ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΕ) αριθ. 1218/2010 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
της 14ης Δεκεμβρίου 2010
για την εφαρμογή του άρθρου 101 παράγραφος 3 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ορισμένες κατηγορίες συμφωνιών εξειδίκευσης
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2821/71 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1971, περί εφαρμογής του άρθρου 85 παράγραφος 3 της συνθήκης σε κατηγορίες συμφωνιών, αποφάσεων και εναρμονισμένων πρακτικών (1),
Μετά από δημοσίευση σχεδίου του παρόντος κανονισμού,
Μετά από διαβούλευση με τη συμβουλευτική επιτροπή συμπράξεων και δεσποζουσών θέσεων,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2821/71 εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να εκδίδει κανονισμούς σχετικούς με την εφαρμογή του άρθρου 101 παράγραφος 3 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (*1) σε ορισμένες κατηγορίες συμφωνιών, αποφάσεων και εναρμονισμένων πρακτικών που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 101 παράγραφος 1 της Συνθήκης και αφορούν την εξειδίκευση, περιλαμβανομένων συμφωνιών που είναι απαραίτητες για την επίτευξή της.
(2)
Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2658/2000 της Επιτροπής, της 29ης Νοεμβρίου 2000, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 81 παράγραφος 3 της συνθήκης σε κατηγορίες συμφωνιών εξειδίκευσης (2) καθορίζει κατηγορίες συμφωνιών εξειδίκευσης τις οποίες η Επιτροπή θεωρούσε ότι πληρούν κατά κανόνα τις προϋποθέσεις που ορίζει το άρθρο 101 παράγραφος 3 της Συνθήκης. Με βάση τη συνολικά θετική εμπειρία από την εφαρμογή του εν λόγω κανονισμού, του οποίου η ισχύς λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2010, και λαμβάνοντας υπόψη την περαιτέρω πείρα που αποκτήθηκε μετά την έκδοσή του, κρίνεται σκόπιμο να εκδοθεί νέος κανονισμός απαλλαγής κατά κατηγορία.
(3)
Ο παρών κανονισμός πρέπει να καλύπτει συγχρόνως δύο απαιτήσεις οι οποίες είναι η διασφάλιση της αποτελεσματικής προστασίας του ανταγωνισμού και η παροχή επαρκούς ασφάλειας δικαίου στις επιχειρήσεις. Κατά την προσπάθεια επίτευξης των στόχων αυτών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η ανάγκη απλούστευσης της διοικητικής εποπτείας και του νομοθετικού πλαισίου στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Όταν η ισχύς των μερών στην αγορά δεν υπερβαίνει ένα συγκεκριμένο επίπεδο, μπορεί, κατά κανόνα να θεωρηθεί ως δεδομένο, για την εφαρμογή του άρθρου 101 παράγραφος 3 της Συνθήκης, ότι οι θετικές συνέπειες των συμφωνιών εξειδίκευσης υπερτερούν των τυχόν αρνητικών συνεπειών για τον ανταγωνισμό.
(4)
Για την εφαρμογή του άρθρου 101 παράγραφος 3 της Συνθήκης με έκδοση κανονισμού δεν είναι απαραίτητο να καθοριστούν οι συμφωνίες εκείνες που δύνανται να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 101 παράγραφος 1 της Συνθήκης. Κατά την μεμονωμένη αξιολόγηση των συμφωνιών σύμφωνα με το άρθρο 101 παράγραφος 1 της Συνθήκης, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη διάφοροι παράγοντες, και ιδιαίτερα η διάρθρωση της σχετικής αγοράς.
(5)
Το ευεργέτημα της απαλλαγής που θεσπίζεται με τον παρόντα κανονισμό πρέπει να περιορισθεί στις συμφωνίες για τις οποίες μπορεί να θεωρηθεί με επαρκή βαθμό βεβαιότητας ότι πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 101 παράγραφος 3 της Συνθήκης.
(6)
Οι συμφωνίες εξειδίκευσης στην παραγωγή συντελούν γενικά στη βελτίωση της παραγωγής ή της διανομής προϊόντων εάν τα μέρη διαθέτουν δεξιότητες, περιουσιακά στοιχεία ή δραστηριότητες που αλληλοσυμπληρώνονται, δεδομένου ότι οι επιχειρήσεις μπορούν, συγκεντρώνοντας την παραγωγή τους στην κατασκευή ορισμένων προϊόντων, να λειτουργήσουν κατά τρόπο ορθολογικότερο και να προσφέρουν τα προϊόντα τους σε καλύτερες τιμές. Το ίδιο ισχύει εν γένει για τις συμφωνίες εξειδίκευσης στην προπαρασκευή υπηρεσιών. Μπορεί να αναμένεται ότι υπό συνθήκες αποτελεσματικού ανταγωνισμού θα εξασφαλίζεται στους καταναλωτές δίκαιο μερίδιο των οφελών που προκύπτουν.
(7)
Τα πλεονεκτήματα αυτά προκύπτουν από συμφωνίες βάσει των οποίων ένα από τα μέρη παραιτείται εν όλω ή εν μέρει χάριν άλλου μέρους από την κατασκευή ορισμένων προϊόντων ή την προπαρασκευή ορισμένων υπηρεσιών («μονομερής εξειδίκευση»), από συμφωνίες στις οποίες έκαστο μέρος παραιτείται εν όλω ή εν μέρει από την κατασκευή ορισμένων προϊόντων ή την προπαρασκευή ορισμένων υπηρεσιών χάριν άλλου μέρους («αμοιβαία εξειδίκευση») και από συμφωνίες στις οποίες τα μέρη αναλαμβάνουν από κοινού την κατασκευή ορισμένων προϊόντων ή την προπαρασκευή ορισμένων υπηρεσιών («κοινή παραγωγή»). Στο πλαίσιο του παρόντος κανονισμού, οι έννοιες της μονομερούς και αμοιβαίας εξειδίκευσης δεν υποχρεώνουν τα μέρη να μειώσουν την ικανότητα, αλλά να μειώσουν τους όγκους παραγωγής τους. Η έννοια της από κοινού παραγωγής, ωστόσο, δεν υποχρεώνει τα μέρη να περιορίσουν τις ατομικές δραστηριότητες παραγωγής τους εκτός του πεδίου της προβλεπόμενης ρύθμισής τους για την από κοινού παραγωγή.
(8)
Η φύση των συμφωνιών μονομερούς και αμοιβαίας εξειδίκευσης προϋποθέτει ότι τα μέρη δραστηριοποιούνται στην ίδια αγορά προϊόντος. Δεν είναι αναγκαίο τα μέρη να δραστηριοποιούνται και στην ίδια γεωγραφική αγορά. Συνεπώς, η εφαρμογή του παρόντος κανονισμού σε συμφωνίες μονομερούς και αμοιβαίας εξειδίκευσης πρέπει να περιορίζεται σε συμφωνίες μεταξύ μερών που δραστηριοποιούνται αμφότερα στην ίδια αγορά προϊόντος. Συμφωνίες από κοινού παραγωγής μπορούν να συνάπτονται από μέρη τα οποία δραστηριοποιούνται ήδη στην ίδια αγορά προϊόντος, αλλά και από μέρη τα οποία επιθυμούν να εισέλθουν σε αγορά προϊόντος μέσω της συμφωνίας. Ως εκ τούτου, οι συμφωνίες από κοινού παραγωγής πρέπει να εμπίπτουν στο πεδίο του παρόντος κανονισμού ανεξαρτήτως του εάν τα μέρη δραστηριοποιούνται ήδη στην ίδια αγορά προϊόντος.
(9)
Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα ευεργετήματα της εξειδίκευσης θα συγκεκριμενοποιούνται χωρίς ένα από τα μέρη να εγκαταλείπει εξ ολοκλήρου την αγορά στα επόμενα στάδια της παραγωγής, οι συμφωνίες μονομερούς και αμοιβαίας εξειδίκευσης θα πρέπει να καλύπτονται από τον παρόντα κανονισμό μόνον εφόσον προβλέπουν υποχρεώσεις προμήθειας και αγοράς ή από κοινού διανομή. Οι υποχρεώσεις προμήθειας και αγοράς δύνανται να έχουν αποκλειστικό χαρακτήρα, χωρίς αυτό να είναι αναγκαίο.
(10)
Μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο ότι, εφόσον το μερίδιο των μερών στην σχετική αγορά των προϊόντων τα οποία αποτελούν αντικείμενο συμφωνίας εξειδίκευσης δεν υπερβαίνει ένα συγκεκριμένο όριο, οι συμφωνίες αυτές συνεπάγονται, κατά κανόνα, οικονομικά οφέλη υπό μορφή οικονομιών κλίμακας ή φάσματος προϊόντων ή καλύτερων τεχνολογιών παραγωγής, ενώ ταυτόχρονα εξασφαλίζουν στους καταναλωτές δίκαιο τμήμα από το όφελος που προκύπτει. Εντούτοις, εάν τα προϊόντα που κατασκευάζονται δυνάμει συμφωνίας εξειδίκευσης είναι ενδιάμεσα προϊόντα χρησιμοποιούμενα εν όλω ή εν μέρει από ένα ή περισσότερα μέρη της συμφωνίας για την δική τους παραγωγή ορισμένων παρεπόμενων προϊόντων τα οποία πωλούν εν συνεχεία στην αγορά, χορηγείται απαλλαγή βάσει του παρόντος κανονισμού εφόσον το μερίδιο που κατέχουν τα μέρη στην σχετική αγορά για τα εν λόγω παρεπόμενα προϊόντα δεν υπερβαίνει ένα συγκεκριμένο όριο. Σ’ αυτήν την περίπτωση, με το να λαμβάνεται υπόψη μόνον το μερίδιο αγοράς των μερών σε επίπεδο ενδιάμεσων προϊόντων αγνοείται ο πιθανός κίνδυνος αποκλεισμού ή αύξησης της τιμής των εισροών για τους ανταγωνιστές σε επίπεδο παρεπόμενων προϊόντων. Ωστόσο, σε περίπτωση υπέρβασης του ορίου που τίθεται με τον παρόντα κανονισμό ή μη εκπλήρωσης άλλων όρων παρόντος κανονισμού, δεν πρέπει να θεωρείται αυτομάτως ότι οι συμφωνίες εξειδίκευσης είτε εμπίπτουν στις διατάξεις του άρθρου 101 παράγραφος 1 της Συνθήκης είτε δεν πληρούν τους όρους του άρθρου 101 παράγραφος 3 της Συνθήκης. Στις περιπτώσεις αυτές, πρέπει να γίνει μεμονωμένη αξιολόγηση της συμφωνίας εξειδίκευσης βάσει του άρθρου 101 της Συνθήκης.
(11)
Ο παρών κανονισμός δεν πρέπει να απαλλάσσει συμφωνίες που περιλαμβάνουν περιορισμούς οι οποίοι δεν είναι απαραίτητοι για την επίτευξη των θετικών αποτελεσμάτων που παράγουν οι συμφωνίες εξειδίκευσης. Κατ’ αρχήν, συμφωνίες που περιέχουν ορισμένους σοβαρούς περιορισμούς του ανταγωνισμού, που αφορούν την εφαρμογή προσυμφωνημένων τιμών έναντι τρίτων, οι περιορισμοί επί του όγκου παραγωγής ή πωλήσεων και ο καταμερισμός των αγορών ή της πελατείας θα πρέπει να εξαιρούνται από το ευεργέτημα της απαλλαγής που θεσπίζεται με τον παρόντα κανονισμό, ανεξάρτητα από το μερίδιο αγοράς των μερών.
(12)
Ο περιορισμός του μεριδίου αγοράς, η μη απαλλαγή ορισμένων συμφωνιών και οι όροι που προβλέπονται από τον παρόντα κανονισμό εξασφαλίζουν κατά κανόνα ότι οι συμφωνίες στις οποίες εφαρμόζεται η απαλλαγή κατά κατηγορία δεν επιτρέπουν στα μέρη να εξαλείψουν τον ανταγωνισμό για σημαντικό μέρος των εν λόγω προϊόντων ή υπηρεσιών.
(13)
Η Επιτροπή δύναται να άρει το ευεργέτημα του παρόντος κανονισμού δυνάμει του άρθρου 29 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της συνθήκης (3), εφόσον διαπιστώσει σε συγκεκριμένη περίπτωση ότι συμφωνία υπαγόμενη στην απαλλαγή που προβλέπει ο παρών κανονισμός παράγει αποτελέσματα μη συμβατά με το άρθρο 101 παράγραφος 3 της Συνθήκης.
(14)
Δυνάμει του άρθρου 29 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1/2003 η αρχή ανταγωνισμού ενός κράτους μέλους μπορεί να άρει το ευεργέτημα του παρόντος κανονισμού στην εδαφική επικράτειά του ή σε μέρος αυτής εφόσον διαπιστώσει, σε συγκεκριμένη περίπτωση, ότι μια συμφωνία στην οποία εφαρμόζεται η θεσπιζόμενη με τον παρόντα κανονισμό απαλλαγή έχει εντούτοις αποτελέσματα ασυμβίβαστα με το άρθρο 101 παράγραφος 3 της Συνθήκης στην εδαφική επικράτεια του εν λόγω κράτους μέλους ή σε μέρος αυτής, και εφόσον η επικράτεια αυτή έχει όλα τα χαρακτηριστικά διακριτής γεωγραφικής αγοράς.
(15)
Το ευεργέτημα του παρόντος κανονισμού αίρεται δυνάμει του άρθρου 29 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1/2003, για παράδειγμα, όταν η σχετική αγορά παρουσιάζει πολύ μεγάλο βαθμό συγκέντρωσης και ο ανταγωνισμός είναι ήδη ασθενικός, ιδίως λόγω των θέσεων που καταλαμβάνουν στην αγορά άλλοι φορείς της αγοράς ή των δεσμών μεταξύ άλλων φορέων της αγοράς που έχουν δημιουργηθεί με παράλληλες συμφωνίες εξειδίκευσης.
(16)
Για να διευκολυνθεί η σύναψη συμφωνιών εξειδίκευσης που μπορεί να έχουν επιπτώσεις στη διάρθρωση των επιχειρήσεων που μετέχουν σ’ αυτές, η διάρκεια ισχύος του παρόντος κανονισμού θα πρέπει να καθοριστεί σε 12 έτη,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Ορισμοί
1. Για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
α)
ως «συμφωνία εξειδίκευσης» νοείται η συμφωνία μονομερούς εξειδίκευσης ή η συμφωνία αμοιβαίας εξειδίκευσης·
β)
ως «συμφωνία μονομερούς εξειδίκευσης» νοείται η συμφωνία μεταξύ δύο μερών δραστηριοποιούμενων στην ίδια αγορά προϊόντος, δυνάμει της οποίας ένα από τα συμβαλλόμενα μέρα συμφωνεί να διακόψει εν όλω ή εν μέρει την παραγωγή ορισμένων προϊόντων ή να απέχει από την παραγωγή των εν λόγω προϊόντων και να τα προμηθεύεται από το άλλο συμβαλλόμενο μέρος το οποίο συμφωνεί να παράγει και να προμηθεύει τα προϊόντα αυτά·
γ)
ως «συμφωνία αμοιβαίας εξειδίκευσης» νοείται η συμφωνία δυνάμει της οποίας δύο ή περισσότερα μέρη δραστηριοποιούμενα στην ίδια αγορά προϊόντων συμφωνούν σε αμοιβαία βάση να διακόψουν ή να απέχουν από την παραγωγή ορισμένων προϊόντων, τα οποία δεν είναι όμοια μεταξύ τους, και να προμηθεύονται τα προϊόντα αυτά από τα άλλα συμβαλλόμενα μέρη, τα οποία συμφωνούν να τα παράγουν και να τους τα προμηθεύουν·
δ)
ως «συμφωνία από κοινού παραγωγής» νοείται η συμφωνία δυνάμει της οποίας δύο ή περισσότερα μέρη συμφωνούν να παράγουν από κοινού ορισμένα προϊόντα·
ε)
ως «συμφωνία» νοείται συμφωνία, απόφαση ένωσης επιχειρήσεων ή εναρμονισμένη πρακτική·
στ)
ως «προϊόν» νοείται αγαθό ή/και υπηρεσία, σε τελική ή ενδιάμεση μορφή, με εξαίρεση τις υπηρεσίες διανομής και μίσθωσης·
ζ)
ως «παραγωγή» νοείται η κατασκευή αγαθών ή η προπαρασκευή υπηρεσιών, περιλαμβανομένης της παραγωγής μέσω υπεργολαβίας·
η)
ως «προπαρασκευή υπηρεσιών» νοείται κάθε δραστηριότητα που προηγείται της παροχής υπηρεσιών σε πελάτες·
θ)
ως «σχετική αγορά» νοείται η σχετική αγορά προϊόντος και η σχετική γεωγραφική αγορά στην οποία ανήκουν τα προϊόντα της εξειδίκευσης και, επιπλέον, στην περίπτωση που τα προϊόντα εξειδίκευσης αποτελούν ενδιάμεσα προϊόντα χρησιμοποιούμενα αναγκαστικά εν όλω ή εν μέρει από ένα ή περισσότερα μέρη της συμφωνίας για την παραγωγή παρεπόμενων προϊόντων, η σχετική αγορά προϊόντος και η σχετική γεωγραφική αγορά στις οποίες ανήκουν τα παρεπόμενα προϊόντα·
ι)
ως «προϊόν εξειδίκευσης» νοείται το προϊόν το οποίο παράγεται βάσει συμφωνίας εξειδίκευσης·
ια)
ως «παρεπόμενο προϊόν» νοείται το προϊόν για το οποίο το προϊόν εξειδίκευσης χρησιμοποιείται ως εισροή από ένα ή περισσότερα συμβαλλόμενα μέρη και το οποίο πωλείται από τα εν λόγω μέρη στην αγορά·
ιβ)
ως «ανταγωνιζόμενες επιχειρήσεις» νοούνται οι πραγματικοί ή δυνητικοί ανταγωνιστές·
ιγ)
ως «πραγματικοί ανταγωνιστές» νοούνται οι επιχειρήσεις που ασκούν δραστηριότητες στην ίδια σχετική αγορά·
ιδ)
ως «δυνητικοί ανταγωνιστές» νοούνται οι επιχειρήσεις οι οποίες, αν δεν υπήρχε η συμφωνία εξειδίκευσης, κατά πάσα πιθανότητα θα αναλάμβαναν, με ρεαλιστικό σχεδιασμό και όχι ως θεωρητικό ενδεχόμενο, σε περίπτωση μικρής αλλά μόνιμης αύξησης των σχετικών τιμών, εντός ανώτατης περιόδου τριών ετών, τις απαραίτητες συμπληρωματικές επενδύσεις ή άλλο απαραίτητο κόστος μετατροπής προκειμένου να εισέλθουν στη σχετική αγορά·
ιε)
ως «υποχρέωση αποκλειστικής προμήθειας» νοείται η υποχρέωση μη εφοδιασμού ανταγωνιστικών επιχειρήσεων, οι οποίες δεν μετέχουν στη συμφωνία, με το προϊόν εξειδίκευσης·
ιστ)
ως «υποχρέωση αποκλειστικής αγοράς» νοείται η υποχρέωση αγοράς του προϊόντος εξειδίκευσης μόνον από συμβαλλόμενο μέρος της συμφωνίας·
ιζ)
ως «από κοινού» διανομή νοείται εφόσον τα συμβαλλόμενα μέρη:
i)
διανέμουν τα προϊόντα μέσω κοινής ομάδας, οργάνωσης ή επιχείρησης, ή
ii)
αναθέσουν σε τρίτο τη διανομή σε αποκλειστική ή μη αποκλειστική βάση, υπό τον όρο ότι ο τρίτος δεν αποτελεί ανταγωνιστική επιχείρηση·
ιη)
ως «διανομή» νοείται η διανομή, περιλαμβανομένης της πώλησης αγαθών και της παροχής υπηρεσιών.
2. Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, οι όροι «επιχείρηση» και «μέρος» συμπεριλαμβάνουν και τις αντίστοιχες συνδεδεμένες επιχειρήσεις.
Ως «συνδεδεμένες επιχειρήσεις» νοούνται:
α)
οι επιχειρήσεις στις οποίες ένα από τα μέρη της συμφωνίας εξειδίκευσης έχει, άμεσα ή έμμεσα:
i)
τη δυνατότητα να ασκεί πάνω από το ήμισυ των δικαιωμάτων ψήφου,
ii)
την εξουσία να διορίζει περισσότερα από τα μισά μέλη του εποπτικού συμβουλίου, του διοικητικού συμβουλίου ή των οργάνων που εκπροσωπούν νόμιμα την επιχείρηση, ή
iii)
το δικαίωμα να διαχειρίζεται τις υποθέσεις της επιχείρησης·
β)
οι επιχειρήσεις που έχουν σε σχέση με ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη της συμφωνίας εξειδίκευσης, άμεσα ή έμμεσα, τα δικαιώματα ή τις εξουσίες που παρατίθενται στο στοιχείο α)·
γ)
οι επιχειρήσεις στις οποίες μία από τις επιχειρήσεις που αναφέρονται στο στοιχείο β) έχει, άμεσα ή έμμεσα, τα δικαιώματα ή τις εξουσίες που παρατίθενται στο στοιχείο α)·
δ)
οι επιχειρήσεις στις οποίες ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη της συμφωνίας εξειδίκευσης έχει, μαζί με μία ή περισσότερες από τις επιχειρήσεις που αναφέρονται στα στοιχεία α), β) ή γ), ή στις οποίες δύο ή περισσότερες από τις τελευταίες αυτές επιχειρήσεις, έχουν από κοινού τα δικαιώματα ή τις εξουσίες που παρατίθενται στο στοιχείο α)·
ε)
οι επιχειρήσεις στις οποίες κατέχουν από κοινού τα δικαιώματα ή τις εξουσίες που παρατίθενται στο στοιχείο α):
i)
συμβαλλόμενα μέρη της συμφωνίας εξειδίκευσης ή αντίστοιχες συνδεδεμένες επιχειρήσεις τους που αναφέρονται στα στοιχεία α) έως δ), ή
ii)
ένα ή περισσότερα συμβαλλόμενα μέρη της συμφωνίας εξειδίκευσης ή μία ή περισσότερες συνδεδεμένες επιχειρήσεις τους που αναφέρονται στα στοιχεία α) έως δ), και ένα ή περισσότερα τρίτα μέρη.
Άρθρο 2
Απαλλαγή
1. Σύμφωνα με το άρθρο 101 παράγραφος 3 της Συνθήκης και με την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος κανονισμού, το άρθρο 101 παράγραφος 1 της Συνθήκης κηρύσσεται ανεφάρμοστο στις συμφωνίες εξειδίκευσης.
Η παρούσα απαλλαγή εφαρμόζεται στο βαθμό που τέτοιου είδους συμφωνίες περιλαμβάνουν περιορισμούς του ανταγωνισμού που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 101 παράγραφος 1 της Συνθήκης.
2. Η απαλλαγή που προβλέπεται στην παράγραφο 1 εφαρμόζεται σε συμφωνίες εξειδίκευσης που περιλαμβάνουν διατάξεις σχετικά με την ανάθεση ή την παραχώρηση άδειας εκμετάλλευσης δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας σε ένα ή περισσότερα από τα συμβαλλόμενα μέρη, υπό την προϋπόθεση ότι οι όροι αυτοί δεν αποτελούν μεν πρωταρχικό αντικείμενο τέτοιων συμφωνιών, αλλά σχετίζονται άμεσα με την εφαρμογή τους και είναι αναγκαίοι γι’ αυτήν.
3. Η απαλλαγή που προβλέπεται στο άρθρο 1 εφαρμόζεται στις συμφωνίες εξειδίκευσης όταν:
α)
τα μέρη αποδέχονται μια υποχρέωση αποκλειστικής αγοράς ή αποκλειστικής προμήθειας, ή
β)
τα μέρη δεν πωλούν τα προϊόντα εξειδίκευσης ανεξάρτητα, αλλά μεριμνούν για την από κοινού διανομή τους.
Άρθρο 3
Ανώτατο μερίδιο αγοράς
Η απαλλαγή που προβλέπεται στο άρθρο 2 εφαρμόζεται με την προϋπόθεση ότι τα συμβαλλόμενα μέρη διαθέτουν συνδυασμένο μερίδιο αγοράς το οποίο δεν υπερβαίνει το 20 % σε οποιαδήποτε σχετική αγορά.
Άρθρο 4
Περιορισμοί ιδιαίτερης σοβαρότητας
Η απαλλαγή που προβλέπεται στο άρθρο 2 δεν εφαρμόζεται στις συμφωνίες εξειδίκευσης οι οποίες, άμεσα ή έμμεσα, μεμονωμένα ή σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες που υπόκεινται στον έλεγχο των μερών έχουν ως αντικείμενο κάποιο από τα ακόλουθα:
α)
τον προκαθορισμό τιμών κατά την πώληση προϊόντων προς τρίτους με εξαίρεση τον προκαθορισμό των τιμών που χρεώνονται σε άμεσους πελάτες στο πλαίσιο από κοινού διανομής·
β)
τον περιορισμό του όγκου παραγωγής ή πωλήσεων με εξαίρεση:
i)
τις διατάξεις που αφορούν τη συμφωνηθείσα ποσότητα προϊόντων στο πλαίσιο συμφωνιών μονομερούς ή αμοιβαίας εξειδίκευσης, ή τον καθορισμό της παραγωγικής ικανότητας και του όγκου παραγωγής στο πλαίσιο συμφωνίας από κοινού παραγωγής, και
ii)
τον καθορισμό στόχων ως προς τις πωλήσεις στο πλαίσιο από κοινού διανομής·
γ)
τον επιμερισμό των αγορών ή της πελατείας.
Άρθρο 5
Εφαρμογή του ανώτατου ορίου μεριδίου αγοράς
Για την εφαρμογή του ανωτάτου ορίου μεριδίου αγοράς που προβλέπεται στο άρθρο 3 εφαρμόζονται οι ακόλουθοι κανόνες:
α)
το μερίδιο αγοράς υπολογίζεται με βάση την αξία των πωλήσεων στην αγορά· εάν δεν υπάρχουν στοιχεία για την αξία των πωλήσεων στην αγορά, μπορούν να χρησιμοποιηθούν εκτιμήσεις που βασίζονται σε άλλες αξιόπιστες πληροφορίες της αγοράς, συμπεριλαμβανομένου του όγκου των πωλήσεων στην αγορά, για να υπολογιστεί το μερίδιο αγοράς των συμβαλλομένων μερών·
β)
το μερίδιο αγοράς υπολογίζεται με βάση στοιχεία που αναφέρονται στο προηγούμενο ημερολογιακό έτος·
γ)
το μερίδιο αγοράς που κατέχουν οι επιχειρήσεις που αναφέρονται στο άρθρο 1 παράγραφος 2 δεύτερο εδάφιο στοιχείο ε) επιμερίζεται εξίσου σε κάθε επιχείρηση που έχει τα δικαιώματα και τις εξουσίες που απαριθμούνται στο στοιχείο α) του εν λόγω εδαφίου·
δ)
εάν το μερίδιο αγοράς που προβλέπεται στο άρθρο 3 δεν υπερβαίνει αρχικά το 20 %, αλλά αργότερα υπερβεί το όριο αυτό όχι όμως το 25 %, η απαλλαγή που προβλέπεται στο άρθρο 2 εξακολουθεί να ισχύει για διάστημα δύο συναπτών ημερολογιακών ετών μετά το έτος κατά το οποίο σημειώθηκε για πρώτη φορά η υπέρβαση του ορίου του 20 %·
ε)
εάν το μερίδιο αγοράς που αναφέρεται στο άρθρο 3 δεν υπερβαίνει αρχικά το 20 %, αλλά αργότερα υπερβαίνει το 25 %, η απαλλαγή του άρθρου 2 εξακολουθεί να ισχύει για ένα ημερολογιακό έτος μετά το έτος κατά το οποίο σημειώθηκε για πρώτη φορά η υπέρβαση του ορίου του 25 %·
στ)
οι διατάξεις των στοιχείων δ) και ε) δεν μπορούν να συνδυασθούν κατά τρόπο ώστε το πλεονέκτημά τους να υπερβαίνει τα δύο ημερολογιακά έτη.
Άρθρο 6
Μεταβατική περίοδος
Η απαγόρευση που προβλέπεται στο άρθρο 101 παράγραφος 1 της Συνθήκης δεν εφαρμόζεται κατά το χρονικό διάστημα από την 1η Ιανουαρίου 2011 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2012 σε σχέση με συμφωνίες οι οποίες ισχύουν ήδη στις 31 Δεκεμβρίου 2010 και οι οποίες δεν πληρούν μεν τις προϋποθέσεις απαλλαγής βάσει του παρόντος κανονισμού, αλλά πληρούν τις προϋποθέσεις απαλλαγής βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2658/2000.
Άρθρο 7
Διάρκεια ισχύος
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την 1 Ιανουαρίου 2011.
Η ισχύς του λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2022.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 14 Δεκεμβρίου 2010.
NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 1218/2010
ze dne 14. prosince 2010
o použití čl. 101 odst. 3 Smlouvy o fungování Evropské unie na některé kategorie specializačních dohod
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (EHS) č. 2821/71 ze dne 20. prosince 1971 o použití čl. 85 odst. 3 Smlouvy na kategorie dohod, rozhodnutí a jednání ve vzájemné shodě (1),
po zveřejnění předlohy tohoto nařízení,
po konzultaci s Poradním výborem pro restriktivní praktiky a dominantní postavení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení (EHS) č. 2821/71 zmocňuje Komisi, aby prostřednictvím nařízení použila čl. 101 odst. 3 Smlouvy o fungování Evropské unie (*1) na určité kategorie dohod, rozhodnutí a jednání ve vzájemné shodě spadajících do působnosti čl. 101 odst. 1 Smlouvy, jejichž předmětem je specializace, včetně dohod nezbytných pro dosažení tohoto cíle.
(2)
Nařízení Komise (ES) č. 2658/2000 ze dne 29. listopadu 2000 o použití čl. 81 odst. 3 Smlouvy na kategorie specializačních dohod (2) definuje kategorie specializačních dohod, které podle Komise zpravidla splňují podmínky stanovené v čl. 101 odst. 3 Smlouvy. Vzhledem k celkově pozitivním zkušenostem s používáním uvedeného nařízení, jehož platnost skončí dne 31. prosince 2010, a k dalším zkušenostem získaným od jeho přijetí nařízení je vhodné přijmout nové nařízení o blokových výjimkách.
(3)
Toto nařízení by mělo splňovat oba požadavky na zajištění účinné ochrany hospodářské soutěže a na zajištění přiměřené právní jistoty pro podniky. Plnění těchto cílů by mělo brát v úvahu potřebu v nejvyšší možné míře zjednodušit správní dozor a právní rámec. Do určité úrovně tržní síly lze pro použití čl. 101 odst. 3 Smlouvy obecně předpokládat, že kladné účinky specializačních dohod převáží nad všemi zápornými účinky na hospodářskou soutěž.
(4)
Pro použití čl. 101 odst. 3 Smlouvy prostřednictvím nařízení není nutné definovat ty dohody, na které by se mohl vztahovat čl. 101 odst. 1 Smlouvy. Při jednotlivém hodnocení dohod podle čl. 101 odst. 1 Smlouvy je nutné vzít v úvahu několik faktorů, zejména strukturu relevantního trhu.
(5)
Je třeba omezit výhody výjimky zavedené tímto nařízením na ty dohody, u nichž se lze s dostatečnou jistotou domnívat, že splňují podmínky uvedené v čl. 101 odst. 3 Smlouvy.
(6)
Dohody o výrobní specializaci nejvíce přispějí ke zlepšení výroby nebo distribuce zboží, pokud mají strany schopnosti, aktiva nebo provádějí činnosti, které se doplňují, neboť se mohou soustředit na výrobu určitých výrobků, a tak pracovat efektivněji a dodávat výrobky levněji. Totéž obecně platí také o specializačních dohodách v oblasti přípravy služeb. Je pravděpodobné, že při účinné hospodářské soutěži získají spotřebitelé přiměřený podíl na výsledných přínosech.
(7)
Tyto výhody mohou plynout z dohod, kterými se jedna strana zcela nebo částečně vzdává výroby určitých výrobků nebo přípravy určitých služeb ve prospěch jiné strany („jednostranná specializace“), z dohod, kterými se každá strana zcela nebo částečně vzdává výroby určitých výrobků nebo přípravy určitých služeb ve prospěch jiné strany („reciproční specializace“), a z dohod, kterými se strany zavazují společně vyrábět určité výrobky nebo připravovat určité služby („společná výroba“). V souvislosti s tímto nařízením koncepce jednostranné a reciproční specializace nevyžadují, aby strana snížila kapacitu, stačí, když strany sníží objem své výroby. Koncept společné výroby však nevyžaduje, aby strany omezily své individuální výrobní činnosti mimo působnost předpokládané dohody o společné výrobě.
(8)
Povaha dohod o jednostranné a reciproční specializaci předpokládá, že strany působí na stejném trhu výrobku. Není nutné, aby strany působily na stejném zeměpisném trhu. Proto by použití tohoto nařízení na dohody o jednostranné a reciproční specializaci mělo být omezeno na případy, kdy strany působí na stejném trhu výrobku. Dohody o společné výrobě mohou uzavírat strany, které již působí na stejném trhu výrobku, ale také strany, které hodlají vstoupit na trh výrobku prostřednictvím dohody. Dohody o společné výrobě by proto měly spadat do působnosti tohoto nařízení nezávisle na tom, zda strany již působí na stejném trhu výrobku.
(9)
Aby bylo zajištěno, že bude dosaženo výhod specializace, aniž by jedna ze stran zcela opustila trh navazující na výrobu, měly by být tímto nařízením upraveny jednostranné a reciproční specializační dohody pouze tehdy, obsahují-li dodavatelské a nákupní závazky nebo provádějí-li společnou distribuci. Dodavatelské a nákupní závazky mohou, ale nemusejí mít výhradní povahu.
(10)
Lze předpokládat, že pokud podíl stran na relevantním trhu výrobků, které jsou předmětem specializační dohody, nepřesáhne určitou úroveň, poskytnou tyto dohody obecně hospodářský přínos v podobě úspor z rozsahu nebo struktury či v podobě lepších výrobních technologií, zatímco spotřebitelům poskytnou přiměřený podíl na výsledných přínosech. Pokud se však u výrobků, které jsou vyráběny v rámci specializační dohody, jedná o polotovary, které jedna nebo více stran zcela nebo částečně využívá jako vstup pro svou vlastní výrobu určitých navazujících výrobků, jež jsou těmito stranami následně prodávány na trhu, měla by být výjimka plynoucí z tohoto nařízení rovněž podmíněna tím, že podíl stran na relevantním trhu těchto navazujících výrobků nepřekročí určitou úroveň. V takovém případě by pouhé sledování podílu stran na trhu na úrovni polotovarů opomíjelo případné riziko uzavření trhu nebo zvýšení ceny vstupů pro soutěžitele na úrovni navazujících výrobků. Nelze se však domnívat, že se na specializační dohody buď nevztahuje čl. 101 odst. 1 Smlouvy nebo že nesplňují podmínky čl. 101 odst. 3 Smlouvy, jakmile je překročena prahová hodnota podílu na trhu stanovená v tomto nařízení nebo jiné podmínky stanovené tímto nařízením. V takových případech musí být podle článku 101 Smlouvy provedeno individuální posouzení specializační dohody.
(11)
Toto nařízení by nemělo vyjímat dohody obsahující omezení, která nejsou nezbytná k dosažení příznivých účinků vzniklých na základě specializační dohody. Dohody obsahující určité typy přísných omezení zaměřených proti hospodářské soutěži týkající se stanovení cen účtovaných třetím stranám, omezení výroby nebo prodeje a rozdělení trhů nebo zákazníků by v zásadě měly být vyloučeny z výhod výjimky podle tohoto nařízení, a to bez ohledu na podíl stran na trhu.
(12)
Omezení podílu na trhu, vyloučená výjimka pro určité dohody a podmínky stanovené tímto nařízením za obvyklých podmínek zajišťují, že dohody, na které se vztahuje bloková výjimka, neumožní stranám vyloučit hospodářskou soutěž pro podstatnou část dotyčných výrobků nebo služeb.
(13)
Podle čl. 29 odst. 1 nařízení Rady (ES) č. 1/2003 ze dne 16. prosince 2002 o provádění pravidel hospodářské soutěže stanovených v článcích 81 a 82 Smlouvy (3) může Komise odejmout výhodu plynoucí z tohoto nařízení, pokud v konkrétním případě zjistí, že dohoda, na kterou se vztahuje výjimka podle tohoto nařízení, má dopady, které nejsou slučitelné s čl. 101 odst. 3 Smlouvy.
(14)
Podle čl. 29 odst. 2 nařízení (ES) č. 1/2003 může orgán pro hospodářskou soutěž členského státu odejmout výhodu plynoucí z tohoto nařízení na území tohoto členského státu nebo jeho části, pokud v konkrétním případě zjistí, že dohoda, na kterou se vztahuje výjimka zavedená tímto nařízením, má dopady neslučitelné s čl. 101 odst. 3 Smlouvy na území tohoto členského státu nebo jeho části, a pokud má toto území všechny vlastnosti odděleného zeměpisného trhu.
(15)
Výhodu poskytovanou tímto nařízením lze podle článku 29 nařízení (ES) č. 1/2003 odejmout například tehdy, pokud je relevantní trh velmi koncentrovaný a hospodářská soutěž je již slabá především z důvodu postavení ostatních účastníků na trhu nebo vazeb mezi ostatními účastníky trhu vytvořených na základě paralelních specializačních dohod.
(16)
V zájmu snadnějšího uzavírání specializačních dohod, které mohou být založeny na struktuře zúčastněných stran, by měla být doba platnosti tohoto nařízení stanovena na 12 let,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Definice
1. Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
a)
„specializační dohodou“ se rozumí jednostranná specializační dohoda, reciproční jednostranná specializační dohoda nebo dohoda o společné výrobě;
b)
„jednostrannou specializační dohodou“ se rozumí dohoda mezi dvěma stranami, jež působí na stejném trhu výrobku, kterou se jedna strana zavazuje zcela nebo částečně zastavit výrobu nebo zdržet se výroby těchto výrobků a nakupovat je od jiné strany, která se zaváže tyto výrobky vyrábět a dodávat;
c)
„reciproční specializační dohodou“ se rozumí dohoda mezi dvěma nebo více stranami, jež působí na stejném trhu výrobku, kterou se dvě nebo více stran na recipročním základě zavazují zcela nebo částečně zastavit výrobu nebo zdržet se výroby určitých, ale různých výrobků a nakupovat tyto výrobky od ostatních stran, které se zaváží tyto výrobky vyrábět a dodávat;
d)
„dohodou o společné výrobě“ se rozumí dohoda, kterou se dvě nebo více stran zavazují vyrábět určité výrobky společně;
e)
„dohodou“ se rozumí dohoda, rozhodnutí sdružení podniků nebo jednání ve vzájemné shodě;
f)
„výrobkem“ se rozumí zboží nebo služba, včetně polotovarů nebo služeb a konečných výrobků nebo služeb, s výjimkou distribučních služeb a pronájmů;
g)
„výrobou“ se rozumí výroba zboží nebo příprava služeb zahrnující rovněž výrobu formou subdodávek;
h)
„přípravou služeb“ se rozumí činnosti, které předcházejí poskytování služeb zákazníkům;
i)
„relevantním trhem“ se rozumí relevantní trh výrobku a zeměpisný trh, ke kterému patří výrobky specializace, a v případě výrobků specializace ve formě polotovarů, jež jedna nebo více stran zcela nebo částečně využívá interně k výrobě navazujících výrobků, rovněž relevantní trh výrobku a zeměpisný trh, ke kterému patří navazující výrobky;
j)
„výrobkem specializace“ se rozumí výrobek, který je vyroben na základě specializační dohody;
k)
„navazujícím výrobkem“ se rozumí výrobek, pro který je výrobek specializace využíván jednou nebo více stranami jako vstup a který je těmito stranami prodáván na trhu;
l)
„konkurenčním podnikem“ se rozumí skutečný nebo potenciální soutěžitel;
m)
„skutečným soutěžitelem“ se rozumí podnik, který působí na stejném relevantním trhu;
n)
„potenciálním soutěžitelem“ se rozumí podnik, který by v případě, že neexistuje specializační dohoda, reálně a nejen pouze hypoteticky jako odezvu na malý, avšak trvalý růst relativních cen pravděpodobně vynaložil nejpozději do tří let další potřebné investice nebo jiné nezbytné náklady na změnu tak, aby vstoupil na relevantní trh;
o)
„závazkem výhradních dodávek“ se rozumí závazek nedodávat jinému konkurenčnímu podniku s výjimkou podniku, který je stranou dohody, výrobek specializace;
p)
„závazkem výhradního nákupu“ se rozumí závazek nakupovat výrobek specializace pouze od strany dohody;
q)
slovem „společně“ se v souvislosti s distribucí rozumí, že strany:
i)
provádějí distribuci výrobků společným týmem, organizací nebo podnikem, nebo
ii)
jmenují třetí stranu distributorem na výhradním nebo nevýhradním základě za předpokladu, že třetí strana není konkurenční podnik;
r)
„distribucí“ se rozumí distribuce včetně prodeje zboží a poskytování služeb.
2. Pro účely tohoto nařízení zahrnují pojmy „podnik“ a „strana“ i jejich spojené podniky.
„Spojenými podniky“ se rozumí:
a)
podniky, v nichž jedna strana specializační dohody přímo nebo nepřímo:
i)
má pravomoc vykonávat více než polovinu hlasovacích práv,
ii)
má pravomoc jmenovat více než polovinu členů dozorčí rady, představenstva nebo orgánů právně zastupujících podnik nebo
iii)
má právo řídit záležitosti podniku;
b)
podniky, které mohou přímo či nepřímo v podniku, jenž je stranou specializační dohody, vykonávat práva nebo pravomoci uvedené v písmenu a);
c)
podniky, ve kterých podnik uvedený v písmenu b) může přímo či nepřímo vykonávat práva nebo pravomoci uvedené v písmenu a);
d)
podniky, ve kterých může strana specializační dohody spolu s jedním nebo více podniky uvedenými v písmenech a), b) nebo c) nebo ve kterých mohou dva nebo více z posledně uvedených podniků společně vykonávat práva nebo pravomoci uvedené v písmenu a);
e)
podniky, ve kterých vykonávají práva nebo pravomoci uvedené v písmenu a) společně:
i)
strany specializační dohody nebo podniky s nimi spojené uvedené v písmenech a) až d), nebo
ii)
jedna nebo více stran specializační dohody nebo jeden či více jejich spojených podniků uvedených v písmenech a) až d) a jedna nebo více třetích stran.
Článek 2
Výjimka
1. Podle čl. 101 odst. 3 Smlouvy a podle ustanovení tohoto nařízení se tímto prohlašuje, že se čl. 101 odst. 1 Smlouvy nepoužije na specializační dohody.
Tato výjimka se použije v míře, v jaké takové dohody obsahují omezení hospodářské soutěže spadající do působnosti čl. 101 odst. 1 Smlouvy.
2. Výjimka stanovená v odstavci 1 se použije na ustanovení obsažená ve specializačních dohodách, která se týkají postoupení nebo udělení licence ohledně práv duševního vlastnictví jedné nebo více stranám za předpokladu, že tato ustanovení nepředstavují základní předmět těchto dohod, ale přímo se jich týkají a jsou nezbytná pro jejich provádění.
3. Výjimka stanovená v odstavci 1 se použije na specializační dohody, když:
a)
strany převezmou závazek výhradního nákupu nebo výhradních dodávek, nebo
b)
strany neprodávají nezávisle výrobky specializace, ale provádějí společnou distribuci těchto výrobků.
Článek 3
Práh podílu na trhu
Výjimka stanovená v článku 2 se použije za podmínky, že celkový podíl stran na trhu nepřesahuje 20 % relevantního trhu.
Článek 4
Tvrdá omezení
Výjimka stanovená v článku 2 se nevztahuje na specializační dohody, které mají přímo nebo nepřímo, samostatně nebo v kombinaci s jinými faktory pod kontrolou stran dané dohody za cíl něco z následujícího:
a)
stanovení cen při prodeji výrobků třetím stranám s výjimkou stanovení cen účtovaných přímým zákazníkům v rámci společné distribuce;
b)
omezení výroby nebo prodeje s výjimkou:
i)
ustanovení o dohodnutém množství výrobků v rámci jednostranných nebo recipročních specializačních dohod nebo stanovení kapacity a výrobního objemu v rámci dohody o společné výrobě a
ii)
stanovení prodejních cílů v rámci společné distribuce;
c)
rozdělení trhů nebo zákazníků.
Článek 5
Použití prahu podílu na trhu
Pro uplatňování prahu podílu na trhu stanoveného v článku 3 se použijí tato pravidla:
a)
podíl na trhu se vypočítá na základě hodnoty prodejů na trhu; pokud nejsou údaje o prodejích na trhu k dispozici, lze ke stanovení podílu jednotlivých stran na trhu použít odhady odvozené od jiných spolehlivých informací o trhu včetně objemů prodeje na trhu;
b)
podíl na trhu se vypočítá na základě údajů týkajících se předchozího kalendářního roku;
c)
podíl na trhu podniků uvedených v čl. 1 odst. 2 druhém pododstavci písm. e) se rozdělí stejným dílem mezi podniky mající práva a pravomoci uvedené v čl. 1 odst. 2 druhém pododstavci písm. a);
d)
pokud podíl na trhu uvedený v článku 3 zpočátku nepřesahuje 20 %, ale následně vzroste nad tuto hranici, aniž by překročil 25 %, použije se výjimka stanovená v článku 2 po období dvou po sobě následujících kalendářních let od roku, kdy byl práh 20 % překročen poprvé;
e)
pokud podíl na trhu uvedený v článku 3 zpočátku nepřesahuje 20 %, ale následně vzroste nad 25 %, použije se výjimka stanovená v článku 2 po období jednoho kalendářního roku od roku, kdy byl práh 25 % překročen poprvé;
f)
výhody podle písmen d) a e) nelze kombinovat tak, aby přesáhly období dvou kalendářních let.
Článek 6
Přechodné období
Zákaz stanovený v čl. 101 odst. 1 Smlouvy se v období od 1. ledna 2011 do 31. prosince 2012 nevztahuje na dohody již platné dne 31. prosince 2010 a které nesplňují podmínky pro výjimky stanovené tímto nařízením, ale které splňují podmínky pro výjimku podle nařízení (ES) č. 2658/2000.
Článek 7
Doba platnosti
Toto nařízení vstupuje v platnost dne 1. ledna 2011.
Jeho platnost skončí dne 31. prosince 2022.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 14. prosince 2010.