ROZHODNUTÍ RADY
ze dne 25. února 2011
o podmínkách pro sjednání nového znění Měnové dohody mezi vládou Francouzské republiky, jménem Evropského společenství, a vládou Jeho Jasnosti knížete monackého
(2011/190/EU)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 219 odst. 3 této smlouvy,
s ohledem na doporučení Evropské komise,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Od zavedení eura má Unie pravomoci v oblasti měnové politiky a směnných kurzů.
(2)
Rada rozhoduje o podmínkách pro sjednávání a uzavírání dohod týkající se otázek měnového nebo kurzového režimu.
(3)
Dne 26. prosince 2001 byla uzavřena Měnová dohody mezi vládou Francouzské republiky, jménem Evropského společenství, a vládou Jeho Jasnosti knížete monackého (1) (dále jen „dohoda“).
(4)
Francie má s Monackým knížectvím (dále jen „Monako“) dlouholeté měnové vztahy a ty se odrážejí v různých právních nástrojích. Finanční instituce usazené v Monaku mají právo přístupu k nástrojům refinancování Banque de France a účastní se některých francouzských platebních systémů za stejných podmínek jako francouzské banky.
(5)
Ve svých závěrech ze dne 10. února 2009 Rada vyzvala Komisi, aby prověřila, jak stávající měnové dohody fungují, a zvážila, zda by se neměly zvýšit stropy pro emisi mincí.
(6)
Ve svém sdělení nazvaném „Zpráva o fungování měnových dohod s Monakem, San Marinem a Vatikánem“, dospěla Komise k závěru, že je třeba stávající dohodu pozměnit tak, aby se zajistil konzistentnější přístup, pokud jde o vztahy mezi Unií a zeměmi, které měnovou dohodu podepsaly.
(7)
Mělo by být proto sjednáno nové znění dohody za účelem přizpůsobení stropu pro emisi mincí, určení příslušného soudu pro případné řešení sporů a přizpůsobení formátu dohody novému společnému modelu měnových dohod. Dohoda by měla zůstat v platnosti, dokud obě strany neuzavřou dohodu v novém znění,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Francie oznámí Monaku, že je třeba pozměnit dohodu mezi Francouzskou republikou co možná nejdříve, a navrhne mu jednání o novém znění příslušných ustanovení dohody.
Článek 2
Při jednání o novém znění dohody usiluje Unie o dosažení těchto změn:
a)
Nové znění dohody se uzavírá mezi Unií, zastoupenou vládou Francouzské republiky a Komisí, a vládou Jeho Jasnosti knížete monackého;
b)
Je třeba zrevidovat metodu určování stropů u emise monackých euromincí. Nový strop se vypočte metodou, která zahrne na jedné straně pevnou část, jež by měla uspokojit poptávku na trhu sběratelů mincí, a zamezit tak nadměrným numismatickým spekulacím s monackými mincemi, a na druhé straně proměnlivou část, jež se vypočítá jako průměr emise mincí na hlavu ve Francii v roce n-1 vynásobený počtem obyvatel Monaka. Aniž je dotčeno vydávání sběratelských mincí, stanoví nové znění dohody minimální poměrnou část monackých euromincí, jež se mají uvést do oběhu v nominální hodnotě, na 80 % každoročně emitovaných euromincí;
c)
Orgánem příslušným pro řešení sporů v souvislosti s dohodou je Soudní dvůr Evropské unie (dále jen „Soudní dvůr“). Pokud se Unie nebo Monako domnívá, že druhá strana nesplnila závazek z nového znění dohody, může věc předat Soudnímu dvoru. Rozsudek Soudního dvora je pro obě strany závazný a obě strany učiní nezbytná opatření pro dosažení souladu s rozsudkem ve lhůtě stanovené v rozsudku Soudního dvora. Pokud Unie nebo Monako nepřijme nezbytná opatření k dosažení souladu s rozsudkem v dané lhůtě, může druhá strana nové znění dohody okamžitě vypovědět;
d)
Formát nového znění dohody se přizpůsobí.
Článek 3
Jednání s Monakem vedou Francie a Komise jménem Unie. Evropská centrální banka se jednání plně účastní a její souhlas je nezbytný ve věcech, jež spadají do oblasti její pravomoci. Francie a Komise předloží návrh nového znění dohody Hospodářskému a finančnímu výboru ke stanovisku.
Článek 4
Francie a Komise jsou zmocněny uzavřít dohodu v novém znění jménem Unie, ledaže se Hospodářský a finanční výbor nebo Evropská centrální banka domnívá, že je třeba dohodu v novém znění předložit Radě.
Článek 5
Toto rozhodnutí nabývá účinku dnem oznámení.
Článek 6
Toto rozhodnutí je určeno Francouzské republice, Komisi a Evropské centrální bance.
V Bruselu dne 25. února 2011.
TARYBOS SPRENDIMAS
2011 m. vasario 25 d.
dėl Europos bendrijos vardu veikiančios Prancūzijos Respublikos Vyriausybės ir Jo Šviesybės Monako Kunigaikščio Vyriausybės susitarimo dėl pinigų persvarstymo tvarkos
(2011/190/ES)
EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,
atsižvelgdama į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo, ypač į jos 219 straipsnio 3 dalį,
atsižvelgdama į Europos Komisijos rekomendaciją,
atsižvelgdama į Europos centrinio banko nuomonę,
kadangi:
(1)
Sąjunga turi kompetenciją spręsti pinigų ir valiutos kurso srities klausimus nuo euro įvedimo dienos.
(2)
Taryba turi nustatyti derybų dėl susitarimų, susijusių su pinigais ar valiutos kurso režimu, ir jų sudarymo tvarką.
(3)
2001 m. gruodžio 26 d. sudarytas Europos bendrijos vardu veikiančios Prancūzijos Respublikos Vyriausybės ir Jo Šviesybės Monako Kunigaikščio Vyriausybės susitarimas dėl pinigų (1) (toliau - Susitarimas).
(4)
Prancūziją ir Monako Kunigaikštystę (toliau - Monakas) sieja ilgalaikiai piniginiai ryšiai, įteisinti įvairiomis teisinėmis priemonėmis. Monake esančios finansų įstaigos turi teisę naudotis Banque de France refinansavimo priemonėmis ir dalyvauja kai kuriose Prancūzijos mokėjimo sistemose tokiomis pat sąlygomis kaip Prancūzijos bankai.
(5)
2009 m. vasario 10 d. išvadoje Taryba paprašė Komisiją peržiūrėti, kaip veikia galiojantys susitarimai dėl pinigų, ir apsvarstyti galimybę padidinti viršutines išleidžiamų monetų skaičiaus ribas.
(6)
Komunikate dėl piniginių susitarimų su Monaku, San Marinu ir Vatikanu veikimo Komisija priėjo prie išvados, kad reikia iš dalies pakeisti dabartinį Susitarimą tam, kad būtų užtikrinti nuoseklesni Sąjungos ir susitarimą dėl pinigų pasirašiusių šalių santykiai.
(7)
Todėl Susitarimą reikėtų persvarstyti, kad būtų galima patikslinti viršutines išleidžiamų monetų skaičiaus ribas, pasirinkti galimų ginčų sprendimo jurisdikciją ir pataisyti Susitarimo formą siekiant ją priartinti prie naujos bendros susitarimų dėl pinigų formos. Susitarimas turėtų likti galioti, kol šalys sudarys naują Susitarimą,
PRIĖMĖ ŠĮ SPRENDIMĄ:
1 straipsnis
Prancūzija kuo greičiau praneša Monakui apie būtinybę iš dalies pakeisti Susitarimą ir pasiūlo persvarstyti atitinkamas Susitarimo nuostatas.
2 straipsnis
Sąjunga siekia, kad persvarstant Susitarimą būtų padaryti šie pakeitimai:
a)
naują Susitarimą sudarytų Sąjunga, atstovaujama Prancūzijos Respublikos Vyriausybės ir Komisijos, ir Jo Šviesybės Monako Kunigaikščio Vyriausybė;
b)
būtų persvarstytas viršutinių Monako išleidžiamų eurų monetų skaičiaus ribų nustatymo metodas. Naujosios viršutinės ribos būtų apskaičiuojamos taikant metodą, pagrįstą nekintama dalimi, kuria siekiama išvengti pernelyg didelio numizmatų spekuliavimo Monako monetomis ir patenkinti paklausą kolekcinių monetų rinkoje, ir kintama dalimi, kuri apskaičiuojama n-1 metais išleistų monetų, vidutiniškai tenkančių vienam Prancūzijos gyventojui, skaičių padauginus iš Monako gyventojų skaičiaus. Nepažeidžiant kolekcinių monetų išleidimo sąlygų, naujame Susitarime būtų nustatyta minimali Monako į apyvartą išleidžiamų eurų monetų dalis, sudaranti 80 % kasmet išleidžiamų euro monetų nominaliosios vertės;
c)
ginčus, kurie gali kilti taikant Susitarimą, spręstų Europos Sąjungos Teisingumo Teismas (Teisingumo Teismas). Jeigu Sąjunga arba Monakas laiko, kad kita šalis neįvykdė prievolės, kurią ji turi pagal naują Susitarimą, ji dėl to gali kreiptis į Teisingumo Teismą. Teisingumo Teismo sprendimas šalims yra privalomas, ir jos turi imtis būtinų priemonių, kad jį įvykdytų per Teisingumo Teismo sprendime nustatytą laikotarpį. Jeigu per minėtą laikotarpį Sąjunga arba Monakas nesiima sprendimui įvykdyti būtinų priemonių, kita šalis gali nedelsdama nutraukti naują Susitarimą;
d)
būtų pataisyta naujo Susitarimo forma.
3 straipsnis
Derybas su Monaku Sąjungos vardu veda Prancūzija ir Komisija. Europos centrinis bankas (ECB) dalyvauja derybose kaip visateisis dalyvis, dėl jo kompetencijai priklausančių klausimų reikalingas jo pritarimas. Prancūzija ir Komisija pateikia naujo Susitarimo projektą Ekonomikos ir finansų komitetui (EFK), kad šis pareikštų savo nuomonę.
4 straipsnis
Prancūzija ir Komisija įgaliojamos Sąjungos vardu sudaryti naują Susitarimą, nebent EFK arba ECB mano, kad naujas Susitarimas turėtų būti pateiktas Tarybai.
5 straipsnis
Šis sprendimas įsigalioja pranešimo apie jį dieną.
6 straipsnis
Šis sprendimas skirtas Prancūzijos Respublikai, Komisijai ir Europos centriniam bankui.
Priimta Briuselyje 2011 m. vasario 25 d.