ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 12ης Δεκεμβρίου 2011
για την προσχώρηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πρωτόκολλο του 2002 της Σύμβασης των Αθηνών του 1974 σχετικά με τη θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους εκτός των άρθρων 10 και 11 αυτού
(2012/22/ΕΕ)
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ιδίως το άρθρο 100 παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 218 παράγραφος 6 στοιχείο α) και παράγραφος 8 πρώτο εδάφιο,
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Έχοντας υπόψη την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Το Πρωτόκολλο του 2002 της σύμβασης των Αθηνών του 1974 σχετικά με τη θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους («Πρωτόκολλο των Αθηνών») συνιστά σημαντική βελτίωση του καθεστώτος που αφορά την ευθύνη των μεταφορέων και την αποζημίωση των επιβατών που μεταφέρονται διά θαλάσσης. Συγκεκριμένα, προβλέπει αντικειμενική ευθύνη του μεταφορέα και περιλαμβάνει υποχρεωτική ασφάλιση με δικαίωμα ευθείας αγωγής κατά των ασφαλιστών εντός συγκεκριμένων ορίων και κανόνες περί διεθνούς δικαιοδοσίας και αναγνώρισης και εκτέλεσης των αποφάσεων. Το Πρωτόκολλο των Αθηνών είναι συνεπώς σύμφωνο με το στόχο της Ένωσης για βελτίωση του νομικού καθεστώτος που αφορά στην ευθύνη των μεταφορέων.
(2)
Το Πρωτόκολλο των Αθηνών τροποποιεί τη σύμβαση των Αθηνών του 1974 σχετικά με τη θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους («Σύμβαση των Αθηνών»)και ορίζει στο άρθρο 15 ότι οι δύο πράξεις ερμηνεύονται από τα Συμβαλλόμενα μέρη του Πρωτοκόλλου των Αθηνών από κοινού ως ενιαία πράξη.
(3)
Η πλειονότητα των κανόνων του Πρωτοκόλλου των Αθηνών ενσωματώθηκε στη νομοθεσία της Ένωσης με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 392/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2009, σχετικά με την ευθύνη των μεταφορέων που εκτελούν θαλάσσιες μεταφορές επιβατών σε περίπτωση ατυχήματος (1). Με τον τρόπο αυτό, η Ένωση άσκησε την αρμοδιότητά της όσον αφορά τα θέματα που διέπονται από τον κανονισμό αυτόν. Τα κράτη μέλη διατηρούν την αρμοδιότητά τους όσον αφορά ορισμένες διατάξεις του Πρωτοκόλλου των Αθηνών, όπως η ρήτρα εξαίρεσης, με την οποία τους επιτρέπεται να θέτουν όρια ευθύνης υψηλότερα από τα οριζόμενα στο Πρωτόκολλο των Αθηνών. Τα θέματα αρμοδιότητος των κρατών μελών στα πλαίσια του Πρωτοκόλλου των Αθηνών βρίσκονται σε αλληλεξάρτηση μεεκείνα που εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης. Συνεπώς, στα θέματα αρμοδιότητος τους στα πλαίσια του Πρωτοκόλλου των Αθηνών και, λαμβανομένου υπόψη του καθήκοντος καλόπιστης συνεργασίας, τα κράτη μέλη θα πρέπει να ενεργούν με συντονισμένο τρόπο.
(4)
Το Πρωτόκολλο των Αθηνών είναι ανοικτό προς επικύρωση, αποδοχή, έγκριση ή προσχώρηση από κράτη και από περιφερειακούς οργανισμούς οικονομικής ολοκλήρωσης που έχουν συσταθεί από κυρίαρχα κράτη, τα οποία έχουν μεταβιβάσει στους οργανισμούς αυτούς αρμοδιότητες σε ορισμένα θέματα που διέπονται από το Πρωτόκολλο των Αθηνών.
(5)
Σύμφωνα με το άρθρο 17 παράγραφος 2 στοιχείο β) και το άρθρο 19 του Πρωτοκόλλου των Αθηνών, επιτρέπεται η σύναψη του Πρωτοκόλλου των Αθηνών από περιφερειακούς οργανισμούς οικονομικής ολοκλήρωσης.
(6)
Η νομική επιτροπή του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού ενέκρινε τον Οκτώβριο του 2006 Επιφύλαξη και Κατευθυντήριες Γραμμές για την εφαρμογή της σύμβασης των Αθηνών (εφεξής «κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ»), για την αντιμετώπιση ορισμένων θεμάτων στο πλαίσιο της σύμβασης των Αθηνών, όπως, συγκεκριμένα, της αποζημίωσης για ζημίες από τρομοκρατικές ενέργειες.
(7)
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 392/2009 περιέχει στα παραρτήματά του τις οικείες διατάξεις του ενοποιημένου κειμένου της σύμβασης των Αθηνών, όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο των Αθηνών και τις κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ.
(8)
Σύμφωνα με το άρθρο 19 του Πρωτοκόλλου των Αθηνών, οι περιφερειακοί οργανισμοί οικονομικής ολοκλήρωσης πρέπει να δηλώνουν, κατά την υπογραφή, επικύρωση, αποδοχή, έγκριση ή προσχώρηση, την έκταση των αρμοδιοτήτων τους στα θέματα που διέπονται από το Πρωτόκολλο των Αθηνών.
(9)
Κατά συνέπεια, η Ένωση θα πρέπει να προσχωρήσει στο Πρωτόκολλο των Αθηνών και να διατυπώσει την επιφύλαξη που προβλέπεται στις κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ. Η επιφύλαξη αυτή δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται ως μεταβάλλουσα την ισχύουσα κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ της Ένωσης και των κρατών μελών σε σχέση με την πιστοποίηση και τους ελέγχους από κρατικές αρχές.
(10)
Ορισμένες διατάξεις του Πρωτοκόλλου των Αθηνών αφορούν τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις και συνεπώς εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του τίτλου V του τρίτου μέρους της ΣΛΕΕ. Σχετικά με τις διατάξεις αυτές εκδίδεται χωριστή απόφαση παράλληλα με την παρούσα.
(11)
Τα κράτη μέλη που πρόκειται να επικυρώσουν το Πρωτόκολλο των Αθηνών ή να προσχωρήσουν σε αυτό θα πρέπει, εφόσον είναι εφικτό, να το πράξουν ταυτοχρόνως. Είναι επομένως σκόπιμη η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των κρατών μελών σχετικά με την πορεία των διαδικασιών επικύρωσης ή προσχώρησης, προκειμένου να προετοιμασθεί στο βαθμό του εφικτού η ταυτόχρονη κατάθεση των οικείων πράξεων επικύρωσης ή προσχώρησης. Κατά την επικύρωση του Πρωτοκόλλου των Αθηνών ή την προσχώρηση σε αυτό, τα κράτη μέλη θα πρέπει να διατυπώσουν την επιφύλαξη που προβλέπεται στις κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
Εγκρίνεται εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης η προσχώρησή της στο Πρωτόκολλο του 2002 της σύμβασης των Αθηνών του 1974 σχετικά με τη θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους («Πρωτόκολλο των Αθηνών») όσον αφορά θέματα εμπίπτοντα στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης, πλην των άρθρων 10 και 11 αυτού.
Το κείμενο του Πρωτοκόλλου των Αθηνών, πλην των άρθρων 10 και 11, περιέχεται στο παράρτημα.
Άρθρο 2
1. Ο πρόεδρος του Συμβουλίου εξουσιοδοτείται να ορίσει το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που είναι εντεταλμένο(α) να καταθέσει(ουν) την πράξη προσχώρησης της Ένωσης στο Πρωτόκολλο των Αθηνών σύμφωνα με το άρθρο 17 παράγραφος 2 στοιχείο γ), το άρθρο 17 παράγραφος 3 και το άρθρο 19 του Πρωτοκόλλου.
2. Κατά την κατάθεση της πράξης προσχώρησης, η Ένωση θα προβεί στην ακόλουθη δήλωση περί αρμοδιότητας:
«1.
Στο άρθρο 19 του Πρωτοκόλλου των Αθηνών του 2002, της σύμβασης των Αθηνών του 1974 σχετικά με τη θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους, προβλέπεται ότι οι περιφερειακοί οργανισμοί οικονομικής ολοκλήρωσης, οι οποίοι έχουν συσταθεί από κυρίαρχα κράτη τα οποία έχουν μεταβιβάσει στους οργανισμούς αυτούς αρμοδιότητα επί ορισμένων θεμάτων που διέπονται από το εν λόγω Πρωτόκολλο δύνανται να το υπογράψουν, με την προϋπόθεση ότι θα προβούν στη δήλωση που προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο. Η Ένωση αποφάσισε να προσχωρήσει στο πρωτόκολλο των Αθηνών και προβαίνει συνεπώς στην εν λόγω δήλωση.
2.
Επί του παρόντος μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το Βασίλειο του Βελγίου, η Δημοκρατία της Βουλγαρίας, η Τσεχική Δημοκρατία, το Βασίλειο της Δανίας, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Δημοκρατία της Εσθονίας, η Ιρλανδία, η Ελληνική Δημοκρατία, το Βασίλειο της Ισπανίας, η Γαλλική Δημοκρατία, η Ιταλική Δημοκρατία, η Κυπριακή Δημοκρατία, η Δημοκρατία της Λεττονίας, η Δημοκρατία της Λιθουανίας, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, η Δημοκρατία της Ουγγαρίας, η Μάλτα, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, η Δημοκρατία της Αυστρίας, η Δημοκρατία της Πολωνίας, η Πορτογαλική Δημοκρατία, η Ρουμανία, η Δημοκρατία της Σλοβενίας, η Σλοβακική Δημοκρατία, η Δημοκρατία της Φινλανδίας, το Βασίλειο της Σουηδίας και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας.
3.
Η παρούσα δήλωση δεν ισχύει για τα εδάφη των κρατών μελών της ΕΕ στα οποία δεν εφαρμόζεται η Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), ούτε θίγει πράξεις ή θέσεις που ενδεχομένως εγκρίνονται δυνάμει του Πρωτοκόλλου από τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη εξ ονόματος και προς το συμφέρον των εν λόγω εδαφών.
4.
Τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν μεταβιβάσει αποκλειστική αρμοδιότητα στην Ένωση όσον αφορά τα μέτρα που λαμβάνονται δυνάμει του άρθρου 100 της ΣΛΕΕ. Τέτοια μέτρα έχουν ληφθεί όσον αφορά τα άρθρα 1 και 1α, το άρθρο 2 παράγραφος 2, τα άρθρα 3 έως 16 και τα άρθρα 18, 20 και 21 της σύμβασης των Αθηνών, όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο των Αθηνών και τις διατάξεις των κατευθυντήριων γραμμών του ΔΝΟ μέσω της έκδοσης του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 392/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2009, σχετικά με την ευθύνη των μεταφορέων που εκτελούν θαλάσσιες μεταφορές επιβατών σε περίπτωση ατυχήματος.
5.
Η άσκηση της αρμοδιότητας την οποία τα κράτη μέλη έχουν μεταβιβάσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση σύμφωνα με τη ΣΛΕΕ υπόκειται, εκ φύσεως, σε συνεχή εξέλιξη. Στο πλαίσιο της Συνθήκης, τα αρμόδια όργανα δύνανται να λαμβάνουν αποφάσεις που καθορίζουν τον βαθμό αρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνεπώς, η Ευρωπαϊκή Ένωση διατηρεί το δικαίωμα να τροποποιήσει την παρούσα δήλωση αναλόγως, χωρίς αυτό να συνιστά προϋπόθεση για την άσκηση των αρμοδιοτήτων της σε θέματα που διέπονται από το Πρωτόκολλο των Αθηνών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κοινοποιεί την τροποποιημένη δήλωση στο Γενικό Γραμματέα του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού.»
3. Το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που ορίζονται βάσει της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου, διατυπώνουν, κατά την κατάθεση της πράξης προσχώρησης της Ένωσης στο Πρωτόκολλο των Αθηνών, την επιφύλαξη που προβλέπεται στις κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ.
Άρθρο 3
Η Ένωση καταθέτει την πράξη προσχώρησής της στο Πρωτόκολλο των Αθηνών έως τις 31 Δεκεμβρίου 2011.
Άρθρο 4
1. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για την κατάθεση των πράξεων επικύρωσης του Πρωτοκόλλου των Αθηνών ή προσχώρησης σε αυτό εντός εύλογης προθεσμίας και, εφόσον είναι εφικτό, έως τις 31 Δεκεμβρίου 2011.
2. Τα κράτη μέλη διατυπώνουν, κατά την κατάθεση της πράξεων επικύρωσης ή προσχώρησης στο Πρωτόκολλο των Αθηνών, την επιφύλαξη που προβλέπεται στις κατευθυντήριες γραμμές του ΔΝΟ.
Βρυξέλλες, 12 Δεκεμβρίου 2011.
ROZHODNUTÍ RADY
ze dne 12. prosince 2011
o přistoupení Evropské unie k Protokolu z roku 2002 k Athénské úmluvě o přepravě cestujících a jejich zavazadel po moři z roku 1974 s výjimkou jeho článků 10 a 11
(2012/22/EU)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 100 odst. 2 ve spojení s čl. 218 odst. 6 písm. a) a odst. 8 prvním pododstavcem této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na souhlas Evropského parlamentu,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Protokol z roku 2002 k Athénské úmluvě o přepravě cestujících a jejich zavazadel po moři z roku 1974 (dále jen „Athénský protokol“) představuje významné zlepšení režimu odpovědnosti dopravců a odškodnění cestujících po moři. Zejména stanoví přísnou odpovědnost dopravce zahrnující povinné pojištění s právem podání přímé žaloby proti pojistitelům až do konkrétní výše a stanoví pravidla pro soudní příslušnost a uznávání a výkon soudních rozhodnutí. Athénský protokol je proto v souladu s cílem Unie zlepšit právní režim týkající se odpovědnosti dopravců.
(2)
Athénský protokol upravuje Athénskou úmluvu o přepravě cestujících a jejich zavazadel po moři z roku 1974 (dále jen „Athénská úmluva“) a v článku 15 stanoví, že oba dva dokumenty jsou stranami Athénského protokolu chápány a vykládány společně jako dokument jediný.
(3)
Většina pravidel Athénského protokolu byla začleněna do práva Unie nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 392/2009 ze dne 23. dubna 2009 o odpovědnosti dopravců k cestujícím po moři v případě nehod (1). Unie tedy v záležitostech upravovaných uvedeným nařízením vykonala svou pravomoc. Členské státy si však ponechávají pravomoc, pokud jde o několik ustanovení Athénského protokolu, např. uplatňují alternativní doložku, díky které mohou stanovit vyšší omezení odpovědnosti, než jaké Athénský protokol předepisuje. Záležitosti v rámci Athénského protokolu, které spadají do pravomoci členských států, jsou vzájemně provázané se záležitostmi spadajícími do výlučné pravomoci Unie. Členské státy by tedy měly v záležitostech v rámci Athénského protokolu, které spadají do jejich pravomoci, postupovat koordinovaně, a to s ohledem na jejich povinnost loajální spolupráce.
(4)
Athénský protokol mohou ratifikovat, přijmout, schválit nebo k němu mohou přistoupit státy a organizace regionální hospodářské integrace, sestávající ze suverénních států, které na tyto organizace přenesly pravomoc v určitých záležitostech, jež Athénský protokol upravuje.
(5)
Podle čl. 17 odst. 2 písm. b) a článku 19 Athénského protokolu mohou organizace regionální hospodářské integrace Athénský protokol uzavřít.
(6)
Právní výbor Mezinárodní námořní organizace přijal v říjnu roku 2006 výhradu a pokyny IMO k provádění Athénské úmluvy (dále jen „pokyny IMO“) s cílem zabývat se některými otázkami v rámci Athénské úmluvy, zejména náhradou škod způsobených v souvislosti s terorismem.
(7)
Příslušná ustanovení konsolidované verze Athénské úmluvy ve znění Athénského protokolu a pokynů IMO jsou uvedena v přílohách nařízení (ES) č. 392/2009.
(8)
Podle podmínek článku 19 Athénského protokolu musí organizace regionální hospodářské integrace v době podpisu, ratifikace, přijetí, schválení nebo přistoupení učinit prohlášení, v němž uvede rozsah svých pravomocí ve vztahu k záležitostem, jež Athénský protokol upravuje.
(9)
Z tohoto důvodu by Unie měla k Athénskému protokolu přistoupit a vznést výhradu obsaženou v pokynech IMO. Vznesení takové výhrady by nemělo být vykládáno jako měnění stávajícího rozdělení pravomocí mezi Unií a členskými státy, pokud jde o vydávání osvědčení a kontroly ze strany státních orgánů.
(10)
Některá ustanovení podle Athénského protokolu se týkají soudní spolupráce v občanských věcech a tudíž spadají do působnosti třetí části hlavy V SFEU. Samostatné rozhodnutí týkající se těchto ustanovení se přijme souběžně s tímto rozhodnutím.
(11)
Členské státy, které mají Athénský protokol ratifikovat nebo k němu přistoupit, by tak měly učinit pokud možno souběžně. Členské státy by si proto měly vyměnit informace o stavu svých ratifikačních nebo přístupových postupů, aby mohly co nevíce připravit souběžné uložení svých listin o ratifikaci nebo přistoupení. Při ratifikaci Athénského protokolu nebo přistoupení k němu by měly členské státy vznést výhradu obsaženou v pokynech IMO.
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Přistoupení Evropské unie k Protokolu z roku 2002 k Athénské úmluvě o přepravě cestujících a jejich zavazadel po moři z roku 1974 (dále jen „Athénský protokol“) se schvaluje jménem Evropské unie, pokud jde o otázky spadající do výlučné pravomoci Unie s výjimkou jeho článků 10 a 11.
Znění Athénského protokolu s výjimkou článků 10 a 11 je uvedeno v příloze.
Článek 2
1. Předseda Rady je oprávněn jmenovat osobu nebo osoby zmocněné k uložení listiny o přistoupení Unie k Athénskému protokolu v souladu s čl. 17 odst. 2 písm. c), čl. 17 odst. 3 a článkem 19 uvedeného protokolu.
2. V době uložení listiny o přistoupení Unie učiní toto prohlášení o pravomoci:
„1.
Článek 19 Athénského protokolu z roku 2002 k Athénské úmluvě o přepravě cestujících a jejich zavazadel po moři z roku 1974 stanoví, že organizace regionální hospodářské integrace sestávající se ze suverénních států, které na ně přenesly pravomoc v určitých záležitostech upravených uvedeným protokolem, mohou protokol podepsat pod podmínkou, že učiní prohlášení podle uvedeného článku. Unie se rozhodla přistoupit k Athénskému protokolu a z tohoto důvodu uvedené prohlášení činí.
2.
Současnými členskými státy Evropské unie jsou: Belgické království, Bulharská republika, Česká republika, Dánské království, Spolková republika Německo, Estonská republika, Irsko, Řecká republika, Španělské království, Francouzská republika, Italská republika, Kyperská republika, Lotyšská republika, Litevská republika, Lucemburské velkovévodství, Maďarská republika, Malta, Nizozemské království, Rakouská republika, Polská republika, Portugalská republika, Rumunsko, Republika Slovinsko, Slovenská republika, Finská republika, Švédské království a Spojené království Velké Británie a Severního Irska.
3.
Toto prohlášení se nevztahuje na území členských států Evropské unie, ve kterých se neuplatňuje Smlouva o fungování Evropské unie (dále jen „SFEU“), a nejsou jím dotčeny akty ani postoje, které mohou dotyčné členské státy jménem a v zájmu těchto území podle protokolu přijmout.
4.
Členské státy Evropské unie přenesly na Unii výlučné pravomoci, pokud jde o opatření přijímaná na základě článku 100 SFEU. Taková opatření byla přijata, pokud jde o články 1 a 1a, čl. 2 odst. 2, články 3 až 16 a články 18, 20 a 21 Athénské úmluvy ve znění Athénského protokolu a ustanovení pokynů IMO, nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 392/2009 ze dne 23. dubna 2009 o odpovědnosti dopravců k cestujícím po moři v případě nehod.
5.
Výkon pravomoci, kterou členské státy přenesly na Evropskou unii podle SFEU, ze své podstaty závisí na průběžném vývoji. V rámci SFEU mohou příslušné instituce přijímat rozhodnutí, která určují rozsah pravomoci Evropské unie. Evropská unie si proto vyhrazuje právo toto prohlášení podle potřeby změnit, aniž by to bylo podmínkou nezbytnou k výkonu její pravomoci v záležitostech, jež Athénský protokol upravuje. Evropská unie oznámí změněné prohlášení generálnímu tajemníkovi Mezinárodní námořní organizace.“
3. Osoba nebo osoby jmenované podle odstavce 1 tohoto článku učiní při ukládání listiny o přistoupení Unie k Athénskému protokolu výhradu uvedenou v pokynech IMO.
Článek 3
Unie uloží listinu o přistoupení k Athénskému protokolu do 31. prosince 2011.
Článek 4
1. Členské státy podniknou nezbytné kroky, aby uložily ratifikační nebo přístupové listiny k Athénskému protokolu v přiměřené lhůtě a pokud možno do 31. prosince 2011.
2. Členské státy vznesou výhradu obsaženou v pokynech IMO při ukládání svých ratifikačních nebo přístupových listin k Athénského protokolu.
V Bruselu dne 12. prosince 2011.