NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 510/2011
ze dne 11. května 2011,
kterým se stanoví výkonnostní emisní normy pro nová lehká užitková vozidla v rámci integrovaného přístupu Unie ke snižování emisí CO2 z lehkých vozidel
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 192 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
po konzultaci s Výborem regionů,
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Cílem Rámcové úmluvy Organizace spojených národů o změně klimatu, která byla jménem Evropského společenství schválena rozhodnutím Rady 94/69/ES (3), je stabilizovat koncentrace skleníkových plynů v atmosféře na úrovni, která by zamezila nebezpečným důsledkům působení lidstva na klimatický systém. Aby byl splněn tento cíl, neměl by být nárůst celkové průměrné roční teploty při zemském povrchu vyšší než 2 °C ve srovnání s úrovní před industrializací. Čtvrtá hodnotící zpráva Mezivládního panelu pro změnu klimatu (IPCC) ukazuje, že pro dosažení tohoto cíle musí celosvětové emise skleníkových plynů dosáhnout vrcholu do roku 2020. Na zasedání ve dnech 8. a 9. března 2007 přijala Evropská rada pevný závazek snížit do roku 2020 celkové emise skleníkových plynů ve Společenství o nejméně 20 % ve srovnání s rokem 1990 a o 30 % za předpokladu, že se ostatní vyspělé země rovněž zaváží ke srovnatelným snížením emisí a hospodářsky vyspělejší rozvojové země přispějí podle svých povinností a schopností.
(2)
Komise v roce 2009 dokončila přezkum strategie Unie pro udržitelný rozvoj, v němž se soustředila na nejnaléhavější problémy udržitelného rozvoje, jako jsou doprava, změna klimatu, veřejné zdraví a úspory energie.
(3)
Aby se dosáhlo nezbytného snížení emisí, je třeba politiky a opatření provádět na úrovni členských států a na úrovni Unie ve všech odvětvích hospodářství Unie, a ne pouze v odvětvích průmyslu a energetiky. Rozhodnutí Evropského parlamentu a Rady č. 406/2009/ES ze dne 23. dubna 2009 o úsilí členských států snížit emise skleníkových plynů, aby byly splněny závazky Společenství v oblasti snížení emisí skleníkových plynů do roku 2020 (4), stanoví průměrné snížení o 10 % ve srovnání s úrovněmi v roce 2005 v odvětvích nezahrnutých do systému Unie pro obchodování s emisemi vytvořeného směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2003/87/ES ze dne 13. října 2003 o vytvoření systému pro obchodování s povolenkami na emise skleníkových plynů ve Společenství (5), včetně silniční dopravy. Silniční doprava je druhým největším odvětvím Unie produkujícím emise skleníkových plynů a emise, které z ní pocházejí, včetně emisí z lehkých užitkových vozidel, se dále zvyšují. Pokud se budou emise ze silniční dopravy nadále zvyšovat, značně to znehodnotí úsilí vynaložené v boji se změnou klimatu v jiných odvětvích.
(4)
Cíle Unie pro nová silniční vozidla poskytnou výrobcům více jistoty při plánování a více pružnosti při plnění požadavků na snížení emisí CO2 než samostatné cíle snížení stanovené jednotlivými členskými státy. Při stanovení výkonnostních emisních norem je důležité vzít v úvahu důsledky pro trhy a konkurenceschopnost výrobců, přímé a nepřímé náklady vznikající podnikům a výhody, které vznikají v podobě podpory inovace a snížení spotřeby energie a nákladů na pohonné hmoty.
(5)
Ke zvýšení konkurenceschopnosti evropského automobilového průmyslu je třeba využít systémů pobídek, jako je započtení ekologických inovací a udělování superkreditů.
(6)
Komise ve svých sděleních ze dne 7. února 2007 nazvaných „Výsledky přezkumu strategie Společenství na snižování emisí CO2 z osobních automobilů a lehkých užitkových vozidel“ a „Rámec právní úpravy pro konkurenceschopnost automobilového průmyslu ve 21. století (CARS 21)“ zdůraznila, že cíl Společenství týkající se průměrných emisí u nového vozového parku ve výši 120 g CO2/km do roku 2012 nebude splněn bez dodatečných opatření.
(7)
V uvedených sděleních byl navržen integrovaný přístup zaměřený na dosažení cíle Společenství týkajícího se průměrných emisí u nových osobních automobilů a lehkých užitkových vozidel registrovaných ve Společenství ve výši 120 g CO2/km do roku 2012, se zaměřením na závazné snížení emisí CO2 za účelem dosažení cíle 130 g CO2/km u průměrného nového vozového parku zlepšováním technologií automobilových motorů a na další snížení o 10 g CO2/km, nebo bude-li to z technického hlediska nutné, jeho ekvivalent jinými technickými zlepšeními, včetně růstu účinnosti paliv u lehkých užitkových vozidel.
(8)
Ustanovení provádějící cíl týkající se emisí z lehkých užitkových vozidel musí být v souladu s legislativním rámcem pro provádění cílů týkajících se emisí z nových osobních automobilů uvedených v nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 443/2009 ze dne 23. dubna 2009, kterým se stanoví výkonnostní emisní normy pro nové osobní automobily v rámci integrovaného přístupu Společenství ke snižování emisí CO2 z lehkých vozidel (6).
(9)
Legislativní rámec k dosažení cíle průměrných emisí pro vozový park nových lehkých užitkových vozidel by měl zajistit, aby cíle snižování byly nestranné z hlediska hospodářské soutěže a sociálně spravedlivé a udržitelné, aby přihlédly k různorodosti evropských výrobců automobilů a aby bránily jakémukoli neodůvodněnému narušování hospodářské soutěže mezi nimi. Legislativní rámec by měl být slučitelný s celkovým cílem Unie týkajícím se snižování emisí a měly by ho doplňovat další nástroje, které více souvisejí s používáním, jako například rozdílné daně z motorových vozidel a z energie nebo opatření pro omezení rychlosti lehkých užitkových vozidel.
(10)
S cílem zachovat rozmanitost na trhu s lehkými užitkovými vozidly a jeho schopnost uspokojovat různé potřeby spotřebitelů by měly být cíle emisí CO2 pro lehká užitková vozidla stanoveny lineárně v závislosti na užitkovosti vozidel. Pro vyjádření této užitkovosti je vhodným parametrem hmotnost, která umožňuje korelaci se stávajícími emisemi, a poskytuje tedy realističtější a z hlediska hospodářské soutěže nestranné cíle. Údaje o hmotnosti jsou navíc snadno dostupné. Údaje o alternativních parametrech užitkovosti, jako jsou například stopa (průměrný rozchod kol násobený rozvorem náprav) a užitečné zatížení, by měly být sbírány s cílem usnadnit dlouhodobější hodnocení přístupu založeného na užitkovosti.
(11)
Toto nařízení aktivně podporuje ekologické inovace a bere v úvahu budoucí technologický vývoj, který může zvýšit dlouhodobou konkurenceschopnost evropského automobilového průmyslu a vytvořit více vysoce kvalifikovaných pracovních míst. Jako prostředek systematického posuzování zlepšování emisí prostřednictvím ekologických inovací by měla Komise zvážit možnost začlenit opatření týkající se ekologických inovací do přezkumu zkušebních postupů podle čl. 14 odst. 3 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 715/2007 ze dne 20. června 2007 o schvalování typu motorových vozidel z hlediska emisí z lehkých osobních vozidel a z užitkových vozidel (Euro 5 a Euro 6) a z hlediska přístupu k informacím o opravách a údržbě vozidla (7) a zohlednit přitom technické a hospodářské dopady tohoto začlenění.
(12)
Směrnice Evropského parlamentu a Rady 1999/94/ES ze dne 13. prosince 1999 o dostupnosti informací pro spotřebitele o spotřebě paliva a emisích CO2 při prodeji nových osobních automobilů (8) již požaduje, aby propagační literatura pro vozidla poskytovala koncovým uživatelům oficiální údaje o emisích CO2 a o spotřebě paliva daného vozidla. Komise to ve svém doporučení 2003/217/ES ze dne 26. března 2003 o uplatňování ustanovení směrnice 1999/94/ES, která se týkají propagační literatury, na jiné sdělovací prostředky (9) výkladem vztáhla také na reklamu. Působnost směrnice 1999/94/ES by se proto měla rozšířit i na lehká užitková vozidla tak, aby reklama na každé takové vozidlo musela poskytovat nejpozději od roku 2014 koncovým uživatelům oficiální údaje o emisích CO2 a o spotřebě paliva daného vozidla, pokud se uvádějí informace o spotřebě energie nebo ceně vozidla.
(13)
Vzhledem k velmi vysokým nákladům na výzkum a vývoj a velmi vysokým jednotkovým výrobním nákladům úvodních generací technologií vozidel s velmi nízkými emisemi uhlíku, které mají být uvedeny na trh po vstupu tohoto nařízení v platnost, usiluje toto nařízení o přechodné zrychlení a usnadnění uvádění vozidel s mimořádně nízkými emisemi uhlíku na trh Unie v počátečních fázích jejich prodeje.
(14)
Používání určitých alternativních paliv může přinést významné snížení emisí CO2 z hlediska celého jejich životního cyklu. Toto nařízení proto obsahuje zvláštní ustanovení zaměřená na další zavádění vozidel využívajících určitá alternativní paliva na trh Unie.
(15)
S cílem zlepšit sběr údajů o spotřebě paliva a měření této spotřeby by Komise měla do 1. ledna 2012 posoudit, zda je třeba změnit příslušné právní předpisy a začlenit do nich povinnost výrobců žádajících o schválení typu vozidla kategorie N1 definovaného v příloze II směrnice Evropského parlamentu a Rady 2007/46/ES ze dne 5. září 2007, kterou se stanoví rámec pro schvalování motorových vozidel a jejich přípojných vozidel, jakož i systémů, konstrukčních částí a samostatných technických celků určených pro tato vozidla (10), vybavit každé vozidlo měřičem spotřeby paliva.
(16)
S cílem zajistit soulad s nařízením (ES) č. 443/2009 a zabránit zneužívání by se uvedený cíl měl uplatňovat na nová lehká užitková vozidla, která jsou v Unii registrována poprvé a která nebyla předtím registrována mimo Unii, s výjimkou omezeného období.
(17)
Směrnice 2007/46/ES zřizuje harmonizovaný rámec obsahující správní ustanovení a všeobecné technické požadavky týkající se schvalování všech nových vozidel v její oblasti působnosti. Subjekt odpovědný za soulad s tímto nařízením by měl být totožný se subjektem, který odpovídá za všechny aspekty postupu schvalování typu v souladu se směrnicí 2007/46/ES a za zajištění shodnosti výroby.
(18)
Výrobci by měli mít možnost rozhodnout, jak svých cílů podle tohoto nařízení dosáhnout, a mělo by jim být umožněno spíše počítat průměrné emise svého nového vozového parku než dodržovat cíle CO2 pro každé jednotlivé vozidlo. Od výrobců by se proto mělo požadovat, aby zajistili, že průměrné specifické emise všech nových lehkých užitkových vozidel registrovaných v Unii, za která zodpovídají, nepřesahují průměr emisních cílů pro tato vozidla. Aby bylo zavádění tohoto požadavku usnadněno, mělo by být provedeno postupně mezi roky 2014 a 2017. To odpovídá lhůtám a délce zaváděcího období stanoveným v nařízení (ES) č. 443/2009.
(19)
Aby bylo zajištěno, že cíle stanovené pro malovýrobce a specializované výrobce odrážejí zvláštnosti těchto výrobců a jsou v souladu s potenciálem výrobců ke snížení emisí, měly by se pro tyto výrobce v oblasti snižování emisí stanovit alternativní cíle, které odpovídají technologickému potenciálu vozidel příslušného výrobce ke snížení specifických emisí CO2 a charakteristikám daného segmentu trhu. Tato výjimka by měla být zahrnuta do přezkumu cílů pro specifické emise stanovených v příloze I, který má být dokončen do začátku roku 2013.
(20)
Strategie Unie na snižování emisí CO2 z osobních automobilů a lehkých užitkových vozidel zavedla integrovaný přístup na dosažení cíle Unie ve výši 120 g CO2/km do roku 2012 a rovněž představuje dlouhodobou vizi dalšího snižování emisí. Nařízení (ES) č. 443/2009 potvrzuje tento dlouhodobý výhled stanovením cíle průměrných emisí ve výši 95 g CO2/km pro nový vozový park. S cílem zajistit soulad s tímto přístupem a poskytnout průmyslu jistotu při plánování by měl být stanoven dlouhodobý cíl na rok 2020 pro specifické emise CO2 u lehkých užitkových vozidel.
(21)
Aby se výrobcům umožnila pružnost při plnění jejich emisních cílů podle tohoto nařízení, mohou se dohodnout na vytvoření sdružení na otevřeném, transparentním a nediskriminačním základě. Pokud výrobci vytvoří sdružení, cíle jednotlivých výrobců by se měly nahradit společným cílem sdružení, který by měl být společně dosažen členy sdružení.
(22)
Specifické emise CO2 dokončených vozidel by měly být připsány výrobci základního vozidla.
(23)
Aby se zajistilo, že hodnoty emisí CO2 a účinnosti paliva u dokončených vozidel jsou reprezentativní, měla by Komise navrhnout konkrétní postup a zvážit případnou revizi právní úpravy schvalování typu.
(24)
Aby bylo zajištěno plnění cílů podle tohoto nařízení, je zapotřebí důkladný mechanismus k zajištění souladu.
(25)
Specifické emise CO2 z nových lehkých užitkových vozidel jsou v Unii měřeny harmonizovaným způsobem podle metodiky stanovené nařízením (ES) č. 715/2007. Aby byla administrativní zátěž vyplývající z tohoto systému co nejmenší, měl by být soulad měřen pomocí údajů o registracích nových vozidel v Unii sbíraných členskými státy a hlášených Komisi. S cílem zajistit soudržnost údajů určených k posouzení souladu by měla být pravidla pro sběr a vykazování těchto údajů co nejvíce harmonizována.
(26)
Směrnice 2007/46/ES vyžaduje, aby výrobci vydávali prohlášení o shodě, jímž musí být opatřeno každé nové lehké užitkové vozidlo, a aby členský stát dovolil registraci nového lehkého užitkového vozidla a jeho uvedení do provozu, pouze pokud je opatřeno platným prohlášením o shodě. Údaje sbírané členskými státy by měly být v souladu s prohlášením o shodě vydaným výrobcem lehkého užitkového vozidla a měly by se zakládat pouze na tomto dokumentu. Pro údaje získané na základě prohlášení o shodě by měla existovat databáze podle norem Unie. Ta by měla sloužit jako jediný referenční zdroj, který členským státům umožní jednodušším způsobem uchovávat registrační údaje v případě nové registrace vozidel.
(27)
Plnění cílů podle tohoto nařízení výrobci by mělo být hodnoceno na úrovni Unie. Výrobci, jejichž průměrné specifické emise CO2 přesahují emise povolené v rámci tohoto nařízení, by měli uhradit poplatek za překročení emisí za každý kalendářní rok počínaje 1. lednem 2014. Poplatek by měl být stanoven v závislosti na rozsahu, v němž výrobci nesplnili svůj cíl. Má-li být zajištěn soulad, měl by být mechanismus poplatků podobný mechanismu stanovenému nařízením (ES) č. 443/2009. Částky poplatků za překročení emisí by měly být považovány za příjem souhrnného rozpočtu Evropské unie.
(28)
Žádná vnitrostátní opatření, která mohou členské státy zachovávat nebo zavádět v souladu s článkem 193 Smlouvy o fungování Evropské unie, by neměla vzhledem k účelu tohoto nařízení a postupům jím zavedeným ukládat výrobcům dodatečné nebo přísnější sankce za to, že nesplní cíle stanovené v tomto nařízení.
(29)
Tímto nařízením by nemělo být dotčeno plné uplatňování pravidel Unie o hospodářské soutěži.
(30)
Měly by být zváženy nové způsoby dosažení dlouhodobého cíle, zejména v souvislosti se sklonem křivky, parametrem užitkovosti a systémem poplatků za překročení emisí.
(31)
Na spotřebu paliva a emise CO2 má velký vliv rychlost silničních vozidel. Navíc při neexistujícím omezení rychlosti pro lehká užitková vozidla je možné, že existuje určitá hospodářská soutěž, pokud jde o maximální rychlost, což by mohlo vést k nadměrně dimenzovaným hnacím ústrojím a s nimi spojené nízké účinností v podmínkách pomalejšího provozu. Proto je vhodné přezkoumat proveditelnost rozšíření oblasti působnosti směrnice Rady 92/6/EHS ze dne 10. února 1992 o montáži a použití omezovačů rychlosti u určitých kategorií motorových vozidel ve Společenství (11) se záměrem zahrnout lehká užitková vozidla, na která se vztahuje toto nařízení.
(32)
Za účelem zajištění jednotných podmínek k provedení tohoto nařízení, zejména pro přijetí podrobných pravidel o sledování a hlášení průměrných emisí, totiž shromažďování, registraci, prezentaci, předávání, výpočet a zveřejňování údajů o průměrných emisích, a o uplatňování požadavků stanovených v příloze II, jakož i pro přijetí prováděcích pravidel pro výběr poplatků za překročení emisí a podrobných ustanovení o postupu schvalování inovativních technologií, by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 ze dne 16. února 2011, kterým se stanoví pravidla a obecné zásady způsobu, jakým členské státy kontrolují Komisi při výkonu prováděcích pravomocí (12).
(33)
Komise by měla být zmocněna k přijímání aktů v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování Evropské unie, pokud jde o změnu požadavků na sledování a hlášení stanovených v příloze II s ohledem na zkušenosti s používáním tohoto nařízení, o úpravu hodnoty M0 uvedené v příloze I tak, aby vyjadřovala průměrnou hmotnost nových lehkých užitkových vozidel za předchozí tři kalendářní roky, o stanovení pravidel pro výklad kritérií způsobilosti k výjimkám, obsah žádostí o udělení výjimky a obsah a posouzení programů na snižování specifických emisí CO2 a o úpravu vzorců stanovených v příloze I s cílem zohlednit změny v regulačním zkušebním postupu pro měření specifických emisí CO2. Je zvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni.
(34)
Jelikož cíle tohoto nařízení, totiž stanovení výkonnostních požadavků na emise CO2 pro nová lehká užitková vozidla, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni členských států, a proto jej může být z důvodu rozsahu a účinků lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět a cíle
1. Toto nařízení stanoví výkonnostní požadavky na emise CO2 pro nová lehká užitková vozidla. Toto nařízení stanoví průměrné emise CO2 z nových lehkých užitkových vozidel ve výši 175 g CO2/km pomocí zlepšení technologií vozidel, jak jsou měřeny v souladu s nařízením (ES) č. 715/2007 a prováděcími opatřeními k němu, a pomocí inovativních technologií.
2. Toto nařízení stanoví pro dobu od roku 2020 cíl 147 g CO2/km pro průměrné emise nových lehkých užitkových vozidel registrovaných v Unii, a to po potvrzení proveditelnosti, jak je uvedeno v čl. 13 odst. 1.
Článek 2
Oblast působnosti
1. Toto nařízení se vztahuje na motorová vozidla kategorie N1 definovaná v příloze II směrnice 2007/46/ES s referenční hmotností nepřesahující 2 610 kg a na vozidla kategorie N1, na něž je schválení typu rozšířeno podle čl. 2 odst. 2 nařízení (ES) č. 715/2007 (dále jen „lehká užitková vozidla“), která jsou v Unii registrována poprvé a která nebyla předtím registrována mimo Unii (dále jen „nová lehká užitková vozidla“).
2. Předchozí registrace mimo Unii provedená méně než tři měsíce před registrací v Unii se nezohledňuje.
3. Toto nařízení se nevztahuje na vozidla zvláštního určení definovaná v bodě 5 části A přílohy II směrnice 2007/46/ES.
Článek 3
Definice
1. Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
a)
„průměrnými specifickými emisemi CO2“ ve vztahu k výrobci průměr specifických emisí CO2 ze všech nových lehkých užitkových vozidel, jichž je výrobcem;
b)
„prohlášením o shodě“ prohlášení podle článku 18 směrnice 2007/46/ES;
c)
„dokončeným vozidlem“ vozidlo, jehož schválení typu je uděleno po dokončení procesu vícestupňového schvalování typu podle směrnice 2007/46/ES;
d)
„úplným vozidlem“ vozidlo, jež nemusí být pro splnění příslušných technických požadavků směrnice 2007/46/ES dokončeno;
e)
„základním vozidlem“ vozidlo, jež se využívá v počáteční fázi vícestupňového schválení typu;
f)
„výrobcem“ osoba nebo subjekt, který schvalovacímu orgánu odpovídá za všechna hlediska postupu ES schvalování typu v souladu se směrnicí 2007/46/ES a za zajištění shodnosti výroby;
g)
„hmotností“ hmotnost vozidla s karoserií v provozním stavu, jak je uvedena v prohlášení o shodě a definována v bodě 2.6 přílohy I směrnice 2007/46/ES;
h)
„specifickými emisemi CO2“ emise z lehkého užitkového vozidla měřené v souladu s nařízením (ES) č. 715/2007 a určené jako hmotnostní emise CO2 (kombinace) v prohlášení o shodě úplného nebo dokončeného vozidla;
i)
„cílem pro specifické emise“ ve vztahu k výrobci průměr směrných specifických emisí CO2 určený podle přílohy I ve vztahu ke každému novému lehkému užitkovému vozidlu, kterého je výrobcem, nebo pokud je výrobci udělena výjimka podle článku 11, cíl pro specifické emise určený v souladu s uvedenou výjimkou;
j)
„stopou“ průměrný rozchod kol vynásobený rozvorem náprav, jak jsou uvedeny v prohlášení o shodě a definovány v bodech 2.1 a 2.3 přílohy I směrnice 2007/46/ES;
k)
„užitečným zatížením“ rozdíl mezi technicky přípustnou maximální hmotností naloženého vozidla podle přílohy II směrnice 2007/46/ES a hmotností vozidla.
2. Pro účely tohoto nařízení se „skupinou spojených výrobců“ rozumí výrobce a jeho spojené podniky. V souvislosti s výrobcem se „spojenými podniky“ rozumějí:
a)
podniky, v nichž má výrobce, přímo či nepřímo
i)
pravomoc vykonávat více než polovinu hlasovacích práv nebo
ii)
pravomoc jmenovat více než polovinu členů dozorčího orgánu, správní rady nebo orgánů právně zastupujících podnik nebo
iii)
právo řídit záležitosti podniku;
b)
podniky, které mají přímo či nepřímo ve vztahu k výrobci práva nebo pravomoci uvedené v písmenu a);
c)
podniky, v nichž podnik uvedený v písmenu b) má přímo či nepřímo práva nebo pravomoci uvedené v písmenu a);
d)
podniky, v nichž výrobce spolu s jedním nebo více podniky uvedenými v písmenu a), b) nebo c) nebo v nichž dva nebo více posledně zmíněných podniků mají společně práva nebo pravomoci uvedené v písmenu a);
e)
podniky, v nichž práva a pravomoci uvedené v písmenu a) mají společně výrobce nebo jeden či více jeho spojených podniků uvedených v písmenech a) až d) a jedna nebo více třetích osob.
Článek 4
Cíle pro specifické emise
Na kalendářní rok začínající dnem 1. ledna 2014 a každý následující kalendářní rok zajistí každý výrobce lehkých užitkových vozidel, aby jeho průměrné specifické emise CO2 nepřekročily jeho cíl pro specifické emise určený v souladu s přílohou I, nebo pokud je výrobci udělena výjimka podle článku 11, cíl určený v souladu s uvedenou výjimkou.
Nejsou-li k dispozici specifické emise dokončeného vozidla, použije výrobce základního vozidla pro stanovení průměrných specifických emisí CO2 specifické emise základního vozidla.
Pro účely určení průměrných specifických emisí CO2 každého výrobce se přihlíží k těmto procentním podílům nových lehkých užitkových vozidel každého výrobce registrovaných v příslušném roce:
-
70 % v roce 2014,
-
75 % v roce 2015,
-
80 % v roce 2016,
-
100 % od roku 2017.
Článek 5
Superkredity
Při výpočtu průměrných specifických emisí CO2 se každé nové lehké užitkové vozidlo se specifickými emisemi CO2 nižšími než 50 g CO2/km započte jako:
-
3,5 lehkých užitkových vozidel v roce 2014,
-
3,5 lehkých užitkových vozidel v roce 2015,
-
2,5 lehkých užitkových vozidel v roce 2016,
-
1,5 lehkých užitkových vozidel v roce 2017,
-
1 lehké užitkové vozidlo od roku 2018.
Po dobu uplatňování systémů udělování superkreditů nesmí maximální počet nových lehkých užitkových vozidel se specifickými emisemi CO2 nižšími než 50g CO2/km, které jsou zohledněny při využití multiplikátorů uvedených v prvním pododstavci, překročit 25 000 na jednoho výrobce.
Článek 6
Cíl pro specifické emise z lehkých užitkových vozidel poháněných alternativním palivem
S cílem určit, zda výrobce plní svůj cíl pro specifické emise CO2 uvedený v článku 4, se specifické emise CO2 pro každé lehké užitkové vozidlo navržené tak, aby mohlo používat směs benzínu s 85 % bioetanolu („E85“), které splňuje příslušné právní předpisy Unie nebo evropské technické normy, snižují o 5 % do 31. prosince 2015 vzhledem k většímu potenciálu vozidel poháněných biopalivy, pokud jde o technologické inovace a snižování emisí. Toto snížení se uplatní pouze v případě, že alespoň 30 % čerpacích stanic v členském státě, v němž je dané lehké užitkové vozidlo registrováno, zajišťuje tento druh alternativního paliva splňujícího kritéria udržitelnosti pro biopaliva stanovená v příslušných právních předpisech Unie.
Článek 7
Sdružování
1. Výrobci nových lehkých užitkových vozidel jiní než ti, kterým byla udělena výjimka podle článku 11, mohou za účelem splnění svých povinností podle článku 4 vytvořit sdružení.
2. Dohoda o utvoření sdružení se může vztahovat na jeden či více kalendářních roků, pokud celková doba trvání každé dohody nepřekračuje pět kalendářních let, a musí být uzavřena do 31. prosince prvního kalendářního roku, ve kterém mají být emise sdíleny. Výrobci, kteří tvoří sdružení, sdělí Komisi tyto informace:
a)
výrobce, kteří jsou členy sdružení;
b)
výrobce, který je jmenován správcem sdružení, je kontaktní osobou sdružení a zodpovídá za úhradu případných poplatků za překročení emisí uložených sdružení v souladu s článkem 9;
c)
doklad o tom, že správce sdružení bude schopen splnit povinnosti stanovené v písmenu b).
3. Pokud navrhovaný správce sdružení nesplní požadavek uhradit případné poplatky za překročení emisí uložené sdružení v souladu s článkem 9, oznámí to Komise výrobcům.
4. Výrobci, kteří jsou členy sdružení, oznámí Komisi společně veškeré změny týkající se správce sdružení, jeho finančního stavu, pokud to může ovlivnit jeho schopnost plnit požadavek uhradit případné poplatky za překročení emisí uložené sdružení v souladu s článkem 9, a změny v členství sdružení nebo zrušení sdružení.
5. Výrobci mohou uzavřít dohody o sdružení za předpokladu, že tyto dohody jsou v souladu s články 101 a 102 Smlouvy o fungování Evropské unie a že umožňují za obchodně přiměřených podmínek otevřenou, transparentní a nediskriminační účast všech výrobců, kteří požádají o členství ve sdružení. Aniž je dotčena všeobecná použitelnost pravidel Unie o hospodářské soutěži na tato sdružení, všichni členové sdružení zajistí zejména, aby v souvislosti s jejich dohodou o sdružení nedocházelo ke sdílení údajů ani výměně informací, s výjimkou:
a)
průměrných specifických emisí CO2;
b)
cíle pro specifické emise;
c)
celkového počtu registrovaných vozidel.
6. Odstavec 5 se nepoužije, pokud jsou všichni výrobci ve sdružení součástí stejné skupiny spojených výrobců.
7. S výjimkou případu, kdy je učiněno oznámení podle odstavce 3, jsou výrobci ve sdružení, o němž byly podány informace Komisi, považováni pro účely plnění svých závazků podle článku 4 za jednoho výrobce. Informace ze sledování a hlášení týkající se jednotlivých výrobců a případných sdružení jsou zaznamenávány, hlášeny a zpřístupňovány v centrálním registru uvedeném v čl. 8 odst. 4.
Článek 8
Sledování a hlášení průměrných emisí
1. Za kalendářní rok začínající dnem 1. ledna 2012 a každý následující kalendářní rok zaznamená každý členský stát u každého nového lehkého užitkového vozidla registrovaného na jeho území informace v souladu s částí A přílohy II. Tyto informace zpřístupní výrobcům a jejich určeným dovozcům nebo zástupcům v každém členském státě. Členské státy vyvinou maximální úsilí k zajištění transparentní činnosti subjektů předávajících tyto informace.
2. Do 28. února každého roku, počínaje rokem 2013, každý členský stát zjistí a předá Komisi informace uvedené v části B přílohy II týkající se předchozího kalendářního roku. Údaje se předávají ve formátu podle části C přílohy II.
3. Na žádost Komise předá členský stát také úplný soubor údajů sebraných podle odstavce 1.
4. Komise vede centrální registr údajů hlášených členskými státy podle tohoto článku a tento registr veřejně zpřístupní. Do 30. června 2013 a každý následující rok Komise pro každého výrobce předběžně vypočítá:
a)
průměrné specifické emise CO2 za předchozí kalendářní rok;
b)
cíl pro specifické emise v předchozím kalendářním roce;
c)
rozdíl mezi jeho průměrnými specifickými emisemi CO2 v předchozím kalendářním roce a jeho cílem pro specifické emise v témž roce.
Komise oznámí každému výrobci svůj předběžný výpočet pro daného výrobce. Oznámení obsahuje údaje o počtu registrovaných nových lehkých užitkových vozidel a o jejich specifických emisích CO2 za každý členský stát.
5. Výrobci mohou do tří měsíců ode dne, kdy jim byl oznámen předběžný výpočet podle odstavce 4, oznámit Komisi případné chyby v údajích s uvedením, ve kterém členském státě podle nich k chybě došlo.
6. Komise posoudí veškerá oznámení výrobců a do 31. října předběžné výpočty podle odstavce 4 buď potvrdí, anebo pozmění.
7. Pokud Komise na základě výpočtů podle odstavce 5 týkajících se kalendářních let 2012 a 2013 dojde k závěru, že průměrné specifické emise CO2 výrobce překračují jeho cíl pro specifické emise, oznámí to výrobci.
8. Pro sběr a sdělování údajů ze sledování v souladu s tímto nařízením je v každém členském státě příslušný orgán, který byl určen podle čl. 8 odst. 7 nařízení (ES) č. 443/2009.
9. Komise přijme prováděcí pravidla pro sledování a hlášení údajů podle tohoto článku a pro použití přílohy II. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 14 odst. 2.
S cílem zohlednit zkušenosti získané při uplatňování tohoto nařízení může Komise změnit přílohu II prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci v souladu s článkem 15 a za podmínek stanovených v článcích 16 a 17.
10. Členské státy také v souladu s tímto článkem shromažďují a hlásí údaje o registracích vozidel kategorií M2 a N2 podle přílohy II směrnice 2007/46/ES s referenční hmotností nepřesahující 2 610 kg a vozidel, na něž je schválení typu rozšířeno v souladu s čl. 2 odst. 2 nařízení (ES) č. 715/2007.
Článek 9
Poplatek za překročení emisí
1. Za období od 1. ledna do 31. prosince 2014 a každý následující kalendářní rok, v němž průměrné specifické emise CO2 výrobce překročí jeho cíl pro specifické emise, uloží Komise výrobci nebo správci sdružení poplatek za překročení emisí.
2. Poplatek za překročení emisí podle odstavce 1 se vypočítá pomocí těchto vzorců:
a)
Od roku 2014 do roku 2018:
i)
Za překročení emisí o více než 3 g CO2/km:
((překročení emisí - 3 g CO2/km) × 95 EUR + 45 EUR) × počet nových lehkých užitkových vozidel.
ii)
Za překročení emisí o více než 2 g CO2/km, avšak nejvýše 3 g CO2/km:
((překročení emisí - 2 g CO2/km) × 25 EUR + 20 EUR) × počet nových lehkých užitkových vozidel.
iii)
Za překročení emisí o více než 1 g CO2/km, avšak nejvýše 2 g CO2/km:
((překročení emisí - 1 g CO2/km) × 15 EUR + 5 EUR) × počet nových lehkých užitkových vozidel.
iv)
Za překročení emisí o nejvýše 1 g CO2/km:
(překročení emisí × 5 EUR) × počet nových lehkých užitkových vozidel.
b)
Od roku 2019:
(překročení emisí × 95 EUR) × počet nových lehkých užitkových vozidel.
Pro účely tohoto článku se rozumí:
-
„překročením emisí“ kladný počet gramů na kilometr, o které průměrné specifické emise CO2 výrobce - s ohledem na snížení emisí CO2 v důsledku inovativních technologií schválených podle článku 12 - překročily jeho cíl pro specifické emise v daném kalendářním roce nebo jeho části, na které se vztahuje povinnost podle článku 4, zaokrouhlený na tři desetinná místa, a
-
„počtem nových lehkých užitkových vozidel“ počet nových lehkých užitkových vozidel, jichž je výrobcem a jež byly zaregistrovány v daném období podle zaváděcích kritérií stanovených v článku 4.
3. Komise přijme prováděcí pravidla pro vybírání poplatků za překročení emisí podle odstavce 1. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 14 odst. 2.
4. Částky poplatku za překročení emisí se považují za příjem souhrnného rozpočtu Evropské unie.
Článek 10
Zveřejnění výkonnosti výrobců
1. Do 31. října 2013 a do 31. října každého následujícího roku zveřejní Komise seznam, ve kterém u každého výrobce uvede:
a)
jeho cíl pro specifické emise za předchozí kalendářní rok;
b)
jeho průměrné specifické emise CO2 v předchozím kalendářním roce;
c)
rozdíl mezi jeho průměrnými specifickými emisemi CO2 v předchozím kalendářním roce a jeho cílem pro specifické emise v daném roce;
d)
průměrné specifické emise CO2 pro všechna nová lehká užitková vozidla registrovaná v Unii v předchozím kalendářním roce a
e)
průměrnou hmotnost všech nových lehkých užitkových vozidel registrovaných v Unii v předchozím kalendářním roce.
2. Od 31. října 2015 seznam zveřejňovaný podle odstavce 1 rovněž uvede, zda výrobce splnil pro předchozí kalendářní rok požadavky uvedené v článku 4.
Článek 11
Výjimky pro určité výrobce
1. Žádost o výjimku z cíle pro specifické emise vypočteného v souladu s přílohou I může podat výrobce méně než 22 000 nových lehkých užitkových vozidel registrovaných v Unii za kalendářní rok, který:
a)
není součástí skupiny spojených výrobců, nebo
b)
je součástí skupiny spojených výrobců, která celkově odpovídá za méně než 22 000 nových lehkých užitkových vozidel registrovaných v Unii za kalendářní rok, nebo
c)
je součástí skupiny spojených výrobců, ale provozuje svá vlastní výrobní zařízení a konstrukční středisko.
2. Výjimku, o niž je požádáno podle odstavce 1, lze udělit nejvýše na dobu pěti kalendářních let. Žádost se podává Komisi a musí obsahovat:
a)
jméno a kontaktní osobu výrobce;
b)
důkaz, že výrobce je způsobilý pro výjimku podle odstavce 1;
c)
údaje o lehkých užitkových vozidlech, která vyrábí, včetně hmotnosti a specifických emisí CO2 z uvedených lehkých užitkových vozidel, a
d)
cíl pro specifické emise v souladu s jeho potenciálem snížení emisí, včetně hospodářského a technologického potenciálu ke snížení jeho specifických emisí CO2, zohledňující charakteristiky trhu pro vyráběný typ lehkého užitkového vozidla.
3. Pokud se Komise domnívá, že je výrobce způsobilý pro výjimku, o niž požádal podle odstavce 1, a usoudí, že cíl pro specifické emise navržený výrobcem je v souladu s jeho potenciálem snížení emisí, včetně hospodářského a technologického potenciálu ke snížení specifických emisí CO2, s přihlédnutím k charakteristikám trhu pro vyráběný typ lehkého užitkového vozidla, udělí tomuto výrobci výjimku. Výjimka se použije od 1. ledna roku následujícího po dni udělení výjimky.
4. Výrobce, na něhož se vztahuje výjimka v souladu s tímto článkem, bezodkladně oznámí Komisi každou změnu, která ovlivňuje nebo může ovlivnit jeho způsobilost k výjimce.
5. Pokud se Komise domnívá, ať už na základě oznámení podle odstavce 4 nebo jiném základě, že výrobce již není způsobilý k výjimce, zruší výjimku s účinkem od 1. ledna následujícího kalendářního roku a oznámí to výrobci.
6. Pokud výrobce nedosahuje svého cíle pro specifické emise, uloží mu Komise poplatek za překročení emisí podle článku 9.
7. Komise přijme pravidla k doplnění odstavců 1 až 6 tohoto článku, mimo jiné o výkladu kritérií způsobilosti k výjimce, obsahu žádostí a obsahu a posouzení programů na snižování specifických emisí CO2, prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci v souladu s článkem 15 a za podmínek stanovených v článcích 16 a 17.
8. Žádosti o výjimku obsahující podpůrné informace, oznámení podle odstavce 4, zrušení výjimky podle odstavce 5, uložení poplatku za překročení emisí podle odstavce 6 výrobci a akty přijaté podle odstavce 7 se zpřístupňují veřejnosti v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1049/2001 ze dne 30. května 2001 o přístupu veřejnosti k dokumentům Evropského parlamentu, Rady a Komise (13).
Článek 12
Ekologická inovace
1. Na žádost dodavatele nebo výrobce se zohlední snížení emisí CO2 dosažené použitím inovativních technologií. Celkový příspěvek těchto technologií ke snížení cíle pro průměrné specifické emise každého výrobce činí nejvýše 7 g CO2/km.
2. Komise přijme podrobná pravidla o postupu schvalování těchto inovativních technologií do 31. prosince 2012. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 14 odst. 2 tohoto nařízení. Tato prováděcí pravidla musí být v souladu s pravidly přijatými podle čl. 12 odst. 2 nařízení (ES) č. 443/2009 a vycházet z těchto kritérií pro inovativní technologie:
a)
snížení emisí CO2 dosažené použitím daných inovativních technologií musí být možné přičíst dodavateli či výrobci;
b)
inovativní technologie musí mít ověřitelný přínos ke snížení emisí CO2;
c)
inovativní technologie nesmějí být zahrnuty v měření CO2 v rámci standardního zkušebního cyklu ani v závazných ustanoveních na základě doplňkových dodatečných opatření pro dodržení snížení o 10 g CO2/km uvedeného v článku 1 nařízení (ES) č. 443/2009, ani nesmějí být povinné podle jiných právních předpisů Unie.
3. Dodavatel nebo výrobce, který žádá o schválení určitého opatření jako inovativní technologie, předloží Komisi zprávu, která musí obsahovat i zprávu o ověření provedeném nezávislým a autorizovaným subjektem. V případě možného vzájemného působení mezi daným opatřením a jinou, již schválenou inovativní technologií uvede zpráva toto vzájemné působení a ve zprávě o ověření se vyhodnotí, do jaké míry toto vzájemné působení ovlivňuje snížení dosažené prostřednictvím každého opatření.
4. Komise potvrzuje dosažené snížení na základě kritérií stanovených v odstavci 2.
Článek 13
Přezkum a zpráva
1. Do 1. ledna 2013 dokončí Komise přezkum cílů pro specifické emise uvedených v příloze I a výjimek uvedených v článku 11 s cílem stanovit:
-
způsoby, jak do roku 2020 nákladově efektivním způsobem dosáhnout dlouhodobého cíle 147 g CO2/km, a to pod podmínkou potvrzení jeho proveditelnosti na základě aktualizovaných výsledků posouzení dopadů, a
-
aspekty plnění uvedeného cíle, včetně poplatku za překročení emisí.
Komise předloží podle potřeby na základě tohoto přezkumu a svého posouzení dopadu, které zahrne celkové posouzení dopadu na automobilový průmysl a na něm závislá odvětví, návrh na změnu tohoto nařízení řádným legislativním postupem a způsobem, který bude v co nejvyšší míře nestranný z hlediska hospodářské soutěže, sociálně spravedlivý a udržitelný.
2. Komise s ohledem na splnění dlouhodobého cíle od roku 2020 předloží podle potřeby Evropskému parlamentu a Radě do roku 2014 návrh na zahrnutí vozidel kategorií N2 a M2 definovaných v příloze II směrnice 2007/46/ES s referenční hmotností nepřesahující 2 610 kg a vozidel, na něž je schválení typu rozšířeno v souladu s čl. 2 odst. 2 nařízení (ES) č. 715/2007, do oblasti působnosti tohoto nařízení.
3. Do roku 2014 Komise v návaznosti na posouzení dopadů zveřejní zprávu o dostupnosti údajů o stopě a užitečném zatížení a jejich užití jako parametrů užitkovosti pro určení cílů pro specifické emise a případně předloží Evropskému parlamentu a Radě řádným legislativním postupem návrh na změnu přílohy I.
4. Do 31. prosince 2011 Komise stanoví postup pro získávání reprezentativních hodnot emisí CO2, účinnosti paliv a hmotnosti dokončených vozidel, přičemž zajistí, aby výrobce základního vozidla měl včasný přístup k hmotnosti a specifickým emisím CO2 dokončeného vozidla.
5. Do 31. října 2016 a poté každé tři roky Komise změní prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci, v souladu s článkem 15 a za podmínek stanovených v článcích 16 a 17 přílohu I s cílem upravit hodnotu M0 tak, aby vyjadřovala průměrnou hmotnost nových lehkých užitkových vozidel za předchozí tři kalendářní roky.
Tyto změny nabudou účinku poprvé dne 1. ledna 2018 a poté každé tři roky.
6. Komise zahrne lehká užitková vozidla do přezkumu postupů pro měření emisí CO2 podle čl. 13 odst. 3 nařízení (ES) č. 443/2009.
Ode dne použitelnosti revidovaného postupu pro měření emisí CO2 nejsou inovativní technologie nadále schvalovány postupem stanoveným v článku 12.
Komise zahrne lehká užitková vozidla do přezkumu směrnice 2007/46/ES v souladu s čl. 13 odst. 4 nařízení (ES) č. 443/2009.
Komise upraví vzorce stanovené v příloze I prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci v souladu s článkem 15 a za podmínek stanovených v článcích 16 a 17, aby byly zohledněny veškeré změny v regulačním zkušebním postupu pro měření specifických emisí CO2.
Článek 14
Postup projednávání ve výboru
1. Komisi je nápomocen Výbor pro změnu klimatu zřízený článkem 9 rozhodnutí Evropského parlamentu a Rady č. 280/2004/ES ze dne 11. února 2004 o mechanismu monitorování emisí skleníkových plynů ve Společenství a provádění Kjótského protokolu (14). Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.
Článek 15
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedené v čl. 8 odst. 9 druhém pododstavci, čl. 11 odst. 7 a čl. 13 odst. 5 a čl. 13 odst. 6 čtvrtém pododstavci je svěřena Komisi na dobu pěti let od 3. června 2011. Komise předloží zprávu o přenesené pravomoci nejpozději šest měsíců před koncem tohoto pětiletého období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud je Evropský parlament nebo Rada nezruší v souladu s článkem 16.
2. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
3. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci svěřená Komisi podléhá podmínkám stanoveným v článcích 16 a 17.
Článek 16
Zrušení přenesení pravomoci
1. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v čl. 8 odst. 9 druhém pododstavci, čl. 11 odst. 7 a čl. 13 odst. 5 a čl. 13 odst. 6 čtvrtém pododstavci kdykoli zrušit.
2. Orgán, který zahájil vnitřní postup s cílem rozhodnout, zda zrušit přenesení pravomoci, uvědomí v přiměřené lhůtě před přijetím konečného rozhodnutí druhý orgán a Komisi a uvede pravomoci, jejichž přenesení by mohlo být zrušeno, a možné důvody tohoto zrušení.
3. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomocí v něm blíže určených. Rozhodnutí nabývá účinku okamžitě nebo k pozdějšímu dni, který v něm je upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci. Bude zveřejněno v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 17
Námitky proti aktům v přenesené pravomoci
1. Evropský parlament nebo Rada mohou proti aktu v přenesené pravomoci vyslovit námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne oznámení.
Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
2. Pokud Evropský parlament ani Rada ve lhůtě uvedené v odstavci 1 námitky proti aktu v přenesené pravomoci nevysloví, akt se zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie a vstupuje v platnost dnem v něm stanoveným.
Akt v přenesené pravomoci může být zveřejněn v Úředním věstníku Evropské unie a vstoupit v platnost před uplynutím této lhůty, pokud Evropský parlament i Rada uvědomí Komisi o svém úmyslu námitky nevyslovit.
3. Akt v přenesené pravomoci nevstoupí v platnost, pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada ve lhůtě uvedené v odstavci 1 vysloví námitky. Orgán, který vyslovuje námitky proti aktu v přenesené pravomoci, je odůvodní.
Článek 18
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost třetím dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Štrasburku dne 11. května 2011.
EUROPOS PARLAMENTO IR TARYBOS REGLAMENTAS (ES) Nr. 510/2011
2011 m. gegužės 11 d.
kuriuo nustatomos naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių išmetamų teršalų normos pagal Sąjungos integruotą principą mažinti lengvųjų transporto priemonių išmetamo CO2 kiekį
(Tekstas svarbus EEE)
EUROPOS PARLAMENTAS IR EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,
atsižvelgdami į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo, ypač į jos 192 straipsnio 1 dalį,
atsižvelgdami į Europos Komisijos pasiūlymą,
atsižvelgdami į Europos ekonominių ir socialinių reikalų komiteto nuomonę (1),
pasikonsultavę su Regionų komitetu,
laikydamiesi įprastos teisėkūros procedūros (2),
kadangi:
(1)
Jungtinių Tautų Bendrąja klimato kaitos konvencija, kuri Europos bendrijos vardu patvirtinta Tarybos sprendimu 94/69/EB (3), siekiama stabilizuoti tokį šiltnamio efektą sukeliančių dujų koncentracijos lygį atmosferoje, kad klimato sistema būtų apsaugota nuo pavojingo antropogeninio poveikio. Norint pasiekti šį tikslą, būtina užtikrinti, kad metinė vidutinė žemės paviršiaus temperatūra nepakiltų daugiau kaip 2 laipsnius Celsijaus, palyginti su ikipramoninio laikotarpio lygiu. Iš Tarpvyriausybinės klimato kaitos komisijos (TKKK) ketvirtos vertinimo ataskaitos matyti, kad tą tikslą bus galima pasiekti tik tuomet, jei bendras šiltnamio efektą sukeliančių dujų išmetamas kiekis nustos didėti ne vėliau kaip 2020 m. 2007 m. kovo 8-9 d. susitikime Europos Vadovų Taryba tvirtai įsipareigojo iki 2020 m. sumažinti bendrą šiltnamio efektą sukeliančių dujų išmetamą kiekį Bendrijoje bent 20 %, palyginti su 1990 m. lygiu, arba 30 %, jei kitos išsivysčiusios šalys įsipareigos panašiai sumažinti išmetamų teršalų kiekį, o ekonomiškai labiau pažengusios besivystančios šalys tinkamai prisidės prie šio tikslo pagal savo galimybes.
(2)
2009 m. Komisija atliko Sąjungos tvaraus vystymosi strategijos peržiūrą, pagrindinį dėmesį skirdama neatidėliotinoms tvarios plėtros problemoms, kaip antai transportas, klimato kaita, visuomenės sveikata ir energijos taupymas.
(3)
Siekiant užtikrinti būtiną išmetamų teršalų kiekio sumažinimą, politikos kryptys ir priemonės valstybės narės ir Sąjungos lygmeniu turėtų būti įgyvendinamos visuose Sąjungos ekonomikos sektoriuose, o ne tik pramonės ir energetikos sektoriuose. 2009 m. balandžio 23 d. Europos Parlamento ir Tarybos sprendime Nr. 406/2009/EB dėl valstybių narių pastangų mažinti jų šiltnamio efektą sukeliančių dujų emisijas, Bendrijai siekiant įvykdyti įsipareigojimus iki 2020 m. sumažinti šiltnamio efektą sukeliančių dujų emisijas (4) nustatytas reikalavimas vidutiniškai 10 % sumažinti išmetamų teršalų kiekį, palyginti su 2005 m. lygiu, tuose sektoriuose, kuriems netaikomi 2003 m. spalio 13 d. Europos Parlamento ir Tarybos direktyvoje 2003/87/EB, nustatančioje šiltnamio efektą sukeliančių dujų emisijos leidimų sistemą Bendrijoje (5), nustatyti ES šiltnamio efektą sukeliančių dujų išmetimo leidimų prekybos sistemos reikalavimai, įskaitant kelių transportą. Kelių transportas - antras pagal dydį taršos šiltnamio efektą sukeliančiomis dujomis sektorius Sąjungoje, ir jame išmetamų teršalų kiekis, įskaitant lengvųjų komercinių transporto priemonių išmetamą kiekį, nuolat didėja. Jeigu kelių transporto išmetamų teršalų kiekis nesiliaus didėjęs, tai žymiai pakenks kitų sektorių pastangoms kovojant su klimato kaita.
(4)
Sąjungos tikslai, kuriuos ji iškėlė naujų kelių transporto priemonių atžvilgiu, gamintojams suteikia tikrumo planuojant ir leidžia lankstesnėmis priemonėmis laikytis išmetamo CO2 kiekio mažinimo reikalavimų, nei kad to būtų siekiama iškėlus atskirus nacionalinius išmetamų teršalų kiekio mažinimo tikslus. Nustatant išmetamų teršalų normas, svarbu atsižvelgti į poveikį rinkoms, gamintojų konkurencingumui, tiesiogines ir netiesiogines verslo subjektų patiriamas išlaidas ir naudą, kuri gaunama skatinant naujoves, sumažinant suvartojamos energijos kiekį ir degalų išlaidas.
(5)
Siekiant pagerinti Europos automobilių pramonės konkurencingumą, turėtų būti naudojamos skatinimo programos, pvz., ekologinių naujovių įskaitymas ir ypatingųjų kreditų suteikimas.
(6)
Savo 2007 m. vasario 7 d. komunikatuose „Bendrijos strategijos dėl lengvųjų automobilių ir nedidelės galios prekybos transporto priemonių išmetamų CO2 dujų mažinimo persvarstymo rezultatai“ ir „Konkurencingos automobilių pramonės reglamentavimo sistema 21-ajame amžiuje (CARS21)“ Komisija pabrėžė, kad be papildomų priemonių iki 2012 m nepavyks pasiekti Bendrijos tikslo, kad visi nauji keleiviniai automobiliai vidutiniškai išmestų 120 g CO2/km.
(7)
Tuose komunikatuose pasiūlyta Bendrijos tikslo - t. y. kad iki 2012 m. nauji Bendrijoje registruojami keleiviniai automobiliai ir lengvosios komercinės transporto priemonės vidutiniškai išmestų 120 g CO2/km - siekti integruotai: nustatyti, kad visuose naujuose automobiliuose 130 g CO2/km norma būtų pasiekta tobulinant transporto priemonės variklio technologiją, o dar 10 g CO2/km arba jo ekvivalentu, jeigu tai būtina dėl techninių priežasčių, išmetimas būtų sumažintas taikant kitas technologijos naujoves, įskaitant lengvųjų komercinių transporto priemonių degalų naudojimo efektyvumo didinimą.
(8)
Nuostatos, kuriomis įgyvendinamos lengvųjų komercinių transporto priemonių išmetamų teršalų normos, turėtų būti suderinamos su teisės aktais, kuriais diegiamos naujų keleivinių automobilių parko išmetamų teršalų normos, nustatytos 2009 m. balandžio 23 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamente (EB) Nr. 443/2009, nustatančiame naujų keleivinių automobilių išmetamų teršalų normas pagal Bendrijos integruotą principą mažinti lengvųjų transporto priemonių išmetamo CO2 kiekį (6).
(9)
Teisės aktais, kuriais nustatomos naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių parko išmetamų teršalų vidutinės normos, turėtų būti užtikrinta, kad išmetamų teršalų normos konkurencijos atžvilgiu būtų neutralios, socialiniu atžvilgiu nešališkos ir tvarios bei kad būtų atsižvelgiama į Europos automobilių gamintojų įvairovę ir būtų užkirstas kelias nepateisinamam tų gamintojų tarpusavio konkurencijos iškraipymui. Tokie teisės aktai turėtų būti suderinti su bendrais Sąjungos išmetamų teršalų mažinimo tikslais ir juos reikėtų papildyti kitomis, labiau su eksploatavimu susijusiomis priemonėmis, pvz., diferencijuotais automobilių ir energijos mokesčiais arba lengvųjų komercinių transporto priemonių greičio ribojimo priemonėmis.
(10)
Siekiant išlaikyti įvairovę lengvųjų komercinių priemonių rinkoje ir jos gebėjimą tenkinti įvairius vartotojų poreikius, lengvosioms komercinėms transporto priemonėms taikomos CO2 normos turėtų būti nustatomos pagal tiesinę priklausomybę nuo transporto priemonių naudingumo. Masė yra tinkamas parametras naudingumui apibrėžti, nes ji susijusi su dabar išmetamų teršalų kiekiu, todėl normos, suskaičiuotos atsižvelgiant į masę, yra realesnės ir konkurencijos požiūriu bešališkos. Be to, duomenų apie masę jau yra. Turėtų būti renkami duomenys apie alternatyvius naudingumo parametrus, pvz., padangos lietimosi su kelio danga paviršiaus plotą (vidutinio tarpuvėžio pločio ir važiuoklės bazės sandaugą) ir naudingąją apkrovą, kad būtų lengviau ilgainiui įvertinti naudingumu grindžiamą principą.
(11)
Šiuo reglamentu aktyviai skatinamos ekologinės naujovės ir jame atsižvelgiama į būsimas technologijos naujoves, kurios gali padidinti ilgalaikį Europos pramonės konkurencingumą ir sukurti daugiau aukštos kokybės darbo vietų. Siekdama, kad būtų įmanoma sistemiškai vertinti išmetamų teršalų sumažinimą naudojamomis ekologinėmis naujovėmis, Komisija turėtų apsvarstyti galimybę įtraukti ekologinių naujovių priemones į bandymų procedūrų peržiūrą pagal 2007 m. birželio 20 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamento (EB) Nr. 715/2007 dėl variklinių transporto priemonių tipo patvirtinimo atsižvelgiant į išmetamųjų teršalų kiekį iš lengvųjų keleivinių ir komercinių transporto priemonių (Euro 5 ir Euro 6) ir dėl transporto priemonių remonto ir priežiūros informacijos prieigos (7) 14 straipsnio 3 dalį, atsižvelgdama į techninį ir ekonominį tokio įtraukimo poveikį.
(12)
1999 m. gruodžio 13 d. Europos Parlamento ir Tarybos direktyvoje 1999/94/EB dėl vartotojų galimybės gauti informaciją apie degalų taupymą ir išmetamo CO2 kiekį parduodant naujus keleivinius automobilius (8) jau pateiktas reikalavimas, kad reklaminėje literatūroje būtų nurodytas automobilių oficialiai patvirtintas išmetamųjų CO2 dujų kiekis ir oficialiai patvirtintas suvartojamų degalų kiekis. Remdamasi šiuo reikalavimu, Komisija įtraukė nuostatas dėl reklamos į savo 2003 m. kovo 26 d. rekomendaciją 2003/217/EB dėl Direktyvos 1999/94/EB nuostatų dėl reklaminės literatūros taikymo kitoms žiniasklaidos priemonėms (9). Taigi, ne vėliau kaip 2014 m. į Direktyvos 1999/94/EB taikymo sritį reikėtų įtraukti ir lengvąsias komercines transporto priemones, kad reklamuojant bet kokias lengvąsias komercines transporto priemones, kartu su informacija apie energijos vartojimą arba kainą galutiniams vartotojams taip pat būtų pateikiama informacija apie automobilių oficialiai patvirtintą išmetamo CO2 kiekį ir suvartojamų degalų kiekį.
(13)
Pripažįstama, kad ankstyvųjų labai mažai anglies dioksido į aplinką išskiriančių technologijų kartų moksliniai tyrimai bei plėtra ir pirmųjų modelių, kurie turėtų būti pateikti rinkai priėmus šį reglamentą, gamyba reikalauja labai didelių sąnaudų, todėl šiuo reglamentu siekiama laikinai, pirminiuose komercializacijos etapuose, paskatinti ir paspartinti itin mažai anglies dioksido į aplinką išskiriančių technologijų diegimą Sąjungos rinkoje.
(14)
Naudojant tam tikrus alternatyvius degalus, galima žymiai sumažinti išmetamo CO2 kiekį išgavimo ir panaudojimo santykio dydžių aspektu. Todėl šiame reglamente pateikiamos specifinės nuostatos, kuriomis siekiama skatinti tolesnį tam tikrų alternatyviais degalais varomų transporto priemonių platinimą Sąjungos rinkoje.
(15)
Ne vėliau kaip 2012 m. sausio 1 d. ir siekiant pagerinti degalų sąnaudų matavimą ir duomenų apie tai rinkimą, Komisija turėtų apsvarstyti, ar reikėtų iš dalies pakeisti susijusius teisės aktus, kad būtų įtrauktas N1 kategorijos transporto priemonių, apibrėžtų 2007 m. rugsėjo 5 d. Europos Parlamento ir Tarybos direktyvos 2007/46/EB, nustatančios motorinių transporto priemonių ir jų priekabų bei tokioms transporto priemonėms skirtų sistemų, sudėtinių dalių ir atskirų techninių mazgų patvirtinimo pagrindus (10), II priede, tipo patvirtinimą siekiančių gauti gamintojų įsipareigojimas kiekvienoje transporto priemonėje įmontuoti degalų sąnaudų matavimo prietaisą.
(16)
Siekiant užtikrinti suderinamumą su Reglamentu (EB) Nr. 443/2009 ir išvengti piktnaudžiavimo, norma turėtų būti taikoma naujoms lengvosioms komercinėms transporto priemonėms, kurios pirmą kartą įregistruojamos Sąjungoje ir kurios anksčiau nebuvo registruotos ne Sąjungoje, išskyrus ribotą laikotarpį.
(17)
Direktyva 2007/46/EB yra nustatyta suderinta tvarka, apimanti administracines nuostatas ir bendruosius visų naujų transporto priemonių, kurioms taikoma minėta direktyva, patvirtinimo techninius reikalavimus. Už šio reglamento laikymąsi turėtų būti atsakingas tas pats subjektas, kuris atsakingas už visus tipo patvirtinimo proceso pagal Direktyvą 2007/46/EB aspektus bei už produkcijos atitiktį.
(18)
Gamintojai turėtų turėti galimybių patys spręsti, kaip įvykdyti šiuo reglamentu jiems nustatomas normas, ir jiems turėtų būti leista skaičiuoti vidutinį jų naujų transporto priemonių parko išmetamų teršalų kiekį, o ne taikyti CO2 normas kiekvienai atskirai transporto priemonei. Todėl gamintojai turėtų užtikrinti, kad visų Sąjungoje įregistruojamų naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių, už kurias tie gamintojai atsakingi, vidutinis savitasis išmetamų teršalų kiekis neviršytų teršalų išmetimo normų, nustatytų šioms transporto priemonėms, vidurkio. Siekiant palengvinti reikalavimo įvedimą, šis reikalavimas turėtų būti pradėtas taikyti laipsniškai, pradedant 2014 m. ir baigiant 2017 m. Tai dera su Reglamente (EB) Nr. 443/2009 nustatytais terminais ir laipsninio taikymo laikotarpiu.
(19)
Siekiant užtikrinti, kad mažiems ir tam tikrą rinkos nišą užpildantiems gamintojams nustatytos normos tinkamai atitiktų tokių gamintojų ypatybes ir kad jos būtų suderinamos su gamintojų galimybėmis mažinti išmetamus teršalus, turėtų būti nustatomos pakaitinės išmetamų teršalų mažinimo normos, kurias nustatant atsižvelgiama į atitinkamo gamintojo transporto priemonių technologinį potencialą mažinti jų savitąjį išmetamo CO2 kiekį, ir derančias su atitinkamų rinkos segmentų specifika. Šią nukrypti leidžiančią nuostatą reikėtų peržiūrėti atliekant savitųjų teršalų išmetimo normų, pateikiamų I priede, peržiūrą, kuri turėtų būti baigta ne vėliau kaip 2013 m. pradžioje.
(20)
Sąjungos strategijoje sumažinti keleivinių automobilių ir lengvųjų komercinių transporto priemonių išmetamą CO2 kiekį buvo nustatytas integruotas principas, kuriuo siekiama iki 2012 m. įgyvendinti Sąjungos tikslą dėl 120 g CO2/km normos, ir pateikta ilgesnės trukmės didesnio išmetamų teršalų mažinimo vizija. Reglamente (EB) Nr. 443/2009 šis siekis sukonkretinamas, nustatant ilgalaikį tikslą, kad naujo automobilių parko išmetamas vidutinis CO2 kiekis būtų sumažintas iki 95 g CO2/km. Siekiant užtikrinti, kad minėto požiūrio būtų laikomasi ir suteikti pramonei daugiau planavimo tikrumo, turėtų būti nustatytas ilgalaikis lengvųjų komercinių transporto priemonių išmetamo savitojo CO2 kiekio tikslas 2020 m.
(21)
Siekiant suteikti gamintojams galimybių patiems spręsti, kaip įvykdyti šiuo reglamentu jiems nustatomas normas, jie gali susitarti viešai, skaidriai ir be diskriminacijos sudaryti bendrą fondą. Jeigu sudaromas bendras fondas, pavienių gamintojų normos turėtų būti pakeičiamos bendra norma, kurią turi pasiekti visi bendro fondo nariai bendrai.
(22)
Sukomplektuotos transporto priemonės savitasis išmetamo CO2 kiekis turėtų būti skiriamas bazinės transporto priemonės gamintojui.
(23)
Komisija, siekdama užtikrinti sukomplektuotų transporto priemonių pavyzdines išmetamo CO2 kiekio ir degalų naudojimo efektyvumo vertes, turėtų pasiūlyti specialią procedūrą ir prireikus atsižvelgti į galimybę persvarstyti teisės aktus dėl tipo patvirtinimo.
(24)
Siekiant užtikrinti, kad šiuo reglamentu nustatytos normos būtų vykdomos, būtinas patikimai veikiantis atitikties užtikrinimo mechanizmas.
(25)
Naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių savitasis išmetamo CO2 kiekis matuojamas remiantis Sąjungoje suderintu pagrindu pagal Reglamente (EB) Nr. 715/2007 nustatytą metodiką. Siekiant kuo labiau sumažinti su šia sistema susijusią administravimo naštą, vykdymas turėtų būti vertinamas pagal valstybių narių renkamus ir Komisijai pateikiamus duomenis apie naujų automobilių registravimą Sąjungoje. Kad vykdymo vertinimui pateikiami duomenys būtų palyginami, šių duomenų rinkimo ir pateikimo taisyklės turėtų būti kuo labiau suderintos.
(26)
Direktyvoje 2007/46/EB numatoma, kad gamintojai kiekvienai naujai lengvajai komercinei transporto priemonei turi išduoti atitikties liudijimus ir kad valstybės narės turi leisti naują lengvąją komercinę transporto priemonę registruoti ir pradėti eksploatuoti tik tada, kai ji turi galiojantį atitikties liudijimą. Valstybių narių renkami duomenys turėtų atitikti atitikties liudijimą, kurį lengvajai komercinei transporto priemonei išdavė gamintojas, ir remtis tik jame pateikiama informacija. Turėtų būti numatyta Sąjungos standartų duomenų bazė, skirta atitikties liudijimų duomenims. Ji turėtų būti naudojama kaip vienas bendras nuorodų šaltinis, sudarant valstybėms narėms sąlygas lengviau tvarkyti registracijos duomenis naujai registruojant transporto priemones.
(27)
Sąjungos lygmeniu turėtų būti vertinama, kaip gamintojai vykdo šiuo reglamentu nustatytas normas. Gamintojai, kurių vidutinis savitasis išmetamo CO2 kiekis viršija šiuo reglamentu leidžiamas normas, turėtų mokėti mokestį už viršytą taršos normą už kiekvienus kalendorinius metus, pradedant 2014 m. sausio 1 d. Mokestis turėtų būti apskaičiuojamas atsižvelgiant į tai, kiek gamintojai viršijo jiems nustatytą normą. Siekiant užtikrinti suderinamumą, minėto mokesčio sistema turėtų būti panaši į nustatytąją Reglamente (EB) Nr. 443/2009. Sumos, surenkamos iš mokesčių už viršytą taršos normą, turėtų būti laikomos Europos Sąjungos bendrojo biudžeto įplaukomis.
(28)
Bet kuri nacionalinė priemonė, kurią valstybės narės gali taikyti arba įvesti, vadovaudamosi Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo (SESV) 193 straipsniu, atsižvelgiant į šio reglamento tikslą ir šiuo reglamentu nustatytas procedūras, neturėtų nustatyti papildomų arba griežtesnių sankcijų gamintojams, kurie nesilaiko šiuo reglamentu jiems nustatytų normų.
(29)
Šis reglamentas neturėtų kliudyti visapusiškai taikyti Sąjungos konkurencijos taisyklių.
(30)
Reikėtų apsvarstyti naujus būdus ilgalaikiam tikslui pasiekti, ypač kreivės nuolydį, naudingumo parametrą ir mokesčio už viršytą taršos normą sistemą.
(31)
Kelių transporto priemonių išmetamas CO2 kiekis ir jų suvartojamų degalų kiekis yra labai susiję su transporto priemonių važiavimo greičiu. Be to, kadangi lengvųjų komercinių transporto priemonių greitis neribojamas, gali būti, kad dėl didžiausio greičio vyksta tam tikra konkurencija, todėl gali būti pradėtos naudoti pernelyg aukštos pavaros, dėl kurių, važiuojant lėčiau, kuras naudojamas neefektyviai. Todėl tikslinga išnagrinėti, ar į 1992 m. vasario 10 d. Tarybos direktyvos 92/6/EEB dėl greičio ribotuvų įrengimo ir naudojimo kai kurių kategorijų transporto priemonėse Bendrijoje (11) taikymo sritį įmanoma įtraukti lengvąsias komercines transporto priemones, kurioms taikomas šis reglamentas.
(32)
Siekiant užtikrinti vienodas šio reglamento taikymo sąlygas, ypač dėl išsamių taisyklių, reglamentuojančių duomenų apie vidutinio išmetamų teršalų kiekio stebėseną ir duomenų teikimą, t.y. vidutinio išmetamų teršalų kiekio rinkimą, registravimą, pateikimą, perdavimą, apskaičiavimą ir skelbimą, ir II priede nustatytų reikalavimų taikymą, priėmimo, taip pat dėl išsamios tvarkos, susijusios su mokesčių už viršytą taršos normą rinkimu ir dėl išsamių nuostatų dėl inovacinės technologijų patvirtinimo procedūros, priėmimo, Komisijai turėtų būti suteikti įgyvendinimo įgaliojimai. Tais įgaliojimais turėtų būti naudojamasi pagal 2011 m. vasario 16 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamentą (ES) Nr. 182/2011, kuriuo nustatomos valstybių narių vykdomos Komisijos naudojimosi įgyvendinimo įgaliojimais kontrolės mechanizmų taisyklės ir bendrieji principai (12).
(33)
Komisijai turėtų būti suteikti įgaliojimai priimti deleguotus teisės aktus pagal SESV 290 straipsnį, kad būtų iš dalies pakeisti II priede nustatyti stebėsenos ir ataskaitų teikimo reikalavimai, atsižvelgiant į šio reglamento taikymo patirtį, kad I priede nurodytas M0 skaičius būtų suderintas su naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių masės per praėjusius trejus kalendorinius metus vidurkiu, kad būtų nustatytos taisyklės dėl kriterijų, pagal kuriuos numatomos nukrypti leidžiančios nuostatos taikymo sąlygos, aiškinimo, dėl prašymų taikyti nukrypti leidžiančią nuostatą turinio ir dėl savitojo išmetamo CO2 kiekio mažinimo programų turinio ir vertinimo, taip pat kad būtų atlikti būtini I priede nustatytų formulių taisymai siekiant, kad šios formulės atspindėtų visus savitajam išmetamo CO2 kiekiui matuoti taikomos reglamentuotos bandymų procedūros pokyčius. Labai svarbu, kad parengiamųjų darbų metu Komisija tinkamai konsultuotųsi, įskaitant konsultacijas ekspertų lygiu.
(34)
Kadangi šio reglamento tikslo, t. y. naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių eksploatacinių charakteristikų reikalavimų, atsižvelgiant į išmetamo CO2 kiekį, nustatymo valstybės narės negali deramai pasiekti, ir kadangi dėl jo apimties bei poveikio to tikslo būtų geriau siekti Sąjungos lygmeniu, laikydamasi Europos Sąjungos sutarties 5 straipsnyje nustatyto subsidiarumo principo Sąjunga gali patvirtinti priemones. Pagal tame straipsnyje nustatytą proporcingumo principą šiuo reglamentu neviršijama to, kas būtina nurodytam tikslui pasiekti,
PRIĖMĖ ŠĮ REGLAMENTĄ:
1 straipsnis
Dalykas ir tikslai
1. Šiuo reglamentu nustatomi naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių eksploatacinių charakteristikų reikalavimai, atsižvelgiant į išmetamo CO2 kiekį. Šiuo reglamentu nustatoma, kad naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių išmetamas vidutinis CO2 kiekis yra 175 g CO2/km, ir kad ši norma turi būti pasiekta patobulinus transporto priemonių technologiją, o matuojama pagal Reglamentą (EB) Nr. 715/2007 ir jo įgyvendinimo priemones bei pasitelkiant naujoviškas technologijas.
2. Šiame reglamente nustatomas tikslas, kad nuo 2020 m. naujų Sąjungoje įregistruotų lengvųjų komercinių transporto priemonių vidutinio išmetamų teršalų kiekio norma būtų 147 g CO2/km, jei bus patvirtinta, kad tai galima įgyvendinti, kaip nurodyta 13 straipsnio 1 dalyje.
2 straipsnis
Taikymo sritis
1. Šis reglamentas taikomas Direktyvos 2007/46/EB II priede apibrėžtos N1 kategorijos variklinėms transporto priemonėms, kurių etaloninė masė neviršija 2 610 kg, ir N1 kategorijos transporto priemonėms, kurioms tipo patvirtinimas išplečiamas pagal Reglamento (EB) Nr. 715/2007 2 straipsnio 2 dalį (toliau - lengvosios komercinės transporto priemonės), bei Sąjungoje registruojamoms pirmą kartą ir kurios anksčiau nebuvo registruotos už Sąjungos ribų (toliau - naujos lengvosios komercinės transporto priemonės).
2. Ankstesnė registracija už Sąjungos ribų, atlikta mažiau nei prieš tris mėnesius iki registracijos Sąjungoje, neįskaičiuojama.
3. Šis reglamentas netaikomas specialios paskirties transporto priemonėms, kaip apibrėžta Direktyvos 2007/46/EB II priedo A dalies 5 punkte.
3 straipsnis
Sąvokų apibrėžtys
1. Šiame reglamente taikomos šios sąvokų apibrėžtys:
a) vidutinis savitasis išmetamo CO2 kiekis- gamintojo atžvilgiu - visų to gamintojo pagamintų naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių savitojo išmetamo CO2 kiekio vidurkis;
b) atitikties liudijimas- Direktyvos 2007/46/EB 18 straipsnyje nurodytas liudijimas;
c) sukomplektuota transporto priemonė- transporto priemonė, kuriai tipo patvirtinimas suteiktas užbaigus pakopinį tipo patvirtinimą pagal Direktyvą 2007/46/EB;
d) komplektinė transporto priemonė- transporto priemonė, kurios nereikia komplektuoti taip, kad ji atitiktų tam tikrus Direktyvos 2007/46/EB techninius reikalavimus;
e) bazinė transporto priemonė- transporto priemonė, kuri naudojama pakopinio tipo patvirtinimo proceso pradiniame etape;
f) gamintojas- asmuo arba įstaiga, atskaitingi patvirtinančiajai valdžios institucijai visais klausimais, susijusiais su EB tipo patvirtinimo tvarka pagal Direktyvą 2007/46/EB, ir atsakingi už produkcijos atitikties užtikrinimą;
g) masė- parengtos eksploatuoti transporto priemonės masė su kėbulu, kuri nurodyta atitikties liudijime ir apibrėžta Direktyvos 2007/46/EB I priedo 2.6 skirsnyje;
h) savitasis išmetamo CO2 kiekis- lengvosios komercinės transporto priemonės išmetamo CO2 kiekis, išmatuotas pagal Reglamentą (EB) Nr. 715/2007 ir komplektinės arba sukomplektuotos transporto priemonės atitikties liudijime pažymėtas kaip išmetamo CO2 masė (bendra);
i) savitoji teršalų išmetimo norma- gamintojo atžvilgiu - kiekvienai naujai lengvajai komercinei transporto priemonei, kurią tas gamintojas yra pagaminęs, pagal I priedą leidžiamas vidutinis savitasis orientacinis išmetamo CO2 kiekis arba, jeigu gamintojui pagal 11 straipsnį taikoma nukrypti leidžianti nuostata, - pagal tą nukrypti leidžiančią nuostatą nustatyta savitoji teršalų išmetimo norma;
j) transporto priemonės ratų apibrėžtas jos plotas- vidutinio tarpuvėžio pločio ir ratų bazės sandauga, nurodyta atitikties liudijime ir apibrėžta Direktyvos 2007/46/EB I priedo 2.1 ir 2.3 skirsniuose;
k) naudingoji apkrova- pagal Direktyvos 2007/46/EB II priedą didžiausios techniškai leistinos pakrautos transporto priemonės masės ir transporto priemonės masės skirtumas.
2. Šiame reglamente „susijusių gamintojų grupė“ - gamintojas ir jo susijusios įmonės. Gamintojo atžvilgiu „susijusios įmonės“ yra:
a)
įmonės, kuriose gamintojas tiesiogiai arba netiesiogiai turi:
i)
galią naudotis daugiau nei puse balsavimo teisių; arba
ii)
galią skirti daugiau nei pusę stebėtojų tarybos, valdybos arba įmonei teisiškai atstovaujančių organų narių; arba
iii)
teisę tvarkyti įmonės reikalus;
b)
įmonės, kurios tiesiogiai ar netiesiogiai turi a punkte išvardytas teises ar galias gamintojo atžvilgiu;
c)
įmonės, kuriose b punkte nurodytos įmonės tiesiogiai ar netiesiogiai turi a punkte išvardytas teises arba galias;
d)
įmonės, kuriose gamintojas kartu su viena ar daugiau a, b ar c punktuose nurodytų įmonių arba kuriose dvi arba daugiau pastarųjų įmonių kartu turi a punkte išvardytas teises ar galias;
e)
įmonės, kuriose a punkte išvardytas teises arba galias kartu turi gamintojas arba d punktuose nurodyta viena ar daugiau jo susijusių įmonių ir viena ar daugiau trečiųjų šalių.
4 straipsnis
Savitoji teršalų išmetimo norma
2014 m. sausio 1 d. prasidedančiais kalendoriniais metais ir kiekvienais vėlesniais kalendoriniais metais visi lengvųjų komercinių transporto priemonių gamintojai užtikrina, kad vidutinis savitasis tų priemonių išmetamo CO2 kiekis neviršytų pagal I priedą nustatytos savitosios teršalų išmetimo normos arba, jei gamintojui taikoma nukrypti leidžianti nuostata pagal 11 straipsnį, neviršytų pagal tą nukrypti leidžiančią nuostatą leidžiamos savitosios teršalų išmetimo normos.
Jeigu nėra duomenų apie sukomplektuotos transporto priemonės savitąjį teršalų išmetimo kiekį, bazinės transporto priemonės gamintojas vidutiniam savitajam išmetamo CO2 kiekiui apskaičiuoti naudoja bazinės transporto priemonės savitąjį teršalų išmetimo kiekį.
Siekiant nustatyti kiekvieno gamintojo vidutinį savitąjį išmetamo CO2 kiekį, atsižvelgiama į šiuos tais metais įregistruotų kiekvieno gamintojo naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių skaičiaus procentinius dydžius:
-
2014 m. - 70 %,
-
2015 m. - 75 %,
-
2016 m. - 80 %,
-
2017 m. ir vėliau - 100 %.
5 straipsnis
Ypatingieji kreditai
Skaičiuojant vidutinį savitąjį išmetamo CO2 kiekį laikoma, kad kiekviena nauja lengvoji komercinė transporto priemonė, kurios savitasis išmetamo CO2 kiekis yra mažesnis nei 50 g CO2/km, yra:
-
2014 m. - 3,5 lengvosios komercinės transporto priemonės,
-
2015 m. - 3,5 lengvosios komercinės transporto priemonės,
-
2016 m. - 2,5 lengvosios komercinės transporto priemonės,
-
2017 m. - 1,5 lengvosios komercinės transporto priemonės,
-
nuo 2018 m. - 1 lengvoji komercinė transporto priemonė.
Ypatingųjų kreditų sistemos taikymo laikotarpiu didžiausias naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių, kurių savitasis išmetamo CO2 kiekis yra mažesnis kaip 50 g CO2/km, skaičius, į kurį reikia atsižvelgti taikant pirmoje pastraipoje nustatytus koeficientus, neturi viršyti vieno gamintojo 25 000 lengvųjų komercinių transporto priemonių.
6 straipsnis
Alternatyviais degalais varomų lengvųjų komercinių transporto priemonių savitoji teršalų išmetimo norma
Siekiant nustatyti, kaip gamintojas laikosi 4 straipsnyje nurodytos savo savitosios teršalų išmetimo normos, kiekvienai lengvajai komercinei transporto priemonei, kuri suprojektuota taip, kad galėtų būti varoma benzino ir bioetanolio mišiniu, kuriame yra 85 % bioetanolio (E85) ir kuris atitinka taikytinus Sąjungos teisės aktus ar Europos techninius standartus, taikomas savitasis išmetamo CO2 kiekis iki 2018 m. gruodžio 31 d. sumažinamas 5 %, atsižvelgiant į didesnes technologines galimybes ir galimybes sumažinti išmetamų teršalų kiekį naudojant biodegalus. Toks sumažinimas taikomas tik tada, jei bent 30 % degalinių toje valstybėje narėje, kurioje lengvoji komercinė transporto priemonė registruota, parduoda šio tipo alternatyvius degalus, atitinkančius taikytinuose Sąjungos teisės aktuose biodegalams nustatytus tvarumo kriterijus.
7 straipsnis
Bendro fondo sudarymas
1. Naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių gamintojai, išskyrus tuos, kuriems pagal 11 straipsnį buvo suteikta nukrypti leidžianti nuostata, siekdami vykdyti savo įpareigojimus pagal 4 straipsnį, gali sudaryti bendrą fondą.
2. Susitarimas sudaryti bendrą fondą gali būti sudaromas vieneriems arba daugiau kalendorinių metų, tačiau kiekvieno susitarimo bendra trukmė neviršija penkerių kalendorinių metų, ir toks susitarimas įsigalioja ne vėliau kaip pirmų kalendorinių metų, dėl kurių susitarta sudaryti bendrą išmetamų teršalų fondą, gruodžio 31 d. Bendrą fondą sudarę gamintojai Komisijai perduoda šią informaciją:
a)
gamintojai, kurie bus įtraukti į bendrą fondą;
b)
bendro fondo valdytoju paskirtas gamintojas, kuris bus bendro fondo atstovas ryšiams ir bus atsakingas už mokesčio už viršytą taršos normą, nustatyto bendram fondui pagal 9 straipsnį, sumokėjimą;
c)
įrodymai, kad bendro fondo valdytojas sugebės vykdyti b punkte nustatytus įpareigojimus.
3. Jeigu pasiūlytas bendro fondo valdytojas neįvykdo reikalavimo sumokėti kurio nors mokesčio už viršytą taršos normą, nustatyto bendram fondui pagal 9 straipsnį, Komisija apie tai praneša gamintojams.
4. Į bendrą fondą įtraukti gamintojai kartu praneša Komisijai apie bet kokį bendro fondo valdytojo pakeitimą ar jo finansinės būklės pasikeitimą, jeigu tie pokyčiai gali turėti įtakos jo sugebėjimui vykdyti reikalavimą sumokėti mokestį už viršytą taršos normą, nustatytą bendram fondui pagal 9 straipsnį, ir apie visus bendro fondo narių sudėties pasikeitimus ar bendro fondo panaikinimą.
5. Gamintojai gali sudaryti susitarimus dėl bendro fondo, jeigu jų susitarimai atitinka SESV 101 ir 102 straipsnius ir jeigu pateikęs prašymą tapti bendro fondo nariu bet koks gamintojas komerciniu požiūriu pagrįstomis sąlygomis, viešai, skaidriai ir nediskriminuojamas gali dalyvauti bendrame fonde. Neribojant Sąjungos konkurencijos taisyklių visuotinio taikymo tokiems bendriems fondams, visi bendro fondo nariai visų pirma turi užtikrinti, kad nebūtų nei dalijamasi duomenimis, nei keičiamasi informacija pagal jų bendro fondo susitarimą, išskyrus šią informaciją:
a)
vidutinį savitąjį išmetamo CO2 kiekį;
b)
savitąją teršalų išmetimo normą;
c)
bendrą įregistruotų transporto priemonių skaičių.
6. 5 dalis netaikoma, jeigu visi į bendrą fondą įtraukti gamintojai priklauso tai pačiai susijusių gamintojų grupei.
7. Bendro fondo, apie kurį informacija perduodama Komisijai, gamintojai laikomi vienu gamintoju, vykdydami 4 straipsnyje nustatytas pareigas, išskyrus atvejus, kai pateikiamas 3 dalyje nurodytas pranešimas. Atskirų gamintojų, taip pat bendrų fondų stebėsenos ir ataskaitiniai duomenys registruojami, pateikiami ir skelbiami 8 straipsnio 4 dalyje nurodytame centriniame registre.
8 straipsnis
Vidutinio išmetamų teršalų kiekio stebėsena ir duomenų apie jį teikimas
1. Kiekvienais kalendoriniais metais, pradedant 2012 m. sausio 1 d., kiekviena valstybė narė renka informaciją apie kiekvieną naują lengvąją komercinę transporto priemonę, įregistruotą jos teritorijoje, kaip nurodyta II priedo A dalyje. Šie duomenys pateikiami gamintojams ir jų paskirtiems importuotojams arba atstovams kiekvienoje valstybėje narėje. Valstybės narės imasi visų įmanomų priemonių, kad užtikrintų skaidrų informaciją teikiančių įstaigų darbą.
2. Ne vėliau kaip kiekvienų metų vasario 28 d., pradedant 2013 m., kiekviena valstybė narė nustato II priedo B dalyje nurodytą informaciją apie praėjusius kalendorinius metus ir pateikia ją Komisijai. Duomenys pateikiami laikantis II priedo C dalyje nurodytos formos.
3. Komisijos prašymu valstybė narė taip pat pateikia visus duomenis, surinktus pagal 1 dalį.
4. Komisija tvarko centrinį duomenų, kuriuos valstybės narės pateikia pagal šį straipsnį, registrą; šis registras yra viešas. Iki 2013 m. birželio 30 d. ir kiekvienais vėlesniais metais Komisija preliminariai suskaičiuoja kiekvieno gamintojo:
a)
praėjusių kalendorinių metų vidutinį savitąjį išmetamo CO2 kiekį;
b)
praėjusių kalendorinių metų savitąją teršalų išmetimo normą;
c)
praėjusių kalendorinių metų jo vidutinio savitojo išmetamo CO2 kiekio ir tų metų jo savitosios teršalų išmetimo normos skirtumą.
Kiekvienam gamintojui Komisija praneša jos preliminaraus skaičiavimo rezultatą. Į pranešimą įtraukiami duomenys apie kiekvienoje valstybėje narėje įregistruotų naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių skaičių ir tų transporto priemonių savitąjį išmetamo CO2 kiekį.
5. Gavę pranešimą apie pagal 4 dalį atlikto preliminaraus skaičiavimo rezultatą, gamintojai Komisijai gali per tris mėnesius pranešti apie duomenyse pasitaikančias klaidas, nurodydami valstybę narę, kurioje, gamintojo nuomone, padaryta klaida.
6. Komisija svarsto visus gamintojų pateiktus pranešimus ir ne vėliau kaip spalio 31 d. arba patvirtina pagal 4 dalį atlikto preliminaraus skaičiavimo rezultatus, arba tuos rezultatus pataiso.
7. Jeigu remdamasi pagal 5 dalį atliktu skaičiavimu Komisija nustato, kad 2013 ir 2012 kalendoriniais metais gamintojo vidutinis savitasis išmetamo CO2 kiekis viršija to gamintojo savitąją teršalų išmetimo normą, Komisija apie tai praneša gamintojui.
8. Kiekvienoje valstybėje narėje pagal Reglamento (EB) Nr. 443/2009 8 straipsnio 7 dalį paskirta kompetentinga institucija renka ir praneša stebėsenos duomenis pagal šį reglamentą.
9. Komisija patvirtina išsamias stebėsenos ir duomenų teikimo pagal šį straipsnį bei II priedo taikymo taisykles. Tie įgyvendinimo aktai priimami pagal 14 straipsnio 2 dalyje nurodytą nagrinėjimo procedūrą.
Siekdama atsižvelgti į taikant šį reglamentą įgytą patirtį, Komisija gali iš dalies pakeisti II priedą, 16 ir 17 straipsniuose nustatytomis sąlygomis priimdama deleguotus teisės aktus pagal 15 straipsnį.
10. Pagal šį straipsnį valstybės narės taip pat renka ir praneša duomenis apie M2 ir N2 kategorijų, apibrėžtų Direktyvos 2007/46/EB II priede, transporto priemonių, kurių etaloninė masė yra ne didesnė kaip 2 610 kg, registraciją ir transporto priemonių, kurioms tipo patvirtinimas taikomas remiantis Reglamento (EB) Nr. 715/2007 2 straipsnio 2 dalimi, registraciją.
9 straipsnis
Mokestis už viršytą taršos normą
1. Jeigu laikotarpiu nuo 2014 m. sausio 1 d. iki gruodžio 31 d. ir kiekvienais vėlesniais kalendoriniais metais gamintojo vidutinis savitasis išmetamo CO2 kiekis viršija jam tais metais nustatytą savitąją teršalų išmetimo normą, Komisija gamintojui arba, bendro fondo atveju, bendro fondo valdytojui atitinkamai nustato mokestį už viršytą taršos normą.
2. 1 dalyje nustatytas mokestis už viršytą taršos normą skaičiuojamas pagal toliau pateikiamas formules:
a)
nuo 2014 m. iki 2018 m.:
i)
kai išmetamo CO2 kiekis normą viršija daugiau nei 3 g CO2/km:
((viršytas kiekis - 3 g CO2/km) × 95 EUR + 45 EUR) × naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių skaičius;
ii)
kai išmetamo CO2 kiekis normą viršija daugiau nei 2 g CO2/km, tačiau ne daugiau kaip 3 g CO2/km:
((viršytas kiekis - 2 g CO2/km) × 25 EUR + 20 EUR) × naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių skaičius;
iii)
kai išmetamo CO2 kiekis normą viršija daugiau nei 1 g CO2/km, tačiau ne daugiau kaip 2 g CO2/km:
((viršytas kiekis - 1 g CO2/km) × 15 EUR + 5 EUR) × naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių skaičius;
iv)
kai išmetamo CO2 kiekis normą viršija ne daugiau nei 1 g CO2/km:
(viršytas kiekis × 5 EUR) × naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių skaičius;
b)
nuo 2019 m.:
(viršytas kiekis × 95 EUR) × naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių skaičius.
Taikant šį straipsnį vartojamos šios sąvokų apibrėžtys:
- viršytas kiekis- vienam kilometrui tenkantis teigiamas gramų skaičius, kuriuo, atsižvelgiant į išmetamo CO2 kiekio sumažinimą naudojant pagal 12 straipsnį patvirtintas naujoviškas technologijas, gamintojo vidutinis savitasis CO2 kiekis viršijo jo kalendorinių metų ar jų dalies, kuriais taikoma 4 straipsnyje nustatyta prievolė, savitąją teršalų išmetimo normą, suapvalintas trijų skaičių po kablelio tikslumu, ir
- naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių skaičius- gamintojo pagamintų ir įregistruotų atitinkamu laikotarpiu pagal 4 straipsnyje nustatytus laipsniško įvedimo kriterijus naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių skaičius.
3. Komisija patvirtina išsamias taisykles, kurias taikant renkami šio straipsnio 1 dalyje numatyti mokesčiai už viršytą taršos normą. Tie įgyvendinimo aktai priimami pagal 14 straipsnio 2 dalyje nurodytą nagrinėjimo procedūrą.
4. Mokesčio už viršytą taršos normą sumos laikomos Europos Sąjungos bendrojo biudžeto įplaukomis.
10 straipsnis
Gamintojų rezultatų skelbimas
1. Ne vėliau kaip 2013 m. spalio 31 d. ir iki kiekvienų vėlesnių metų spalio 31 d. Komisija skelbia sąrašą, kuriame nurodo kiekvieno gamintojo:
a)
praėjusių kalendorinių metų savitąją teršalų išmetimo normą;
b)
praėjusių kalendorinių metų vidutinį savitąjį išmetamo CO2 kiekį;
c)
praėjusių kalendorinių metų vidutinio savitojo išmetamo CO2 kiekio ir tų metų savitosios teršalų išmetimo normos skirtumą;
d)
visų naujų Sąjungoje įregistruotų lengvųjų komercinių transporto priemonių vidutinį savitąjį išmetamo CO2 kiekį praėjusiais kalendoriniais metais;
e)
vidutinę visų naujų Sąjungoje įregistruotų lengvųjų komercinių transporto priemonių masę praėjusiais kalendoriniais metais.
2. Nuo 2015 m. spalio 31 d. pagal 1 dalį skelbiamame sąraše taip pat nurodoma, ar praėjusiais kalendoriniais metais gamintojas laikėsi 4 straipsnyje nustatytų reikalavimų.
11 straipsnis
Tam tikriems gamintojams taikomos nukrypti leidžiančios nuostatos
1. Prašymą leisti taikyti nuo savitosios teršalų išmetimo normos, apskaičiuojamos pagal I priedą, nukrypti leidžiančią nuostatą gali pateikti gamintojas, kurio pagamintų naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių per kalendorinius metus Sąjungoje įregistruojama mažiau kaip 22 000 vienetų ir kuris:
a)
nepriklauso susijusių gamintojų grupei; arba
b)
priklauso susijusių gamintojų grupei, kuri atsakinga iš viso už mažiau nei 22 000 naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių, per kalendorinius metus įregistruotų Sąjungoje; arba
c)
priklauso susijusių gamintojų grupei, tačiau naudojasi savo gamybos įrenginiais ir projektavimo centru.
2. Nukrypti leidžianti nuostata, kurios prašoma pagal 1 dalį, gali būti suteikiama daugiausiai penkeriems kalendoriniams metams. Prašymas pateikiamas Komisijai ir jame nurodoma:
a)
gamintojo pavadinimas ir asmuo ryšiams;
b)
įrodymai, kad gamintojas atitinka 1 dalyje nurodytos nukrypti leidžiančios nuostatos taikymo sąlygas;
c)
duomenys apie jo gaminamas lengvąsias komercines transporto priemones, įskaitant tų transporto priemonių masę ir savitąjį išmetamo CO2 kiekį; ir
d)
savitoji teršalų išmetimo norma, atitinkanti gamintojo galimybes mažinti išmetamų teršalų kiekį, įskaitant ekonomines ir technologines galimybes mažinti jo savitąjį išmetamo CO2 kiekį ir atsižvelgiant į gaminamų lengvųjų komercinių transporto priemonių tipo rinkos savybes.
3. Jeigu Komisija mano, kad gamintojas atitinka nukrypti leidžiančios nuostatos, kurios prašoma pagal 1 dalį, taikymo sąlygas ir laiko, kad gamintojo siūloma savitoji teršalų išmetimo norma atitinka gamintojo galimybes mažinti išmetamų teršalų kiekį, įskaitant ekonomines bei technologines galimybes mažinti jo savitąjį išmetamo CO2 kiekį, ir atsižvelgiant į gaminamų lengvųjų komercinių transporto priemonių tipo rinkos savybes, Komisija suteikia gamintojui nukrypti leidžiančią nuostatą. Nukrypti leidžianti nuostata taikoma nuo metų, einančių po nukrypti leidžiančios nuostatos suteikimo dienos, sausio 1 d.
4. Gamintojas, kuriam pagal šį straipsnį taikoma nukrypti leidžianti nuostata, nedelsdamas praneša Komisijai apie visus pasikeitimus, kurie turi arba gali turėti įtakos jo atitikčiai nukrypti leidžiančios nuostatos taikymo sąlygoms.
5. Jeigu remdamasi pranešimu pagal 4 dalį arba dėl kitų priežasčių Komisija mano, kad gamintojas nebeatitinka nukrypti leidžiančios nuostatos taikymo sąlygų, ji nuo kitų kalendorinių metų sausio 1 d. nukrypti leidžiančią nuostatą atšaukia ir apie tai praneša gamintojui.
6. Jeigu gamintojas nepasiekia savo savitosios teršalų išmetimo normos, Komisija nustato gamintojui mokestį už viršytą taršos normą, kaip nurodyta 9 straipsnyje.
7. Komisija patvirtina šio straipsnio 1-6 dalis papildančias taisykles, inter alia, dėl kriterijų atitikimo nukrypti leidžiančioms nuostatoms aiškinimo, dėl prašymų turinio ir dėl savitojo išmetamo CO2 kiekio mažinimo programų turinio ir vertinimo, 16 ir 17 straipsniuose nustatytomis sąlygomis priimdama deleguotus teisės aktus pagal 15 straipsnį.
8. Prašymai taikyti nukrypti leidžiančią nuostatą, įskaitant pagrindžiamąją informaciją, pranešimai pagal 4 dalį, atšaukimai pagal 5 dalį ir bet koks mokesčio už viršytą taršos normą nustatymas pagal 6 dalį bei pagal 7 dalį priimti aktai skelbiami viešai pagal 2001 m. gegužės 30 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamentą (EB) Nr. 1049/2001 dėl galimybės visuomenei susipažinti su Europos Parlamento, Tarybos ir Komisijos dokumentais (13).
12 straipsnis
Ekologinės naujovės
1. Tiekėjui arba gamintojui paprašius, atsižvelgiama į išmetamo CO2 kiekį, sumažintą naudojant naujoviškas technologijas. Naudodamas tokias technologijas, gamintojas gali vidutinę savitąją teršalų išmetimo normą sumažinti daugiausia 7 g CO2/km.
2. Komisija priima išsamias nuostatas, susijusias su tokių naujoviškų technologijų patvirtinimo procedūra ne vėliau kaip 2012 m. gruodžio 31 d. Tie įgyvendinimo aktai priimami pagal šio reglamento 14 straipsnio 2 dalyje nurodytą nagrinėjimo procedūrą. Tos išsamios nuostatos atitinka Reglamento (EB) Nr. 443/2009 12 straipsnio 2 dalyje numatytas nuostatas ir grindžiamos toliau pateikiamais kriterijais, taikomais naujoviškoms technologijoms:
a)
tiekėjas arba gamintojas turi būti atskaitingas už išmetamo CO2 kiekio sumažinimą naudojant naujoviškas technologijas;
b)
turi būti patvirtinta, kad naujoviškomis technologijomis prisidedama prie išmetamo CO2 kiekio mažinimo;
c)
naujoviškoms technologijoms neturi būti taikomas standartinis bandymų ciklas matuojant CO2 kiekį, joms neturi būti taikomos privalomos nuostatos dėl papildomų priemonių, skirtų laikytis Reglamento (EB) Nr. 443/2009 1 straipsnyje nurodyto 10 g CO2/km sumažinimo, ir jos neturi būti privalomos pagal kitas Sąjungos teisės aktų nuostatas.
3. Tiekėjas arba gamintojas, kuris prašo, kad priemonė būtų patvirtinta kaip naujoviška technologija, pateikia Komisijai pranešimą ir nepriklausomos sertifikuotos įstaigos atliktą patikros ataskaitą. Jeigu gali būti tos priemonės ir kitos jau patvirtintos naujoviškos technologijos sąsajų, tos sąsajos turi būti nurodytos pranešime, o patikros ataskaitoje turi būti įvertinta, kiek dėl šių sąsajų pakinta kiekviena priemone mažinamas išmetamų teršalų kiekis.
4. Komisija, remdamasi 2 dalyje nustatytais kriterijais, patvirtina išmetamų teršalų kiekio sumažinimą.
13 straipsnis
Peržiūra ir ataskaita
1. Ne vėliau kaip 2013 m. sausio 1 d. Komisija baigia peržiūrėti I priede pateiktas savitąsias teršalų išmetimo normas ir 11 straipsnyje nurodytas nukrypti leidžiančias nuostatas, kad:
-
remdamasi atnaujintais poveikio vertinimo rezultatais ir jei bus patvirtinta, kad tai galima įgyvendinti, nustatytų sąlygas, kaip iki 2020 m. ekonomiškai efektyviai būtų galima pasiekti ilgalaikį tikslą - 147 g CO2/km, ir
-
nustatytų to tikslo įgyvendinimo aspektus, įskaitant mokestį už viršytą taršos normą.
Remdamasi tokios peržiūros rezultatais ir poveikio vertinimu, įskaitant bendrąjį poveikio automobilių pramonei ir susijusioms pramonės šakoms vertinimą, Komisija pagal įprastą teisėkūros procedūrą prireikus pateikia pasiūlymą iš dalies keisti šį reglamentą kuo neutralesniu (konkurencijos požiūriu) būdu, kuris būtų socialiai teisingas ir tvarus.
2. Atsižvelgdama į ilgalaikį tikslą, kurio siekiama nuo 2020 m., prireikus Komisija iki 2014 m. pateikia pasiūlymą Europos Parlamentui ir Tarybai, kad į šio reglamento taikymo sritį būtų įtrauktos N2 ir M2 kategorijų, apibrėžtų Direktyvos 2007/46/EB II priede, transporto priemonės, kurių etaloninė masė yra ne didesnė kaip 2 610 kg, ir transporto priemonės, kurioms taikomas tipo patvirtinimas, remiantis Reglamento (EB) Nr. 715/2007 2 straipsnio 2 dalimi.
3. Komisija iki 2014 m. atlikusi poveikio vertinimą, paskelbia ataskaitą apie galimybes gauti duomenis apie transporto priemonių ratų apibrėžtą jų plotą ir naudingąją apkrovą ir šių dydžių taikymą kaip naudingumo parametrą savitosioms teršalų išmetimo normoms nustatyti ir reikiamais atvejais pateikia pasiūlymą Europos Parlamentui ir Tarybai iš dalies pakeisti I priedą pagal įprastą teisėkūros procedūrą.
4. Iki 2011 m. gruodžio 31 d. Komisija nustato tvarką, skirtą pavyzdinėms sukomplektuotų transporto priemonių išmetamo CO2 kiekio bei kuro panaudojimo efektyvumo vertėms nustatyti, ir užtikrina, kad bazinės transporto priemonės gamintojas laiku gautų duomenis apie sukomplektuotos transporto priemonės masę ir savitąjį išmetamo CO2 kiekį.
5. Ne vėliau kaip 2016 m. spalio 31 d., o vėliau - kas treji metai, Komisija pagal 15 straipsnį ir 16 ir 17 straipsniuose nustatytomis sąlygomis priimdama deleguotus teisės aktus iš dalies pakeičia I priedą taip, kad jame nurodytas M0 skaičius būtų suderintas su naujų lengvųjų komercinių transporto priemonių masės per praėjusius trejus kalendorinius metus vidurkiu.
Šie pakeitimai pirmą kartą įsigalioja 2018 m. sausio 1 d., o vėliau - kas treji metai.
6. Komisija lengvąsias komercines transporto priemones įtraukia į išmetamo CO2 kiekio matavimo tvarkos pagal Reglamento (EB) Nr. 443/2009 13 straipsnio 3 dalį peržiūrą.
Nuo tos dienos, kai pradedama taikyti pakeista išmetamo CO2 kiekio matavimo tvarka, naujoviškos technologijos 12 straipsnyje nustatyta tvarka daugiau netvirtinamos.
Į Direktyvos 2007/46/EB peržiūrą pagal Reglamento (EB) Nr. 443/2009 13 straipsnio 4 dalį Komisija taip pat įtraukia lengvąsias komercines transporto priemones.
Siekdama atsižvelgti į reguliuojamosios bandymų tvarkos savitajam išmetamo CO2 kiekiui matuoti pakeitimus, Komisija pagal 15 straipsnį ir 16 ir 17 straipsniuose nustatytomis sąlygomis priimdama deleguotus teisės aktus patikslina I priede nustatytas formules.
14 straipsnis
Komiteto procedūra
1. Komisijai padeda pagal 2004 m. vasario 11 d. Europos Parlamento ir Tarybos sprendimą Nr. 280/2004/EB dėl šiltnamio efektą sukeliančių dujų emisijos Bendrijoje monitoringo mechanizmo ir Kioto protokolo įgyvendinimo (14) 9 straipsnį įsteigtas Klimato kaitos komitetas. Tas komitetas yra komitetas, atitinkantis komiteto sąvoką pagal Reglamentą (ES) Nr. 182/2011.
2. Jei yra pateikiama nuoroda į šią dalį, taikomas Reglamento (ES) Nr. 182/2011 5 straipsnis.
15 straipsnis
Delegavimas
1. Komisijai suteikiami įgaliojimai priimti 8 straipsnio 9 dalies antroje pastraipoje, 11 straipsnio 7 dalyje, 13 straipsnio 5 dalyje ir 13 straipsnio 6 dalies ketvirtoje pastraipoje nurodytus deleguotus teisės aktus penkerių metų laikotarpiui nuo 2011 m. birželį 3 d.. Komisija pateikia ataskaitą dėl deleguotų įgaliojimų ne vėliau kaip likus šešiems mėnesiams iki penkerių metų laikotarpio pabaigos. Įgaliojimų delegavimas automatiškai pratęsiamas tokios pačios trukmės laikotarpiams, išskyrus atvejus, kai Europos Parlamentas ar Taryba jį atšaukia pagal 16 straipsnį.
2. Kai tik Komisija priima deleguotą teisės aktą, apie tai ji tuo pačiu metu praneša Europos Parlamentui ir Tarybai.
3. Įgaliojimai priimti deleguotus teisės aktus Komisijai suteikiami laikantis 16 ir 17 straipsniuose nustatytų sąlygų.
16 straipsnis
Delegavimo atšaukimas
1. Europos Parlamentas arba Taryba gali bet kuriuo metu atšaukti 8 straipsnio 9 dalies antroje pastraipoje, 11 straipsnio 7 dalyje, 13 straipsnio 5 dalyje ir 13 straipsnio 6 dalies ketvirtoje pastraipoje nurodytą įgaliojimų delegavimą.
2. Institucija, pradėjusi vidaus procedūrą, kad nuspręstų, ar atšaukti įgaliojimų delegavimą, stengiasi informuoti kitą instituciją ir Komisiją per protingą terminą iki galutinio sprendimo priėmimo dienos, nurodydama deleguotus įgaliojimus, kurie galėtų būti atšaukti, ir galimas atšaukimo priežastis.
3. Sprendimu dėl įgaliojimų atšaukimo nutraukiamas tame sprendime nurodytų įgaliojimų delegavimas. Jis įsigalioja nedelsiant arba vėlesnę jame nurodytą datą. Sprendimas neturi poveikio jau galiojančių deleguotų teisės aktų galiojimui. Jis skelbiamas Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
17 straipsnis
Prieštaravimai dėl deleguotų teisės aktų
1. Europos Parlamentas arba Taryba gali pareikšti prieštaravimus dėl deleguoto teisės akto per du mėnesius nuo pranešimo dienos.
Europos Parlamento arba Tarybos iniciatyva šis laikotarpis pratęsiamas dviem mėnesiams.
2. Jeigu praėjus 1 dalyje nurodytam laikotarpiui nei Europos Parlamentas, nei Taryba nepareiškė prieštaravimų dėl deleguoto teisės akto, deleguotas teisės aktas skelbiamas Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje ir įsigalioja jo nuostatose nurodytą dieną.
Deleguotas teisės aktas gali būti skelbiamas Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje ir įsigalioti iki to laikotarpio pabaigos, jeigu tiek Europos Parlamentas, tiek Taryba informavo Komisiją, kad nepareikš prieštaravimų.
3. Jeigu Europos Parlamentas ar Taryba pareiškia prieštaravimų dėl deleguoto teisės akto per 1 dalyje nurodytą laikotarpį, šis aktas neįsigalioja. Prieštaravimus pareiškusi institucija nurodo prieštaravimų dėl deleguoto teisės akto priežastis.
18 straipsnis
Įsigaliojimas
Šis reglamentas įsigalioja trečiąją dieną po jo paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
Šis reglamentas privalomas visas ir tiesiogiai taikomas visose valstybėse narėse.
Priimta Strasbūre 2011 m. gegužės 11 d.