТ НА ЕВРОПЕЙСКАТА ЦЕНТРАЛНА БАНКА,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз и по-специално член 127, параграф 6 и член 132 от него,
като взе предвид Устава на Европейската система на централните банки и на Европейската централна банка и по-специално член 34 от него,
като взе предвид Регламент (ЕС) № 1024/2013 на Съвета от 15 октомври 2013 г. за възлагане на Европейската централна банка на конкретни задачи относно политиките, свързани с пруденциалния надзор над кредитните институции (1) и по-специално член 4, параграф 3, член 6 и член 33, параграф 2 от него,
като взе предвид Междуинституционалното споразумение между Европейския парламент и Европейската централна банка относно практическите условия и ред за упражняването на демократичната отчетност и надзора над изпълнението на задачите, възложени на Европейската централна банка в рамките на единния надзорен механизъм (2),
като взе предвид проведените публични консултации и анализи в съответствие с член 4, параграф 3 от Регламент (ЕС) № 1024/2013,
като взе предвид предложението на Надзорния съвет и след консултация с националните компетентни органи,
като има предвид, че:
(1)
С Регламент (ЕС) № 1024/2013 (наричан по-долу „Регламента за ЕНМ“) се създава единният надзорен механизъм (ЕНМ), който се състои от Европейската централна банка (ЕЦБ) и националните компетентни органи (НКО) на участващите държави членки.
(2)
Съгласно рамката на член 6 от Регламента за ЕНМ ЕЦБ е единственият орган, компетентен да изпълнява микропруденциалните задачи, възложени ѝ съгласно член 4 от него, свързани с кредитните институции, установени в участващите държави членки. ЕЦБ отговаря за ефективното и последователно функциониране на ЕНМ и за упражняване на надзор над функционирането на системата въз основа на отговорностите и процедурите по член 6 от Регламента за ЕНМ.
(3)
Когато е целесъобразно и без да се засяга отговорността и отчетността на ЕЦБ във връзка със задачите, възложени ѝ с Регламента за ЕНМ, НКО са отговорни за подпомагането на ЕЦБ при условията, предвидени в Регламента за ЕНМ и в настоящия регламент, при изготвянето и изпълнението на актове, свързани с посочените в член 4 от Регламента за ЕНМ задачи, по отношение на всички кредитни институции, включително подпомагане при осъществяване на дейности по проверка. За тази цел, при изпълнението на задачите по член 4 от Регламента за ЕНМ, НКО следват дадените от ЕЦБ указания.
(4)
ЕЦБ, НКО и определените на национално равнище органи (ОНРО) трябва да изпълняват макропруденциалните задачи, посочени в член 5 от Регламента за ЕНМ, и да следват процедурите за координация, предвидени в него, в настоящия регламент и в съответното право на Съюза, без да се засяга ролята на Евросистемата и на Европейския съвет за системен риск.
(5)
В рамките на ЕНМ съответните надзорни отговорности на ЕЦБ и НКО се разпределят въз основа на значимостта на лицата, които попадат в обхвата на ЕНМ. Настоящият регламент определя по-специално конкретната методология за оценката на тази значимост съгласно изискванията на член 6, параграф 7 от Регламента за ЕНМ. ЕЦБ е компетентна да осъществява пряк надзор по отношение на кредитни институции, финансови холдинги, смесени финансови холдинги, установени в участващи държави членки, и клонове в участващи държави членки на кредитни институции, установени в неучастващи държави членки, които са значими. НКО са отговорни за осъществяването на пряк надзор над по-малко значимите лица, без да се засяга правомощието на ЕЦБ да реши в конкретни случаи да осъществява пряк надзор над такива лица, когато това е необходимо за последователното прилагане на надзорните стандарти.
(6)
За да бъдат взети предвид последните тенденции в законодателството на Съюза в областта на санкциите и съдебната практика на Европейския съд по правата на човека по отношение на принципа за разделение между разследването и фазата на вземане на решения, ЕЦБ ще създаде независимо звено за разследване, което да разследва самостоятелно нарушения на надзорните правила и решения.
(7)
В член 6, параграф 7 от Регламента за ЕНМ се посочва, че ЕЦБ в консултация с НКО и въз основа на предложение от Надзорния съвет трябва да приеме и да оповести рамка за организиране на практическите ред и условия за сътрудничество между ЕЦБ и НКО в рамките на ЕНМ.
(8)
В член 33, параграф 2 от Регламента за ЕНМ се посочва, че ЕЦБ трябва да публикува посредством регламенти и решения подробните оперативни правила за изпълнението на задачите, възложени ѝ с този регламент. Настоящият регламент съдържа разпоредбите за прилагането на член 33, параграф 2 във връзка със сътрудничеството между ЕЦБ и НКО в рамките на ЕНМ.
(9)
В резултат на това с настоящия регламент се доразвиват и определят процедурите за сътрудничество, установени с Регламента за ЕНМ между ЕЦБ и НКО в рамките на ЕНМ, както и с определените на национално равнище органи, когато е уместно, като по този начин се гарантира ефективното и последователното функциониране на ЕНМ.
(10)
ЕЦБ отдава голямо значение на цялостната оценка на кредитните институции, включително на оценката на балансовия отчет, която трябва да извърши преди поемането на задачите си. Това се отнася за всяка държава членка, която се присъединява към еврозоната и съответно към ЕНМ след датата на започването на надзора, в съответствие с член 33, параграф 2 от Регламента за ЕНМ.
(11)
За гладкото функциониране на ЕНМ е от съществено значение между ЕЦБ и НКО да има пълно сътрудничество и същите да обменят цялата информация, която би могла да окаже влияние върху съответните им задачи, по-специално цялата информация, с която НКО разполагат по отношение на процедури, които биха могли да окажат влияние върху сигурността и стабилността на поднадзорно лице или които си взаимодействат с надзорните процедури по отношение на такива лица,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
ЧАСТ I
ОБЩИ РАЗПОРЕДБИ
Член 1
Предмет и цел
1. В настоящия регламент се установяват правила относно следното:
а)
рамката, посочена в член 6, параграф 7 от Регламента за ЕНМ, а именно рамка за организиране на практическите ред и условия за изпълнението на член 6 от Регламента за ЕНМ по отношение на сътрудничеството в рамките на ЕНМ, която да включва:
i)
конкретната методология за оценката и прегледа на това дали поднадзорно лице е определено като значимо или по-малко значимо в съответствие с установените в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ критерии, както и режимът, който произтича от тази оценка;
ii)
определянето на процедури, включително и срокове, също така във връзка с възможността НКО да изготвят проекти на решения, които да бъдат разглеждани от ЕЦБ, касаещи взаимоотношенията между ЕЦБ и НКО, относно надзора над значимите поднадзорни лица;
iii)
определянето на процедури, включително и срокове, касаещи взаимоотношенията между ЕЦБ и НКО, относно надзора над по-малко значими поднадзорни лица. По-специално съгласно тези процедури от НКО се изисква, в зависимост от отделните случаи, определени в настоящия регламент:
-
да уведомяват ЕЦБ за всяка съществена надзорна процедура;
-
да извършват по искане на ЕЦБ допълнителна оценка на конкретни аспекти на процедурата;
-
да представят на ЕЦБ проекти на съществени надзорни решения, по които ЕЦБ може да изразява становища;
б)
сътрудничество и обмен на информация между ЕЦБ и НКО в рамките на ЕНМ във връзка с процедурите, отнасящи се до значими поднадзорни лица и по-малко значими поднадзорни лица, включително общи процедури, приложими за издаване на лицензи за извършване на дейност на кредитна институция, отнемане на такива лицензи и оценката на придобиването и разпореждането с квалифицирани дялови участия;
в)
процедурите, свързани със сътрудничество между ЕЦБ, НКО и ОНРО по отношение на макропруденциалните задачи и инструменти по смисъла на член 5 от Регламента за ЕНМ;
г)
процедурите, свързани с осъществяването на тясно сътрудничество по смисъла на член 7 от Регламента за ЕНМ и приложими между ЕЦБ, НКО и ОНРО;
д)
процедурите, свързани със сътрудничество между ЕЦБ и НКО по отношение на членове 10-13 от Регламента за ЕНМ, включително за някои аспекти, свързани с надзорната отчетност;
е)
процедурите, свързани с приемането на надзорни решения, чийто адресати са поднадзорни лица и други субекти;
ж)
езиковия режим между ЕЦБ и НКО, и между ЕЦБ и поднадзорните лица и други субекти;
з)
процедурите, приложими към правомощията на ЕЦБ и НКО за налагане на санкции в рамките на ЕНМ във връзка със задачите, възложени на ЕЦБ с Регламента за ЕНМ;
и)
преходните разпоредби.
2. Настоящият регламент не засяга надзорните задачи, които не са възложени на ЕЦБ с Регламента за ЕНМ и които съответно остават в правомощията на националните органи.
3. Настоящият регламент се тълкува по-специално във връзка с Решение ЕЦБ/2004/2 (3) и на Процедурния правилник на Надзорния съвет на Европейската централна банка (4), особено по отношение на вземането на решения в рамките на ЕНМ, включително процедурата, приложима между Надзорния съвет и Управителния съвет по отношение на липсата на възражения от страна на Управителния съвет, посочени в член 26, параграф 8 от Регламента за ЕНМ и в други относими правни актове на ЕЦБ, включително Решение ЕЦБ/2014/16 (5).
Член 2
Определения
За целите на настоящия регламент се прилагат определенията, които се съдържат в Регламента за ЕНМ, освен ако е предвидено друго, заедно със следните определения:
1.
„лиценз“ е лиценз съгласно определението на член 4, параграф 1, точка 42 от Регламент (ЕС) № 575/2013 на Европейския парламент и на Съвета (6);
2.
„клон“ е клон съгласно определението на член 4, параграф 1, точка 17 от Регламент (ЕС) № 575/2013;
3.
„общи процедури“ са процедурите, предвидени в част V във връзка с издаване на лиценз за извършване на дейност на кредитна институция, отнемане на лиценз за упражняване на такава дейност и решения във връзка с квалифицирани дялови участия;
4.
„държава членка от еврозоната“ е държава членка, чиято парична единица е еврото;
5.
„група“ е група от предприятия, поне едно от които е кредитна институция, и която се състои от предприятие майка и дъщерните му предприятия или предприятия, свързани помежду си по смисъла на член 22 от Директива 2013/34/ЕС на Европейския парламент и на Съвета (7), включително подгрупи от тях;
6.
„съвместен надзорен екип“ е екип от надзорници, отговорен за надзора над значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група;
7.
„по-малко значимо поднадзорно лице“ е както а) по-малко значимо поднадзорно лице в държава членка от еврозоната, така и б) по-малко значимо поднадзорно лице в държава членка извън еврозоната, която е участваща държава членка;
8.
„по-малко значимо поднадзорно лице в държава членка от еврозоната“ е поднадзорно лице, което е установено в държава членка от еврозоната и което не притежава статут на значимо поднадзорно лице по смисъла на член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ;
9.
„национален компетентен орган“ (НКО) е национален компетентен орган съгласно определението на член 2, точка 2 от Регламента за ЕНМ. Това определение не засяга националната правна уредба, по силата на която се възлагат конкретни надзорни задачи на национална централна банка (НЦБ), която не е определена като НКО. В този случай НЦБ изпълнява тези задачи в определената от националното право и настоящия регламент рамка. Позоваването на НКО в настоящия регламент в този случай се прилага според случая спрямо НЦБ за задачите, които са ѝ възложени съгласно националното право;
10.
„НКО в тясно сътрудничество“ е НКО, определен от участваща държава членка в тясно сътрудничество в съответствие с Директива 2013/36/ЕС на Европейския парламент и на Съвета (8);
11.
„определен на национално равнище орган“ (ОНРО) е определен на национално равнище орган, както е посочен в член 2, точка 7 от Регламента за ЕНМ;
12.
„ОНРО в тясно сътрудничество“ е всеки ОНРО извън еврозоната, определен от участваща държава членка в тясно сътрудничество за целите и задачите, свързани с член 5 от Регламента за ЕНМ;
13.
„държава членка извън еврозоната“ е държава членка, чиято парична единица не е еврото;
14.
„предприятие майка“ е предприятие майка съгласно определението на член 4, параграф 1, точка 15 от Регламент (ЕС) № 575/2013;
15.
„участваща държава членка в тясно сътрудничество“ е държава членка извън еврозоната, която е установила тясно сътрудничество с ЕЦБ в съответствие с член 7 от Регламента за ЕНМ;
16.
„значимо поднадзорно лице“ е както а) значимо поднадзорно лице в държава членка от еврозоната, така и б) значимо поднадзорно лице в участваща държава членка извън еврозоната;
17.
„значимо поднадзорно лице в държава членка от еврозоната“ е поднадзорно лице, установено в държава членка от еврозоната, което има статут на значимо поднадзорно лице, съгласно решение на ЕЦБ, основано на член 6, параграф 4 или член 6, параграф 5, буква б) от Регламента за ЕНМ;
18.
„значимо поднадзорно лице в участваща държава членка извън еврозоната“ е поднадзорно лице, установено в участваща държава членка извън еврозоната, което има статут на значимо поднадзорно лице съгласно решение на ЕЦБ, основано на член 6, параграф 4 или член 6, параграф 5, буква б) от Регламента за ЕНМ;
19.
„дъщерно предприятие“ е дъщерно предприятие съгласно определението на член 4, параграф 1, точка 16 от Регламент (ЕС) № 575/2013;
20.
„поднадзорно лице“ е някое от следните: а) кредитна институция, установена в участваща държава членка; б) финансов холдинг, установен в участваща държава членка; в) смесен финансов холдинг, установен в участваща държава членка, при условие че отговаря на условията, посочени в точка 21, буква б); г) клон, установен в участваща държава членка от кредитна институция, която е установена в неучастваща държава членка.
Централен контрагент (ЦК), съгласно определението на член 2, параграф 1 от Регламент (ЕС) № 648/2012 на Европейския парламент и на Съвета (9), който е кредитна институция по смисъла на Директива 2013/36/ЕС, се счита за поднадзорно лице съгласно Регламента за ЕНМ, настоящия регламент и съответното право на Съюза, без да се засяга надзорът, извършван над ЦК от съответните НКО, както е посочено в Регламент (ЕС) № 648/2012;
21.
„поднадзорна група“ е някое от следните:
а)
група, чието предприятие майка е кредитна институция или финансов холдинг с главно управление в участваща държава членка;
б)
група, чието предприятие майка е смесен финансов холдинг с главно управление в участваща държава членка, при условие че координатор на финансовия конгломерат по смисъла на Директива 2002/87/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (10) е орган, компетентен да упражнява надзор над кредитни институции, който е и координатор във функцията си на надзорен орган на кредитни институции;
в)
поднадзорни лица, всяко от които с главно управление в същата участваща държава членка, при условие че те са дълготрайно свързани с централен орган, който извършва надзор над тях, съгласно условията, посочени в член 10 от Регламент (ЕС) № 575/2013, и който е установен в същата участваща държава членка;
22.
„значима поднадзорна група“ е поднадзорна група, която има статут на значима поднадзорна група съгласно решение на ЕЦБ на основание член 6, параграф 4 или член 6, параграф 5, буква б) от Регламента за ЕНМ;
23.
„по-малко значима поднадзорна група“ е поднадзорна група, която няма статут на значима поднадзорна група по смисъла на член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ;
24.
„надзорна процедура на ЕЦБ“ е всяка дейност на ЕЦБ, насочена към подготовката на издаването на надзорно решение на ЕЦБ, включително общи процедури и налагане на административни имуществени санкции. Всички надзорни процедури на ЕЦБ са предмет на част III. Част III също така се прилага по отношение на налагането на административни имуществени санкции, освен ако в част X е предвидено друго;
25.
„надзорна процедура на НКО“ е всяка дейност на НКО, насочена към подготовката на издаването на надзорно решение от НКО, чийто адресати са едно или повече поднадзорни лица или поднадзорни групи, или един или повече други субекти, включително налагането на административни санкции;
26.
„надзорно решение на ЕЦБ“ е правен акт, който е приет от ЕЦБ при упражняване на възложените ѝ задачи и правомощия с Регламента за ЕНМ под формата на решение на ЕЦБ, чиито адресати са едно или повече поднадзорни лица или поднадзорни групи, или един или повече други субекти, и който не е правен акт с общо приложение;
27.
„трета държава“ е държава, която не е нито държава членка, нито държава членка на Европейското икономическо пространство;
28.
„работен ден“ е ден, който не е събота, неделя или официален празник на ЕЦБ в съответствие с приложимия за ЕЦБ календар (11).
ЧАСТ II
ОРГАНИЗАЦИЯ НА ЕНМ
ДЯЛ 1
СТРУКТУРИ ЗА НАДЗОРА НАД ЗНАЧИМИ И ПО-МАЛКО ЗНАЧИМИ ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА
ГЛАВА 1
Надзор над значими поднадзорни лица
Член 3
Съвместни надзорни екипи
1. За надзора над всяко значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група в участващи държави членки се създава съвместен надзорен екип. Всеки съвместен надзорен екип се състои от служители от ЕЦБ и от НКО, които са назначени в съответствие с член 4 и които работят под координацията на определен служител на ЕЦБ (наричан по-долу „координатор на СНЕ“) и един или повече подкоординатори от НКО, както е посочено по-надолу в член 6.
2. Без да се засягат другите разпоредби на настоящия регламент, задачите на съвместния надзорен екип включват, но не се ограничават до следното:
а)
изпълнение на процеса по надзорен преглед и оценка (ПНПО), посочен в член 97 от Директива 2013/36/ЕС, за значимото поднадзорно лице или значимата поднадзорна група, над които извършва надзор;
б)
като се отчита ПНПО, участие в изготвянето на план за извършване на надзорни проверки, който да бъде предложен на Надзорния съвет, включително план за извършване на проверки на място, както е предвидено в член 99 от Директива 2013/36/ЕС, за такова значимо поднадзорно лице или такава значима поднадзорна група;
в)
изпълнение на плана за извършване на надзорни проверки, одобрен от ЕЦБ, както и на всички надзорни решения на ЕЦБ по отношение на значимото поднадзорно лице или значимата поднадзорна група, над които извършва надзор;
г)
осигуряване на координация с екипа за извършване на проверки на място, посочен в част XI, относно изпълнението на плана за извършване на проверки на място;
д)
взаимодействие с НКО, когато е уместно.
Член 4
Създаване и състав на съвместните надзорни екипи
1. ЕЦБ отговаря за създаването и състава на съвместните надзорни екипи. Назначаването на служители от НКО в съвместните надзорни екипи се извършва от съответните НКО съгласно параграф 2.
2. В съответствие с принципите, определени в член 6, параграф 8 от Регламента за ЕНМ, и без да се засяга член 31 от него, НКО назначават едно или повече лица от техния персонал като член или членове на съвместен надзорен екип. Служител на НКО може да бъде назначен като член на повече от един съвместен надзорен екип.
3. Независимо от параграф 2, ЕЦБ може да изиска от НКО да промени извършените назначения, ако е целесъобразно с оглед състава на съвместен надзорен екип.
4. Когато повече от един НКО изпълняват надзорни задачи в участваща държава членка или когато в участваща държава членка националното право възлага на НЦБ конкретни надзорни задачи и НЦБ не е НКО, съответните органи координират участието си в съвместните надзорни екипи.
5. ЕЦБ и НКО се консултират помежду си и постигат съгласие относно използването на ресурси на НКО във връзка със съвместните надзорни екипи.
Член 5
Участие на служители от НЦБ на участващи държави членки
1. НЦБ на участващи държави членки, които участват в пруденциалния надзор над значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група съгласно националното им право и които не са НКО, могат също да назначат един или няколко свои служители в съвместен надзорен екип.
2. ЕЦБ се информира за тези назначения и член 4 се прилага съответно.
3. Когато в съвместен надзорен екип са назначени служители от НЦБ на участващи държави членки, позоваванията на НКО във връзка със съвместните надзорни екипи се тълкуват като включващи позоваване на тези НЦБ.
Член 6
Координатор на СНЕ и подкоординатори
1. Координаторът на СНЕ, подпомаган от подкоординатори от НКО съгласно определението на параграф 2, осигурява координацията на работата в рамките на съвместния надзорен екип. За тази цел членовете на съвместния надзорен екип изпълняват указанията на координатора на СНЕ във връзка със задачите си в съвместния надзорен екип. Това не засяга задачите и задълженията им в съответния им НКО.
2. Всеки НКО, който назначава повече от един служител в съвместния надзорен екип, определя един от тях като подкоординатор (наричан по-долу „подкоординатор от НКО“). Подкоординаторите от НКО подпомагат координатора на СНЕ във връзка с организацията и координацията на задачите в съвместния надзорен екип, по-специално по отношение на служителите, които са били назначени от същия НКО, който е назначил и съответния подкоординатор от НКО. Подкоординаторът от НКО може да дава указания на членовете на съвместния надзорен екип, назначени от същия НКО, при условие че същите не противоречат на указанията, дадени от координатора на СНЕ.
ГЛАВА 2
Надзор над по-малко значими поднадзорни лица
Член 7
Участие на служители от други НКО в надзорен екип на НКО
Без да се засяга член 31, параграф 1 от Регламента за ЕНМ, когато във връзка с надзора над по-малко значими поднадзорни лица ЕЦБ установи, че е целесъобразно да бъдат включени служители от един или повече други НКО в надзорния екип на НКО, ЕЦБ може да поиска от последния да включи служители на такива други НКО.
ДЯЛ 2
НАДЗОР НА КОНСОЛИДИРАНА ОСНОВА И УЧАСТИЕ НА ЕЦБ И НКО В КОЛЕГИИ ОТ НАДЗОРНИ ОРГАНИ
Член 8
Надзор на консолидирана основа
1. ЕЦБ упражнява надзор на консолидирана основа съгласно предвиденото в член 111 от Директива 2013/36/ЕС по отношение на кредитни институции, финансови холдинги или смесени финансови холдинги, които са значими на консолидирана основа, в случай че предприятието майка е или институция майка в участваща държава членка, или институция майка на ЕС, установена в участваща държава членка.
2. Съответният НКО изпълнява задачите на надзорен орган на консолидирана основа по отношение на кредитни институции, финансови холдинги или смесени финансови холдинги, които са по-малко значими на консолидирана основа.
Член 9
ЕЦБ като председател на колегия от надзорни органи
1. Когато ЕЦБ е консолидиращият надзорен орган, тя председателства колегията, създадена съгласно член 116 от Директива 2013/36/ЕС. НКО на участващите държави членки, в които са установени предприятието майка, дъщерните предприятия и значимите клонове по смисъла на член 51 от Директива 2013/36/ЕС, ако има такива, имат правото да участват в колегията като наблюдатели.
2. Ако няма колегия, създадена съгласно член 116 от Директива 2013/36/ЕС, и ако значимо поднадзорно лице има клонове в неучастваща държава членка, които се считат за значими в съответствие с член 51, параграф 1 от Директива 2013/36/ЕС, ЕЦБ създава колегия от надзорни органи с компетентните органи на приемащата държава членка.
Член 10
ЕЦБ и НКО като членове на колегия от надзорни органи
Ако консолидиращият надзорен орган не е в участваща държава членка, ЕЦБ и НКО участват в колегията от надзорни органи в съответствие със следните правила и със съответното право на Съюза:
а)
ако всички поднадзорни лица в участващите държави членки са значими поднадзорни лица, ЕЦБ участва в колегията от надзорни органи като член, докато НКО имат право да участват в същата колегия като наблюдатели;
б)
ако всички поднадзорни лица в участващите държави членки са по-малко значими поднадзорни лица, НКО участват в колегията от надзорни органи като членове;
в)
ако поднадзорните лица в участващите държави членки са както по-малко значими поднадзорни лица, така и значими поднадзорни лица, ЕЦБ и НКО участват в колегията от надзорни органи като членове. НКО на участващите държави членки, в които са установени значимите поднадзорни лица, имат право да участват в колегията от надзорни органи като наблюдатели.
ДЯЛ 3
ПРОЦЕДУРИ ЗА ПРАВОТО НА УСТАНОВЯВАНЕ И СВОБОДНОТО ПРЕДОСТАВЯНЕ НА УСЛУГИ
ГЛАВА 1
Процедури за правото на установяване и свободното предоставяне на услуги в рамките на ЕНМ
Член 11
Право на установяване на кредитни институции в рамките на ЕНМ
1. Всяко значимо поднадзорно лице, което желае да установи клон на територията на друга участваща държава членка, уведомява за намерението си НКО на участващата държава членка, в която се намира главното управление на значимото поднадзорно лице. Информацията се предоставя в съответствие с изискванията на член 35, параграф 2 от Директива 2013/36/ЕС. НКО незабавно информира ЕЦБ за получаването на това уведомление.
2. Всяко по-малко значимо поднадзорно лице, което желае да установи клон на територията на друга участваща държава членка, уведомява своя НКО за намерението си в съответствие с изискванията на член 35, параграф 2 от Директива 2013/36/ЕС.
3. В случай че ЕЦБ не вземе решение за противното в рамките на два месеца от получаване на уведомлението, клонът, посочен в параграф 1, може да бъде установен и да започне дейността си. ЕЦБ съобщава тази информация на НКО на участващата държава членка, в която ще бъде установен клонът.
4. В случай че НКО на държавата членка по произход не вземе решение за противното в рамките на два месеца от получаване на уведомлението, клонът, посочен в параграф 2, може да бъде установен и да започне дейността си. НКО съобщава тази информация на ЕЦБ и на НКО на участващата държава членка, в която ще бъде установен клонът.
5. В случай на промяна на някое от сведенията, съобщени съгласно параграфи 1 и 2, поднадзорното лице изпраща на НКО, който е получил първоначалната информация, писмено уведомление за тази промяна най-малко един месец преди прилагане на промяната. Този НКО уведомява НКО на държавата членка, в която е установен клонът.
Член 12
Упражняване на свободно предоставяне на услуги от кредитни институции в рамките на ЕНМ
1. Всяко значимо поднадзорно лице, което желае да упражнява свободно предоставяне на услуги, като упражнява дейността си на територията на друга участваща държава членка за първи път, уведомява за намерението си НКО на участваща държава членка, в която се намира главното управление на значимото поднадзорно лице. Информацията се предоставя в съответствие с изискванията на член 39, параграф 1 от Директива 2013/36/ЕС. НКО незабавно информира ЕЦБ за получаване на уведомлението. НКО също така съобщава за уведомлението на НКО на участващата държава членка, в която ще се предоставят услугите.
2. Всяко по-малко значимо поднадзорно лице, което желае да упражнява свободно предоставяне на услуги, като упражнява дейността си на територията на друга участваща държава членка за първи път, уведомява своя НКО в съответствие с изискванията на член 39, параграф 1 от Директива 2013/36/ЕС. Уведомлението се съобщава на ЕЦБ и на НКО на участващата държава членка, в която ще се предоставят услугите.
ГЛАВА 2
Процедури за правото на установяване и свободното предоставяне на услуги от кредитни институции, установени в неучастващи държави членки, в рамките на ЕНМ
Член 13
Уведомление за упражняване на правото на установяване в рамките на ЕНМ от кредитни институции, установени в неучастващи държави членки
1. Когато компетентният орган на неучастваща държава членка съобщи информацията по член 35, параграф 2 от Директива 2013/36/ЕС в съответствие с процедурата, уредена в член 35, параграф 3 от нея, на НКО на участващата държава членка, в която ще се установява клонът, този НКО незабавно уведомява ЕЦБ за получаването на това съобщение.
2. В рамките на два месеца от получаването на съобщението от компетентния орган на неучастваща държава членка, ЕЦБ - в случай на клон, който е значим според критериите, установени в член 6 от Регламента за ЕНМ и част IV от настоящия регламент, или съответният НКО - в случай на клон, който е по-малко значим според критериите, установени в член 6 от Регламента за ЕНМ и част IV от настоящия регламент, се подготвя да упражнява надзор над клона в съответствие с членове 40-46 от Директива 2013/36/ЕС, и при необходимост указва условията, при които в интерес на общото благо клонът може да упражнява дейността си в приемащата държава членка.
3. НКО информират ЕЦБ за условията, при които, съгласно националното право и в интерес на общото благо, клон може да упражнява дейност в тяхната държава членка.
4. Промяната на информация, предоставена от кредитната институция, която желае да установи клон по член 35, параграф 2, букви б), в) или г) от Директива 2013/36/ЕС, се съобщава на НКО, посочен в параграф 1.
Член 14
Компетентен орган на приемащата държава членка за клонове
1. В съответствие с член 4, параграф 2 от Регламента за ЕНМ, ЕЦБ упражнява правомощията на компетентния орган на приемащата държава членка, когато клонът е значим по смисъла на член 6, параграф 4 от него.
2. Когато клонът е по-малко значим по смисъла на член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ, правомощията на компетентния орган на приемаща държава членка се упражняват от НКО на участващата държава членка, в която е установен клонът.
Член 15
Уведомление за упражняване на свободно предоставяне на услуги в рамките на ЕНМ от кредитни институции, установени в неучастващи държави членки
Когато компетентният орган на неучастваща държава членка предостави уведомление по смисъла на член 39, параграф 2 от Директива 2013/36/ЕС, адресат на уведомлението е НКО на участващата държава членка, в която ще се упражнява свободното предоставяне на услуги. НКО незабавно информира ЕЦБ за получаването на това уведомление.
Член 16
Компетентен орган на приемащата държава членка за свободно предоставяне на услуги
1. В съответствие с член 4, параграф 2 и в рамките на обхвата на член 4, параграф 1 от Регламента за ЕНМ, ЕЦБ изпълнява задачите на компетентния орган на приемащата държава членка по отношение на кредитни институции, установени в неучастващи държави членки, които упражняват свободно предоставяне на услуги в участващи държави членки.
2. Ако свободното предоставяне на услуги е в интерес на общото благо при спазване на определени условия съгласно националното право на участващите държави членки, НКО информират ЕЦБ за тези условия.
ГЛАВА 3
Процедури за правото на установяване и свободното предоставяне на услуги по отношение на неучастващи държави членки
Член 17
Право на установяване и упражняване на свободно предоставяне на услуги по отношение на неучастващи държави членки
1. Значимо поднадзорно лице, което желае да установи клон или да упражнява свободно предоставяне на услуги на територията на неучастваща държава членка, уведомява съответния НКО за намерението си в съответствие с приложимото право на Съюза. НКО незабавно информира ЕЦБ за получаване на уведомлението. ЕЦБ упражнява правомощията на компетентния орган на държавата членка по произход.
2. По-малко значимо поднадзорно лице, което желае да установи клон или да упражнява свободно предоставяне на услуги на територията на неучастваща държава членка, уведомява съответния НКО за намерението си в съответствие с приложимото право на Съюза. Съответният НКО упражнява правомощията на компетентния орган на държавата членка по произход.
ДЯЛ 4
ДОПЪЛНИТЕЛЕН НАДЗОР НАД ФИНАНСОВИ КОНГЛОМЕРАТИ
Член 18
Координатор
1. ЕЦБ поема задачата на координатор на финансов конгломерат съгласно посочените в съответното право на Съюза критерии по отношение на значимо поднадзорно лице.
2. НКО поема задачата на координатор на финансов конгломерат съгласно посочените в съответното право на Съюза критерии по отношение на по-малко значимо поднадзорно лице.
ЧАСТ III
ОБЩИ РАЗПОРЕДБИ, ПРИЛОЖИМИ ЗА ФУНКЦИОНИРАНЕТО НА ЕНМ
ДЯЛ 1
ПРИНЦИПИ И ЗАДЪЛЖЕНИЯ
Член 19
Общ преглед
В настоящата част се установяват а) общи правила относно прилагането на ЕНМ от ЕЦБ и НКО и б) разпоредбите, които ЕЦБ ще прилага при извършване на надзорна процедура на ЕЦБ.
Общите принципи и разпоредби, приложими между ЕЦБ и НКО в тясно сътрудничество, са посочени в част IX.
Член 20
Задължение за лоялно сътрудничество
ЕЦБ и НКО спазват задължение за лоялно сътрудничество и задължение за обмен на информация.
Член 21
Общо задължение за обмен на информация
1. Без да се засяга правомощието на ЕЦБ да получава пряко или да има пряк достъп до информацията, докладвана текущо от поднадзорните лица, НКО по-специално предоставят на ЕЦБ своевременно и точно цялата информация, която ѝ е необходима за изпълнението на задачите, възложени ѝ по силата на Регламента за ЕНМ. Тази информация включва информация, произтичаща от дейностите на НКО по проверка и на място.
2. При обстоятелства, когато получава информация пряко от юридическите или физическите лица, посочени в член 10, параграф 1 от Регламента за ЕНМ, ЕЦБ предоставя тази информация на съответните НКО своевременно и точно. Тази информация включва по-конкретно информацията, необходима на НКО за изпълнението на ролята им за подпомагане на ЕЦБ.
3. Без да се засяга параграф 2, ЕЦБ предоставя на НКО редовен достъп до актуализирана информация, необходима на НКО за изпълнение на задачите им, свързани с пруденциалния надзор.
Член 22
Право на ЕЦБ да указва на НКО или ОНРО да упражнят правомощията си и да предприемат действия, в случай че ЕЦБ има надзорна задача, но не и свързаните с това правомощия
1. Доколкото е необходимо за изпълнението на възложените ѝ с Регламента за ЕНМ задачи, ЕЦБ може, посредством указания, да изиска от НКО и/или ОНРО да упражнят правомощията си по силата на националното право и в съответствие с установените в него условия и както е предвидено в член 9 от Регламента за ЕНМ, когато Регламентът за ЕНМ не предоставя такива правомощия на ЕЦБ.
2. НКО и/или ОНРО, съобразно член 5 от Регламента за ЕНМ, своевременно информират ЕЦБ за упражняването на тези правомощия.
Член 23
Езиков режим между ЕЦБ и НКО
ЕЦБ и НКО приемат правила относно комуникацията си в рамките на ЕНМ, включително езика/езиците, които ще бъдат използвани.
Член 24
Езиков режим между ЕЦБ и юридически или физически лица, включително поднадзорни лица
1. Всеки документ, който поднадзорно лице или друго юридическо или физическо лице, по отношение на всяко от които се прилагат надзорни процедури на ЕЦБ, изпраща на ЕЦБ, може да бъде изготвен на всеки един от официалните езици на Съюза, избран от поднадзорното лице или субект.
2. ЕЦБ, поднадзорните лица и всички други юридически или физически лица, по отношение на всяко от които се прилагат надзорни процедури на ЕЦБ, могат да постигнат съгласие да използват само един официален език на Съюза в писмената си комуникация, включително по отношение на надзорни решения на ЕЦБ.
Отмяната на такова споразумение за използването на един език засяга само аспектите на надзорната процедура на ЕЦБ, които все още не са извършени.
В случай че участниците в устно изслушване поискат да бъдат изслушани на определен официален език на Съюза, различен от езика на надзорната процедура на ЕЦБ, до ЕЦБ се отправя предизвестие за това изискване с достатъчен срок, така че тя да може да предприеме необходимите мерки.
ДЯЛ 2
ОБЩИ РАЗПОРЕДБИ, СВЪРЗАНИ СЪС ЗАКОНОСЪОБРАЗНОСТ НА ПРОИЗВОДСТВОТО ЗА ПРИЕМАНЕ НА НАДЗОРНИ РЕШЕНИЯ НА ЕЦБ
ГЛАВА 1
Надзорни процедури на ЕЦБ
Член 25
Общи принципи
1. Надзорни процедури на ЕЦБ, които са започнати в съответствие с член 4 и раздел 2 на глава III от Регламента за ЕНМ, се извършват в съответствие с член 22 от Регламента за ЕНМ и разпоредбите на настоящия дял.
2. Разпоредбите на настоящия дял не се прилагат по отношение на процедури, извършвани от Административния съвет за преглед.
Член 26
Страни
1. Страни по надзорна процедура на ЕЦБ са:
а)
тези, които подават заявление;
б)
тези, до които ЕЦБ възнамерява да адресира или е адресирала надзорно решение на ЕЦБ.
2. НКО не се считат за страни.
Член 27
Представителство на страна
1. Страната може да бъде представлявана от представителите ѝ по закон или според устройствените ѝ правила или от друг представител, упълномощен с писмено пълномощно да предприема някои или всички действия, отнасящи се до надзорната процедура на ЕЦБ.
2. Оттеглянето на пълномощното поражда действие само след получаването на писмено оттегляне от ЕЦБ. ЕЦБ потвърждава получаването на такова оттегляне.
3. В случай че страната е назначила представител в надзорна процедура на ЕЦБ, ЕЦБ се свързва само с назначения представител в тази надзорна процедура, освен ако конкретните обстоятелства налагат ЕЦБ да се свърже пряко със страната. В последния случай представителят се информира.
Член 28
Общи задължения на ЕЦБ и на страните по надзорна процедура на ЕЦБ
1. Надзорната процедура на ЕЦБ може да бъде започната служебно или по искане на страна. При спазване на параграф 3, ЕЦБ установява фактите, които са от значение за приемане на окончателното ѝ решение във всяка служебно започната надзорна процедура на ЕЦБ.
2. В оценката си ЕЦБ взема предвид всички относими обстоятелства.
3. При спазване на правото на Съюза, страната се задължава да участва в надзорната процедура на ЕЦБ и да осигурява съдействие за изясняване на фактите. В надзорните процедури на ЕЦБ, започнати по искане на страна, ЕЦБ може да ограничи установяването на фактите до изискване към страната да предостави относимата фактическа информация.
Член 29
Доказателства в надзорните процедури на ЕЦБ
1. За да установи фактите по случая, ЕЦБ използва доказателствата, които счете за целесъобразни след надлежното им разглеждане.
2. При спазване на правото на Съюза, страните оказват съдействие ЕЦБ при установяването на фактите по случая. По-специално, при спазване на ограниченията, свързани с процедурите за налагане на санкции съгласно правото на Съюза, страните представят вярно известните им факти.
3. ЕЦБ може да определи срок, в който страните могат да представят доказателства.
Член 30
Свидетели и вещи лица в надзорните процедури на ЕЦБ
1. ЕЦБ може да изслушва свидетели и вещи лица, ако счете за необходимо.
2. Когато назначава вещо лице, ЕЦБ определя задачата на вещото лице в споразумение и определя срок, в който вещото лице представя доклада си.
3. Когато ЕЦБ изслушва свидетели или вещи лица, те имат право на искане за възстановяване на техните пътни и дневните разходи. Свидетелите имат право на обезщетение за пропуснати доходи, а вещите лица - на договореното възнаграждение за техните услуги, след като са представили заключенията си. Обезщетението се предоставя съгласно разпоредбите, приложими съответно по отношение на обезщетенията на свидетели и възнагражденията на вещи лица от Съда на Европейския съюз.
4. ЕЦБ може да изиска лицата по член 11, параграф 1, буква в) от Регламента за ЕНМ, да присъстват като свидетели в помещенията на ЕЦБ или на всяко друго място в участваща държава членка, определено от ЕЦБ. Когато лице по член 11, параграф 1, буква в) от Регламента за ЕНМ е юридическо лице, физическите лица, които го представляват, са длъжни да присъстват съгласно предходното изречение.
Член 31
Право на изслушване
1. Преди ЕЦБ да може да приеме надзорно решение на ЕЦБ, чийто адресат е страна и което би засегнало неблагоприятно правата на тази страна, на същата трябва да се даде възможност да представи на ЕЦБ писмено становище относно фактите, възраженията и правните основания, относими към надзорното решение на ЕЦБ. Ако счете за целесъобразно, ЕЦБ може да даде на страните възможността да изложат пред ЕЦБ становище относно фактите, възраженията и правните основания, относими към надзорното решение на ЕЦБ в заседание. В уведомлението, с което ЕЦБ дава на страната възможност да представи своето становище, се посочва основното съдържание на подготвяното надзорно решение на ЕЦБ и основните факти, възражения и правни основания, на които ЕЦБ възнамерява да основе решението си. Раздел 1 на глава III от Регламента за ЕНМ не е предмет на разпоредбите на този член.
2. Ако ЕЦБ предостави на страна възможността да изложи становище относно фактите, възраженията и правните основания, относими към надзорното решение на ЕЦБ в заседание, отсъствието на страната не е причина за отлагане на заседанието, освен ако има основателни причини за това. Ако страната има основателни причини, ЕЦБ може да отложи заседанието или да даде на страната възможност да представи писмено становище относно фактите, възраженията и правните основания, относими към надзорното решение на ЕЦБ. ЕЦБ изготвя писмен протокол от заседанието, който се подписва от страните, и предоставя на страните копие от протокола.
3. По правило на страната се дава възможност да представи писменото си становище в срок до две седмици след получаването на изложение, посочващо фактите, възраженията и правните основания, на които ЕЦБ възнамерява да основе надзорното решение на ЕЦБ.
По искане на страната ЕЦБ може да удължи срока при необходимост.
При особени обстоятелства ЕЦБ може да съкрати срока до три работни дни. Срокът се съкращава до три работни дни също и в случаите, обхванати от членове 14 и 15 от Регламента за ЕНМ.
4. Независимо от параграф 3 и при спазване на параграф 5 ЕЦБ може да приеме надзорно решение на ЕЦБ, чийто адресат е страна и което би засегнало неблагоприятно правата на тази страна, без да ѝ дава възможност да представи становище относно фактите, възраженията и правните основания, относими към надзорното решение на ЕЦБ преди приемането му, ако се окаже необходимо приемане на неотложно решение, за да се предотврати значителна вреда за финансовата система.
5. Ако в съответствие с параграф 4 е прието неотложно надзорно решение на ЕЦБ, на страната се дава възможността своевременно след приемането му да представи писмено становище относно фактите, възраженията и правните основания, относими към надзорното решение на ЕЦБ. По правило на страната се дава възможност да представи писменото си становище в срок до две седмици след получаването на надзорното решение на ЕЦБ. По искане от страната ЕЦБ може да удължи срока, като срокът обаче не може да надвишава шест месеца. ЕЦБ преглежда надзорното решение на ЕЦБ с оглед на становището на страната и може да го потвърди, отмени, измени или да го отмени и замени с ново надзорно решение на ЕЦБ.
6. Параграфи 4 и 5 не се прилагат за надзорни процедури на ЕЦБ, свързани със санкции по член 18 от Регламента за ЕНМ и част Х от настоящия регламент.
Член 32
Достъп до преписките в надзорната процедура на ЕЦБ
1. Правото на защита на заинтересованите страни се съблюдава в пълна степен в хода на надзорните процедури на ЕЦБ. За тази цел и след откриването на надзорната процедура на ЕЦБ, страните имат право на достъп до преписката на ЕЦБ при зачитане на законния интерес на юридическите и физическите лица, различни от съответната страна, за опазване на търговските им тайни. Правото на достъп до преписката не включва достъп до поверителна информация. НКО предават своевременно на ЕЦБ всяко получено от тях искане, отнасящо се до достъпа до преписки, свързани с надзорни процедури на ЕЦБ.
2. Преписките се състоят от всички получени, представени или събрани от ЕЦБ документи в хода на надзорната процедура на ЕЦБ, независимо от техния носител.
3. Никоя от разпоредбите на настоящия член не възпрепятства ЕЦБ или НКО да разкриват и използват информация, необходима за доказване на нарушение.
4. ЕЦБ може да определи достъпът до преписка да се предоставя по един или повече от следните начини, като надлежно отчита техническите възможности на страните:
а)
посредством CD-ROM или друго електронно устройство за съхранение на данни, включително такива, които могат да се появят в бъдеще;
б)
чрез копия на достъпната преписка на хартиен носител, изпратени им по пощата;
в)
като ги покани да се запознаят с достъпната преписка в помещенията на ЕЦБ.
5. За целите на настоящия член поверителната информация може да включва вътрешни документи на ЕЦБ и на НКО и кореспонденция между ЕЦБ и НКО или между НКО.
ГЛАВА 2
Надзорни решения на ЕЦБ
Член 33
Мотивиране на надзорните решения на ЕЦБ
1. При спазване на параграф 2 надзорното решение на ЕЦБ се придружава от мотивите за приемането му.
2. Мотивите съдържат основните факти и правните основания, на които се основава надзорното решение на ЕЦБ.
3. При спазване на член 31, параграф 4 ЕЦБ основава надзорното решение на ЕЦБ само на факти и възражения, по които страната е имала възможност да представи становище.
Член 34
Суспензивно действие
Без да се засяга член 278 от ДФЕС и член 24, параграф 8 от Регламента за ЕНМ, ЕЦБ може да реши, че прилагането на надзорно решение на ЕЦБ се спира, а) като посочи това в надзорното решение на ЕЦБ или б) в случаи, различни от искане за преглед от Административния съвет за преглед, по искане на адресата на надзорното решение на ЕЦБ.
Член 35
Уведомление за надзорни решения на ЕЦБ
1. ЕЦБ може да уведоми страна за надзорно решение на ЕЦБ а) устно, б) чрез връчване или доставяне на ръка на копие на надзорното решение, в) чрез препоръчано писмо с обратна разписка, г) чрез експресна куриерска услуга, д) по телефакс или е) по електронен път в съответствие с параграф 10.
2. В случай че представител е упълномощен с писмено пълномощно, ЕЦБ може да уведоми него за надзорното решение на ЕЦБ. В такива случаи ЕЦБ не е задължена да уведомява за надзорното решение на ЕЦБ също и поднадзорното лице, представлявано от такъв представител.
3. В случай на устно уведомяване за надзорно решение на ЕЦБ уведомлението за решението се счита за връчено на адресата, ако служител на ЕЦБ е информирал а) съответното физическо лице, в случай на физическо лице, или б) упълномощен от юридическото лице представител за получаване, в случай на юридическо лице, за надзорното решение на ЕЦБ. В такъв случай своевременно след такова устно уведомяване на адресата се предоставя писмено копие на надзорното решение на ЕЦБ.
4. В случай на уведомяване за надзорно решение на ЕЦБ чрез препоръчано писмо с обратна разписка уведомлението за надзорното решение на ЕЦБ се счита за връчено на адресата на десетия ден след предаването на писмото на доставчика на пощенски услуги, освен ако от обратната разписка е видно, че писмото е получено на различна дата.
5. В случай на уведомяване за надзорно решение на ЕЦБ чрез експресна куриерска услуга уведомлението за надзорното решение на ЕЦБ се счита за връчено на адресата на десетия ден след предаването на писмото на куриерската служба, освен ако от разписката за доставяне от куриерската служба е видно, че писмото е получено на различна дата.
6. За целите на параграфи 4 и 5 надзорното решение на ЕЦБ трябва да бъде адресирано до подходящ за връчване адрес (валиден адрес). Валиден адрес е:
а)
в случая на надзорна процедура на ЕЦБ, започната по искане или по заявление на адресата на надзорно решение на ЕЦБ - адресът, предоставен от адресата в неговото искане или заявление;
б)
в случая на поднадзорно лице - последният служебен адрес на главното управление, предоставен на ЕЦБ от поднадзорното лице;
в)
в случая на физическо лице - последният предоставен на ЕЦБ адрес, а ако на ЕЦБ не е предоставен адрес и физическото лице е служител, ръководител или акционер в поднадзорното лице - служебният адрес на поднадзорното лице в съответствие с буква б).
7. Всяко лице, което е страна по надзорна процедура на ЕЦБ, предоставя на ЕЦБ при поискване валиден адрес.
8. Ако лице е установено или има местожителство в държава, която не е държава членка, ЕЦБ може да изиска от страната да посочи в разумен срок упълномощен получател, който е резидент на държава членка или който има служебни помещения в държава членка. Ако при такова искане не бъде посочен упълномощен получател и съответно докато такъв не бъде посочен, всички съобщения могат да бъдат връчвани в съответствие с параграфи 3-5 и 9 на адреса на страната, предоставен на ЕЦБ.
9. Когато лицето, което е адресат на надзорно решение на ЕЦБ, е предоставило на ЕЦБ номер на факс, ЕЦБ може да уведоми за надзорно решение на ЕЦБ чрез предаване на копие на надзорното решение на ЕЦБ по телефакс. Адресатът се счита за уведомен за надзорното решение на ЕЦБ, ако ЕЦБ получи потвърждение за успешно завършване на доставянето на телефакса.
10. ЕЦБ може да определи критериите, съгласно които надзорно решение на ЕЦБ може да бъде връчено по електронен път или чрез други сравними средства за комуникация.
ДЯЛ 3
ДОКЛАДВАНЕ НА НАРУШЕНИЯ
Член 36
Докладване на нарушения
Всяко лице може добросъвестно да представи доклад пряко на ЕЦБ, ако има основателни причини да счита, че докладът ще разкрие нарушения на правните актове, посочени в член 4, параграф 3 от Регламента за ЕНМ, от кредитни институции, финансови холдинги, смесени финансови холдинги или компетентни органи (включително самата ЕЦБ).
Член 37
Подходяща защита за доклади за нарушения
1. Когато лице добросъвестно изготвя доклад за предполагаеми нарушения на правните актове, посочени в член 4, параграф 3 от Регламента за ЕНМ, от поднадзорни лица или компетентни органи, докладът се третира като защитен доклад.
2. Всички лични данни както на лицето, което изготвя защитен доклад, така и на лицето, за което се предполага, че е отговорно за нарушението, са защитени в съответствие с приложимата правна рамка на Съюза за защита на данните.
3. ЕЦБ не разкрива кое е лицето, което е изготвило защитен доклад, без преди това да получи изричното съгласие на това лице, освен ако такова разкриване е поискано със съдебно разпореждане с оглед на по-нататъшни разследвания или последващо съдебно производство.
Член 38
Процедури за последващите действия във връзка с доклади
1. ЕЦБ оценява всички доклади относно значимите поднадзорни лица. Тя оценява докладите, свързани с по-малко значимите поднадзорни лица, по отношение на нарушения на регламентите или решенията на ЕЦБ. В последния случай, когато НКО получат такива доклади, те ги препращат на ЕЦБ, без да разкриват кое е лицето, което е изготвило доклада, освен ако това лице предостави изричното си съгласие.
2. Без да се засяга параграф 1, ЕЦБ препраща докладите, засягащи по-малко значимите поднадзорни лица, на съответния НКО, без да разкрива кое е лицето, което е изготвило доклада, освен ако това лице предостави изричното си съгласие.
3. ЕЦБ обменя информация с НКО: а) за да оцени дали докладите са изпратени както до ЕЦБ, така и до съответния НКО, и да координира усилията; и б) да се запознае с резултатите от последващите действия във връзка с докладите, препратени до НКО.
4. ЕЦБ използва разумна преценка, когато определя как да оцени получените доклади и какви действия да бъдат предприети.
5. В случай на предполагаеми нарушения от поднадзорни лица съответното поднадзорно лице предоставя на ЕЦБ цялата информация и документи, поискани от нея за оценяване на получените доклади.
6. В случай на предполагаеми нарушения от компетентни органи (различни от ЕЦБ) ЕЦБ изисква от съответния компетентен орган да предостави становището си относно докладваните факти.
7. В годишния си доклад, описан в член 20, параграф 2 от Регламента за ЕНМ, ЕЦБ представя в съкратена или в обобщена форма информация относно получените доклади, така че отделните поднадзорни лица или субекти да не могат да бъдат идентифицирани.
ЧАСТ IV
ОПРЕДЕЛЯНЕ НА СТАТУТА НА ПОДНАДЗОРНО ЛИЦЕ КАТО ЗНАЧИМО ИЛИ ПО-МАЛКО ЗНАЧИМО
ДЯЛ 1
ОБЩИ РАЗПОРЕДБИ, СВЪРЗАНИ С КЛАСИФИКАЦИЯТА КАТО ЗНАЧИМО ИЛИ ПО-МАЛКО ЗНАЧИМО
Член 39
Класифициране на поднадзорно лице на индивидуална основа като значимо
1. Поднадзорно лице се счита за значимо поднадзорно лице, ако ЕЦБ определи това в решение на ЕЦБ, чийто адресат е съответното поднадзорно лице, съгласно членове 43-49, като посочва мотивите за такова решение.
2. Поднадзорно лице престава да бъде класифицирано като значимо поднадзорно лице, ако ЕЦБ определи в решение на ЕЦБ, чийто адресат е поднадзорното лице, че то е по-малко значимо поднадзорно лице или че вече не е поднадзорно лице, като посочва мотивите за такова решение.
3. Поднадзорно лице може да бъде класифицирано като значимо поднадзорно лице въз основа на следното:
а)
неговия размер, определен в съответствие с членове 50-55 (наричан по-долу „критерия за размер“);
б)
неговата значимост за икономиката на Съюза или на участваща държава членка, определена в съответствие с членове 56-58 (наричан по-долу „критерия за икономическа значимост“);
в)
неговата значимост по отношение на трансграничните дейности, определена в съответствие с членове 59 и 60 (наричан по-долу „критерия за трансгранични дейности“);
г)
искане за получаване или получаване на пряка публична финансова помощ от Европейския механизъм за стабилност (ЕМС), както е определено в съответствие с членове 61-64 (наричан по-долу „критерия за пряка публична финансова помощ“);
д)
факта, че поднадзорното лице е една от трите най-значими кредитни институции в участваща държава членка, както е определено в съответствие с членове 65 и 66.
4. Значимите поднадзорни лица подлежат на пряк надзор от ЕЦБ, освен ако определени обстоятелства оправдават надзор от съответния НКО в съответствие с дял 9 на настоящата част.
5. ЕЦБ също така осъществява пряк надзор над по-малко значимо поднадзорно лице или по-малко значима поднадзорна група съгласно решение на ЕЦБ, прието в съответствие с член 6, параграф 5, буква б) от Регламента за ЕНМ, според което ЕЦБ ще упражнява пряко всички съответни правомощия по член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ. За целите на ЕНМ такова по-малко значимо поднадзорно лице или по-малко значима поднадзорна група се класифицират като значими.
6. Преди вземането на решенията на ЕЦБ по настоящия член ЕЦБ провежда консултации със съответните НКО. За всяко посочено в настоящия член решение на ЕЦБ също така се уведомяват съответните НКО.
Член 40
Класифициране на поднадзорни лица, които са част от група, като значими
1. Ако едно или повече поднадзорни лица са част от поднадзорна група, критериите за определяне на значимостта се определят на най-високото равнище на консолидация в участващите държави членки в съответствие с разпоредбите на дялове 3-7 на част IV.
2. Всяко от поднадзорните лица, съставляващо част от поднадзорна група, се счита за значимо поднадзорно лице във всеки от следните случаи:
а)
ако поднадзорната група на най-високото си равнище на консолидация в участващите държави членки отговаря на критерия за размер, критерия за икономическа значимост или критерия за трансгранични дейности;
б)
ако едно от поднадзорните лица, съставляващо част от поднадзорната група, отговаря на критерия за пряка публична финансова помощ;
в)
ако едно от поднадзорните лица, съставляващо част от поднадзорната група, е една от трите най-значими кредитни институции в участваща държава членка.
3. Когато поднадзорна група е определена, че е значима или че вече не е значима, ЕЦБ приема решение на ЕЦБ за класификацията като значимо поднадзорно лице или за премахване на класификацията като значимо поднадзорно лице, като определя началната и крайна дата на пряк надзор от ЕЦБ над всяко поднадзорно лице, съставляващо част от въпросната поднадзорна група, в съответствие с критериите и процедурите, уредени в член 39.
Член 41
Специални разпоредби по отношение на клонове на кредитни институции, установени в неучастващи държави членки
1. Всички клонове, открити в една и съща участваща държава членка от кредитна институция, която е установена в неучастваща държава членка, се считат за едно поднадзорно лице за целите на настоящия регламент.
2. Клонове, открити в различни участващи държави членки от кредитна институция, която е установена в неучастваща държава членка, се третират самостоятелно като отделни поднадзорни лица за целите на настоящия регламент.
3. Без да се засяга параграф 1, клоновете на кредитна институция, която е установена в неучастваща държава членка, се оценяват самостоятелно като отделни поднадзорни лица и отделно от дъщерните предприятия на същата кредитна институция, при определяне дали е изпълнен някой от критериите, предвидени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ.
Член 42
Специални разпоредби по отношение на дъщерни предприятия на кредитни институции, установени в неучастващи държави членки и трети държави
1. Дъщерни предприятия, установени в една или повече участващи държави членки от кредитна институция, чието главно управление е в неучастваща държава членка или в трета държава, се оценяват отделно от клоновете на тази кредитна институция при определяне дали е изпълнен някой от критериите, предвидени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ.
2. Следните дъщерни предприятия се оценяват отделно при определяне дали е изпълнен някой от критериите, предвидени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ:
а)
тези, които са установени в участваща държава членка;
б)
тези, които принадлежат към група, главното управление на чието предприятие майка е в неучастваща държава членка или в трета държава; и
в)
тези, които не принадлежат към поднадзорна група в участващи държави членки.
ДЯЛ 2
ПРОЦЕДУРА ЗА КЛАСИФИЦИРАНЕ НА ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА КАТО ЗНАЧИМИ ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА
ГЛАВА 1
Класифициране на поднадзорно лице като значимо
Член 43
Преглед на статута на поднадзорно лице
1. Освен ако е предвидено друго в настоящия регламент, ЕЦБ извършва преглед най-малко на годишна база дали значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група продължава да отговаря на някой от критериите, предвидени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ.
2. Освен ако е предвидено друго в настоящия регламент, всеки НКО извършва преглед най-малко на годишна база дали по-малко значимо поднадзорно лице или по-малко значима поднадзорна група отговаря на някой от критериите, предвидени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ. В случай на по-малко значима поднадзорна група, съответният НКО на участващата държава членка, в която е установено предприятието майка, определено на най-високото равнище на консолидация в участващите държави членки, извършва този преглед.
3. ЕЦБ може да извършва преглед по всяко време, след като получи съответна информация, по-специално в посочените в член 52 случаи, относно това а) дали поднадзорно лице отговаря на някой от критериите, предвидени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ и б) дали значимо поднадзорно лице вече не отговаря на някой от критериите, предвидени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ.
4. Ако НКО прецени, че по-малко значимо поднадзорно лице или по-малко значима поднадзорна група отговаря на някой от критериите, предвидени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ, съответният НКО своевременно информира ЕЦБ.
5. По искане на ЕЦБ или на НКО, ЕЦБ и съответният НКО си сътрудничат при определяне на това дали са изпълнени някои от критериите, предвидени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ, по отношение на поднадзорно лице или поднадзорна група.
6. Ако ЕЦБ а) реши да поеме прекия надзор над поднадзорно лице или поднадзорна група или б) реши, че прекият надзор над поднадзорно лице или поднадзорна група от ЕЦБ се прекратява, ЕЦБ и съответният НКО си сътрудничат с оглед осигуряването на плавен преход на надзорните компетенции. По-специално се изготвя доклад от съответния НКО, в който се посочват сведения за упражнявания до момента надзор и профила на риска на поднадзорното лице, когато ЕЦБ поема прекия надзор над поднадзорно лице, и от ЕЦБ, когато съответният НКО стане компетентен да упражнява надзор над това лице.
7. ЕЦБ определя дали поднадзорно лице или поднадзорна група са значими, като използва критериите, посочени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ, по предвидения в него ред, а именно: а) размер; б) значимост за икономиката на Съюза или на участваща държава членка; в) значимост на трансграничните дейности; г) искане за получаване или получаване на публична финансова помощ пряко от ЕМС; д) факта, че то е една от трите най-значими кредитни институции в участваща държава членка.
Член 44
Процедура, прилагана при определяне на значимостта на поднадзорно лице
1. При вземане на решения относно класификацията като значими на поднадзорно лице или поднадзорна група съгласно настоящия дял и освен ако е предвидено друго, ЕЦБ прилага процедурните правила на дял 2 от част III от настоящия регламент.
2. ЕЦБ уведомява писмено в предвидения в член 45 срок всяко заинтересовано поднадзорно лице за решение на ЕЦБ относно класификацията като значими на поднадзорно лице или поднадзорна група, като също така съобщава това решение на съответния НКО. По отношение на поднадзорни лица, които са част от значима поднадзорна група, ЕЦБ съобщава решението на ЕЦБ на поднадзорното лице на най-високото равнище на консолидация в участващите държави членки и гарантира, че всички поднадзорни лица в рамките на значимата поднадзорна група са надлежно информирани.
3. За поднадзорни лица, които не са уведомени от ЕЦБ съгласно параграф 1, списъкът, посочен в член 49, параграф 2, служи за уведомление за класификацията им като по-малко значими.
4. ЕЦБ предоставя на всяко съответно поднадзорно лице възможността да представи писмено становище преди приемането на решението на ЕЦБ съгласно параграф 1.
5. Освен това ЕЦБ предоставя възможност на съответните НКО съгласно член 39, параграф 6 да представят писмени съображения и становища, които следва да бъдат надлежно разгледани от ЕЦБ.
6. Поднадзорно лице или поднадзорна група се класифицират като значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група от датата на уведомлението за решението на ЕЦБ, определящо ги като значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група.
ГЛАВА 2
Начало и край на прекия надзор от ЕЦБ
Член 45
Начало на прекия надзор от ЕЦБ
1. ЕЦБ определя в решение на ЕЦБ датата, на която поема прекия надзор над поднадзорно лице или поднадзорна група, които са класифицирани като значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група. Това решение на ЕЦБ може да съвпада с решението по член 44, параграф 2. При спазване на параграф 2 ЕЦБ уведомява за това решение на ЕЦБ всяко заинтересовано поднадзорно лице най-малко един месец преди датата, на която ще поеме прекия надзор.
2. Ако ЕЦБ поема прекия надзор над поднадзорно лице или поднадзорна група въз основа на искане за пряка публична финансова помощ от ЕМС или при получаване на такава, ЕЦБ своевременно уведомява за решението на ЕЦБ по параграф 1 всяко заинтересовано поднадзорно лице най-малко една седмица преди датата, на която ще поеме прекия надзор.
3. ЕЦБ предоставя копия от решенията на ЕЦБ по параграф 1 на съответните НКО.
4. ЕЦБ поема прекия надзор над поднадзорно лице или поднадзорна група най-късно 12 месеца след датата, на която ЕЦБ уведомява това поднадзорно лице или поднадзорна група за решението на ЕЦБ съгласно член 44, параграф 2.
5. За целите на настоящия член в случай на поднадзорна група ЕЦБ уведомява поднадзорното лице на най-високото равнище на консолидация в участващите държави членки за решението на ЕЦБ и гарантира, че всички поднадзорни лица в рамките на тази група са надлежно информирани до определения краен срок.
Член 46
Край на прекия надзор от ЕЦБ
1. Когато определи, че прекият надзор от ЕЦБ над поднадзорно лице или поднадзорна група ще приключи, ЕЦБ издава решение на ЕЦБ до всяко заинтересовано поднадзорно лице, в което посочва датата и причините за края на прекия надзор. ЕЦБ приема такова решение най-малко един месец преди датата, на която ще приключи прекият надзор от ЕЦБ. ЕЦБ също така предоставя копие от това решение на ЕЦБ на съответните НКО. Член 45, параграф 5 се прилага съответно.
2. Преди приемането на решение на ЕЦБ по параграф 1, ЕЦБ предоставя на всяко от съответните поднадзорни лица възможността да представят писмени становища.
3. Всяко решение на ЕЦБ, което посочва датата, на която приключва прекият надзор от ЕЦБ над поднадзорно лице, може да се издаде заедно с решението, което класифицира това поднадзорно лице като по-малко значимо.
Член 47
Основания за прекратяване на прекия надзор от ЕЦБ
1. В случай на значимо поднадзорно лице, което е класифицирано като такова въз основа на неговия а) размер, б) значимост за икономиката на Съюза или на участваща държава членка или в) значимост на трансграничните дейности, или защото е част от поднадзорна група, която отговаря най-малко на един от тези критерии, ЕЦБ приема решение на ЕЦБ, с което се прекратява класификацията му като значимо поднадзорно лице и прекия надзор, ако в продължение на три последователни календарни години не е изпълнен нито един от посочените по-горе критерии, предвидени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ, нито на индивидуална основа, нито от поднадзорната група, към която принадлежи поднадзорното лице.
2. В случай на поднадзорно лице, което е класифицирано като значимо въз основа на това, че е поискана пряка публична финансова помощ от ЕМС по отношение на а) самото лице, б) поднадзорната група, към която принадлежи поднадзорното лице или в) поднадзорно лице, което принадлежи към тази група и което не е значимо на други основания, ЕЦБ приема решение на ЕЦБ, с което се прекратява класификацията му като значимо поднадзорно лице и прекия надзор, ако пряката публична финансова помощ е отказана, изцяло върната или прекратена. Такова решение в случай на връщане или на прекратяване на пряката публична финансова помощ може да се вземе само след изтичането на три календарни години след цялостното връщане или прекратяване на пряката публична финансова помощ.
3. В случай на поднадзорно лице, което е класифицирано като значимо въз основа на това, че е една от трите най-значими кредитни институции в участваща държава членка, както е определено в съответствие с членове 65-66, или принадлежи към поднадзорна група на такава кредитна институция и което не е значимо на други основания, ЕЦБ приема решение на ЕЦБ, с което се прекратява класификацията му като значимо поднадзорно лице и прекия надзор, ако в продължение на три последователни календарни години, съответното поднадзорно лице не е една от трите най-значими кредитни институции в участваща държава членка.
4. В случай на поднадзорно лице, над което ЕЦБ упражнява пряк надзор съгласно решение на ЕЦБ, прието въз основа на член 6, параграф 5, буква б) от Регламента за ЕНМ и което не е значимо на други основания, ЕЦБ приема решение на ЕЦБ, с което прекратява прекия надзор от ЕЦБ, ако според разумната ѝ преценка вече не е необходим пряк надзор за осигуряване последователното прилагане на високи надзорни стандарти.
Член 48
Висящи процедури
1. Ако се осъществява промяна на компетентността между ЕЦБ и НКО, органът, чиято компетентност се прекратява (наричан по-долу „органът, чиято компетентност се прекратява“), уведомява органа, който става компетентен (наричан по-долу „органът, поемащ надзора“), за всяка официално започната надзорна процедура, по която се изисква решение. Органът, чиято компетентност се прекратява, предоставя тази информация незабавно, след като узнае за предстоящата промяна на компетентността. Органът, чиято компетентност се прекратява, актуализира тази информация непрекъснато и като общо правило на месечна основа, когато е налична нова информация за докладване относно надзорна процедура. Органът, поемащ надзора, може да разреши в надлежно обосновани случаи докладване с по-малка периодичност. За целите на членове 48 и 49 надзорна процедура е надзорна процедура на ЕЦБ или НКО.
Преди да се осъществи промяната на компетентността, органът, чиято компетентност се прекратява, установява контакт с органа, поемащ надзора, своевременно след официалното започване на всяка нова надзорна процедура, която изисква решение.
2. Ако надзорната компетентност се промени, органът, чиято компетентност се прекратява, полага усилия да приключи висящите надзорни процедури, изискващи решение преди датата, на която възниква промяната на надзорната компетентност.
3. Ако официално започната надзорна процедура, изискваща решение, не може да бъде завършена преди датата, на която възниква промяната на надзорната компетентност, органът, чиято компетентност се прекратява, остава компетентен да завърши висящата надзорна процедура. За тази цел органът, чиято компетентност се прекратява, запазва и всички съответни правомощия до завършването на надзорната процедура. Органът, чиято компетентност се прекратява, завършва въпросната висяща надзорна процедура в съответствие с приложимото право, съгласно запазените си правомощия. Органът, чиято компетентност се прекратява, уведомява органа, поемащ надзора, преди вземането на всяко решение в надзорна процедура, която е била висяща преди промяната на компетентността. Той предоставя на органа, поемащ надзора, копие на взетото решение и всички документи, свързани с това решение.
4. Чрез дерогация от параграф 3 ЕЦБ може да реши в рамките на един месец от получаването на информацията, необходима за завършването на оценката ѝ на съответната официално започната надзорна процедура, и след консултация със съответния НКО, да поеме съответната надзорна процедура. Ако с оглед на националното право се изисква решение на ЕЦБ преди края на срока за оценка, посочен в предходното изречение, НКО предоставя на ЕЦБ необходимата информация и определя по-специално срока, в рамките на който ЕЦБ трябва да реши дали възнамерява да поеме процедурата или не. Когато поеме надзорна процедура, ЕЦБ уведомява съответния НКО и страните за решението си да поеме съответната надзорна процедура. ЕЦБ посочва в решението на ЕЦБ последиците от поемане на такава надзорна процедура.
5. ЕЦБ и съответният НКО си сътрудничат във връзка със завършването на всяка висяща процедура, като за целта могат да обменят всякаква относима информация.
6. Настоящият член не се прилага по отношение на общи процедури.
ГЛАВА 3
Списък на поднадзорните лица
Член 49
Публикуване
1. ЕЦБ публикува списък, съдържащ името на всяко поднадзорно лице и поднадзорна група, над които ЕЦБ упражнява пряк надзор, като посочва, когато е от значение за поднадзорното лице, поднадзорната група, към която то принадлежи, и конкретното правно основание за този пряк надзор. В случай на класификация като значими въз основата на критерия за размер, списъкът включва общата стойност на активите на поднадзорното лице или поднадзорната група. ЕЦБ публикува също и имената на поднадзорните лица, които, въпреки че отговарят на един от критериите, посочени в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ, и следователно биха могли да бъдат класифицирани като значими, се считат за по-малко значими от ЕЦБ заради определени обстоятелства в съответствие с дял 9 на част IV, в резултат на което ЕЦБ не упражнява пряк надзор над тях.
2. ЕЦБ публикува списък, съдържащ името на всяко поднадзорно лице, над което НКО упражнява надзор, и името на съответния НКО.
3. Списъците, посочени в параграфи 1 и 2, се публикуват в електронен вид и са достъпни на уебсайта на ЕЦБ.
4. Списъците, посочени в параграфи 1 и 2, подлежат на редовна актуализация.
ДЯЛ 3
ОПРЕДЕЛЯНЕ НА ЗНАЧИМОСТТА ВЪЗ ОСНОВА НА РАЗМЕРА
Член 50
Определяне на значимостта въз основа на размера
1. Дали поднадзорно лице или поднадзорна група са значими въз основа на критерия за размер се определя чрез позоваване на общата стойност на техните активи.
2. Поднадзорно лице или поднадзорна група се класифицират като значими, ако общата стойност на неговите/нейните активи надвишава 30 милиарда евро (наричан по-долу „праг на размера“).
Член 51
Основа за определяне дали поднадзорно лице е значимо или не според критерия за размер
1. Ако поднадзорното лице е част от поднадзорна група, общата стойност на активите му се определя въз основа на пруденциалното консолидирано отчитане в края на годината за поднадзорната група в съответствие с приложимото право.
2. Ако общите активи не могат да бъдат определени въз основа на данните, посочени в параграф 1, общата стойност на активите се определя въз основа на последния одитиран консолидиран годишен отчет, изготвен в съответствие с Международните стандарти за финансово отчитане (МСФО), приложими в рамките на Съюза в съответствие с Регламент (ЕО) № 1606/2002 на Европейския парламент и на Съвета (12), а ако този годишен отчет не е наличен, консолидирания годишен отчет, изготвен в съответствие с приложимите национални счетоводни закони.
3. Ако поднадзорното лице не е част от поднадзорна група, общата стойност на активите се определя въз основа на пруденциалното индивидуално отчитане в края на годината в съответствие с приложимото право.
4. Ако общите активи не могат да бъдат определени чрез използване на данните по параграф 3, общата стойност на активите се определя въз основа на последния одитиран годишен отчет, изготвен в съответствие с МСФО, приложими в рамките на Съюза в съответствие с Регламент (ЕО) № 1606/2002, а ако този годишен отчет не е наличен, годишния отчет, изготвен в съответствие с приложимите национални счетоводни закони.
5. Ако поднадзорното лице е клон на кредитна институция, която е установена в неучастваща държава членка, общата стойност на неговите активи се определя на базата на статистическите данни, отчетени съгласно Регламент (ЕО) № 25/2009 (ЕЦБ/2008/32) на Европейската централна банка (13).
Член 52
Основа за определяне на значимостта според критерия за размер при специфични или извънредни обстоятелства
1. Ако по отношение на по-малко значимо поднадзорно лице е налице извънредна съществена промяна в обстоятелствата, относими за определяне на значимостта въз основа на критерия за размер, съответният НКО извършва преглед дали прагът на размера продължава да се спазва или не.
Ако такава промяна настъпи по отношение на значимо поднадзорно лице, ЕЦБ извършва преглед дали прагът на размера продължава да се спазва или не.
Извънредна съществена промяна в обстоятелствата, относими за определяне на значимостта въз основа на критерия за размер, включва някое от следните: а) сливането на две или повече кредитни институции, б) продажбата или прехвърлянето на съществена част от търговско предприятие, в) прехвърлянето на акции на кредитна институция, така че тя вече не принадлежи към поднадзорна група, към която е принадлежала преди продажбата, г) окончателното решение за извършване на организирана ликвидация на поднадзорното лице (или група), д) съпоставими фактически положения.
2. По-малко значимо поднадзорно лице, а в случай на по-малко значима поднадзорна група, по-малко значимото поднадзорно лице на най-високото равнище на консолидация в участващите държави членки, информира съответния НКО за всяка промяна, посочена в параграф 1.
Значимо поднадзорно лице, а в случай на значима поднадзорна група, поднадзорното лице на най-високото равнище на консолидация в участващите държави членки, информира ЕЦБ за всяка промяна, посочена в параграф 1.
3. Чрез дерогация от правилото за трите години, предвидено в член 47, параграфи 1-3, и в случай на извънредни обстоятелствата, включително посочените в параграф 1, ЕЦБ решава в консултация с НКО, дали засегнатите поднадзорни лица са значими или по-малко значими и датата, от която се извършва надзорът от ЕЦБ или НКО.
Член 53
Групи от консолидирани предприятия
1. За целите на определянето на значимостта въз основа на критерия за размер, поднадзорната група от консолидирани предприятия се състои от предприятията, които трябва да се консолидират за пруденциални цели в съответствие с правото на Съюза.
2. За целите на определянето на значимостта въз основа на критерия за размер, поднадзорната група от консолидирани предприятия включва дъщерни предприятия и клонове в неучастващи държави членки и трети държави.
Член 54
Метод на консолидация
Методът на консолидация е методът на консолидация, приложим в съответствие с правото на Съюза за пруденциални цели.
Член 55
Метод за изчисляване на общите активи
За целите на определянето на значимостта на кредитна институция въз основа на критерия за размер, „общата стойност на активите“ се извежда от реда „общо активи“ на счетоводния баланс, изготвен в съответствие с правото на Съюза за пруденциални цели.
ДЯЛ 4
ОПРЕДЕЛЯНЕ НА ЗНАЧИМОСТТА ВЪЗ ОСНОВА НА ЗНАЧИМОСТТА ЗА ИКОНОМИКАТА НА СЪЮЗА ИЛИ НА УЧАСТВАЩА ДЪРЖАВА ЧЛЕНКА
Член 56
Праг на национална икономическа значимост
Поднадзорно лице, установено в участваща държава членка, или поднадзорна група, чието предприятие майка е установено в участваща държава членка, се класифицира като значимо въз основа на значимостта му за икономиката на съответната участваща държава членка, ако:
(праг на национална икономическа значимост)
и
А ≥ 5 милиарда евро
където
А
е общата стойност на активите, определена в съответствие с членове 51-55 за дадена календарна година, и
Б
е брутният вътрешен продукт по пазарни цени, определен в точка 8.89 от приложение А към Регламент (ЕС) № 549/2013 на Европейския парламент и на Съвета (14) (ЕСС 2010), публикуван от Евростат за дадената календарна година.
Член 57
Критерии за определяне на значимостта въз основа на значимостта за икономиката на Съюза или на участваща държава членка
1. ЕЦБ взема предвид следните критерии, по-специално при оценяване на това дали поднадзорно лице или поднадзорна група са значими или не за икономиката на Съюза или на участваща държава членка по причини, различни от посочените в член 56:
а)
значимостта на поднадзорното лице или поднадзорната група за конкретни икономически сектори в Съюза или в участваща държава членка;
б)
взаимосвързаността на поднадзорното лице или поднадзорната група с икономиката на Съюза или на участваща държава членка;
в)
заменяемостта на поднадзорното лице или поднадзорната група, както като участник на пазара, така и като доставчик на услуги за клиенти;
г)
стопанската, структурната или оперативната сложност на поднадзорното лице или поднадзорната група.
2. Член 52, параграф 3 се прилага съответно.
Член 58
Определяне на значимостта въз основа на значимостта за икономиката на участваща държава членка по искане на НКО
1. НКО може да уведоми ЕЦБ, че счита поднадзорно лице за значимо по отношение на националната му икономика.
2. ЕЦБ оценява уведомлението на НКО на основата на критериите, изложени в член 57, параграф 1.
3. Член 57 се прилага съответно.
ДЯЛ 5
ОПРЕДЕЛЯНЕ НА ЗНАЧИМОСТТА ВЪЗ ОСНОВА НА ЗНАЧИМОСТТА НА ТРАНСГРАНИЧНИТЕ ДЕЙНОСТИ
Член 59
Критерии за определяне на значимостта въз основа на значимостта на трансграничните дейности на поднадзорна група
1. Поднадзорна група може да бъде счетена за значима от ЕЦБ въз основа на трансграничните ѝ дейности, само когато предприятието майка на поднадзорната група е установило дъщерни предприятия, които сами по себе си са кредитни институции, в повече от една друга участваща държава членка.
2. Поднадзорна група може да бъде счетена за значима от ЕЦБ въз основа на трансграничните ѝ дейности, само ако общата стойност на активите ѝ надхвърля 5 милиарда евро и:
а)
съотношението на трансграничните ѝ активи към общия размер на активите ѝ е над 20 %; или
б)
съотношението на трансграничните ѝ пасиви към общия размер на пасивите ѝ е над 20 %.
3. Член 52, параграф 3 се прилага съответно.
Член 60
Трансгранични активи и пасиви
1. „Трансгранични активи“ в контекста на поднадзорна група са частта от общия размер на активите, по отношение на която контрагентът е кредитна институция или друго юридическо или физическо лице, намиращо се в участваща държава членка, различна от държавата членка, в която е главното управление на предприятието майка на съответната поднадзорна група.
2. „Трансгранични пасиви“ в контекста на поднадзорна група са частта от общия размер на пасивите, по отношение на която контрагентът е кредитна институция или друго юридическо или физическо лице, намиращо се в участваща държава членка, различна от държавата членка, в която е главното управление на предприятието майка на съответната поднадзорна група.
ДЯЛ 6
ОПРЕДЕЛЯНЕ НА ЗНАЧИМОСТТА ВЪЗ ОСНОВА НА ИСКАНЕ ЗА ПОЛУЧАВАНЕ ИЛИ НА ПОЛУЧАВАНЕТО НА ПУБЛИЧНА ФИНАНСОВА ПОМОЩ ОТ ЕМС
Член 61
Искане за получаване или получаване на пряка публична финансова помощ от ЕМС
1. Пряка публична финансова помощ за поднадзорно лице е поискана, когато искането е отправено от член на ЕМС за предоставянето на финансова помощ от ЕМС на това лице в съответствие с взето решение от Съвета на управителите на ЕМС по член 19 от Договора за създаване на Европейския механизъм за стабилност, по отношение на пряката рекапитализация на кредитна институция и с приетите инструменти съгласно това решение.
2. Пряка публична финансова помощ е получена от кредитна институция, когато финансовата помощ е получена от кредитната институция в съответствие с решението и инструментите по параграф 1.
Член 62
Задължение на НКО да информират ЕЦБ за възможни искания за получаване или получаване на публична финансова помощ от по-малко значимо поднадзорно лице
1. Без да се засяга задължението, посочено в член 96, да информира ЕЦБ за влошаването на финансовото състояние на по-малко значимо поднадзорно лице, НКО информира ЕЦБ, веднага щом узнае за евентуалната необходимост от публична финансова помощ за по-малко значимо поднадзорно лице, която да бъде предоставена на национално ниво непряко от ЕМС и/или от ЕМС.
2. НКО представя оценката си относно финансовото състояние на по-малко значимото поднадзорно лице на ЕЦБ за разглеждане, преди да я представи на ЕМС, освен в надлежно обосновани неотложни случаи.
Член 63
Начало и край на прекия надзор
1. Поднадзорно лице, по отношение на което е поискана пряка публична финансова помощ от ЕМС или което е получило пряка публична финансова помощ от ЕМС, се класифицира като значимо поднадзорно лице от датата, на която от негово име е била поискана пряка публична финансова помощ.
2. Датата, на която ЕЦБ поема прекия надзор, се определя в решение на ЕЦБ в съответствие с дял 2.
3. Член 52, параграф 3 се прилага съответно.
Член 64
Обхват
Ако по отношение на поднадзорно лице, което е част от поднадзорна група, е поискана пряка публична финансова помощ, всички поднадзорни лица, които са част от тази поднадзорна група, се класифицират като значими.
ДЯЛ 7
ОПРЕДЕЛЯНЕ НА ЗНАЧИМОСТТА ВЪЗ ОСНОВА НА ТОВА, ЧЕ ПОДНАДЗОРНОТО ЛИЦЕ Е ЕДНА ОТ ТРИТЕ НАЙ-ЗНАЧИМИ КРЕДИТНИ ИНСТИТУЦИИ В УЧАСТВАЩА ДЪРЖАВА ЧЛЕНКА
Член 65
Критерии за определяне на трите най-значими кредитни институции в участваща държава членка
1. Кредитна институция или поднадзорна група се класифицира като значима, ако е една от трите най-значими кредитни институции или поднадзорни групи в участваща държава членка.
2. За целите на идентифицирането на трите най-значими кредитни институции или поднадзорни групи в участваща държава членка ЕЦБ и съответният НКО вземат предвид размера, съответно на поднадзорното лице и поднадзорната група, определен в съответствие с членове 50-55.
Член 66
Процес на преглед
1. По отношение на всяка участваща държава членка ЕЦБ определя до 1 октомври всяка календарна година дали три кредитни институции или поднадзорни групи с предприятие майка, установено в такава участваща държава членка, следва да бъдат класифицирани като значими поднадзорни лица или не.
2. По искане на ЕЦБ НКО информират до 1 октомври на въпросната календарна година ЕЦБ за трите най-значими кредитни институции или поднадзорни групи, установени в техните съответни участващи държави членки. Трите най-значими кредитни институции или поднадзорни групи се определят от НКО въз основа на критериите, посочени в членове 50-55.
3. За всяка от трите най-значими кредитни институции или поднадзорни групи в участващите държави членки съответният НКО предоставя на ЕЦБ доклад, в който се посочват сведения за упражнявания до момента надзор и профила на риска във всеки отделен случай, освен ако кредитната институция или поднадзорната група вече е класифицирана като значима.
При получаване на информацията, посочена в параграф 2, ЕЦБ извършва своя собствена оценка. За тази цел ЕЦБ може да изиска от съответния НКО да предостави всяка относима информация.
4. Ако на 1 октомври на съответната година една или повече от трите най-значими кредитни институции или поднадзорни групи в участваща държава членка не са класифицирани като значими поднадзорни лица, ЕЦБ приема решение в съответствие с дял 2 по отношение на която и да е от трите най-значими кредитни институции или поднадзорни групи, които не са класифицирани като значими.
5. Член 52, параграф 3 се прилага съответно.
ДЯЛ 8
РЕШЕНИЕ НА ЕЦБ ЗА УПРАЖНЯВАНЕ НА ПРЯК НАДЗОР НАД ПО-МАЛКО ЗНАЧИМИ ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА ПО ЧЛЕН 6, ПАРАГРАФ 5, БУКВА Б) ОТ РЕГЛАМЕНТА ЗА ЕНМ
Член 67
Критерии за решение на ЕЦБ по член 6, параграф 5, буква б) от Регламента за ЕНМ
1. ЕЦБ може, съгласно член 6, параграф 5, буква б) от Регламента за ЕНМ, да реши по всяко време посредством решение на ЕЦБ да упражнява пряко надзора над по-малко значимо поднадзорно лице или по-малко значима поднадзорна група, когато това е необходимо за осигуряване на последователното прилагане на високи надзорни стандарти.
2. Преди да приеме решението на ЕЦБ по параграф 1, ЕЦБ взема предвид, inter alia, следните фактори:
а)
дали по-малко значимото поднадзорно лице или по-малко значимата поднадзорна група се доближава до изпълнението на един от критериите, съдържащи се в член 6, параграф 4 от Регламента за ЕНМ или не;
б)
взаимосвързаността на по-малко значимото поднадзорно лице или по-малко значимата поднадзорна група с други кредитни институции;
в)
дали съответното по-малко значимо поднадзорно лице е дъщерно предприятие на поднадзорно лице, чието главно управление е в неучастваща държава членка или трета държава, и е установило едно или повече дъщерни предприятия, които също са кредитни институции, или един или повече клонове в участващи държави членки, от които един или повече са значими;
г)
факта, че указанията на ЕЦБ не са били следвани от НКО;
д)
факта, че НКО не е изпълнил актовете, посочени в алинея първа на член 4, параграф 3 от Регламента за ЕНМ;
е)
факта, че по-малко значимото поднадзорно лице е поискало или е получило непряко финансова помощ от ЕИФС или ЕМС.
Член 68
Процедура за изготвяне на решение на ЕЦБ по член 6, параграф 5, буква б) от Регламента за ЕНМ по искане на НКО
1. По искане на НКО ЕЦБ оценява дали е необходимо или не да упражнява пряк надзор в съответствие с Регламента за ЕНМ по отношение на по-малко значимо поднадзорно лице или по-малко значима поднадзорна група за осигуряване на последователното прилагане на високи надзорни стандарти.
2. Искането на НКО: а) посочва по-малко значимото поднадзорно лице или по-малко значимата поднадзорна група, по отношение на които НКО счита, че ЕЦБ следва да поеме пряк надзор, и б) излага защо е необходим надзор от ЕЦБ над по-малко значимото поднадзорно лице или по-малко значимата поднадзорна група за осигуряване на последователното прилагане на високи надзорни стандарти.
3. Искането на НКО се придружава от доклад, в който се посочват сведения за упражнявания до момента надзор и профила на риска на съответното по-малко значимо поднадзорно лице или по-малко значима поднадзорна група.
4. Ако не се съгласи с искането на НКО, ЕЦБ се консултира със съответния НКО преди окончателната си оценка дали е необходим надзор от ЕЦБ над по-малко значимото поднадзорно лице или по-малко значимата поднадзорна група за осигуряване на последователното прилагане на високи надзорни стандарти.
5. Ако реши, че такъв пряк надзор от ЕЦБ над по-малко значимото поднадзорно лице или по-малко значимата поднадзорна група е необходим за осигуряване на последователното прилагане на високи надзорни стандарти, ЕЦБ приема решение на ЕЦБ в съответствие с дял 2.
Член 69
Процедура за изготвяне на решения на ЕЦБ по член 6, параграф 5, буква б) от Регламента за ЕНМ по собствена инициатива на ЕЦБ
1. ЕЦБ може да поиска от НКО да представи доклад, в който се посочват сведения за упражнявания до момента надзор и профила на риска на по-малко значимо поднадзорно лице или по-малко значима поднадзорна група. ЕЦБ посочва датата, до която този доклад следва да ѝ бъде предоставен.
2. ЕЦБ се консултира с НКО преди окончателната си оценка дали е необходим надзор от ЕЦБ над по-малко значимото поднадзорно лице или по-малко значимата поднадзорна група за осигуряване на последователното прилагане на високи надзорни стандарти.
3. Ако заключи, че такъв пряк надзор от ЕЦБ над по-малко значимото поднадзорно лице или по-малко значимата поднадзорна група е необходим за осигуряване на последователното прилагане на високи надзорни стандарти, ЕЦБ приема решение на ЕЦБ в съответствие с дял 2.
ДЯЛ 9
ОСОБЕНИ ОБСТОЯТЕЛСТВА, КОИТО МОГАТ ДА ОБОСНОВАТ КЛАСИФИКАЦИЯТА НА ПОДНАДЗОРНО ЛИЦЕ КАТО ПО-МАЛКО ЗНАЧИМО, ВЪПРЕКИ ЧЕ КРИТЕРИИТЕ ЗА КЛАСИФИКАЦИЯ КАТО ЗНАЧИМО СА ИЗПЪЛНЕНИ
Член 70
Особени обстоятелства, водещи до класификацията на значимо поднадзорно лице като по-малко значимо
1. Особените обстоятелства, посочени в член 6, параграф 4, втора и пета алинеи от Регламента за ЕНМ (наричани по-долу „особените обстоятелства“), са налице, когато съществуват специфични и фактически обстоятелства, които правят класификацията на поднадзорно лице като значимо неподходяща, като се вземат предвид целите и принципите на Регламента за ЕНМ и по-специално необходимостта от осигуряване на последователното прилагане на високи надзорни стандарти.
2. Терминът „особени обстоятелства“ се тълкува стриктно.
Член 71
Оценка на съществуването на особени обстоятелства
1. Съществуването на особени обстоятелства, които обосновават класификацията на иначе значимо поднадзорно лице като по-малко значимо, се определя за всеки отделен случай и специално за съответното поднадзорно лице или поднадзорна група, а не за категории поднадзорни лица.
2. Прилага се съответно член 40.
3. Прилагат се съответно членове 44-46 и членове 48 и 49. ЕЦБ посочва в решение на ЕЦБ мотивите за своето заключение, че съществуват особени обстоятелства.
Член 72
Преглед
1. С помощта на съответните НКО ЕЦБ извършва преглед поне веднъж годишно дали продължават да съществуват особени обстоятелства по отношение на поднадзорно лице или поднадзорна група, които са класифицирани като по-малко значими поради особени обстоятелства.
2. Съответното поднадзорно лице представя информацията и документите, поискани от ЕЦБ за извършване на прегледа по параграф 1.
3. Ако счита, че вече не съществуват особени обстоятелства, ЕЦБ приема решение на ЕЦБ, чийто адресат е съответното поднадзорно лице, с което се определя, че същото е класифицирано като значимо и че вече не съществуват особени обстоятелства.
4. Прилага се съответно дял 2 на част IV.
ЧАСТ V
ОБЩИ ПРОЦЕДУРИ
ДЯЛ 1
СЪТРУДНИЧЕСТВО ВЪВ ВРЪЗКА СЪС ЗАЯВЛЕНИЕ ЗА ИЗДАВАНЕ НА ЛИЦЕНЗ ЗА ИЗВЪРШВАНЕ НА ДЕЙНОСТ НА КРЕДИТНА ИНСТИТУЦИЯ
Член 73
Уведомяване на ЕЦБ относно заявление за издаване на лиценз за извършване на дейност на кредитна институция
1. НКО, който получи заявление за издаване на лиценз за извършване на дейност на кредитна институция, която ще бъде установена в участваща държава членка, уведомява ЕЦБ за получаването на това заявление в срок до 15 работни дни.
2. НКО уведомява ЕЦБ и относно срока, в който решението по заявлението трябва да бъде прието и съобщено на заявителя съгласно съответното национално право.
3. Ако заявлението е непълно, НКО по собствена инициатива или по искане на ЕЦБ изисква от заявителя да предостави необходимата допълнителна информация. НКО изпраща получената допълнителна информация на ЕЦБ в срок до 15 работни дни след нейното получаване.
Член 74
Оценка на заявленията от НКО
НКО, до който е подадено заявление, оценява дали заявителят отговаря на всички условия за издаване на лиценз, установени в съответното национално право на държавата членка на НКО.
Член 75
Решения на НКО за отхвърляне на заявление
НКО отхвърлят заявленията, които не отговарят на условията за издаване на лиценз, установени в съответното национално право, и изпращат копие на решението си на ЕЦБ.
Член 76
Проекти на решения на НКО за издаване на лиценз за извършване на дейност на кредитна институция
1. След като се увери, че заявлението отговаря на всички условия за издаване на лиценз, установени в съответното национално право, НКО изготвя проект на решение, с което се предлага ЕЦБ да предостави лиценз на заявителя за извършване на дейност на кредитна институция (наричан по-долу „проекта на решение за издаване на лиценз“).
2. НКО осигурява, че проектът на решение за издаване на лиценз е съобщен на ЕЦБ и заявителя най-малко 20 работни дни преди края на максималния срок за оценка, предвиден от съответното национално право.
3. НКО може да предложи включване на препоръки, условия и/или ограничения в проекта на решение за издаване на лиценз в съответствие с националното право и правото на Съюза. В такива случаи НКО е отговорен за оценката на изпълнението на условията и/или ограниченията.
Член 77
Оценка на ЕЦБ на заявления и изслушване на заявители
1. ЕЦБ оценява заявлението въз основа на условията за издаване на лиценз, установени в съответното право на Съюза. Ако прецени, че условията не са изпълнени, ЕЦБ предоставя на заявителя възможността да изрази писмено становище относно фактите и възраженията, свързани с оценката, в съответствие с член 31.
2. Ако счете, че е необходима среща, както и в други обосновани случаи, ЕЦБ може да удължи максималния срок за приемане на решение по заявлението в съответствие с член 14, параграф 3 от Регламента за ЕНМ. Удължаването на срока се съобщава на заявителя в съответствие с член 35 от настоящия регламент.
Член 78
Решения на ЕЦБ по заявления
1. ЕЦБ приема решение въз основа на проект на решение за издаване на лиценз, получен от НКО, в срок до 10 работни дни, освен ако е прието решение за удължаване на максималния срок в съответствие с член 77, параграф 2. ЕЦБ може да потвърди проекта на решение за издаване на лиценз, като по този начин даде съгласие за издаването на лиценз, или да възрази срещу проекта на решение за издаване на лиценз.
2. ЕЦБ основава решението си на оценката си на заявлението, на проекта на решение за издаване на лиценз и на становището, представено от заявителя съгласно член 77.
3. В случай че ЕЦБ не приеме решение в срока, посочен в параграф 1, проектът на решение за издаване на лиценз, подготвен от НКО, се счита за приет.
4. ЕЦБ приема решение за издаване на лиценз, ако заявителят отговаря на всички условия за издаване на лиценз съгласно съответното право на Съюза и съответното национално право на държавата членка, в която е установен заявителят.
5. Решението за издаване на лиценз обхваща дейността на заявителя като кредитна институция, както е уредена в съответното национално право, без да се засягат допълнителните изисквания за издаване на лиценз съгласно съответното национално право за дейности, различни от дейността по публично привличане на влогове или други възстановими средства и предоставяне на кредити за своя собствена сметка.
Член 79
Процедура за прекратяването на действието на лиценза
Действието на лиценза се прекратява в случаите, посочени в член 18, буква а) от Директива 2013/36/ЕС, когато съответното национално право предвижда това. НКО уведомяват ЕЦБ за отделните случаи на прекратяване на действието на лиценз. В тези случаи ЕЦБ оповестява прекратяването на действието на лиценза в съответствие с приложимото национално право, след като информира съответния НКО и заинтересованото поднадзорно лице.
ДЯЛ 2
СЪТРУДНИЧЕСТВО ВЪВ ВРЪЗКА С ОТНЕМАНЕ НА ЛИЦЕНЗ
Член 80
Предложение на НКО за отнемане на лиценз
1. Ако счита, че лиценз на кредитна институция следва да бъде отнет изцяло или отчасти съгласно съответното право на Съюза или съответното национално право, включително отнемане по искане на кредитната институция, съответният НКО представя на ЕЦБ проект на решение, с което предлага отнемането на лиценза (наричан по-долу „проекта на решение за отнемане“), заедно с всички свързани придружителни документи.
2. НКО координира своите действия с националния орган, компетентен за преструктуриране на кредитни институции (наричан по-долу „националния орган за преструктуриране“), във връзка с всеки проект на решение за отнемане, който е относим към националния орган за преструктуриране.
Член 81
Оценка на ЕЦБ на проекта на решение за отнемане
1. ЕЦБ оценява своевременно проекта на решение за отнемане. По-специално, ЕЦБ взема предвид причините за неотложност, изложени от НКО.
2. Прилага се правото на изслушване, уредено в член 31.
Член 82
Оценка по собствена инициатива на ЕЦБ и консултация с НКО
1. Ако узнае обстоятелства, които могат да дадат основания за отнемането на лиценз, ЕЦБ оценява по собствена инициатива дали лицензът следва да бъде отнет съгласно съответното право на Съюза.
2. ЕЦБ може да се консултира със съответните НКО по всяко време. Ако възнамерява да отнеме лиценз, ЕЦБ се консултира с НКО на държавата членка, в която е установена кредитната институция, най-малко 25 работни дни преди датата, на която планира да приеме своето решение. В надлежно обосновани неотложни случаи срокът за консултацията може да бъде намален на пет работни дни.
3. Ако възнамерява да отнеме лиценз, ЕЦБ уведомява съответните НКО относно становищата, представени от кредитната институция. Прилага се правото на изслушване на кредитната институция, уредено в член 31.
4. ЕЦБ координира действията си с националния орган за преструктуриране във връзка с предложение за отнемане на лиценз в съответствие с член 14, параграф 5 от Регламента за ЕНМ. ЕЦБ уведомява НКО, незабавно след като се свърже с националния орган за преструктуриране.
Член 83
Решение на ЕЦБ за отнемането на лиценз
1. ЕЦБ приема решение за отнемане на лиценз своевременно. При това ЕЦБ може да приеме или да отхвърли съответния проект на решение за отнемане.
2. В процеса на приемане на своето решение ЕЦБ взема предвид всяко от следните: а) оценката си на обстоятелствата, обосноваващи отнемането; б) когато е приложимо, проекта на решение за отнемане на НКО; в) консултацията със съответния НКО и, когато НКО не е националният орган за преструктуриране, с националния орган за преструктуриране (наричани заедно с НКО „националните органи“); г) становищата, представени от кредитната институция по член 81, параграф 2 и член 82, параграф 3.
3. ЕЦБ също така взема решение в случаите, описани в член 84, ако съответният национален орган за преструктуриране не възразява срещу отнемането на лиценза или ако ЕЦБ определи, че националните органи не са предприели подходящи действия, необходими за запазване на финансовата стабилност.
Член 84
Процедура в случай на евентуални мерки за преструктуриране, които националните органи следва да предприемат
1. Ако националният орган за преструктуриране представи своето възражение срещу намерението на ЕЦБ да отнеме лиценз, ЕЦБ и националният орган за преструктуриране постигат съгласие относно срока, в който ЕЦБ няма да пристъпва към отнемане на лиценза. ЕЦБ уведомява НКО, незабавно след като се свърже с националния орган за преструктуриране с оглед постигането на това съгласие.
2. След изтичането на договорения срок ЕЦБ преценява дали възнамерява да пристъпи към отнемане на лиценза или да удължи договорения срок в съответствие с член 14, параграф 6 от Регламента за ЕНМ, като взема предвид постигнатия напредък. ЕЦБ се консултира със съответния НКО и с националния орган за преструктуриране, ако последният е различен от НКО. НКО уведомява ЕЦБ за мерките, предприети от тези органи, и за оценката му на последиците от отнемането.
3. Ако националният орган за преструктуриране не възразява срещу отнемането на лиценза или ако ЕЦБ определи, че националните органи не са предприели подходящи действия, необходими за запазване на финансовата стабилност, се прилага член 83.
ДЯЛ 3
СЪТРУДНИЧЕСТВО ВЪВ ВРЪЗКА С ПРИДОБИВАНЕ НА КВАЛИФИЦИРАНИ ДЯЛОВИ УЧАСТИЯ
Член 85
Уведомления до НКО за придобиване на квалифицирани дялови участия
1. НКО, който получи уведомление за намерение за придобиване на квалифицирано дялово участие в кредитна институция, установена в тази участваща държава членка, уведомява ЕЦБ за уведомлението не по-късно от пет работни дни след потвърждението за получаването му в съответствие с член 22, параграф 2 от Директива 2013/36/ЕС.
2. НКО уведомява ЕЦБ, ако трябва да спре срока за оценка поради искане за допълнителна информация. НКО изпраща тази допълнителна информация на ЕЦБ в срок до 5 работни дни след получаването ѝ от НКО.
3. НКО уведомява ЕЦБ и за датата, до която решението за противопоставяне или непротивопоставяне на придобиването на квалифицирано дялово участие трябва да бъде съобщено на заявителя съгласно съответното национално право.
Член 86
Оценка на евентуални придобивания
1. НКО, който е уведомен за намерение за придобиване на квалифицирано дялово участие в кредитна институция, оценява дали евентуалното придобиване отговаря на всички условия, установени в съответното право на Съюза и съответното национално право. След тази оценка НКО изготвя проект на решение за ЕЦБ за противопоставяне или непротивопоставяне на придобиването.
2. НКО представя на ЕЦБ проекта на решение за противопоставяне или непротивопоставяне на придобиването най-малко 15 работни дни преди изтичането на срока за оценка, определен от съответното право на Съюза.
Член 87
Решение на ЕЦБ относно придобиване
ЕЦБ решава дали да се противопостави или не на придобиването въз основа на оценката си на планираното придобиване и проекта на решение на НКО. Прилага се правото на изслушване, уредено в член 31.
ДЯЛ 4
УВЕДОМЯВАНЕ ЗА РЕШЕНИЯ ОТНОСНО ОБЩИ ПРОЦЕДУРИ
Член 88
Процедура за уведомяване за решения
1. ЕЦБ уведомява своевременно страните за следните решения в съответствие с член 35:
а)
решение на ЕЦБ за отнемане на лиценз на кредитна институция;
б)
решение на ЕЦБ относно придобиване на квалифицирано дялово участие в кредитна институция.
2. ЕЦБ уведомява своевременно съответния НКО за следните решения:
а)
решение на ЕЦБ относно заявление за издаване на лиценз на кредитна институция;
б)
решение на ЕЦБ за отнемане на лиценз на кредитна институция;
в)
решение на ЕЦБ относно придобиване на квалифицирано дялово участие в кредитна институция.
3. НКО уведомява заявителя на лиценз за следните решения:
а)
проект на решение за издаване на лиценз;
б)
решение на НКО за отхвърляне на заявление за издаване на лиценз, когато заявителят не отговаря на условията за издаване на лиценз, установени в съответното национално право;
в)
решение на ЕЦБ за възражение срещу проекта на решение за издаване на лиценз, посочен в буква а);
г)
решение на ЕЦБ за издаване на лиценз.
4. НКО уведомява съответния национален орган за преструктуриране относно решението на ЕЦБ за отнемане на лиценз на кредитна институция.
5. ЕЦБ уведомява Европейския банков орган (ЕБО) за всяко решение на ЕЦБ за издаване или отнемане на лиценз на кредитна институция, както и за всяко прекратяване на действието на лиценз. Заедно с това ЕЦБ посочва мотивите на решенията за отнемане на лиценз или за прекратяване на действието на лиценз.
ЧАСТ VI
ПРОЦЕДУРИ ЗА НАДЗОР НАД ЗНАЧИМИ ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА
ДЯЛ 1
НАДЗОР НАД ЗНАЧИМИ ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА И ПОДПОМАГАНЕ ОТ НКО
Член 89
Надзор над значими поднадзорни лица
ЕЦБ извършва пряк надзор над значими поднадзорни лица в съответствие с процедурите, посочени в част II, по-специално по отношение на задачите и съставянето на съвместни надзорни екипи.
Член 90
Роля на НКО при подпомагане на ЕЦБ
1. НКО подпомага ЕЦБ при изпълнението на задачите ѝ при условията, предвидени в Регламента за ЕНМ и настоящия регламент, и по-специално извършва следните дейности:
а)
представя проекти на решения на ЕЦБ по отношение на значими поднадзорни лица, установени в неговата участваща държава членка, в съответствие с член 91;
б)
подпомага ЕЦБ при изготвяне и прилагане на актове, свързани с изпълнението на задачите, възложени на ЕЦБ с Регламента за ЕНМ, включително подпомагане при дейности по проверка и текуща оценка на състоянието на определено значимо поднадзорно лице;
в)
подпомага ЕЦБ при привеждане в изпълнение на решенията ѝ, като използва при необходимост правомощията, посочени в член 9, параграф 1, трета алинея и член 11, параграф 2 от Регламента за ЕНМ.
2. При подпомагане на ЕЦБ НКО следва указанията на ЕЦБ по отношение на значимите поднадзорни лица.
Член 91
Проекти на решения, изготвяни от НКО за разглеждане от ЕЦБ
1. В съответствие с член 6, параграф 3 и член 6, параграф 7, буква б) от Регламента за ЕНМ ЕЦБ може да поиска от НКО да изготви проект на решение по отношение на упражняването на задачите, посочени в член 4 от Регламента за ЕНМ, за разглеждане от ЕЦБ.
В искането се посочва срокът за изпращане на проекта на решение на ЕЦБ.
2. НКО може също и по собствена инициатива да представи на ЕЦБ проект на решение по отношение на значимо поднадзорно лице за разглеждане от ЕЦБ чрез съвместния надзорен екип.
Член 92
Обмен на информация
ЕЦБ и НКО своевременно обменят информация относно значими поднадзорни лица, когато съществуват сериозни признаци, че не може да се разчита, че тези значими поднадзорни лица ще продължат да изпълняват задълженията си към кредиторите и по-специално, че не могат вече да осигуряват достатъчна степен на сигурност за активите, поверени им от вложителите, или че съществуват сериозни признаци за обстоятелства, които могат да доведат до констатацията, че съответната кредитна институция е неспособна да изплати депозитите съгласно посоченото в член 1, параграф 3, точка i) от Директива 94/19/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (15). ЕЦБ и НКО извършват това преди решение относно такава констатация.
ДЯЛ 2
СЪОТВЕТСТВИЕ С ИЗИСКВАНИЯТА ЗА НАДЕЖДНОСТ И ПРИГОДНОСТ НА ЛИЦАТА, ОТГОВАРЯЩИ ЗА УПРАВЛЕНИЕТО НА КРЕДИТНИ ИНСТИТУЦИИ
Член 93
Оценка на пригодността на членовете на ръководните органи на значими поднадзорни лица
1. За да се гарантира, че институциите разполагат с надеждна управленска организация, и без да се засяга съответното право на Съюза, съответното национално право и част V, значимото поднадзорно лице уведомява съответния НКО за всяка промяна на членовете на ръководните му органи и техните управленски и надзорни функции (наричани по-долу „ръководителите“) по смисъла на член 3, параграф 1, точка 7 и член 3, параграф 2 от Директива 2013/36/ЕС, включително подновяването на мандата на ръководителите. Съответният НКО уведомява ЕЦБ за всяка промяна своевременно, като я информира за срока, в който трябва да се приеме и съобщи решение съгласно съответното национално право.
2. За да оцени пригодността на ръководителите на значимите поднадзорни лица, ЕЦБ разполага с надзорните правомощия, които имат компетентните органи съгласно съответното право на Съюза и съответното национално право.
Член 94
Текущ преглед на пригодността на ръководителите
1. Значимото поднадзорно лице уведомява своевременно съответния НКО за всички нови факти, които могат да засегнат първоначалната оценка на пригодността или други обстоятелства, които биха могли да повлияят на пригодността на ръководител, веднага щом поднадзорното лице или съответният ръководител узнае за тези факти или обстоятелства. Съответният НКО уведомява своевременно ЕЦБ за тези нови факти или обстоятелства.
2. ЕЦБ може да инициира ново оценяване въз основа на новите факти или обстоятелства, посочени в параграф 1, или ако ЕЦБ узнае за нови факти, които могат да засегнат първоначалната оценка на съответния ръководител, или за други обстоятелства, които биха могли да повлияят на пригодността на ръководител. ЕЦБ взема решение относно подходящото действие съгласно съответното право на Съюза и съответното национално право и уведомява своевременно съответния НКО за това действие.
ДЯЛ 3
ДРУГИ ПРОЦЕДУРИ, ПРИЛАГАНИ ОТ ЗНАЧИМИ ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА
Член 95
Искания, уведомления или заявления от значими поднадзорни лица
1. Без да се засягат специалните процедури, уредени подробно в част V, и текущото му взаимодействие с неговия НКО, значимото поднадзорно лице отправя до ЕЦБ всичките си искания, уведомления или заявления, които се отнасят се до изпълнението на задачите, възложени на ЕЦБ.
2. ЕЦБ предоставя на разположение на съответния НКО тези искания, уведомления или заявления и може да поиска от НКО да изготви проект на решение в съответствие с член 91.
3. В случай на съществени изменения в сравнение с лиценза, предоставен по първоначалното искане, уведомление или заявление, значимото поднадзорно лице отправя ново искане, уведомление или заявление до ЕЦБ в съответствие с процедурата, посочена в параграф 1.
ЧАСТ VII
ПРОЦЕДУРИ ЗА НАДЗОР НАД ПО-МАЛКО ЗНАЧИМИ ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА
ДЯЛ 1
УВЕДОМЯВАНЕ НА ЕЦБ ОТ НКО ОТНОСНО СЪЩЕСТВЕНИ НАДЗОРНИ ПРОЦЕДУРИ НА НКО И ПРОЕКТИ НА СЪЩЕСТВЕНИ НАДЗОРНИ РЕШЕНИЯ
Член 96
Влошаване на финансовото състояние на по-малко значимо поднадзорно лице
Без да се засяга прилагането на член 62, НКО уведомява ЕЦБ, в случай че състоянието на по-малко значимо поднадзорно лице се влошава бързо и значително, особено ако това влошаване би могло да доведе до искане за пряка или непряка финансова помощ от ЕМС.
Член 97
Уведомяване на ЕЦБ от НКО относно съществени надзорни процедури на НКО
1. За да се даде възможност на ЕЦБ да упражнява надзор над функционирането на системата съгласно установеното в член 6, параграф 5, буква в) от Регламента за ЕНМ, НКО предоставя на ЕЦБ информацията, отнасяща се до съществени надзорни процедури на НКО, засягащи по-малко значими поднадзорни лица. ЕЦБ определя общи критерии, по-специално като взема предвид състоянието по отношение на риска и потенциалното влияние върху националната финансова система на съответното по-малко значимо поднадзорно лице, за определянето на това каква информация за кои по-малко значими поднадзорни лица се съобщава. Информацията се предоставя от НКО предварително или в надлежно обосновани неотложни случаи - едновременно с откриване на процедурата.
2. Съществените надзорни процедури на НКО, посочени в параграф 1, обхващат:
а)
отстраняването на членове на управителните съвети на по-малко значимите поднадзорни лица и назначаването на квестори, които да поемат ръководството на по-малко значимите поднадзорни лица; и
б)
процедурите, които имат значително влияние върху по-малко значимото поднадзорно лице.
3. В допълнение на изискванията за информация, установени от ЕЦБ в съответствие с настоящия член, ЕЦБ може по всяко време да поиска от НКО информация относно изпълнението на задачите, които те осъществяват по отношение на по-малко значими поднадзорни лица.
4. В допълнение на изискванията за информация, установени от ЕЦБ в съответствие с настоящия член, НКО уведомяват по собствена инициатива ЕЦБ за всяка друга надзорна процедура на НКО, която:
а)
те считат за съществена; или
б)
която може да засегне отрицателно репутацията на ЕНМ.
5. Ако ЕЦБ поиска от НКО да подложи на допълнителна оценка конкретни аспекти на съществена надзорна процедура на НКО, в искането се посочва за кои аспекти се отнася. ЕЦБ и НКО осигуряват съответно, че другата страна разполага с достатъчно време, за да даде възможност процедурата и ЕНМ като цяло да функционират ефективно.
Член 98
Уведомяване на ЕЦБ от НКО относно проекти на съществени надзорни решения
1. За да се даде възможност на ЕЦБ да упражнява надзор над функционирането на системата съгласно установеното в член 6, параграф 5, буква в) от Регламента за ЕНМ, НКО изпраща на ЕЦБ проекти на надзорни решения, които отговарят на критериите, установени в параграфи 2 и 3, когато проектът на решение засяга по-малко значимите поднадзорни лица, за които ЕЦБ счита, че въз основа на общите критерии, определени от ЕЦБ във връзка с тяхното състояние по отношение на риска и потенциалното влияние върху националната финансова система, информацията трябва да ѝ бъде съобщена.
2. При спазване на параграф 1 проектите на надзорни решения се изпращат на ЕЦБ, преди да бъдат адресирани до по-малко значими поднадзорни лица, ако тези решения:
а)
се отнасят до отстраняването на членове на управителните съвети на по-малко значимите поднадзорни лица и назначаването на квестори; или
б)
имат значително влияние върху по-малко значимото поднадзорно лице.
3. В допълнение на изискванията за информация, установени в параграфи 1 и 2, НКО предават на ЕЦБ всички други проекти на надзорни решения:
а)
по които се иска становище на ЕЦБ; или
б)
които могат да засегнат отрицателно репутацията на ЕНМ.
4. НКО изпращат на ЕЦБ проекти на решения, които отговарят на критериите, установени в параграфи 1, 2 и 3, и които поради това се считат за проекти на съществени надзорни решения, най-малко 10 дни преди планираната дата на приемане на решението. ЕЦБ изразява становище по проекта на решението в разумен срок преди планираното приемане на решението. В неотложни случаи съответният НКО определя разумен срок за изпращането на ЕЦБ на проект на решение, което отговаря на критериите, установени в параграфи 1, 2 и 3.
ДЯЛ 2
ПОСЛЕДВАЩО ДОКЛАДВАНЕ ОТ НКО НА ЕЦБ ПО ОТНОШЕНИЕ НА ПО-МАЛКО ЗНАЧИМИ ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА
Член 99
Общо задължение на НКО да докладват на ЕЦБ
1. За да се даде възможност на ЕЦБ да упражнява надзор над функционирането на ЕНМ съгласно член 6, параграф 5, буква в) от Регламента за ЕНМ и без да се засяга глава 1, ЕЦБ може да изиска от НКО да докладват редовно на ЕЦБ относно мерките, които са предприели, и относно изпълнението на задачите, които трябва да осъществяват в съответствие с член 6, параграф 6 от Регламента за ЕНМ. ЕЦБ уведомява НКО ежегодно относно категориите по-малко значими поднадзорни лица и естеството на изискуемата информация.
2. Изискванията, установени в съответствие с параграф 1, не засягат правото на ЕЦБ да използва посочените в членове 10-13 от Регламента за ЕНМ правомощия по отношение на по-малко значими поднадзорни лица.
Член 100
Периодичност и обхват на отчетите, представяни от НКО на ЕЦБ
НКО представят на ЕЦБ годишен доклад относно по-малко значими поднадзорни лица, по-малко значими поднадзорни групи или категории по-малко значими поднадзорни лица в съответствие с изискванията на ЕЦБ.
ЧАСТ VIII
СЪТРУДНИЧЕСТВО МЕЖДУ ЕЦБ, НКО И ОНРО ВЪВ ВРЪЗКА С МАКРОПРУДЕНЦИАЛНИ ЗАДАЧИ И ИНСТРУМЕНТИ
ДЯЛ 1
ОПРЕДЕЛЕНИЕ НА МАКРОПРУДЕНЦИАЛНИ ИНСТРУМЕНТИ
Член 101
Общи разпоредби
1. За целите на настоящата част макропруденциални инструменти са следните инструменти:
а)
капиталовите буфери по смисъла на членове 130-142 от Директива 2013/36/ЕС;
б)
мерките за лицензирани на национално равнище кредитни институции или подгрупа от такива кредитни институции съгласно член 458 от Регламент (ЕС) № 575/2013;
в)
други мерки, които се приемат от ОНРО или НКО и които имат за цел справяне със системни или макропруденциални рискове, уредени в и при спазване на процедурите, установени в Регламент (ЕС) № 575/2013 и Директива 2013/36/ЕС, в случаите, които са изрично посочени в приложимото право на Съюза.
2. Макропруденциалните процедури, посочени в член 5, параграфи 1 и 2 от Регламента за ЕНМ, не съставляват надзорни процедури на ЕЦБ или НКО по смисъла на настоящия регламент, без да се засяга член 22 от Регламента за ЕНМ по отношение на решенията, чийто адресати са отделни поднадзорни лица.
Член 102
Прилагане на макропруденциални инструменти от ЕЦБ
ЕЦБ прилага посочените в член 101 макропруденциални инструменти в съответствие с настоящия регламент, както и с член 5, параграф 2 и член 9, параграф 2 от Регламента за ЕНМ, а в случай че макропруденциалните инструменти са уредени в директива - при спазване на условията за транспониране на тази директива в националното право. Ако ОНРО не определи ниво на буфера, това не възпрепятства ЕЦБ да определи изискване за буфер в съответствие с настоящия регламент и член 5, параграф 2 от Регламента за ЕНМ.
ДЯЛ 2
ПРОЦЕДУРНИ РАЗПОРЕДБИ ЗА ИЗПОЛЗВАНЕ НА МАКРОПРУДЕНЦИАЛНИ ИНСТРУМЕНТИ
Член 103
Списък на НКО и ОНРО, отговорни за макропруденциални инструменти
ЕЦБ събира от НКО и ОНРО на участващите държави членки информация относно това кои са органите, определени за съответните макропруденциални инструменти, посочени в член 101, и макропруденциалните инструменти, които могат да използват тези органи.
Член 104
Обмен на информация и сътрудничество във връзка с използването на макропруденциални инструменти от НКО или ОНРО
1. Съгласно член 5, параграф 1 от Регламента за ЕНМ, когато възнамерява да приложи такива инструменти, съответният НКО или ОНРО уведомява ЕЦБ за намерението си десет работни дни, преди да бъде взето подобно решение. Независимо от това, ако възнамерява да използва макропруденциален инструмент, НКО или ОНРО уведомява ЕЦБ колкото е възможно по-рано за идентифицирания от него макропруденциален или системен риск за финансовата система и когато е възможно - за подробностите за планирания инструмент. Тази информация включва, доколкото е възможно, спецификите на планираната мярка, включително планираната дата на прилагане.
2. Уведомлението за намерението се предоставя от НКО или ОНРО на ЕЦБ.
3. Ако възрази на планираната мярка на НКО или ОНРО, ЕЦБ представя мотивите си за това в срок до пет работни дни след датата на получаване на уведомлението за намерението. Възражението е писмено и съдържа мотивите за възражението. НКО или ОНРО разглежда обстойно мотивите на ЕЦБ, преди да пристъпи към вземане на съответното решение.
Член 105
Обмен на информация и сътрудничество във връзка с използването на макропруденциални инструменти от ЕЦБ
1. В съответствие с член 5, параграф 2 от Регламента за ЕНМ, когато ЕЦБ възнамерява по собствена инициатива или въз основа на предложение на НКО или ОНРО да приложи по-високи изисквания за капиталови буфери или по-строги мерки, целящи справяне със системни или макропруденциални рискове, ЕЦБ си сътрудничи тясно с ОНРО в съответните държави членки и по-специално съобщава намерението си на ОНРО или НКО 10 работни дни преди приемането на такова решение. Независимо от това, ако възнамерява да приложи по-високи изисквания за капиталови буфери или по-строги мерки, целящи справяне със системни или макропруденциални рискове на равнището на кредитни институции при условията на процедурите, посочени в Регламент (ЕС) № 575/2013 и Директива 2013/36/ЕС, в случаите, които са изрично упоменати в правото на Съюза, ЕЦБ уведомява съответния НКО или ОНРО колкото е възможно по-рано за идентифицирания от ЕЦБ макропруденциален или системен риск за финансовата система и когато е възможно - за подробностите за планирания инструмент. Тази информация включва във възможно най-голяма степен спецификите на планираната мярка, включително планираната дата на прилагане.
2. Ако някой от съответните НКО или ОНРО възрази на планираната мярка на ЕЦБ, той представя своите мотиви пред ЕЦБ в срок до пет работни дни след датата на получаване на уведомлението на ЕЦБ за намерението. Възражението е писмено и съдържа мотивите за възражението. ЕЦБ разглежда обстойно мотивите, преди да пристъпи към вземане на съответното решение.
ЧАСТ IX
ПРОЦЕДУРИ ЗА ТЯСНО СЪТРУДНИЧЕСТВО
ДЯЛ 1
ОБЩИ ПРИНЦИПИ И РАЗПОРЕДБИ
Член 106
Процедура за установяването на тясно сътрудничество
ЕЦБ оценява искания от държави членки извън еврозоната за установяването на тясно сътрудничество в съответствие с процедурата, уредена в Решение ЕЦБ/2014/5 (16).
Член 107
Принципи, които се прилагат, когато е установено тясно сътрудничество
1. От датата, на която се прилага решение на ЕЦБ по член 7, параграф 2 от Регламента за ЕНМ за установяване на тясно сътрудничество между ЕЦБ и НКО от държава членка извън еврозоната, и до прекратяването или спирането на това тясно сътрудничество ЕЦБ изпълнява задачите, посочени в член 4, параграфи 1 и 2 и член 5 от Регламента за ЕНМ, по отношение на поднадзорни лица и групи, установени в съответната участваща държава членка в тясно сътрудничество, в съответствие с член 6 от Регламента за ЕНМ.
2. Ако е установено тясно сътрудничество съгласно член 7, параграф 2 от Регламента за ЕНМ, ЕЦБ и НКО в тясно сътрудничество се намират по отношение на значими поднадзорни лица и групи и по-малко значими поднадзорни лица и групи, установени в участващата държава членка в тясно сътрудничество, в сходно положение със значими поднадзорни лица и групи и по-малко значими поднадзорни лица и групи, установени в държава членка от еврозоната, като се взема предвид това, че ЕЦБ няма пряко приложими правомощия над значими поднадзорни лица и групи и по-малко значими поднадзорни лица и групи, установени в участващата държава членка в тясно сътрудничество.
3. В съответствие с член 6 от Регламента за ЕНМ, ЕЦБ може да издава на НКО в тясно сътрудничество указания по отношение на значими поднадзорни лица и групи и само общи указания по отношение на по-малко значими поднадзорни лица и групи.
4. Тясното сътрудничество се преустановява на датата, на която е отменена дерогацията по член 139 от ДФЕС по отношение на участваща държава членка в тясно сътрудничество в съответствие с член 140, параграф 2 от ДФЕС, като разпоредбите на настоящата част престават да прилагат.
Член 108
Правни инструменти, отнасящи се до надзора във връзка с тясното сътрудничество
1. По отношение на задачите, посочени в член 4, параграфи 1 и 2 и член 5 от Регламента за ЕНМ, ЕЦБ може да дава указания, да отправя искания или да издава насоки.
2. Ако счита, че във връзка със задачите, посочени в член 4, параграфи 1 и 2 от Регламента за ЕНМ, следва да бъде приета определена мярка от НКО в тясно сътрудничество по отношение на поднадзорно лице или група, ЕЦБ отправя до този НКО:
а)
по отношение на значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група - общо или конкретно указание, искане или насоки, изискващи издаване на надзорно решение по отношение на това значимо поднадзорно лице или тази значима поднадзорна група в участващата държава членка в тясно сътрудничество; или
б)
по отношение на по-малко значимо поднадзорно лице или по-малко значима поднадзорна група - общо указание или насоки.
3. Ако счита, че във връзка със задачите, посочени в член 5 от Регламента за ЕНМ, следва да бъде приета определена мярка от НКО или ОНРО в тясно сътрудничество, ЕЦБ може да отправи до този НКО или ОНРО общо или конкретно указание, искане или насоки, изискващи прилагането на по-високи изисквания за капиталови буфери или на по-строги мерки, целящи справяне със системни или макропруденциални рискове.
4. ЕЦБ посочва в указанието, искането или насоките съответен срок за приемане на мярката от НКО в тясно сътрудничество, който е най-малко 48 часа, освен ако е необходимо по-ранно приемане за предотвратяване на непоправими вреди. При определяне на срока ЕЦБ взема предвид административното и процесуалното право, което трябва да спазва съответният НКО в тясно сътрудничество.
5. НКО в тясно сътрудничество предприема всички необходими мерки за изпълнение на указанията, исканията или насоките на ЕЦБ и уведомява своевременно ЕЦБ за предприетите от него мерки.
ДЯЛ 2
ТЯСНО СЪТРУДНИЧЕСТВО ПО ОТНОШЕНИЕ НА ЧАСТИ III, IV, V, VIII, X И XI
Член 109
Езиков режим при режима на тясно сътрудничество
Правилата, посочени в член 23, се прилагат mutatis mutandis по отношение на НКО в тясно сътрудничество.
Член 110
Оценка на значимостта на кредитни институции при режима на тясно сътрудничество
1. Разпоредбите на част IV относно определянето на статута на поднадзорни лица или поднадзорни групи като значими или по-малко значими се прилагат mutatis mutandis по отношение на поднадзорни лица и поднадзорни групи в участващи държави членки в тясно сътрудничество в съответствие с разпоредбите на настоящия член.
2. НКО в тясно сътрудничество гарантира, че уредените в част IV процедури могат да се прилагат по отношение на поднадзорни лица и поднадзорни групи, установени в неговата държава членка.
3. При обстоятелства, при които част IV предвижда, че адресат на решение на ЕЦБ е поднадзорно лице или поднадзорна група, вместо да адресира решение до поднадзорното лице или поднадзорната група, ЕЦБ издава указния до НКО в тясно сътрудничество, а НКО адресира решение до поднадзорното лице или поднадзорната група в съответствие с тези указния.
Член 111
Общи процедури при режима на тясно сътрудничество
1. Разпоредбите на част V относно общите процедури се прилагат mutatis mutandis по отношение на поднадзорни лица и поднадзорни групи в участващите държави членки в тясно сътрудничество при спазване на разпоредбите на настоящия член.
2. НКО в тясно сътрудничество гарантира, че уредените в част V процедури могат да се прилагат по отношение на поднадзорни лица, установени в неговата държава членка. По-специално, НКО в тясно сътрудничество гарантира, че ЕЦБ получава информацията и документацията, които са необходими за изпълнение на задачите, които са ѝ възложени от Регламента за ЕНМ.
3. При обстоятелства, при които част V предвижда, че адресат на решение на ЕЦБ е поднадзорно лице или поднадзорна група, вместо да адресира решение до поднадзорното лице или поднадзорната група, ЕЦБ издава указния до НКО в тясно сътрудничество, а НКО адресира решение до поднадзорното лице или поднадзорната група в съответствие с тези указния.
4. При обстоятелства, при които част V предвижда съответният НКО да изготви проект на решение, НКО в тясно сътрудничество представя проект на решение на ЕЦБ и иска указания.
Член 112
Макропруденциални инструменти при режима на тясно сътрудничество
Разпоредбите на част VIII относно сътрудничеството между ЕЦБ, НКО и ОНРО по отношение на макропруденциалните задачи и инструменти се прилагат mutatis mutandis по отношение на поднадзорни лица и поднадзорни групи в участващи държави членки в тясно сътрудничество.
Член 113
Административни санкции при режима на тясно сътрудничество
1. Разпоредбите на част X относно административните санкции се прилагат mutatis mutandis по отношение на поднадзорни лица и поднадзорни групи в участващи държави членки в тясно сътрудничество.
2. При обстоятелства, при които член 18 от Регламента за ЕНМ във връзка с част X от настоящия регламент предвижда, че адресат на решение на ЕЦБ е поднадзорно лице или поднадзорна група, вместо да адресира решение до поднадзорното лице или поднадзорната група, ЕЦБ издава указния до НКО в тясно сътрудничество, а НКО адресира решение до поднадзорното лице или поднадзорната група в съответствие с тези указния.
3. В случаи, когато член 18 от Регламента за ЕНМ или част X от настоящия регламент предвиждат съответният НКО да адресира решение до значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група, НКО в тясно сътрудничество инициира производство с оглед предприемане на действие, за да се гарантира, че подходящите административни санкции се налагат само по указания на ЕЦБ. НКО в тясно сътрудничество уведомява ЕЦБ когато е прието решение.
Член 114
Правомощия за провеждане на разследвания по членове 10-13 от Регламента за ЕНМ при режима на тясно сътрудничество
1. Разпоредбите на част XI, които се отнасят до сътрудничеството във връзка с членове 10-13 от Регламента за ЕНМ, се прилагат mutatis mutandis по отношение на поднадзорни лица и поднадзорни групи в участващи държави членки в тясно сътрудничество.
2. НКО в тясно сътрудничество упражнява правомощията за провеждане на разследвания по членове 10-13 от Регламента за ЕНМ в съответствие с указанията на ЕЦБ.
3. НКО в тясно сътрудничество предоставя на ЕЦБ констатациите в резултат на упражняването на правомощията за провеждане на разследвания по членове 10-13 от Регламента за ЕНМ.
4. НКО в тясно сътрудничество гарантира, че определените служители на ЕЦБ могат да участват като наблюдатели в разследванията по членове 10-13 от Регламента за ЕНМ.
ДЯЛ 3
ТЯСНО СЪТРУДНИЧЕСТВО ПО ОТНОШЕНИЕ НА ЗНАЧИМИ ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА
Член 115
Надзор над значими поднадзорни лица в участваща държава членка в тясно сътрудничество
1. Части II и VI се прилагат mutatis mutandis по отношение на значими поднадзорни лица и значими поднадзорни групи, установени в участваща държава членка в тясно сътрудничество, в съответствие с разпоредбите на настоящия член.
2. НКО в тясно сътрудничество гарантира, че ЕЦБ получава цялата информация и доклади от и по отношение на значими поднадзорни лица и значими поднадзорни групи, които самият НКО в тясно сътрудничество получава и които са необходими за изпълнение на задачите, възложени на ЕЦБ с Регламента за ЕНМ.
3. За надзора над всяко значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група, установени в участваща държава членка в тясно сътрудничество, се създава съвместен надзорен екип. Членовете на съвместния надзорен екип се назначават в съответствие с член 4. НКО в тясно сътрудничество назначава подкоординатора от НКО, който да действа пряко по отношение на значимото поднадзорно лице или значимата поднадзорна група в съответствие с указанията на координатора на СНЕ.
4. НКО в тясно сътрудничество гарантира, че определените служители на ЕЦБ са поканени да участват в проверките на място, извършвани по отношение на значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група. ЕЦБ може да определя броя на служителите на ЕЦБ, които ще участват като наблюдатели.
5. В случаите на надзор на консолидирана основа и колегии от надзорни органи, при наличие на обстоятелства, при които предприятие майка е установено в държава членка от еврозоната или в участваща държава членка извън еврозоната, ЕЦБ като компетентен орган е консолидиращ надзорен орган и председател на колегията от надзорни органи. ЕЦБ приканва съответния НКО в тясно сътрудничество да назначи служител на НКО като наблюдател. ЕЦБ може да действа, като дава указания на съответния НКО в тясно сътрудничество.
Член 116
Решения по отношение на значими поднадзорни лица и значими поднадзорни групи
1. Без да се засягат правомощията на НКО във връзка със задачи, които не са възложени на ЕЦБ с Регламента за ЕНМ, НКО в тясно сътрудничество приема решения по отношение на значими поднадзорни лица и значими поднадзорни групи в своята държава членка само по указания на ЕЦБ. НКО в тясно сътрудничество може също така да иска указания от ЕЦБ.
2. НКО в тясно сътрудничество незабавно предоставя на разположение на ЕЦБ всяко решение по отношение на значимо поднадзорно лице или значима поднадзорна група.
3. НКО в тясно сътрудничество уведомява ЕЦБ относно: а) решения, които приема съгласно своите правомощия по отношение на задачи, които не са възложени на ЕЦБ с Регламента за ЕНМ; и б) решения, които приема съгласно указанията на ЕЦБ в съответствие с предвиденото в настоящата част.
ДЯЛ 4
ТЯСНО СЪТРУДНИЧЕСТВО ПО ОТНОШЕНИЕ НА ПО-МАЛКО ЗНАЧИМИ ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА И ПО-МАЛКО ЗНАЧИМИ ПОДНАДЗОРНИ ГРУПИ
Член 117
Надзор над по-малко значими поднадзорни лица и по-малко значими поднадзорни групи
1. Част VII се прилага mutatis mutandis по отношение на по-малко значими поднадзорни лица и по-малко значими поднадзорни групи в участващи държави членки в тясно сътрудничество в съответствие със следните разпоредби.
2. С цел осигуряване последователност на резултатите от надзора в рамките на ЕНМ, ЕЦБ може да издава общи указания и насоки и да отправя искания до НКО в тясно сътрудничество, с които го задължава да приеме надзорно решение по отношение на по-малко значими поднадзорни лица или по-малко значими поднадзорни групи, установени в участващата държава членка в тясно сътрудничество. Тези общи указания, насоки или искания могат да се отнасят до групи или категории кредитни институции.
3. ЕЦБ може също така да отправи до НКО в тясно сътрудничество искане за допълнителна оценка на аспекти на съществена надзорна процедура на НКО съгласно предвиденото в член 6, параграф 7, буква в), точка ii) от Регламента за ЕНМ.
ДЯЛ 5
ПРОЦЕДУРА В СЛУЧАЙ НА НЕСЪГЛАСИЕ НА УЧАСТВАЩА ДЪРЖАВА ЧЛЕНКА В ТЯСНО СЪТРУДНИЧЕСТВО
Член 118
Процедура в случай на несъгласие с проект на решение на Надзорния съвет съгласно член 7, параграф 8 от Регламента за ЕНМ
1. ЕЦБ уведомява НКО в тясно сътрудничество за цялостния проект на решение на Надзорния съвет по отношение на поднадзорно лице или поднадзорна група, намиращи се в участваща държава членка в тясно сътрудничество, при спазване на изискванията за поверителност съгласно правото на Съюза.
2. Ако не е съгласен с цялостния проект на решение на Надзорния съвет, НКО в тясно сътрудничество уведомява писмено Управителния съвет за мотивите за своето несъгласие в срок до пет работни дни от получаване на цялостния проект на решение.
3. Управителният съвет взема решение по въпроса в срок до пет работни дни от получаване на такова уведомление, като взема изцяло предвид посочените мотиви за несъгласието, и предоставя на НКО в тясно сътрудничество писмени мотиви за решението си.
4. Участваща държава членка в тясно сътрудничество може да поиска ЕЦБ да прекрати нейното тясно сътрудничество с незабавно действие, след което няма да бъде обвързана от взетите впоследствие решения на Управителния съвет.
Член 119
Процедура в случай на несъгласие с възражение на Управителния съвет срещу проект на решение на Надзорния съвет съгласно член 7, параграф 7 от Регламента за ЕНМ
1. ЕЦБ уведомява НКО в тясно сътрудничество за всяко възражение на Управителния съвет срещу цялостен проект на решение на Надзорния съвет.
2. Ако не е съгласен с възражението на Управителния съвет срещу цялостния проект на решение на Надзорния съвет, НКО в тясно сътрудничество уведомява ЕЦБ за мотивите за несъгласието си в срок до пет работни дни от получаване на възражението на Управителния съвет.
3. Управителният съвет дава писменото си становище относно мотивираното несъгласие, изразено от НКО в тясно сътрудничество, в срок до 30 дни от получаване на мотивираното несъгласие, като потвърждава или оттегля възражението си, посочвайки мотивите си за това. ЕЦБ уведомява НКО в тясно сътрудничество за това.
4. Ако Управителният съвет потвърди възражението си, НКО в тясно сътрудничество може в срок до пет дни от уведомяването, че Управителният съвет е потвърдил възражението си, да уведоми ЕЦБ, че няма да бъде обвързан от решения, приети след изменение на първоначалния цялостен проект на решение, срещу който възразява Управителният съвет.
В такъв случай ЕЦБ разглежда възможността за спиране или прекратяване на тясното сътрудничество с НКО в тясно сътрудничество, като надлежно взема предвид съображението за ефективност на надзора, и взема съответното решение. ЕЦБ взема предвид по-специално факторите, посочени в член 7, параграф 7 от Регламента за ЕНМ.
ЧАСТ X
АДМИНИСТРАТИВНИ САНКЦИИ
ДЯЛ 1
ОПРЕДЕЛЕНИЯ И ОТНОШЕНИЕ КЪМ РЕГЛАМЕНТ (ЕО) № 2532/98 НА СЪВЕТА (17)
Член 120
Определение на административни санкции
За целите на настоящата част „административни санкции“ са:
а)
административни имуществени санкции, уредени и налагани съгласно член 18, параграф 1 от Регламента за ЕНМ;
б)
глоби и периодични парични санкции, уредени в член 2 от Регламент (ЕО) № 2532/98 и наложени съгласно член 18, параграф 7 от Регламента за ЕНМ.
Член 121
Отношение към Регламент (ЕО) № 2532/98
1. За целите на процедурите, уредени в член 18, параграф 1 от Регламента за ЕНМ, се прилагат съдържащите се в настоящия регламент процесуални правила в съответствие с член 18, параграф 4 от Регламента за ЕНМ.
2. За целите на процедурите, уредени в член 18, параграф 7 от Регламента за ЕНМ, съдържащите се в настоящия регламент процесуални правила допълват правилата, установени в Регламент (ЕО) № 2532/98, и се прилагат в съответствие с членове 25 и 26 от Регламента за ЕНМ.
Член 122
Правомощия на ЕЦБ да налага административни санкции съгласно член 18, параграф 7 от Регламента за ЕНМ
ЕЦБ налага административни санкции, определени в член 120, буква б), ако е налице неизпълнение на задължения съгласно регламенти или решения на ЕЦБ, по отношение на:
а)
значими поднадзорни лица; или
б)
по-малко значими поднадзорни лица, когато съответните регламенти или решения на ЕЦБ налагат задължения на по-малко значими поднадзорни лица по отношение на ЕЦБ.
ДЯЛ 2
ПРОЦЕСУАЛНИ ПРАВИЛА ЗА НАЛАГАНЕТО НА АДМИНИСТРАТИВНИ САНКЦИИ, РАЗЛИЧНИ ОТ ПЕРИОДИЧНИ ПАРИЧНИ САНКЦИИ, НА ПОДНАДЗОРНИ ЛИЦА В ДЪРЖАВИ ЧЛЕНКИ ОТ ЕВРОЗОНАТА
Член 123
Създаване на независимо звено за разследване
1. ЕЦБ създава вътрешно независимо звено за разследване (наричано по-долу „звеното за разследване“), което се състои от разследващи служители, определени от ЕЦБ.
2. Разследващите служители не могат да участват и не трябва да са участвали в продължение на две години преди заемането на длъжността на разследващ служител в прекия или непряк надзор или лицензиране на съответното поднадзорно лице.
3. Разследващите служители изпълняват разследващите си функции, независимо от Надзорния съвет и Управителния съвет, и не участват в разискванията на Надзорния съвет и Управителния съвет.
Член 124
Отнасяне на предполагаеми нарушения до звеното за разследване
ЕЦБ отнася случая до звеното за разследване, когато при изпълнение на задачите си съгласно Регламента за ЕНМ счете, че съществува основание да подозира, че едно или повече нарушения:
а)
съгласно съответното пряко приложимо право на Съюза, както е посочено в член 18, параграф 1 от Регламента за ЕНМ, се извършват или са извършени от значимо поднадзорно лице, чието главно управление е в държава членка от еврозоната; или
б)
на регламент или решение на ЕЦБ, както е посочено в член 18, параграф 7 от Регламента за ЕНМ, се извършват или са извършени от поднадзорно лице, чието главно управление е в държава членка от еврозоната.
Член 125
Правомощия на звеното за разследване
1. За целите на разследването на предполагаеми нарушения съгласно посоченото в член 124 звеното за разследване може да упражнява правомощията, предоставени на ЕЦБ съгласно Регламента за ЕНМ.
2. Когато е отправено искане до съответното поднадзорно лице в съответствие с правомощията, предоставени на ЕЦБ съгласно Регламента за ЕНМ във връзка с разследване, звеното за разследване посочва предмета и целта на разследването.
3. При изпълнение на задачите си звеното за разследване има достъп до всички документи и информация, събрани от ЕЦБ и, когато е приложимо, от съответните НКО в хода на надзорните им дейности.
Член 126
Процесуални права
1. При завършване на разследване и преди изготвяне и представяне пред Надзорния съвет на предложение за цялостен проект на решение, звеното за разследване уведомява писмено съответното поднадзорно лице относно констатациите от извършеното разследване и относно повдигнатите срещу тях възражения.
2. В посоченото в параграф 1 уведомление звеното за разследване информира съответното поднадзорно лице относно правото му да представи писмено становище пред звеното за разследване относно фактическите резултати и повдигнатите срещу лицето възражения, посочени в уведомлението, включително отделните разпоредби, които се предполага, че са нарушени, като определя разумен срок за получаване на такова становище. ЕЦБ не е длъжна да взема предвид писмени становища, получени след изтичането на определения от звеното за разследване срок.
3. Звеното за разследване може също така след уведомление в съответствие с параграф 1 да покани съответното поднадзорно лице да присъства на устно изслушване. Страните, обект на разследване, могат да бъдат представлявани и/или подпомагани на изслушването от адвокати или други квалифицирани лица. Устните изслушвания не се провеждат публично.
4. Правото на достъп до преписката на звеното за разследване от разследваното поднадзорно лице се определя в съответствие с член 32.
Член 127
Разглеждане на преписката от Надзорния съвет
1. Ако счита, че на поднадзорното лице следва да се наложи административна санкция, звеното за разследване представя на Надзорния съвет предложение за цялостен проект на решение, с което се постановява, че съответното поднадзорно лице е извършило нарушение и се посочва налаганата административна санкция. Звеното за разследване също така предоставя своята преписка по разследването на Надзорния съвет.
2. Звеното за разследване основава своето предложение за цялостен проект на решение само на фактите и възраженията, по които поднадзорното лице е имало възможността да представи становище.
3. Ако счита, че предоставената от звеното за разследване преписка е непълна, Надзорният съвет може да я върне на звеното за разследване заедно с мотивирано искане за допълнителна информация. Прилага се съответно член 125.
4. Ако въз основа на пълна преписка се съгласи с предложението за цялостен проект на решение на звеното за разследване по отношение на едно или повече нарушения и с фактическото основание, Надзорният съвет приема цялостния проект на решение, предложен от звеното за разследване относно нарушението или нарушенията, за които е съгласен, че са извършени. Доколкото Надзорният съвет не е съгласен с предложението, решението се приема съгласно съответните параграфи от настоящия член.
5. Ако въз основа на пълна преписка счита, че фактите, описани в предложението за цялостен проект на решение съгласно посоченото в параграф 1, не разкриват достатъчно доказателства за нарушение, както е посочено в член 124, Надзорният съвет може да приеме цялостен проект на решение за прекратяване на делото.
6. Ако въз основа на пълна преписка е съгласен с постановеното в предложението за цялостен проект на решение на звеното за разследване, че съответното поднадзорно лице е извършило нарушение, но не е съгласен с предложената препоръка относно административни санкции, Надзорният съвет приема цялостния проект на решение, като посочва административната санкция, която счита за подходяща.
7. Ако въз основа на пълна преписка не е съгласен с предложението на звеното за разследване, но приеме, че поднадзорното лице е извършило друго нарушение или че е налице друго фактическо основание за предложението на звеното за разследване, Надзорният съвет уведомява писмено съответното поднадзорно лице за своите констатации и за повдигнатите срещу съответното поднадзорно лице възражения. Член 126, параграфи 2-4 се прилагат съответно по отношение на Надзорния съвет.
8. Надзорният съвет изготвя цялостен проект на решение, с което се определя дали съответното поднадзорно лице е извършило нарушение или не и се посочват налаганите административни санкции, ако има такава.
9. Цялостните проекти на решения, които се приемат от Надзорния съвет и се предлагат на Управителния съвет, се основават само на фактите и възраженията, по които поднадзорното лице е имало възможността да представи становище.
Член 128
Определение на общия годишен оборот за целите на определяне на горната граница за административни имуществени санкции
Общият годишен оборот, посочен в член 18, параграф 1 от Регламента за ЕНМ, е годишният оборот, определен в член 67 от Директива 2013/36/ЕС, на поднадзорно лице съгласно последния наличен годишен финансов отчет на това поднадзорно лице. В случай че извършилото нарушение поднадзорно лице принадлежи към поднадзорна група, съответният общ годишен оборот е общият годишен оборот, извлечен от последния наличен консолидиран годишен финансов отчет на поднадзорната група.
ДЯЛ 3
ПЕРИОДИЧНИ ПАРИЧНИ САНКЦИИ
Член 129
Процесуални правила, приложими за периодични парични санкции
1. В случай на продължаващо нарушение на регламент или надзорно решение на ЕЦБ, ЕЦБ може да наложи периодична парична санкция с оглед принуждаване на съответните субекти да изпълнят регламента или надзорното решение. ЕЦБ прилага процесуалните правила на член 22 от Регламента за ЕНМ и дял 2 на част III от настоящия регламент.
2. Периодичната парична санкция следва да бъде ефективна и пропорционална. Периодичната парична санкция се изчислява за всеки ден на нарушението до изпълнението на съответния регламент или надзорно решение на ЕЦБ от страна на съответния субект.
3. Горните граници за периодичните парични санкции са съгласно определеното в Регламент (ЕО) № 2532/98. Съответният период започва да тече от датата, посочена в решението, с което се налага периодичната парична санкция. Най-ранната дата, посочена в решението, е датата, на която съответният субект е уведомен писмено за мотивите на ЕЦБ за налагане на периодичната парична санкция.
4. Периодичните парични санкции могат да се налагат за периоди, не по-дълги от шест месеца, считано от датата, посочена в решението по параграф 3.
ДЯЛ 4
ДАВНОСТ
Член 130
Давност за налагане на административни санкции
1. Правомощието на ЕЦБ да налага административни санкции на поднадзорни лица се погасява с изтичане на петгодишна давност, която започва да тече от деня, в който е извършено нарушението. В случай на продължаващи или повторни нарушения, давността започва да тече от деня, в който е преустановено нарушението.
2. Всяко действие, предприето от ЕЦБ за целите на разследването или производство във връзка с нарушение по член 124, води до прекъсване на давността за налагане на административни имуществени санкции. Давността се прекъсва, считано от датата, на която съответното поднадзорно лице е уведомено за действието.
3. След всяко прекъсване давността започва да тече отначало. Въпреки това давността изтича най-късно в деня, в който изтича срок, два пъти по-дълъг от давността, през който ЕЦБ не е наложила административна санкция. Този срок се удължава с времето, през което давността е спряна по реда на параграф 5.
4. Давността за налагане на административни санкции спира да тече за времето, през което решението на Управителния съвет на ЕЦБ е предмет на производство по преглед пред Административния съвет за преглед или на производство по обжалване пред Съда.
5. Давността спира да тече и по време на висящо наказателно производство срещу поднадзорното лице във връзка със същите факти.
Член 131
Давност за принудително изпълнение на административни санкции
1. Правомощието на ЕЦБ да приведе в изпълнение решение, прието по член 18, параграфи 1 и 7 от Регламента за ЕНМ, се погасява с изтичане на петгодишна давност, която започва да тече от датата на приемане на въпросното решение.
2. Всяко действие на ЕЦБ, насочено към принудително изпълнение на плащане или на условия на плащане съгласно съответната административна санкция, води до прекъсване на давността за принудително изпълнение на административните санкции.
3. След всяко прекъсване давността започва да тече отначало.
4. Давността за принудително изпълнение на административни санкции спира да тече за времето, през което:
а)
е определен срок за плащане;
б)
принудителното изпълнение на плащане е спряно по силата на решение на Управителния съвет на ЕЦБ или на Съда.
ДЯЛ 5
ПУБЛИКУВАНЕ НА РЕШЕНИЯ И ОБМЕН НА ИНФОРМАЦИЯ
Член 132
Публикуване на решения относно административни санкции
1. ЕЦБ публикува, своевременно и след като съответното поднадзорно лице е било уведомено за решението на своя уебсайт, решенията за налагане на административни санкции, определени в член 120, на поднадзорни лица в участваща държава членка, включително информация относно вида и естеството на нарушението и относно това кое е съответното поднадзорно лице, освен ако такова публикуване:
а)
би застрашило стабилността на финансовите пазари или текущо наказателно разследване; или
б)
би причинило - доколкото това може да се установи - несъразмерни вреди на съответното поднадзорно лице.
При тези обстоятелства решенията относно административните санкции се публикуват анонимно. Вместо това, когато има вероятност тези обстоятелствата да престанат да съществуват в рамките на разумен срок, публикуването съгласно настоящия параграф може да бъде отложено за този срок.
2. Ако решение по параграф 1 е предмет на висящо производство по обжалване пред Съда, ЕЦБ своевременно публикува на официалния си уебсайт и информация относно статута на въпросното обжалване и резултата от него.
3. ЕЦБ осигурява публикуваната съгласно параграфи 1 и 2 информация да остане на нейния официален уебсайт в продължение на най-малко пет години.
Член 133
Уведомяване на ЕБО
При спазване на изискванията за опазване на професионалната тайна по член 27 от Регламента за ЕНМ, ЕЦБ информира ЕБО за всички административни санкции, определени в член 120, които са наложени на поднадзорно лице в държава членка от еврозоната, включително всяко обжалване по отношение на тези санкции и резултата от него.
ДЯЛ 6
СЪТРУДНИЧЕСТВО МЕЖДУ ЕЦБ И НКО В ДЪРЖАВИ ЧЛЕНКИ ОТ ЕВРОЗОНАТА СЪГЛАСНО ЧЛЕН 18, ПАРАГРАФ 5 ОТ РЕГЛАМЕНТА ЗА ЕНМ
Член 134
Значими поднадзорни лица
1. По отношение на значими поднадзорни лица НКО започват производство само по искане на ЕЦБ, когато е необходимо за целите на изпълнението на задачите, възложени на ЕЦБ съгласно Регламента за ЕНМ, с оглед на предприемане на действие за осигуряване налагането на подходящи санкции в случаи, които не са обхванати от член 18, параграф 1 от Регламента за ЕНМ. Тези случаи включват прилагането на:
а)
неимуществени санкции в случай на нарушение на пряко приложимо право на Съюза от юридически или физически лица, както и на имуществени санкции в случай на нарушение на пряко приложимо право на Съюза от физически лица;
б)
имуществени или неимуществени санкции в случай на нарушение на национално право за транспониране на съответни директиви на Съюза от юридически или физически лица;
в)
имуществени или неимуществени санкции, налагани съгласно съответното национално законодателство, което възлага специфични правомощия на НКО в държави членки от еврозоната, които понастоящем не са изискуеми от съответното право на Съюза.
Разпоредбите на настоящия параграф не засягат възможността НКО да започне производство по собствена инициатива по отношение на прилагането на националното право за задачи, които не са възложени на ЕЦБ.
2. НКО може да прикани ЕЦБ да поиска от него да започне производство в случаите, посочени в параграф 1.
3. НКО на участваща държава членка уведомява ЕЦБ относно завършването на производство за налагане на санкции, започнато по искане на ЕЦБ съгласно параграф 1. По-специално ЕЦБ се уведомява относно наложените санкции, ако има такива.
Член 135
Докладване по отношение на по-малко значими поднадзорни лица
Съответният НКО уведомява редовно ЕЦБ относно всички административни санкции, наложени на по-малко значими поднадзорни лица във връзка с изпълнението на надзорните му задачи.
ДЯЛ 7
ПРЕСТЪПЛЕНИЯ
Член 136
Доказателства за факти, пораждащи съмнения за престъпление
Когато при изпълнение на задачите си по Регламента за ЕНМ има основание да подозира, че може да е извършено престъпление, ЕЦБ отправя искане до съответния НКО да отнесе случая до подходящите органи за разследване и възможно наказателно преследване в съответствие с националното право.
ДЯЛ 8
ПРИХОДИ ОТ САНКЦИИ
Член 137
Приходи от санкции
Приходите от административни санкции, налагани от ЕЦБ съгласно член 18, параграфи 1 и 7 от Регламента за ЕНМ, са собственост на ЕЦБ.
ЧАСТ XI
ДОСТЪП ДО ИНФОРМАЦИЯ, ДОКЛАДВАНЕ, РАЗСЛЕДВАНИЯ И ПРОВЕРКИ НА МЯСТО
ДЯЛ 1
ОБЩИ ПРИНЦИПИ
Член 138
Сътрудничество между ЕЦБ и НКО във връзка с правомощията, посочени в членове 10-13 от Регламента за ЕНМ
Разпоредбите, установени в настоящата част, се прилагат по отношение на значими поднадзорни лица. Те се прилагат и по отношение на по-малко значими поднадзорни лица, ако ЕЦБ реши съгласно член 6, параграф 5, буква г) от Регламента за ЕНМ да упражни правомощията, посочени в членове 10-13 от Регламента за ЕНМ, по отношение на по-малко значимо поднадзорно лице. Това обаче не засяга компетентността на НКО да упражнява надзор над по-малко значими поднадзорни лица пряко съгласно член 6, параграф 6 от Регламента за ЕНМ.
ДЯЛ 2
СЪТРУДНИЧЕСТВО ВЪВ ВРЪЗКА С ИСКАНИЯ ЗА ИНФОРМАЦИЯ
Член 139
Искания за информация ad hoc съгласно член 10 от Регламента за ЕНМ
1. В съответствие с член 10 от Регламента за ЕНМ и при спазване и съблюдаване на съответното право на Съюза, ЕЦБ може да поиска от юридическо или физическо лице, посочено в член 10, параграф 1 от Регламента за ЕНМ, да предостави цялата информация, необходима за изпълнението на задачите, възложени на ЕЦБ с Регламента за ЕНМ. ЕЦБ посочва съответната информация и разумен срок, в който тя следва да се предостави на ЕЦБ.
2. Преди да поиска предоставяне на информация в съответствие с член 10, параграф 1 от Регламента за ЕНМ, ЕЦБ първо взема предвид информацията, която вече е на разположение на НКО.
3. ЕЦБ предоставя на разположение на съответния НКО копие на информацията, получена от юридическото или физическото лице, до което е било отправено искането за информация.
ДЯЛ 3
ОТЧЕТНОСТ
Член 140
Задачи, свързани с надзорната отчетност пред компетентни органи
1. ЕЦБ отговаря за спазването на съответното право на Съюза, което налага изисквания на кредитните институции в областта на отчетността пред компетентни органи.
2. За тази цел ЕЦБ има задачите и правомощията по отношение на значими поднадзорни лица съгласно установеното в съответното право на Съюза относно надзорната отчетност. НКО имат задачите и правомощията по отношение на по-малко значими поднадзорни лица съгласно установеното в съответното право на Съюза относно отчетността пред компетентни органи.
3. Независимо от параграф 2 и освен ако е предвидено друго, всяко поднадзорно лице съобщава на своя съответен НКО информацията, която се отчита редовно съгласно съответното право на Съюза. Освен ако изрично е предвидено друго, цялата информация, отчитана от поднадзорни лица, се предоставя на НКО. Те извършват първоначалните проверки на данните и предоставят информацията на разположение на ЕЦБ.
4. ЕЦБ организира процесите, свързани със събирането и прегледа на качеството на данните, отчитани от поднадзорни лица, при спазване и съблюдаване на съответното право на Съюза и техническите стандарти за изпълнение на ЕБО.
Член 141
Искания за информация, предоставяна периодично съгласно член 10 от Регламента за ЕНМ
1. В съответствие с член 10 от Регламента за ЕНМ, по-специално правомощието на ЕЦБ да иска предоставяне на информация периодично и в определени формати за целите на надзора и свързаната с него статистическа отчетност, и при спазване и съблюдаване на съответното право на Съюза, ЕЦБ може да иска от поднадзорните лица да отчитат допълнителна надзорна информация, когато такава информация в необходима за ЕЦБ, за да изпълнява възложените ѝ с Регламента за ЕНМ задачи. При спазване на условията, предвидени в съответното право на Съюза, ЕЦБ може да определя по-конкретно категориите информация, която следва да се отчита, както и процесите, форматите, периодичността и сроковете за предоставяне на съответната информация.
2. Ако ЕЦБ изисква от юридически или физически лица, посочени в член 10, параграф 1 от Регламента за ЕНМ, да предоставят периодично информация, се прилага съответно член 140, параграфи 3 и 4 от настоящия регламент.
ДЯЛ 4
СЪТРУДНИЧЕСТВО ПО ОТНОШЕНИЕ НА ОБЩИ РАЗСЛЕДВАНИЯ
Член 142
Започване на общо разследване съгласно член 11 от Регламента за ЕНМ
ЕЦБ провежда разследване на юридически или физически лица, посочени в член 10, параграф 1 от Регламента за ЕНМ, въз основа на решение на ЕЦБ. В това решение се посочва следното:
а)
правното основание за решението и неговата цел;
б)
намерението да упражни правомощията, предвидени в член 11, параграф 1 от Регламента за ЕНМ;
в)
фактът, че всяко възпрепятстване на разследването от разследваното лице съставлява нарушение на решение на ЕЦБ по смисъла на член 18, параграф 7 от Регламента за ЕНМ, без да се засяга националното право, както е изложено в член 11, параграф 2 от Регламента за ЕНМ.
ДЯЛ 5
ПРОВЕРКИ НА МЯСТО
Член 143
Решение на ЕЦБ за извършване на проверка на място съгласно член 12 от Регламента за ЕНМ
1. Съгласно член 12 от Регламента за ЕНМ, за да изпълнява възложените ѝ с Регламента за ЕНМ задачи, ЕЦБ назначава екипи за извършване на проверки на място съгласно установеното в член 144 за извършване на всички необходими проверки на място в помещенията на юридически лица, посочени в член 10, параграф 1 от Регламента за ЕНМ.
2. Без да се засяга член 142 и съгласно член 12, параграф 3 от Регламента за ЕНМ, проверките на място се извършват въз основа на решение на ЕЦБ, в което се посочва най-малко следното:
а)
предметът и целта на проверката на място; и
б)
фактът, че всяко възпрепятстване на проверката на място от юридическото лице, обект на проверката, съставлява нарушение на решение на ЕЦБ по смисъла на член 18, параграф 7 от Регламента за ЕНМ, без да се засяга националното право, както е изложено в член 11, параграф 2 от Регламента за ЕНМ.
3. Ако проверката на място следва разследване, проведено въз основа на решение на ЕЦБ, посочено в член 142, и при условие че проверката на място има същата цел и обхват като разследването, на длъжностните лица и на другите лица, оправомощени от ЕЦБ и от НКО, се предоставя достъп до служебните помещения и площи на юридическото лице, обект на разследването, въз основа на същото решение в съответствие с член 12, параграфи 2 и 4 от Регламента за ЕНМ и без да се засяга член 13 от същия регламент.
Член 144
Създаване и състав на екипите за извършване на проверки на място
1. ЕЦБ отговаря за създаването и състава на екипите за извършване на проверки на място с участието на НКО в съответствие с член 12 от Регламента за ЕНМ.
2. ЕЦБ определя ръководителя на екипа за извършване на проверки на място измежду служителите на ЕЦБ и НКО.
3. ЕЦБ и НКО се консултират помежду си и постигат съгласие относно използването на ресурси на НКО във връзка с екипите за извършване на проверки на място.
Член 145
Процедура и уведомяване за проверка на място
1. ЕЦБ съобщава на юридическото лице, обект на проверка на място, решението на ЕЦБ, посочено в член 143, параграф 2, и самоличността на членовете на екипа за извършване на проверка на място най-малко пет работни дни преди началото на проверката на място. ЕЦБ уведомява относно тази проверка НКО на държавата членка, в която ще се извърши проверката на място, най-малко една седмица преди уведомяването на юридическото лице, обект на проверката на място.
2. Ако това е необходимо за целите на правилното извършване и ефикасността на проверката, ЕЦБ може да извърши проверка на място, без да уведомява предварително съответното поднадзорно лице. НКО се уведомява възможно най-скоро преди началото на такава проверка на място.
Член 146
Извършване на проверки на място
1. Лицата, извършващи проверките на място, следват указанията на ръководителя на екипа за извършване на проверка на място.
2. Когато лицето, обект на проверка на място, е значимо поднадзорно лице, ръководителят на екипа за извършване на проверка на място носи отговорност за координацията между екипа за извършване на проверка на място и съвместния надзорен екип, отговарящ за надзора над това значимо поднадзорно лице.
ЧАСТ XII
ПРЕХОДНИ И ЗАКЛЮЧИТЕЛНИ РАЗПОРЕДБИ
Член 147
Начало на прекия надзор от ЕЦБ, когато ЕЦБ поема задачите си за първи път
1. Най-малко два месеца преди 4 ноември 2014 г. ЕЦБ адресира решение до всяко поднадзорно лице, по отношение на което поема възложените ѝ с Регламента за ЕНМ задачи, с което потвърждава, че то е значимо поднадзорно лице. За лица, които са членове на значима поднадзорна група, ЕЦБ съобщава решението на ЕЦБ на поднадзорното лице на най-високото равнище на консолидация в участващите държави членки и гарантира, че всички поднадзорни лица в рамките на значимата поднадзорна група са надлежно информирани. Тези решения влизат в сила от 4 ноември 2014 г.
2. Независимо от параграф 1, ако започне да изпълнява възложените ѝ задачи преди 4 ноември 2014 г., ЕЦБ адресира решение до съответното лице и до съответните НКО. Освен ако друго е предвидено в него, това решение влиза в сила при съобщаването му. Съответните НКО се уведомяват предварително за намерението за издаване на такова решение възможно най-скоро.
3. Преди приемането на решение по параграф 1 ЕЦБ предоставя възможност за представяне на писмено становище на съответното поднадзорно лице.
Член 148
Определяне на формата на доклада, в който се посочват сведения за упражнявания до момента надзор и профила на риска и който се предоставя от НКО на ЕЦБ
1. Най-късно до 4 август 2014 г. НКО съобщават на ЕЦБ кои са кредитните институции, които са лицензирали, и ѝ предоставят доклад относно тези кредитни институции във формата, определен от ЕЦБ.
2. Независимо от параграф 1, ако започне изпълнение на възложените ѝ задачи преди 4 ноември 2014 г., ЕЦБ може да поиска от НКО да съобщят на ЕЦБ кои са съответните кредитни институции и да ѝ предоставят доклад във формата, определен от ЕЦБ, в разумен срок, който се посочва в искането.
Член 149
Непрекъсваемост на съществуващи процедури
1. Освен ако ЕЦБ реши друго, когато НКО е започнал надзорни процедури, за които ЕЦБ придобива компетентност въз основа на Регламента за ЕНМ, и това настъпи преди 4 ноември 2014 г., се прилагат процедурите, уредени в член 48.
2. Чрез дерогация от член 48 настоящият член се прилага по отношение на общи процедури.
Член 150
Надзорни решения, приемани от НКО
Без да се засяга упражняването на правомощията от ЕЦБ, които са ѝ предоставени с Регламента за ЕНМ, надзорните решения, приемани от НКО преди 4 ноември 2014 г., остават незасегнати.
Член 151
Държави членки, чиято парична единица става еврото
1. При спазване на параграф 2, когато дерогация по член 139 от ДФЕС е отменена за държава членка в съответствие с член 140, параграф 2 от ДФЕС, членове 148-150 се прилагат съответно по отношение на надзорни процедури или решения, които за започнати или взети от НКО на тази държава членка.
2. Посочването на 4 ноември 2014 г. в членове 149 и 150 се тълкува като посочване на датата, на която е прието еврото в съответната държава членка.
Член 152
Непрекъсваемост на съществуващи договорености
Всички съществуващи договорености за сътрудничество с други органи, сключени от НКО преди 4 ноември 2014 г., които обхващат поне отчасти задачи, прехвърлени на ЕЦБ с Регламента за ЕНМ, продължават да се прилагат. ЕЦБ може да реши да участва в такива съществуващи договорености за сътрудничество в съответствие с процедурата, приложима по отношение на въпросните договорености, или да установи нови договорености за сътрудничество с трети лица за задачите, които са ѝ възложени с Регламента за ЕНМ. НКО продължава да прилага съществуващите договорености за сътрудничество само доколкото не са заменени от договорености за сътрудничество на ЕЦБ. Когато е необходимо за изпълнение на съществуващи договорености за сътрудничество, НКО отговаря за подпомагането на ЕЦБ, по-специално чрез упражняване на неговите права и изпълнение на отговорностите му съгласно договореностите в координация с ЕЦБ.
Член 153
Заключителни разпоредби
Настоящият регламент влиза в деня след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко в държавите членки в съответствие с Договорите.
Съставено във Франкфурт на Майн на 16 април 2014 година.
EUROOPAN KESKUSPANKIN ASETUS (EU) N:o 468/2014,
annettu 16 päivänä huhtikuuta 2014,
kehyksen perustamisesta YVM:n puitteissa tehtävälle yhteistyölle EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten välillä sekä kansallisten nimettyjen viranomaisten kanssa (YVM-kehysasetus)
(EKP/2014/17)
EUROOPAN KESKUSPANKIN NEUVOSTO, joka
ottaa huomioon Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen ja erityisesti sen 127 artiklan 6 kohdan ja 132 artiklan,
ottaa huomioon Euroopan keskuspankkijärjestelmän ja Euroopan keskuspankin perussäännön ja erityisesti sen 34 artiklan,
ottaa huomioon luottolaitosten vakavaraisuusvalvontaan liittyvää politiikkaa koskevien erityistehtävien antamisesta Euroopan keskuspankille 15 päivänä lokakuuta 2013 annetun neuvoston asetuksen (EU) N:o 1024/2013 (1) ja erityisesti sen 4 artiklan 3 kohdan, 6 artiklan ja 33 artiklan 2 kohdan,
ottaa huomioon Euroopan parlamentin ja Euroopan keskuspankin välisen toimielinten sopimuksen EKP:lle yhteisessä valvontamekanismissa annettujen tehtävien hoitamiseen liittyvää demokraattista vastuuvelvollisuutta ja valvontaa koskevista käytännön menettelyistä, (2)
ottaa huomioon asetuksen (EU) N:o 1024/2013 4 artiklan 3 kohdan mukaisesti järjestetyn julkisen kuulemisen ja sitä koskevan analyysin,
ottaa huomioon valvontaelimen ehdotuksen kansallisia toimivaltaisia viranomaisia kuultuaan,
sekä katsoo seuraavaa:
(1)
Asetuksella (EU) N:o 1024/2013 (jäljempänä ’YVM-asetus’) otetaan käyttöön yhteinen valvontamekanismi (YVM), joka koostuu Euroopan keskuspankista (EKP) ja osallistuvien jäsenvaltioiden kansallisista toimivaltaisista viranomaisista.
(2)
YVM-asetuksen 6 artiklan mukaan EKP:llä on yksinomainen toimivalta hoitaa mikrotason vakausvalvontaan liittyviä tehtäviä, jotka on annettu sille YVM-asetuksen 4 artiklassa ja jotka liittyvät osallistuviin jäsenvaltioihin sijoittautuneisiin luottolaitoksiin. EKP on vastuussa YVM:n tehokkaasta ja johdonmukaisesta toiminnasta ja järjestelmän toiminnan valvonnasta YVM-asetuksen 6 artiklassa säädettyjen velvollisuuksien ja menettelyjen mukaisesti.
(3)
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten vastuulla on tarvittaessa, tämän vaikuttamatta EKP:n vastuu- ja tilivelvollisuuteen YVM-asetuksessa sille annettujen tehtävien osalta, avustaa EKP:tä YVM-asetuksen 4 artiklassa tarkoitettuihin, kaikkiin luottolaitoksiin liittyviin tehtäviin liittyvien säädösten laadinnassa ja täytäntöönpanossa, tarkastustoiminnassa avustaminen mukaan luettuna. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on noudatettava EKP:n antamia ohjeita suorittaessaan YVM-asetuksen 4 artiklassa mainittuja tehtäviä.
(4)
EKP:n, kansallisten toimivaltaisten viranomaisten ja kansallisten nimettyjen viranomaisten on suoritettava YVM-asetuksen 5 artiklassa tarkoitetut makrotason vakauden valvonnan tehtävät ja noudatettava siinä, tässä asetuksessa ja sovellettavassa unionin lainsäädännössä säädettyjä koordinointimenettelyjä tämän vaikuttamatta eurojärjestelmän ja Euroopan järjestelmäriskikomitean asemaan.
(5)
YVM:ssä valvontatehtävät jaetaan EKP:n ja kansallisen toimivaltaisen viranomaisen kesken YVM:n soveltamisalaan kuuluvien yhteisöjen merkittävyyden perusteella. Tässä asetuksessa vahvistetaan erityinen metodologia tällaisen merkittävyyden arvioimista varten, kuten YVM-asetuksen 6 artiklan 7 kohdassa edellytetään. EKP:llä on toimivalta valvoa suoraan luottolaitoksia, rahoitusalan holdingyhtiöitä, rahoitusalan sekaholdingyhtiöitä, osallistuviin jäsenvaltioihin sijoittautuneita rahoitusalan sekaholdingyhtiöitä sekä osallistumattomiin jäsenvaltioihin sijoittautuneiden luottolaitosten osallistuviin jäsenvaltioihin perustettuja merkittäviä sivuliikkeitä. Kansalliset toimivaltaiset viranomaiset vastaavat vähemmän merkittävien yhteisöjen suorasta valvonnasta, sanotun kuitenkaan rajoittamatta EKP:n valtuuksia päättää yksittäistapauksissa tällaisten yhteisöjen ottamisesta suoraan valvontaansa, jos se on tarpeen valvontakäytäntöjen johdonmukaiseksi soveltamiseksi.
(6)
Jotta otettaisiin huomioon seuraamuksia koskevan unionin lainsäädännön viimeaikainen kehitys sekä tutkinnan ja päätöksentekovaiheen erottamisen periaatteeseen liittyvä Euroopan ihmisoikeustuomioistuimen oikeuskäytäntö, EKP perustaa riippumattoman tutkintayksikön, jonka tehtävänä on tutkia itsenäisesti valvontasääntöjen ja -päätösten rikkomisia.
(7)
YVM-asetuksen 6 artiklan 7 kohdassa säädetään, että EKP hyväksyy ja julkistaa osallistuvien jäsenvaltioiden kansallisia toimivaltaisia viranomaisia kuullen ja valvontaelimen ehdotuksen perusteella kehyksen EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten YVM:n puitteissa tekemän yhteistyön käytännön menettelyjen järjestämistä varten.
(8)
YVM-asetuksen 33 artiklan 2 kohdassa säädetään, että EKP julkaisee asetuksilla ja päätöksillä sille tällä asetuksella annettujen tehtävien täytäntöönpanoa koskevat yksityiskohtaiset käytännön järjestelyt. Tämä asetus sisältää säännökset, joilla pannaan täytäntöön EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten YVM:n piirissä tekemään yhteistyöhön liittyvä 33 artiklan 2 kohta.
(9)
Tässä asetuksessa kehitetään siis edelleen ja täsmennetään yhteistyömenettelyjä, joita YVM-asetuksessa on luotu EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten ja mahdollisesti kansallisten nimettyjen viranomaisten välille YVM:n puitteissa, ja varmistetaan siten YVM:n tehokas ja johdonmukainen toiminta.
(10)
EKP pitää luottolaitosten kattavaa arviointia erittäin tärkeänä, mukaan lukien tasearvio, joka sen on tehtävä ennen tehtäviensä aloittamista. Tämä ulottuu kaikkiin euroalueeseen liittyviin jäsenvaltioihin ja siten jäsenvaltioihin, jotka liittyvät YVM:ään sen päivämäärän jälkeen, jona YVM-asetuksen 33 artiklan 2 kohdassa tarkoitettu valvonta alkaa.
(11)
YVM:n moitteettoman toiminnan kannalta on olennaisen tärkeää, että EKP ja kansalliset toimivaltaiset viranomaiset tekevät täysimääräisesti yhteistyötä, jos tämä on tarpeen, ja että ne vaihtavat kaikkia tietoja, jotka saattavat vaikuttaa niiden tehtäviin, erityisesti kaikkia tietoja, joista kansallisille toimivaltaisille viranomaisille on hyötyä niiden menettelyjen osalta, jotka saattavat vaikuttaa valvottavan yhteisön turvallisuuteen ja vakauteen tai liittyvät tällaisia yhteisöjä koskeviin valvontamenettelyihin,
ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN ASETUKSEN:
I OSA
YLEISSÄÄNNÖT
1 artikla
Kohde ja tarkoitus
1. Tällä asetuksella hyväksytään seuraavia aiheita koskevat säännöt:
a)
YVM-asetuksen 6 artiklan 7 kohdassa tarkoitettu kehys eli kehys YVM:n puitteissa tehtävää yhteistyötä koskevan 6 artiklan täytäntöönpanon käytännön menettelyjen järjestämistä varten; kehys sisältää
i)
erityisen metodologian sen arvioimista ja uudelleentarkastelua varten, luokitellaanko valvottava yhteisö merkittäväksi vai vähemmän merkittäväksi YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädettyjen perusteiden mukaan, ja arvioinnin tuloksena olevat järjestelyt;
ii)
EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten välistä suhdetta koskevien menettelyjen määrittelyn merkittävien luottolaitosten valvonnan osalta, mukaan lukien määräajat, myös liittyen kansallisten toimivaltaisten viranomaisten mahdollisuuteen laatia päätösluonnoksia lähetettäviksi EKP:lle tarkastelua varten;
iii)
EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten välistä suhdetta koskevien menettelyjen määrittelyn vähemmän merkittävien luottolaitosten valvonnan osalta, määräajat mukaan luettuna. Tällaiset menettelyt edellyttävät erityisesti, että kansalliset toimivaltaiset viranomaiset tässä asetuksessa määritellyistä tapauksista riippuen
-
ilmoittavat EKP:lle kaikista olennaisista valvontamenettelyistä,
-
arvioivat lisäksi EKP:n pyynnöstä menettelyn erityisiä näkökohtia,
-
toimittavat EKP:lle olennaiset valvontapäätöksen luonnokset, joista EKP voi esittää näkemyksensä;
b)
yhteistyö ja tietojenvaihto EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten välillä YVM:n puitteissa niissä menettelyissä, jotka liittyvät merkittäviin valvottaviin yhteisöihin ja vähemmän merkittäviin valvottaviin yhteisöihin, mukaan lukien yhteiset menettelyt, joita sovelletaan luottolaitoksen liiketoiminnan aloittamista koskeviin toimilupiin, tällaisten toimilupien peruuttamisiin sekä määräosuuksien hankintojen ja luovutusten arviointiin;
c)
menettelyt, jotka liittyvät EKP:n, kansallisten toimivaltaisten viranomaisten ja kansallisten nimettyjen viranomaisten väliseen yhteistyöhön YVM-asetuksen 5 artiklassa tarkoitettujen makrotason vakauden valvonnan tehtävien ja välineiden osalta;
d)
menettelyt, jotka liittyvät YVM-asetuksen 7 artiklassa tarkoitettuun tiiviiseen yhteistyöhön EKP:n, kansallisten toimivaltaisten viranomaisten ja kansallisten nimettyjen viranomaisten välillä;
e)
menettelyt, jotka liittyvät EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten väliseen yhteistyöhön YVM-asetuksen 10-13 artiklan osalta, mukaan lukien tietyt valvonnan raportointiin liittyvät seikat;
f)
menettelyt, jotka liittyvät valvottaville yhteisöille ja muille henkilöille osoitettavien valvontapäätösten tekemiseen;
g)
kieliä koskevat järjestelyt EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten välillä sekä EKP:n ja valvottavien yhteisöjen sekä muiden henkilöiden välillä;
h)
menettelyt, joita sovelletaan EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten valtuuksiin määrätä seuraamuksia YVM:n yhteydessä EKP:lle YVM-asetuksessa annettujen tehtävien osalta;
i)
siirtymäsäännökset.
2. Tämä asetus ei vaikuta valvontatehtäviin, joita ei ole annettu EKP:lle YVM-asetuksella ja jotka siten pysyvät kansallisten viranomaisten tehtävinä.
3. Tätä asetusta on tulkittava erityisesti yhdessä päätöksen EKP/2004/2 (3) ja Euroopan keskuspankin valvontaelimen työjärjestyksen (4) kanssa etenkin YVM:n päätöksenteon osalta, mukaan lukien menettely, jota sovelletaan valvontaelimen ja EKP:n neuvoston välillä, kun EKP:n neuvosto ei vastusta päätösluonnosta YVM-asetuksen 26 artiklan 8 kohdassa sekä muissa asianomaisissa EKP:n säädöksissä, mukaan lukien päätös EKP/2014/16 (5), tarkoitetulla tavalla.
2 artikla
Määritelmät
Tätä asetusta sovellettaessa käytetään YVM-asetuksen määritelmiä, ellei toisin säädetä, sekä seuraavia määritelmiä:
1.
”toimiluvalla” tarkoitetaan Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 575/2013 (6) 4 artiklan 1 kohdan 42 alakohdassa määriteltyä toimilupaa;
2.
”sivuliikkeellä” asetuksen (EU) N:o 575/2013 4 artiklan 1 kohdan 17 alakohdassa määriteltyä sivuliikettä;
3.
”yhteisillä menettelyillä” menettelyjä, joista säädetään V osassa luottolaitoksen liiketoiminnan aloittamisen, tällaisen liiketoiminnan harjoittamista koskevan toimiluvan peruuttamisen ja määräosuuksia koskevien päätösten osalta;
4.
”euroalueeseen kuuluvalla jäsenvaltiolla” jäsenvaltiota, jonka rahayksikkö on euro;
5.
”ryhmittymällä” yritysten ryhmittymää, johon kuuluu ainakin yksi luottolaitos ja joka koostuu emoyrityksestä ja sen tytäryrityksistä tai yrityksistä, jotka ovat yhteydessä toisiinsa Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2013/34/EU (7) 22 artiklassa tarkoitetulla tavalla, mukaan lukien niiden mahdolliset alaryhmittymät;
6.
”yhteisellä valvontaryhmällä” valvojien ryhmää, joka vastaa merkittävän valvottavan yhteisön tai merkittävän valvottavan ryhmittymän valvonnasta;
7.
”vähemmän merkittävällä valvottavalla yhteisöllä” sekä a) vähemmän merkittävää valvottavaa yhteisöä jossakin euroalueeseen kuuluvassa jäsenvaltiossa että b) vähemmän merkittävää valvottavaa yhteisöä jossakin euroalueeseen kuulumattomassa jäsenvaltiossa, joka on osallistuva jäsenvaltio;
8.
”vähemmän merkittävällä valvottavalla yhteisöllä jossakin euroalueeseen kuuluvassa jäsenvaltiossa” johonkin euroalueeseen kuuluvaan jäsenvaltioon sijoittautunutta valvottavaa yhteisöä, jolla ei ole YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa tarkoitettua merkittävän valvottavan yhteisön asemaa;
9.
”kansallisella toimivaltaisella viranomaisella” YVM-asetuksen 2 artiklan 2 kohdassa määriteltyä kansallista toimivaltaista viranomaista. Tämä määritelmä ei vaikuta kansallisen lainsäädännön mukaisiin järjestelyihin, joilla annetaan tiettyjä valvontatehtäviä kansalliselle keskuspankille, jota ei ole nimetty kansalliseksi toimivaltaiseksi viranomaiseksi. Tässä tapauksessa kansallisen keskuspankin on hoidettava nämä tehtävät kansallisessa lainsäädännössä ja tässä asetuksessa vahvistetun kehyksen mukaisesti. Tämän asetuksen viittausta kansalliseen toimivaltaiseen viranomaiseen sovelletaan tällöin tarvittaessa kansalliseen keskuspankkiin sille kansallisessa lainsäädännössä annettujen tehtävien osalta;
10.
”tiiviissä yhteistyössä toimivalla kansallisella toimivaltaisella viranomaisella” kansallista toimivaltaista viranomaista, jonka tiiviissä yhteistyössä toimiva osallistuva jäsenvaltio on nimennyt Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 2013/36/EU (8) mukaisesti;
11.
”kansallisella nimetyllä viranomaisella” YVM-asetuksen 2 artiklan 7 kohdassa tarkoitettua kansallista nimettyä viranomaista;
12.
”tiiviissä yhteistyössä toimivalla kansallisella nimetyllä viranomaisella” euroalueen ulkopuolista kansallista nimettyä viranomaista, jonka tiiviissä yhteistyössä toimiva osallistuva jäsenvaltio on nimennyt YVM-asetuksen 5 artiklaan liittyviä tehtäviä varten;
13.
”euroalueeseen kuulumattomalla jäsenvaltiolla” jäsenvaltiota, jonka rahayksikkö ei ole euro;
14.
”emoyrityksellä” asetuksen (EU) N:o 575/2013 4 artiklan 1 kohdan 15 alakohdassa määriteltyä emoyritystä;
15.
”tiiviissä yhteistyössä toimivalla osallistuvalla jäsenvaltiolla” euroalueeseen kuulumatonta jäsenvaltiota, joka on ryhtynyt tiiviiseen yhteistyöhön EKP:n kanssa YVM-asetuksen 7 artiklan mukaisesti;
16.
”merkittävällä valvottavalla yhteisöllä” sekä a) merkittävää valvottavaa yhteisöä jossakin euroalueeseen kuuluvassa jäsenvaltiossa; että b) merkittävää valvottavaa yhteisöä jossain euroalueeseen kuulumattomassa osallistuvassa jäsenvaltiossa;
17.
”merkittävällä valvottavalla yhteisöllä jossakin euroalueeseen kuuluvassa jäsenvaltiossa” valvottavaa yhteisöä, joka on sijoittautunut johonkin euroalueeseen kuuluvaan jäsenvaltioon ja jolla on merkittävän valvottavan yhteisön asema YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdan tai 6 artiklan 5 kohdan b alakohdan nojalla tehdyn EKP:n päätöksen mukaisesti;
18.
”merkittävällä valvottavalla yhteisöllä jossain euroalueeseen kuulumattomassa osallistuvassa jäsenvaltiossa” valvottavaa yhteisöä, joka on sijoittautunut johonkin euroalueeseen kuulumattomaan osallistuvaan jäsenvaltioon ja jolla on merkittävän valvottavan yhteisön asema YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdan tai 6 artiklan 5 kohdan b alakohdan nojalla tehdyn EKP:n päätöksen mukaisesti;
19.
”tytäryrityksellä” asetuksen (EU) N:o 575/2013 4 artiklan 1 kohdan 16 alakohdassa määriteltyä tytäryritystä;
20.
”valvottavalla yhteisöllä” jotain seuraavista: a) osallistuvaan jäsenvaltioon sijoittautunutta luottolaitosta, b) osallistuvaan jäsenvaltioon sijoittautunutta rahoitusalan holdingyhtiötä, c) osallistuvaan jäsenvaltioon sijoittautunutta rahoitusalan sekaholdingyhtiöitä sillä edellytyksellä, että se täyttää 21 kohdan b alakohdassa asetetut edellytykset, d) osallistumattomaan jäsenvaltioon sijoittautuneen luottolaitoksen osallistuvaan jäsenvaltioon perustettua sivuliikettä.
Keskusvastapuolta, sellaisena kuin se on määritelty Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 648/2012 (9) 2 artiklan 1 kohdassa, joka on katsottava direktiivissä 2013/36/EU tarkoitetuksi luottolaitokseksi, on pidettävä YVM-asetuksessa, tässä asetuksessa ja sovellettavassa unionin lainsäädännössä tarkoitettuna valvottavana yhteisönä, sanotun kuitenkaan rajoittamatta asianomaisten kansallisten toimivaltaisten viranomaisten harjoittamaa keskusvastapuolten valvontaa, siten kuin siitä säädetään asetuksessa (EU) N:o 648/2012;
21.
”valvottavalla ryhmittymällä” mitä tahansa seuraavista:
a)
ryhmittymää, jonka emoyritys on luottolaitos tai rahoitusalan holdingyhtiö, jonka päätoimipaikka sijaitsee osallistuvassa jäsenvaltiossa;
b)
ryhmittymä, jonka emoyritys on rahoitusalan sekaholdingyhtiö, jonka päätoimipaikka on osallistuvassa jäsenvaltiossa, sillä edellytyksellä, että Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivissä 2002/87/EY (10) tarkoitettu finanssiryhmittymän koordinaattori on luottolaitosten valvonnassa toimivaltainen viranomainen ja myös koordinaattorina tehtävässään luottolaitosten valvojana;
c)
valvottavia yhteisöjä, joilla kullakin on päätoimipaikka samassa osallistuvassa jäsenvaltiossa, sillä edellytyksellä, että ne ovat pysyvästi liittyneitä keskuslaitokseen, joka valvoo niitä asetuksen (EU) N:o 575/2013 10 artiklan edellytysten mukaisesti ja on sijoittautunut samaan osallistuvaan jäsenvaltioon;
22.
”merkittävällä valvottavalla ryhmittymällä” valvottavaa ryhmittymää, jolla on merkittävän valvottavan ryhmittymän asema YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdan tai 6 artiklan 5 kohdan b alakohdan nojalla tehdyn EKP:n päätöksen mukaisesti;
23.
”vähemmän merkittävällä valvottavalla ryhmittymällä” valvottavaa ryhmittymää, jolla ei ole YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa tarkoitettua merkittävän valvottavan ryhmittymän asemaa;
24.
”EKP:n valvontamenettelyllä” mitä tahansa EKP:n toimintaa, joka suunnataan EKP:n valvontapäätöksen valmisteluun, mukaan lukien yleiset menettelyt ja hallinnollisten rahoituksellisten seuraamusten määrääminen. Kaikkiin EKP:n valvontamenettelyihin sovelletaan III osaa. Myös hallinnollisten rahoituksellisten seuraamusten määräämiseen sovelletaan III osaa, ellei X osassa toisin säädetä;
25.
”kansallisen toimivaltaisen viranomaisen valvontamenettelyllä” mitä tahansa kansallisen toimivaltaisen viranomaisen toimintaa, joka kohdistuu sellaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen valvontapäätöksen valmisteluun, joka osoitetaan yhdelle tai useammalle valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle taikka yhdelle tai useammalle muulle henkilölle, mukaan lukien hallinnollisten seuraamusten määrääminen;
26.
”EKP:n valvontapäätöksellä” EKP:n päätöksen muodossa olevaa säädöstä, jonka EKP antaa harjoittaessaan sille YVM-asetuksessa annettuja tehtäviä ja valtuuksia ja joka osoitetaan yhdelle tai useammalle valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle taikka yhdelle tai useammalle muulle henkilölle, eikä ole yleisesti sovellettava säädös;
27.
”kolmannella maalla” maata, joka ei ole jäsenvaltio eikä Euroopan talousalueen jäsenvaltio;
28.
”työpäivällä” päivää, joka ei ole lauantai, sunnuntai eikä EKP:n vapaapäivä EKP:ssä sovellettavan kalenterin (11) mukaan.
II OSA
YVM:N ORGANISAATIO
1 OSASTO
MERKITTÄVIEN JA VÄHEMMÄN MERKITTÄVIEN VALVOTTAVIEN YHTEISÖJEN VALVONNAN RAKENTEET
1 JAKSO
Merkittävien valvottavien yhteisöjen valvonta
3 artikla
Yhteiset valvontaryhmät
1. Jokaisen merkittävän valvottavan yhteisön tai merkittävän valvottavan ryhmittymän valvontaa varten on perustettava yhteinen valvontaryhmä. Jokaiseen yhteiseen valvontaryhmään kuuluu EKP:n henkilöstön edustajia ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten henkilöstön edustajia, jotka nimitetään 4 artiklan mukaisesti ja joiden työtä koordinoivat nimetty EKP:n henkilöstön jäsen (jäljempänä ’yhteisen valvontaryhmän koordinaattori’) sekä yhden tai useamman kansallisen toimivaltaisen viranomaisen alakoordinaattori, kuten jäljempänä 6 artiklassa säädetään.
2. Yhteisen valvontaryhmän tehtäviin kuuluvat ainakin seuraavat, sanotun kuitenkaan rajoittamatta tämän asetuksen muiden säännösten soveltamista:
a)
direktiivin 2013/36/EU 97 artiklassa tarkoitetun vakavaraisuuden arviointiprosessin suorittaminen valvottavanaan olevan merkittävän valvottavan yhteisön tai merkittävän valvottavan ryhmittymän osalta;
b)
osallistuminen vakavaraisuuden arviointiprosessin perusteella valvontaelimelle ehdotettavan valvontatarkkailuohjelman laatimiseen, sellaisena kuin siitä säädetään direktiivin 2013/36/EU 99 artiklassa ja mukaan lukien laitoksen tiloissa toteutettavia todentamisia koskeva suunnitelma (jäljempänä ’paikalla tehtäviä tarkastuksia koskeva suunnitelma’) tällaista merkittävää valvottavaa yhteisöä tai merkittävää valvottavaa ryhmittymää varten;
c)
EKP:n hyväksymän valvontatarkkailuohjelman ja kaikkien EKP:n valvontapäätösten täytäntöönpano valvottavanaan olevan merkittävän valvottavan yhteisön tai merkittävän valvottavan ryhmittymän osalta;
d)
koordinoinnin varmistaminen XI osassa tarkoitetun tarkastusryhmän kanssa paikalla tehtäviä tarkastuksia koskevan suunnitelman täytäntöönpanossa;
e)
yhteydenpito kansallisten toimivaltaisten viranomaisten kanssa tarvittaessa.
4 artikla
Yhteisten valvontaryhmien perustaminen ja kokoonpano
1. EKP vastaa yhteisten valvontaryhmien perustamisesta ja kokoonpanosta. Kansalliset toimivaltaiset viranomaiset nimittävät oman henkilöstönsä edustajat yhteisiin valvontaryhmiin 2 kohdan mukaisesti.
2. Kansalliset toimivaltaiset viranomaiset nimittävät YVM-asetuksen 6 artiklan 8 kohdan periaatteiden mukaisesti henkilöstöstään yhden tai useamman henkilön yhteisen valvontaryhmän jäseneksi tai jäseniksi, sanotun kuitenkaan rajoittamatta YVM-asetuksen 31 artiklan soveltamista. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen henkilöstön jäsen voidaan nimittää useamman kuin yhden yhteisen valvontaryhmän jäseneksi.
3. Sen estämättä mitä 2 kohdassa säädetään, EKP voi edellyttää, että kansalliset toimivaltaiset viranomaiset muuttavat tekemiään nimityksiä, jos tämä on tarkoituksenmukaista yhteisen valvontaryhmän kokoonpanon kannalta.
4. Jos useampi kuin yksi kansallinen toimivaltainen viranomainen harjoittaa valvontatehtäviä osallistuvassa jäsenvaltiossa tai jos osallistuvan jäsenvaltion kansallisessa lainsäädännössä annetaan kansalliselle keskuspankille erityisiä valvontatehtäviä eikä kansallinen keskuspankki ole kansallinen toimivaltainen viranomainen, asianomaisten viranomaisten on koordinoitava osallistumisensa yhteisiin valvontaryhmiin.
5. EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on kuultava toisiaan ja sovittava kansallisten toimivaltaisten viranomaisten resurssien käytöstä yhteisten valvontaryhmien osalta.
5 artikla
Osallistuvien jäsenvaltioiden kansallisten keskuspankkien henkilöstön edustajien osallistuminen
1. Osallistuvien jäsenvaltioiden kansalliset keskuspankit, jotka osallistuvat merkittävän valvottavan yhteisön tai merkittävän valvottavan ryhmittymän vakavaraisuuden valvontaan kansallisen lainsäädäntönsä nojalla mutta jotka eivät ole kansallisia toimivaltaisia viranomaisia, voivat myös nimetä yhden tai useampia henkilöstönsä edustajia yhteiseen valvontaryhmään.
2. EKP:lle on ilmoitettava tällaisista nimityksistä, ja 4 artiklaa on sovellettava vastaavasti.
3. Jos osallistuvien jäsenvaltioiden kansallisten keskuspankkien henkilöstön edustajia nimitetään yhteiseen valvontaryhmään, viittausten kansallisiin toimivaltaisiin viranomaisiin on yhteisten valvontaryhmien osalta tulkittava viittaavan myös näihin kansallisiin keskuspankkeihin.
6 artikla
Yhteisen valvontaryhmän koordinaattori ja alakoordinaattorit
1. Yhteisen valvontaryhmän koordinaattori huolehtii 2 kohdassa määriteltyjen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen alakoordinaattorien avustuksella yhteisen valvontaryhmän työn koordinoinnista. Yhteisen valvontaryhmän jäsenet hoitavat tehtäviään yhteisessä valvontaryhmässä noudattaen yhteisen valvontaryhmän koordinaattorin ohjeita, jotka koskevat heidän tehtäviään yhteisessä valvontaryhmässä. Tämä ei vaikuta heidän tehtäviinsä ja velvoitteisiinsa asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen palveluksessa.
2. Jokaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen, joka nimittää yhteiseen valvontaryhmään useamman kuin yhden henkilöstönsä edustajan, on nimettävä yksi heistä alakoordinaattoriksi (jäljempänä ’kansallisen toimivaltaisen viranomaisen alakoordinaattori’). Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten alakoordinaattorien on avustettava yhteisen valvontaryhmän koordinaattoria tehtävien organisoinnissa ja koordinoinnissa yhteisessä valvontaryhmässä erityisesti niiden henkilöstön edustajien osalta, jotka on nimittänyt sama kansallinen toimivaltainen viranomainen kuin asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen alakoordinaattorin. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen alakoordinaattori saa antaa ohjeita saman kansallisen toimivaltaisen viranomaisen nimittämille yhteisen valvontaryhmän jäsenille sillä edellytyksellä, että ne eivät ole ristiriidassa yhteisen valvontaryhmän koordinaattorin antamien ohjeiden kanssa.
2 JAKSO
Vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen valvonta
7 artikla
Muiden kansallisten toimivaltaisten viranomaisten henkilöstön edustajien osallistuminen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen valvontaryhmään
Kun EKP päättää, että vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen valvonnassa on asianmukaista ottaa kansallisen toimivaltaisen viranomaisen valvontaryhmään henkilöstön edustajia yhdestä tai useammasta muusta kansallisesta toimivaltaisesta viranomaisesta, EKP voi edellyttää, että asianomainen kansallinen toimivaltainen viranomainen ottaa mukaan henkilöstön edustajia tällaisista muista kansallisista toimivaltaisista viranomaisista, sanotun kuitenkaan rajoittamatta YVM-asetuksen 31 artiklan 1 kohdan soveltamista.
2 OSASTO
KONSOLIDOITU VALVONTA SEKÄ EKP:N JA KANSALLISTEN TOIMIVALTAISTEN VIRANOMAISTEN OSALLISTUMINEN VALVONTAKOLLEGIOIHIN
8 artikla
Konsolidoitu valvonta
1. EKP vastaa direktiivin 2013/36/EU 111 artiklassa tarkoitetusta konsolidoidusta valvonnasta sellaisten luottolaitosten, rahoitusalan holdingyhtiöiden ja rahoitusalan sekaholdingyhtiöiden osalta, jotka ovat konsolidointitasolla merkittäviä, jos emoyritys on joko emolaitos osallistuvassa jäsenvaltiossa tai osallistuvaan jäsenvaltioon sijoittautunut Euroopan unionin emolaitos.
2. Asianomainen kansallinen toimivaltainen viranomainen vastaa konsolidoidusta valvonnasta vähemmän merkittävien luottolaitosten, rahoitusalan holdingyhtiöiden ja rahoitusalan sekaholdingyhtiöiden osalta.
9 artikla
EKP valvontakollegion puheenjohtajana
1. Jos EKP on konsolidointiryhmän valvoja, se toimii puheenjohtajana direktiivin 2013/36/EU 116 artiklan nojalla perustetussa kollegiossa. Niiden osallistuvien jäsenvaltioiden kansallisilla toimivaltaisilla viranomaisilla, joihin emoyritys, tytäryritykset ja mahdolliset direktiivin 2013/36/EU 51 artiklassa tarkoitetut merkittävät sivuliikkeet on perustettu, on oikeus osallistua kollegioon tarkkailijoina.
2. Jos direktiivin 2013/36/EU 116 artiklassa tarkoitettua valvontakollegiota ei ole perustettu, ja merkittävällä valvottavalla yhteisöllä on osallistumattomissa jäsenvaltioissa sivuliikkeitä, joita pidetään direktiivin 2013/36/EU 51 artiklan 1 kohdassa tarkoitetulla tavalla merkittävinä, EKP:n on perustettava valvontakollegio, jossa ovat mukana vastaanottavien jäsenvaltioiden toimivaltaiset viranomaiset.
10 artikla
EKP ja kansalliset toimivaltaiset viranomaiset valvontakollegion jäseninä
Jos konsolidointiryhmän valvoja ei ole osallistuvassa jäsenvaltiossa, EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on osallistuttava valvontakollegioon seuraavien sääntöjen ja sovellettavan unionin lainsäädännön mukaisesti:
a)
jos kaikki valvottavat yhteisöt osallistuvissa jäsenvaltioissa ovat merkittäviä valvottavia yhteisöjä, EKP:n on osallistuttava valvontakollegioon jäsenenä ja kansallisilla toimivaltaisilla viranomaisilla on oltava oikeus osallistua samaan kollegioon tarkkailijoina;
b)
jos kaikki valvottavat yhteisöt osallistuvissa jäsenvaltioissa ovat vähemmän merkittäviä valvottavia yhteisöjä, kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on osallistuttava valvontakollegioon jäseninä;
c)
jos osallistuvissa jäsenvaltioissa valvottaviin yhteisöihin kuuluu sekä vähemmän merkittäviä valvottavia yhteisöjä että merkittäviä valvottavia yhteisöjä, EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on osallistuttava valvontakollegioon jäseninä. Niiden osallistuvien jäsenvaltioiden kansallisilla toimivaltaisilla viranomaisilla, joihin merkittävät valvottavat yhteisöt ovat sijoittautuneet, on oltava oikeus osallistua valvontakollegioon tarkkailijoina.
3 OSASTO
SIJOITTAUTUMISOIKEUTTA JA PALVELUJEN TARJOAMISEN VAPAUTTA KOSKEVAT MENETTELYT
1 JAKSO
Sijoittautumisoikeutta ja palvelujen tarjoamisen vapautta YVM:ssä koskevat menettelyt
11 artikla
Luottolaitosten sijoittautumisoikeus YVM:ssä
1. Merkittävän valvottavan yhteisön, joka haluaa perustaa sivuliikkeen jonkin toisen osallistuvan jäsenvaltion alueelle, on ilmoitettava aikomuksestaan sen osallistuvan jäsenvaltion kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, jossa merkittävällä valvottavalla yhteisöllä on päätoimipaikka. Tieto on annettava direktiivin 2013/36/EU 35 artiklan 2 kohdassa vahvistettujen vaatimusten mukaisesti. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava välittömästi EKP:lle ilmoituksen vastaanottamisesta.
2. Vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön, joka haluaa perustaa sivuliikkeen jonkin toisen osallistuvan jäsenvaltion alueelle, on ilmoitettava aikomuksestaan omalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle direktiivin 2013/36/EU 35 artiklan 2 kohdassa vahvistettujen vaatimusten mukaisesti.
3. Edellä 1 kohdassa tarkoitettu sivuliike voidaan perustaa ja se saa aloittaa toimintansa, ellei EKP päätä toisin kahden kuukauden kuluessa ilmoituksen vastaanottamisesta. EKP:n on annettava tämä tieto sen osallistuvan jäsenvaltion kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, johon sivuliike perustetaan.
4. Edellä 2 kohdassa tarkoitettu sivuliike voidaan perustaa ja se saa aloittaa toimintansa, ellei kotijäsenvaltion kansallinen toimivaltainen viranomainen päätä toisin kahden kuukauden kuluessa ilmoituksen vastaanottamisesta. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on annettava tämä tieto EKP:lle ja sen osallistuvan jäsenvaltion kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, johon sivuliike perustetaan.
5. Jos mikä tahansa 1 ja 2 kohdan nojalla ilmoitettu tieto muuttuu, valvottavan yhteisön on ilmoitettava tästä muutoksesta kirjallisesti kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, joka sai alkuperäisen tiedon, viimeistään yhtä kuukautta ennen muutoksen soveltamista. Tämän kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava tästä sen jäsenvaltion kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, johon sivuliike perustetaan.
12 artikla
Luottolaitosten palvelujen tarjoamisen vapauden käyttäminen YVM:ssä
1. Merkittävän valvottavan yhteisön, joka haluaa käyttää palvelujen tarjoamisen vapauttaan harjoittamalla toimintaansa jonkin toisen osallistuvan jäsenvaltion alueella ensi kertaa, on ilmoitettava aikomuksestaan sen osallistuvan jäsenvaltion kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, jossa merkittävällä valvottavalla yhteisöllä on päätoimipaikka. Tiedot on annettava direktiivin 2013/36/EU 39 artiklan 1 kohdassa vahvistettujen vaatimusten mukaisesti. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on välittömästi ilmoitettava EKP:lle tämän tiedoksiannon vastaanottamisesta. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava tiedoksiannosta myös sen osallistuvan jäsenvaltion kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, jossa palveluja aiotaan tarjota.
2. Vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön, joka haluaa käyttää palvelujen tarjoamisen vapauttaan harjoittamalla toimintaansa jonkin toisen osallistuvan jäsenvaltion alueella ensi kertaa, on ilmoitettava tästä omalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselleen direktiivin 2013/36/EU 39 artiklan 1 kohdassa vahvistettujen vaatimusten mukaisesti. Tästä on ilmoitettava EKP:lle ja sen osallistuvan jäsenvaltion kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, jossa palveluja aiotaan tarjota.
2 JAKSO
Menettelyt, jotka koskevat osallistumattomiin jäsenvaltioihin sijoittautuneiden luottolaitosten sijoittautumisoikeutta ja palvelujen tarjoamisen vapautta YVM:ssä
13 artikla
Osallistumattomiin jäsenvaltioihin sijoittautuneiden luottolaitosten ilmoitus sijoittautumisoikeuden käyttämisestä YVM:ssä
1. Jos osallistumattoman jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen ilmoittaa direktiivin 2013/36/EU 35 artiklan 2 kohdassa tarkoitetut tiedot sen 35 artiklan 3 kohdassa säädetyn menettelyn mukaisesti sen osallistuvan jäsenvaltion kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, johon sivuliike aiotaan perustaa, tämän kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava välittömästi EKP:lle ilmoituksen vastaanottamisesta.
2. Jos kyseessä on sivuliike, joka on YVM-asetuksen 6 artiklassa ja tämän asetuksen IV osassa säädettyjen perusteiden mukaan merkittävä, EKP:n on valmistauduttava valvomaan sivuliikettä direktiivin 2013/36/EU 40-46 artiklan mukaisesti kahden kuukauden kuluessa siitä, kun se on saanut ilmoituksen osallistumattoman jäsenvaltion toimivaltaiselta viranomaiselta, ja ilmoitettava tarvittaessa edellytykset, joiden mukaisesti sivuliike voi yleisen edun mukaisesti harjoittaa toimintaansa vastaanottavassa jäsenvaltiossa; jos kyseessä on sivuliike, joka on näiden perusteiden mukaan vähemmän merkittävä, sama velvollisuus ja määräaika koskevat asianomaista kansallista toimivaltaista viranomaista.
3. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava EKP:lle edellytykset, joiden mukaisesti sivuliike voi kansallisen lainsäädännön nojalla ja yleisen edun mukaisesti harjoittaa toimintaa niiden jäsenvaltiossa.
4. Jos luottolaitoksen, joka haluaa perustaa sivuliikkeen direktiivin 2013/36/EU 35 artiklan 2 kohdan b, c tai d alakohdan nojalla antama tieto muuttuu, tästä on annettava ilmoitus 1 kohdassa tarkoitetulle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle.
14 artikla
Vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen sivuliikkeiden osalta
1. EKP:n on YVM-asetuksen 4 artiklan 2 kohdan mukaisesti käytettävä vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen valtuuksia, jos sivuliike on asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa tarkoitetulla tavalla merkittävä.
2. Jos sivuliike on YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa tarkoitetulla tavalla vähemmän merkittävä, sen osallistuvan jäsenvaltion kansallisen toimivaltaisen viranomaisen, johon sivuliike perustetaan, on käytettävä vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen valtuuksia.
15 artikla
Osallistumattomiin jäsenvaltioihin sijoittautuneiden luottolaitosten ilmoitus palvelujen tarjoamisen vapauden käyttämisestä YVM:ssä
Jos osallistumattoman jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen antaa direktiivin 2013/36/EU 39 artiklan 2 kohdassa tarkoitetun ilmoituksen, ilmoitus on osoitettava sen osallistuvan jäsenvaltion kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, jossa palvelujen tarjoamisen vapautta aiotaan käyttää. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava välittömästi EKP:lle ilmoituksen vastaanottamisesta.
16 artikla
Vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen palvelujen tarjoamisen vapauden osalta
1. EKP:n on YVM-asetuksen 4 artiklan 2 kohdan mukaisesti hoidettava YVM-asetuksen 4 artiklan 1 kohdan soveltamisalalla vastaanottavan jäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen tehtäviä sellaisten osallistumattomiin jäsenvaltioihin sijoittautuneiden luottolaitosten osalta, jotka käyttävät palvelujen tarjoamisen vapautta osallistuvissa jäsenvaltioissa.
2. Jos palvelujen tarjoamisen vapaus on yleisen edun mukaista tietyin osallistuvien jäsenvaltioiden kansallisessa lainsäädännössä vahvistetuin edellytyksin, kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava EKP:lle näistä edellytyksistä.
3 JAKSO
Sijoittautumisoikeutta ja palvelujen tarjoamisen vapautta osallistumattomissa jäsenvaltioissa koskevat menettelyt
17 artikla
Sijoittautumisoikeus ja palvelujen tarjoamisen vapauden käyttäminen osallistumattomissa jäsenvaltioissa
1. Merkittävän valvottavan yhteisön, joka haluaa perustaa sivuliikkeen tai käyttää palvelujen tarjoamisen vapauttaan osallistumattoman jäsenvaltion alueella, on ilmoitettava aikomuksestaan asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle sovellettavan unionin oikeuden mukaisesti. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava EKP:lle välittömästi tämän tiedoksiannon vastaanottamisesta. EKP käyttää kotijäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen valtuuksia.
2. Vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön, joka haluaa perustaa sivuliikkeen tai käyttää palvelujen tarjoamisen vapauttaan osallistumattoman jäsenvaltion alueella, on ilmoitettava aikomuksestaan asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle sovellettavan unionin oikeuden mukaisesti. Asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomainen käyttää kotijäsenvaltion toimivaltaisen viranomaisen valtuuksia.
4 OSASTO
FINANSSIRYHMITTYMIEN LISÄVALVONTA
18 artikla
Koordinaattori
1. EKP hoitaa finanssiryhmittymän koordinaattorin tehtävää niiden kriteerien mukaisesti, jotka on vahvistettu sovellettavassa unionin lainsäädännössä merkittävän valvottavan yhteisön osalta.
2. Kansallisen toimivaltainen viranomainen hoitaa finanssiryhmittymän koordinaattorin tehtävää niiden kriteerien mukaisesti, jotka on vahvistettu sovellettavassa unionin lainsäädännössä vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön osalta.
III OSA
YVM:N TOIMINTAAN SOVELLETTAVAT YLEISSÄÄNNÖT
1 OSASTO
PERIAATTEET JA VELVOITTEET
19 artikla
Yleistä
Tässä osassa vahvistetaan a) yleissäännöt, joiden mukaisesti EKP ja kansalliset toimivaltaiset viranomaiset harjoittavat YVM:n toimintaa, ja b) säännökset, joita EKP:n on noudatettava, kun se toteuttaa EKP:n valvontamenettelyä.
EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten välisessä tiiviissä yhteistyössä sovellettavat yleisperiaatteet ja -säännökset vahvistetaan IX osassa.
20 artikla
Velvollisuus tehdä yhteistyötä vilpittömässä mielessä
EKP:tä ja kansallisia toimivaltaisia viranomaisia sitovat velvollisuus tehdä yhteistyötä vilpittömässä mielessä ja tietojenvaihtovelvoite.
21 artikla
Tietojenvaihtoa koskeva yleisvelvoite
1. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on erityisesti toimitettava EKP:lle ajoissa ja täsmällisesti kaikki tiedot, joita EKP tarvitsee hoitaakseen sille YVM-asetuksessa asetetut tehtävät, sanotun kuitenkaan rajoittamatta EKP:n toimivaltaa vastaanottaa jatkuvasti suoraan tietoja tai oikeutta saada tutustua suoraan tietoihin, joita valvottavat yhteisöt ilmoittavat. Tällaisiin tietoihin on sisällyttävä tiedot, jotka ovat peräisin kansallisten toimivaltaisten viranomaisten tarkastuksista ja paikalla toteutetuista toimista.
2. Jos EKP saa tietoja suoraan YVM-asetuksen 10 artiklan 1 kohdassa tarkoitetuilta juridisilta tai luonnollisilta henkilöiltä, sen on toimitettava tällaiset tiedot asianomaisille kansallisille toimivaltaisille viranomaisille ajoissa ja täsmällisesti. Tällaisiin tietoihin on sisällyttävä erityisesti tiedot, jotka ovat tarpeen, jotta kansalliset toimivaltaiset viranomaiset kykenevät hoitamaan EKP:n avustamiseen liittyvät tehtävänsä.
3. EKP:n on annettava kansallisille toimivaltaisille viranomaisille säännöllisesti tilaisuus tutustua ajantasaisiin tietoihin, jotka ovat tarpeen, jotta kansalliset toimivaltaiset viranomaiset kykenevät hoitamaan vakauden valvontaan liittyvät tehtävänsä, tämän rajoittamatta 2 kohdan soveltamista.
22 artikla
EKP:n oikeus kehottaa kansallisia toimivaltaisia viranomaisia tai kansallisia nimettyjä viranomaisia käyttämään toimivaltaansa ja ryhtymään toimenpiteisiin, jos EKP:llä on valvontatehtävä mutta ei siihen liittyvää toimivaltaa
1. EKP voi edellyttää ohjeita antamalla ja siinä määrin kuin se on tarpeen YVM-asetuksella sille annettujen tehtävien hoitamiseksi, että kansalliset toimivaltaiset viranomaiset tai kansalliset nimetyt viranomaiset taikka molemmat käyttävät toimivaltaansa kansallisessa lainsäädännössä säädetyin edellytyksin ja siten kuin YVM-asetuksen 9 artiklassa säädetään, silloin kun kyseisiä valtuuksia ei ole YVM-asetuksella siirretty EKP:lle.
2. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten ja/tai YVM-asetuksen 5 artiklan osalta kansallisten nimettyjen viranomaisten on ilman aiheetonta viivettä ilmoitettava EKP:lle tämän toimivallan käytöstä.
23 artikla
Kieliä koskevat järjestelyt EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten välillä
EKP ja kansalliset toimivaltaiset viranomaiset sopivat viestintää koskevista järjestelyistä ja käytettävästä kielestä YVM:ssä.
24 artikla
Kieliä koskevat järjestelyt EKP:n ja luonnollisten tai juridisten henkilöiden, valvottavat yhteisöt mukaan luettuina, välillä
1. Mikä tahansa asiakirja, jonka valvottava yhteisö tai muu juridinen tai luonnollinen henkilö, jota EKP:n valvontamenettely koskee henkilökohtaisesti, lähettää EKP:lle, voidaan laatia millä tahansa valvottavan yhteisön tai henkilön valitsemalla unionin virallisella kielellä.
2. EKP, valvottavat yhteisöt ja muut juridiset tai luonnolliset henkilöt, joita EKP:n valvontamenettely koskee henkilökohtaisesti, voivat suostua käyttämään yksinomaan yhtä unionin virallista kieltä kirjallisessa viestinnässään, ja myös EKP:n valvontapäätöksissä.
Tällaisen yhden kielen käyttöä koskevan sopimuksen peruuttaminen vaikuttaa ainoastaan niihin EKP:n valvontamenettelyn osiin, joita ei ole vielä suoritettu.
Jos suullisen käsittelyn osapuolet vaativat oikeutta tulla kuulluksi jollain muulla unionin virallisella kielellä kuin EKP:n valvontamenettelyn kielellä, tästä vaatimuksesta on ilmoitettava EKP:lle riittävän aikaisin, jotta se kykenee tekemään tarvittavat järjestelyt.
2 OSASTO
YLEISET SÄÄNNÖKSET ASIANMUKAISESTA MENETTELYSTÄ EKP:N VALVONTAPÄÄTÖKSIÄ TEHTÄESSÄ
1 LUKU
EKP:n valvontamenettelyt
25 artikla
Yleisperiaatteet
1. Kaikki EKP:n valvontamenettelyt, jotka pannaan vireille YVM-asetuksen 4 artiklan ja III luvussa olevan 2 jakson mukaisesti, toteutetaan YVM-asetuksen 22 artiklan ja tämän osaston säännösten mukaisesti.
2. Tämän osaston säännöksiä ei sovelleta oikaisulautakunnan menettelyihin.
26 artikla
Osapuolet
1. EKP:n valvontamenettelyn osapuolia ovat
a)
hakemuksen tekijät;
b)
ne, joille EKP aikoo osoittaa tai on osoittanut EKP:n valvontapäätöksen.
2. Kansalliset toimivaltaiset viranomaiset eivät ole osapuolia.
27 artikla
Osapuolen edustaminen
1. Osapuoli voi olla edustettuna lakisääteisten tai perustamiskirjansa mukaisten edustajiensa tai minkä tahansa sellaisen edustajan välityksellä, jolle on annettu kirjallinen valtuutus ryhtyä joihinkin tai kaikkiin EKP:n valvontamenettelyyn liittyviin toimenpiteisiin.
2. Valtuutuksen peruutus tulee voimaan vasta sen jälkeen kun EKP on vastaanottanut kirjallisen peruutuksen. EKP lähettää vahvistuksen tällaisen peruutuksen vastaanottamisesta.
3. Jos osapuoli on nimennyt edustajan EKP:n valvontamenettelyyn, EKP:n on kyseisessä valvontamenettelyssä otettava yhteyttä vain nimettyyn edustajaan, elleivät erityiset seikat edellytä, että EKP ottaa yhteyttä suoraan osapuoleen. Viimeksi mainitussa tapauksessa edustajalle ilmoitetaan tästä.
28 artikla
EKP:n ja EKP:n valvontamenettelyn osapuolten yleiset velvoitteet
1. EKP:n valvontamenettely voidaan panna vireille viran puolesta tai osapuolen pyynnöstä. EKP:n on viran puolesta määritettävä tosiseikat, jotka ovat merkityksellisiä, kun se tekee lopullisen päätöksensä kussakin EKP:n valvontamenettelyssä, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 3 kohdan soveltamista.
2. EKP:n on otettava kaikki merkitykselliset seikat huomioon arvioinnissaan.
3. Osapuolen on osallistuttava EKP:n valvontamenettelyyn ja avustettava tosiseikkojen selvittämisessä unionin lainsäädännön mukaisesti. Valvontamenettelyissä, jotka pannaan vireille osapuolen pyynnöstä, EKP voi rajoittaa tosiseikkojen määrittämisen siihen, että se pyytää osapuolta esittämään tiedot merkityksellisistä tosiseikoista.
29 artikla
EKP:n valvontamenettelyissä esitettävä todistusaineisto
1. EKP:n on käytettävä tapauksen tosiseikkojen selvittämiseksi sellaista todistusaineistoa, jota se pitää asianmukaisen harkinnan perusteella tarkoituksenmukaisena.
2. Osapuolten on avustettava EKP:tä asian tosiseikkojen selvittämisessä unionin lainsäädännön mukaisesti. Osapuolten on erityisesti esitettävä tiedossaan olevat tosiseikat totuudenmukaisesti, sanotun kuitenkaan rajoittamatta unionin lainsäädännön seuraamusmenettelyihin liittyvien rajoitusten soveltamista.
3. EKP voi asettaa määräajan, johon mennessä osapuolten on toimitettava todistusaineisto.
30 artikla
Todistajien ja asiantuntijoiden käyttäminen EKP:n valvontamenettelyissä
1. EKP voi kuulla todistajia ja asiantuntijoita, jos pitää sitä tarpeellisena.
2. Jos EKP nimeää asiantuntijan, sen on määriteltävä kyseisen asiantuntijan tehtävä sopimuksessa ja asetettava määräaika, jonka kuluessa asiantuntijan on toimitettava raporttinsa.
3. Jos EKP kuulee todistajia tai asiantuntijoita, heillä on oltava oikeus hakea korvausta aiheutuneista matka- ja oleskelukustannuksista. Todistajilla on oltava oikeus ansionmenetyskorvaukseen ja asiantuntijoilla sovittuihin palkkioihin palveluistaan sen jälkeen kun he ovat antaneet lausumansa. Korvaus on suoritettava niiden asianmukaisten säännösten mukaisesti, joita Euroopan unionin tuomioistuin soveltaa todistajille maksettaviin korvauksiin ja asiantuntijapalkkioihin.
4. EKP voi edellyttää, että YVM-asetuksen 11 artiklan 1 kohdan c alakohdassa mainitut henkilöt esiintyvät todistajina EKP:n toimitiloissa tai missä tahansa EKP:n määrittämässä osallistuvassa jäsenvaltiossa sijaitsevassa paikassa. Jos YVM-asetuksen 11 artiklan 1 kohdan c alakohdassa mainittu henkilö on juridinen henkilö, tällaista juridista henkilöä edustavat luonnolliset henkilöt ovat velvollisia osallistumaan edellisen virkkeen nojalla.
31 artikla
Oikeus tulla kuulluksi
1. Ennen kuin EKP tekee EKP:n valvontapäätöksen, joka osoitetaan osapuolelle ja joka voisi vaikuttaa kielteisesti tämän osapuolen oikeuksiin, tälle osapuolelle on annettava tilaisuus lausua kirjallisesti EKP:lle sen valvontapäätöksen kannalta merkityksellisistä tosiseikoista, väitteistä ja oikeusperusteista. Jos EKP pitää tätä asianmukaisena, se voi antaa osapuolille tilaisuuden lausua kokouksessa tosiseikoista, väitteistä ja oikeusperusteista, joilla on merkitystä EKP:n valvontapäätöksen kannalta. Ilmoituksessa, jolla EKP antaa osapuolelle tilaisuuden esittää lausumansa, on mainittava suunnitellun EKP:n valvontapäätöksen olennainen sisältö sekä olennaiset tosiseikat, väitteet ja oikeusperusteet, joihin EKP aikoo perustaa päätöksensä. Tämän artiklan säännökset eivät vaikuta YVM-asetuksen III luvun 1 jakson soveltamiseen.
2. Jos EKP antaa osapuolelle tilaisuuden lausua EKP:n valvontapäätöksen kannalta merkityksellisistä tosiseikoista, väitteistä ja oikeusperusteista kokouksessa, osapuolen poissaolo ei ole peruste kokouksen lykkäämiselle, ellei poissaololle ole perusteltua syytä. Jos osapuolella on perusteltu syy poissaoloon, EKP voi lykätä kokousta tai antaa osapuolelle tilaisuuden lausua EKP:n valvontapäätöksen kannalta merkityksellisistä tosiseikoista, väitteistä ja oikeusperusteista kirjallisesti. EKP laatii kokouksesta kirjallisen muistion, jonka osapuolet allekirjoittavat, ja toimittaa muistiosta jäljennöksen osapuolille.
3. Osapuolelle on lähtökohtaisesti annettava tilaisuus esittää lausumansa kirjallisesti kahden viikon kuluessa siitä, kun se on vastaanottanut lausunnon, jossa esitetään tosiseikat, väitteet ja oikeusperusteet, joihin EKP aikoo perustaa EKP:n valvontapäätöksen.
EKP voi pidentää määräaikaa tarvittaessa osapuolen hakemuksesta.
EKP voi lyhentää määräajan kolmeen työpäivään erityistilanteissa. Määräaikaa on lyhennettävä kolmeen työpäivään myös YVM-asetuksen 14 ja 15 artiklassa tarkoitetuissa tilanteissa.
4. EKP voi tehdä 3 kohdasta huolimatta EKP:n valvontapäätöksen, joka osoitetaan osapuolelle ja joka vaikuttaisi kielteisesti osapuolen oikeuksiin, antamatta osapuolelle tilaisuutta lausua EKP:n valvontapäätöksen kannalta merkityksellisistä tosiseikoista, väitteistä ja oikeusperusteista ennen päätöksentekoa, jos kiireellinen päätös vaikuttaa tarpeelliselta rahoitusjärjestelmälle aiheutuvan merkittävän vahingon estämiseksi, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 5 kohdan soveltamista.
5. Jos tehdään kiireellinen EKP:n valvontapäätös 4 kohdan nojalla, osapuolelle on annettava tilaisuus lausua kirjallisesti EKP:n valvontapäätöksen kannalta merkityksellisistä tosiseikoista, väitteistä ja oikeusperusteista ilman aiheetonta viivästystä päätöksenteon jälkeen. Osapuolelle on lähtökohtaisesti annettava tilaisuus lausua siitä kirjallisesti kahden viikon kuluessa EKP:n valvontapäätöksen vastaanottamisesta. EKP voi osapuolen hakemuksesta pidentää määräaikaa; määräaika ei voi kuitenkaan olla pidempi kuin kuusi kuukautta. EKP:n on tarkasteltava EKP:n valvontapäätöstä osapuolen lausumien perusteella, ja se voi joko pysyttää sen, peruuttaa sen, muuttaa sitä tai peruuttaa sen ja korvata sen uudella EKP:n valvontapäätöksellä.
6. Edellä 4 ja 5 kohtaa ei sovelleta EKP:n valvontapäätöksiin, jotka liittyvät YVM-asetuksen 18 artiklan ja tämän asetuksen X osan nojalla määrättäviin seuraamuksiin.
32 artikla
Oikeus tutustua asiakirjoihin EKP:n valvontamenettelyssä
1. EKP:n valvontamenettelyissä on kunnioitettava täysimääräisesti osapuolten puolustautumisoikeuksia. Tätä tarkoitusta varten osapuolilla on oltava EKP:n valvontamenettelyn aloittamisen jälkeen oikeus tutustua EKP:n asiakirjoihin, sanotun kuitenkaan rajoittamatta muiden kuin osapuolena olevien juridisten ja luonnollisten henkilöiden perusteltuja intressejä suojella liikesalaisuuksiaan. Oikeus tutustua asiakirjoihin ei ulotu luottamuksellisiin tietoihin. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on toimitettava EKP:lle ilman aiheetonta viivästystä kaikki vastaanottamansa pyynnöt, jotka koskevat oikeutta tutustua EKP:n valvontamenettelyihin liittyviin asiakirjoihin.
2. Asiakirja-aineisto koostuu tallennustavasta riippumatta kaikista asiakirjoista, jotka EKP on vastaanottanut, laatinut tai koonnut EKP:n valvontamenettelyn aikana.
3. Mikään tässä artiklassa ei estä EKP:tä tai kansallisia toimivaltaisia viranomaisia paljastamasta ja käyttämästä tietoja, jotka ovat tarpeen sääntöjenvastaisuuden toteennäyttämiseksi.
4. EKP voi asianosaisten tekniset mahdollisuudet asianmukaisesti huomioon ottaen päättää, että oikeus tutustua asiakirjoihin myönnetään yhdellä tai useammalla tavalla seuraavista:
a)
CD-ROMien tai minkä tahansa muun sähköisen tietotallennusvälineen avulla, mukaan lukien mitkä tahansa muut välineet, jotka saattavat olla käytettävissä tulevaisuudessa;
b)
tiedostojen jäljennösten lähettäminen postitse;
c)
kutsumalla asianosaiset EKP:n toimipaikkaan tutustumaan asiakirjoihin, joihin heillä on oikeus tutustua.
5. Tätä artiklaa sovellettaessa luottamukselliset tiedot voivat sisältää EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten välisiä sisäisiä asiakirjoja sekä EKP:n ja kansallisen toimivaltaisen viranomaisen välisen tai kansallisten toimivaltaisten viranomaisten välisen kirjeenvaihdon.
2 JAKSO
EKP:n valvontapäätökset
33 artikla
EKP:n valvontapäätösten perustelut
1. EKP:n valvontapäätökseen on liitettävä päätöksen perustelut 2 kohdan mukaisesti.
2. Perusteluihin on sisällyttävä olennaiset tosiseikat ja oikeudelliset perusteet, joihin EKP:n valvontapäätös perustuu.
3. EKP:n valvontapäätöksen on perustuttava ainoastaan tosiseikkoihin ja väitteisiin, joista osapuoli on saanut lausua, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 31 artiklan 4 kohdan soveltamista.
34 artikla
Lykkäävä vaikutus
EKP voi lykätä EKP:n valvontapäätöksen soveltamista joko a) toteamalla tämän EKP:n valvontapäätöksessä tai b) EKP:n valvontapäätöksen adressaatin pyynnöstä, kun on kyse muusta tapauksesta kuin oikaisulautakunnalle esitetystä uudelleenkäsittelypyynnöstä, sanotun kuitenkaan vaikuttamatta SEUT 278 artiklan ja YVM-asetuksen 24 artiklan 8 kohdan soveltamiseen.
35 artikla
EKP:n valvontapäätösten tiedoksi antaminen
1. EKP voi antaa EKP:n valvontapäätöksen tiedoksi osapuolelle a) suullisesti, b) antamalla tiedoksi tai toimittamalla henkilökohtaisesti valvontapäätöksen jäljennöksen, c) kirjattuna kirjeenä vastaanottotodistuksin, d) lähettipalvelun välityksellä, e) telefaksilla tai f) sähköpostitse 10 kohdan mukaisesti.
2. Jos edustaja on valtuutettu kirjallisella valtuutuksella, EKP voi antaa EKP:n valvontapäätöksen tiedoksi edustajalle. Tällaisissa tapauksissa EKP ei ole velvollinen antamaan EKP:n valvontapäätöstä tiedoksi lisäksi tämän edustajan edustamalle valvottavalle yhteisölle.
3. Jos EKP:n valvontapäätös annetaan tiedoksi suullisesti, päätöksen on katsottava annetun tiedoksi adressaatille, jos EKP:n henkilöstöön kuuluva henkilö on ilmoittanut EKP:n valvontapäätöksestä a) asianomaiselle luonnolliselle henkilölle, jos kyseessä on luonnollinen henkilö, tai b) juridisen henkilön valtuutetulle tiedonantoja vastaanottavalle edustajalle, jos kyseessä on juridinen henkilö. Tällaisessa tapauksessa EKP:n valvontapäätöksestä on suullisen tiedoksiannon jälkeen toimitettava ilman aiheetonta viivästystä kirjallinen jäljennös adressaatille.
4. Jos EKP:n valvontapäätös annetaan tiedoksi kirjattuna kirjeenä vastaanottotodistuksin, EKP:n valvontapäätöksen on katsottava annetun tiedoksi adressaatille kymmenentenä päivänä siitä, kun kirje on annettu postin kuljetettavaksi, ellei vastaanottotodistuksesta ilmene, että kirje on vastaanotettu jonakin muuna päivänä.
5. Jos EKP:n valvontapäätös annetaan tiedoksi lähettipalvelun välityksellä, EKP:n valvontapäätös on katsottava annetun tiedoksi adressaatille kymmenentenä päivänä siitä, kun kirje on annettu lähettipalvelun kuljetettavaksi, ellei lähettipalvelun toimitusasiakirjasta ilmene, että kirje on vastaanotettu jonakin muuna päivänä.
6. Edellä 4 ja 5 kohtaa sovellettaessa EKP:n valvontapäätös on osoitettava tiedoksiantoon soveltuvaan osoitteeseen (voimassa oleva osoite). Voimassa oleva osoite on
a)
adressaatin pyynnössään tai hakemuksessaan antama osoite, jos kyseessä on EKP:n valvontapäätöksen adressaatin pyynnöstä tai hakemuksesta vireille pantu EKP:n valvontamenettely;
b)
valvottavan yhteisön EKP:lle antama viimeisin päätoimipaikan osoite, jos kyseessä on valvottava yhteisö;
c)
jos kyseessä on luonnollinen henkilö, EKP:lle annettu viimeisin osoite, ja b kohdassa tarkoitettu valvottavan yhteisön osoite, jos EKP:lle ei ole ilmoitettu osoitetta ja luonnollinen henkilö on valvottavan yhteisön työntekijä, johtaja tai osakkeenomistaja.
7. Jokaisen EKP:n valvontamenettelyn osapuolen on toimitettava EKP:lle pyynnöstä voimassa oleva osoite.
8. Jos henkilö on perustettu valtioon, joka ei ole jäsenvaltio, tai sillä on kotipaikka tällaisessa valtiossa, EKP voi kehottaa osapuolta nimeämään kohtuullisessa ajassa valtuutetun vastaanottajan, joka asuu jäsenvaltiossa tai jolla on toimipaikka jäsenvaltiossa. Jos valtuutettua vastaanottajaa ei nimetä tällaisen kehotuksen perusteella ja kunnes tällainen valtuutettu vastaanottaja nimetään, kaikki tiedoksiannot voidaan antaa 3-5 ja 9 kohdan mukaisesti EKP:n käytettävissä olevaan osapuolen osoitteeseen.
9. Jos henkilö, jolle EKP:n valvontapäätös on osoitettu, on toimittanut EKP:lle faksinumeron, EKP voi antaa EKP:n valvontapäätöksen tiedoksi toimittamalla siitä jäljennöksen faksilla. EKP:n valvontapäätös on katsottava tulleen annetuksi tiedoksi adressaatille, jos EKP on saanut lähetysraportin faksin onnistuneesta toimituksesta.
10. EKP voi määrittää perusteet, joiden mukaisesti EKP:n valvontapäätös voidaan antaa tiedoksi sähköisillä tai vastaavilla viestintävälineillä.
3 OSASTO
SÄÄNTÖJENVASTAISUUKSIEN ILMOITTAMINEN
36 artikla
Sääntöjenvastaisuuksien ilmoittaminen
Kuka tahansa vilpittömässä mielessä oleva henkilö voi tehdä suoraan EKP:lle ilmoituksen, jos kyseisellä henkilöllä on kohtuullinen syy uskoa, että ilmoitus osoittaa luottolaitosten, rahoitusalan holdingyhtiöiden, rahoitusalan sekaholdingyhtiöiden tai toimivaltaisten viranomaisten (mukaan lukien EKP itse) rikkoneen YVM-asetuksen 4 artiklan 3 kohdassa tarkoitettuja säädöksiä.
37 artikla
Sääntöjenvastaisuuksia koskevien ilmoitusten asianmukainen suoja
1. Jos henkilö tekee vilpittömässä mielessä ilmoituksen, jossa valvottavien yhteisöjen tai toimivaltaisten viranomaisten väitetään rikkoneen YVM-asetuksen 4 artiklan 3 kohdassa tarkoitettuja säädöksiä, ilmoitusta on käsiteltävä suojattuna ilmoituksena.
2. Kaikkia henkilötietoja, jotka koskevat sekä suojatun ilmoituksen tehnyttä henkilöä että henkilöä, jonka väitetään vastaavan sääntöjenvastaisuudesta, suojataan unionin tietosuojasäännöstön mukaisesti.
3. EKP ei saa paljastaa suojatun ilmoituksen tehneen henkilön henkilöllisyyttä ilman tämän henkilön etukäteen antamaa nimenomaista suostumusta, ellei tiedon antamista vaadita tuomioistuimen määräyksellä asian tarkemman tutkimisen tai myöhemmän oikeudenkäynnin yhteydessä.
38 artikla
Ilmoitusten käsittelyä koskevat menettelyt
1. EKP on arvioitava kaikki merkittäviin valvottaviin yhteisöihin liittyvät ilmoitukset. Sen on arvioitava EKP:n asetusten tai päätösten rikkomista koskevat vähemmän merkittäviin yhteisöihin liittyvät ilmoitukset. Viimeksi mainitussa tapauksessa kansalliset toimivaltaiset viranomaiset välittävät saamansa ilmoitukset EKP:lle ilmoittamatta ilmoituksen tehneen henkilön henkilöllisyyttä, ellei tämä henkilö anna siihen nimenomaista suostumusta.
2. EKP on välitettävä vähemmän merkittävää valvottavaa yhteisöä koskevat ilmoitukset asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle kertomatta ilmoituksen tehneen henkilön henkilöllisyyttä, ellei tämä henkilö anna siihen nimenomaista suostumusta, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 1 kohdan soveltamista.
3. EKP vaihtaa tietoja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten kanssa a) arvioidakseen, lähetettiinkö ilmoitukset sekä EKP:lle että asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, ja sovittaakseen yhteen toimenpiteet sekä b) saadakseen tietää kansallisille toimivaltaisille viranomaisille välitettyjen ilmoitusten käsittelyn lopputuloksen.
4. EKP on käytettävä kohtuullista harkintavaltaa määrittäessään, miten vastaanotettuja ilmoituksia on arvioitava ja mihin toimenpiteisiin on ryhdyttävä.
5. Kun kyseessä ovat väitetyt valvottavien yhteisöjen tekemät sääntöjenvastaisuudet, asianomaisen valvottavan yhteisön on toimitettava EKP:lle kaikki tiedot ja asiakirjat, joita se pyytää vastaanottamiensa ilmoitusten arviointia varten.
6. Kun kyseessä ovat väitetyt toimivaltaisten viranomaisten (muut kuin EKP) tekemät sääntöjenvastaisuudet, EKP:n on pyydettävä asianomaista toimivaltaista viranomaista toimittamaan lausumansa ilmoitetuista tosiseikoista.
7. EKP:n on esitettävä YVM-asetuksen 20 artiklan 2 kohdassa tarkoitetussa vuosittaisessa kertomuksessaan tiedot vastaanottamistaan ilmoituksista katkelmina tai tiivistelminä, siten että yksittäiset valvottavat yhteisöt tai henkilöt eivät ole tunnistettavissa.
IV OSA
VALVOTTAVAN YHTEISÖN ASEMAN MÄÄRITTÄMINEN MERKITTÄVÄKSI TAI VÄHEMMÄN MERKITTÄVÄKSI
1 OSASTO
YLEISET SÄÄNNÖKSET, JOTKA LIITTYVÄT MÄÄRITTÄMISEEN MERKITTÄVÄKSI TAI VÄHEMMÄN MERKITTÄVÄKSI
39 artikla
Valvottavan yhteisön määrittäminen yksittäistapauksena merkittäväksi
1. Valvottavaa yhteisöä on pidettävä merkittävänä valvottavana yhteisönä, jos EKP näin päättää EKP:n päätöksessä, joka osoitetaan asianomaiselle valvottavalle yhteisölle 43-49 artiklan nojalla ja jossa esitetään päätöksen perustelut.
2. Valvottava yhteisö lakkaa olemasta merkittävä valvottava yhteisö, jos EKP näin päättää EKP:n päätöksessä, joka osoitetaan valvottavalle yhteisölle ja jossa perustellaan miksi se on vähemmän merkittävä valvottava yhteisö tai että se ei enää ole valvottava yhteisö.
3. Valvottava yhteisö voidaan määrittää merkittäväksi valvottavaksi yhteisöksi minkä tahansa seuraavien seikkojen perusteella:
a)
sen koko määritettynä 50-55 artiklan mukaisesti (jäljempänä ’kokoperuste’);
b)
sen merkitys unionin tai jonkin osallistuvan jäsenvaltion taloudelle määritettynä 56-58 artiklan mukaisesti (jäljempänä ’taloudellisen merkityksen peruste’);
c)
sen rajat ylittävän toiminnan merkitys määritettynä 59 ja 60 artiklan mukaisesti (jäljempänä ’rajat ylittävän toiminnan peruste’);
d)
se, että asianomainen yhteisö on pyytänyt suoraa julkista rahoitustukea Euroopan vakausmekanismista (EVM) tai saanut tällaista tukea 61-64 artiklan mukaisesti määritettynä (jäljempänä ’suoran julkisen rahoitustuen peruste’);
e)
se, että valvottava yhteisö on yksi kolmesta merkittävimmästä luottolaitoksesta osallistuvassa jäsenvaltiossa 65 ja 66 artiklan mukaisesti määritettynä.
4. EKP valvoo merkittäviä valvottavia yhteisöjä suoraan, ellei ole erityisten seikkojen vuoksi perusteltua, että asianomainen kansallinen toimivaltainen viranomainen valvoo niitä suoraan tämän osan 9 osaston mukaisesti.
5. EKP:n on myös valvottava vähemmän merkittävää valvottavaa yhteisöä tai vähemmän merkittävää valvottavaa ryhmittymää suoraan, jos on tehty YVM-asetuksen 6 artiklan 5 kohdan b alakohdan nojalla EKP:n päätös siitä, että EKP käyttää suoraan kaikkia YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa tarkoitettuja merkityksellisiä valtuuksia. YVM:ssä tällainen vähemmän merkittävä valvottava yhteisö tai vähemmän merkittävä valvottava ryhmittymä on määritettävä merkittäväksi.
6. Ennen kuin EKP tekee tässä artiklassa tarkoitettuja EKP:n päätöksiä, sen on kuultava asianomaisia kansallisia toimivaltaisia viranomaisia. Jokainen tässä artiklassa tarkoitettu EKP:n päätös on myös annettava tiedoksi asianomaisille kansallisille toimivaltaisille viranomaisille.
40 artikla
Ryhmittymään kuuluvien valvottavien yhteisöjen määrittäminen merkittäviksi
1. Jos yksi tai useampi valvottava yhteisö kuuluu valvottavaan ryhmittymään, merkittävyyden määrittämisen perusteet määritetään korkeimmalla konsolidointitasolla osallistuvissa jäsenvaltioissa IV osan 3-7 osaston säännösten mukaisesti.
2. Jokaisen valvottavaan ryhmittymään kuuluvan valvottavan yhteisön on katsottava olevan merkittävä valvottava yhteisö kaikissa seuraavissa olosuhteissa:
a)
jos valvottava ryhmittymä korkeimmalla konsolidointitasolla osallistuvissa jäsenvaltioissa täyttää kokoperusteen, taloudellisen merkityksen perusteen tai rajat ylittävän toiminnan perusteen;
b)
jos yksi valvottavaan ryhmittymään kuuluvista valvottavista yhteisöistä täyttää suoran julkisen rahoitustuen perusteen;
c)
jos yksi valvottavaan ryhmittymään kuuluvista yhteisöistä on yksi kolmesta merkittävimmästä luottolaitoksesta jossain osallistuvassa jäsenvaltiossa.
3. Jos valvottava ryhmittymä määritetään merkittäväksi tai jos määritetään, että se ei enää ole merkittävä, EKP:n on tehtävä EKP:n päätös, jolla ryhmittymä määritetään merkittäväksi valvottavaksi yhteisöksi tai jolla peruutetaan määrittäminen merkittäväksi valvottavaksi yhteisöksi ja ilmoitettava EKP:n harjoittaman suoran valvonnan aloitus- ja lopetuspäivämäärät jokaiselle kyseisen valvottavaan ryhmittymään kuuluvalle valvottavalle yhteisölle 39 artiklassa säädettyjen perusteiden ja menettelyjen mukaisesti.
41 artikla
Osallistumattomiin jäsenvaltioihin sijoittautuneiden luottolaitosten sivuliikkeitä koskevat erityissäännökset
1. Kaikkien osallistumattomaan jäsenvaltioon sijoittautuneen luottolaitoksen samaan osallistuvaan jäsenvaltioon avaamien sivuliikkeiden on katsottava muodostavan yhden valvottavan yhteisön tätä asetusta sovellettaessa.
2. Osallistumattomaan jäsenvaltioon sijoittautuneen luottolaitoksen eri osallistuviin jäsenvaltioihin avaamia sivuliikkeitä käsitellään erikseen erillisinä valvottavina yhteisöinä tätä asetusta sovellettaessa.
3. Osallistumattomaan jäsenvaltioon sijoittautuneen luottolaitoksen sivuliikkeitä arvioidaan erikseen erillisinä valvottavina yhteisöinä ja saman luottolaitoksen tytäryrityksistä erillisinä, kun määritetään, täyttyykö jokin YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädetyistä perusteista, tämän rajoittamatta 1 kohdan soveltamista.
42 artikla
Osallistumattomiin jäsenvaltioihin ja kolmansiin maihin sijoittautuneiden luottolaitosten tytäryrityksiä koskevat erityissäännökset
1. Yhteen tai useampaan osallistuvaan jäsenvaltioon perustettuja sellaisen luottolaitoksen tytäryrityksiä, jonka päätoimipaikka on osallistumattomassa jäsenvaltiossa tai jossain kolmannessa maassa, arvioidaan kyseisen luottolaitoksen sivuliikkeistä erillään, kun määritetään, täyttyykö jokin YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädetyistä perusteista.
2. Seuraavia tytäryrityksiä arvioidaan erikseen, kun määritetään, täyttyykö jokin YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädetyistä perusteista:
a)
tytäryritykset, jotka on perustettu johonkin osallistuvaan jäsenvaltioon;
b)
tytäryritykset, jotka kuuluvat ryhmittymään, jonka emoyrityksen päätoimipaikka on osallistumattomassa jäsenvaltiossa tai jossain kolmannessa maassa; ja
c)
tytäryritykset, jotka eivät kuulu valvottavaan ryhmittymään osallistuvissa jäsenvaltioissa.
2 OSASTO
VALVOTTAVIEN YHTEISÖJEN MÄÄRITTÄMISEEN MERKITTÄVIKSI VALVOTTAVIKSI YHTEISÖIKSI SOVELLETTAVA MENETTELY
1 JAKSO
Valvottavan yhteisön määrittäminen merkittäväksi
43 artikla
Valvottavan yhteisön aseman uudelleentarkasteleminen
1. Ellei tässä asetuksessa toisin säädetä, EKP:n on tarkasteltava vähintään vuosittain uudelleen, täyttääkö merkittävä valvottava yhteisö tai merkittävä valvottava ryhmittymä edelleen jonkin YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädetyistä perusteista.
2. Ellei tässä asetuksessa toisin säädetä, jokaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on tarkasteltava vähintään vuosittain, täyttääkö vähemmän merkittävä valvottava yhteisö tai vähemmän merkittävä valvottava ryhmittymä jonkin YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädetyistä perusteista. Jos kyseessä on vähemmän merkittävä valvottava ryhmittymä, sen osallistuvan jäsenvaltion asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen, johon korkeimmalla konsolidointitasolla osallistuvissa jäsenvaltioissa määritetty emoyritys on sijoittautunut, on suoritettava tämä uudelleentarkastelu.
3. EKP voi milloin tahansa merkityksellisiä tietoja saatuaan tarkastella uudelleen erityisesti 52 artiklassa täsmennetyissä tapauksissa, a) täyttääkö valvottava yhteisö jonkin YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädetyistä perusteista ja b) täyttääkö merkittävä valvottava yhteisö enää mitään YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädetyistä perusteista.
4. Jos kansallinen toimivaltainen viranomainen arvioi, että vähemmän merkittävä valvottava yhteisö tai vähemmän merkittävä valvottava ryhmittymä täyttää jonkin YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädetyistä perusteista, asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilman aiheetonta viivästystä ilmoitettava tästä EKP:lle.
5. EKP:n ja kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on EKP:n tai asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen pyynnöstä tehtävä yhteistyötä määritettäessä sitä, täyttyykö jokin YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädetyistä perusteista valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän osalta.
6. Jos EKP a) päättää ottaa valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän suoraan valvontaansa tai b) päättää, että EKP:n valvottavaan yhteisöön tai valvottavaan ryhmittymään käyttämän suoran valvonnan on päätyttävä, EKP:n ja asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on tehtävä yhteistyötä varmistaakseen valvontatoimivallan asianmukaisen siirtymisen. Asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on erityisesti laadittava kertomus, josta ilmenevät valvottavan yhteisön valvontahistoria ja riskiprofiili, jos EKP ottaa valvottavan yhteisön suoraan valvontaansa, ja EKP:n on laadittava tällainen kertomus, jos asianomaisesta toimivaltaisesta kansallisesta viranomaisesta tulee toimivaltainen valvomaan kyseistä yhteisöä.
7. EKP:n on määritettävä, onko valvottava yhteisö tai valvottava ryhmittymä merkittävä, käyttämällä YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädettyjä perusteita siinä järjestyksessä kuin ne on siinä esitetty, eli a) koko; b) merkitys unionin tai jonkin osallistuvan jäsenvaltion taloudelle; c) rajat ylittävien toimintojen merkittävyys; d) julkisen rahoitustuen pyytäminen EVM:stä tai tällaisen tuen vastaanottaminen; e) se, että se on yksi kolmesta merkittävimmästä luottolaitoksesta jossakin osallistuvassa jäsenvaltiossa.
44 artikla
Menettely, jota on sovellettava määritettäessä valvottavan yhteisön merkittävyyttä
1. Kun EKP tekee päätöksiä valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän määrittämisestä merkittäväksi tämän osaston nojalla, sen on sovellettava tämän asetuksen III osan 2 osaston menettelysääntöjä.
2. EKP:n on annettava kirjallisesti 45 artiklassa vahvistetussa määräajassa tiedoksi EKP:n päätös valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän määrittämisestä merkittäväksi jokaiselle asianomaiselle valvottavalle yhteisölle ja myös ilmoitettava tästä päätöksestä asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle. Jos valvottavat yhteisöt kuuluvat merkittävään valvottavaan ryhmittymään, EKP:n on annettava EKP:n päätös tiedoksi valvottavalle yhteisölle, joka on korkeimmalla konsolidointitasolla osallistuvissa jäsenvaltioissa ja varmistettava että asiasta tiedotetaan asianmukaisesti kaikille merkittävään valvottavaan ryhmittymään kuuluville yhteisöille.
3. Sellaisten valvottavien yhteisöjen osalta, joista EKP ei anna päätöstä tiedoksi 1 kohdan mukaisesti, 49 artiklan 2 kohdassa mainittu luettelo riittää tiedoksiannoksi niiden luokittelusta vähemmän merkittäviksi.
4. EKP:n on annettava jokaiselle asianomaiselle valvottavalle yhteisölle tilaisuus esittää kirjalliset lausumansa ennen EKP:n päätöksen tekemistä 1 kohdan nojalla.
5. EKP:n on lisäksi annettava asianomaisille kansallisille toimivaltaisille viranomaisille 39 artiklan 6 kohdan mukaisesti tilaisuus esittää kirjallisia huomautuksia ja lausumia, jotka EKP:n on otettava asianmukaisesti huomioon.
6. Valvottava yhteisö tai valvottava ryhmittymä on määritettävä merkittäväksi valvottavaksi yhteisöksi tai merkittäväksi valvottavaksi ryhmittymäksi siitä päivämäärästä lähtien, jona EKP:n päätös, jossa se on määritetty merkittäväksi valvottavaksi yhteisöksi tai ryhmittymäksi on annettu tiedoksi.
2 JAKSO
EKP:n harjoittaman suoran valvonnan alkaminen ja päättyminen
45 artikla
EKP:n harjoittaman suoran valvonnan alkaminen
1. EKP:n on määritettävä EKP:n päätöksessä päivämäärä, jona se aikoo ottaa merkittäväksi valvottavaksi yhteisöksi tai merkittäväksi valvottavaksi ryhmittymäksi määritetyn valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän suoraan valvontaansa. Tämä päätös voi olla sama kuin 44 artiklan 2 kohdassa tarkoitettu päätös. EKP:n on annettava tämä EKP:n päätös tiedoksi jokaiselle asianomaiselle valvottavalle yhteisölle viimeistään yhtä kuukautta ennen päivämäärää, jona se ottaa yhteisön suoraan valvontaansa, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 2 kohdan soveltamista.
2. Jos EKP ottaa valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän suoraan valvontaansa sillä perusteella, että se on joko hakenut suoraa julkista rahoitustukea EVM:stä tai saanut sitä, EKP:n on annettava 1 kohdassa tarkoitettu EKP:n päätös tiedoksi jokaiselle asianomaiselle valvottavalle yhteisölle hyvissä ajoin, vähintään yhtä viikkoa ennen päivämäärää, jona se ottaa yhteisön tai ryhmittymän suoraan valvontaansa.
3. EKP:n on toimitettava jäljennökset 1 kohdassa tarkoitetuista EKP:n päätöksistä asianomaisille kansallisille toimivaltaisille viranomaisille.
4. EKP:n on otettava valvottava yhteisö tai valvottava ryhmittymä suoraan valvontaansa viimeistään 12 kuukautta sen päivämäärän jälkeen, jona EKP antaa 44 artiklan 2 kohdan nojalla tehdyn EKP:n päätöksen tiedoksi kyseiselle valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle.
5. Jos kyseessä on valvottava ryhmittymä, tätä artiklaa sovellettaessa EKP:n on annettava EKP:n päätös tiedoksi valvottavalle yhteisölle korkeimmalla konsolidointitasolla osallistuvassa jäsenvaltiossa ja varmistettava että asiasta tiedotetaan asianmukaisesti kaikille merkittävään valvottavaan ryhmittymään kuuluville yhteisöille.
46 artikla
EKP:n harjoittaman suoran valvonnan päättyminen
1. Jos EKP päättää, että EKP:n harjoittama valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän suora valvonta päättyy, EKP:n on tehtävä EKP:n päätös jokaisen asianomaisen valvottavan yhteisön osalta ja yksilöitävä päivämäärä ja syyt, miksi suora valvonta päättyy. EKP:n on tehtävä tällainen päätös viimeistään yhtä kuukautta ennen päivämäärää, jona EKP:n harjoittama suora valvonta päättyy. EKP:n on myös toimitettava jäljennös tästä EKP:n päätöksestä asianomaisille kansallisille toimivaltaisille viranomaisille. Sovelletaan 45 artiklan 5 kohtaa vastaavasti.
2. EKP:n on annettava kullekin asianomaiselle valvottavalle yhteisölle tilaisuus esittää kirjallisia lausumia ennen 1 kohdassa tarkoitetun EKP:n päätöksen tekemistä.
3. EKP:n päätös, jossa yksilöidään päivämäärä, jona EKP:n harjoittaman valvottavan yhteisön suora valvonta päättyy, voidaan tehdä yhdessä sen päätöksen kanssa, jona kyseinen valvottava yhteisö määritetään vähemmän merkittäväksi.
47 artikla
EKP:n harjoittaman suoran valvonnan päättymisen syyt
1. Kun kyseessä on merkittävä valvottava yhteisö, joka on määritetty tällaiseksi yhteisöksi a) kokonsa, b) unionin tai jonkin osallistuvan jäsenvaltion taloudelle koituvan merkityksensä tai c) rajat ylittävän toimintansa merkittävyyden perusteella tai joka kuuluu sellaiseen valvottavaan ryhmittymään, joka täyttää vähintään yhden näistä perusteista, EKP:n on tehtävä EKP:n päätös, jolla lopetetaan sen määrittäminen merkittäväksi valvottavaksi yhteisöksi ja sen suora valvonta, jos kolmen peräkkäisen kalenterivuoden aikana yksikään edellä mainituista YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädetyistä perusteista ei ole täyttynyt erikseen eikä sen valvottavan ryhmittymän osalta, johon valvottava yhteisö kuuluu.
2. Kun kyseessä on valvottava yhteisö, joka määritetään merkittäväksi sillä perusteella, että a) se itse, b) valvottava ryhmittymä, johon se kuuluu tai c) mikä tahansa tähän ryhmittymään kuuluva valvottava yhteisö, joka ei ole muilla perusteilla merkittävä, on pyytänyt julkista rahoitustukea EVM:stä, EKP:n on tehtävä EKP:n päätös, jolla lopetetaan sen määrittäminen merkittäväksi valvottavaksi yhteisöksi ja suora valvonta, jos suora julkinen rahoitustuki on evätty, palautettu kokonaan tai lopetettu. Tällainen päätös voidaan tehdä vasta kolmen kalenterivuoden kuluttua suoran julkisen rahoitustuen palauttamisesta kokonaan tai lopettamisesta.
3. Kun kyseessä on valvottava yhteisö, joka määritetään merkittäväksi sillä perusteella, että se on yksi kolmesta merkittävimmästä luottolaitoksesta jossain osallistuvassa jäsenvaltiossa 65 tai 66 artiklan mukaisesti määritettynä, tai kuuluu tällaisen luottolaitoksen valvottavaan ryhmittymään eikä ole muilla perusteilla merkittävä, EKP:n on tehtävä EKP:n päätös, jolla lopetetaan sen määrittäminen merkittäväksi valvottavaksi yhteisöksi ja suora valvonta, jos asianomainen yhteisö ei ole kolmen peräkkäisen kalenterivuoden aikana ollut yksi kolmesta merkittävimmästä luottolaitoksesta jossakin osallistuvassa jäsenvaltiossa.
4. Jos kyseessä on valvottava yhteisö, joka on YVM-asetuksen 6 artiklan 5 kohdan b alakohdan mukaisesti tehdyn EKP:n päätöksen nojalla suoraan EKP:n valvonnassa eikä ole muilla perusteilla merkittävä, EKP:n on tehtävä EKP:n päätös, jolla lopetetaan EKP:n harjoittama suora valvonta, jos sen kohtuullisen harkinnan mukaan suora valvonta ei ole enää tarpeen korkealaatuisten valvontakäytäntöjen johdonmukaisen soveltamisen varmistamiseksi.
48 artikla
Vireillä olevat menettelyt
1. Jos EKP:n ja kansallisen toimivaltaisen viranomaisen välistä toimivaltaa on tarkoitus muuttaa, viranomaisen, jonka toimivalta on päättymässä (jäljempänä ’viranomainen, jonka toimivalta päättyy’), on ilmoitettava viranomaiselle, josta on määrä tulla toimivaltainen (jäljempänä ’valvonnan aloittava viranomainen’) päätöstä edellyttävistä virallisesti aloitetuista valvontamenettelyistä. Viranomaisen, jonka toimivalta päättyy, on toimitettava nämä tiedot välittömästi saatuaan tietää tulevasta toimivallan muutoksesta. Viranomaisen, jonka toimivalta päättyy, on päivitettävä näitä tietoja jatkuvasti, yleensä kuukausittain, jos valvontamenettelystä on uutta ilmoitettavaa tietoa. Valvonnan aloittava viranomainen voi asianmukaisesti perustelluissa tapauksissa sallia ilmoittamisen harvemmin. Valvontamenettelyllä tarkoitetaan 48 ja 49 artiklaa sovellettaessa EKP:n tai kansallisen toimivaltaisen viranomaisen valvontamenettelyä.
Ennen toimivallan siirtymistä viranomaisen, jonka toimivalta päättyy, on otettava yhteyttä valvonnan aloittavaan viranomaiseen ilman aiheetonta viivästystä sen jälkeen kun on aloitettu virallisesti mikä tahansa päätöksen tekemistä edellyttävä uusi valvontamenettely.
2. Jos valvontatoimivalta muuttuu, viranomaisen, jonka toimivalta päättyy, on ryhdyttävä toimenpiteisiin viedäkseen päätökseen kaikki vireillä olevat valvontamenettelyt, jotka edellyttävät päätöksen tekemistä ennen päivämäärää, jona valvontatoimivallan siirtymisen on määrä tapahtua.
3. Jos virallisesti aloitettua valvontamenettelyä, joka edellyttää päätöksen tekemistä, ei kyetä saattamaan päätökseen ennen päivämäärää, jona valvontatoimivallan siirtymisen on määrä tapahtua, viranomaisen, jonka toimivalta päättyy, on pysyttävä toimivaltaisena tällaisen vireillä olevan valvontamenettelyn päätökseen saattamisessa. Tätä tarkoitusta varten viranomaiselle, jonka toimivalta päättyy, on myös jäätävä kaikki asianomaiset valtuudet, kunnes valvontamenettely on viety päätökseen. Viranomaisen, jonka toimivalta päättyy, on vietävä kyseinen vireillä oleva valvontamenettely päätökseen sovellettavan lainsäädännön mukaisesti sille jääneiden valtuuksien mukaisesti. Viranomaisen, jonka toimivalta päättyy, on ilmoitettava valvonnan aloittavalle viranomaiselle ennen päätöksentekoa päätöksistä, jotka tehdään valvontamenettelyssä, joka oli vireillä ennen toimivallan muutosta. Sen on toimitettava valvonnan aloittavalle viranomaiselle jäljennös tehdystä päätöksestä ja kaikista asiaankuuluvista kyseiseen päätökseen liittyvistä asiakirjoista.
4. Toisin kuin 3 kohdassa säädetään, EKP voi kuukauden kuluessa siitä, kun se on saanut tarvittavat tiedot voidakseen saattaa päätökseen arviointinsa asianomaisesta virallisesti aloitetusta valvontamenettelystä, ja asianomaista kansallista toimivaltaista viranomaista kuultuaan päättää ottaa asianomaisen valvontamenettelyn hoidettavakseen. Jos EKP:n päätös tarvitaan kansalliseen lainsäädäntöön liittyvistä syistä ennen edellisessä virkkeessä tarkoitetun arviointijakson päättymistä, kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on toimitettava EKP:lle tarvittavat tiedot ja yksilöitävä erityisesti määräaika, jonka kuluessa EKP:n on päätettävä, aikooko se ottaa menettelyn hoidettavakseen. Jos EKP ottaa valvontamenettelyn hoidettavakseen, sen on ilmoitettava asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle ja osapuolille päätöksestään ottaa kyseinen valvontamenettely hoidettavakseen. EKP:n on määritettävä EKP:n päätöksessä seuraukset, joita aiheutuu siitä, että se ottaa valvontamenettelyn tällä tavoin hoidettavakseen.
5. EKP:n ja asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on tehtävä yhteistyötä kaikkien vireillä olevien menettelyjen päätökseen viemiseksi, ja ne voivat vaihtaa kaikkia merkityksellisiä tietoja tätä tarkoitusta varten.
6. Tätä artiklaa ei sovelleta yhteisiin menettelyihin.
3 JAKSO
Valvottavien yhteisöjen luettelo
49 artikla
Julkistaminen
1. EKP:n on julkistettava luettelo, joka sisältää jokaisen EKP:n suorassa valvonnassa olevan valvottavan yhteisön ja valvottavan ryhmittymän nimen sekä tarvittaessa valvottavan yhteisön osalta sen valvottavan ryhmittymän nimen, johon yhteisö kuuluu, ja tällaisen suoran valvonnan täsmällisen oikeusperustan. Kokoperusteen mukaan merkittäväksi määritettävien valvottavien yhteisöjen tai valvottavien ryhmittymien kohdalla luetteloon on sisällyttävä niiden varojen kokonaisarvo. EKP:n on myös julkaistava niiden valvottavien yhteisöjen nimet, jotka kyllä täyttävät yhden YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdassa säädetyistä perusteista ja joita voitaisiin siten pitää merkittävinä mutta joita EKP pitää vähemmän merkittävinä IV osan 9 osastossa tarkoitettujen erityisten seikkojen vuoksi eikä siksi valvo niitä suoraan.
2. EKP:n on julkistettava luettelo, joka sisältää jokaisen sellaisen valvottavan yhteisön nimen, jota kansallinen toimivaltainen viranomainen valvoo, ja asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen nimen.
3. Edellä 1 ja 2 kohdassa tarkoitetut luettelot on julkistettava sähköisesti, ja niiden on oltava saatavilla EKP:n verkkosivuilla.
4. Edellä 1 ja 2 kohdassa tarkoitettuja luetteloita on päivitettävä säännöllisesti.
3 OSASTO
MERKITTÄVYYDEN MÄÄRITTÄMINEN KOKOPERUSTEEN MUKAAN
50 artikla
Merkittävyyden määrittäminen kokoperusteen mukaan
1. Se, onko valvottava yhteisö tai valvottava ryhmittymä merkittävä kokoperusteen mukaan, on määritettävä sen varojen kokonaisarvon perusteella.
2. Valvottava yhteisö tai valvottava ryhmittymä on määritettävä merkittäväksi, jos sen varojen kokonaisarvo ylittää 30 miljardia euroa (jäljempänä ’kokokynnys’).
51 artikla
Perusteet, joiden mukaan määritetään, onko valvottava yhteisö merkittävä kokoperusteen mukaan
1. Jos valvottava yhteisö on osa valvottavaa ryhmittymää, sen varojen kokonaisarvo on määritettävä valvottavan ryhmittymän vuoden lopun vakavaraisuutta koskevan raportoinnin perusteella sovellettavan lainsäädännön mukaisesti.
2. Jos varojen kokonaisarvoa ei voida määrittää 1 kohdassa tarkoitettujen tietojen perusteella, varojen kokonaisarvo on määritettävä kansainvälisten tilinpäätösstandardien (IFRS) mukaisesti, siten kuin niitä sovelletaan unionissa Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EY) N:o 1606/2002 (12) nojalla, laaditun viimeisimmän tarkastetun konsolidoidun vuositilinpäätöksen perusteella, ja jos tällainen vuositilinpäätös ei ole saatavilla, sovellettavan kansallisen kirjanpitolainsäädännön perusteella laaditun konsolidoidun vuositilinpäätöksen perusteella.
3. Jos valvottava yhteisö ei ole osa valvottavaa ryhmittymää, varojen kokonaisarvo on määritettävä yksittäisen vuoden lopun vakavaraisuutta koskevan raportoinnin perusteella sovellettavan lainsäädännön mukaisesti.
4. Jos varojen kokonaisarvoa ei voida määrittää 3 kohdassa tarkoitettujen tietojen perusteella, varojen kokonaisarvo on määritettävä asetuksen (EY) N:o 1606/2002 nojalla unionissa sovellettavien IFRS-tilinpäätösstandardien mukaisesti laaditun viimeisimmän tarkastetun vuositilinpäätöksen perusteella, ja jos tällainen vuositilinpäätös ei ole saatavilla, sovellettavan kansallisen kirjanpitolainsäädännön perusteella laaditun vuositilinpäätöksen perusteella.
5. Jos valvottava yhteisö on osallistumattomaan jäsenvaltioon sijoittautuneen luottolaitoksen sivuliike, sen varojen kokonaisarvo on määritettävä Euroopan keskuspankin asetuksen (EY) N:o 25/2009 (EKP/2008/32) (13) nojalla raportoitujen tilastotietojen mukaisesti.
52 artikla
Perusteet, joiden mukaan määritetään, onko valvottava yhteisö merkittävä kokoperusteen mukaan erityisissä tai poikkeuksellisissa olosuhteissa
1. Jos vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön olosuhteissa on tapahtunut sellainen poikkeuksellinen ja merkittävä muutos, jolla on merkitystä ratkaistaessa, täyttyykö kokoperuste, asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on tutkittava, täyttyykö kokokynnys edelleen.
Jos tällainen muutos tapahtuu merkittävän valvottavan yhteisön osalta, EKP:n on tarkasteltava uudelleen, täyttyykö kokokynnys edelleen.
Sellaisia poikkeuksellisia ja merkittäviä muutoksia olosuhteissa, joilla on merkitystä tutkittaessa, täyttyykö kokoperuste edelleen, ovat kaikki seuraavat: a) kahden tai useamman luottolaitoksen sulautuminen, b) merkittävän liiketoimintayksikön myynti tai siirto, c) osakkeiden siirto sellaisessa luottolaitoksessa, joka ei enää kuulu valvottavaan ryhmittymään, johon se kuului ennen myyntiä, d) lopullinen päätös valvottavan yhteisön (tai ryhmittymän) toiminnan asianmukaisesta lopettamisesta ja e) tosiseikoiltaan vastaavat tilanteet.
2. Vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön ja, kun kyseessä on vähemmän merkittävä valvottava ryhmittymä, vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön korkeimmalla konsolidointitasolla osallistuvissa jäsenvaltioissa on ilmoitettava asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle kaikista 1 kohdassa tarkoitetuista muutoksista.
Merkittävän valvottavan yhteisön ja, jos kyseessä on merkittävä valvottava ryhmittymä, valvottavan yhteisön korkeimmalla konsolidointitasolla osallistuvissa jäsenvaltioissa on ilmoitettava EKP:lle kaikista 1 kohdassa tarkoitetuista muutoksista.
3. Edellä 47 artiklan 1-3 kohdan kolmen vuoden säännöstä poiketen EKP:n on päätettävä kansallisia toimivaltaisia viranomaisia kuultuaan, ovatko asianomaiset valvottavat yhteisöt merkittäviä vai vähemmän merkittäviä ja mistä päivämäärästä EKP tai kansalliset toimivaltaiset viranomaiset harjoittavat valvontaa, jos kyseessä ovat poikkeukselliset olosuhteet, mukaan lukien 1 kohdassa tarkoitetut olosuhteet.
53 artikla
Konsolidoitujen yritysten ryhmittymät
1. Kun määritetään merkittävyyttä kokoperusteen mukaan, konsolidoitujen yritysten valvottavan ryhmittymän muodostavat yritykset, jotka on konsolidoitava vakavaraisuuden valvontaa varten unionin lainsäädännön mukaisesti.
2. Kun määritetään merkittävyyttä kokoperusteen mukaan, konsolidoitujen yritysten valvottava ryhmittymä sisältää tytäryritykset ja sivuliikkeet osallistumattomissa jäsenvaltioissa ja kolmansissa maissa.
54 artikla
Konsolidointimenetelmä
Konsolidointimenetelmänä on konsolisointimenetelmä, joka sovelletaan unionin lainsäädännön mukaisesti vakavaraisuuden valvontaa varten.
55 artikla
Varojen kokonaisarvon laskentamenetelmä
Kun määritetään luottolaitoksen merkittävyyttä kokoperusteen mukaan, ’varojen kokonaisarvo’ vastaa taseen riviä ’vastaavaa yhteensä’ taseessa, joka on laadittu unionin lainsäädännön mukaisesti vakavaraisuuden valvontaa varten.
4 OSASTO
MERKITTÄVYYDEN MÄÄRITTÄMINEN UNIONIN TAI JONKIN OSALLISTUVAN JÄSENVALTION TALOUDELLE KOITUVAN MERKITYKSEN PERUSTEELLA
56 artikla
Kansallisen taloudellisen merkityksen kynnys
Johonkin osallistuvaan jäsenvaltioon sijoittautunut valvottava yhteisö tai valvottava ryhmittymä, jonka emoyritys on sijoittautunut johonkin osallistuvaan jäsenvaltioon, on määritettävä merkittäväksi sillä perusteella, mikä on sen merkitys asianomaisen osallistuvan jäsenvaltion taloudelle, jos
(kansallisen taloudellisen merkityksen kynnys)
ja
A ≥ 5 miljardia euroa
kun
A
:
on 51-55 artiklan mukaisesti tietylle kalenterivuodelle määritetty varojen kokonaisarvo ja
B
:
on bruttokansantuote markkinahintaan siten kuin se määritetään Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EU) N:o 549/2013 (14) (EKT 2010) liitteessä A olevassa 8.89 kohdassa ja Eurostat julkaisee sen tietyltä kalenterivuodelta.
57 artikla
Perusteet, joiden mukaan merkittävyys määritetään unionin tai jonkin osallistuvan jäsenvaltion taloudelle koituvan merkityksen perusteella
1. EKP:n on otettava huomioon seuraavat perusteet erityisesti silloin, kun se arvioi, onko valvottava yhteisö tai valvottava ryhmittymä merkittävä unionin tai jonkin osallistuvan jäsenvaltion taloudelle muista kuin 56 artiklassa esitetyistä syistä:
a)
valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän merkitys tietyille talouden sektoreille unionissa tai jossain osallistuvassa jäsenvaltiossa;
b)
valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän keskinäiset yhteydet unionin tai osallistuvan jäsenvaltion talouden kanssa;
c)
valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän korvattavuus sekä markkinaosallistujana että asiakaspalvelun tarjoajana;
d)
valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän liiketoiminnan, rakenteen ja toiminnan monimutkaisuus.
2. Vastaavasti on sovellettava 52 artiklan 3 kohtaa.
58 artikla
Merkittävyyden määrittäminen jonkin osallistuvan jäsenvaltion taloudelle koituvan merkityksen perusteella kansallisen toimivaltaisen viranomaisen pyynnöstä
1. Toimivaltainen kansallinen viranomainen voi ilmoittaa EKP:lle, että se pitää valvottavaa yhteisöä kotimaansa talouden kannalta merkittävänä.
2. EKP:n on arvioitava kansallisen toimivaltaisen viranomaisen ilmoitusta 57 artiklan 1 kohdassa vahvistettujen perusteiden mukaan.
3. Vastaavasti on sovellettava 57 artiklaa.
5 OSASTO
MERKITTÄVYYDEN MÄÄRITTÄMINEN RAJAT YLITTÄVÄN TOIMINNAN MERKITYKSEN PERUSTEELLA
59 artikla
Perusteet, joiden mukaan merkittävyys määritetään valvottavan ryhmittymän rajat ylittävän toiminnan merkityksen perusteella
1. EKP voi pitää valvottavaa ryhmittymää merkittävänä sen rajat ylittävän toiminnan perusteella vain jos valvottavan ryhmittymän emoyritys on perustanut tytäryrityksiä, jotka ovat itse luottolaitoksia, useampaan kuin yhteen osallistuvaan jäsenvaltioon.
2. EKP voi pitää valvottavaa ryhmittymää merkittävänä sen rajat ylittävän toiminnan perusteella vain jos sen varojen kokonaisarvo ylittää 5 miljardia euroa ja
a)
sen rajat ylittävien varojen osuus sen kokonaisvaroista on yli 20 prosenttia; tai
b)
sen rajat ylittävien velkojen osuus sen kokonaisveloista on yli 20 prosenttia.
3. Vastaavasti on sovellettava 52 artiklan 3 kohtaa.
60 artikla
Rajat ylittävät varat ja velat
1. ’Rajat ylittävillä varoilla’ tarkoitetaan valvottavan ryhmittymän yhteydessä kokonaisvarojen osuutta, jonka vastapuolena on luottolaitos tai jokin muu juridinen tai luonnollinen henkilö, joka sijaitsee muussa osallistuvassa jäsenvaltiossa kuin jäsenvaltiossa, jossa asianomaisen valvottavan ryhmittymän emoyrityksellä on päätoimipaikka.
2. ’Rajat ylittävillä veloilla’ tarkoitetaan valvottavan ryhmittymän yhteydessä kokonaisvelkojen osuutta, jonka vastapuolena on luottolaitos tai jokin muu juridinen tai luonnollinen henkilö, joka sijaitsee muussa osallistuvassa jäsenvaltiossa kuin jäsenvaltiossa, jossa asianomaisen valvottavan ryhmittymän emoyrityksellä on päätoimipaikka.
6 OSASTO
MERKITYKSEN MÄÄRITTÄMINEN EVM:STÄ MAKSETTAVAA JULKISTA RAHOITUSTUKEA KOSKEVAN PYYNNÖN TAI TÄLLAISEN TUEN VASTAANOTTAMISEN PERUSTEELLA
61 artikla
EVM:stä maksettavaa suoraa julkista rahoitustukea koskeva pyyntö tai tällaisen tuen vastaanottaminen
1. Suoraa julkista rahoitustukea valvottavalle yhteisölle pyydetään, jos EVM:n jäsen esittää kyseiselle yhteisölle myönnettävää EVM:n rahoitustukea koskevan pyynnön EVM:n johtokunnan Euroopan vakausmekanismista tehdyn sopimuksen 19 artiklan nojalla luottolaitoksen suorasta pääomittamisesta tekemän päätöksen mukaisesti ja päätöksessä hyväksyttyjen instrumenttien avulla.
2. Luottolaitos vastaanottaa suoraa julkista rahoitustukea, kun luottolaitos on saanut rahoitustukea päätöksen nojalla ja 1 kohdassa mainittujen instrumenttien avulla.
62 artikla
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten velvollisuus ilmoittaa EKP:lle mahdollisesta vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön esittämästä julkista rahoitustukea koskevasta pyynnöstä tai tällaisen tuen vastaanottamisesta
1. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava EKP:lle heti kun se saa tiedon vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön mahdollisesta kansallisella tasolla välillisesti EVM:stä ja/tai EVM:stä myönnettävän julkisen rahoitustuen tarpeesta, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 96 artiklassa säädettyä velvollisuutta ilmoittaa EKP:lle vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön rahoitustilanteen heikkenemisestä.
2. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on toimitettava arviointinsa vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön rahoitustilanteesta EKP:n harkittavaksi ennen kuin se toimittaa sen EVM:lle, asianmukaisesti perusteltuja kiireellisiä tapauksia lukuun ottamatta.
63 artikla
Suoran valvonnan alkaminen ja päättyminen
1. Valvottava yhteisö, jonka osalta pyydetään suoraa julkista rahoitustukea EVM:stä tai joka on vastaanottanut suoraa julkista rahoitustukea EVM:stä, on määritettävä merkittäväksi valvottavaksi yhteisöksi siitä päivästä, jona suoraa julkista rahoitustukea pyydettiin sen puolesta.
2. Päivämäärä, jona EKP:n on otettava yhteisö suoraan valvontaansa, on määritettävä EKP:n päätöksessä 2 osaston mukaisesti.
3. Vastaavasti on sovellettava 52 artiklan 3 kohtaa.
64 artikla
Soveltamisala
Jos suoraa julkista rahoitustukea pyydetään valvottavaan ryhmittymään kuuluvan valvottavan yhteisön osalta, kaikki kyseiseen valvottavaan ryhmittymään kuuluvat valvottavat yhteisöt on määritettävä merkittäviksi.
7 OSASTO
MERKITTÄVYYDEN MÄÄRITTÄMINEN SILLÄ PERUSTEELLA, ETTÄ VALVOTTAVA YHTEISÖ ON YKSI KOLMESTA MERKITTÄVIMMÄSTÄ LUOTTOLAITOKSESTA JOSSAIN OSALLISTUVASSA JÄSENVALTIOSSA
65 artikla
Perusteet, joiden mukaan määritetään kolme merkittävintä luottolaitosta jossain osallistuvassa jäsenvaltiossa
1. Luottolaitos tai valvottava ryhmittymä on määritettävä merkittäväksi, jos se on yksi kolmesta merkittävimmästä luottolaitoksesta tai valvottavista ryhmittymistä jossain osallistuvassa jäsenvaltiossa.
2. Kolmen merkittävimmän luottolaitoksen tai valvottavan ryhmittymän määrittämiseksi jossakin osallistuvassa jäsenvaltiossa EKP:n ja asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on otettava huomioon valvottavan yhteisön ja valvottavan ryhmittymän koko, siten kuin se on määritetty 50-55 artiklan mukaisesti.
66 artikla
Uudelleentarkasteluprosessi
1. EKP:n on vahvistettava kunkin kalenterivuoden lokakuun 1 päivään mennessä jokaisen osallistuvan jäsenvaltion osalta, pitäisikö kolme luottolaitosta tai valvottavaa ryhmittymää, joiden emoyritys on sijoittautunut tällaiseen osallistuvaan jäsenvaltioon, luokitella merkittäviksi valvottaviksi yhteisöiksi.
2. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava EKP:n pyynnöstä sille kolme merkittävintä luottolaitosta tai valvottavaa ryhmittymää, jotka ovat sijoittautuneet niiden osallistuviin jäsenvaltioihin kyseisen kalenterivuoden lokakuun 1 päivään mennessä. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on määritettävä kolme merkittävintä luottolaitosta tai valvottavaa ryhmittymää 50-55 artiklassa vahvistettujen perusteiden mukaisesti.
3. Asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on toimitettava kustakin kolmesta merkittävimmästä luottolaitoksesta tai valvottavasta ryhmittymästä osallistuvissa jäsenvaltioissa EKP:lle kertomus, josta ilmenevät valvontahistoria ja riskiprofiili kussakin tapauksessa, ellei luottolaitosta tai valvottavaa ryhmittymää ole jo määritetty merkittäväksi.
EKP:n on suoritettava oma arviointinsa 2 kohdassa tarkoitetut tiedot saatuaan. EKP voi tätä tarkoitusta varten pyytää asianomaista kansallista toimivaltaista viranomaista toimittamaan kaikki merkitykselliset tiedot.
4. Jos tietyn vuoden lokakuun 1 päivänä yhtä tai useampaa kolmesta merkittävimmästä luottolaitoksesta tai valvottavasta ryhmittymästä jossain osallistuvassa jäsenvaltiossa ei määritetä merkittäviksi valvottaviksi yhteisöiksi, EKP:n on tehtävä 2 osaston mukaisesti päätös mistä tahansa näistä kolmesta merkittävimmästä luottolaitoksesta tai valvottavasta ryhmittymästä, joita ei määritetä merkittäviksi.
5. Vastaavasti on sovellettava 52 artiklan 3 kohtaa.
8 OSASTO
EKP:N PÄÄTÖS VALVOA SUORAAN VÄHEMMÄN MERKITTÄVIÄ VALVOTTAVIA YHTEISÖJÄ YVM-ASETUKSEN 6 ARTIKLAN 5 KOHDAN b ALAKOHDAN NOJALLA
67 artikla
YVM-asetuksen 6 artiklan 5 kohdan b alakohdan nojalla tehtävän EKP:n päätöksen edellytykset
1. EKP voi YVM-asetuksen 6 artiklan 5 kohdan b alakohdan nojalla EKP:n päätöksellä milloin tahansa päättää valvoa suoraan vähemmän merkittävää valvottavaa yhteisöä tai vähemmän merkittävää valvottavaa ryhmittymää, jos tämä on tarpeen korkealaatuisten valvontakäytäntöjen johdonmukaisen soveltamisen varmistamiseksi.
2. Ennen kuin EKP tekee 1 kohdassa tarkoitetun EKP:n päätöksen, sen on otettava huomioon muun muassa seuraavat seikat:
a)
onko vähemmän merkittävä valvottava yhteisö tai vähemmän merkittävä valvottava ryhmittymä lähellä täyttää jonkin YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdan perusteista;
b)
vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön tai vähemmän merkittävän valvottavan ryhmittymän keskinäiset yhteydet muiden luottolaitosten kanssa;
c)
onko kyseinen vähemmän merkittävä valvottava yhteisö sellaisen valvottavan yhteisön tytäryritys, jolla on päätoimipaikka osallistumattomassa jäsenvaltiossa tai kolmannessa maassa ja joka on perustanut osallistuviin jäsenvaltioihin yhden tai useamman tytäryrityksen, jotka ovat myös luottolaitoksia, tai yhden tai useamman sivuliikkeen, joista yksi tai useampi on merkittävä;
d)
se, että kansallinen toimivaltainen viranomainen ei ole noudattanut EKP:n ohjeita;
e)
se, että kansallinen toimivaltainen viranomainen ei ole toteuttanut YVM-asetuksen 4 artiklan 3 kohdan ensimmäisessä alakohdassa tarkoitettuja toimia;
f)
se, että vähemmän merkittävä valvottava yhteisö on pyytänyt tai saanut välillistä julkista rahoitustukea ERVV:stä tai EVM:stä.
68 artikla
Menettely, jonka mukaisesti valmistellaan YVM-asetuksen 6 artiklan 5 kohdan b alakohdassa tarkoitettu EKP:n päätös kansallisen toimivaltaisen viranomaisen pyynnöstä
1. EKP:n on kansallisen toimivaltaisen viranomaisen pyynnöstä arvioitava, onko tarpeen käyttää suoraa valvontaa YVM-asetuksen mukaisesti vähemmän merkittävään valvottavaan yhteisöön tai vähemmän merkittävään valvottavaan ryhmittymään korkealaatuisten valvontakäytäntöjen johdonmukaisen soveltamisen varmistamiseksi.
2. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen pyynnössä on a) määritettävä vähemmän merkittävä valvottava yhteisö tai vähemmän merkittävä valvottava ryhmittymä, joka EKP:n pitäisi kansallisen toimivaltaisen viranomaisen mielestä ottaa suoraan valvontaansa, ja b) todettava, miksi vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön tai vähemmän merkittävän valvottavan ryhmittymän valvonta EKP:n toimesta on tarpeen korkealaatuisten valvontakäytäntöjen johdonmukaisen soveltamisen varmistamiseksi.
3. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen pyyntöön on liitettävä kertomus, josta ilmenevät asianomaisen vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön tai vähemmän merkittävän valvottavan ryhmittymän valvontahistoria ja riskiprofiili.
4. Jos EKP ei suostu kansallisen toimivaltaisen viranomaisen pyyntöön, sen on kuultava kyseistä kansallista toimivaltaista viranomaista ennen lopullista arviointiaan siitä, onko vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön tai vähemmän merkittävän valvottavan ryhmittymän valvonta EKP:n toimesta tarpeen korkealaatuisten valvontakäytäntöjen johdonmukaisen soveltamisen varmistamiseksi.
5. Jos EKP päättää, että vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön tai vähemmän merkittävän valvottavan ryhmittymän valvonta EKP:n toimesta on tarpeen korkealaatuisten valvontakäytäntöjen johdonmukaisen soveltamisen varmistamiseksi, sen on tehtävä EKP:n päätös 2 osaston mukaisesti.
69 artikla
Menettely, jonka mukaisesti EKP valmistelee omasta aloitteestaan EKP:n päätöksiä YVM-asetuksen 6 artiklan 5 kohdan b alakohdan nojalla
1. EKP voi kehottaa kansallista toimivaltaista viranomaista toimittamaan raportin, josta ilmenevät vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön tai vähemmän merkittävän valvottavan ryhmittymän valvontahistoria ja riskiprofiili. EKP:n on yksilöitävä päivämäärä, johon mennessä tämä kertomus on toimitettava sille.
2. EKP:n on kuultava kyseistä kansallista toimivaltaista viranomaista ennen lopullista arviointiaan siitä, onko vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön tai vähemmän merkittävän valvottavan ryhmittymän valvonta EKP:n toimesta tarpeen korkealaatuisten valvontakäytäntöjen johdonmukaisen soveltamisen varmistamiseksi.
3. Jos EKP katsoo, että vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön tai vähemmän merkittävän valvottavan ryhmittymän suora valvonta EKP:n toimesta on tarpeen korkealaatuisten valvontakäytäntöjen johdonmukaisen soveltamisen varmistamiseksi, sen on tehtävä EKP:n päätös 2 osaston mukaisesti.
9 OSASTO
ERITYISET OLOSUHTEET, JOIDEN VUOKSI SAATTAA OLLA PERUSTELTUA MÄÄRITTÄÄ VALVOTTAVA YHTEISÖ VÄHEMMÄN MERKITTÄVÄKSI, VAIKKA MERKITTÄVÄKSI MÄÄRITTÄMISEN PERUSTEET TÄYTTYVÄT
70 artikla
Erityiset olosuhteet, jotka johtavat merkittävän valvottavan yhteisön määrittämiseen vähemmän merkittäväksi
1. YVM-asetuksen 6 artiklan 4 kohdan toisessa ja viidennessä alakohdassa tarkoitetut erityiset olosuhteet (jäljempänä ’erityiset olosuhteet’) ovat olemassa jos on spesifisiä ja tosiasiallisia olosuhteita, joiden vuoksi valvottavan yhteisön luokitteleminen merkittäväksi on epäasianmukaista, kun otetaan huomioon YVM-asetuksen tavoitteet ja periaatteet ja erityisesti tarve varmistaa korkealaatuisten valvontakäytäntöjen johdonmukainen soveltaminen.
2. Käsitettä ’erityiset olosuhteet’ on tulkittava suppeasti.
71 artikla
Erityisten olosuhteiden olemassaolon arviointi
1. Se, onko olemassa erityisiä olosuhteita, joiden vuoksi olisi perusteltua luokitella muutoin merkittävä valvottava yhteisö vähemmän merkittäväksi, on ratkaistava tapauskohtaisesti ja nimenomaan valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän osalta eikä valvottavien yhteisöjen luokkien osalta.
2. Vastaavasti on sovellettava 40 artiklaa.
3. Vastaavasti on sovellettava 44-46 artiklaa sekä 48 ja 49 artiklaa. EKP toteaa EKP:n päätöksessä syyt, joiden vuoksi se on päätellyt erityisten olosuhteiden olevan olemassa.
72 artikla
Uudelleentarkastelu
1. EKP tarkastelee asianomaisten kansallisten toimivaltaisten viranomaisten avustuksella vähintään kerran vuodessa uudelleen, ovatko erityiset olosuhteet edelleen olemassa erityisten olosuhteiden perusteella vähemmän merkittäväksi määritetyn valvottavan yhteisön tai valvottavan ryhmittymän osalta.
2. Asianomaisen valvottavan yhteisön on toimitettava kaikki tiedot, joita EKP pyytää 1 kohdassa tarkoitetun uudelleentarkastelun suorittamiseksi.
3. Jos EKP katsoo, että erityisiä olosuhteita ei ole enää olemassa, se tekee EKP:n päätöksen, joka osoitetaan asianomaiselle valvottavalle yhteisölle ja jossa todetaan, että se on määritetty merkittäväksi ja että erityisiä olosuhteita ei ole enää olemassa.
4. Vastaavasti on sovellettava IV osassa olevaa 2 osastoa.
V OSA
YHTEISET MENETTELYT
1 OSASTO
YHTEISTYÖ, JOKA LIITTYY LUOTTOLAITOKSEN LIIKETOIMINNAN ALOITTAMISTA KOSKEVAN TOIMILUVAN HAKEMISEEN
73 artikla
Ilmoittaminen EKP:lle luottolaitoksen liiketoiminnan aloittamista koskevasta toimilupahakemuksesta
1. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen, joka vastaanottaa toimilupahakemuksen, joka koskee luottolaitoksen liiketoiminnan aloittamista osallistuvassa jäsenvaltiossa, on ilmoitettava EKP:lle tällaisen hakemuksen vastaanottamisesta 15 työpäivän kuluessa.
2. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava EKP:lle myös määräaika, jonka kuluessa hakemuksesta on tehtävä päätös ja annettava se tiedoksi hakijalle sovellettavan kansallisen lainsäädännön mukaisesti.
3. Jos hakemus ei ole täydellinen, kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on pyydettävä joko omasta aloitteestaan tai EKP:n kehotuksesta hakijaa toimittamaan tarvittavat lisätiedot. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on toimitettava kaikki tällaiset vastaanottamansa lisätiedot EKP:lle 15 työpäivän kuluessa niiden vastaanottamisesta.
74 artikla
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten toimittama hakemusten arviointi
Kansallinen toimivaltainen viranomainen, jolle hakemus toimitetaan, arvioi, täyttääkö hakija kaikki toimilupaedellytykset, jotka on vahvistettu kansallisen toimivaltaisen viranomaisen jäsenvaltion asiaa koskevassa kansallisessa lainsäädännössä.
75 artikla
Hakemuksen hylkäämistä koskevat kansallisten toimivaltaisten viranomaisten päätökset
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on hylättävä hakemukset, jotka eivät täytä sovellettavassa kansallisessa lainsäädännössä asetettuja toimilupaedellytyksiä, ja toimitettava jäljennös päätöksestään EKP:lle.
76 artikla
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten luottolaitoksen liiketoiminnan aloittamista koskevat toimilupapäätöksen luonnokset
1. Jos kansallinen toimivaltainen viranomainen katsoo hakemuksen täyttävän kaikki sovellettavassa kansallisessa lainsäädännössä vahvistetut toimilupaedellytykset, se laatii päätösluonnoksen, jossa se ehdottaa, että EKP myöntää hakijalle toimiluvan luottolaitoksen liiketoiminnan aloittamiseen (jäljempänä ’toimilupapäätöksen luonnos’).
2. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on varmistettava, että toimilupapäätöksen luonnos annetaan tiedoksi EKP:lle ja hakijalle viimeistään 20 työpäivää ennen kuin sovellettavassa kansallisessa lainsäädännössä säädetty pisin mahdollinen arviointijakso päättyy.
3. Kansallinen toimivaltainen viranomainen saa ehdottaa suositusten, ehtojen ja/tai rajoitusten liittämistä toimilupapäätöksen luonnokseen kansallisen lainsäädännön ja unionin lainsäädännön mukaisesti. Tällaisissa tapauksissa kansallinen toimivaltainen viranomainen on vastuussa ehtojen ja/tai rajoitusten noudattamisen arvioimisesta.
77 artikla
EKP:n suorittama hakemusten arviointi ja hakijoiden kuuleminen
1. EKP:n on arvioitava hakemusta sovellettavassa unionin lainsäädännössä vahvistettujen toimilupaedellytysten perusteella. Jos EKP katsoo, etteivät edellytykset täyty, sen on annettava hakijalle tilaisuus lausua 31 artiklan mukaisesti kirjallisesti tosiseikoista ja väitteistä, joilla on merkitystä arvioinnin kannalta.
2. Jos kokouksen järjestämistä pidetään tarpeellisena ja kaikissa muissa asianmukaisesti perustelluissa tapauksissa EKP voi jatkaa hakemuksen ratkaisemista koskevaa enimmäismääräaikaa YVM-asetuksen 14 artiklan 3 kohdan mukaisesti. Määräajan jatkamisesta on ilmoitettava hakijalle tämän asetuksen 35 artiklan mukaisesti.
78 artikla
EKP:n toimilupapäätökset
1. EKP:n on tehtävä päätös kansalliselta toimivaltaiselta viranomaiselta saamastaan toimilupapäätöksen luonnoksesta 10 työpäivän kuluessa, ellei 77 artiklan 2 kohdan nojalla ole tehty päätöstä enimmäismääräajan jatkamisesta. Se voi puoltaa toimilupapäätöksen luonnosta ja siten suostua toimiluvan myöntämiseen tai vastustaa toimilupapäätöksen luonnosta.
2. EKP:n on perustettava päätöksensä hakemusta koskevaan arviointiinsa, toimilupapäätöksen luonnokseen ja hakijan 77 artiklan nojalla mahdollisesti esittämiin kommentteihin.
3. Jos EKP ei tee päätöstä 1 kohdassa mainitussa määräajassa, kansallisen toimivaltaisen viranomaisen valmisteleman toimilupapäätöksen luonnoksen on katsottava tulleen hyväksytyksi.
4. EKP:n on tehtävä päätös toimiluvan myöntämisestä, jos hakija täyttää kaikki toimilupaedellytykset sovellettavan unionin lainsäädännön ja sen jäsenvaltion kansallisen lainsäädännön mukaisesti, johon hakija on sijoittautunut.
5. Toimiluvan myöntämisestä tehtävän päätöksen on katettava hakijan toiminta luottolaitoksena siten kuin siitä säädetään sovellettavassa kansallisessa lainsäädännössä ja sitä on sovellettava siten, että ei rajoiteta minkään muiden kansallisen lainsäädännön mukaisten toimilupavaatimusten soveltamista muuhun kuin talletusten tai muiden takaisin maksettavien varojen vastaanottamista suurelta yleisöltä ja luottojen myöntämistä omaan lukuun koskevaan liiketoimintaan.
79 artikla
Toimiluvan raukeamista koskeva menettely
Toimilupa raukeaa direktiivin 2013/36/EU 18 artiklan a kohdassa tarkoitetuissa tilanteissa, jos sovellettavassa kansallisessa lainsäädännössä näin säädetään. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava EKP:lle yksittäistapauksista, joissa toimilupa raukeaa. EKP:n on tämän jälkeen julkistettava toimiluvan raukeaminen asianomaisen kansallisen lainsäädännön mukaisesti ilmoitettuaan asiasta kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle ja asianomaiselle valvottavalle yhteisölle.
2 OSASTO
YHTEISTYÖ TOIMILUVAN PERUUTTAMISEN YHTEYDESSÄ
80 artikla
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten ehdotus toimiluvan peruuttamisesta
1. Jos asianomainen kansallinen toimivaltainen viranomainen katsoo, että luottolaitoksen toimilupa pitäisi peruuttaa kokonaan tai osittain sovellettavan unionin lainsäädännön tai kansallisen lainsäädännön perusteella, mukaan lukien toimiluvan peruuttaminen luottolaitoksen pyynnöstä, sen on toimitettava EKP:lle päätösluonnos, jossa ehdotetaan toimiluvan peruuttamista (jäljempänä ’peruutuspäätösluonnos’), ja kaikki merkitykselliset peruuttamista puoltavat asiakirjat.
2. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on sovitettava toimintansa yhteen luottolaitosten kriisinratkaisuissa toimivaltaisen kansallisen viranomaisen (jäljempänä ’kansallinen kriisinratkaisuviranomainen’) kanssa kaikkien sellaisten peruuttamispäätöksen luonnosten osalta, jotka ovat kansallisen kriisinratkaisuviranomaisen kannalta relevantteja.
81 artikla
EKP:n arviointi peruutuspäätöksen luonnoksesta
1. EKP:n on arvioitava peruutuspäätösluonnos ilman aiheetonta viivästystä. Sen on erityisesti otettava huomioon kansallisen toimivaltaisen viranomaisen esittämät kiireellisyyttä koskevat perustelut.
2. Oikeutta tulla kuulluksi sovelletaan siten kuin 31 artiklassa säädetään.
82 artikla
Arviointi EKP:n omasta aloitteesta ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten kuuleminen
1. Jos EKP saa tietoonsa seikkoja, jotka saattavat edellyttää toimiluvan peruuttamista, sen on arvioitava omasta aloitteestaan, pitäisikö toimilupa peruuttaa sovellettavan unionin lainsäädännön mukaisesti.
2. EKP voi kuulla asianomaisia kansallisia toimivaltaisia viranomaisia milloin hyvänsä. Jos EKP aikoo peruuttaa toimiluvan, sen on kuultava sen jäsenvaltion kansallista toimivaltaista viranomaista, johon luottolaitos on sijoittautunut, viimeistään 25 työpäivää ennen suunnittelemaansa päätöksentekopäivää. Kuulemista koskevaa määräaikaa voidaan lyhentää viiteen työpäivään asianmukaisesti perustelluissa kiireellisissä tapauksissa.
3. Jos EKP aikoo peruuttaa toimiluvan, sen on ilmoitettava asianomaisille kansallisille toimivaltaisille viranomaisille kaikista luottolaitoksen esittämistä lausumista. Luottolaitoksen oikeutta tulla kuulluksi sovelletaan siten kuin 31 artiklassa säädetään.
4. EKP:n on YVM-asetuksen 14 artiklan 5 kohdan mukaisesti sovitettava yhteen toimintansa kansallisen kriisinratkaisuviranomaisen kanssa toimiluvan peruuttamista koskevan ehdotuksen osalta. EKP:n on ilmoitettava kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle asiasta välittömästi sen jälkeen, kun se on aloittanut yhteydenpidon kansallisen kriisinratkaisuviranomaisen kanssa.
83 artikla
EKP:n päätös toimiluvan peruuttamisesta
1. EKP:n on tehtävä päätös toimiluvan peruuttamisesta ilman aiheetonta viivästystä. Se voi näin menetellessään hyväksyä tai hylätä asianomaisen peruuttamispäätösluonnoksen.
2. EKP:n on otettava päätöstä tehdessään huomioon kaikki seuraavat seikat: a) arviointinsa olosuhteista, joiden vuoksi peruuttaminen on perusteltua; b) kansallisen toimivaltaisen viranomaisen peruuttamispäätösluonnoksen, jos sellainen on laadittu; c) asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen kuulemisen, ja jos kansallinen toimivaltainen viranomainen ei ole kansallinen kriisinratkaisuviranomainen, kansallisen kriisinratkaisuviranomaisen (jäljempänä yhdessä kansallisen toimivaltaisen viranomaisen kanssa ’kansalliset viranomaiset’) kuulemisen; d) kaikki luottolaitoksen 81 artiklan 2 kohdan ja 82 artiklan 3 kohdan nojalla esittämät lausumat.
3. EKP:n on myös tehtävä päätös 84 artiklassa kuvatuissa tapauksissa, jos asianomainen kansallinen kriisinratkaisuviranomainen ei vastusta luvan peruuttamista tai EKP toteaa, että kansalliset viranomaiset eivät ole panneet täytäntöön rahoitusmarkkinoiden vakauden ylläpitämiseksi tarpeellisia asianmukaisia toimia.
84 artikla
Menettely silloin, kun kansallisten viranomaisten on toteutettava mahdollisia kriisinratkaisutoimia
1. Jos kansallinen kriisinratkaisuviranomainen ilmoittaa vastustavansa EKP:n aikomusta peruuttaa toimilupa, EKP:n ja kansallisen kriisinratkaisuviranomaisen on sovittava määräajasta, jonka aikana EKP:n on pidätyttävä etenemästä toimiluvan peruuttamisessa. EKP:n on ilmoitettava kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle välittömästi, kun se on aloittanut yhteydenpidon kansallisten kriisinratkaisuviranomaisten kanssa tämän sopimuksen tekemiseksi.
2. Sovitun määräajan päätyttyä EKP:n on arvioitava, ottaen huomioon mahdollinen edistyminen, aikooko se edetä toimiluvan peruuttamisessa vai pidentää sovittua määräaikaa YVM-asetuksen 14 artiklan 6 kohdan mukaisesti. EKP:n on kuultava sekä asianomaista kansallista toimivaltaista viranomaista että kansallista kriisinratkaisuviranomaista, jos tämä on jokin muu kuin kansallinen toimivaltainen viranomainen. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava EKP:lle näiden viranomaisten toteuttamista toimenpiteistä ja peruuttamisen seurauksia koskevasta arvioinnistaan.
3. Jos kansallinen kriisinratkaisuviranomainen ei vastusta toimiluvan peruuttamista tai EKP toteaa, että kansalliset viranomaiset eivät ole panneet täytäntöön rahoitusmarkkinoiden vakauden ylläpitämiseksi tarpeellisia asianmukaisia toimia, on sovellettava 83 artiklaa.
3 OSASTO
YHTEISTYÖ MÄÄRÄOSUUKSIEN HANKINTOJEN YHTEYDESSÄ
85 artikla
Ilmoittaminen kansallisille toimivaltaisille viranomaisille määräosuuden hankkimisesta
1. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen, joka on vastaanottanut ilmoituksen aikomuksesta hankkia määräosuus kyseiseen osallistuvaan jäsenvaltioon sijoittautuneesta luottolaitoksesta, on ilmoitettava EKP:lle tällaisesta ilmoituksesta viiden työpäivän kuluessa siitä, kun se on antanut vastaanottamista koskevan ilmoituksen direktiivin 2013/36/EU 22 artiklan 2 kohdan mukaisesti.
2. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava EKP:lle, jos sen on keskeytettävä arviointijakso lisätietopyynnön vuoksi. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on lähetettävä kaikki tällaiset lisätiedot EKP:lle viiden työpäivän kuluessa siitä, kun se on saanut ne kansalliselta toimivaltaiselta viranomaiselta.
3. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on myös ilmoitettava EKP:lle päivämäärä, johon mennessä päätös määräosuuden hankkimisen vastustamisesta tai vastustamatta jättämisestä on annettava tiedoksi hakijalle asianomaisen kansallisen lainsäädännön mukaan.
86 artikla
Mahdollisten hankintojen arviointi
1. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen, jolle on ilmoitettu määräosuuden hankkimista koskevasta aikomuksesta, on arvioitava, onko aiottu hankinta kaikkien unionin lainsäädännössä ja asianomaisessa kansallisessa lainsäädännössä vahvistettujen edellytysten mukaista. Tämän arvioinnin jälkeen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on laadittava EKP:tä varten päätösluonnos hankinnan vastustamisesta tai vastustamatta jättämisestä.
2. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on toimitettava päätösluonnos hankinnan vastustamisesta tai vastustamatta jättämisestä EKP:lle viimeistään 15 työpäivää ennen sovellettavassa unionin lainsäädännössä määritellyn arviointijakson päättymistä.
87 artikla
EKP:n päätös hankinnasta
EKP:n on päätettävä ehdotetusta hankinnasta ja kansallisen toimivaltaisen viranomaisen päätösluonnoksesta tekemänsä arvioinnin perusteella vastustaako se hankintaa. Oikeutta tulla kuulluksi on sovellettava 31 artiklassa säädetyllä tavalla.
4 OSASTO
YHTEISISTÄ MENETTELYISTÄ TEHTYJEN PÄÄTÖSTEN ANTAMINEN TIEDOKSI
88 artikla
Päätösten tiedoksiantomenettelyt
1. EKP antaa seuraavat päätökset ilman aiheetonta viivästystä osapuolille tiedoksi 35 artiklan mukaisesti:
a)
EKP:n päätöksen luottolaitoksen toimiluvan peruuttamisesta;
b)
EKP:n päätöksen määräosuuden hankkimisesta luottolaitoksesta.
2. EKP antaa seuraavat päätökset ilman aiheetonta viivästystä tiedoksi kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle:
a)
EKP:n päätöksen luottolaitoksen toimilupaa koskevasta hakemuksesta;
b)
EKP:n päätöksen luottolaitoksen toimiluvan peruuttamisesta;
c)
EKP:n päätöksen määräosuuden hankkimisesta luottolaitoksesta.
3. Kansallinen toimivaltainen viranomainen antaa seuraavat päätökset tiedoksi toimiluvan hakijalle:
a)
toimilupapäätösluonnoksen;
b)
kansallisen toimivaltaisen viranomaisen päätöksen toimilupahakemuksen hylkäämisestä, jos hakija ei täytä sovellettavassa kansallisessa lainsäädännössä asetettuja toimiluvan myöntämisedellytyksiä;
c)
EKP:n päätöksen vastustaa a alakohdassa tarkoitettua toimilupapäätösluonnosta;
d)
EKP:n toimilupapäätöksen.
4. Kansallinen toimivaltainen viranomainen antaa EKP:n päätöksen luottolaitoksen toimiluvan peruuttamisesta tiedoksi asianomaiselle kansalliselle kriisinratkaisuviranomaiselle.
5. EKP:n on ilmoitettava Euroopan pankkiviranomaiselle (EPV) jokaisesta EKP:n päätöksestä, jolla myönnetään tai peruutetaan luottolaitoksen toimilupa, samoin kuin tällaisen toimiluvan raukeamisesta. EKP:n on näin menetellessään yksilöitävä toimiluvan peruuttamista koskevien päätösten ja toimiluvan raukeamisen syyt.
VI OSA
MERKITTÄVIEN VALVOTTAVIEN YHTEISÖJEN VALVONTAA KOSKEVAT MENETTELYT
1 OSASTO
MERKITTÄVIEN VALVOTTAVIEN YHTEISÖJEN VALVONTA JA KANSALLISTEN TOIMIVALTAISTEN VIRANOMAISTEN ANTAMA APU
89 artikla
Merkittävien valvottavien yhteisöjen valvonta
EKP:n on valvottava merkittäviä valvottavia yhteisöjä suoraan II osassa säädettyjen menettelyjen mukaisesti, erityisesti yhteisten valvontaryhmien tehtävien ja kokoonpanon osalta.
90 artikla
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten asema EKP:n apuna
1. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on avustettava EKP:tä sen tehtävien hoitamisessa YVM-asetuksessa ja tässä asetuksessa säädetyin edellytyksin ja hoidettava erityisesti kaikki seuraavat tehtävät:
a)
toimitettava EKP:lle osallistuvaan jäsenvaltioonsa sijoittautuneita merkittäviä valvottavia yhteisöjä koskevat päätösluonnokset 91 artiklan mukaisesti;
b)
avustettava EKP:tä valmistelemalla toimia, jotka liittyvät EKP:lle YVM-asetuksella annettujen tehtävien hoitamiseen, ja panemalla niitä täytäntöön, mukaan lukien avustaminen tarkastustoiminnassa ja merkittävien valvottavien yhteisöjen tilanteen päivittäisessä arvioinnissa;
c)
avustettava EKP:tä sen päätösten täytäntöönpanossa käyttämällä tarvittaessa YVM-asetuksen 9 artiklan 1 kohdan kolmannessa alakohdassa ja 11 artiklan 2 kohdassa tarkoitettuja valtuuksia.
2. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on EKP:tä avustaessaan noudatettava merkittäviä valvottavia yhteisöjä koskevia EKP:n ohjeita.
91 artikla
Päätösluonnokset, joita kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on laadittava EKP:n tarkastelua varten
1. EKP voi YVM-asetuksen 6 artiklan 3 kohdan ja 6 artiklan 7 kohdan b alakohdan mukaisesti pyytää kansallista toimivaltaista viranomaista laatimaan EKP:n tarkastelua varten päätösluonnoksen YVM-asetuksen 4 artiklassa tarkoitettujen tehtävien hoitamisesta.
Pyynnössä on määriteltävä määräaika, jonka kuluessa päätösluonnos on toimitettava EKP:lle.
2. Toimivaltainen kansallinen viranomainen voi toimittaa merkittävää valvottavaa yhteisöä koskevan päätösluonnoksen EKP:lle tarkastelua varten myös omasta aloitteestaan yhteisen valvontaryhmän välityksellä.
92 artikla
Tietojenvaihto
EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on ilman aiheetonta viivästystä vaihdettava tietoja, jotka liittyvät merkittäviin valvottaviin yhteisöihin, jos on vakavia viitteitä siitä, että kyseisten merkittävien valvottavien yhteisöjen ei enää voida luottaa täyttävän velvoitteitaan velkojiaan kohtaan ja että ne eivät varsinkaan enää kykene tarjoamaan vakuutta varoille, jotka niiden tallettajat ovat niille uskoneet, ja jos on vakavia viitteitä olosuhteista, jotka saattaisivat johtaa siihen, että asianomainen luottolaitoksen todetaan olevan kykenemätön maksamaan talletuksia Euroopan parlamentin ja neuvoston direktiivin 94/19/EY (15) 1 artiklan 3 kohdan i alakohdassa tarkoitetulla tavalla. EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on meneteltävä näin ennen tällaiseen toteamukseen liittyvän päätöksen tekemistä.
2 OSASTO
LUOTTOLAITOSTEN HALLINNOSTA VASTAAVIA HENKILÖITÄ KOSKEVIEN ASIANMUKAISTEN JA SOVELTUVIEN VAATIMUSTEN TÄYTTÄMINEN
93 artikla
Merkittävien valvottavien yhteisöjen hallintoelinten jäsenten soveltuvuuden arvioiminen
1. Jotta varmistettaisiin, että laitoksilla on käytössään vahvat hallintojärjestelyt, merkittävän valvottavan yhteisön on ilmoitettava asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle kaikista direktiivin 2013/36/EU 3 artiklan 1 kohdan 7 alakohdassa ja 3 artiklan 2 kohdassa tarkoitetuissa johto- ja valvontatehtävissä toimivien ylimpien hallintoelintensä jäsenten (jäljempänä ’johto’) muutoksista, mukaan lukien johdon virkakauden jatkaminen, sanotun kuitenkaan rajoittamatta asiaa koskevan unionin lainsäädännön ja kansallisen lainsäädännön sekä V osan soveltamista. Asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava EKP:lle kaikista tällaisista muutoksista ilman aiheetonta viivästystä ja ilmoitettava sille määräaika, jonka kuluessa päätös on tehtävä ja annettava tiedoksi asiaa koskevan kansallisen lainsäädännön mukaisesti.
2. EKP:llä on oltava valvontavaltuudet, joita toimivaltaisilla viranomaisilla on asiaa koskevan unionin lainsäädännön ja kansallisen lainsäädännön perusteella, jotta se voi arvioida merkittävien valvottavien yhteisöjen johdon soveltuvuuden.
94 artikla
Johdon soveltuvuuden jatkuva uudelleentarkastelu
1. Merkittävän valvottavan yhteisön on ilmoitettava asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle kaikista uusista seikoista, jotka saattavat vaikuttaa alun perin tehtyyn soveltuvuusarviointiin, tai kaikista muista asioista, jotka saattaisivat vaikuttaa johdon soveltuvuuteen, ilman aiheetonta viivästystä heti kun nämä seikat tai kysymykset ovat valvottavan yhteisön tai asianomaisen johtajan tiedossa. Asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava EKP:lle tällaiset uudet seikat tai kysymykset ilman aiheetonta viivästystä.
2. EKP voi aloittaa uuden arvioinnin 1 kohdassa tarkoitettujen uusien seikkojen tai kysymysten perusteella tai saadessaan tietoonsa mitä tahansa uusia seikkoja, jotka saattavat vaikuttaa asianomaisesta johtajasta alun perin tehtyyn arviointiin, tai mitä tahansa muita asioita, jotka saattaisivat vaikuttaa johtajan soveltuvuuteen. EKP:n on tämän jälkeen päätettävä, mikä on asianmukainen toimenpide asiaa koskevan unionin lainsäädännön ja kansallisen lainsäädännön perusteella, ja ilmoitettava asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle tästä toimenpiteestä ilman aiheetonta viivästystä.
3 OSASTO
MUUT MENETTELYT, JOITA MERKITTÄVIEN VALVOTTAVIEN YHTEISÖJEN ON NOUDATETTAVA
95 artikla
Merkittävien valvottavien yhteisöjen pyynnöt, ilmoitukset tai hakemukset
1. Merkittävän valvottavan yhteisön on osoitettava EKP:lle kaikki pyyntönsä, ilmoituksensa tai hakemuksensa, jotka liittyvät EKP:lle annettujen tehtävien hoitamiseen, sanotun kuitenkaan rajoittamatta erityisesti V osassa säädettyjen erityisten menettelyjen soveltamista ja yhteisön tavanomaista yhteydenpitoa oman kansallisen toimivaltaisen viranomaisensa kanssa.
2. EKP:n on toimitettava tällainen pyyntö, ilmoitus tai hakemus asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, ja se voi pyytää kansallista toimivaltaista viranomaista valmistelemaan päätösluonnoksen 91 artiklan mukaisesti.
3. Jos alun perin esitetyn pyynnön, ilmoituksen tai hakemuksen perusteella annettuun lupaan nähden tehdään huomattavia muutoksia, merkittävän valvottavan yhteisön on tehtävä uusi pyyntö, ilmoitus tai hakemus EKP:lle 1 kohdassa tarkoitetun menettelyn mukaisesti.
VII OSA
VÄHEMMÄN MERKITTÄVIEN VALVOTTAVIEN YHTEISÖJEN VALVONTAA KOSKEVAT MENETTELYT
1 OSASTO
KANSALLISTEN TOIMIVALTAISTEN VIRANOMAISTEN ILMOITUKSET EKP:LLE OLENNAISISTA KANSALLISEN TOIMIVALTAISEN VIRANOMAISEN VALVONTAMENETTELYISTÄ JA OLENNAISISTA VALVONTAPÄÄTÖSLUONNOKSISTA
96 artikla
Vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön rahoitustilanteen heikentyminen
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on ilmoitettava EKP:lle, jos minkä tahansa vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön tilanne heikkenee nopeasti ja merkittävästi, erityisesti silloin jos tällainen heikkeneminen voisi johtaa suoran tai epäsuoran rahoitustuen hakemiseen EVM:stä, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 62 artiklan soveltamista.
97 artikla
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten ilmoitus EKP:lle olennaisista kansallisen toimivaltaisen viranomaisen valvontamenettelyistä
1. Jotta EKP kykenee valvomaan järjestelmän toimintaa siten kuin siitä säädetään YVM-asetuksen 6 artiklan 5 kohdan c alakohdassa, kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on toimitettava EKP:lle vähemmän merkittäviä valvottavia yhteisöjä koskeviin toimivaltaisten kansallisten viranomaisten olennaisiin valvontamenettelyihin liittyvät tiedot. EKP:n on määriteltävä yleiset perusteet, joissa otetaan huomioon erityisesti asianomaisen vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön riskitilanne ja sen mahdollinen vaikutus kotimaiseen rahoitusjärjestelmään, jotta voidaan yksilöidä, mistä vähemmän merkittävistä valvottavista yhteisöistä on ilmoitettava mitäkin tietoja. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on toimitettava tiedot etukäteen tai asianmukaisesti perustelluissa kiireellisissä tapauksissa samaan aikaan kun menettely aloitetaan.
2. Edellä 1 kohdassa tarkoitettuja kansallisen toimivaltaisen viranomaisen olennaisia valvontamenettelyjä ovat seuraavat:
a)
jäsenten erottaminen vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen johtoryhmistä ja erityistehtäviä hoitavien johtajien nimittäminen vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen johtoon; sekä
b)
menettelyt, joilla on merkittävä vaikutus vähemmän merkittävään valvottavaan yhteisöön.
3. EKP:n tämän artiklan mukaisesti vahvistamien tietovaatimusten lisäksi EKP voi milloin tahansa pyytää kansallisilta toimivaltaisilta viranomaisilta tietoja vähemmän merkittäviä valvottavia yhteisöjä koskevien tehtävien hoitamisesta.
4. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on tässä artiklassa vahvistettujen EKP:n tietovaatimusten lisäksi omasta aloitteestaan ilmoitettava EKP:lle kaikista muista kansallisen toimivaltaisen viranomaisen valvontamenettelyistä,
a)
joita ne pitävät olennaisina, tai
b)
jotka saattavat vaikuttaa kielteisesti YVM:n maineeseen.
5. Jos EKP kehottaa kansallista toimivaltaista viranomaista tekemään lisäarvioinnin tietyistä kansallisen toimivaltaisen viranomaisen olennaisen valvontamenettelyn seikoista, pyynnössä on yksilöitävä kyseessä olevat seikat. EKP:n ja kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on varmistettava, että toisella osapuolella on riittävästi aikaa, jotta menettely ja YVM kokonaisuutena toimivat tehokkaasti.
98 artikla
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten ilmoitus EKP:lle olennaisista valvontapäätösluonnoksista
1. Jotta EKP kykenisi valvomaan järjestelmän toimintaa siten kuin siitä säädetään YVM-asetuksen 6 artiklan 5 kohdan c alakohdassa, kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on toimitettava EKP:lle 2 ja 3 kohdassa vahvistetut edellytykset täyttävä valvontapäätösluonnos EKP:lle aina, kun päätösluonnos koskee sellaisia vähemmän merkittäviä valvottavia yhteisöjä, joiden osalta EKP katsoo, että sille on ilmoitettava nämä tiedot niiden riskitilannetta ja mahdollista vaikutusta kotimaan rahoitusjärjestelmään koskevien EKP:n määrittelemien yleisten perusteiden mukaisesti.
2. Valvontapäätösluonnokset on toimitettava EKP:lle, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 1 kohdan soveltamista, ennen kuin ne osoitetaan vähemmän merkittäville valvottaville yhteisöille, jos nämä päätökset
a)
liittyvät vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen hallitusten jäsenten erottamiseen ja erityistehtäviä hoitavien johtajien nimittämiseen; tai
b)
niillä on merkittävä vaikutus vähemmän merkittävään valvottavaan yhteisöön.
3. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on toimitettava EKP:lle 1 ja 2 kohdassa mainittujen tietojen lisäksi kaikki muut valvontapäätösluonnokset,
a)
joista ne haluavat kuulla EKP:n näkemyksen tai
b)
jotka saattavat vaikuttaa kielteisesti YVM:n maineeseen.
4. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on toimitettava 1, 2 ja 3 kohdassa vahvistetut edellytykset täyttävät päätösluonnokset, joita on tästä syystä pidettävä olennaisina valvontapäätösluonnoksina, EKP:lle vähintään 10 päivää ennen päätöksen suunniteltua hyväksymispäivää. EKP:n on esitettävä näkemyksensä päätösluonnoksesta kohtuullisessa ajassa ennen päätöksen suunniteltua hyväksymispäivää. Kiireellisissä tapauksissa asianomainen kansallinen toimivaltainen viranomainen määrittää kohtuullisen ajanjakson, jonka sisällä 1, 2 ja 3 kohdassa vahvistettujen vaatimusten täyttävä päätösluonnos on lähetettävä EKP:lle.
2 OSASTO
KANSALLISTEN TOIMIVALTAISTEN VIRANOMAISTEN JÄLKIKÄTEISRAPORTOINTI EKP:LLE VÄHEMMÄN MERKITTÄVIEN VALVOTTAVIEN YHTEISÖJEN OSALTA
99 artikla
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten yleinen raportointivelvollisuus EKP:lle
1. Jotta EKP kykenisi valvomaan YVM:n toimintaa YVM-asetuksen 6 artiklan 5 kohdan c alakohdan mukaisesti, EKP voi vaatia, että kansalliset toimivaltaiset viranomaiset raportoivat säännöllisesti EKP:lle toteuttamistaan toimenpiteistä ja tehtävistä, joita niiden on suoritettava YVM-asetuksen 6 artiklan 6 kohdan nojalla. EKP:n on ilmoitettava kansallisille toimivaltaisille viranomaisille vuosittain vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen ryhmistä ja vaadittavien tietojen luonteesta, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 1 jakson soveltamista.
2. Edellä 1 kohdan mukaisesti vahvistetut vaatimukset eivät vaikuta EKP:n oikeuteen käyttää YVM-asetuksen 10-13 artiklassa mainittuja valtuuksia vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen osalta.
100 artikla
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten EKP:lle toimittamien raporttien toimitustiheys ja laajuus
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on toimitettava EKP:lle vuosittain raportti vähemmän merkittävistä valvottavista yhteisöistä, vähemmän merkittävistä valvottavista ryhmittymistä ja vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen luokista EKP:n vaatimusten mukaisesti.
VIII OSA
MAKROTALOUDEN VAKAUDEN VALVONNAN TEHTÄVIÄ JA VÄLINEITÄ KOSKEVA EKP:N, KANSALLISTEN TOIMIVALTAISTEN VIRANOMAISTEN JA KANSALLISTEN NIMETTYJEN VIRANOMAISTEN VÄLINEN YHTEISTYÖ
1 OSASTO
MAKROTALOUDEN VAKAUDEN VALVONNAN VÄLINEIDEN MÄÄRITELMÄ
101 artikla
Yleiset säännökset
1. Tätä osaa sovellettaessa makrotalouden vakauden valvonnan välineillä tarkoitetaan mitä tahansa seuraavista välineistä:
a)
direktiivin 2013/36/EU 130-142 artiklassa tarkoitettuja pääomapuskureita;
b)
kotimaassa toimiluvan saaneita luottolaitoksia tai niiden alaryhmää koskevia asetuksen (EU) N:o 575/2013 458 artiklan nojalla toteutettuja toimenpiteitä;
c)
mitä tahansa muita asetuksessa (EU) N:o 575/2013 ja direktiivissä 2013/36/EU tarkoitettuja toimenpiteitä, joilla pyritään ratkaisemaan systeemisiin tai makrotalouden vakauteen kohdistuvia riskejä, ja jotka kansalliset nimetyt viranomaiset tai kansalliset toimivaltaiset viranomaiset toteuttavat mainituissa säädöksissä vahvistettujen menettelyjen mukaisesti ja unionin lainsäädännössä nimenomaisesti vahvistetuissa tapauksissa.
2. YVM-asetuksen 5 artiklan 1 ja 2 kohdassa tarkoitetut makrotalouden vakauden valvontaa koskevat menettelyt eivät ole tässä asetuksessa tarkoitettuja EKP:n tai kansallisen toimivaltaisen viranomaisen valvontamenettelyjä, sanotun kuitenkaan rajoittamatta YVM-asetuksen 22 artiklan soveltamista yksittäisille valvottaville yhteisöille osoitettuihin päätöksiin.
102 artikla
EKP:n soveltamat makrotalouden vakauden valvonnan välineet
EKP:n on sovellettava 101 artiklassa tarkoitettuja makrotalouden vakauden valvonnan välineitä tämän asetuksen ja YVM-asetuksen 5 artiklan 2 kohdan ja 9 artiklan 2 kohdan mukaisesti ja jos direktiivissä säädetään makrotalouden vakauden valvonnan välineistä, sillä edellytyksellä että kyseinen direktiivi on pantu kansallisessa laissa täytäntöön. Vaikka kansallinen nimetty viranomainen ei vahvistaisi puskurien tasoja, se ei estä EKP:tä vahvistamasta puskurivaatimusta tämän asetuksen ja YVM-asetuksen 5 artiklan 2 kohdan mukaisesti.
2 OSASTO
MAKROTALOUDEN VAKAUDEN VALVONNAN VÄLINEIDEN KÄYTTÖÄ KOSKEVAT MENETTELYSÄÄNNÖT
103 artikla
Makrotalouden vakauden valvonnan välineistä vastaavien kansallisten toimivaltaisten viranomaisten ja kansallisten nimettyjen viranomaisten luettelo
EKP:n on kerättävä osallistuvien jäsenvaltioiden kansallisilta toimivaltaisilta viranomaisilta ja kansallisilta nimetyiltä viranomaisilta tiedot viranomaisista, jotka on nimetty käyttämään 101 artiklassa tarkoitettuja makrotalouden vakauden valvonnan välineitä, ja siitä, mitä makrotalouden vakauden valvonnan välineitä nämä viranomaiset voivat käyttää.
104 artikla
Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen tai kansallisen nimetyn viranomaisen makrotalouden vakauden valvonnan välineiden käyttöä koskeva tietojenvaihto ja yhteistyö
1. Jos asianomaisen kansallinen toimivaltainen viranomainen tai kansallinen nimetty viranomainen aikoo käyttää tällaisia välineitä, sen on YVM-asetuksen 5 artiklan 1 kohdan mukaisesti ilmoitettava aikomuksestaan EKP:lle 10 työpäivää ennen päätöksen tekemistä. Tästä riippumatta toimivaltaisen viranomaisen tai kansallisen nimetyn viranomaisen, joka aikoo käyttää jotakin makrotalouden vakauden valvonnan välinettä, on ilmoitettava EKP:lle mahdollisimman ajoissa siitä, että se on havainnut makrovakauteen kohdistuvan tai systeemisen riskin rahoitusjärjestelmälle, ja mahdollisuuksien mukaan suunniteltua välinettä koskevat yksityiskohtaiset tiedot. Näihin tietoihin on sisällyttävä mahdollisimman laajasti yksityiskohtaisia tietoja suunnitellusta toimenpiteistä, mukaan lukien suunniteltu toteuttamispäivä.
2. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen tai kansallisen nimetyn viranomaisen on ilmoitettava aikomuksestaan EKP:lle.
3. Jos EKP vastustaa kansallisen toimivaltaisen viranomaisen tai kansallisen nimetyn viranomaisen suunnittelemaa toimenpidettä, sen on perusteltava tämä viiden työpäivän kuluessa siitä, kun se on vastaanottanut ilmoituksen aikomuksesta. Vastustus on ilmaistava kirjallisesti ja perusteltava. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen tai kansallisen nimetyn viranomaisen on otettava EKP:n perustelut asianmukaisesti huomioon ennen päätöksen tekemistä.
105 artikla
EKP:n käyttämiä makrotalouden vakauden valvonnan välineitä koskeva tietojenvaihto ja yhteistyö
1. Jos EKP aikoo omasta aloitteestaan taikka kansallisen toimivaltaisen viranomaisen tai kansallisen nimetyn viranomaisen aloitteesta soveltaa tiukempia vaatimuksia pääomapuskureihin tai soveltaa ankarampia toimenpiteitä systeemisten tai makrovakauteen kohdistuvien riskien estämiseksi, sen on YVM-asetuksen 5 artiklan 2 kohdan mukaisesti ilmoitettava aikomuksestaan kansalliselle nimetylle viranomaiselle tai kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle 10 työpäivää ennen tällaisen päätöksen tekemistä. Jos EKP aikoo soveltaa tiukempia vaatimuksia pääomapuskureihin tai soveltaa ankarampia toimenpiteitä systeemisiin tai makrovakauteen kohdistuviin riskeihin sellaisten luottolaitosten tasolla, joihin sovelletaan asetuksessa (EU) N:o 575/2013 ja direktiivissä 2013/36/EU vahvistettuja menettelyjä unionin lainsäädännössä erikseen vahvistetuissa tapauksissa, sen on tästä riippumatta ilmoitettava asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle tai kansalliselle nimetylle viranomaiselle mahdollisimman aikaisin siitä, että se on havainnut makrovakauteen kohdistuvan riskin tai rahoitusjärjestelmään kohdistuvan systeemiriskin, ja mahdollisuuksien mukaan suunniteltua välinettä koskevat yksityiskohtaiset tiedot. Näihin tietoihin on sisällyttävä mahdollisimman paljon yksityiskohtaisia tietoja suunnitellusta toimenpiteistä, mukaan lukien suunniteltu toteuttamispäivä.
2. Jos asianomaiset kansalliset toimivaltaiset viranomaiset tai kansalliset nimetyt viranomaiset vastustavat EKP:n suunnittelemaa toimenpidettä, niiden on perusteltava tämä EKP:lle viiden työpäivän kuluessa siitä, kun ne ovat vastaanottaneet EKP:n ilmoituksen aikomuksesta. Vastustus on ilmaistava kirjallisesti ja perusteltava. EKP:n on otettava nämä perustelut asianmukaisesti huomioon ennen päätöksen tekemistä.
IX OSA
TIIVISTÄ YHTEISTYÖTÄ KOSKEVAT MENETTELYT
1 OSASTO
YLEISPERIAATTEET JA YLEISET SÄÄNNÖKSET
106 artikla
Tiiviin yhteistyön aloittamista koskeva menettely
EKP:n on arvioitava euroalueeseen kuulumattomista jäsenvaltioista tulevia hakemuksia, jotka koskevat tiiviin yhteistyön aloittamista päätöksessä EKP/2014/5 (16) vahvistetun menettelyn mukaisesti.
107 artikla
Periaatteet, joita on sovellettava, kun tiivis yhteistyö on aloitettu
1. EKP:n on hoidettava YVM-asetuksen 4 artiklan 1 ja 2 kohdassa sekä 5 artiklassa tarkoitettuja tehtäviä tiiviissä yhteistyössä toimivaan asianomaiseen osallistuvaan jäsenvaltioon sijoittautuneiden valvottavien yhteisöjen ja ryhmittymien suhteen YVM-asetuksen 6 artiklan mukaisesti siitä päivästä, josta lähtien sovelletaan YVM-asetuksen 7 artiklan 2 kohdan nojalla tehtyä EKP:n päätöstä, jolla luodaan tiivis yhteistyö EKP:n ja euroalueeseen kuulumattoman jäsenvaltion kansallisen toimivaltaisen viranomaisen välille, siihen saakka, kunnes tällainen tiivis yhteistyö päättyy tai se keskeytetään.
2. Jos tiivis yhteistyö on luotu YVM-asetuksen 7 artiklan 2 kohdan mukaisesti, EKP:n ja tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on tiiviissä yhteystyössä toimivaan osallistuvaan jäsenvaltioon sijoittautuneiden merkittävien valvottavien yhteisöjen ja ryhmittymien ja vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen ja ryhmittymien suhteen oltava vastaavassa asemassa kuin euroalueen jäsenvaltioihin sijoittautuneet merkittävät valvottavat yhteisöt ja ryhmittymät ja vähemmän merkittävät valvottavat yhteisöt ja ryhmittymät, kuitenkin ottaen huomioon, että EKP:llä ei ole suoraan sovellettavia valtuuksia tiiviissä yhteistyössä toimivaan osallistuvaan jäsenvaltioon sijoittautuneisiin merkittäviin valvottaviin yhteisöihin ja ryhmittymiin ja vähemmän merkittäviin yhteisöihin ja ryhmittymiin nähden.
3. EKP voi YVM-asetuksen 6 artiklan mukaisesti antaa tiiviissä yhteistyössä toimivalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle merkittäviä valvottavia yhteisöjä ja ryhmiä koskevia ohjeita mutta ainoastaan yleisiä ohjeita vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen ja ryhmittymien osalta.
4. Tiivis yhteistyö päättyy päivänä, jona SEUT 139 artiklan nojalla tehty poikkeus kumotaan tiiviissä yhteistyössä toimivan osallistuvan jäsenvaltion osalta SEUT 140 artiklan 2 kohdan mukaisesti, minkä jälkeen tämän osan säännöksiä ei enää sovelleta.
108 artikla
Oikeudelliset toimet, jotka liittyvät valvontaan tiiviin yhteistyön yhteydessä
1. EKP voi antaa ohjeita, esittää pyyntöjä tai antaa suuntaviivoja YVM-asetuksen 4 artiklan 1 ja 2 kohdassa sekä 5 artiklassa tarkoitettujen tehtävien yhteydessä.
2. Jos EKP katsoo, että tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen olisi toteutettava jonkin valvottavan yhteisön tai ryhmittymän osalta toimenpide, joka liittyy YVM-asetuksen 4 artiklan 1 ja 2 kohdassa tarkoitettuihin tehtäviin, sen on osoitettava tälle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle
a)
merkittävää valvottavaa yhteisöä tai merkittävää valvottavaa ryhmittymää koskeva yleinen tai erityinen ohje, kehotus tai suuntaviiva, jossa edellytetään kyseistä tiiviissä yhteistyössä toimivassa osallistuvassa jäsenvaltiossa olevaa merkittävää valvottavaa yhteisöä tai merkittävää valvottavaa ryhmittymää koskevan valvontapäätöksen tekemistä, tai
b)
vähemmän merkittävää valvottavaa yhteisöä tai vähemmän merkittävää valvottavaa ryhmittymää koskevaa yleinen ohje tai suuntaviiva.
3. Jos EKP katsoo, että tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen tai kansallisen nimetyn viranomaisen pitäisi toteuttaa jotakin valvottavaa yhteisöä tai ryhmittymää koskeva toimenpide, joka liittyy YVM-asetuksen 5 artiklassa tarkoitettuihin tehtäviin, se voi osoittaa tälle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle tai kansalliselle nimetylle viranomaiselle yleisen tai erityisen ohjeen, kehotuksen tai suuntaviivan, jossa edellytetään tiukempien pääomapuskureita koskevien vaatimusten soveltamista tai ankarampia toimenpiteitä systeemiriskien tai makrovakauteen kohdistuvien riskien estämiseksi.
4. EKP:n on määritettävä ohje, kehotus tai suuntaviiva kohtuullisessa ajassa, jotta tiiviissä yhteistyössä toimiva kansallinen toimivaltainen viranomainen kykenee toteuttamaan toimenpiteen, ja tämän määräajan on oltava vähintään 48 tuntia, ellei ole tarpeen toimia aikaisemmin tarpeen korjaamattoman vahingon estämiseksi. Kun EKP määrittää määräajan, sen on otettava huomioon hallinto- ja prosessilainsäädäntö, jota tiiviissä yhteistyössä toimivan asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on noudatettava.
5. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on toteutettava kaikki tarvittavat toimenpiteet noudattaakseen EKP:n ohjeita, pyyntöjä ja suuntaviivoja, ja sen on ilmoitettava EKP:lle toteuttamistaan toimenpiteistä ilman aiheetonta viivästystä.
2 OSASTO
TIIVIS YHTEISTYÖ III, IV, V, VIII, X JA XI OSAN YHTEYDESSÄ
109 artikla
Kieliä koskeva järjestely tiiviin yhteistyön yhteydessä
Järjestelyjä, joista säädetään edellä 23 artiklassa, sovelletaan tiiviissä yhteistyössä toimivien kansallisten toimivaltaisten viranomaisten tapauksessa soveltuvin osin.
110 artikla
Luottolaitosten merkittävyyden arviointi tiiviin yhteistyön yhteydessä
1. Valvottavien yhteisöjen tai valvottavien ryhmittymien aseman määrittämistä merkittäväksi tai vähemmän merkittäväksi koskevia IV osan säännöksiä on sovellettava tiiviissä yhteistyössä toimivissa osallistuvissa jäsenvaltioissa oleviin valvottaviin yhteisöihin ja valvottaviin ryhmittymiin soveltuvin osin tämän artiklan säännösten mukaisesti.
2. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on varmistettava, että IV osassa vahvistettuja menettelyjä voidaan soveltaa sen jäsenvaltioon sijoittautuneisiin valvottaviin yhteisöihin ja valvottaviin ryhmittymiin.
3. Jos IV osassa säädetään, että EKP osoittaa päätöksen valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle, EKP:n on annettava ohjeita tiiviissä yhteistyössä toimivalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, sen sijaan että se osoittaisi päätöksen valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle, ja tämän kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on osoitettava päätös valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle näiden ohjeiden mukaisesti.
111 artikla
Yhteiset menettelyt tiiviin yhteistyön yhteydessä
1. Yhteisiä menettelyjä koskevia V osan säännöksiä on sovellettava valvottaviin tiiviissä yhteistyössä toimivissa osallistuvissa jäsenvaltioissa oleviin yhteisöihin ja valvottaviin ryhmittymiin soveltuvin osin, sanotun kuitenkaan rajoittamatta tämän artiklan säännösten soveltamista.
2. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on varmistettava, että V osassa vahvistettuja menettelyjä voidaan soveltaa sen jäsenvaltioon sijoittautuneisiin valvottaviin yhteisöihin. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on erityisesti varmistettava, että EKP saa kaikki tiedot ja asiakirjat, joita se tarvitsee YVM-asetuksessa sille annettujen tehtävien hoitamiseen.
3. Jos V osassa säädetään, että EKP osoittaa päätöksen valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle, EKP:n on annettava ohjeita tiiviissä yhteistyössä toimivalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, sen sijaan että se osoittaisi päätöksen valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle, ja tämän kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on osoitettava päätös valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle näiden ohjeiden mukaisesti.
4. Jos V osassa säädetään, että asianomainen kansallinen toimivaltainen viranomainen laatii päätösluonnoksen, tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on toimitettava päätösluonnos EKP:lle ja pyydettävä ohjeita.
112 artikla
Makrotalouden vakauden valvonnan välineet tiiviin yhteistyön yhteydessä
Makrotalouden vakauden valvonnan tehtäviin ja välineisiin liittyvä EKP:n, kansallisten toimivaltaisten viranomaisten ja kansallisten nimettyjen viranomaisten välistä yhteistyötä koskevia VIII osan säännöksiä on sovellettava tiiviissä yhteistyössä toimivissa osallistuvissa jäsenvaltioissa oleviin valvottaviin yhteisöihin ja valvottaviin ryhmittymiin soveltuvin osin.
113 artikla
Hallinnolliset seuraamukset tiiviin yhteistyön yhteydessä
1. Hallinnollisia seuraamuksia koskevia X osan säännöksiä on sovellettava tiiviissä yhteistyössä toimivissa osallistuvissa jäsenvaltioissa oleviin valvottaviin yhteisöihin ja valvottaviin ryhmittymiin soveltuvin osin.
2. Jos YVM-asetuksen 18 artiklassa, luettuna yhdessä tämän asetuksen X osan kanssa, säädetään, että EKP osoittaa päätöksen valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle, EKP:n on annettava ohjeita tiiviissä yhteistyössä toimivalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle sen sijaan että se osoittaisi päätöksen valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle, ja tämän kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on osoitettava päätös valvottavalle yhteisölle tai valvottavalle ryhmittymälle näiden ohjeiden mukaisesti.
3. Jos YVM-asetuksen 18 artiklassa tai tämän asetuksen X osassa säädetään, että kansallinen toimivaltainen viranomainen osoittaa päätöksen merkittävälle valvottavalle yhteisölle tai merkittävälle valvottavalle ryhmittymälle, tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on aloitettava menettely ryhtymällä toimiin varmistaakseen, että asianmukaisia hallinnollisia seuraamuksia määrätään vain EKP:n ohjeiden mukaan. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava EKP:lle, kun päätös on tehty.
114 artikla
YVM-asetuksen 10-13 artiklaan perustuvat tutkintavaltuudet tiiviin yhteistyön yhteydessä
1. YVM-asetuksen 10-13 artiklaan liittyvää yhteistyötä koskevia XI osan säännöksiä on sovellettava tiiviissä yhteistyössä toimivissa osallistuvissa jäsenvaltioissa oleviin valvottaviin yhteisöihin ja valvottaviin ryhmittymiin soveltuvin osin.
2. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on käytettävä YVM-asetuksen 10-13 artiklaan perustuvia tutkintavaltuuksia EKP:n ohjeiden mukaisesti.
3. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on toimitettava EKP:lle tulokset, jotka perustuvat YVM-asetuksen 10-13 artiklassa tarkoitettujen tutkintavaltuuksien käyttöön.
4. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on varmistettava, että nimetyt EKP:n henkilöstön jäsenet voivat osallistua tarkkailijoina mihin tahansa YVM-asetuksen 10-13 artiklan nojalla suoritettavaan tutkintaan.
3 OSASTO
TIIVIS YHTEISTYÖ MERKITTÄVIEN VALVOTTAVIEN YHTEISÖJEN OSALTA
115 artikla
Merkittävien valvottavien yhteisöjen valvonta tiiviissä yhteistyössä toimivassa osallistuvassa jäsenvaltiossa
1. Merkittäviin valvottaviin yhteisöihin ja merkittäviin valvottaviin ryhmittymiin, jotka ovat sijoittautuneet johonkin tiiviissä yhteistyössä toimivaan osallistuvaan jäsenvaltioon, sovelletaan soveltuvin osin II ja VI osaa tämän artiklan säännösten mukaisesti.
2. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on varmistettava, että EKP saa kaikki merkittäviltä valvottavilta yhteisöiltä ja merkittäviltä valvottavilta ryhmittymiltä tulevat ja niitä koskevat tiedot ja raportit, joita tiiviissä yhteistyössä toimiva kansallinen toimivaltainen viranomainen itse saa ja jotka ovat tarpeen YVM-asetuksella EKP:lle annettujen tehtävien hoitamiseksi.
3. On perustettava yhteinen valvontaryhmä valvomaan kutakin merkittävää valvottavaa yhteisöä tai merkittävää valvottavaa ryhmittymää, joka on sijoittautunut tiiviissä yhteistyössä toimivaan osallistuvaan jäsenvaltioon. Yhteisen valvontaryhmän jäsenet on nimitettävä 4 artiklan mukaisesti. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on nimitettävä kansallisen toimivaltaisen viranomaisen alakoordinaattori toimimaan suoraan merkittävän valvottavan yhteisön tai merkittävän valvottavan ryhmittymän suhteen yhteisen valvontaryhmän koordinaattorin ohjeiden mukaisesti.
4. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on varmistettava, että nimetyt EKP:n henkilöstön jäsenet kutsutaan osallistumaan kaikkiin paikalla tehtäviin tarkastuksiin, joita tehdään merkittävässä valvottavassa yhteisössä tai merkittävässä valvottavassa ryhmittymässä. EKP voi määrittää niiden EKP:n henkilöstön jäsenten lukumäärän, jotka osallistuvat tarkkailijoina.
5. Konsolidoidun valvonnan ja valvontakollegioiden yhteydessä EKP:n on toimivaltaisena viranomaisena oltava konsolidointiryhmän valvoja ja toimittava valvontakollegion puheenjohtajana silloin kun emoyritys on sijoittautunut johonkin euroalueen jäsenvaltioon tai euroalueeseen kuulumattomaan osallistuvaan jäsenvaltioon. EKP:n on kehotettava tiiviissä yhteistyössä toimivaa asianomaista kansallista toimivaltaista viranomaista nimittämään kansallisen toimivaltaisen viranomaisen henkilöstön edustaja tarkkailijaksi. EKP voi toimia antamalla ohjeita asianomaiselle tiiviissä yhteistyössä toimivalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle.
116 artikla
Merkittäviä valvottavia yhteisöjä ja merkittäviä valvottavia ryhmittymiä koskevat päätökset
1. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on tehtävä päätöksiä jäsenvaltiossaan olevia merkittäviä valvottavia yhteisöjä ja merkittäviä valvottavia ryhmittymiä koskevia päätöksiä vain EKP:n ohjeiden mukaan, sanotun kuitenkaan rajoittamatta kansallisten toimivaltaisten viranomaisten valtuuksia, jotka koskevat tehtäviä, joita ei ole annettu EKP:lle YVM-asetuksen nojalla. Tiiviissä yhteistyössä toimiva kansallinen toimivaltainen viranomainen voi myös pyytää ohjeita EKP:ltä.
2. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on toimitettava kaikki merkittävää valvottavaa yhteisöä tai merkittävää valvottavaa ryhmittymää koskevat päätökset EKP:lle välittömästi.
3. Tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava EKP:lle sekä a) päätöksistä, joita se tekee valtuuksiensa nojalla tehtävistä, joita ei ole annettu EKP:lle YVM-asetuksen nojalla; että b) päätöksistä, joita se tekee EKP:n ohjeiden perusteella tai siten kuin tässä osassa säädetään.
4 OSASTO
TIIVIS YHTEISTYÖ VÄHEMMÄN MERKITTÄVIEN VALVOTTAVIEN YHTEISÖJEN JA VÄHEMMÄN MERKITTÄVIEN VALVOTTAVIEN RYHMITTYMIEN OSALTA
117 artikla
Vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen ja vähemmän merkittävien valvottavien ryhmittymien valvonta
1. Tiiviissä yhteistyössä toimivissa osallistuvissa jäsenvaltioissa oleviin vähemmän merkittäviin valvottaviin yhteisöihin ja vähemmän merkittäviin valvottaviin ryhmittymiin on sovellettava soveltuvin osin VII osaa seuraavien säännösten mukaisesti.
2. Jotta varmistettaisiin valvonnan tulosten yhtenäisyys YVM:ssä, EKP voi antaa yleisiä ohjeita ja suuntaviivoja ja esittää kehotuksia tiiviissä yhteistyössä toimivalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle ja vaatia sitä tekemään tiiviissä yhteistyössä toimivaan osallistuvaan jäsenvaltioon sijoittautuneita vähemmän merkittävien valvottavien yhteisöjen tai vähemmän merkittäviä valvottavia ryhmittymiä koskeva valvontapäätös. Tällaiset yleiset ohjeet, suuntaviivat tai kehotukset voivat koskea luottolaitosten ryhmiä tai luokkia.
3. EKP voi myös osoittaa tiiviissä yhteistyössä toimivalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle kehotuksen arvioida edelleen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen menettelyn erityisiä näkökohtia siten kuin YVM-asetuksen 6 artiklan 7 kohdan c alakohdan ii alakohdassa säädetään.
5 OSASTO
MENETTELY SIINÄ TAPAUKSESSA, ETTÄ TIIVIISSÄ YHTEISTYÖSSÄ TOIMIVA OSALLISTUVA JÄSENVALTIO ILMOITTAA ERIÄVÄN MIELIPITEEN
118 artikla
Menettely siinä tapauksessa, että valvontaelimen päätösluonnoksesta ilmoitetaan YVM-asetuksen 7 artiklan 8 kohdassa tarkoitettu eriävä mielipide
1. EKP:n on ilmoitettava tiiviissä yhteistyössä toimivalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle tiiviissä yhteistyössä toimivassa osallistuvassa jäsenvaltiossa sijaitsevaa valvottavaa yhteisöä tai valvottavaa ryhmittymää koskevasta täydelliset tiedot sisältävästä valvontaelimen päätösluonnoksesta, sanotun kuitenkaan rajoittamatta unionin lainsäädännön mukaisen salassapitovelvollisuuden soveltamista.
2. Jos tiiviissä yhteistyössä toimiva kansallinen toimivaltainen viranomainen haluaa ilmoittaa eriävän mielipiteen valvontaelimen päätösluonnoksesta, sen on esitettävä EKP:n neuvostolle eriävä mielipiteensä perusteluineen viiden työpäivän kuluessa täydet tiedot sisältävän päätösluonnoksen vastaanottamisesta.
3. EKP:n neuvoston on tehtävä asiassa päätöksensä viiden työpäivän kuluessa tämän ilmoituksen vastaanottamisesta, otettava eriävän mielipiteen perustelut kaikilta osin huomioon ja ilmoitettava tiiviissä yhteistyössä toimivalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle kirjallisesti päätöksensä perustelut.
4. Tiiviissä yhteistyössä toimiva osallistuva jäsenvaltio voi pyytää EKP:tä päättämään sen tiiviin yhteistyön välittömästi, jolloin EKP:n neuvoston myöhemmin tekemä päätös ei sido sitä.
119 artikla
Menettely siinä tapauksessa, että EKP:n neuvosto ilmoittaa YVM-asetuksen 7 artiklan 7 kohdan nojalla vastustavansa valvontaelimen päätösluonnosta
1. EKP:n on ilmoitettava tiiviissä yhteistyössä toimivalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, jos EKP:n neuvosto vastustaa täydet tiedot sisältävää valvontaelimen päätösluonnosta.
2. Jos tiiviissä yhteistyössä toimiva kansallinen toimivaltainen viranomainen haluaa ilmoittaa eriävän mielipiteensä siitä, että EKP:n neuvosto on vastustanut täydet tiedot sisältävää valvontaelimen päätösluonnosta, sen on ilmoitettava EKP:lle eriävä mielipiteensä perusteluineen viiden työpäivän kuluttua siitä, kun se on vastaanottanut EKP:n neuvoston vastustuksen.
3. EKP:n neuvoston on annettava 30 päivän kuluessa kirjallinen lausuntonsa tiiviissä yhteistyössä toimivan kansallisen toimivaltaisen viranomaisen perustellusta eriävästä mielipiteestä sekä perustelunsa esittäen joko vahvistettava vastustavansa luonnosta tai peruutettava vastalauseensa. EKP:n on ilmoitettava tästä tiiviissä yhteistyössä toimivalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle.
4. Jos EKP:n neuvosto vahvistaa vastustavansa luonnosta, tiiviissä yhteistyössä toimiva kansallinen toimivaltainen viranomainen voi ilmoittaa EKP:lle viiden päivän kuluessa siitä, kun se on saanut tiedon EKP:n neuvoston vastustuksen vahvistuksesta, että sitä ei sido päätös, joka mahdollisesti tehdään sen jälkeen kun on muutettu alkuperäistä täydet tiedot sisältävää päätösluonnosta, jota EKP:n neuvosto on vastustanut.
EKP:n on sen jälkeen harkittava kansallisen toimivaltaisen viranomaisen kanssa tehtävän tiiviin yhteistyön mahdollista keskeyttämistä tai päättämistä, ottaen asianmukaisesti huomioon valvonnan tehokkuuden, ja tehtävä sitä koskeva päätös. EKP:n on otettava huomioon erityisesti YVM-asetuksen 7 artiklan 7 kohdassa mainitut seikat.
X OSA
HALLINNOLLISET SEURAAMUKSET
1 OSASTO
MÄÄRITELMÄT JA SUHDE NEUVOSTON ASETUKSEEN (EY) N:o 2532/98 (17)
120 artikla
Hallinnollisten seuraamusten määritelmä
Tätä osaa sovellettaessa ’hallinnollisilla seuraamuksilla’ tarkoitetaan jompaakumpaa seuraavista:
a)
hallinnollisia rahoituksellisia seuraamuksia, joista säädetään YVM-asetuksen 18 artiklan 1 kohdassa ja joita määrätään sen nojalla;
b)
sakkoja ja uhkasakkoja, joista säädetään asetuksen (EY) N:o 2532/98 2 artiklassa ja joita määrätään YVM-asetuksen 18 artiklan 7 kohdan nojalla.
121 artikla
Suhde asetukseen (EY) N:o 2532/98
1. YVM-asetuksen 18 artiklan 1 kohdassa säädettyjen menettelyjen osalta sovelletaan tähän asetukseen sisältyviä menettelysääntöjä YVM-asetuksen 18 artiklan 4 kohdan mukaisesti.
2. YVM-asetuksen 18 artiklan 7 kohdassa säädettyjen menettelyjen osalta tähän asetukseen sisältyvät menettelysäännöt täydentävät asetuksen (EY) N:o 2532/98 säännöksiä ja niitä on sovellettava YVM-asetuksen 25 ja 26 artiklan mukaisesti.
122 artikla
EKP:n valtuudet määrätä hallinnollisia seuraamuksia YVM-asetuksen 18 artiklan 7 kohdan nojalla
EKP:n on määrättävä 120 artiklan b kohdassa määriteltyjä hallinnollisia seuraamuksia, jos on jätetty noudattamatta EKP:n asetuksiin tai päätöksiin perustuvia velvoitteita, jotka koskevat
a)
merkittäviä valvottavia yhteisöjä tai
b)
vähemmän merkittäviä valvottavia yhteisöjä, jos asianomaisissa EKP:n asetuksissa tai päätöksissä asetetaan vähemmän merkittäville valvottaville yhteisöille velvoitteita EKP:hen nähden.
2 OSASTO
MUIDEN HALLINNOLLISTEN SEURAAMUSTEN KUIN UHKASAKKOJEN MÄÄRÄÄMISTÄ EUROALUEEN JÄSENVALTIOIDEN VALVOTTAVILLE YHTEISÖILLE KOSKEVAT MENETTELYSÄÄNNÖT
123 artikla
Riippumattoman tutkintayksikön perustaminen
1. EKP:n on perustettava sisäinen riippumaton tutkintayksikkö (jäljempänä ’tutkintayksikkö’), joka koostuu EKP:n nimittämistä tutkijoista.
2. Tutkijat eivät saa osallistua eivätkä ole saaneet tutkijan tehtävän vastaanottamista edeltäneen kahden vuoden aikana osallistua asianomaisen valvottavan yhteisön suoraan eivätkä välilliseen valvontaan tai toimiluvan myöntämiseen.
3. Tutkijoiden on hoidettava tutkijan tehtäviään valvontaelimestä ja EKP:n neuvostosta riippumatta, eivätkä he saa osallistua tutkintaelimen ja EKP:n neuvoston neuvotteluihin.
124 artikla
Väitettyjen sääntöjenvastaisuuksien siirtäminen tutkintayksikön tutkittavaksi
Jos EKP sille YVM-asetuksen nojalla kuuluvia tehtäviä hoitaessaan katsoo, että on syytä epäillä yhtä tai useampaa
a)
YVM-asetuksen 18 artiklan 1 kohdassa tarkoitetun unionin lainsäädännön suoraan sovellettavien säädösten rikkomista jonkin sellaisen merkittävän valvottavan yhteisön toimesta, jolla on päätoimipaikka jossain euroalueen jäsenvaltiossa, tai
b)
YVM-asetuksen 18 artiklan 7 kohdassa tarkoitetun EKP:n asetuksen tai päätöksen rikkomista sellaisen valvottavan yhteisön toimesta, jolla on päätoimipaikka jossain euroalueen jäsenvaltiossa
EKP:n on siirrettävä asia tutkintayksikön käsiteltäväksi.
125 artikla
Tutkintayksikön valtuudet
1. Tutkintayksikkö voi 124 artiklassa tarkoitettuja väitettyjä rikkomisia tutkiessaan käyttää EKP:lle YVM-asetuksen nojalla annettuja valtuuksia.
2. Jos asianomaiselle valvottavalle yhteisölle esitetään tutkinnan yhteydessä pyyntö EKP:lle YVM-asetuksen nojalla annettujen valtuuksien perusteella, tutkintayksikön on yksilöitävä tutkinnan aihe ja tarkoitus.
3. Kun tutkintayksikkö hoitaa tehtäviään, sille on annettava oikeus tutustua kaikkiin EKP:n ja tarvittaessa asianomaisten kansallisten toimivaltaisten viranomaisten valvontatoimintansa yhteydessä keräämiin asiakirjoihin ja tietoihin
126 artikla
Menettelylliset oikeudet
1. Päätettyään tutkinnan tutkintayksikön on ennen täydet tiedot sisältävää päätösluonnosta koskevan ehdotuksen laatimista ja antamista valvontaelimelle ilmoitettava asianomaiselle valvottavalle yhteisölle kirjallisesti suoritetun tutkinnan havainnoista ja mahdollisista sitä vastaan esitetyistä väitteistä.
2. Tutkintayksikön on 1 kohdassa mainitussa ilmoituksessa kerrottava asianomaiselle valvottavalle yhteisölle sen oikeudesta esittää tutkintayksikölle kirjallisia lausumia tosiseikkoja koskevista tuloksista ja niissä yhteisöä vastaan esitetyistä väitteistä, mukaan lukien yksittäiset säännökset, joita väitetään rikotun, sekä asetettava kohtuullinen määräaika, jonka kuluessa lausumia otetaan vastaan. EKP ei ole velvollinen ottamaan huomioon kirjallisia lausumia, jotka on vastaanotettu tutkintayksikön asettaman määräajan päättymisen jälkeen.
3. Tutkintayksikkö voi myös 1 kohdan mukaisen ilmoituksen jälkeen kutsua asianomaisen valvottavan yhteisön suulliseen käsittelyyn. Tutkinnan osapuolet voivat olla suullisessa käsittelyssä asianajajien tai muiden pätevien henkilöiden edustamina ja/tai avustamina. Suulliset käsittelyt eivät ole julkisia.
4. Valvottavan yhteisön oikeudesta tutustua tutkintayksikön asiakirja-aineistoon tutkinnan aikana päätetään 32 artiklan mukaisesti.
127 artikla
Valvontaelimen suorittama asiakirja-aineiston tutkinta
1. Jos tutkintayksikkö katsoo, että valvottavalle yhteisölle pitäisi määrätä hallinnollinen seuraamus, sen on esitettävä valvontaelimelle täydet tiedot sisältävä päätösluonnosehdotus, jossa vahvistetaan asianomaisen valvottavan yhteisön rikkoneen oikeussääntöjä ja yksilöidään määrättävä hallinnollinen seuraamus. Tutkintayksikön on myös toimitettava tutkinta-aineistonsa valvontaelimelle.
2. Tutkintayksikön on perustettava täydet tiedot sisältävää päätösluonnosta koskeva ehdotuksensa vain tosiseikkoihin ja väitteisiin, joihin valvottavalla yhteisöllä on ollut mahdollisuus ottaa kantaa.
3. Jos valvontaelin katsoo, että tutkintayksikön toimittama aineisto on riittämätön, se voi palauttaa aineiston tutkintayksikölle ja esittää perustellun lisätietopyynnön. Vastaavasti on sovellettava 125 artiklaa.
4. Jos valvontaelin on täydet tiedot sisältävän aineiston perusteella samaa mieltä täydet tiedot sisältävää päätösluonnosta koskevasta tutkintayksikön ehdotuksesta, joka koskee yhtä tai useampaa oikeussääntöjen rikkomista, ja päätöksen perustana olevista tosiseikoista, sen on hyväksyttävä näkemyksensä mukaan tapahtunutta yhtä tai useampaa oikeussääntöjen rikkomista koskeva tutkintayksikön ehdottama täydet tiedot sisältävä päätösluonnos. Jos valvontaelin ei ole samaa mieltä ehdotuksesta, päätös on tehtävä tämän artiklan relevanttien kohtien nojalla.
5. Jos valvontaelin katsoo täydet tiedot sisältävän aineiston perusteella, että 1 kohdassa tarkoitetussa täydet tiedot sisältävää päätösluonnosta koskevassa ehdotuksessa kuvatut tosiseikat eivät näytä muodostavan riittävää näyttöä 124 artiklassa tarkoitetusta oikeussääntöjen rikkomisesta, se voi hyväksyä täydet tiedot sisältävän päätösluonnoksen, jolla asian käsittely lopetetaan.
6. Jos valvontaelin on täydet tiedot sisältävän aineiston perusteella samaa mieltä täydet tiedot sisältävää päätösluonnosta koskevasta tutkintayksikön ehdotuksesta, jonka mukaan asianomainen valvottava yhteisö on rikkonut oikeussääntöjä, mutta on eri mieltä ehdotetusta hallinnollisia seuraamuksia koskevasta suosituksesta, sen on hyväksyttävä täydet tiedot sisältävä päätösluonnos, jossa määritetään sen asianmukaisena pitämä hallinnollinen seuraamus.
7. Jos valvontaelin on täydet tiedot sisältävän aineiston perusteella eri mieltä valvontayksikön ehdotuksesta mutta katsoo, että valvottava yhteisö on rikkonut oikeussääntöjä jollakin muulla tavalla tai että valvontayksikön ehdotukselle on muita tosiseikkoihin perustuvia perusteita, sen on ilmoitettava valvottavalle yhteisölle havainnoistaan ja kyseistä valvottavaa yhteisöä vastaan esitetyistä väitteistä kirjallisesti. Valvontaelimeen on vastaavasti sovellettava 126 artiklan 2-4 kohtaa.
8. Valvontaelimen on laadittava täydet tiedot sisältävä päätösluonnos, jossa vahvistetaan onko valvottava yhteisö rikkonut oikeussääntöjä sekä täsmennetään mahdollisesti määrättävät hallinnolliset seuraamukset.
9. Valvontaelimen hyväksymien ja EKP:n neuvostolle ehdotettavien täydet tiedot sisältävien päätösluonnosten on perustuttava ainoastaan tosiseikkoihin ja väitteisiin, joihin valvottavalla yhteisöllä on ollut mahdollisuus ottaa kantaa.
Artikla 128
Vuotuisen kokonaisliikevaihdon määrittäminen hallinnollisten rahoituksellisten seuraamusten enimmäismäärään määrittämistä varten
YVM-asetuksen 18 artiklan 1 kohdassa tarkoitetulla vuotuisella kokonaisliikevaihdolla tarkoitetaan valvottavan yhteisön viimeisimpään saatavilla olevaan vuositilinpäätökseen perustuvaa vuotuista liikevaihtoa, sellaisena kuin se on määritelty direktiivin 2013/36/EU 67 artiklassa. Jos oikeussääntöjä rikkonut valvottava yhteisö kuuluu valvottavaan ryhmittymään, vuotuisella kokonaisliikevaihdolla tarkoitetaan vuotuista kokonaisliikevaihtoa, joka ilmenee valvottavan ryhmittymän viimeisimmästä saatavilla olevasta konsolidoidusta vuositilinpäätöksestä.
3 OSASTO
UHKASAKOT
129 artikla
Uhkasakkoihin sovellettavat menettelysäännöt
1. Jos asetusta tai EKP:n valvontapäätöstä jatkuvasti rikotaan, EKP voi määrätä uhkasakon, jolla pyritään pakottamaan asianomaiset henkilöt noudattamaan asetusta tai valvontapäätöstä. EKP:n on sovellettava YVM-asetuksen 22 artiklan ja tämän asetuksen III osan 2 osaston menettelysääntöjä.
2. Uhkasakon on oltava tehokas ja oikeasuhteinen. Uhkasakko on laskettava kultakin rikkomispäivältä, kunnes asianomainen henkilö noudattaa kyseistä EKP:n asetusta tai valvontapäätöstä.
3. Uhkasakkojen enimmäismäärät ovat asetuksen (EY) N:o 2532/98 mukaisia. Huomioon otettava ajanjakso alkaa kulua uhkasakon määräämisestä tehdyssä päätöksessä vahvistetusta päivämäärästä. Päätöksessä vahvistettava aikaisin päivämäärä on päivämäärä, jona asianomaiselle henkilölle annetaan kirjallisesti tiedoksi EKP:n perustelut uhkasakon määräämiselle.
4. Uhkasakkoja voidaan määrätä enintään kuuden kuukauden ajanjaksoiksi 3 kohdassa tarkoitetussa päätöksessä määritetyn päivämäärän jälkeen.
4 OSASTO
MÄÄRÄAJAT
130 artikla
Hallinnollisten seuraamusten määräämistä koskeva vanhentumisaika
1. EKP:n valtuuksia määrätä valvottaville yhteisöille hallinnollisia seuraamuksia koskee viiden vuoden vanhentumisaika, joka alkaa kulua päivästä, jona oikeussääntöjä rikotaan. Jos kyseessä ovat jatkuvat tai toistuvat oikeussääntöjen rikkomiset, vanhentumisaika alkaa kulua päivästä, jona oikeussääntöjen rikkominen loppuu.
2. Mikä tahansa toimenpide, jonka EKP toteuttaa tutkiakseen oikeussääntöjen rikkomista tai aloittaakseen menettelyn 124 artiklan nojalla, katkaisee hallinnollisten rahoituksellisten seuraamusten määräämistä koskevan vanhentumisajan. Vanhentumisaika keskeytyy päivämäärästä, jona toimesta ilmoitetaan asianomaiselle valvottavalle yhteisölle.
3. Jokainen keskeytys merkitsee sitä, että vanhentumisaika alkaa alusta. Vanhentumisaika päättyy kuitenkin viimeistään päivään, jona on kulunut kaksi kertaa vanhentumisajan kestoa vastaava ajanjakso ilman että EKP olisi määrännyt hallinnollista seuraamusta. Tätä määräaikaa jatketaan ajanjaksolla, jonka ajaksi vanhentumisaika on keskeytetty 5 kohdan nojalla.
4. Hallinnollisten seuraamusten määräämistä koskeva vanhentumisaika keskeytyy siksi aikaa kun EKP:n neuvoston lopullinen päätös on uudelleentarkastelussa oikaisulautakunnassa tai muutoksenhakumenettelyssä Euroopan unionin tuomioistuimessa.
5. Vanhentumisaika keskeytyy myös siksi aikaa kun rikosoikeudenkäynti on vireillä valvottavaa yhteisöä vastaan samojen tosiseikkojen perusteella.
131 artikla
Hallinnollisten seuraamusten täytäntöönpanoa koskevat vanhentumisajat
1. EKP:n valtuuksia panna täytäntöön YVM-asetuksen 18 artiklan 1 tai 7 kohdan nojalla tehty päätös koskee viiden vuoden vanhentumisaika, joka alkaa kulua päätöksentekopäivästä.
2. Mikä tahansa EKP:n toimi, jolla peritään maksu tai asetetaan maksuajat tai -ehdot kyseiselle hallinnolliselle seuraamukselle, keskeyttää hallinnollisten seuraamusten täytäntöönpanoa koskevan vanhentumisajan.
3. Jokainen keskeytys merkitsee sitä, että vanhentumisaika alkaa alusta.
4. Hallinnollisten seuraamusten täytäntöönpanoa koskeva vanhentumisaika keskeytyy siksi aikaa kun
a)
on myönnetty maksuaikaa;
b)
maksun täytäntöönpanoa on lykätty EKP:n neuvoston tai Euroopan unionin tuomioistuimen päätöksellä.
5 OSASTO
PÄÄTÖSTEN JULKAISEMINEN JA TIETOJENVAIHTO
132 artikla
Hallinnollisia seuraamuksia koskevien päätösten julkaiseminen
1. EKP:n on julkaistava verkkosivuillaan ilman aiheetonta viivästystä ja sen jälkeen kun päätös on annettu tiedoksi asianomaiselle valvottavalle yhteisölle kaikki 120 artiklassa tarkoitettujen hallinnollisten seuraamusten määräämisestä tehdyt päätökset, jotka on osoitettu osallistuvaan jäsenvaltioon sijoittuneelle valvottavalle yhteisölle, mukaan lukien tiedot oikeussääntöjen rikkomisen tyypistä ja luonteesta sekä asianomaisen valvottavan yhteisön henkilöllisyydestä, ellei tällainen julkaiseminen
a)
vaarantaisi rahoitusmarkkinoiden vakautta tai vireillä olevaa rikostutkintaa tai
b)
aiheuttaisi, siltä osin kuin voidaan yksilöidä, kohtuutonta vahinkoa asianomaiselle valvottavalle yhteisölle.
Näissä olosuhteissa hallinnollisia seuraamuksia koskevat päätökset on julkaistava nimettömästi. Jos tällaiset olosuhteet todennäköisesti päättyvät kohtuullisen ajan sisällä, tämän kohdan mukaista julkaisemista voidaan vaihtoehtoisesti lykätä täksi ajaksi.
2. Jos 1 kohdassa mainittua päätöstä koskeva muutoksenhaku on vireillä Euroopan unionin tuomioistuimessa, EKP:n on ilman aiheetonta viivästystä julkaistava virallisilla verkkosivuillaan tiedot kyseisen muutoksenhaun tilanteesta ja sen lopputuloksesta.
3. EKP:n on varmistettava, että 1 ja 2 kohdan nojalla julkaistut tiedot pysyvät sen virallisilla verkkosivuilla vähintään viiden vuoden ajan.
133 artikla
Tiedottaminen EPV:lle
EKP:n on ilmoitettava EPV:lle kaikista 120 artiklassa määritellyistä hallinnollisista seuraamuksista, joita määrätään valvottavalle yhteisölle euroalueen jäsenvaltiossa, sekä tällaisia seuraamuksia koskevasta muutoksenhausta ja sen lopputuloksesta, sanotun kuitenkaan rajoittamatta YVM-asetuksen 27 artiklassa säädettyä salassapitovelvollisuutta.
6 OSASTO
YVM-ASETUKSEN 18 ARTIKLAN 5 KOHDASSA TARKOITETTU EKP:N JA KANSALLISTEN TOIMIVALTAISTEN VIRANOMAISTEN VÄLINEN YHTEISTYÖ EUROALUEEN JÄSENVALTIOISSA
134 artikla
Merkittävät valvottavat yhteisöt
1. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on aloitettava merkittävien valvottavien yhteisöjen osalta menettely vain EKP:n pyynnöstä, jos se on tarpeen EKP:lle YVM-asetuksen nojalla annettujen tehtävien hoitamiseksi, jotta ryhdyttäisiin toimenpiteisiin sen varmistamiseksi, että asianmukaisia seuraamuksia määrätään tapauksissa, jotka eivät kuulu YVM-asetuksen 18 artiklan 1 kohdan soveltamisalaan. Näihin tapauksiin kuuluu seuraavien seuraamusten soveltaminen:
a)
muut kuin rahoitukselliset seuraamukset, joita määrätään, kun juridiset tai luonnolliset henkilöt ovat rikkoneet suoraan sovellettavaa unionin lainsäädäntöä, sekä kaikki rahoitukselliset seuraamukset, joita määrätään, kun luonnolliset henkilöt ovat rikkoneet suoraan sovellettavaa unionin lainsäädäntöä;
b)
rahoitukselliset tai muut kuin rahoitukselliset seuraamukset, joita määrätään, kun juridiset tai luonnolliset henkilöt ovat rikkoneet asianomaisten unionin direktiivien täytäntöönpanemiseksi annettua kansallista lainsäädäntöä;
c)
rahoitukselliset tai muut kuin rahoitukselliset seuraamukset, joita määrätään asianmukaisessa kansallisessa lainsäädännössä, jolla annetaan euroalueen jäsenvaltioiden kansallisille toimivaltaisille viranomaisille erityisvaltuuksia, joita ei tällä hetkellä edellytetä asiaa koskevassa unionin lainsäädännössä.
Tämän kohdan säännökset eivät rajoita kansallisen toimivaltaisen viranomaisen mahdollisuutta aloittaa menettely omasta aloitteestaan, kun kyseessä on kansallisen lainsäädännön soveltaminen tehtäviin, joita ei ole annettu EKP:lle.
2. Toimivaltainen kansallinen viranomainen voi pyytää EKP:tä vaatimaan siltä menettelyn aloittamista 1 kohdassa tarkoitetuissa tapauksissa.
3. Osallistuvan jäsenvaltion kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava EKP:lle EKP:n pyynnöstä 1 kohdan nojalla vireille pannun rikosoikeudenkäynnin viemisestä päätökseen. EKP:lle on erityisesti ilmoitettava mahdollisesti määrätyistä seuraamuksista.
135 artikla
Vähemmän merkittäviä valvottavia yhteisöjä koskeva raportointi
Asianomaisen kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on ilmoitettava EKP:lle säännöllisesti kaikista hallinnollisista seuraamuksista, joita se määrää vähemmän merkittäville valvottaville yhteisöille valvontatehtäviensä hoidon yhteydessä.
7 OSASTO
RIKOKSET
136 artikla
Näyttö tosiseikoista, jotka saattavat merkitä rikosta
Jos EKP:llä on YVM-asetuksen mukaisia tehtäviään hoitaessaan syytä epäillä, että on mahdollisesti tehty rikos, sen on pyydettävä asianomaista kansallista toimivaltaista viranomaista saattamaan asia soveltuvien viranomaisten tutkittavaksi ja mahdollisesti rikossyytteeseen kansallisen lainsäädännön mukaisesti.
8 OSASTO
SEURAAMUKSISTA SAATAVAT TULOT
137 artikla
Seuraamuksista saatavat tulot
EKP:n YVM-asetuksen 18 artiklan 1 ja 7 kohdan nojalla määräämistä hallinnollisista seuraamuksista saatavat tulot ovat EKP:n omaisuutta.
XI OSA
TIETOJEN SAAMINEN, RAPORTOINTI, TUTKINNAT JA PAIKALLA TEHTÄVÄT TARKASTUKSET
1 OSASTO
YLEISPERIAATTEET
138 artikla
EKP:n ja kansallisten toimivaltaisten viranomaisten välinen yhteistyö YVM-asetuksen 10-13 artiklassa tarkoitettujen valtuuksien yhteydessä
Tämän osan säännöksiä sovelletaan merkittäviin valvottaviin yhteisöihin. Niitä on sovellettava myös vähemmän merkittäviin valvottaviin yhteisöihin, jos EKP päättää YVM-asetuksen 6 artiklan 5 kohdan d alakohdan nojalla käyttää YVM-asetuksen 10-13 artiklassa tarkoitettuja valtuuksia vähemmän merkittävän valvottavan yhteisön suhteen. Tämä ei kuitenkaan rajoita kansallisten toimivaltaisten viranomaisten toimivaltaa valvoa vähemmän merkittäviä valvottavia yhteisöjä suoraan YVM-asetuksen 6 artiklan 6 kohdan nojalla.
2 OSASTO
YHTEISTYÖ TIETOPYYNTÖJEN OSALTA
139 artikla
YVM-asetuksen 10 artiklan nojalla esitettävät satunnaiset tietopyynnöt
1. EKP voi edellyttää YVM-asetuksen 10 artiklan 1 kohdassa tarkoitetulta juridiselta tai luonnolliselta henkilöltä kyseisen artiklan 10 artiklan mukaisesti, että tämä toimittaa kaikki tiedot, joita se tarvitsee YVM-asetuksessa sille annettujen tehtävien hoitamiseksi, sanotun kuitenkaan rajoittamatta asiaa koskevan unionin lainsäädännön soveltamista ja unionin lainsäädännön mukaisesti. EKP:n on yksilöitävä asianomaiset tiedot ja kohtuullinen määräaika, jonka kuluessa ne on toimitettava EKP:lle.
2. Ennen kuin EKP vaatii tietoja, jotka on toimitettava YVM-asetuksen 10 artiklan 1 kohdan mukaisesti, EKP:n on ensin otettava huomioon tiedot, jotka jo ovat kansallisten toimivaltaisten viranomaisten saatavilla.
3. EKP:n on toimitettava asianomaiselle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle jäljennös kaikista tiedoista, joita on saatu juridiselta tai luonnolliselta henkilöltä, jolle tietopyyntö on osoitettu.
3 OSASTO
RAPORTOINTI
140 artikla
Tehtävät, jotka liittyvät valvonnan raportoimiseen toimivaltaisille viranomaisille
1. EKP:n vastuulla on varmistaa, että noudatetaan unionin lainsäädäntöä, jolla luottolaitoksille asetetaan toimivaltaisille viranomaisille raportoimista koskevia vaatimuksia.
2. Tätä tarkoitusta varten EKP:llä on oltava merkittäviä valvottavia yhteisöjä koskevat tehtävät ja valtuudet, siten kuin niistä säädetään valvonnan raportointia koskevassa unionin lainsäädännössä. Kansallisilla toimivaltaisilla viranomaisilla on oltava vähemmän merkittäviä valvottavia yhteisöjä koskevat tehtävät ja valtuudet, siten kuin niistä säädetään raportointia toimivaltaisille viranomaisille koskevassa unionin lainsäädännössä.
3. Kunkin valvottavan yhteisön on ilmoitettava omalle kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselleen tiedot, jotka on raportoitava säännöllisesti asiaa koskevan unionin lainsäädännön mukaisesti, 2 kohdasta riippumatta ja ellei muualla toisin säädetä. Ellei erikseen toisin säädetä, kaikki valvottavien yhteisöjen ilmoittamat tiedot on toimitettava kansallisille toimivaltaisille viranomaisille. Niiden on suoritettava ensimmäiset tietojen tarkistukset ja toimitettava tiedot EKP:n saataville.
4. EKP:n on järjestettävä menettelyt, jotka liittyvät valvottavien yhteisöjen ilmoittamien tietojen keräämiseen ja laaduntarkkailuun, sanotun kuitenkaan rajoittamatta asiaa koskevan unionin lainsäädännön ja EPV:n teknisten täytäntöönpanostandardien soveltamista, ja niiden mukaisesti.
141 artikla
YVM-asetuksen 10 artiklan nojalla säännöllisin väliajoin esitettävät tietopyynnöt
1. Kun otetaan huomioon YVM-asetuksen 10 artikla ja erityisesti EKP:n valtuudet vaatia tietoja toimitettaviksi säännöllisin väliajoin ja määrämuodossa valvontatarkoituksissa ja niihin liittyvissä tilastointitarkoituksissa, EKP voi vaatia valvottavia yhteisöjä antamaan ylimääräisiä valvontatietoja aina kun sellaiset tiedot ovat tarpeen, jotta EKP voi hoitaa YVM-asetuksessa sille annettuja tehtäviä, sanotun kuitenkaan rajoittamatta asiaa koskevan unionin lainsäädännön soveltamista ja tämän lainsäädännön mukaisesti. EKP voi määrittää erityisesti ilmoitettavat tietoluokat, sekä asianomaisten tietojen toimittamisessa noudatettavat menettelytavat, muodot, tiheyden ja määräajat, sanotun kuitenkaan rajoittamatta asiaa koskevassa unionin lainsäädännössä asetettujen ehtojen soveltamista.
2. Jos EKP vaatii YVM-asetuksen 10 artiklan 1 kohdassa tarkoitetulla tavalla juridisia tai luonnollisia henkilöitä toimittamaan tietoja säännöllisin väliajoin, on sovellettava vastaavasti tämän asetuksen 140 artiklan 3 ja 4 kohtaa.
4 OSASTO
YLEISIÄ TUTKIMUKSIA KOSKEVA YHTEISTYÖ
142 artikla
Yleisen tutkimuksen aloittaminen YVM-asetuksen 11 artiklan nojalla
EKP:n on suoritettava minkä tahansa YVM-asetuksen 10 artiklan 1 kohdassa tarkoitetun juridisen tai luonnollisen henkilön tutkiminen EKP:n päätöksen perusteella. Tällaisessa päätöksessä on määritettävä kaikki seuraavat seikat:
a)
päätöksen oikeusperusta ja sen tarkoitus;
b)
aikomus käyttää YVM-asetuksen 11 artiklan 1 kohdassa säädettyjä valtuuksia;
c)
se, että jos tutkittava henkilö estää tutkintaa millä tahansa tavalla, kyseessä on YVM-asetuksen 18 artiklan 7 kohdassa tarkoitettu EKP:n päätöksen rikkominen, sanotun kuitenkaan rajoittamatta kansallisen lainsäädännön soveltamista siten kuin YVM-asetuksen 11 artiklan 2 kohdassa säädetään.
5 OSASTO
PAIKALLA TEHTÄVÄT TARKASTUKSET
143 artikla
EKP:n YVM-asetuksen 12 artiklan nojalla tekemä päätös paikalla tehtävästä tarkastuksesta
1. EKP:n on nimitettävä YVM-asetuksen 12 artiklan nojalla YVM-asetuksessa sille annettujen tehtävien hoitamiseksi 144 artiklassa säädetyllä tavalla tarkastusryhmiä suorittamaan kaikki tarvittavat paikalla tehtävät tarkastukset YVM-asetuksen 10 artiklan 1 kohdassa tarkoitetun juridisen henkilön tiloissa.
2. Paikalla tehtävät tarkastukset on YVM-asetuksen 12 artiklan 3 kohdan mukaisesti suoritettava EKP:n päätöksen perusteella, sanotun kuitenkaan rajoittamatta YVM-asetuksen 142 artiklan soveltamista, ja siinä on täsmennettävä vähintään seuraavat seikat:
a)
paikalla tehtävän tarkastuksen kohde ja tarkoitus sekä
b)
se, että jos tutkittava juridinen henkilö estää tutkintaa millä tahansa tavalla, kyseessä on YVM-asetuksen 18 artiklan 7 kohdassa tarkoitettu EKP:n päätöksen rikkominen, sanotun kuitenkaan rajoittamatta kansallisen lainsäädännön soveltamista siten kuin YVM-asetuksen 11 artiklan 2 kohdassa säädetään.
3. Jos paikalla tehtävä tarkastus seuraa tutkintaa, joka on suoritettu 142 artiklassa tarkoitetun EKP:n päätöksen perusteella, ja jos paikalla tehtävällä tarkastuksella on sama tarkoitus ja ulottuvuus kuin tutkinnalla, EKP:n ja kansallisen toimivaltaisen viranomaisen valtuuttamille viranomaisille ja muille henkilöille on annettava pääsy tutkinnan kohteena olevan juridisen henkilön liiketiloihin ja maa-alueille saman päätöksen perusteella YVM-asetuksen 12 artiklan 2 ja 4 kohdan mukaisesti, sanotun kuitenkaan rajoittamatta sen 13 artiklan soveltamista.
144 artikla
Tarkastusryhmien perustaminen ja kokoonpano
1. EKP vastaa tarkastusryhmien perustamisesta ja kokoonpanosta kansallisten toimivaltaisten viranomaisten avustamana YVM-asetuksen 12 artiklan mukaisesti.
2. EKP:n on nimitettävä tarkastusryhmän päällikkö EKP:n ja kansallisen toimivaltaisen viranomaisen henkilöstön jäsenten joukosta.
3. EKP ja kansalliset toimivaltaiset viranomaiset kuulevat toisiaan ja sopivat kansallisen toimivaltaisen viranomaisen resurssien käytöstä tarkastusryhmien osalta.
145 artikla
Paikalla tehtävän tarkastuksen menettely ja tarkastuksesta ilmoittaminen
1. EKP:n on ilmoitettava paikalla tehtävän tarkastuksen kohteena olevalle juridiselle henkilölle 143 artiklan 2 kohdassa tarkoitetusta EKP:n päätöksestä ja annettava tiedot tarkastusryhmän jäsenten henkilöllisyydestä viimeistään viisi työpäivää ennen paikalla tehtävän tarkastuksen aloittamista. Sen on ilmoitettava asiasta sen jäsenvaltion kansalliselle toimivaltaiselle viranomaiselle, jossa paikalla tehtävä tarkastus on määrä suorittaa, viimeistään yhtä viikkoa ennen kuin paikalla tehtävän tarkastuksen kohteena olevalle juridiselle henkilölle ilmoitetaan tästä tarkastuksesta.
2. Jos tarkastuksen asianomainen kulku ja tehokkuus niin vaativat, EKP voi suorittaa paikan päällä tehtävän tarkastuksen ilmoittamatta siitä etukäteen asianomaiselle valvottavalle yhteisölle. Toimivaltaiselle kansalliselle viranomaiselle on ilmoitettava niin pian kuin mahdollista ennen tällaisen paikalla tehtävän tarkastuksen aloittamista.
146 artikla
Paikalla tehtävien tarkastusten suorittaminen
1. Paikalla tehtävien tarkastusten suorittajien on noudatettava tarkastusryhmän päällikön ohjeita.
2. Jos paikalla tehtävän tarkastuksen kohteena oleva yhteisö on merkittävä valvottava yhteisö, tarkastusryhmän päällikkö vastaa tarkastusryhmän ja kyseisen merkittävän valvottavan yhteisön valvonnasta vastaavan yhteisen valvontaryhmän välisestä koordinaatiosta.
XII OSA
SIIRTYMÄ- JA LOPPUSÄÄNNÖKSET
147 artikla
EKP:n suoran valvonnan aloittaminen, kun EKP aloittaa tehtävänsä ensi kertaa
1. EKP:n on osoitettava vähintään kahta kuukautta ennen 4 päivää marraskuuta 2014 päätös jokaiselle valvottavalle yhteisölle, jonka osalta se ottaa itselleen YVM-asetuksessa sille annetut tehtävät, ja vahvistettava päätöksessä, että se on merkittävä valvottava yhteisö. Sellaisille valvottaville yhteisöille, jotka kuuluvat merkittävään valvottavaan ryhmittymään, EKP:n on annettava EKP:n päätös tiedoksi korkeimmalla konsolidointitasolla osallistuvassa jäsenvaltiossa ja varmistettava että asiasta tiedotetaan asianmukaisesti kaikille merkittävään valvottavaan ryhmittymään kuuluville yhteisöille. Nämä päätökset tulevat voimaan 4 päivänä marraskuuta 2014.
2. Jos EKP ryhtyy hoitamaan sille annettuja tehtäviä ennen 4 päivää marraskuuta 2014, sen on 1 kohdasta riippumatta osoitettava päätös asianomaiselle yhteisölle ja asianomaisille kansallisille toimivaltaisille viranomaisille. Ellei tässä päätöksessä toisin määrätä, se tulee voimaan tiedoksiantohetkellä. Asianomaisille kansallisille toimivaltaisille viranomaisille on ilmoitettava etukäteen tällaisen päätöksen tekemistä koskevasta aikomuksesta mahdollisimman nopeasti.
3. Ennen kuin EKP tekee päätöksen 1 kohdan nojalla, sen on annettava asianomaiselle valvottavalle yhteisölle tilaisuus esittää kirjallisia lausumia.
148 artikla
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten EKP:lle toimittaman valvontahistoriaa ja riskiprofiilia koskevan raportin muodon määrittäminen
1. Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten on viimeistään 4 päivänä elokuuta 2014 ilmoitettava EKP:lle niiden luottolaitosten nimet, joille ne ovat antaneet toimiluvan, sekä toimitettava näitä luottolaitoksia koskeva raportti EKP:n määrittämässä muodossa.
2. Jos EKP ryhtyy hoitamaan sille annettuja tehtäviä ennen 4 päivää marraskuuta 2014, sen voi 1 kohdasta riippumatta pyytää kansallisia toimivaltaisia viranomaisia ilmoittamaan EKP:lle asianomaisten luottolaitosten nimet sekä toimittamaan raportin EKP:n määrittämässä muodossa kohtuullisessa ajassa, joka on mainittava pyynnössä.
149 artikla
Olemassa olevien menettelyjen jatkuvuus
1. Jos kansallinen toimivaltainen viranomainen on aloittanut valvontamenettelyt, joiden osalta EKP:stä tulee toimivaltainen YVM-asetuksen perusteella, ja tämä tapahtuu ennen 4 päivää marraskuuta 2014, on sovellettava 48 artiklassa vahvistettuja menettelyjä, ellei EKP päätä toisin.
2. Poiketen 48 artiklasta, tätä artiklaa sovelletaan yhteisiin menettelyihin.
150 artikla
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten tekemät valvontapäätökset
Kansallisten toimivaltaisten viranomaisten ennen 4 päivää marraskuuta 2014 tekemät valvontapäätökset pysyvät voimassa, sanotun kuitenkaan rajoittamatta EKP:lle YVM-asetuksessa annettujen valtuuksien käyttöä.
151 artikla
Jäsenvaltiot, joiden rahayksiköksi tulee euro
1. Kun SEUT 139 artiklan nojalla annettu poikkeus kumotaan jäsenvaltion osalta SEUT 140 artiklan 2 kohdan mukaisesti, on sovellettava vastaavasti 148-150 artiklaa valvontamenettelyihin tai päätöksiin, joita tällaisen jäsenvaltion kansallinen toimivaltainen viranomainen aloittaa tai tekee, sanotun kuitenkaan rajoittamatta 2 kohdan soveltamista.
2. Edellä 149 ja 150 artiklassa mainittu viittaus 4 päivään marraskuuta 2014 on tulkittava viittaukseksi päivämäärään, jona euro otetaan käyttöön asianomaisessa jäsenvaltiossa.
152 artikla
Olemassa olevien järjestelyjen jatkuvuus
Kaikkia sellaisia olemassa olevia yhteistyöjärjestelyjä muiden viranomaisten kanssa, joihin kansallinen toimivaltainen viranomainen on ryhtynyt ennen 4 päivää marraskuuta 2014 ja jotka kattavat vähintään osittain EKP:lle YVM-asetuksella annettuja tehtäviä, sovelletaan edelleen. EKP voi päättää osallistua tällaisiin olemassa oleviin yhteistyöjärjestelyihin kyseisiin järjestelyihin sovellettavan menettelyn mukaisesti tai luoda uusia yhteistyöjärjestelyjä kolmansien osapuolten kanssa YVM-asetuksella sille siirrettyjen tehtävien osalta. Kansallisen toimivaltaisen viranomaisen on jatkettava olemassa olevien yhteistyöjärjestelyjen soveltamista vain siltä osin kuin niitä ei korvata EKP:n yhteistyöjärjestelyillä. Jos tämä on tarpeen olemassa olevien yhteistyöjärjestelyjen täytäntöönpanemiseksi, kansallinen toimivaltainen viranomainen vastaa EKP:n avustamisesta erityisesti käyttämällä oikeuksiaan ja suorittamalla velvollisuutensa järjestelyjen perusteella koordinoiden toimintaa EKP:n kanssa.
153 artikla
Loppusäännökset
Tämä asetus tulee voimaan sen julkaisemista Euroopan unionin virallisessa lehdessä seuraavana päivänä.
Tämä asetus on kaikilta osiltaan velvoittava, ja sitä sovelletaan sellaisenaan kaikissa jäsenvaltioissa perussopimusten mukaisesti.
Tehty Frankfurt am Mainissa 16 päivänä huhtikuuta 2014.