ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 765/2012 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 13ης Ιουνίου 2012
για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1225/2009 του Συμβουλίου για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 207 παράγραφος 2,
Έχοντας υπόψη την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Κατόπιν διαβίβασης του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (1),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Στις 28 Ιουλίου 2011 το όργανο επίλυσης διαφορών («ΟΕΔ») του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου («ΠΟΕ») ενέκρινε την έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου και την έκθεση της ειδικής ομάδας, όπως τροποποιήθηκε από την έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου («οι εκθέσεις»), στη διαφορά «European Communities - Definitive Anti-Dumping Measures on Certain Iron or Steel Fasteners from China» (Ευρωπαϊκές Κοινότητες - Οριστικά μέτρα αντιντάμπινγκ για ορισμένους συνδετήρες από σίδηρο ή χάλυβα καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας) (2).
(2)
Στις εκθέσεις διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι το άρθρο 9 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1225/2009 του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 2009, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (3) («βασικός κανονισμός αντιντάμπινγκ») ήταν ασυμβίβαστο με το άρθρο 6 παράγραφος 6.10, με το άρθρο 9 παράγραφος 9.2 και με το άρθρο 18 παράγραφος 18.4 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ και με το άρθρο XVI παράγραφος 4 της συμφωνίας για τον ΠΟΕ. Το άρθρο 9 παράγραφος 5 του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ προβλέπει ότι οι μεμονωμένοι παραγωγοί-εξαγωγείς από χώρες που δεν έχουν οικονομία αγοράς και στις οποίες δεν έχει αναγνωριστεί καθεστώς οικονομίας της αγοράς σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραφος 7 στοιχείο γ) του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ υπόκεινται σε συντελεστή δασμού που ισχύει για όλη τη χώρα, εκτός εάν οι εξαγωγείς αυτοί μπορούν να αποδείξουν ότι πληρούν τους όρους ατομικής μεταχείρισης («ΑΜ») που προβλέπονται στο άρθρο 9 παράγραφος 5 του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ.
(3)
Το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο διαπίστωσε ότι το άρθρο 9 παράγραφος 5 του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ ορίζει κατά τεκμήριο ότι οι παραγωγοί-εξαγωγείς οι οποίοι δραστηριοποιούνται σε χώρες που δεν έχουν οικονομία αγοράς δεν δικαιούνται ΑΜ και ότι για να τύχουν ΑΜ, φέρουν οι ίδιοι το βάρος της απόδειξης ότι ικανοποιούν τα κριτήρια της ΑΜ. Σύμφωνα με το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο, δεν υπάρχει νομική βάση για το τεκμήριο αυτό στις σχετικές συμφωνίες του ΠΟΕ.
(4)
Ωστόσο, το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο διευκρίνισε ότι, όταν καθορίζεται το ενιαίο περιθώριο ντάμπινγκ και ο ενιαίος δασμός αντιντάμπινγκ για διάφορους εξαγωγείς, η συμβατότητα του καθορισμού αυτού προς το άρθρο 6 παράγραφος 6.10 και με το άρθρο 9 παράγραφος 9.2 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ του ΠΟΕ θα εξαρτηθεί από τη ύπαρξη καταστάσεων, οι οποίες καταδεικνύουν ότι δύο οι περισσότεροι εξαγωγείς μπορεί μεν από νομική άποψη να είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους, ωστόσο συνδέονται με τέτοια σχέση, ώστε θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως ενιαία οντότητα. Τέτοιες καταστάσεις μπορεί να είναι: i) η ύπαρξη εταιρικών και διαρθρωτικών δεσμών μεταξύ εξαγωγέων, όπως ο κοινός έλεγχος, η συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο και η διοίκηση· ii) η ύπαρξη εταιρικών και διαρθρωτικών δεσμών μεταξύ του κράτους και των εξαγωγέων, όπως ο κοινός έλεγχος, η συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο και η διοίκηση· και iii) ο έλεγχος ή η ουσιώδης επιρροή του κράτους όσον αφορά τις τιμές και την παραγωγή. Από αυτή την άποψη, τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στις προτεινόμενες τροποποιήσεις στο άρθρο 9 παράγραφος 5 του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ και αντικατοπτρίζουν τις καταστάσεις αυτές θα πρέπει να αναγνωστούν υπό το πρίσμα των διευκρινίσεων του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου και με την επιφύλαξη των στοιχείων που χρησιμοποιούν την ίδια ή παρόμοια διατύπωση σε άλλες διατάξεις του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ.
(5)
Στις 18 Αυγούστου 2011 η Ένωση γνωστοποίησε στο ΟΕΔ ότι προτίθεται να εφαρμόσει τις συστάσεις και τις αποφάσεις του ΟΕΔ για την επίλυση της διαφοράς αυτής κατά τρόπο που να συνάδει με τις υποχρεώσεις της έναντι του ΠΟΕ.
(6)
Γι’ αυτό τον σκοπό, είναι αναγκαίο να τροποποιηθούν οι διατάξεις του άρθρου 9 παράγραφος 5 του βασικού κανονισμού αντιντάμπινγκ,
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Το άρθρο 9 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1225/2009 αντικαθίσταται ως εξής:
«5. Ο δασμός αντιντάμπινγκ επιβάλλεται στο ύψος που αναλογεί σε κάθε περίπτωση, χωρίς διάκριση, στις εισαγωγές ενός προϊόντος από κάθε πηγή, εισαγωγές για τις οποίες έχει διαπιστωθεί ότι αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και ότι προξενούν ζημία, με εξαίρεση τις εισαγωγές από εκείνες τις πηγές από τις οποίες έχουν γίνει δεκτές αναλήψεις υποχρεώσεων βάσει των διατάξεων του παρόντος κανονισμού.
Ο κανονισμός που επιβάλλει τα μέτρα αντιντάμπινγκ προσδιορίζει τον δασμό για κάθε προμηθευτή ή, αν αυτό είναι πρακτικώς ανέφικτο, για την οικεία προμηθεύτρια χώρα. Οι προμηθευτές που από νομική άποψη είναι ανεξάρτητοι από άλλους προμηθευτές ή ανεξάρτητοι από το κράτος μπορούν, παρόλα αυτά, να θεωρηθούν ως ενιαία οντότητα για τον προσδιορισμό του δασμού. Για την εφαρμογή του παρόντος εδαφίου, μπορούν να ληφθούν υπόψη παράγοντες όπως η ύπαρξη διαρθρωτικών ή εταιρικών δεσμών μεταξύ των προμηθευτών και του κράτους ή μεταξύ των προμηθευτών, ο έλεγχος ή η ουσιώδης επιρροή του κράτους όσον αφορά τις τιμές και την παραγωγή και η οικονομική δομή της προμηθεύτριας χώρας.».
Άρθρο 2
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την τρίτη ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εφαρμόζεται σε όλες τις έρευνες που κινούνται δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1225/2009 μετά την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Στρασβούργο, 13 Ιουνίου 2012.
NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 765/2012
ze dne 13. června 2012,
kterým se mění nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 207 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
v souladu s řádným legislativním postupem (1),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Dne 28. července 2011 přijal orgán Světové obchodní organizace (WTO) pro řešení sporů zprávu odvolacího orgánu a zprávu skupiny odborníků ve znění zprávy odvolacího orgánu (dále jen „zprávy“) ve věci „Evropská společenství - konečná antidumpingová opatření uložená na některé spojovací prostředky ze železa nebo oceli pocházející z Číny“ (2).
(2)
Ve zprávách bylo mimo jiné shledáno, že čl. 9 odst. 5 nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (3) (dále jen „základní antidumpingové nařízení“), je v rozporu s čl. 6 odst. 10, čl. 9 odst. 2 a čl. 18 odst. 4 antidumpingové dohody WTO a s čl. XVI odst. 4 Dohody o WTO. Ustanovení čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení stanoví, že jednotliví vyvážející výrobci v zemích bez tržního hospodářství, kterým nebylo přiznáno zacházení jako v tržním hospodářství podle čl. 2 odst. 7 písm. c) základního antidumpingového nařízení, budou podléhat celostátní celní sazbě, pokud tito vývozci nemohou prokázat, že splňují podmínky pro individuální zacházení stanovené v čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení.
(3)
Odvolací orgán shledal, že čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení stanoví domněnku, že vyvážející výrobci působící v zemích bez tržního hospodářství nemají nárok na individuální zacházení a aby byli pro takové zacházení způsobilí, musejí prokázat, že splňují kritéria zkoušky pro individuální zacházení. Podle odvolacího orgánu není pro takovou domněnku v příslušných dohodách WTO stanoven žádný právní základ.
(4)
Odvolací orgán však vyjasnil, že při stanovení jediného dumpingového rozpětí a jediného antidumpingového cla pro několik vývozců bude soulad takového stanovení s čl. 6 odst. 10 a čl. 9 odst. 2 antidumpingové dohody WTO záviset na situacích, které by naznačovaly, že dva nebo více vývozců, ač právně odlišných, jsou v takovém vztahu, že by měli být považováni za jediný subjekt. Takové situace mohou zahrnovat: i) existenci podnikových a strukturálních vazeb mezi vývozci, například společná kontrola, vlastnictví a řízení; ii) existenci podnikových a strukturálních vazeb mezi státem a vývozci, například společná kontrola, vlastnictví a řízení; a iii) kontrolu nebo podstatný vliv státu, pokud jde o stanovování cen a produkci. V tomto ohledu by se podmínky v navrhovaných změnách čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení, které odrážejí tyto situace, měly chápat s ohledem na vysvětlení odvolacího orgánu, aniž jsou dotčeny podmínky stejného nebo podobného znění v jiných ustanoveních základního antidumpingového nařízení.
(5)
Dne 18. srpna 2011 informovala Unie orgán WTO pro řešení sporů o tom, že zamýšlí provést doporučení a rozhodnutí uvedeného orgánu v tomto sporu způsobem, který respektuje její povinnosti v rámci WTO.
(6)
Za tímto účelem je nezbytné změnit ustanovení čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
V článku 9 nařízení (ES) č. 1225/2009 se odstavec 5 nahrazuje tímto:
„5. Antidumpingové clo se uloží vždy v přiměřené výši bez diskriminace na dovoz výrobků nezávisle na jejich původu, pokud bylo zjištěno, že je dumpingový a způsobuje újmu, s výjimkou dovozu krytého závazky podle tohoto nařízení.
V nařízení o uložení antidumpingových opatření se clo stanoví pro každého dodavatele nebo není-li to proveditelné, pro danou dodavatelskou zemi. Dodavatelé, kteří jsou právně odlišní od ostatních dodavatelů nebo právně odlišní od dotyčného státu, však mohou být pro účely stanovení cla považováni za jediný subjekt. V případě použití tohoto pododstavce může být přihlédnuto k takovým faktorům, jako je existence strukturálních a podnikových vazeb mezi dodavateli a státem nebo mezi dodavateli navzájem, kontrola nebo podstatný vliv státu, pokud jde o stanovování cen a produkci, nebo hospodářská struktura dodavatelské země.“
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost třetím dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se na všechna šetření zahájená podle nařízení (ES) č. 1225/2009 po vstupu tohoto nařízení v platnost.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 13. června 2012.