ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 6ης Ιουλίου 2010
σχετικά με μέτρο C 40/07 (πρώην NN 48/07) που έθεσε σε εφαρμογή η Ρουμανία υπέρ της ArcelorMittal Tubular Products Roman S.A. (πρώην Petrotub Roman S.A.)
[κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό Ε(2010) 4492]
(Το κείμενο στη ρουμανική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό)
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
(2013/516/ΕΕ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 108 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο,
Έχοντας υπόψη τη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, και ιδίως το άρθρο 62 παράγραφος 1 στοιχείο α),
Έχοντας υπόψη τις διατάξεις του Παραρτήματος VII και του προσαρτήματος Α του Παραρτήματος VII του Πρωτοκόλλου για τη θέσπιση μεταβατικών μέτρων της Συνθήκης Προσχώρησης της Ρουμανίας,
Αφού κάλεσε τα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σύμφωνα με την (τις) προαναφερόμενη(-ες) διάταξη(-εις) (1), και αφού έλαβε υπόψη τις παρατηρήσεις αυτές,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
I. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
(1)
Με επιστολή της 2ας Φεβρουαρίου 2007, η Επιτροπή ζήτησε από τη Ρουμανία να υποβάλει πληροφορίες σχετικά με την παραγραφή και την αναδιάρθρωση χρεών της Petrotub Roman S.A. (εφεξής η «Petrotub») προς το Δημόσιο στο πλαίσιο της ιδιωτικοποίησής της το 2003 (μετά από την ιδιωτικοποίηση αυτή, η επιχείρηση μετονομάστηκε σε Mittal Steel Roman και εν συνεχεία σε ArcelorMittal Tubular Products Roman S.A. (2) - εφεξής η «AM Roman»).
(2)
Με επιστολή της 25ης Σεπτεμβρίου 2007, η Επιτροπή ενημέρωσε τη Ρουμανία ότι αποφάσισε να κινήσει τη διαδικασία του άρθρου 108 παράγραφος 2 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (3) σε σχέση με πιθανή ενίσχυση που χορηγήθηκε στην ιδιωτικοποίηση της Petrotub. Η εν λόγω απόφαση δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (4). Η Επιτροπή κάλεσε τα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με το υπό εξέταση μέτρο.
(3)
Η Ρουμανία υπέβαλε τις παρατηρήσεις της με επιστολή της 26ης Νοεμβρίου 2007, η οποία καταχωρίσθηκε αυθημερόν. Με επιστολή της 28ης Ιανουαρίου 2008, η οποία καταχωρίσθηκε την 29η Ιανουαρίου 2008, η ArcelorMittal (η μητρική εταιρεία) και η AM Roman (η υπό εξέταση θυγατρική εταιρεία) υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους, οι οποίες κοινοποιήθηκαν στη Ρουμανία στις 12 Φεβρουαρίου 2008. Η Ρουμανία απάντησε με επιστολή της 11ης Μαρτίου 2008, η οποία καταχωρίσθηκε αυθημερόν.
(4)
Η Επιτροπή ζήτησε συμπληρωματικές πληροφορίες με επιστολές της 26ης Φεβρουαρίου 2009, της 8ης Οκτωβρίου 2009 και της 29ης Ιανουαρίου 2010. Η Ρουμανία απάντησε με επιστολές της 27ης Απριλίου 2009, της 19ης Οκτωβρίου 2009 και της 3ης Φεβρουαρίου 2010, οι οποίες καταχωρίσθηκαν αυθημερόν.
II. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
1. Η επιχείρηση
(5)
Η AM Roman είναι παραγωγός χαλύβδινων σωλήνων χωρίς ραφή και έχει την έδρα της στη ρουμανική περιφέρεια του Roman, η οποία λαμβάνει ενίσχυση βάσει του άρθρου 107 παράγραφος 3 στοιχείο α) της ΣΛΕΕ (5). Προτού ιδιωτικοποιηθεί το 2003, η επιχείρηση, η οποία τότε ονομαζόταν Petrotub, ήταν παραγωγός χαλύβδινων σωλήνων χωρίς ραφή, η παραγωγή της οποίας συνίστατο σε χαλύβδινους σωλήνες θερμής και ψυχρής έλασης διαμέτρου από 6 έως 620 mm και πάχους από 0,5 έως 70 mm. Τα προϊόντα αυτά έχουν διάφορες εφαρμογές στους κλάδους παραγωγής ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, χημική βιομηχανία, πυρηνική και συμβατική ενέργεια), στη μηχανολογία και στις κατασκευές. Μετά την ιδιωτικοποίηση, η επιχείρηση εξακολούθησε να δραστηριοποιείται στην ίδια αγορά προϊόντων. Σήμερα, η ArcelorMittal Tubular Products Holding B.V. Rotterdam NLD (του ομίλου ArcerlorMittal) κατέχει το 69,76 % της επιχείρησης (6).
2. Το υπό εξέταση μέτρο
(6)
Την 23η Ιουλίου 2003, η ρουμανική υπηρεσία ιδιωτικοποιήσεων APAPS (νυν AVAS) (7) ανακοίνωσε την πρόθεσή της να προβεί σε πώληση του 70 % των μετοχών της Petrotub. Η ιδιωτικοποίηση πραγματοποιήθηκε μέσω δημόσιου διαγωνισμού. Στις 28 Οκτωβρίου 2003, υπεγράφη συμφωνία πώλησης με την LNM Holdings NV (νυν ArcelorMittal), με τιμή αγοράς 6 εκατ. USD (5,1 εκατ. ευρώ (8)).
(7)
Στο πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης, η APAPS συμφώνησε, εξ ονόματος του ρουμανικού Δημοσίου, να προβεί στην παραγραφή χρέους προς το Δημόσιο ύψους 22,5 εκατ. ευρώ και σε αναδιάρθρωση του υπολοίπου του χρέους προς το Δημόσιο.
(8)
Το 1998, η Petrotub συνήψε εμπορικό δάνειο ύψους [30-50] (9) εκατ. DEM [15-25 εκατ. ευρώ], με διάρκεια έως το 2011, με τη γερμανική τράπεζα ανάπτυξης Kreditanstalt für Wiederaufbau (εφεξής η «KfW»), με σκοπό την αγορά νέου ελασματουργείου από την Mannesmann AG. Η δέσμη χρηματοδοτικής στήριξης της KfW εξασφαλίσθηκε, στα διάφορα τμήματά της, με κρατικές εγγυήσεις που χορηγήθηκαν από τη Γερμανία και την Αυστρία, καθώς και με τραπεζική εγγύηση που χορήγησε η ρουμανική τράπεζα Bancă Comercială Română (BCR). Για την εγγύηση του γερμανικού Δημοσίου χορηγήθηκε αντεγγύηση του ρουμανικού Δημοσίου. Η ρουμανική αντεγγύηση καλύπτει το 85 % του συνολικού δανείου της KfW, ύψους [30-50] εκατ. DEM. Η Ρουμανία έλαβε από την Petrotub εφάπαξ προμήθεια ύψους [3 %-7 %].
III. Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΙΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ
(9)
Στην απόφαση κίνησης της διαδικασίας, η Επιτροπή ενημέρωσε τη Ρουμανία ότι βάση για την κίνηση της επίσημης διαδικασίας έρευνας αποτελούσε το παράρτημα VII τμήμα Β για την αναδιάρθρωση της χαλυβουργίας του Πρωτοκόλλου της Συνθήκης Προσχώρησης της Ρουμανίας (εφεξής το «παράρτημα VII») και ότι, ελλείψει ειδικών διατάξεων στο παράρτημα VII όσον αφορά το νομικό καθεστώς των ρουμάνων παραγωγών σωλήνων κατά τη χρονική στιγμή της ιδιωτικοποίησης, η Επιτροπή επρόκειτο να διερευνήσει την ύπαρξη κρατικής ενίσχυσης υπέρ της AM Roman και τη συμβατότητα της εν λόγω ενίσχυσης επί της προαναφερόμενης βάσης.
(10)
Η Επιτροπή επεσήμανε ότι η τιμή αγοράς (5,1 εκατ. ευρώ) δεν καλύπτει τις απώλειες που υπέστη το Δημόσιο με τη μορφή της παραγραφής χρέους προς αυτό, ύψους 22,5 εκατ. ευρώ, που είχε αποδεχθεί η ρουμανική υπηρεσία ιδιωτικοποιήσεων APAPS στο πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης.
(11)
Προτού κινηθεί η επίσημη διαδικασία έρευνας, η Ρουμανία υπέβαλε έκθεση που συνέταξε εξωτερικός σύμβουλος (10) με σκοπό να αποδείξει ότι, υπό τους προσφερθέντες όρους, η ιδιωτικοποίηση αποτελούσε την πλέον συμφέρουσα λύση για το Δημόσιο.
(12)
Η έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ιδιωτικοποίηση οδηγούσε στην πλέον ευνοϊκή κατάσταση για το ρουμανικό Δημόσιο. Στον πίνακα που ακολουθεί αντιπαραβάλλονται τα ποσά που υπολογίζεται ότι θα είχε αποκομίσει καθένα από τα δημόσια πιστωτικά ιδρύματα σε περίπτωση ιδιωτικοποίησης και σε περίπτωση εκκαθάρισης (11).
Ιδιωτικοποίηση
Εκκαθάριση
Ταμείο κοινωνικής ασφάλισης
[…] εκατ. ευρώ
[…] εκατ. ευρώ
Ταμείο ανεργίας
[…] εκατ. ευρώ
[…] εκατ. ευρώ
Ταμείο ασφάλισης υγείας
[…] εκατ. ευρώ
[…] εκατ. ευρώ
APAPS
[…] εκατ. ευρώ
(περιλαμβάνεται η τιμή πώλησης ύψους 5,1 εκατ. ευρώ)
0
Σύνολο Δημοσίου
[4-9] εκατ. ευρώ
[19-26] εκατ. ευρώ
(13)
Η έκθεση βασίζεται στην παραδοχή ότι, στην περίπτωση της εκκαθάρισης, θα είχε ενεργοποιηθεί η εγγύηση του 1998, το δε Δημόσιο (διά του Υπουργείου Οικονομικών), θα είχε καταστεί υπεύθυνο για το υπόλοιπο του δανείου που έλαβε η Petrotub το 1998 από την KfW, ήτοι για [15-25] εκατ. ευρώ. Με άλλα λόγια, στο πλαίσιο του σεναρίου της εκκαθάρισης, το Δημόσιο θα είχε τελικώς αποκομίσει μόνο [2-9] εκατ. ευρώ, δηλαδή ποσό μικρότερο από το συνολικό ποσό των [4-9] εκατ. ευρώ που αποκόμισε με την ιδιωτικοποίηση.
(14)
Στο πλαίσιο της απόφασης κίνησης της διαδικασίας, η Επιτροπή διερωτάται εάν τα αποτελέσματα των σεναρίων της ιδιωτικοποίησης και της εκκαθάρισης θα έπρεπε να είχαν υπολογισθεί συνολικά, για ολόκληρο το Δημόσιο, όπως προτείνει η έκθεση των εμπειρογνωμόνων, ή χωριστά, για κάθε έναν δημόσιο πιστωτή, σύμφωνα με τη νομολογία στην υπόθεση HAMSA (12).
(15)
Μεταξύ άλλων, η Επιτροπή εξέφρασε αμφιβολίες κατά πόσον η απώλεια των [15-25] εκατ. ευρώ ως αποτέλεσμα της ενεργοποίησης της εγγύησης του 1998 θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό των αποτελεσμάτων της εκκαθάρισης. Σύμφωνα με τη νομολογία στις υποθέσεις HYTASA (13) και Gröditzer (14), θα έπρεπε να γίνει διάκριση μεταξύ, αφενός, των υποχρεώσεων που οφείλει να αναλάβει το Δημόσιο ως μέτοχος της επιχείρησης και, αφετέρου, εκείνων που οφείλει να αναλάβει ως δημόσια αρχή. Ως εκ τούτου, οι δαπάνες που προκύπτουν από ενέργεια δημόσιας αρχής δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη για τον υπολογισμό των δαπανών που θα μπορούσε και θα ήταν διατεθειμένος να αναλάβει ιδιωτικός μέτοχος. Η Επιτροπή θεωρεί ότι η έκδοση από το ρουμανικό Υπουργείο Οικονομικών, το 1998, κρατικής εγγύησης υπέρ της Petrotub αποδεικνύει ότι ένας ιδιώτης μέτοχος δεν θα ήταν σε θέση να χορηγήσει τέτοιου είδους εγγύηση. Μια ακόμα ένδειξη σχετικά αποτελεί το γεγονός ότι η εγγύηση του 1998 χορηγήθηκε υπό όρους τους οποίους είναι πιθανόν ότι δεν θα είχε αποδεχθεί ένας ιδιωτικός φορέας.
IV. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΩΝ ΜΕΡΩΝ
(16)
Κύριο επιχείρημα που επικαλέστηκε η Ρουμανία στις παρατηρήσεις τις οποίες υπέβαλε στις 27 Νοεμβρίου 2007 ήταν το γεγονός ότι η ιδιωτικοποίηση της Petrotub τον Οκτώβριο του 2003 δεν παρείχε πλεονέκτημα στην Petrotub ή στον αγοραστή και ότι, επομένως, η πράξη δεν περιείχε στοιχείο κρατικής ενίσχυσης κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ.
(17)
Καταρχάς, η Ρουμανία υπογράμμισε ότι η Petrotub πωλήθηκε μέσω ανοικτής, διαφανούς και άνευ όρων διαδικασίας διαγωνισμού, γεγονός το οποίο, κατά την άποψή των ρουμανικών αρχών, δείχνει ότι η Petrotub πωλήθηκε σε αγοραία τιμή και ότι ο αγοραστής δεν αποκόμισε κανένα πλεονέκτημα ως αποτέλεσμα της αγοράς. Δεύτερον, η Ρουμανία θεωρεί ότι ενήργησε όπως ακριβώς θα είχε ενεργήσει οιοσδήποτε ιδιώτης πωλητής: μεταξύ του σεναρίου της ιδιωτικοποίησης και αυτού της εκκαθάρισης, το Δημόσιο επέλεξε το πλέον συμφέρον σενάριο αποκλειστικά με χρηματοοικονομικά κριτήρια, χωρίς να λάβει υπόψη μη εμπορικούς ή πολιτικούς παράγοντες, όπως αυτοί οι οποίοι εκ φύσεως χαρακτηρίζουν την άσκηση δημόσιας εξουσίας.
(18)
Όσον αφορά αυτό το δεύτερο επιχείρημα, η Ρουμανία επεσήμανε ότι, βάσει της εθνικής νομοθεσίας, η υπηρεσία ιδιωτικοποιήσεων AVAS είναι υπεύθυνη και αρμόδια για τον υπολογισμό και την αντιπαραβολή των συνολικών αποτελεσμάτων της ιδιωτικοποίησης και της εκκαθάρισης εν σχέσει προς τον κρατικό προϋπολογισμό ως σύνολο. Με άλλα λόγια, η υπηρεσία ιδιωτικοποιήσεων επιλέγει το σενάριο που είναι το πλέον συμφέρον για τον κρατικό προϋπολογισμό ως σύνολο, ακριβώς όπως θα έπραττε μια μεγάλη εταιρεία χαρτοφυλακίου με πολλούς πιστωτές. Από αυτή την προοπτική, αντίθετα από την άποψη της Επιτροπής, το Δημόσιο ούτε μπορούσε ούτε όφειλε να εκτιμήσει τα αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης και της εκκαθάρισης για κάθε έναν από τους υπόψη δημόσιους οργανισμούς.
(19)
Επιπλέον, κατά την εκτίμηση των αποτελεσμάτων της εκκαθάρισης, το Δημόσιο δικαιούταν να λάβει υπόψη την απώλεια που συνεπήγετο η ενεργοποίηση της εγγύησης του 1998, δεδομένου ότι ένας ιδιώτης επενδυτής θα είχε επίσης χορηγήσει στην Petrotub παρόμοια εγγύηση, υπό τους ίδιους όρους. Η επιχείρηση δεν ήταν προβληματική κατά τη χρονική στιγμή της χορήγησης της εγγύησης, το δε ασφάλιστρο κινδύνου που χρεώθηκε στην Petrotub για τη χορήγηση της εγγύησης συνιστούσε επαρκή αμοιβή για εγγύηση μετόχου εκδοθείσα υπέρ επιχείρησης η οποία, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, βρισκόταν σε καλή κατάσταση.
(20)
Εξάλλου, η εγγύηση του 1998 πρέπει να αξιολογηθεί από την άποψη των σχετικών κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων που ίσχυαν εκείνη την περίοδο. Η ανακοίνωση της Επιτροπής για τη βραχυπρόθεσμη ασφάλιση εξαγωγικών πιστώσεων, η οποία ήταν εφαρμοστέα εκείνη την περίοδο, απέκλειε τη μακροπρόθεσμη ασφάλιση εξαγωγικών πιστώσεων από το πεδίο της διαδικασίας έρευνας του άρθρου 107 παράγραφος 1 της ΣΛΕΕ (τότε άρθρο 87 παράγραφος 1 της Συνθήκης ΕΚ) (15). Η Ρουμανία υπογράμμισε επίσης ότι το 1998, όταν χορηγήθηκε η εγγύηση, η Petrotub ήταν παραγωγός σωλήνων και ως τέτοια δεν καλυπτόταν από τον ορισμό του χάλυβα ΕΚΑΧ ούτε από τις διατάξεις του πρωτοκόλλου 2 σχετικά με τον χάλυβα ΕΚΑΧ της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας.
(21)
Η AM Roman και η μητρική της εταιρεία ArcelorMittal συντάχθηκαν πλήρως με τα επιχειρήματα της Ρουμανίας. Ομοίως, οι εν λόγω εταιρείες υπογράμμισαν ότι, βάσει, αφενός, της ρουμανικής νομοθεσίας που ίσχυε τη δεδομένη χρονική στιγμή και, αφετέρου, των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας, η κρατική εγγύηση που χορηγήθηκε υπέρ της Petrotub το 1998 δεν συνιστά κρατική ενίσχυση. Εξάλλου, η εγγύηση του 1998 συνιστούσε σαφώς εκτελεστή εμπορική υποχρέωση που είχε αναλάβει το Δημόσιο υπό την ιδιότητά του ως πλειοψηφούντος μετόχου της εταιρείας, η οποία μπορεί, ως εκ τούτου, να περιληφθεί στον υπολογισμό του κόστους της εκκαθάρισης. Επίσης, η ArcelorMittal υπογράμμισε το γεγονός ότι κατέβαλε αγοραίο τίμημα για την αγορά της Petrotub και ότι, κατά συνέπεια, οιοδήποτε πλεονέκτημα προέκυπτε από την ιδιωτικοποίηση (πράγμα που δεν συμβαίνει) θα απέβαινε εν πάση περιπτώσει προς όφελος του Δημοσίου ως πωλητή.
V. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
1. Εφαρμοστέο δίκαιο και αρμοδιότητα της Επιτροπής
(22)
Η παρούσα διαδικασία αφορά γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν από την προσχώρηση της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (1 Ιανουαρίου 2007). Η Petrotub ιδιωτικοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2003. Ομοίως, το 1998, το ρουμανικό Δημόσιο χορήγησε εγγύηση υπέρ της Petrotub σε σχέση με δάνειο από την KfW ύψους [30-50] εκατ. DEM με σκοπό την αγορά νέου ελασματουργείου. Η εγγύηση του 1998 συνδέεται με την ιδιωτικοποίηση του 2003 στον βαθμό που η Ρουμανία υποστήριξε ότι, κατά την αξιολόγηση της πράξης ιδιωτικοποίησης βάσει του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή σε οικονομία της αγοράς, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το κόστος της πράξης αυτής σε περίπτωση εκκαθάρισης.
(23)
Κατά γενικό κανόνα, τα άρθρα 107-108 της ΣΛΕΕ δεν εφαρμόζονται επί μέτρων που χορηγήθηκαν πριν από την προσχώρηση και τα οποία δεν τυγχάνουν, πλέον, εφαρμογής μετά την προσχώρηση (16). Κατά παρέκκλιση από τον εν λόγω γενικό κανόνα, και επομένως κατ’ εξαίρεση, η Επιτροπή είναι αρμόδια να εξετάσει κρατική ενίσχυση που χορηγήθηκε από τη Ρουμανία στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του τομέα της χαλυβουργίας της πριν από την προσχώρηση βάσει του παραρτήματος VII της Συνθήκης Προσχώρησης της Ρουμανίας (17).
(24)
Το παράρτημα VII περιλαμβάνει διατάξεις οι οποίες επιτρέπουν στη Ρουμανία να ολοκληρώσει την αναδιάρθρωση της χαλυβουργίας της όπως αυτή δρομολογήθηκε πριν από την προσχώρηση. Η αναδιάρθρωση της ρουμανικής χαλυβουργίας πριν από την προσχώρηση πραγματοποιήθηκε βάσει του πρωτοκόλλου 2 σχετικά με τον χάλυβα ΕΚΑΧ της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας (εφεξής το «πρωτόκολλο 2»), όπως επεκτάθηκε με το πρόσθετο πρωτόκολλο που υπεγράφη στις 23 Οκτωβρίου 2002 (εφεξής το «πρόσθετο πρωτόκολλο»).
(25)
Το πρωτόκολλο 2 παρείχε στη Ρουμανία πενταετή «περίοδο χάριτος», από το 1993 έως το τέλος του 1998, με σκοπό την αναδιάρθρωση της ρουμανικής βιομηχανίας χάλυβα ΕΚΑΧ ενόψει της προσχώρησης της χώρας. Η εν λόγω «περίοδος χάριτος» παρατάθηκε έως το τέλος του 2004 μέσω πρόσθετου πρωτοκόλλου, το οποίο εγκρίθηκε με την απόφαση του Συμβουλίου της 29ης Ιουλίου 2002 και υπεγράφη στις 23 Οκτωβρίου 2002. Κατά τη διάρκεια της συνολικής «περιόδου χάριτος» που προέκυψε, δηλαδή από το 1993 έως το τέλος του 2004, επετράπη στη Ρουμανία η χορήγηση ενίσχυσης αναδιάρθρωσης στον τομέα της χαλυβουργίας υπό τους όρους που καθορίζονται στο πρωτόκολλο 2 (όπως επεκτάθηκε με το πρόσθετο πρωτόκολλο) και βάσει του εθνικού προγράμματος αναδιάρθρωσης (εφεξής «ΕΠΑ») που συμφωνήθηκε με την Κοινότητα. Το ΕΠΑ της Ρουμανίας εγκρίθηκε από το Συμβούλιο στις 18 Ιουλίου 2005 (18).
(26)
Το παράρτημα VII αποτελεί «μηχανισμό ασφαλείας», ο οποίος επιτρέπει στην Επιτροπή να παρακολουθεί, μετά την 1η Ιανουαρίου 2007 (ημερομηνία προσχώρησης), τις ενισχύσεις που χορήγησε η Ρουμανία στον τομέα της χαλυβουργίας πριν από την προσχώρηση, βάσει του πρωτοκόλλου 2 (όπως επεκτάθηκε με το πρόσθετο πρωτόκολλο) και βάσει του ΕΠΑ. Επιπλέον, το παράρτημα VII αναθέτει στην Επιτροπή την εξουσία ανάκτησης των ενισχύσεων που χορηγήθηκαν κατά παράβαση του πρωτοκόλλου 2 και του ΕΠΑ. Ως εκ τούτου, το παράρτημα VII αποτελεί lex specialis ο οποίος επιτρέπει, σε εξαιρετικές περιπτώσεις και κατά παρέκκλιση από το γενικό καθεστώς, την αναδρομική παρακολούθηση και εξέταση των κρατικών ενισχύσεων που χορήγησε η Ρουμανία στη ρουμανική βιομηχανία χάλυβα πριν από την προσχώρηση. Σε πρόσφατες αποφάσεις περί κρατικών ενισχύσεων που χορηγήθηκαν πριν από την προσχώρηση σε πολωνικές χαλυβουργίες (19), το Δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι το πρωτόκολλο 8 της Συνθήκης Προσχώρησης της Πολωνίας αποτελεί lex specialis, που περιλαμβάνει διατάξεις ισοδύναμες με αυτές του παραρτήματος VII.
(27)
Στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, η Επιτροπή θα πρέπει να αξιολογήσει εάν η κατ’ εξαίρεση αρμοδιότητα αναδρομικού ελέγχου που περιγράφεται στις αιτιολογικές σκέψεις (23)-(26) ανωτέρω καλύπτει επίσης και τα μέτρα που χορήγησε η Ρουμανία στους παραγωγούς σωλήνων πριν από την προσχώρηση. Προς τον σκοπό αυτόν, θα πρέπει να ερμηνευθούν οι νομικές βάσεις που εφαρμόζονται στην παρούσα υπόθεση, δηλαδή το παράρτημα VII σε συνδυασμό με το πρωτόκολλο 2 για το πρόσθετο πρωτόκολλο προκειμένου να καθορισθεί εάν οι διατάξεις τους καλύπτουν τα μέτρα που χορηγήθηκαν στους ρουμάνους παραγωγούς σωλήνων πριν από την προσχώρηση.
(28)
Βάσει μιας γενικώς αναγνωρισμένης αρχής δικαίου, οι διατάξεις ενός lex specialis ο οποίος συνιστά παρέκκλιση από το γενικό καθεστώς, είναι ερμηνευτέες συσταλτικά. Η ερμηνεία των προαναφερόμενων νομικών βάσεων συσταλτικά (βλ. αιτιολογικές σκέψεις (29)-(43) ανωτέρω) οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η κατ’ εξαίρεση αρμοδιότητα αναδρομικού ελέγχου της Επιτροπής περιορίζεται στις (ενδεχόμενες) ενισχύσεις που χορηγήθηκαν πριν από την προσχώρηση σε παραγωγούς χάλυβα ΕΚΑΧ, και ως εκ τούτου αποκλείει (ενδεχόμενες) ενισχύσεις που χορηγήθηκαν σε παραγωγούς σωλήνων.
(29)
Οι παράγραφοι 12 και 17 του παραρτήματος VII προσδιορίζουν τις αρμοδιότητες παρακολούθησης και αναδρομικού ελέγχου της Επιτροπής όσον αφορά στις κρατικές ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στη ρουμανική χαλυβουργία πριν από την προσχώρηση. Η παράγραφος 12 εξουσιοδοτεί την Επιτροπή και το Συμβούλιο να παρακολουθούν τη θέση σε εφαρμογή του ρουμανικού ΕΠΑ πριν και μετά την προσχώρηση, έως το 2009. Η παράγραφος 17 εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να διατάσσει την ανάκτηση των κρατικών ενισχύσεων που χορηγήθηκαν κατά παράβαση των παραγράφων 1-3 του παραρτήματος VII (όπως αναφέρεται στις αιτιολογικές σκέψεις (30)-(32) κατωτέρω).
(30)
Η παράγραφος 1 του παραρτήματος VII προβλέπει ότι οι κρατικές ενισχύσεις που χορηγήθηκαν από τη Ρουμανία για την αναδιάρθρωση «συγκεκριμένων μερών της ρουμανικής χαλυβουργίας» από το 1993 έως το 2004 θεωρείται συμβατή με την κοινή αγορά υπό τον όρο ότι: «[…] η περίοδος που προβλέπεται στο άρθρο 9 παράγραφος 4 του Πρωτοκόλλου αριθ. 2 για τα προϊόντα ΕΚΑΧ στην Ευρωπαϊκή Συμφωνία […] έχει παραταθεί έως την 31η Δεκεμβρίου 2005»· οι όροι που προβλέπονται στο ΕΠΑ έχουν τηρηθεί· καμία κρατική ενίσχυση, υπό οιαδήποτε μορφή, δεν χορηγείται ούτε καταβάλλεται στις χαλυβουργίες που καλύπτονται από το ΕΠΑ από την 1η Ιανουαρίου 2005· και «[…] δεν χορηγείται ούτε καταβάλλεται καμία κρατική ενίσχυση για την αναδιάρθρωση της ρουμανικής χαλυβουργίας μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2004». Επίσης, προβλέπεται ότι: «Για τους σκοπούς των παρουσών διατάξεων και του Προσαρτήματος Α, ως κρατική ενίσχυση για αναδιάρθρωση νοείται κάθε μέτρο που αφορά χαλυβουργικές εταιρείες το οποίο συνιστά κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 87 παράγραφος 1 της Συνθήκης ΕΚ και το οποίο δεν μπορεί να θεωρείται ως συμβατό με την κοινή αγορά σύμφωνα με τους συνήθεις κανόνες που εφαρμόζονται στην Κοινότητα».
(31)
Η παράγραφος 2 του παραρτήματος VII ορίζει ότι μόνον οι εταιρείες που απαριθμούνται ως δικαιούχες εταιρείες του ΕΠΑ είναι επιλέξιμες για κρατική ενίσχυση χαλυβουργίας κατά την περίοδο 1993-2004.
(32)
Η παράγραφος 6 του παραρτήματος VII ορίζει ότι οι εταιρίες οι οποίες δεν απαριθμούνται ως δικαιούχες εταιρείες του ΕΠΑ «δεν δικαιούνται κρατικής ενίσχυσης για αναδιάρθρωση ούτε καμία άλλη ενίσχυση», αλλά ούτε υποχρεούνται να μειώσουν την παραγωγή τους.
(33)
Το πρώτο εδάφιο της παραγράφου 1 του παραρτήματος VII κάνει ρητή μνεία του άρθρου 9 παράγραφος 4 του πρωτοκόλλου 2, όπως επεκτάθηκε με το πρόσθετο πρωτόκολλο που υπεγράφη στις 23 Οκτωβρίου 2002. Το πρωτόκολλο 2 αφορά αποκλειστικά τον χάλυβα ΕΚΑΧ, και μάλιστα απαριθμεί τα προϊόντα χάλυβα ΕΚΑΧ σε ένα παράρτημα. Στο εν λόγω παράρτημα, επαναλαμβάνεται ο κατάλογος των προϊόντων ΕΚΑΧ του παραρτήματος 1 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, όπου ο ορισμός των «προϊόντων χάλυβα» εξαιρεί ρητώς τους σωλήνες [«οι χαλυβδοσωλήνες (με ή χωρίς ραφή) […] οι ολκομετρημένες ράβδοι και τα χυτεύματα σιδήρου· (οι σωλήνες κάθε είδους και τα εξαρτήματα σωληνώσεων, και άλλα χυτεύματα σιδήρου)»].
(34)
Η Συνθήκη ΕΚΑΧ έληξε στις 23 Ιουλίου 2002. Έκτοτε, οι κρατικές ενισχύσεις στη χαλυβουργία υπάγονται στο γενικό καθεστώς ΕΚ. Επ’ ευκαιρία αυτής της αλλαγής, αποφασίστηκε να διευρυνθεί ο ορισμός του ευρωπαϊκού τομέα χαλυβουργίας ώστε να περιλαμβάνει και τους παραγωγούς σωλήνων. Τούτο κωδικοποιήθηκε στο άρθρο 27 και στο παράρτημα Β του πολυτομεακού πλαισίου για τις περιφερειακές ενισχύσεις προς μεγάλα επενδυτικά σχέδια (20), στο οποίο ο τομέας της χαλυβουργίας της ΕΕ ορίσθηκε κατά τρόπο τέτοιο ώστε να περιλαμβάνει τους χαλυβδοσωλήνες χωρίς ραφή και τους συγκολλημένους σωλήνες μεγάλων διαστάσεων (διαμέτρου μεγαλύτερης των 406,4 mm). Αυτός ο διευρυμένος ορισμός του τομέα της χαλυβουργίας περιλήφθηκε εν συνεχεία στο παράρτημα I των κατευθυντήριων γραμμών σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις περιφερειακού χαρακτήρα 2007-2013 (21), και στο σημείο 29 του άρθρου 2 του γενικού κανονισμού απαλλαγής κατά κατηγορία (22).
(35)
Παρόλα αυτά, ούτε το πρωτόκολλο 2 ούτε το πρόσθετο πρωτόκολλο δεν τροποποιήθηκαν κατά τρόπο ρητό ώστε να περιλάβουν αυτόν τον διευρυμένο ορισμό του τομέα της χαλυβουργίας της ΕΕ ο οποίος περιλαμβάνει τους παραγωγούς σωλήνων. Το πρωτόκολλο 2 έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 1997. Το πρόσθετο πρωτόκολλο παρέτεινε τη διάρκεια ισχύος του πρωτοκόλλου 2 από την 1η Ιανουαρίου 1998 κατά 8 επιπλέον έτη ή έως την ημερομηνία προσχώρησης της Ρουμανίας (ανάλογα με το ποια ημερομηνία θα επέλθει νωρίτερα). Το πρόσθετο πρωτόκολλο αναφέρεται εν γένει στα «προϊόντα χάλυβα», αλλά το πεδίο εφαρμογής του συνδέεται επίσης ρητώς με το άρθρο 9 παράγραφος 4 του πρωτοκόλλου 2, το οποίο αφορά αποκλειστικά τα προϊόντα χάλυβα ΕΚΑΧ. Ιδιαίτερα, βάσει του άρθρου 2 του πρόσθετου πρωτοκόλλου, η επέκταση του πρωτοκόλλου 2 πραγματοποιήθηκε υπό τον όρο ότι η Ρουμανία θα υπέβαλλε στην Επιτροπή ένα ΕΠΑ και επιχειρηματικά σχέδια για τις δικαιούχες εταιρείες του ΕΠΑ. Αμφότερα έπρεπε να «πληρούν τις προϋποθέσεις που καθορίζονται στο άρθρο 9 παράγραφος 4 του πρωτοκόλλου 2 της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας και να έχουν αξιολογηθεί και εγκριθεί από την αρμόδια εθνική αρχή για τον έλεγχο των κρατικών ενισχύσεων (το Συμβούλιο Ανταγωνισμού)»
(36)
Συνεπώς, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι η παράγραφος 17, ερμηνευόμενη υπό το πρίσμα των παραγράφων 1-2 και 6 του παραρτήματος VII, σε συνδυασμό με το πρωτόκολλο 2 και με το πρόσθετο πρωτόκολλο, δεν παρέχει στην Επιτροπή την αρμοδιότητα να ελέγχει τις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν σε ρουμάνους παραγωγούς σωλήνων πριν από την προσχώρηση, και δη κατά την περίοδο 1993-2004.
(37)
Πέραν της νομικής ερμηνείας του πεδίου εφαρμογής των σχετικών νομικών βάσεων [δηλαδή του παραρτήματος VII, του πρωτοκόλλου 2 και του πρόσθετου πρωτοκόλλου - βλ. αιτιολογικές σκέψεις (29)-(36) ανωτέρω], η Επιτροπή εξέτασε επίσης το ερώτημα εάν οι διατάξεις εφαρμογής των διατάξεων περί κρατικών ενισχύσεων της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας και του πρωτοκόλλου 2, όπως εγκρίθηκαν από την Κοινότητα και τη Ρουμανία το 2001 (εφεξής «οι διατάξεις εφαρμογής» (23)), είναι ουσιαστικές για τον καθορισμό του πεδίου αρμοδιότητας της Επιτροπής όσον αφορά τη διενέργεια αναδρομικού ελέγχου των μέτρων που (ενδεχομένως) εφάρμοσε η Ρουμανία υπέρ των παραγωγών σωλήνων πριν από την προσχώρηση.
(38)
Κατά γενική αρχή, οι διατάξεις εφαρμογής περιλαμβάνουν διαδικαστικούς κανόνες διαφορετικούς από τις ουσιαστικές διατάξεις περί κρατικών ενισχύσεων που περιλαμβάνονται στην Ευρωπαϊκή Συμφωνία και στο πρωτόκολλο 2. Σημειωτέον, ωστόσο, ότι οι διατάξεις εφαρμογής περιλαμβάνουν επίσης ειδικές διατάξεις περί των κριτηρίων αξιολόγησης του συμβιβάσιμου της ενίσχυσης με την Ευρωπαϊκή Συμφωνία και με το πρωτόκολλο 2 αντιστοίχως.
(39)
Στην πρώτη πρόταση του άρθρου 2 παράγραφος 1 των διατάξεων εφαρμογής προβλέπονται τα ακόλουθα: «Η κατά το άρθρο 1 εκτίμηση της συμβατότητας μεμονωμένων ενισχύσεων και προγραμμάτων ενισχύσεων με την Ευρωπαϊκή Συμφωνία, πραγματοποιείται με βάση τα κριτήρια που συνεπάγεται η εφαρμογή των κανόνων του άρθρου 87 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, συμπεριλαμβανομένου του παρόντος και μελλοντικού παράγωγου δικαίου και των πλαισίων, οδηγιών και άλλων σχετικών κοινοτικών διοικητικών πράξεων, της νομολογίας του Πρωτοδικείου και του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και αποφάσεων του Συμβουλίου Σύνδεσης κατά το άρθρο 4 παράγραφος 3». Η πρόταση αυτή θεσπίζει τη γενική αρχή, σύμφωνα με την οποία τα ουσιαστικά κριτήρια αξιολόγησης της συμβατότητας της ενίσχυσης με την Ευρωπαϊκή Συμφωνία είναι «εξελικτικά», υπό την έννοια ότι λαμβάνουν υπόψη τις αλλαγές/εξελίξεις που πραγματοποιούνται με την πάροδο του χρόνου στη νομοθεσία και τη νομολογία της ΕΕ.
(40)
Στη δεύτερη πρόταση του άρθρου 2 παράγραφος 1 των διατάξεων εφαρμογής γίνεται ιδιαίτερη μνεία στα κριτήρια συμβατότητας δυνάμει του πρωτοκόλλου 2: «Στην περίπτωση που οι ενισχύσεις και τα προγράμματα ενισχύσεων προορίζονται για προϊόντα που καλύπτονται από το πρωτόκολλο αριθ. 2 της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας, η πρώτη πρόταση της παρούσας παραγράφου εφαρμόζεται πλήρως με την εξαίρεση ότι η εκτίμηση της συμβατότητας δεν θα γίνεται βάσει των κριτηρίων που προκύπτουν από την εφαρμογή των κανόνων του άρθρου 87 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας αλλά βάσει των κριτηρίων που προκύπτουν από την εφαρμογή των διατάξεων περί κρατικών ενισχύσεων της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα». Υπογραμμίζεται ότι από τη διατύπωση αυτής της προτάσεως προκύπτει σαφώς ότι, αντίθετα από την περίπτωση των γενικών ενισχύσεων, στις οποίες αναφέρεται η πρώτη πρόταση του άρθρου 2 παράγραφος 1 (βλ. αιτιολογική σκέψη (39) ανωτέρω), στην περίπτωση των ενισχύσεων που καλύπτονται από το πρωτόκολλο 2, η εξέλιξη των κριτηρίων συμβατότητας συνδέεται με τη Συνθήκη ΕΚΑΧ. Δεν γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στην εξέλιξη των κριτηρίων συμβατότητας μετά τη λήξη της Συνθήκης ΕΚΑΧ το 2002.
(41)
Το άρθρο 2 παράγραφοι 2 και 3 των διατάξεων εφαρμογής θεσπίζει τον μηχανισμό βάσει του οποίου η Ρουμανία οφείλει να λαμβάνει υπόψη τις αλλαγές των κριτηρίων συμβατότητας της EE. Συγκεκριμένα, η Ρουμανία πρέπει να ενημερώνεται για οποιεσδήποτε μη δημοσιευθείσες τροποποιήσεις των κοινοτικών κριτηρίων συμβατότητας, και «αν οι τροποποιήσεις αυτές δεν αποτελέσουν αντικείμενο αντιρρήσεων από τη Ρουμανία εντός τριών μηνών από την παραλαβή των σχετικών επίσημων πληροφοριών, καθιερώνονται πλέον ως κριτήρια συμβατότητας όπως προβλέπεται στην παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου. Αν όμως προβληθούν αντιρρήσεις από τη Ρουμανία για τις τροποποιήσεις αυτές, και λαμβάνοντας υπόψη τη νομοθετική προσέγγιση που προβλέπει η Ευρωπαϊκή Συμφωνία, διεξάγονται διαβουλεύσεις σύμφωνα με τα άρθρα 7 και 8 των παρουσών διατάξεων».
(42)
Ακόμα και εάν η Ρουμανία δεν είχε προβάλει αντιρρήσεις εντός τριών μηνών για την τροποποίηση που πραγματοποιήθηκε στον κοινοτικό ορισμό του τομέα της χαλυβουργίας, ο οποίος το 2002 διευρύνθηκε ώστε να περιλαμβάνει και τους παραγωγούς σωλήνων, οι εν λόγω τροποποιήσεις της κοινοτικής νομοθεσίας δεν θα μπορούσαν να έχουν εφαρμογή σε μέτρα τα οποία δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας, δηλ. στα μέτρα τα οποία δεν καλύπτονταν από τη Συνθήκη ΕΚΑΧ. Επιπλέον, το παράρτημα VII αποτελεί lex specialis, και κατά συνέπεια, για τον καθορισμό του πεδίου εφαρμογής του, η Επιτροπή δεν μπορεί να στηριχθεί στη διεύρυνση του ορισμού του τομέα της χαλυβουργίας της EE που πραγματοποιήθηκε μετά την εκπνοή της Συνθήκης ΕΚΑΧ. Συνάγεται, επομένως, το συμπέρασμα ότι πρέπει να γίνει σαφής διάκριση μεταξύ, αφενός, του «εξελικτικού» χαρακτήρα του δικαίου που εφαρμόζεται στις κρατικές ενισχύσεις που χορηγήθηκαν υπέρ του ρουμανικού τομέα χαλυβουργίας πριν από την προσχώρηση στην EE δυνάμει της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας και, αφετέρου, της κατ’ ανάγκη συσταλτικής ερμηνείας του πεδίου αρμοδιότητας της Επιτροπής να διενεργεί αναδρομικό έλεγχο όπως προκύπτει από το παράρτημα VII, το πρωτόκολλο 2 και το πρόσθετο πρωτόκολλο.
VI. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
(43)
Επί τη βάσει των προαναφερόμενων εκτιμήσεων, (βλ. ιδίως αιτιολογικές σκέψεις (36) και (42) ανωτέρω), η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν έχει αρμοδιότητα να προβεί στην εξέταση των μέτρων που χορηγήθηκαν υπέρ των ρουμάνων παραγωγών σωλήνων πριν από την προσχώρηση, και δη κατά την περίοδο 1993-2004, βάσει του παραρτήματος VII. Η παρούσα διαδικασία περατώνεται δεδομένης της έλλειψης αρμοδιότητας της Επιτροπής να αξιολογήσει τα υπό εξέταση μέτρα,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
Η επίσημη διαδικασία έρευνας που προβλέπεται στο άρθρο 108 παράγραφος 2 της ΣΛΕΕ, η οποία κινήθηκε με επιστολή που απευθύνθηκε στη Ρουμανία στις 25 Σεπτεμβρίου 2007, περατώνεται λόγω του γεγονότος ότι η Επιτροπή δεν διαθέτει αρμοδιότητα, κατά την έννοια των διατάξεων του παραρτήματος VII μέρος Β της Συνθήκης Προσχώρησης της Ρουμανίας, να εξετάσει τα μέτρα που χορηγήθηκαν από τη Ρουμανία στο πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης της Petrotub Roman S.A. το 2003.
Άρθρο 2
Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στη Ρουμανία.
Βρυξέλλες, 6 Ιουλίου 2010.
ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 6. července 2010
ve věci státní podpory C 40/07 (ex N 48/07), kterou Rumunsko uplatnilo ve prospěch podniku ArcelorMittal Tubular Products Roman S.A. (dříve Petrotub Roman S.A.)
(oznámeno pod číslem K(2010) 4492)
(Pouze rumunské znění je závazné)
(Text s významem pro EHP)
(2013/516/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 108 odst. 2 první pododstavec této smlouvy,
s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru, a zejména na čl. 62 odst. 1 písm. a) této dohody,
s ohledem na ustanovení přílohy VII a dodatku A přílohy VII protokolu o přechodných opatřeních smlouvy o přistoupení Rumunska,
poté, co vyzvala zúčastněné strany k podání připomínek v souladu s výše uvedenými ustanoveními (1) a s ohledem na tyto připomínky,
vzhledem k těmto důvodům:
I. POSTUP
(1)
Dopisem ze dne 2. února 2007 požádala Komise Rumunsko, aby poskytlo informace týkající se prominutí dluhů a úprav splátkového kalendáře u podniku Petrotub Roman S.A. (dále jen „Petrotub“) v souvislosti s jeho privatizací v roce 2003 (po zprivatizování se podnik přejmenoval na Mittal Steel Roman a poté na ArcelorMittal Tubular Products S.A. (2) (dále jen „AM Roman“)).
(2)
Dopisem ze dne 25. září 2007 oznámila Komise Rumunsku své rozhodnutí zahájit řízení podle čl. 108 odst. 2 Smlouvy o fungování Evropské unie (3) ve věci možné podpory v rámci privatizace podniku Petrotub. Rozhodnutí bylo zveřejněno v Úředním věstníku Evropské unie (4). Komise vyzvala zúčastněné strany, aby k tomuto opatření předložily své připomínky.
(3)
Rumunsko předložilo své připomínky dopisem ze dne 26. listopadu 2007, který byl zaevidován téhož dne. Podniky ArcelorMittal (mateřský podnik) a AM Roman (dotyčný dceřiný podnik) předložily své připomínky dopisy ze dne 28. ledna 2008, zaevidovanými dne 29. ledna 2008. Tyto připomínky byly dne 12. února 2008 sděleny Rumunsku. Rumunsko na ně odpovědělo dopisem ze dne 11. března 2008, který byl zaevidován téhož dne.
(4)
Dopisy ze dne 26. února 2009, 8. října 2009 a 29. ledna 2010 požádala Komise o dodatečné informace. Rumunsko odpovědělo dopisy ze dne 27. dubna 2009, 19. října 2009 a 3. února 2010, jež byly všechny zaevidovány ještě téhož dne.
II. POPIS SKUTEČNOSTÍ
1. Podnik
(5)
Podnik AM Roman je výrobce bezešvých ocelových trubek se sídlem ve městě Roman v oblasti Rumunska, která je příjemcem pomoci podle čl. 107 odst. 3 písm. a) SFEU (5). Před zprivatizováním v roce 2003 byl podnik, který se tehdy jmenoval Petrotub, výrobcem bezešvých ocelových trubek válcovaných za tepla i za studena s průměrem mezi 6 a 620 mm a tloušťkou stěny mezi 0,5 a 70 mm. Tyto výrobky nachází různé využití v odvětvích energetiky (ropy, plynu, chemických látek, jaderné a konvenční energie) a ve strojírenství a stavebnictví. Po privatizaci podnik dál pokračoval v působení na stejném výrobkovém trhu. V současnosti má podnik ArcelorMittal Tubular Products Holding B.V. Rotterdam NLD (ze skupiny ArcerlorMittal group) v tomto podniku 69,76% podíl (6).
2. Předmětné opatření
(6)
Dne 23. července 2003 zveřejnil rumunský Úřad pro privatizaci APAPS (dnes AVAS) (7) záměr prodat svůj 70% podíl v podniku Petrotub. Privatizace proběhla prostřednictvím veřejného nabídkového řízení. Dohoda o prodeji byla podepsána s podnikem LNM Holdings NV (dnes ArcelorMittal) dne 28. října 2003 za kupní cenu ve výši 6 milionů USD (5,1 milionu EUR (8)).
(7)
V souvislosti s privatizací souhlasil APAPS jménem rumunského státu s odepsáním dluhů v celkové výši 22,5 milionu EUR a u zbývající částky souhlasil se změnou splátkového kalendáře.
(8)
V roce 1998 uzavřel podnik Petrotub smlouvu na komerční úvěr ve výši [30-50] (9) milionů DEM [15-25 milionů EUR] s dobou trvání do roku 2011 od německé rozvojové banky Kreditanstalt für Wiederaufbau (dále jen „KfW“), jehož smyslem bylo zakoupení nové válcovny od podniku Mannesmann AG. Jednotlivé části finančního balíčku od KfW byly zajištěny státními zárukami poskytnutými Německem a Rakouskem, jakož i bankovní zárukou od rumunské banky Banca Comercială Română (dále jen „BCR“). Protizáruku u státní záruky Německa poskytl rumunský stát. Rumunská protizáruka se týkala 85 % z celkových 30-50 milionů DEM úvěru od KfW. Rumunsko si od podniku Petrotub vyúčtovalo jednorázový poplatek ve výši [3-7 %].
III. ROZHODNUTÍ O ZAHÁJENÍ ŘÍZENÍ
(9)
V rozhodnutí o zahájení řízení sdělila Komise Rumunsku, že základem pro zahájení formálního vyšetřovacího řízení je oddíl B přílohy VII protokolu smlouvy o přistoupení Rumunska (dále jen „příloha VII“), který pojednává o restrukturalizaci ocelářského průmyslu, a také že při neexistenci specifických ustanovení v příloze VII týkajících se právní situace rumunského výrobce trubek v době privatizace bude Komise existenci a slučitelnost státní podpory poskytnuté podniku AM Roman vyšetřovat na tomto právním základě.
(10)
Komise poznamenala, že pořizovací cena (5,1 milionu EUR) nepokryla ztrátu, která vznikla státu v důsledku prominutí dluhů ve výši 22,5 milionu EUR, s nímž v souvislosti s privatizací souhlasil rumunský Úřad pro privatizaci APAPS.
(11)
Před zahájením formálního vyšetřovacího řízení předložilo Rumunsko zprávu vypracovanou externím poradcem (10), aby dokázalo, že privatizace za daných podmínek byla pro stát tím nejvýhodnějším řešením.
(12)
Zpráva dokládala, že privatizace bude pro rumunský stát tím nejvýhodnějším řešením. V níže uvedené tabulce je obsaženo srovnání částek, které by každá ze státních věřitelských institucí získala buď při privatizaci, nebo při likvidaci (11).
Privatizace
Likvidace
Fond sociálního zabezpečení
[…] milionů EUR
[…] milionů EUR
Fond nezaměstnanosti
[…] milionů EUR
[…] milionů EUR
Zdravotní fond
[…] milionů EUR
[…] milionů EUR
APAPS
[…] milionů EUR
(včetně prodejní ceny ve výši 5,1 milionu EUR)
0
Stát celkem
[4-9] milionů EUR
[19-26] milionů EUR
(13)
Zpráva vycházela z předpokladu, že v případě likvidace by došlo k aktivaci záruky z roku 1998 a stát by (prostřednictvím ministerstva financí) ručil za zbývající částku z úvěru, který si v roce 1998 od KfW vzal podnik Petrotub, tj. za [15-25] milionů EUR. Jinými slovy by stát v případě likvidace nakonec obdržel pouze [2-9] milionů EUR, což je méně ve srovnání s celkovou částkou [4-9] milionů EUR v případě privatizace.
(14)
V rozhodnutí o zahájení řízení Komise měla pochybnosti o tom, zda výsledky v případě privatizace a likvidace měly být odhadnuty pro stát jako celek, což byl návrh odborné zprávy, nebo odděleně pro každého ze státních věřitelů, což by bylo v souladu s rozhodnutím Tribunálu ve věci HAMSA (12).
(15)
Komise mimo jiné zpochybnila, že by při odhadování výsledku likvidace bylo možné zohlednit ztrátu [15-25] milionů EUR jako výsledek aktivace záruky z roku 1998. V souladu s rozhodnutími ve věcech HYTASA (13) a Gröditzer (14) by se mělo rozlišovat mezi závazky, které stát na sebe musí vzít coby akcionář daného podniku, a závazky státu coby orgánu veřejné moci. Z toho plyne, že náklady přijaté orgánem veřejné moci nelze započítávat pro účely odhadování nákladů, které by byl schopen a ochoten na sebe vzít soukromý akcionář. Komise považuje skutečnost, že rumunské ministerstvo financí vydalo podniku Petrotub v roce 1998 státní záruku, za známku toho, že soukromý akcionář by takovou záruku nebyl schopen dát. Ve stejném smyslu je zapotřebí chápat skutečnost, že záruka z roku 1998 byla poskytnuta za podmínek, které by soukromý hospodářský subjekt nemohl přijmout.
IV. PŘIPOMÍNKY RUMUNSKA A ZÚČASTNĚNÝCH STRAN
(16)
Ve svých připomínkách ze dne 27. listopadu 2007 Rumunsko především namítalo, že privatizace podniku Petrotub v říjnu 2003 neznamenala pro tento podnik či kupujícího žádnou výhodu, a proto tato operace nepředstavovala státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 SFEU.
(17)
Rumunsko nejprve zdůraznilo, že podnik Petrotub byl prodán v rámci otevřeného, transparentního a bezpodmínečného nabídkového řízení, což podle rumunských orgánů dokazuje, že podnik Petrotub byl prodán za tržní cenu a že kupujícímu tímto nákupem nevznikla žádná výhoda. Zadruhé se Rumunsko domnívá, že postupovalo tak, jak by postupoval každý soukromý prodejce: při výběru mezi privatizací a likvidací si stát zvolil scénář, který byl z čistě finančního hlediska ten nejvýhodnější, aniž by přihlížel k nekomerčním či politickým aspektům, jimiž se jinak vyznačuje postup orgánu veřejné moci.
(18)
Ve spojitosti s tímto druhým tvrzením Rumunsko ukázalo, že podle vnitrostátního práva měl Úřad pro privatizaci AVAS povinnost i pravomoc provést odhad a srovnání výsledků privatizace a likvidace s odkazem na státní rozpočet jako celek. Jinými slovy, úřad pro privatizaci zvolil možnost, která byla pro státní rozpočet jako celek nejvýhodnější, stejně, jak by to učinila velká holdingová společnost zahrnující několik věřitelů. Proto a navzdory názoru Komise by stát nemohl, ba ani nesměl odhadovat výsledky privatizace a likvidace samostatně pro každý z dotčených veřejných subjektů zvlášť.
(19)
Při odhadování výsledků likvidace byl stát navíc oprávněn zohlednit ztrátu spojenou s aktivací záruky z roku 1998, neboť by takovou záruku za daných podmínek podniku Petrotub poskytl i soukromý investor. V době udělení záruky se podnik nenacházel v obtížích a riziková přirážka, která byla podniku Petrotub za záruku vyúčtována, byla odpovídající odměnou akcionáři za záruku ve prospěch podniku, který se v té době nacházel v dobrém stavu.
(20)
Nadto je zapotřebí posuzovat záruku z roku 1998 z hlediska příslušných pravidel státní podpory platných v té době. Sdělení Komise o krátkodobém pojištění vývozních úvěrů platné v té době vylučovalo dlouhodobé záruky vývozních úvěrů z rozsahu kontrol podle čl. 107 odst. 1 SFEU (tehdy čl. 87 odst. 1 Smlouvy o ES) (15). Rumunsko také zdůraznilo, že v roce 1998, kdy došlo k poskytnutí záruky, byl podnik Petrotub výrobcem trubek a jako takového se jej netýkala definice ESUO ocele, ani ustanovení protokolu č. 2 o oceli ESUO v evropské dohodě o přidružení.
(21)
Podnik AM Roman a jeho mateřský podnik ArcelorMittal argumentaci Rumunska plně podpořily. Podniky rovněž zdůraznily, že podle tehdy platných rumunských právních předpisů a podle pravidel státní podpory evropské dohody o přidružení státní záruka poskytnutá v roce 1998 podniku Petrotub státní podporu nepředstavovala. Záruka z roku 1998 nadto představovala jasně vymahatelný komerční závazek učiněný státem coby většinovým akcionářem dotčeného podniku, a z toho důvodu ji lze započítat do odhadu nákladů na likvidaci. Podnik ArcelorMittal také zdůraznil, že za koupi podniku Petrotub zaplatil tržní cenu, a proto by jakákoliv případná výhoda z privatizace (k níž nedošlo) v každém případě připadla státu coby prodejci.
V. POSOUZENÍ
1. Platné právo a pravomoc Komise
(22)
Toto řízení se zabývá skutečnostmi, k nimž došlo před přistoupením Rumunska k Evropské unii dne 1. ledna 2007. Podnik Petrotub byl zprivatizován v říjnu 2003. V roce 1998 mu nadto rumunský stát poskytl záruku týkající se úvěru ve výši [30-50] milionů DEM od KfW určeného na nákup nové válcovny. Záruka z roku 1998 je s privatizací z roku 2003 spojena, neboť Rumunsko tvrdí, že se v případě likvidace musí její náklady zahrnout do posouzení privatizace z roku 2003 podle kritérií jednání investora v tržním hospodářství.
(23)
Všeobecně se články 107 až 108 SFEU nevztahují na podpory poskytnuté před přistoupením, které se již po přistoupení neuplatní (16). Odchylně od tohoto obecného pravidla - a tedy výjimečně - je Komise na základě přílohy VII smlouvy o přistoupení Rumunska oprávněna k přezkoumání státní podpory poskytnuté Rumunskem před přistoupením k EU v souvislosti s restrukturalizací rumunského ocelářského průmyslu (17).
(24)
V příloze VII jsou obsažena ustanovení umožňující Rumunsku dokončit restrukturalizaci jeho ocelářského průmyslu zahájenou ještě před jeho přistoupením k EU. Tato restrukturalizace rumunského ocelářského odvětví byla prováděna na základě protokolu č. 2 o oceli ESUO přiloženému k evropské dohodě o přidružení (dále jen „protokol č. 2“) a rozšířenému Dodatkovým protokolem podepsaným dne 23. října 2002 (dále jen „Dodatkový protokol“).
(25)
Protokolem č. 2 byla Rumunsku přiznána pětiletá „doba odkladu“, od roku 1993 do roku 1998, aby vzhledem k přistoupení mohlo restrukturalizovat svůj ocelářský průmysl ESUO. Tato „doba odkladu“ byla prodloužena do konce roku 2004 Dodatkovým protokolem schváleným Komisí dne 29. července 2002 a podepsaným dne 23. října 2002. V rámci celé „doby odkladu“, tj. od roku 1993 do konce roku 2004, bylo Rumunsku umožněno poskytovat restrukturalizační podporu ocelářskému odvětví za podmínek stanovených v protokolu č. 2 (rozšířeným Dodatkovým protokolem) a na základě národního restrukturalizačního programu (dále jen NRP“) schváleného Společenstvím. Rumunský NRP byl Radou schválen dne 18. července 2005 (18).
(26)
Příloha VII je „ochranným mechanismem“ umožňujícím Komisi, aby po 1. lednu 2007 (den přistoupení) sledovala podpory, jež Rumunsko ocelářskému odvětví před přistoupením k EU poskytlo na základě protokolu č. 2 (rozšířeného Dodatkovým protokolem) a NRP. Příloha VII navíc dává Komisi pravomoc požadovat zpět podporu, která byla poskytnuta v rozporu s protokolem č. 2 evropské dohody o přidružení a NRP. Příloha VII je tak lex specialis, který výjimečně a odchylně od obecného režimu umožňuje se zpětnou působností kontrolu a přezkoumání státní podpory poskytnuté rumunskému ocelářskému průmyslu před přistoupením Rumunska k EU. V nedávném rozsudku o státní podpoře udělené před přistoupením k EU polským ocelářským podnikům (19) potvrdil Tribunál povahu lex specialis protokolu č. 8 smlouvy o přistoupení Polska k EU, který obsahuje obdobná ustanovení, jako jsou ustanovení v příloze VII.
(27)
V rámci tohoto řízení musí Komise posoudit, zda se oblast působnosti pravomoci týkající se kontroly se zpětnou působností, kterou zmiňuje 23. až 26. bod odůvodnění, vztahuje také na opatření, která Rumunsko poskytlo výrobcům trubek před přistoupením k EU. Za tím účelem musí být vyjasněny právní základy, které se v této věci uplatňují, tedy příloha VII ve spojení s protokolem č. 2 a Dodatkovým protokolem, aby bylo možné určit, zda se jejich ustanovení vztahují na opatření poskytnutá rumunským výrobcům trubek před přistoupením Rumunska k EU.
(28)
Obecnou právní zásadou při výkladu právní předpisů lex specialis, které představují výjimku od obecných právních předpisů, je, že se vykládají striktně. Ze striktního výkladu výše uvedených právních základů (viz níže 29.-43. bod odůvodnění) vyplývá, že pravomoc Komise týkající se výjimečné kontroly se zpětnou působností je omezena na (možná) opatření poskytnutá výrobcům ESUO před přistoupením, to znamená, že se pravomoc nevztahuje na (možná) opatření poskytnutá výrobcům trubek.
(29)
V bodech 12 a 17 přílohy VII jsou stanoveny pravomoci Komise týkající se sledování a kontroly se zpětnou působností v souvislosti s podporou poskytnutou rumunskému ocelářského průmyslu před přistoupením k EU. Bod 12 opravňuje Komisi a Radu až do roku 2009 dohlížet na provádění rumunského NRP v období před přistoupením a po něm. V bodě 17 se Komise opravňuje nařídit navrácení státní podpory poskytnuté v rozporu s body 1 až 3 přílohy VII (jak je uvedeno níže v 30.-32. bodě odůvodnění).
(30)
V bodě 1 přílohy VII se stanoví, že státní podpora poskytnutá Rumunskem na restrukturalizaci „vymezených částí rumunského ocelářského průmyslu“ v letech 1993 až 2004 se považuje za slučitelnou s vnitřním trhem, pokud: „[…] období stanovené v čl. 9 odst. 4 protokolu č. 2 o výrobcích ESUO k evropské dohodě o přidružení […] bylo prodlouženo do dne 31. prosince 2005“; byly splněny podmínky stanovené v NRP; po 1. lednu 2005 nebyly příjemcům NRP poskytnuty žádné další státní podpory a „[…] rumunskému ocelářskému odvětví nebyla po 31. prosinci 2004 vyplacena žádná státní podpora na restrukturalizaci“. Rovněž se zde stanoví, že: „Pro účely těchto ustanovení a dodatku A se státní podporou pro restrukturalizaci rozumí jakékoliv opatření týkající se ocelářských společností, které představuje státní podporu ve smyslu čl. 87 odst. 1 Smlouvy o ES a které nelze považovat za slučitelné se společným trhem v souladu s obvyklými pravidly používanými ve Společenství“.
(31)
V bodě 2 přílohy VII se stanoví, že pouze podniky uvedené na seznamu příjemců NRP (také na seznamu v dodatku A přílohy VII) jsou způsobilé obdržet státní podporu v období 1993 až 2004.
(32)
V bodě 6 přílohy VII se stanoví, že podniky, které nejsou na seznamu příjemců NRP, „nejsou příjemci podpory na restrukturalizaci, ani žádné jiné podpory“, a nepožaduje se od nich, aby snížily svou kapacitu.
(33)
V bodu 1 prvním pododstavci přílohy VII se výslovně odkazuje na čl. 9 odst. 4 protokolu č. 2 rozšířeného Dodatkovým protokolem podepsaným 23. října 2002. Protokol č. 2 se vztahoval výhradně na ocel ESUO a dokonce uváděl ocelové výrobky ESUO na seznamu v jedné příloze. Tato příloha obsahovala tentýž seznam výrobků ESUO jako příloha I Smlouvy o ESUO, v níž byly z definice „oceli ESUO“ výslovně vyňaty ocelové trubky („trubky (bezešvé či svařované) […] lesklé tyče a odlitky ze železa (trubky, potrubí, armatury a další odlitky ze železa)“).
(34)
Platnost Smlouvy o ESUO skončila dne 23. července 2002. Od tohoto data spadají státní podpory ocelářskému průmyslu do působnosti obecných právních rámců ES. Při té příležitosti bylo rozhodnuto rozšířit definici evropského ocelářského odvětví tak, aby zahrnovala výrobce trubek. To bylo zakotveno v článku 27 a v příloze B víceodvětvového rámce pro regionální podporu velkým investičním projektům (20), které definovaly ocelářské odvětví EU tak, aby zahrnovalo bezešvé trubky a velké svařované trubky (s průměrem větším než 406,4 mm). Tato rozšířená definice ocelářského odvětví byla nato převzata do přílohy I Pokynů k vnitrostátní regionální podpoře na období 2007-2013 (21) a do čl. 2 bodu 29 obecného nařízení o blokových výjimkách (22).
(35)
Nicméně ani protokol č. 2, ani Dodatkový protokol nebyly výslovně změněny tak, aby obsahovaly tuto rozšířenou definici ocelářského odvětví EU zahrnujícího výrobce trubek. Platnost protokolu č. 2 skončila dne 31. prosince 1997. Dodatkovým protokolem byla platnost protokolu č. 2 prodloužena od 1. ledna 1998 na dalších osm let, příp. do dne přistoupení Rumunska k EU (podle toho, k čemu dojde dříve). Dodatkový protokol hovoří obecně o „ocelových výrobcích“, jeho oblast působnosti je však výslovně svázána s čl. 9 odst. 4 protokolu č. 2, který se týkal pouze výrobků ESUO. Zejména podle článku 2 Dodatkového protokolu bylo prodloužení platnosti protokolu č. 2 podmíněno tím, že Rumunsko Komisi předloží NRP a plány na restrukturalizaci podniků, které jsou příjemci NRP, přičemž jak NRP, tak tyto plány musely splnit „požadavky čl. 9 odst. 4 protokolu č. 2 evropské dohody o přidružení a musely být posouzeny a schváleny příslušným vnitrostátním orgánem odpovědným za státní podpory (Radou pro hospodářskou soutěž)“.
(36)
Závěrem by proto mělo být, že bod 17 přílohy VII ve výkladu podle bodů 1-2 a 6 přílohy VII, spolu s protokolem č. 2 a Dodatkovým protokolem, Komisi neopravňuje ke kontrole podpor, které Rumunsko před přistoupením k EU -zejména v letech 1993 až 2004 - poskytlo výrobcům trubek.
(37)
Kromě toho, že Komise právně vyložila oblast působnosti příslušných právních základů (tj. přílohy VII, protokolu č. 2 a Dodatkového protokolu - viz výše uvedený 29. až 36. bod odůvodnění), přezkoumala také otázku, zda prováděcí pravidla pro uplatňování ustanovení o státní podpoře obsažená v evropské dohodě o přidružení a protokolu č. 2, tak jak je přijaly Společenství a Rumunsko v roce 2001 (dále jen „prováděcí pravidla“ (23)), jsou relevantní pro určení oblasti působnosti kompetence týkající se kontroly se zpětnou působností, pokud jde o (možná) opatření, která byla poskytnuta rumunským výrobcům trubek před přistoupením k EU.
(38)
Obecnou zásadou je, že prováděcí předpisy obsahují jednací řád, který se nesmí zaměňovat s hmotnými pravidly v oblasti státních podpor obsaženými v evropské dohodě o přidružení a protokolu č. 2 k evropské dohodě o přidružení. Je však třeba poznamenat, že prováděcí pravidla také obsahují podrobná ustanovení o kritériích posouzení slučitelnosti podpory s evropskou dohodou o přidružení a s protokolem č. 2 k evropské dohodě o přidružení.
(39)
Ustanovení čl. 2 odst. 1 první věty prováděcích pravidel stanoví: „Posouzení slučitelnosti poskytnutí jednotlivé podpory a programů podpory s evropskou dohodou o přidružení podle článku 1 probíhá na základě kritérií, která vyplývají z uplatnění pravidel článku 87 Smlouvy o založení Evropského společenství včetně současných a budoucích sekundárních právních předpisů, rámců, pokynů a dalších příslušných administrativních aktů platných ve Společenství, jakož i judikatury Soudu prvního stupně a Soudního dvora Evropských společenství a všech rozhodnutí přijatých Radou přidružení podle čl. 4 odst. 3“. Citovaný právní předpis stanoví obecnou zásadu, že hmotná kritéria pro obecné posouzení slučitelnosti státní podpory s evropskou dohodou o přidružení jsou „evoluční“ povahy v tom smyslu, že zohledňují jakékoliv aktuální změny právních předpisů EU a judikatury.
(40)
Ustanovení čl. 2 odst. 1 druhé věty odkazuje výslovně na kritéria slučitelnosti podle protokolu č. 2: „Pokud jsou poskytnutá podpora či programy podpory určeny pro výrobky, na které se vztahuje protokol č. 2 evropské dohody o přidružení, uplatňuje se první věta tohoto odstavce, za předpokladu, že posouzení nebylo učiněno na základě kritérií vyplývajících z uplatňování pravidel podle článku 87 Smlouvy o založení Evropského společenství, nýbrž na základě kritérií vyplývajících z uplatňování pravidel pro státní podpory podle Smlouvy o založení Evropského společenství uhlí a oceli“. Je třeba poznamenat, že ze znění této věty zřetelně vyplývá, že na rozdíl od případu obecné podpory, na který se vztahuje čl. 2 odst. 1 první věta (viz níže uvedený 41. bod odůvodnění), se pro účely podpory, na kterou se vztahuje protokol č. 2, vyvíjí kritéria slučitelnosti podpory na základě Smlouvy o ESUO. Pokud jde o vývoj těchto kritérií po uplynutí platnosti Smlouvy o ESUO v roce 2002, nejsou uvedeny žádné zvláštní informace.
(41)
Ustanovení čl. 2 odst. 2 a 3 prováděcích pravidel stanoví mechanismus, jak má Rumunsko zohlednit změny kritérií slučitelnosti. Konkrétně má být Rumunsko informováno o všech změnách kritérií slučitelnosti Společenství, které nebyly zveřejněny, a „pokud Rumunsko během tří měsíců po obdržení oficiální informace nevznese připomínky týkající se změn, stanou se tato kritéria kritérii slučitelnosti v souladu s odstavcem 1 tohoto článku. Pokud Rumunsko takové připomínky vznese, pak se s ohledem na sbližování právních předpisů, jak ho stanoví evropská dohoda o přidružení, konají konzultace v souladu s články 7 a 8 těchto předpisů“.
(42)
I když Rumunsko během lhůty tří měsíců nevzneslo připomínky ke změně definice Společenství týkající se ocelářského průmyslu, která v roce 2002 zahrnula také výrobce trubek, takové změny právních předpisů Společenství nebylo možné uplatnit na opatření, na která se nevztahuje oblast působnosti evropské dohody o přidružení, tj. opatření, na která se nevztahuje Smlouva o ESUO. Mimoto je příloha VII lex specialis, a Komise se proto při určování jeho oblasti působnosti nemůže dovolávat rozšíření definice ocelářského odvětví EU poté, co uplynula doba platnosti Smlouvy o ESUO. Komise tedy musela dojít k závěru, že na jedné straně je nezbytné přesně rozlišovat mezi „evoluční“ povahou platného právního předpisu týkajícího se státní podpory poskytnuté před přistoupením ve prospěch ocelářského průmyslu v Rumunsku a nutně striktním výkladem oblasti působnosti pravomoci Komise týkající se kontroly se zpětnou působností na straně druhé, jak vyplývá z přílohy VII, protokolu č. 2 a Dodatkového protokolu.
VI. ZÁVĚR
(43)
Na základě výše uvedených skutečností (viz výše především 36. a 42. bod odůvodnění) došla Komise k závěru, že na základě přílohy VII není oprávněna přezkoumat opatření, která byla ve prospěch rumunských výrobců trubek učiněna před přistoupením Rumunska k EU, především v letech 1993 až 2004. Toto řízení se s ohledem na skutečnost, že Komise není oprávněna posoudit předmětná opatření, zastavuje,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
S ohledem na skutečnost, že Komise není podle ustanovení části B přílohy VII smlouvy o přistoupení Rumunska k EU oprávněna přezkoumat opatření učiněná Rumunskem v roce 2003 v souvislosti s privatizací podniku Petrotub Roman S.A., se formální vyšetřovací řízení stanovené v čl. 108 odst. 2 SFEU, které bylo zahájeno dopisem adresovaným Rumunsku ze dne 25. září 2007, zastavuje.
Článek 2
Toto rozhodnutí je určeno Rumunsku.
V Bruselu dne 6. července 2010.