ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 108/2010 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 8ης Φεβρουαρίου 2010
σχετικά με την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1974/2006 για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1698/2005 του Συμβουλίου για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη:
τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1698/2005 του Συμβουλίου, της 20ής Σεπτεμβρίου 2005, για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (1), και ιδίως το άρθρο 91,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1698/2005 θεσπίστηκε ένα ενιαίο νομικό πλαίσιο για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης από το ΕΓΤΑΑ στο σύνολο της Κοινότητας. Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1974/2006 της Επιτροπής (2) συμπλήρωσε αυτό το νομικό πλαίσιο με τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής.
(2)
Το άρθρο 38 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1698/2005 προβλέπει ότι για τις πληρωμές που έχουν σχέση με την οδηγία 2000/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2000, για τη θέσπιση πλαισίου κοινοτικής δράσης στον τομέα της πολιτικής των υδάτων (3), πρέπει να καθοριστούν λεπτομερείς κανόνες, περιλαμβανομένου και του ανώτατου ποσού στήριξης.
(3)
Σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 7 της οδηγίας 2000/60/ΕΚ, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να καταρτίσουν ένα πρόγραμμα μέτρων για κάθε λεκάνη απορροής το αργότερο μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου 2009. Σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 2 της εν λόγω οδηγίας, μεταξύ αυτών των μέτρων πρέπει να περιλαμβάνονται βασικά μέτρα, ήτοι αυτά που ήδη απαιτούνται για την εφαρμογή της νομοθεσίας της Ένωσης για την προστασία των υδάτων, τα οποία προβλέπονται στο άρθρο 11 παράγραφος 3 της εν λόγω οδηγίας και, εν ανάγκη, συμπληρωματικά μέτρα, τα οποία προβλέπονται στο άρθρο 11 παράγραφος 4, τα οποία συνίστανται σε οποιοδήποτε είδος μέτρων που παρατίθενται στο μέρος B του παραρτήματος VI της οδηγίας ή οποιοδήποτε άλλο είδος μέτρων που δεν προβλέπεται στο εν λόγω παράρτημα. Αν για τα προαιρετικά και για ορισμένα υποχρεωτικά μέτρα μπορούν να δοθούν ενισχύσεις δυνάμει των άρθρων 31 και 39 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1698/2005, θα πρέπει να καθοριστούν λεπτομερείς κανόνες εφαρμογής του άρθρου 38 παράγραφος 2 του κανονισμού αυτού κατά τρόπο ώστε να λαμβάνονται υπόψη τα άλλα υποχρεωτικά μέτρα.
(4)
Προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε αλληλεπικάλυψη, αφενός, μεταξύ της ενίσχυσης υπέρ της τήρησης των προτύπων που προβλέπεται στο άρθρο 31 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1698/2005, το οποίο έχει ως στόχο την αντιστάθμιση των προσωρινών μειονεκτημάτων των δικαιούχων εξαιτίας της υποχρέωσης να συμμορφωθούν προς τα πρότυπα της Ένωσης σε ορισμένους τομείς, και, αφετέρου, των ενισχύσεων που προβλέπονται στο άρθρο 38 του εν λόγω κανονισμού, οι οποίες έχουν σχέση με την οδηγία 2000/60/ΕΚ και αποσκοπούν στην αντιστάθμιση των μόνιμων μειονεκτημάτων των δικαιούχων εξαιτίας της υποχρέωσής τους να συμμορφώνονται προς τις ειδικές απαιτήσεις που έχουν σχέση με την επίτευξη των περιβαλλοντικών στόχων της εν λόγω οδηγίας, πρέπει να προβλεφθούν διατάξεις ώστε να γίνεται διάκριση με βάση τα είδη των σχετικών ενεργειών.
(5)
Η οδηγία 2000/60/ΕΚ προβλέπει τις κοινές αρχές και το πλαίσιο κοινοτικής δράσης για την πολιτική στον τομέα των υδάτων. Στο πλαίσιο αυτής της οδηγίας, η οποία καταργεί και αντικαθιστά πολλές οδηγίες περί υδάτων και της οποίας τα «προγράμματα μέτρων» περιλαμβάνουν μέτρα τα οποία προβλέπονται από προηγούμενες οδηγίες που ισχύουν ακόμη στον τομέα των υδάτων, καθώς και συμπληρωματικά μέτρα που είναι απαραίτητα για την επίτευξη των στόχων της ίδιας της οδηγίας 2000/60/ΕΚ, συντονίζεται το σύνολο της κοινοτικής νομοθεσίας περί υδάτων. Ενόψει των προαναφερομένων και δεδομένου ότι ορισμένες από τις απαιτήσεις που έχουν τυπικά σχέση με την εφαρμογή της οδηγίας 2000/60/ΕΚ προκύπτουν στην ουσία από άλλα κοινοτικά νομοθετικά κείμενα που αφορούν την προστασία των υδάτων και έχουν ή θα έπρεπε να έχουν εφαρμοστεί από τα κράτη μέλη, το κόστος και το τυχόν διαφυγόν εισόδημα ως τωρινή συνέπεια της εφαρμογής αυτών των απαιτήσεων δεν πρέπει να θεωρούνται ως επιλέξιμα για αποζημίωση. Επιπλέον, το άρθρο 4 παράγραφος 9 της οδηγίας 2000/60/ΕΚ προβλέπει ότι η εφαρμογή των νέων διατάξεων αυτής της οδηγίας θα πρέπει να εγγυάται τουλάχιστον το ίδιο επίπεδο προστασίας με την ισχύουσα νομοθεσία της Ένωσης. Ως εκ τούτου, φαίνεται λογικό και σκόπιμο να αποκλεισθεί η αντιστάθμιση του κόστους και του διαφυγόντος εισοδήματος στην περίπτωση των απαιτήσεων που σχετίζονται με την εφαρμογή της οδηγίας 2000/60/ΕΚ, οι οποίες προκύπτουν από άλλα κοινοτικά κείμενα που αφορούν την προστασία των υδάτων, και να χορηγηθεί ενίσχυση μόνο όσον αφορά τις απαιτήσεις που υπερβαίνουν το επίπεδο προστασίας της νομοθεσίας της Ένωσης το οποίο ίσχυε όταν εκδόθηκε η εν λόγω οδηγία.
(6)
Επιπλέον, ορισμένες νομοθετικές διατάξεις που έχουν σχέση με την εφαρμογή της οδηγίας 2000/60/ΕΚ έχουν ήδη ενσωματωθεί στις διατάξεις περί πολλαπλής συμμόρφωσης. Οι δικαιούχοι ενισχύσεων βάσει του άρθρου 38 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1698/2005 είναι ήδη υποχρεωμένοι να τηρούν τις κανονιστικές διατάξεις που έχουν σχέση με τη διαχείριση και τις καλές γεωργικές και περιβαλλοντικές συνθήκες οι οποίες προβλέπονται αντίστοιχα στα άρθρα 5 και 6 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 73/2009 του Συμβουλίου (4), ο οποίος προβλέπει κοινούς κανόνες για τα καθεστώτα άμεσης ενίσχυσης των γεωργών στο πλαίσιο της κοινής γεωργικής πολιτικής, όπως επίσης ορισμένα καθεστώτα ενίσχυσης για τους γεωργούς, καθώς και στα παραρτήματα II και III του εν λόγω κανονισμού. Για τον λόγο αυτό καμία αντιστάθμιση δεν πρέπει να χορηγείται για τις απαιτήσεις που έχουν σχέση με την εφαρμογή της οδηγίας 2000/60/ΕΚ, οι οποίες είναι και απαιτήσεις πολλαπλής συμμόρφωσης.
(7)
Ως συνέπεια της εφαρμογής της οδηγίας 2000/60/ΕΚ θα μπορούσαν να καθιερωθούν διάφορα επίπεδα περιορισμών για τους γεωργούς. Η μόνιμη αντιστάθμιση πρέπει να επιτρέπεται μόνο στην περίπτωση σοβαρών μειονεκτημάτων.
(8)
Πρέπει να καθοριστεί ανώτατο ποσό ενίσχυσης. Επιπλέον, πρέπει να καθοριστεί ένα ελάχιστο ποσό για τη μόνιμη ενίσχυση προκειμένου να φαίνεται ότι η αντιστάθμιση πρέπει να χορηγείται μόνο στις περιπτώσεις σοβαρών μειονεκτημάτων και να προβλέπεται η δυνατότητα υπέρβασης του ανώτατου ποσού σε ειδικές περιστάσεις που θα πρέπει να δικαιολογούνται στα προγράμματα αγροτικής ανάπτυξης.
(9)
Κατά συνέπεια, πρέπει να τροποποιηθεί αναλόγως ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1974/2006.
(10)
Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής αγροτικής ανάπτυξης,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1974/2006 τροποποιείται ως εξής:
1)
Μετά το άρθρο 26 παρεμβάλλεται το ακόλουθο άρθρο 26α:
«Άρθρο 26a
1. Όσον αφορά την εφαρμογή της οδηγίας 2000/60/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (5), τα είδη των ενεργειών που είναι επιλέξιμα για ενίσχυση σύμφωνα με το άρθρο 38 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1698/2005 δεν είναι επιλέξιμα για ενίσχυση σύμφωνα με το άρθρο 31 του κανονισμού αυτού.
2. Η ενίσχυση δυνάμει του άρθρου 38 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1698/2005 σε σχέση με την οδηγία 2000/60/ΕΚ μπορεί να χορηγηθεί μόνο για το κόστος και το διαφυγόν εισόδημα που οφείλονται στα μειονεκτήματα που έχουν σχέση με τις ειδικές απαιτήσεις οι οποίες:
α)
καθιερώθηκαν με την οδηγία 2000/60/ΕΚ, είναι σύμφωνα με τα προγράμματα μέτρων τα οποία προβλέπονται στα σχέδια διαχείρισης λεκανών απορροής ποταμών, προκειμένου να επιτευχθούν οι περιβαλλοντικοί στόχοι της εν λόγω οδηγίας, και υπερβαίνουν τα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή άλλων νομοθετικών κειμένων της Ένωσης στον τομέα της προστασίας των υδάτων·
β)
υπερβαίνουν τις κανονιστικές απαιτήσεις όσον αφορά τη διαχείριση και τις καλές γεωργικές και περιβαλλοντικές συνθήκες που προβλέπονται στα άρθρα 5 και 6 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 73/2009 του Συμβουλίου (6) και στα παραρτήματα II και III του εν λόγω κανονισμού·
γ)
υπερβαίνουν το επίπεδο προστασίας της νομοθεσίας της Ένωσης που ίσχυε όταν εκδόθηκε η οδηγία 2000/60/ΕΚ, σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 9 της οδηγίας 2000/60/ΕΚ· και
δ)
προβλέπουν μεγάλες αλλαγές όσον αφορά το είδος της χρήσης γης ή/και σημαντικούς περιορισμούς όσον αφορά τις γεωργικές πρακτικές με συνέπεια σημαντική απώλεια εισοδήματος.
3. Όσον αφορά το ποσό της ετήσιας ενίσχυσης ισχύουν οι ακόλουθοι όροι:
α)
το ποσό της ενίσχυσης υπερβαίνει τα 50 ευρώ ανά εκτάριο χρησιμοποιούμενης γεωργικής έκτασης (εφεξής ΧΓΕ)·
β)
το ανώτατο ποσό της ενίσχυσης δεν υπερβαίνει τα 200 ευρώ ανά εκτάριο ΧΓΕ.
Κατά παρέκκλιση από το στοιχείο β) του πρώτου εδαφίου:
α)
το αρχικό ανώτατο ποσό ενίσχυσης για μια περίοδο μέχρι πέντε έτη δεν υπερβαίνει τα 500 ευρώ ανά εκτάριο ΧΓΕ·
β)
τα ανώτατα ποσά μπορούν να αυξηθούν σε ειδικές περιστάσεις που πρέπει να δικαιολογούνται στα προγράμματα αγροτικής ανάπτυξης.
2)
Το παράρτημα II τροποποιείται σύμφωνα με το παράρτημα του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 2
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την έβδομη ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 8 Φεβρουαρίου 2010.
NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 108/2010
ze dne 8. února 2010
o změně nařízení (ES) č. 1974/2006, kterým se stanoví podrobná pravidla pro použití nařízení Rady (ES) č. 1698/2005 o podpoře pro rozvoj venkova z Evropského zemědělského fondu pro rozvoj venkova (EZFRV)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1698/2005 ze dne 20. září 2005 o podpoře pro rozvoj venkova z Evropského zemědělského fondu pro rozvoj venkova (EZFRV) (1), a zejména na článek 91 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení (ES) č. 1698/2005 stanovilo jednotný právní rámec pro podporu rozvoje venkova v celém Společenství z EZFRV. Nařízení Komise (ES) č. 1974/2006 (2) tento rámec doplnilo zavedením podrobných prováděcích pravidel.
(2)
Ustanovení čl. 38 odst. 2 nařízení (ES) č. 1698/2005 výslovně uvádí, že pro platby související se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2000/60/ES ze dne 23. října 2000, kterou se stanoví rámec pro činnost Společenství v oblasti vodní politiky (3), se stanoví podrobná pravidla, včetně maximální částky podpory.
(3)
Podle čl. 11 odst. 7 směrnice 2000/60/ES jsou členské státy povinny stanovit program opatření pro každé povodí do dne 22. prosince 2009. V souladu s čl. 11 odst. 2 uvedené směrnice musí tato opatření zahrnovat základní opatření včetně opatření vyžadovaných již k provádění právních předpisů Unie pro ochranu vod, jak je uvedeno v čl. 11 odst. 3 uvedené směrnice, a v případě nutnosti doplňující opatření, jak je uvedeno v čl. 11 odst. 4, která mohou představovat kterýkoli druh opatření uvedených v části B přílohy VI uvedené směrnice nebo jiné druhy opatření nezahrnuté v uvedené příloze. Zatímco dobrovolná opatření a některá závazná opatření mohou již mít oporu v článcích 31 a 39 nařízení (ES) č. 1698/2005, podrobná pravidla pro provedení čl. 38 odst. 2 uvedeného zařízení je třeba vymezit tak, aby pokryla jiná závazná opatření.
(4)
Aby se zabránilo překrývání mezi podporou na dodržování norem uvedenou v článku 31 nařízení (ES) č. 1698/2005, jejímž cílem je kompenzace dočasných znevýhodnění příjemců kvůli povinnosti přijmout v určitých oblastech normy Unie, na jedné straně a platbou podle článku 38 uvedeného nařízení související se směrnicí 2000/60/ES, jejímž cílem je kompenzace trvalých znevýhodnění příjemců kvůli povinnosti splnit stanovené požadavky pro dosažení environmentálních cílů uvedené směrnice, na straně druhé, mělo by být vypracováno ustanovení, pomocí kterého by bylo možno provést rozlišení na základě druhů příslušných operací.
(5)
Směrnice 2000/60/ES stanoví společné zásady a rámec pro činnost Unie v oblasti vodní politiky. Veškeré právní předpisy Unie o vodách jsou koordinovány v rámci uvedené směrnice, která zrušila a nahradila několik směrnic o vodách a jejíž „programy opatření“ obsahují opatření, která jsou stanovena předcházejícími stále platnými směrnicemi o vodách, jakož i doplňující opatření potřebná pro dosažení cílů samotné směrnice 2000/60/ES. S ohledem na výše uvedené a vzhledem k tomu, že část požadavků formálně souvisejících s prováděním směrnice 2000/60/ES v podstatě vyplývá z jiných právních předpisů Unie pro ochranu vod a již byla nebo měla být členskými státy provedena, neměly by být náklady a ušlé příjmy, které se mohou projevit v současné době jako důsledek uplatnění uvedených požadavků, považovány za způsobilé pro poskytnutí náhrady. Kromě toho čl. 4 odst. 9 směrnice 2000/60/ES stanoví, že by uplatňování nových ustanovení uvedené směrnice mělo zaručit přinejmenším stejnou úroveň ochrany jako stávající právní předpisy Společenství. Zdá se tedy přiměřené a vhodné vyloučit náhradu nákladů a ušlých příjmů s odkazem na požadavky související s prováděním směrnice 2000/60/ES vyplývající z jiných právních předpisů Unie na ochranu vod a zároveň poskytovat podporu pouze na požadavky, které přesahují úroveň ochrany právních předpisů Unie existujících v době přijetí uvedené směrnice.
(6)
Kromě toho je již část právních předpisů související s prováděním směrnice 2000/60/ES zahrnuta v podmíněnosti. Příjemci plateb podle článku 38 nařízení (ES) č. 1698/2005 musí již respektovat právní požadavky na řízení a dobré zemědělské podmínky a podmínky životního prostředí stanovené v článcích 5 a 6 nařízení Rady (ES) č. 73/2009 (4), které stanovilo společná pravidla pro režimy přímých podpor v rámci společné zemědělské politiky a kterým se zavádějí některé režimy podpor pro zemědělce, a v přílohách II a III uvedeného nařízení. Neměly by tedy být poskytovány žádné náhrady s odkazem na požadavky související s prováděním směrnice 2000/60/ES, které jsou zároveň požadavky vyplývajícími z podmíněnosti.
(7)
V důsledku provádění směrnice 2000/60/ES mohou být zavedeny různé úrovně omezení pro zemědělce. Trvalé náhrady by měly být povoleny pouze v případě podstatných znevýhodnění.
(8)
Měla by být stanovena maximální výše podpory. Kromě toho by měla být stanovena minimální výše trvalé podpory s ohledem na skutečnost, že náhrady by měly být přiznávány pouze v případech podstatného znevýhodnění, a mělo by být vypracováno ustanovení pro překročení maximální výše s přihlédnutím ke zvláštním okolnostem, které je nutno odůvodnit v programech rozvoje venkova.
(9)
Nařízení (ES) č. 1974/2006 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(10)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro rozvoj venkova,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (ES) č. 1974/2006 se mění takto:
1)
Za článek 26 se vkládá nový článek 26a, který zní:
„Článek 26a
1. Pokud se týká provádění směrnice Evropského parlamentu a Rady 2000/60/ES (5), druhy operací, které jsou způsobilé pro poskytnutí podpory podle článku 38 nařízení (ES) č. 1698/2005, nejsou způsobilé pro poskytnutí podpory podle článku 31 uvedeného nařízení.
2. Podpora podle čl. 38 odst. 1 nařízení (ES) č. 1698/2005 související se směrnicí 2000/60/ES se poskytuje pouze s ohledem na vzniklé náklady a ušlé příjmy, které jsou výsledkem znevýhodnění spojených se zvláštními požadavky, které:
a)
byly zavedeny směrnicí 2000/60/ES, jsou v souladu s programy opatření plánů povodí za účelem dosažení environmentálních cílů uvedené směrnice a přesahují opatření vyžadovaná pro provedení jiných právních předpisů Unie pro ochranu vod;
b)
přesahují právní požadavky na řízení a dobré zemědělské podmínky a podmínky životního prostředí stanovené v článcích 5 a 6 nařízení Rady (ES) č. 73/2009 (6) a v přílohách II a III uvedeného nařízení;
c)
přesahují úroveň ochrany právních předpisů Unie existujících v době přijetí směrnice 2000/60/ES, jak je stanoveno v čl. 4 odst. 9 směrnice 2000/60/ES; a
d)
nařizují významné změny v typu využití půdy a/nebo významná omezení v zemědělské praxi, jejichž výsledkem je značná ztráta příjmů.
3. Pokud se týká výše roční podpory, použijí se tyto podmínky:
a)
výše podpory se stanoví nad minimální úrovní 50 EUR na hektar využívané zemědělské plochy (dále jen VZP);
b)
maximální výše podpory nepřesáhne částku 200 EUR na hektar VZP.
Odchylně od písmene b) prvního pododstavce:
a)
počáteční maximální výše podpory na období nepřesahující pět let nepřesáhne částku 500 EUR na hektar VZP;
b)
maximální částky mohou být zvýšeny s přihlédnutím ke zvláštním okolnostem, které musí být odůvodněny v programech pro rozvoj venkova.
2)
Příloha II se mění v souladu s přílohou tohoto nařízení.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost sedmým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 8. února 2010.