ROZHODNUTÍ RADY
ze dne 12. prosince 2011
o přistoupení Evropské unie k Protokolu z roku 2002 k Athénské úmluvě o přepravě cestujících a jejich zavazadel po moři z roku 1974 s výjimkou jeho článků 10 a 11
(2012/22/EU)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 100 odst. 2 ve spojení s čl. 218 odst. 6 písm. a) a odst. 8 prvním pododstavcem této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na souhlas Evropského parlamentu,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Protokol z roku 2002 k Athénské úmluvě o přepravě cestujících a jejich zavazadel po moři z roku 1974 (dále jen „Athénský protokol“) představuje významné zlepšení režimu odpovědnosti dopravců a odškodnění cestujících po moři. Zejména stanoví přísnou odpovědnost dopravce zahrnující povinné pojištění s právem podání přímé žaloby proti pojistitelům až do konkrétní výše a stanoví pravidla pro soudní příslušnost a uznávání a výkon soudních rozhodnutí. Athénský protokol je proto v souladu s cílem Unie zlepšit právní režim týkající se odpovědnosti dopravců.
(2)
Athénský protokol upravuje Athénskou úmluvu o přepravě cestujících a jejich zavazadel po moři z roku 1974 (dále jen „Athénská úmluva“) a v článku 15 stanoví, že oba dva dokumenty jsou stranami Athénského protokolu chápány a vykládány společně jako dokument jediný.
(3)
Většina pravidel Athénského protokolu byla začleněna do práva Unie nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 392/2009 ze dne 23. dubna 2009 o odpovědnosti dopravců k cestujícím po moři v případě nehod (1). Unie tedy v záležitostech upravovaných uvedeným nařízením vykonala svou pravomoc. Členské státy si však ponechávají pravomoc, pokud jde o několik ustanovení Athénského protokolu, např. uplatňují alternativní doložku, díky které mohou stanovit vyšší omezení odpovědnosti, než jaké Athénský protokol předepisuje. Záležitosti v rámci Athénského protokolu, které spadají do pravomoci členských států, jsou vzájemně provázané se záležitostmi spadajícími do výlučné pravomoci Unie. Členské státy by tedy měly v záležitostech v rámci Athénského protokolu, které spadají do jejich pravomoci, postupovat koordinovaně, a to s ohledem na jejich povinnost loajální spolupráce.
(4)
Athénský protokol mohou ratifikovat, přijmout, schválit nebo k němu mohou přistoupit státy a organizace regionální hospodářské integrace, sestávající ze suverénních států, které na tyto organizace přenesly pravomoc v určitých záležitostech, jež Athénský protokol upravuje.
(5)
Podle čl. 17 odst. 2 písm. b) a článku 19 Athénského protokolu mohou organizace regionální hospodářské integrace Athénský protokol uzavřít.
(6)
Právní výbor Mezinárodní námořní organizace přijal v říjnu roku 2006 výhradu a pokyny IMO k provádění Athénské úmluvy (dále jen „pokyny IMO“) s cílem zabývat se některými otázkami v rámci Athénské úmluvy, zejména náhradou škod způsobených v souvislosti s terorismem.
(7)
Příslušná ustanovení konsolidované verze Athénské úmluvy ve znění Athénského protokolu a pokynů IMO jsou uvedena v přílohách nařízení (ES) č. 392/2009.
(8)
Podle podmínek článku 19 Athénského protokolu musí organizace regionální hospodářské integrace v době podpisu, ratifikace, přijetí, schválení nebo přistoupení učinit prohlášení, v němž uvede rozsah svých pravomocí ve vztahu k záležitostem, jež Athénský protokol upravuje.
(9)
Z tohoto důvodu by Unie měla k Athénskému protokolu přistoupit a vznést výhradu obsaženou v pokynech IMO. Vznesení takové výhrady by nemělo být vykládáno jako měnění stávajícího rozdělení pravomocí mezi Unií a členskými státy, pokud jde o vydávání osvědčení a kontroly ze strany státních orgánů.
(10)
Některá ustanovení podle Athénského protokolu se týkají soudní spolupráce v občanských věcech a tudíž spadají do působnosti třetí části hlavy V SFEU. Samostatné rozhodnutí týkající se těchto ustanovení se přijme souběžně s tímto rozhodnutím.
(11)
Členské státy, které mají Athénský protokol ratifikovat nebo k němu přistoupit, by tak měly učinit pokud možno souběžně. Členské státy by si proto měly vyměnit informace o stavu svých ratifikačních nebo přístupových postupů, aby mohly co nevíce připravit souběžné uložení svých listin o ratifikaci nebo přistoupení. Při ratifikaci Athénského protokolu nebo přistoupení k němu by měly členské státy vznést výhradu obsaženou v pokynech IMO.
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Přistoupení Evropské unie k Protokolu z roku 2002 k Athénské úmluvě o přepravě cestujících a jejich zavazadel po moři z roku 1974 (dále jen „Athénský protokol“) se schvaluje jménem Evropské unie, pokud jde o otázky spadající do výlučné pravomoci Unie s výjimkou jeho článků 10 a 11.
Znění Athénského protokolu s výjimkou článků 10 a 11 je uvedeno v příloze.
Článek 2
1. Předseda Rady je oprávněn jmenovat osobu nebo osoby zmocněné k uložení listiny o přistoupení Unie k Athénskému protokolu v souladu s čl. 17 odst. 2 písm. c), čl. 17 odst. 3 a článkem 19 uvedeného protokolu.
2. V době uložení listiny o přistoupení Unie učiní toto prohlášení o pravomoci:
„1.
Článek 19 Athénského protokolu z roku 2002 k Athénské úmluvě o přepravě cestujících a jejich zavazadel po moři z roku 1974 stanoví, že organizace regionální hospodářské integrace sestávající se ze suverénních států, které na ně přenesly pravomoc v určitých záležitostech upravených uvedeným protokolem, mohou protokol podepsat pod podmínkou, že učiní prohlášení podle uvedeného článku. Unie se rozhodla přistoupit k Athénskému protokolu a z tohoto důvodu uvedené prohlášení činí.
2.
Současnými členskými státy Evropské unie jsou: Belgické království, Bulharská republika, Česká republika, Dánské království, Spolková republika Německo, Estonská republika, Irsko, Řecká republika, Španělské království, Francouzská republika, Italská republika, Kyperská republika, Lotyšská republika, Litevská republika, Lucemburské velkovévodství, Maďarská republika, Malta, Nizozemské království, Rakouská republika, Polská republika, Portugalská republika, Rumunsko, Republika Slovinsko, Slovenská republika, Finská republika, Švédské království a Spojené království Velké Británie a Severního Irska.
3.
Toto prohlášení se nevztahuje na území členských států Evropské unie, ve kterých se neuplatňuje Smlouva o fungování Evropské unie (dále jen „SFEU“), a nejsou jím dotčeny akty ani postoje, které mohou dotyčné členské státy jménem a v zájmu těchto území podle protokolu přijmout.
4.
Členské státy Evropské unie přenesly na Unii výlučné pravomoci, pokud jde o opatření přijímaná na základě článku 100 SFEU. Taková opatření byla přijata, pokud jde o články 1 a 1a, čl. 2 odst. 2, články 3 až 16 a články 18, 20 a 21 Athénské úmluvy ve znění Athénského protokolu a ustanovení pokynů IMO, nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 392/2009 ze dne 23. dubna 2009 o odpovědnosti dopravců k cestujícím po moři v případě nehod.
5.
Výkon pravomoci, kterou členské státy přenesly na Evropskou unii podle SFEU, ze své podstaty závisí na průběžném vývoji. V rámci SFEU mohou příslušné instituce přijímat rozhodnutí, která určují rozsah pravomoci Evropské unie. Evropská unie si proto vyhrazuje právo toto prohlášení podle potřeby změnit, aniž by to bylo podmínkou nezbytnou k výkonu její pravomoci v záležitostech, jež Athénský protokol upravuje. Evropská unie oznámí změněné prohlášení generálnímu tajemníkovi Mezinárodní námořní organizace.“
3. Osoba nebo osoby jmenované podle odstavce 1 tohoto článku učiní při ukládání listiny o přistoupení Unie k Athénskému protokolu výhradu uvedenou v pokynech IMO.
Článek 3
Unie uloží listinu o přistoupení k Athénskému protokolu do 31. prosince 2011.
Článek 4
1. Členské státy podniknou nezbytné kroky, aby uložily ratifikační nebo přístupové listiny k Athénskému protokolu v přiměřené lhůtě a pokud možno do 31. prosince 2011.
2. Členské státy vznesou výhradu obsaženou v pokynech IMO při ukládání svých ratifikačních nebo přístupových listin k Athénského protokolu.
V Bruselu dne 12. prosince 2011.
TARYBOS SPRENDIMAS
2011 m. gruodžio 12 d.
dėl Europos Sąjungos prisijungimo prie 1974 m. Atėnų konvencijos dėl keleivių ir jų bagažo vežimo jūra 2002 m. protokolo, išskyrus jo 10 ir 11 straipsnius
(2012/22/ES)
EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,
atsižvelgdama į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo, ypač į jos 100 straipsnio 2 dalį kartu su 218 straipsnio 6 dalies a punktu ir 218 straipsnio 8 dalies pirma pastraipa,
atsižvelgdama į Europos Komisijos pasiūlymą,
atsižvelgdama į Europos Parlamento pritarimą,
kadangi:
(1)
1974 m. Atėnų konvencijos dėl keleivių ir jų bagažo vežimo jūra 2002 m. protokolu (toliau - Atėnų protokolas) žymiai patobulinama vežėjų atsakomybės ir kompensavimo jūra vežamiems keleiviams tvarka. Visų pirma jame numatyta griežta vežėjo atsakomybė, įskaitant privalomąjį draudimą, su teise pareikšti draudikams tiesioginį ieškinį iki tam tikrų nurodytų ribų bei numatytos taisyklės dėl jurisdikcijos ir teismo sprendimų pripažinimo bei vykdymo. Todėl Atėnų protokolas atitinka Sąjungos tikslą tobulinti teisinę tvarką, susijusią su vežėjų atsakomybe.
(2)
Atėnų protokolu iš dalies keičiama 1974 m. Atėnų konvencija dėl keleivių ir jų bagažo vežimo jūra (toliau - Atėnų konvencija), o jo 15 straipsnyje nustatoma, kad Atėnų protokolo Susitariančiosios Šalys abu dokumentus supranta ir aiškina kaip vieną dokumentą.
(3)
2009 m. balandžio 23 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamentu (EB) Nr. 392/2009 dėl keleivių vežėjų jūra atsakomybės avarijų atveju (1) dauguma Atėnų protokolo taisyklių įtraukta į Sąjungos teisę. Todėl Sąjunga pasinaudojo kompetencija dėl tuo reglamentu reglamentuojamų klausimų. Valstybės narės visgi išsaugo kompetenciją, susijusią su kai kuriomis Atėnų protokolo nuostatomis, pavyzdžiui, galimybės pasirinkti sąlyga, pagal kurią jos gali nustatyti aukštesnes atsakomybės ribas nei numatytosios Atėnų protokole. Pagal Atėnų protokolą valstybių narių kompetencijai priklausantys klausimai ir Sąjungos išimtinei kompetencijai priklausantys klausimai priklauso vieni nuo kitų. Todėl jų kompetencijai pagal Atėnų protokolą priklausančių klausimų atžvilgiu valstybės narės turėtų veikti koordinuotai, atsižvelgiant į jų pareigą lojaliai bendradarbiauti.
(4)
Atėnų protokolą gali ratifikuoti, priimti, patvirtinti ar prie jo prisijungti valstybės ir regioninės ekonominės integracijos organizacijos, sudarytos suverenių valstybių, kurios toms organizacijoms perdavė kompetenciją tam tikrais Atėnų protokolu reglamentuojamais klausimais.
(5)
Pagal Atėnų protokolo 17 straipsnio 2 dalies b punktą ir 19 straipsnį regioninės ekonominės integracijos organizacijos gali sudaryti Atėnų protokolą.
(6)
2006 m. spalio mėn. Tarptautinės jūrų organizacijos teisės komitetas priėmė Atėnų konvencijos įgyvendinimo TJO išlygą ir gaires (toliau - TJO gairės), kad būtų išspręsti kai kurie Atėnų konvencijos klausimai, visų pirma tokie kaip kompensacijos už žalą, susijusią su terorizmu, klausimas.
(7)
Reglamento (EB) Nr. 392/2009 prieduose pateikiamos Atėnų konvencijos su pakeitimais, padarytais Atėnų protokolu, konsoliduotos redakcijos atitinkamos nuostatos ir TJO gairės.
(8)
Pagal Atėnų protokolo 19 straipsnio nuostatas regioninė ekonominės integracijos organizacija pasirašymo, ratifikavimo, priėmimo, patvirtinimo arba prisijungimo metu turi apibrėžti savo kompetenciją, susijusią su Atėnų protokolu reglamentuojamais klausimais.
(9)
Todėl Sąjunga turėtų prisijungti prie Atėnų protokolo ir pareikšti TJO gairėse numatytą išlygą. Tokios išlygos pareiškimas neturėtų būti suprantamas kaip dabartinio kompetencijos tarp Sąjungos ir valstybių narių sertifikavimo ir valstybės valdžios institucijų atliekamos kontrolės srityje paskirstymo pakeitimas.
(10)
Tam tikros Atėnų protokolo nuostatos yra susijusios su teisminiu bendradarbiavimu civilinėse bylose ir todėl patenka į SESV trečiosios dalies V antraštinės dalies taikymo sritį. Kartu su šiuo sprendimu turi būti priimamas atskiras su tomis nuostatomis susijęs sprendimas.
(11)
Valstybės narės, ketinančios ratifikuoti Atėnų protokolą ar prie jo prisijungti, turėtų, jei įmanoma, daryti tai vienu metu. Todėl valstybės narės turėtų keistis informacija apie jų ratifikavimo ar prisijungimo procedūrų eigą, kad pasirengtų kiek įmanoma vienu metu deponuoti savo ratifikavimo ar prisijungimo dokumentus. Ratifikuodamos Atėnų protokolą ar prie jo prisijungdamos valstybės narės turėtų pareikšti TJO gairėse numatytą išlygą,
PRIĖMĖ ŠĮ SPRENDIMĄ:
1 straipsnis
Europos Sąjungos vardu patvirtinamas Europos Sąjungos prisijungimas prie 1974 m. Atėnų konvencijos dėl keleivių ir jų bagažo vežimo jūra 2002 m. protokolo (toliau - Atėnų protokolas), išskyrus jo 10 ir 11 straipsnius, kiek tai susiję su klausimais, priklausančiais išimtinei Sąjungos kompetencijai.
Atėnų protokolo tekstas, išskyrus jo 10 ir 11 straipsnius, pateikiamas priede.
2 straipsnis
1. Tarybos pirmininkas įgaliojamas paskirti asmenį arba asmenis, įgaliotą (-us) deponuoti Sąjungos prisijungimo prie Atėnų protokolo dokumentą, remiantis to protokolo 17 straipsnio 2 dalies c punktu, 17 straipsnio 3 dalimi ir 19 straipsniu.
2. Prisijungimo dokumento deponavimo metu Sąjunga pateikia tokį pareiškimą dėl kompetencijos:
„1.
1974 m. Atėnų konvencijos dėl keleivių ir jų bagažo vežimo jūra 2002 m. Atėnų protokolo 19 straipsnyje nustatyta, kad regioninės ekonominės integracijos organizacijos, kurias sudaro suverenios valstybės, perdavusios joms kompetenciją tam tikrais tuo Protokolu reglamentuojamais klausimais, gali jį pasirašyti, jeigu pateikia tame straipsnyje nurodytą pareiškimą. Sąjunga nusprendė prisijungti prie Atėnų protokolo, todėl teikia tokį pareiškimą.
2.
Dabartinės Europos Sąjungos valstybės narės yra Belgijos Karalystė, Bulgarijos Respublika, Čekijos Respublika, Danijos Karalystė, Vokietijos Federacinė Respublika, Estijos Respublika, Airija, Graikijos Respublika, Ispanijos Karalystė, Prancūzijos Respublika, Italijos Respublika, Kipro Respublika, Latvijos Respublika, Lietuvos Respublika, Liuksemburgo Didžioji Hercogystė, Vengrijos Respublika, Malta, Nyderlandų Karalystė, Austrijos Respublika, Lenkijos Respublika, Portugalijos Respublika, Rumunija, Slovėnijos Respublika, Slovakijos Respublika, Suomijos Respublika, Švedijos Karalystė bei Jungtinė Didžiosios Britanijos ir Šiaurės Airijos Karalystė.
3.
Šis pareiškimas netaikomas Europos Sąjungos valstybių narių teritorijoms, kuriose negalioja Sutartis dėl Europos Sąjungos veikimo (toliau - SESV), ir juo nedaromas poveikis tokiems aktams ar pozicijoms, kuriuos atitinkamos valstybės narės pagal Protokolą gali priimti tų teritorijų vardu ir interesais.
4.
Europos Sąjungos valstybės narės suteikė Sąjungai išimtinę kompetenciją dėl priemonių, priimtų remiantis SESV 100 straipsniu. Tokios priemonės buvo priimtos dėl Atėnų konvencijos su pakeitimais, padarytais Atėnų protokolu, 1 ir 1a straipsnių, 2 straipsnio 2 dalies, 3-16 straipsnių, 18, 20 ir 21 straipsnių ir TJO gairių nuostatų, priėmus 2009 m. balandžio 23 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamentą (EB) Nr. 392/2009 dėl keleivių vežėjų jūra atsakomybės avarijų atveju.
5.
Naudojimasis kompetencija, kurią valstybės narės perdavė Europos Sąjungai pagal SESV, dėl savo pobūdžio gali nuolat keistis. Remiantis SESV, kompetentingos institucijos gali priimti sprendimus, kuriais nustatomos Europos Sąjungos kompetencijos ribos. Todėl Europos Sąjunga pasilieka teisę atitinkamai iš dalies keisti šį pareiškimą, tačiau tai nėra būtina sąlyga, kad Europos Sąjunga galėtų naudotis savo kompetencija, susijusia su Atėnų protokolu reglamentuojamais klausimais. Europos Sąjunga informuos Tarptautinės jūrų organizacijos Generalinį sekretorių apie iš dalies pakeistą pareiškimą.“
3. Pagal šio straipsnio 1 dalį paskirtas (-i) asmuo (-enys), deponuodamas (-i) Sąjungos prisijungimo prie Atėnų protokolo dokumentą, pareiškia TJO gairėse numatytą išlygą.
3 straipsnis
Sąjunga deponuoja prisijungimo prie Atėnų protokolo dokumentą ne vėliau kaip 2011 m. gruodžio 31 d.
4 straipsnis
1. Valstybės narės imasi reikiamų veiksmų Atėnų protokolo ratifikavimo ar prisijungimo prie jo dokumentams deponuoti per pagrįstą laikotarpį ir, jei įmanoma, ne vėliau kaip 2011 m. gruodžio 31 d.
2. Valstybės narės, deponuodamos Atėnų protokolo ratifikavimo ar prisijungimo prie jo dokumentus, pareiškia TJO gairėse numatytą išlygą.
Priimta Briuselyje 2011 m. gruodžio 12 d.