ΑΠΌΦΑΣΗ 2011/168/ΚΕΠΠΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ,
της 21ης Μαρτίου 2011,
για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και την κατάργηση της κοινής θέσης 2003/444/ΚΕΠΠΑ
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδίως το άρθρο 29,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Κατά τη δράση της στη διεθνή σκηνή, η Ένωση επιδιώκει να προαγάγει τις αρχές της δημοκρατίας, το κράτος δικαίου, την οικουμενικότητα και το αδιαίρετο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την ισότητα και την αλληλεγγύη, καθώς και τον σεβασμό των αρχών του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του διεθνούς δικαίου, όπως προβλέπει το άρθρο 21 της Συνθήκης. Η Ένωση προσπαθεί να αναπτύσσει σχέσεις και να δημιουργεί εταιρικές σχέσεις, μεταξύ άλλων, με διεθνείς οργανισμούς που συμμερίζονται αυτές τις αρχές.
(2)
Ένας από τους στόχους της Ένωσης είναι η διατήρηση της ειρήνης, η πρόληψη των συγκρούσεων και η ενίσχυση της διεθνούς ασφάλειας, σύμφωνα με τους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
(3)
Το Καταστατικό της Ρώμης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου ( εφεξής «Καταστατικό της Ρώμης») άρχισε να ισχύει την 1η Ιουλίου 2002.
(4)
Όλα τα κράτη μέλη έχουν επικυρώσει το Καταστατικό της Ρώμης.
(5)
Οι αρχές του Καταστατικού της Ρώμης, καθώς και εκείνες που διέπουν τη λειτουργία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (εφεξής «ΔΠΔ»), είναι πλήρως ευθυγραμμισμένες προς τις αρχές και τους στόχους της Ένωσης. Τα σοβαρά εγκλήματα που εμπίπτουν στην δικαιοδοσία του ΔΠΔ ανησυχούν τη διεθνή κοινότητα στο σύνολό της καθώς και την Ένωση και τα κράτη μέλη της.
(6)
Η Ένωση και τα κράτη μέλη της είναι αποφασισμένα να θέσουν τέλος στην ατιμωρησία των διαπραξάντων τα εν λόγω εγκλήματα με τη λήψη μέτρων σε εθνικό επίπεδο και με την ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας προκειμένου να εξασφαλισθεί η αποτελεσματική τους δίωξη.
(7)
Στις 10 Απριλίου 2006, η Ένωση και το ΔΠΔ υπέγραψαν συμφωνία περί συνεργασίας και συνδρομής, η οποία άρχισε να ισχύει την 1η Μαΐου 2006 (1).
(8)
Οι αρχές και οι κανόνες του διεθνούς ποινικού δικαίου που αποτελούν το αντικείμενο του Καταστατικού της Ρώμης θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη σε άλλες διεθνείς νομικές πράξεις.
(9)
Η Ένωση είναι πεπεισμένη ότι, η καθολική προσχώρηση στο Καταστατικό της Ρώμης έχει βασική σημασία για την πλήρη αποτελεσματικότητα του ΔΠΔ, και, για τον σκοπό αυτό, πιστεύει ότι πρέπει να ενθαρρυνθούν οι πρωτοβουλίες που ενισχύουν την αποδοχή του Καταστατικού της Ρώμης, εφόσον βεβαίως είναι σύμφωνες με το γράμμα και το πνεύμα του Καταστατικού της Ρώμης.
(10)
Η διατήρηση της ακεραιότητας του Καταστατικού της Ρώμης και η ανεξαρτησία του ΔΠΔ έχουν ύψιστη σημασία.
(11)
Το Συμβούλιο, στα συμπεράσματά της 30ής Σεπτεμβρίου 2002 σχετικά με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ανέπτυξε μια σειρά αρχών που έχουν επισυναφθεί σ’ αυτά τα συμπεράσματα προκειμένου να χρησιμεύσουν ως κατευθυντήριες γραμμές για τα κράτη μέλη κατά την εξέταση της αναγκαιότητας και της σκοπιμότητας των πιθανών συμφωνιών ή διακανονισμών σε απάντηση προς προτάσεις σχετικά με τους όρους παράδοσης προσώπων στο ΔΠΔ.
(12)
Στις 25 Μαΐου 2010, το Συμβούλιο υιοθέτησε συμπεράσματα για τη διάσκεψη αναθεώρησης του Καταστατικού της Ρώμης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (εφεξής «διάσκεψη αναθεώρησης»), η οποία πραγματοποιήθηκε στην Καμπάλα (Ουγκάντα), από τις 31 Μαΐου έως τις 11 Ιουνίου 2010.
(13)
Η διάσκεψη αναθεώρησης θέσπισε τροποποιήσεις του Καταστατικού της Ρώμης, σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 2 αυτού, για να ορίσει το έγκλημα της επίθεσης και να καθορίσει τους όρους υπό τους οποίους το ΔΠΔ θα μπορούσε να ασκήσει δικαιοδοσία όσον αφορά αυτό το έγκλημα· θέσπισε τροποποιήσεις του Καταστατικού της Ρώμης για να διευρύνει τη δικαιοδοσία του ΔΠΔ σε τρία επιπλέον εγκλήματα πολέμου όταν διαπράττονται σε ένοπλες συρράξεις μη διεθνούς χαρακτήρα και αποφάσισε να διατηρήσει επί του παρόντος το άρθρο 124 του Καταστατικού της Ρώμης. Οι τροποποιήσεις αυτές υπόκεινται σε επικύρωση ή αποδοχή και αρχίζουν να ισχύουν σύμφωνα με το άρθρο 121 παράγραφος 5 του Καταστατικού της Ρώμης. Το ΔΠΔ ασκεί τη δικαιοδοσία του για το έγκλημα της επίθεσης υπό τον όρο η απόφαση να ληφθεί μετά την 1η Ιανουαρίου 2017 από την ίδια πλειοψηφία των κρατών μερών με εκείνη που απαιτείται για τη θέσπιση τροποποίησης του Καταστατικού της Ρώμης.
(14)
Η Ένωση δεσμεύθηκε κατά τη διάσκεψη αναθεώρησης να αναθεωρήσει και να επικαιροποιήσει τα έγγραφά της προς υποστήριξη του ΔΠΔ και να εξακολουθήσει την προώθηση της καθολικότητας και της διαφύλαξης της ακεραιότητας του Καταστατικού της Ρώμης.
(15)
Η εφαρμογή του Καταστατικού της Ρώμης απαιτεί πρακτικά μέτρα που θα πρέπει να υποστηριχθούν πλήρως από την Ένωση και τα κράτη μέλη της.
(16)
Το σχέδιο δράσης, η θέσπιση του οποίου είχε ζητηθεί, μεταξύ άλλων, με το ψήφισμα σχετικά με την έναρξη ισχύος του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 28 Φεβρουαρίου 2002, προκειμένου να δοθεί συνέχεια στην κοινή θέση 2001/443/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 11ης Ιουνίου 2001, για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (2), υιοθετήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2004 και θα πρέπει να προσαρμοσθεί, όπως ενδείκνυται.
(17)
Με βάση τα προαναφερόμενα, η κοινή θέση 2003/444/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 16ης Ιουνίου 2003, για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (3), θα πρέπει να καταργηθεί και να αντικατασταθεί από την παρούσα απόφαση,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
1. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (εφεξής «ΔΠΔ»), με σκοπό την πρόληψη και την καταστολή της διάπραξης των σοβαρών εγκλημάτων που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του, αποτελεί ουσιαστικό μέσο για την προώθηση του σεβασμού του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμβάλλοντας, με τον τρόπο αυτό, στην ελευθερία, την ασφάλεια, τη δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου, καθώς και στη διατήρηση της ειρήνης, την πρόληψη των συγκρούσεων και την ενίσχυση της διεθνούς ασφάλειας, σύμφωνα με τους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
2. Στόχος της παρούσας απόφασης είναι να προαχθεί η καθολική υποστήριξη προς το Καταστατικό της Ρώμης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (εφεξής «Καταστατικό της Ρώμης»), με την ενθάρρυνση της ευρύτερης δυνατής συμμετοχής σε αυτό, να διαφυλαχθεί η ακεραιότητα του Καταστατικού της Ρώμης, να υποστηριχθεί η ανεξαρτησία του ΔΠΔ και η ουσιαστική και αποτελεσματική του λειτουργία, να υποστηριχθεί η συνεργασία με το ΔΠΔ και να υποστηριχθεί η εφαρμογή της αρχής της συμπληρωματικότητας.
Άρθρο 2
1. Η Ένωση και τα κράτη μέλη της, προκειμένου να συμβάλλουν στον στόχο της ευρύτερης δυνατής συμμετοχής στο Καταστατικό της Ρώμης, καταβάλλουν κάθε προσπάθεια να προωθήσουν τη διαδικασία αυτή, θέτοντας το ζήτημα της ευρύτερης δυνατής επικύρωσης, αποδοχής, έγκρισης ή προσχώρησης στο Καταστατικό της Ρώμης και της εφαρμογής του Καταστατικού της Ρώμης στις διαπραγματεύσεις, συμπεριλαμβανομένων των διαπραγματεύσεων συμφωνιών, ή στον πολιτικό διάλογο με τρίτα κράτη, ομάδες κρατών ή με τους οικείους περιφερειακούς οργανισμούς, κατά περίπτωση.
2. Η Ένωση και τα κράτη μέλη της συμβάλλουν στη συμμετοχή στο καταστατικό και στην εφαρμογή του Καταστατικού της Ρώμης σε παγκόσμια κλίμακα και με άλλους τρόπους, όπως με την ανάληψη πρωτοβουλιών για την προώθηση της διάδοσης των αξιών, των αρχών και των διατάξεων του Καταστατικού της Ρώμης και των συναφών πράξεων. Για την υλοποίηση των στόχων της παρούσας απόφασης, η Ένωση συνεργάζεται, οσάκις είναι αναγκαίο, με άλλα ενδιαφερόμενα κράτη, διεθνή ιδρύματα, μη κυβερνητικές οργανώσεις και άλλους εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών.
3. Τα κράτη μέλη μοιράζονται με όλα τα ενδιαφερόμενα κράτη τις εμπειρίες τους όσον αφορά τα θέματα που σχετίζονται με την εφαρμογή του Καταστατικού της Ρώμης και, κατά περίπτωση, παρέχουν άλλες μορφές υποστήριξης για τον στόχο αυτό. Τα κράτη μέλη πρέπει να παρέχουν, κατόπιν αιτήματος, τεχνική και, κατά περίπτωση, χρηματοδοτική βοήθεια στο νομοθετικό έργο που απαιτείται για τη συμμετοχή στο Καταστατικό της Ρώμης και την εφαρμογή του Καταστατικού της Ρώμης από τρίτα κράτη. Η Ένωση δύναται, κατόπιν αιτήματος, να συμβάλλει επίσης στη βοήθεια αυτή. Τα κράτη που εξετάζουν το ενδεχόμενο να καταστούν μέλη του Καταστατικού της Ρώμης ή να συνεργασθούν με το ΔΠΔ, ενθαρρύνονται να γνωστοποιούν στην Ένωση τις δυσκολίες που συναντούν στο εγχείρημα αυτό.
4. Κατά την εφαρμογή του παρόντος άρθρου, η Ένωση και τα κράτη μέλη της συντονίζουν την πολιτική και τεχνική υποστήριξη του ΔΠΔ σε διάφορα κράτη ή ομάδες κρατών.
Άρθρο 3
Για να υποστηρίξουν την ανεξαρτησία του ΔΠΔ, η Ένωση και τα κράτη μέλη της, ιδίως:
α)
ενθαρρύνουν τα κράτη μέρη να καταβάλλουν αμέσως και πλήρως τις καθορισμένες συνεισφορές τους, σύμφωνα με τις αποφάσεις που λαμβάνει η Συνέλευση των κρατών μερών,
β)
καταβάλλουν κάθε προσπάθεια προς την κατεύθυνση της συντομότερης δυνατής προσχώρησης ή επικύρωσης της συμφωνίας περί προνομίων και ασυλιών του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου από τα κράτη μέλη και προωθούν την υπογραφή και την προσχώρηση ή επικύρωση από άλλα κράτη, και
γ)
καταβάλλουν κάθε προσπάθεια προκειμένου να υποστηρίζουν καταλλήλως την ανάπτυξη επιμόρφωσης και συνδρομής προς τους δικαστές, τους εισαγγελείς, τους υπαλλήλους και τους συμβούλους στις εργασίες που σχετίζονται με το ΔΠΔ.
Άρθρο 4
1. Η Ένωση και τα κράτη μέλη της παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τις εξελίξεις σχετικά με τη συνεργασία με το ΔΠΔ σύμφωνα με το Καταστατικό της Ρώμης.
2. Η Ένωση επανεξετάζει την εφαρμογή της συμφωνίας μεταξύ του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης περί συνεργασίας και συνδρομής.
3. Η Ένωση και τα κράτη μέλη της εξετάζουν τη σύναψη, όταν απαιτείται, ad hoc διακανονισμών και συμφωνιών για να καταστεί δυνατή η ουσιαστική λειτουργία του ΔΠΔ και ενθαρρύνουν τρίτα μέρη να το πράξουν.
4. Η Ένωση και τα κράτη μέλη της συνεχίζουν να εφιστούν καταλλήλως την προσοχή τρίτων κρατών στα συμπεράσματα του Συμβουλίου της 30ής Σεπτεμβρίου 2002 σχετικά με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και στις κατευθυντήριες γραμμές της ΕΕ που έχουν προσαρτηθεί σε αυτά τα συμπεράσματα, όσον αφορά προτάσεις για συμφωνίες ή διακανονισμούς περί των όρων παράδοσης προσώπων στο ΔΠΔ.
Άρθρο 5
Η Ένωση και τα κράτη μέλη της αναλαμβάνουν, κατά περίπτωση, πρωτοβουλίες ή μέτρα για να εξασφαλίσουν την εφαρμογή της αρχής της συμπληρωματικότητας, σε εθνικό επίπεδο.
Άρθρο 6
Το Συμβούλιο και ο ύπατος εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας, ανάλογα με την περίπτωση, συντονίζουν τα μέτρα της Ένωσης και των κρατών μελών της για την εφαρμογή των άρθρων 2 έως 5.
Άρθρο 7
Τα κράτη μέλη συνεργάζονται προκειμένου να εξασφαλίσουν από κάθε άποψη την ομαλή λειτουργία της Συνέλευσης των κρατών μερών.
Άρθρο 8
Η Ένωση εξασφαλίζει τη συνέπεια και τη συνοχή μεταξύ των πράξεων και των πολιτικών της σε όλους τους τομείς εξωτερικής και εσωτερικής δράσης όσον αφορά τα σοβαρότερα διεθνή εγκλήματα, όπως αναφέρεται στο Καταστατικό της Ρώμης.
Άρθρο 9
Το Συμβούλιο επανεξετάζει την παρούσα απόφαση, κατά περίπτωση.
Άρθρο 10
Η κοινή θέση 2003/444/ΚΕΠΠΑ καταργείται και αντικαθίσταται από την παρούσα απόφαση. Οι αναφορές στην καταργούμενη κοινή θέση 2003/444/ΚΕΠΠΑ νοούνται ως αναφορές στην παρούσα απόφαση.
Άρθρο 11
Η παρούσα κοινή θέση αρχίζει να ισχύει από την ημερομηνία της έκδοσής της.
Βρυξέλλες, 21 Μαρτίου 2011.
ROZHODNUTÍ RADY 2011/168/SZBP
ze dne 21. března 2011
o Mezinárodním trestním soudu a o zrušení společného postoje 2003/444/SZBP
RADA EVROPSKÉ UNIE:
s ohledem na Smlouvu o Evropské unii, a zejména na článek 29 této smlouvy,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Unie při své činnosti na mezinárodní scéně hodlá podporovat zásady demokracie, právního státu, univerzálnosti a nedělitelnosti lidských práv a základních svobod, úcty k lidské důstojnosti, rovnosti a solidarity a dodržování zásad Charty Organizace spojených národů a mezinárodního práva, jak je stanoveno v článku 21 Smlouvy. Unie usiluje o rozvíjení vztahů a budování partnerství mimo jiné s mezinárodními organizacemi, které sdílejí uvedené zásady.
(2)
Jedním z cílů Unie je zachovávat mír, předcházet konfliktům a posilovat mezinárodní bezpečnost v souladu s cíli a zásadami Charty Organizace spojených národů.
(3)
Římský statut Mezinárodního trestního soudu (dále jen „Římský statut“) vstoupil v platnost dne 1. července 2002.
(4)
Římský statut ratifikovaly všechny členské státy.
(5)
Zásady Římského statutu a zásady, kterými se řídí činnost Mezinárodního trestního soudu (dále jen „MTS“), jsou zcela v souladu se zásadami a cíli Unie. Závažné zločiny, které spadají do jurisdikce MTS, se dotýkají mezinárodního společenství jako celku i Unie a jejích členských států.
(6)
Unie a její členské státy jsou odhodlány ukončit beztrestnost pachatelů těchto trestných činů, a to přijímáním opatření na vnitrostátní úrovni a posílením mezinárodní spolupráce, jež zajistí jejich účinné stíhání.
(7)
Unie a MTS podepsaly dne 10. dubna 2006 dohodu o spolupráci a pomoci, jež vstoupila v platnost dne 1. května 2006 (1).
(8)
Zásady a pravidla mezinárodního trestního práva zakotvené v Římském statutu by měly být zohledněny i v jiných nástrojích mezinárodního práva.
(9)
Unie je přesvědčena, že pro zajištění plné účinnosti MTS má zásadní význam, aby k Římskému statutu přistoupily všechny státy, a v této souvislosti považuje za potřebné podporovat iniciativy zaměřené na přijetí Římského statutu, odpovídají-li jeho duchu a liteře.
(10)
Je nanejvýš důležité, aby byla zachována celistvost Římského statutu a nezávislost MTS.
(11)
V závěrech ze dne 30. září 2002 o Mezinárodním trestním soudu vypracovala Rada jako přílohu uvedených závěrů soubor zásad, které mají členským státům sloužit jako obecné zásady při zvažování nutnosti a rozsahu případných dohod nebo ujednání v souvislosti s návrhy na podmínky pro vydávání osob MTS.
(12)
Dne 25. května 2010 přijala Rada závěry o hodnotící konferenci Římského statutu Mezinárodního trestního soudu (dále jen „hodnotící konference“), jež se konala v ugandské Kampale od 31. května do 11. června 2010.
(13)
Hodnotící konference přijala v souladu s čl. 5 odst. 2 Římského statutu jeho změny, jimiž vymezila zločin agrese a stanovila podmínky, za nichž může MTS vykonávat jurisdikci ve vztahu k tomuto zločinu; dále přijala změny Římského statutu, jimiž se jurisdikce MTS rozšiřuje na další tři válečné zločiny v případě jejich spáchání v ozbrojeném konfliktu, jenž nemá mezinárodní povahu, a rozhodla, že článek 124 Římského statutu bude prozatím zachován. Uvedené změny podléhají ratifikaci nebo přijetí a v platnost vstoupí v souladu s čl. 121 odst. 5 Římského statutu. Jurisdikce MTS ve vztahu ke zločinu agrese podléhá rozhodnutí, jež musí být po 1. lednu 2017 přijato stejnou většinou smluvních stran, jaká se vyžaduje pro přijetí změny Římského statutu.
(14)
Unie se na hodnotící konferenci zavázala k přezkumu a aktualizaci svých nástrojů zaměřených na podporu MTS, jakož i k další podpoře univerzality a zachování celistvosti Římského statutu.
(15)
Uplatňování Římského statutu vyžaduje praktická opatření, která by Unie a její členské státy měly plně podpořit.
(16)
Akční plán, který mimo jiné požadovalo usnesení o vstupu v platnost statutu Mezinárodního trestního soudu schválené Evropským parlamentem dne 28. února 2002 v návaznosti na společný postoj Rady 2001/443/SZBP ze dne 11. června 2001 o Mezinárodním trestním soudu (2), byl přijat dne 4. února 2004 a měl by být vhodným způsobem upraven.
(17)
Vzhledem k výše uvedenému je třeba společný postoj 2003/444/SZBP ze dne 16. června 2003 o Mezinárodním trestním soudu (3) zrušit a nahradit tímto rozhodnutím,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
1. Mezinárodní trestní soud (dále jen „MTS“) za účelem předcházení a zamezení páchání závažných zločinů spadajících do jeho jurisdikce patří mezi základní prostředky podpory dodržování mezinárodního humanitárního práva a lidských práv, a tak přispívá ke svobodě, bezpečnosti, spravedlnosti a právnímu státu, jakož i k zachování míru, k předcházení konfliktům a k posílení mezinárodní bezpečnosti v souladu s cíli a zásadami Charty Organizace spojených národů.
2. Cílem tohoto rozhodnutí je zvýšit pomocí prosazování co nejširší účasti na Římském statutu Mezinárodního trestního soudu (dále jen „Římský statut“) jeho všeobecnou podporu, zachovat celistvost Římského statutu, podpořit nezávislost MTS i jeho účinné a účelné fungování, podpořit spolupráci s MTS a podpořit uplatňování zásady doplňkovosti.
Článek 2
1. Aby přispěla k cíli co nejširší účasti na Římském statutu, vynaloží Unie a její členské státy veškeré úsilí na urychlení tohoto procesu tím, že při každé vhodné příležitosti zařadí otázku co nejširší ratifikace, přijetí, schválení Římského statutu nebo přistoupení k Římskému statutu a uplatňování Římského statutu na pořad jednání - a to i při sjednávání dohod - nebo politických rozhovorů se třetími zeměmi, skupinami států nebo s příslušnými regionálními organizacemi.
2. Unie a její členské státy přispějí k celosvětové účasti na Římském statutu a jeho provádění rovněž dalšími prostředky, například přijímáním iniciativ na podporu šíření hodnot, zásad a ustanovení Římského statutu a souvisejících nástrojů. Na podporu cílů tohoto rozhodnutí Unie spolupracuje podle potřeby s dalšími zúčastněnými státy, mezinárodními institucemi, nevládními organizacemi a jinými zástupci občanské společnosti.
3. Členské státy sdílejí se všemi zúčastněnými státy své zkušenosti s uplatňováním Římského statutu a popřípadě podpoří tento cíl i jiným způsobem. Členské státy na požádání přispějí technickou a případně finanční pomocí k legislativní práci nutné k účasti na Římském statutu a jeho uplatňování třetími zeměmi. Unie může na požádání také přispět takovou pomocí. Státy, které zvažují účast na Římském statutu nebo spolupráci s MTS, jsou povzbuzovány k tomu, aby informovaly Unii o obtížích, se kterými se v této souvislosti setkají.
4. Při provádění tohoto článku koordinují Unie a její členské státy politickou a technickou podporu MTS s ohledem na různé státy nebo skupiny států.
Článek 3
Za účelem podpory nezávislosti MTS Unie a její členské státy zejména:
a)
vybízejí smluvní strany, aby bezodkladně a v plné výši převedly své příspěvky v souladu s rozhodnutími, která přijalo shromáždění smluvních stran;
b)
vynakládají veškeré úsilí na to, aby členské státy co nejdříve přistoupily k dohodě o výsadách a imunitách Mezinárodního trestního soudu nebo ji ratifikovaly, a podporují přistoupení k ní nebo její ratifikaci jinými státy, a
c)
snaží se vhodně podporovat rozvoj vzdělávání a pomoci soudcům, žalobcům, úředníkům a právním zástupcům v souvislosti s činností týkající se MTS.
Článek 4
1. Unie a její členské státy pečlivě sledují vývoj týkající se spolupráce s MTS v souladu s Římským statutem.
2. Unie vyhodnocuje uplatňování dohody mezi Evropskou unií a Mezinárodním trestním soudem o spolupráci a pomoci.
3. Unie a její členské státy podle potřeby zváží uzavření ad hoc ujednání a dohod, jež umožní účinné fungování MTS, a podporují v obdobné činnosti třetí strany.
4. V této souvislosti Unie a její členské státy podle potřeby nadále upozorňují třetí státy na závěry Rady ze dne 30. září 2002 o Mezinárodním trestním soudu a na obecné zásady EU, které jsou jejich přílohou, ve vztahu k návrhům dohod nebo ujednání týkajících se podmínek pro předávání osob MTS.
Článek 5
Unie a její členské státy podle potřeby přijímají iniciativy nebo opatření, jež na vnitrostátní úrovni zajistí uplatňování zásady doplňkovosti.
Článek 6
Rada a vysoký představitel Unie pro zahraniční věci a bezpečnostní politiku podle potřeby koordinují opatření Unie a členských států přijatá za účelem provedení článků 2 až 5.
Článek 7
Členské státy spolupracují v zájmu zajištění hladké činnosti shromáždění smluvních stran ve všech ohledech.
Článek 8
Unie zajišťuje soudržnost a soulad mezi svými nástroji a politikami ve všech oblastech své vnější i vnitřní činnosti, jež se týkají nejzávažnějších mezinárodních zločinů uvedených v Římském statutu.
Článek 9
Rada přezkoumá toto rozhodnutí podle potřeby.
Článek 10
Společný postoj 2003/444/SZBP se zrušuje a nahrazuje tímto rozhodnutím. Odkazy na zrušený společný postoj 2003/444/SZBP se považují za odkazy na toto rozhodnutí.
Článek 11
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem přijetí.
V Bruselu dne 21. března 2011.