ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΌΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 282/2012 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 28ης Μαρτίου 2012
για τον καθορισμό των κοινών λεπτομερειών εφαρμογής του καθεστώτος εγγυήσεων για τα γεωργικά προϊόντα
(κωδικοποιημένο κείμενο)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1234/2007 του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2007, για τη θέσπιση κοινής οργάνωσης των γεωργικών αγορών και ειδικών διατάξεων για ορισμένα γεωργικά προϊόντα (Ενιαίος κανονισμός ΚΟΑ) (1), και ιδίως το άρθρο 43 στοιχεία α), δ), στ) και ι), το άρθρο 47 παράγραφος 2, το άρθρο 134, το άρθρο 143 στοιχείο β), το άρθρο 148, το άρθρο 161 παράγραφος 3, το άρθρο 171 και το άρθρο 172 παράγραφος 2,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 104/2000 του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1999, για την κοινή οργάνωση των αγορών των προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας (2), και ιδίως τα άρθρα 37 και 38,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1216/2009 του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 2009, για τον καθορισμό του καθεστώτος συναλλαγών που εφαρμόζεται για ορισμένα εμπορεύματα που προέρχονται από τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων (3), και ιδίως το άρθρο 4 παράγραφος 4, το άρθρο 6 παράγραφος 4, το άρθρο 7 παράγραφος 3 και το άρθρο 11 παράγραφος 4,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 247/2006 του Συμβουλίου, της 30ής Ιανουαρίου 2006, περί καθορισμού ειδικών μέτρων για τη γεωργία στις εξόχως απόκεντρες περιοχές της Ένωσης (4), και ιδίως το άρθρο 25,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 73/2009 του Συμβουλίου, της 19ης Ιανουαρίου 2009, σχετικά με τη θέσπιση κοινών κανόνων για τα καθεστώτα άμεσης στήριξης για τους γεωργούς στο πλαίσιο της κοινής γεωργικής πολιτικής και τη θέσπιση ορισμένων καθεστώτων στήριξης για τους γεωργούς, για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΚ) αριθ. 1290/2005, (ΕΚ) αριθ. 247/2006, (ΕΚ) αριθ. 378/2007 και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1782/2003 (5), και ιδίως το άρθρο 142 στοιχείο γ),
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2799/98 του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 1998, για τη θέσπιση του γεωργονομισματικού καθεστώτος του ευρώ (6), και ιδίως το άρθρο 9,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2220/85 της Επιτροπής, της 22ας Ιουλίου 1985, για τον καθορισμό των κοινών λεπτομερειών εφαρμογής του καθεστώτος εγγυήσεων για τα γεωργικά προϊόντα (7), έχει τροποποιηθεί επανειλημμένα (8) και ουσιωδώς. Είναι, ως εκ τούτου, σκόπιμη, για λόγους σαφήνειας και ορθολογισμού, η κωδικοποίηση του εν λόγω κανονισμού.
(2)
Πολλές διατάξεις των γεωργικών κανονισμών της Ένωσης απαιτούν τη σύσταση εγγύησης για να εξασφαλισθεί η καταβολή της οφειλής σε περίπτωση που δεν έχει τηρηθεί μια υποχρέωση· η πείρα, εντούτοις, έδειξε ότι η απαίτηση αυτή ερμηνεύεται στην πράξη με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Ως εκ τούτου, για να αποφευχθούν άνισες συνθήκες ανταγωνισμού, πρέπει να διατηρηθεί ο ορισμός της απαίτησης αυτής.
(3)
Πρέπει να διευκρινισθεί κυρίως η μορφή της εγγύησης.
(4)
Πολλές διατάξεις των γεωργικών κανονισμών της Ένωσης προβλέπουν ότι η εγγύηση που έχει συσταθεί καταπίπτει, εφόσον δεν τηρείται η υποχρέωση για την οποία έχει συσταθεί, χωρίς να γίνεται διαχωρισμός μεταξύ της αθέτησης πρωτογενών απαιτήσεων και της αθέτησης δευτερογενών ή τριτογενών απαιτήσεων. Για λόγους δίκαιης μεταχείρισης, πρέπει να διαχωρισθούν οι συνέπειες μη τήρησης πρωτογενούς απαίτησης και οι συνέπειες μη τήρησης δευτερογενούς ή τριτογενούς απαίτησης. Ιδιαίτερα, πρέπει να προβλεφθούν οι περιπτώσεις που επιτρέπεται η κατάπτωση μέρους μόνον της εγγύησης όταν έχει πράγματι τηρηθεί η πρωτογενής απαίτηση, αλλά σημειώθηκε μικρή υπέρβαση του ορίου για την τήρησή της ή όταν δεν έχει τηρηθεί τριτογενής απαίτηση.
(5)
Οι συνέπειες της μη τήρησης μιας υποχρέωσης δεν πρέπει να αποτελεί αντικείμενο διαχωρισμού με βάση την καταβολή ή μη της προκαταβολής. Κατά συνέπεια, οι εγγυήσεις που συστήνονται έναντι προκαταβολής πρέπει να διέπονται από ιδιαίτερους κανόνες.
(6)
Οι δαπάνες για τη σύσταση εγγύησης που βαραίνουν, τόσο το μέρος που συστήνει την εγγύηση όσο και την αρμόδια αρχή, μπορεί να είναι δυσανάλογες σε σχέση με το ποσό, την καταβολή του οποίου διασφαλίζει η εγγύηση, εφόσον τούτο είναι κατώτερο από ένα ορισμένο όριο. Οι αρμόδιες αρχές πρέπει, ως εκ τούτου, να έχουν το δικαίωμα να μην απαιτούν εγγύηση καταβολής ποσού κατώτερου από το όριο αυτό. Εξάλλου, η αρμόδια αρχή πρέπει να εξουσιοδοτείται να μην απαιτεί εγγύηση όταν η φύση του προσώπου που είναι υπεύθυνο για την τήρηση των υποχρεώσεων καθιστά άσκοπη μια τέτοια αίτηση.
(7)
Μια αρμόδια αρχή πρέπει να έχει το δικαίωμα να αρνείται ή να αντικαθιστά την προσφερόμενη εγγύηση όταν δεν τη θεωρεί ικανοποιητική.
(8)
Αν δεν υπάρχουν άλλες σχετικές διατάξεις, πρέπει να ορισθεί προθεσμία για την παροχή της απαιτούμενης απόδειξης για αποδέσμευση του ποσού της εγγύησης.
(9)
Όσον αφορά την ισοτιμία που χρησιμοποιείται για τη μετατροπή του ποσού της εγγύησης, που είναι εκφρασμένο σε ευρώ, σε εθνικό νόμισμα, η γενεσιουργός αιτία που αναφέρεται στο άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2799/98 πρέπει να καθορισθεί σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1913/2006 της Επιτροπής (9).
(10)
Πρέπει να καθορισθεί η διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται εφόσον καταπίπτει μια εγγύηση.
(11)
Η Επιτροπή πρέπει να έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί την εφαρμογή των διατάξεων σχετικά με τις εγγυήσεις.
(12)
Ο παρών κανονισμός καθορίζει του κανόνες που εφαρμόζονται γενικά, εκτός των περιπτώσεων διαφορετικής ρύθμισης που προβλέπεται από την ειδική νομοθεσία της Ένωσης.
(13)
Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της διαχειριστικής επιτροπής για την κοινή οργάνωση των γεωργικών αγορών και υποβλήθηκαν προς ενημέρωση στις λοιπές αρμόδιες επιτροπές,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ I
ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΟΙ
Άρθρο 1
Ο παρών κανονισμός καθορίζει τους κανόνες που διέπουν τις εγγυήσεις που παρέχονται είτε βάσει των ακολούθων κανονισμών είτε των κανονισμών που έχουν εκδοθεί δυνάμει αυτών, εκτός αντιθέτων διατάξεων των εν λόγω κανονισμών:
α)
κανονισμοί που αφορούν την κοινή οργάνωση των αγορών στον τομέα ορισμένων γεωργικών προϊόντων:
-
κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 104/2000 (προϊόντα αλιείας και υδατοκαλλιέργειας),
-
κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1234/2007 (Ενιαίος κανονισμός ΚΟΑ)·
β)
κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 73/2009 (καθεστώτα άμεσης στήριξης)·
γ)
κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1216/2009 (καθεστώς συναλλαγών που εφαρμόζεται σε ορισμένα εμπορεύματα που προέρχονται από τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων).
Άρθρο 2
Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις για τις οποίες οι κανονισμοί που αναφέρονται στο άρθρο 1 προβλέπουν εγγύηση, όπως ορίζεται στο άρθρο 3, ανεξάρτητα από το εάν χρησιμοποιείται ο συγκεκριμένος όρος «εγγύηση».
Ο παρών κανονισμός δεν εφαρμόζεται στις εγγυήσεις που παρέχονται για την εξασφάλιση της καταβολής των εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών που αναφέρονται στον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 2913/92 του Συμβουλίου (10).
Άρθρο 3
Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
α) «εγγύηση»: η εξασφάλιση ότι θα καταβληθεί ή θα καταπέσει ποσό χρημάτων στην αρμόδια αρχή αν δεν τηρηθεί συγκεκριμένη υποχρέωση·
β) «συνολική εγγύηση»: η εγγύηση που συστήνεται με την αρμόδια αρχή με σκοπό την εξασφάλιση της τήρησης περισσοτέρων από μιας υποχρεώσεων·
γ) «υποχρέωση»: η απαίτηση ή το σύνολο απαιτήσεων που επιβάλλεται από ένα κανονισμό, να πραγματοποιηθεί ενέργεια ή να μην πραγματοποιηθεί ενέργεια·
δ) «αρμόδια αρχή»: είτε η αρχή που είναι αρμόδια να αποδέχεται εγγύηση, είτε η αρχή που είναι αρμόδια να αποφασίζει εάν θα αποδεσμευθεί ή θα καταπέσει η εγγύηση σύμφωνα με τη νομοθεσία που εφαρμόζεται.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ
ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΣΥΣΤΑΣΗΣ ΕΓΓΥΗΣΗΣ
Άρθρο 4
Η εγγύηση συστήνεται από ή για λογαριασμό προσώπου που είναι υπεύθυνο για την καταβολή του χρηματικού ποσού εφόσον δεν εκπληρώνεται η υποχρέωση.
Άρθρο 5
1. Η αρμόδια αρχή μπορεί να μην απαιτεί τη σύσταση εγγύησης όταν το υπό εγγύηση ποσό είναι κατώτερο από 500 ευρώ.
2. Σε περίπτωση εφαρμογής της παραγράφου 1, ο ενδιαφερόμενος αναλαμβάνει γραπτώς την υποχρέωση που θα είχε συστήσει εγγύηση και η οποία, εν συνεχεία, θα είχε καταπέσει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει.
Άρθρο 6
Η αρμόδια αρχή μπορεί να μην απαιτεί εγγύηση αν ο υπεύθυνος για την τήρηση των υποχρεώσεων είναι:
α)
δημόσιος φορέας υπεύθυνος για την εκτέλεση των καθηκόντων δημόσιας αρχής, ή
β)
ιδιωτικός φορέας εφόσον ασκεί, υπό κρατική εποπτεία, τα καθήκοντα του στοιχείου α).
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙΙ
ΜΟΡΦΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΩΝ
Άρθρο 7
1. Η εγγύηση είναι δυνατόν να συσταθεί:
α)
υπό μορφή κατάθεσης μετρητών όπως ορίζεται στα άρθρα 12 και 13, ή/και
β)
υπό μορφή εγγύησης όπως ορίζεται στο άρθρο 15 παράγραφος 1.
2. Η αρμόδια αρχή μπορεί να επιτρέψει τη σύσταση εγγύησης:
α)
υπό μορφή υποθήκης που αφορά το σχετικό ποσό, ή/και
β)
υπό μορφή δεσμευμένου λογαριασμού σε τράπεζα, ή/και
γ)
υπό μορφή αναγνωρισμένων απαιτήσεων έναντι δημόσιου φορέα ή δημόσιου ταμείου, που είναι απαιτητές και πληρωτές, και έναντι των οποίων δεν προηγείται άλλη απαίτηση, ή/και
δ)
υπό μορφή εγγυήσεων διαπραγματεύσιμων στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος, υπό τον όρο ότι έχουν εκδοθεί ή είναι εγγυημένες από το εν λόγω κράτος, ή/και
ε)
υπό μορφή ομολόγων τα οποία εκδίδονται από ενυποθηκευτικούς πιστωτικούς οργανισμούς εισαγμένους στο χρηματιστήριο και προς πώληση στην ελεύθερη αγορά, υπό τον όρο ότι η κατάταξή τους από άποψη πιστωτικής επιφάνειας είναι ίση με αυτή των κρατικών ομολόγων του Δημοσίου.
3. Η αρμόδια αρχή μπορεί να επιβάλει συμπληρωματικούς όρους για την αποδοχή των εγγυήσεων του τύπου που αναφέρεται στην παράγραφο 2.
Άρθρο 8
Η αρμόδια αρχή αρνείται την αποδοχή ή απαιτεί την αντικατάσταση κάθε προσφερόμενης εγγύησης, όταν κρίνει ότι η εγγύηση αυτή είναι ανεπαρκής ή μη ικανοποιητική ή ότι δεν παρέχει κάλυψη για επαρκή χρονική περίοδο.
Άρθρο 9
1. Το υποθηκευμένο στοιχείο ενεργητικού που αναφέρεται στο άρθρο 7 παράγραφος 2 στοιχείο α) ή εγγυήσεις ή ομόλογα που έχουν κατατεθεί σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 2 στοιχεία δ) και ε) πρέπει, κατά τη σύσταση της εγγύησης, να έχουν εφικτή αξία τουλάχιστον 115 % της αξίας της απαιτούμενης εγγύησης.
Σε περίπτωση αποδοχής των εγγυήσεων που αναφέρονται στο άρθρο 7 παράγραφος 2 στοιχεία α), δ) ή ε), ο ενδιαφερόμενος πρέπει να αναλάβει γραπτή υποχρέωση παροχής συμπληρωματικής εγγύησης ή αντικατάστασης της αρχικής εγγύησης, εφόσον η εν λόγω εφικτή αξία, για περίοδο τουλάχιστον τριών μηνών είναι κατώτερη από το 105 % της απαιτούμενης εγγύησης. Αυτή η γραπτή υποχρέωση δεν είναι απαραίτητη, εάν ήδη προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία. Η αρμόδια αρχή επανεξετάζει τακτικά την αξία των εν λόγω στοιχείων ενεργητικού, εγγυήσεων ή ομολόγων.
2. Η εφικτή αξία εγγύησης του τύπου που αναφέρεται στο άρθρο 7 παράγραφος 2 στοιχεία α), δ) και ε) εκτιμάται, εφόσον κρίνεται απαραίτητο, από την αρμόδια αρχή, λαμβάνοντας υπόψη τα προβλεπόμενα έξοδα εκχώρησης.
Η εφικτή αξία εγγύησης ή ομολόγου εκτιμάται βάσει της τελευταίας διαθέσιμης δήλωσης τιμών.
Εφόσον η αρμόδια αρχή το απαιτεί, ο ενδιαφερόμενος που παρέχει την εγγύηση πρέπει να αποδείξει την εφικτή αξία της.
Άρθρο 10
1. Κάθε εγγύηση μπορεί να αντικατασταθεί από άλλη.
Εντούτοις, η αντικατάσταση εξαρτάται από τη σύμφωνη γνώμη της αρμόδιας αρχής:
α)
όταν η εγγύηση έχει καταπέσει αλλά δεν έχει ακόμη εισπραχθεί, ή
β)
όταν η εγγύηση αντικατάστασης ανήκει σε έναν από τους τύπους εγγυήσεων που αναφέρονται στο άρθρο 7 παράγραφος 2.
2. Μια συνολική εγγύηση είναι δυνατόν να αντικατασταθεί από άλλη συνολική εγγύηση, υπό τον όρο ότι η νέα συνολική εγγύηση καλύπτει τουλάχιστον το μέρος της αρχικής συνολικής εγγύησης, που προορίζεται κατά τη στιγμή της αντικατάστασης, να διασφαλίζει μια ή περισσότερες υποχρεώσεις που εξακολουθούν να εκκρεμούν.
Άρθρο 11
1. Το ποσό κάθε εγγύησης που προβλέπεται στο άρθρο 1 είναι σε ευρώ.
2. Κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1, όταν η εγγύηση γίνεται αποδεκτή σε ένα κράτος μέλος που δεν ανήκει στη ζώνη ευρώ, σε εθνικό νόμισμα, το ποσό της εγγύησης σε ευρώ μετατρέπεται στο νόμισμα αυτό σύμφωνα με το άρθρο 10 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1913/2006. Η υποχρέωση που αντιστοιχεί στην εγγύηση και όποιο ποσό παρακρατείται σε περίπτωση παρατυπίας ή παράβασης εξακολουθεί να εκφράζεται σε ευρώ.
Άρθρο 12
Όταν η κατάθεση μετρητών διενεργείται με έμβασμα, δεν θεωρείται ότι έχει συσταθεί εγγύηση παρά μόνον όταν η αρμόδια αρχή εξασφαλίζει ότι τα χρήματα μπορούν να πιστωθούν στο λογαριασμό της.
Άρθρο 13
1. Επιταγή, που αφορά ένα ποσό την πληρωμή του οποίου εγγυάται οικονομικός οργανισμός αναγνωρισμένος για το σκοπό αυτό από το κράτος μέλος της αρμόδιας αρχής, θεωρείται σαν κατάθεση μετρητών. Η αρμόδια αρχή δεν υποχρεούται να προσκομίσει την επιταγή αυτή προς πληρωμή παρά μόνον όταν η εγγυητική περίοδος πρόκειται να λήξει.
2. Επιταγή, άλλη από αυτή που αναφέρεται στην παράγραφο 1, συνιστά εγγύηση μόνον όταν η αρμόδια αρχή εξασφαλίζει ότι τα χρήματα μπορούν να πιστωθούν στο λογαριασμό της.
3. Οι δαπάνες που επιβάλλονται από τους οικονομικούς οργανισμούς βαρύνουν το μέρος που συστήνει την εγγύηση.
Άρθρο 14
Εγγύηση που συστήνεται με τη μορφή μετρητών δεν είναι τοκοφόρος γι’ αυτόν που τη συστήνει.
Άρθρο 15
1. Ο εγγυητής έχει τη συνήθη κατοικία του ή είναι εγκατεστημένος στην Ένωση και, με επιφύλαξη των διατάξεων της Συνθήκης όσον αφορά την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, να έχει γίνει αποδεκτός από την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο έχει συσταθεί η εγγύηση. Ο εγγυητής δεσμεύεται με γραπτή εγγύηση.
2. Η γραπτή εγγύηση πρέπει τουλάχιστον:
α)
να προσδιορίζει την υποχρέωση, ή εφόσον πρόκειται για συνολική εγγύηση, τον τύπο ή τους τύπους της υποχρέωσης την τήρηση των οποίων εγγυάται η καταβολή χρηματικού ποσού·
β)
να αναφέρει το μέγιστο ποσό που εγγυάται ο εγγυητής·
γ)
να προσδιορίζει ότι ο εγγυητής δεσμεύεται, από κοινού και εξ ολοκλήρου με το μέρος που είναι υπεύθυνο για να τηρήσει την υποχρέωση να καταβάλει σε 30 ημέρες μετά την απαίτηση της αρμόδιας αρχής και μέσα στα όρια της εγγύησης, το ποσό που οφείλεται όταν η εγγύηση καταπίπτει.
3. Η αρμόδια αρχή μπορεί να αποδεχθεί γραπτή τηλεπικοινωνία που αποστέλλει ο εγγυητής, η οποία θεωρείται ότι συνιστά γραπτή εγγύηση. Στην περίπτωση αυτή, λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα προς εξακρίβωση της γνησιότητάς της.
4. Η αρμόδια αρχή καθορίζει, μετά τη σύσταση συνολικής γραπτής εγγύησης, τη διαδικασία που θα ακολουθηθεί σύμφωνα με την οποία ολόκληρη ή μέρος της συνολικής εγγύησης προορίζεται για επί μέρους υποχρέωση.
Άρθρο 16
Αμέσως, μόλις μέρος της συνολικής εγγύησης προορίζεται για επί μέρους υποχρέωση, πρέπει να αναθεωρηθεί το διαθέσιμο υπόλοιπο.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV
ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΕΣ
Άρθρο 17
Οι διατάξεις του παρόντος κεφαλαίου εφαρμόζονται σε όλες τις περιπτώσεις για τις οποίες η ειδική νομοθεσία της Ένωσης προβλέπει ότι πρέπει να προκαταβληθεί ποσό πριν από την τήρηση υποχρέωσης.
Άρθρο 18
1. Η εγγύηση αποδεσμεύεται όταν:
α)
έχει εδραιωθεί το δικαίωμα προς απόληψη του ποσού που έχει χορηγηθεί· ή
β)
έχει επιστραφεί το ποσό που χορηγήθηκε, επαυξημένο κατά το ποσοστό που προβλέπεται από την ειδική νομοθεσία της Ένωσης.
2. Εφόσον έχει παρέλθει η ημερομηνία λήξης της προθεσμίας για να αποδειχθεί το οριστικό δικαίωμα χορήγησης του ποσού που έχει προκαταβληθεί χωρίς να έχει προσκομισθεί η απόδειξη για το δικαίωμα, η αρμόδια αρχή εφαρμόζει αμέσως τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 28.
Η λήξη της προθεσμίας μπορεί να μετατεθεί σε περίπτωση ανωτέρας βίας.
Ωστόσο, στις περιπτώσεις που υπάρχει σχετική πρόβλεψη από τη νομοθεσία της Ένωσης, η απόδειξη μπορεί ακόμα να προσκομισθεί μετά από την ημερομηνία αυτή έναντι μερικής επιστροφής της εγγύησης.
3. Εφόσον οι σχετικές με την ανωτέρα βία διατάξεις της Ένωσης προβλέπουν ότι η επιστροφή περιορίζεται στο προκαταβληθέν ποσό, εφαρμόζονται οι ακόλουθες συμπληρωματικές διατάξεις:
α)
οι περιστάσεις που φέρονται ότι συνιστούν περίπτωση ανωτέρας βίας κοινοποιούνται στην αρμόδια αρχή εντός 30 ημερών από την ημέρα κατά την οποία το ενδιαφερόμενο μέρος πληροφορήθηκε την ύπαρξη κατάστασης που θα ήταν δυνατό να δικαιολογήσει περίπτωση ανωτέρας βίας·
β)
το ενδιαφερόμενο μέρος επιστρέφει την προκαταβολή ή το σχετικό μέρος του ποσού της εντός 30 ημερών από την ημερομηνία που η αρμόδια αρχή εκδίδει την αίτηση για επιστροφή.
Εφόσον δεν έχουν τηρηθεί οι συμπληρωματικές διατάξεις που αναφέρονται στα στοιχεία α) και β), οι όροι επιστροφής είναι οι ίδιοι με τους όρους που εφαρμόζονται όταν δεν υπάρχει περίπτωση ανωτέρας βίας.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ V
ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΕΓΓΥΗΣΕΩΝ ΑΛΛΩΝ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV
Άρθρο 19
1. Μία υποχρέωση μπορεί να ενέχει πρωτογενείς, δευτερογενείς ή τριτογενείς απαιτήσεις.
2. Η πρωτογενής απαίτηση είναι η απαίτηση, που αποτελεί βασικό στόχο του κανονισμού που την επιβάλει, να πραγματοποιηθεί ή να μην πραγματοποιηθεί ενέργεια.
3. Η δευτερογενής απαίτηση είναι η απαίτηση για τήρηση προθεσμίας προς εκτέλεση της πρωτογενούς απαίτησης.
4. Η τριτογενής απαίτηση είναι κάθε άλλη απαίτηση που επιβάλλεται από κανονισμό.
5. Το παρόν κεφάλαιο δεν εφαρμόζεται όταν η ειδική νομοθεσία της Ένωσης δεν έχει καθορίσει την ή τις πρωτογενείς απαιτήσεις.
6. Κατά την έννοια του παρόντος κεφαλαίου, νοείται ως «αντίστοιχο τμήμα του εγγυημένου ποσού» το τμήμα του ποσού της εγγύησης που αντιστοιχεί στην ποσότητα για την οποία δεν τηρήθηκε μια απαίτηση.
Άρθρο 20
Η εγγύηση αποδεσμεύεται αμέσως μόλις παρασχεθεί η απόδειξη, που προβλέπεται από την ειδική νομοθεσία της Ένωσης, ότι έχουν τηρηθεί οι πρωτογενείς, δευτερογενείς και τριτογενείς απαιτήσεις.
Άρθρο 21
1. Η εγγύηση καταπίπτει στο σύνολό της για την ποσότητα για την οποία δεν τηρήθηκε μια πρωτογενής απαίτηση, εκτός εάν αυτό κατέστη αδύνατο λόγω ανωτέρας βίας.
2. Θεωρείται ότι πρωτογενής απαίτηση δεν έχει τηρηθεί εάν δεν προσκομισθεί η αντίστοιχη απόδειξη εντός προθεσμίας που καθορίζεται για την προσκόμιση της εν λόγω απόδειξης, εκτός εάν περίπτωση ανωτέρας βίας έχει εμποδίσει την προσκόμιση αυτής εντός της καθορισμένης προθεσμίας. Κινείται αμέσως η διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 28 για να ανακτηθεί το ποσό που έχει καταπέσει.
3. Εάν προσκομισθεί η απόδειξη για την τήρηση όλων των πρωτογενών απαιτήσεων εντός 18 μηνών, που ακολουθούν τη λήξη της προθεσμίας που αναφέρεται στη παράγραφο 2, επιστρέφεται το 85 % του ποσού που έχει καταπέσει.
Εάν προσκομισθεί η απόδειξη για την τήρηση όλων των πρωτογενών απαιτήσεων εντός 18 μηνών που ακολουθούν τη λήξη της προθεσμίας που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο και εφόσον δεν έχει τηρηθεί η συναφής δευτερογενής απαίτηση, το ποσό που επιστρέφεται είναι ίσο με το ποσό που θα αποδεσμευόταν σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 22 παράγραφος 2, μειωμένο κατά 15 % του σχετικού μέρους του υπό εγγύηση ποσού.
4. Καμιά επιστροφή του ποσού που έχει καταπέσει δεν πραγματοποιείται, στην περίπτωση που η απόδειξη για την τήρηση όλων των πρωτογενών απαιτήσεων προσκομίζεται, εντός προθεσμίας 18 μηνών που προβλέπεται στην παράγραφο 3 εκτός εάν περίπτωση ανωτέρας βίας εμπόδισε την προσκόμιση αυτής της απόδειξης εντός της εν λόγω προθεσμίας.
Άρθρο 22
1. Εφόσον προσκομίζεται η απόδειξη που προβλέπεται στην ειδική νομοθεσία της Ένωσης, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, ότι έχουν τηρηθεί όλες οι πρωτογενείς απαιτήσεις και όταν δεν έχει τηρηθεί η δευτερογενής, η εγγύηση αποδεσμεύεται μερικά και καταπίπτει το υπόλοιπο της εγγύησης. Κινείται αμέσως η διαδικασία του άρθρου 28 για την ανάκτηση του ποσού που έχει καταπέσει.
2. Το ποσό της εγγύησης που αποδεσμεύεται είναι: η εγγύηση που καλύπτει το σχετικό μέρος του υπό εγγύηση ποσού, μειωμένο κατά 15 %, και
α)
10 % του ποσού που υπολείπεται μετά τη μείωση κατά 15 % για κάθε ημέρα κατά την οποία:
i)
έχει σημειωθεί υπέρβαση μέγιστης προθεσμίας ίσης ή κατώτερης από 40 ημέρες·
ii)
δεν έχει τηρηθεί ελάχιστη προθεσμία ίση ή κατώτερη με 40 ημέρες·
β)
5 % του ποσού του υπολείπεται μετά τη μείωση κατά 15 % για κάθε ημέρα κατά την οποία:
i)
έχει σημειωθεί υπέρβαση μέγιστης προθεσμίας 41 έως 80 ημερών·
ii)
δεν έχει τηρηθεί ελάχιστη προθεσμία 41 έως 80 ημερών·
γ)
2 % του ποσού που υπολείπεται μετά τη μείωση κατά 15 % για κάθε ημέρα κατά την οποία:
i)
έχει σημειωθεί υπέρβαση μέγιστης προθεσμίας ίσης ή ανώτερης από 81 ημέρες·
ii)
δεν έχει τηρηθεί ελάχιστη προθεσμία ίση ή ανώτερη με 81 ημέρες.
3. Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου δεν εφαρμόζονται στις προθεσμίες, όσον αφορά τις αιτήσεις και τη χρησιμοποίηση των πιστοποιητικών εισαγωγής, εξαγωγής και προκαθορισμού, συμπεριλαμβανομένης και κάθε προθεσμίας σχετικά με τον καθορισμό των εισφορών κατά την εισαγωγή και την εξαγωγή και των επιστροφών κατά την εξαγωγή μέσω διαγωνισμού.
Άρθρο 23
1. Η μη τήρηση μιας ή περισσοτέρων από τις τριτογενείς απαιτήσεις έχει σαν αποτέλεσμα να καταπίπτει το 15 % του αντιστοίχου τμήματος του εγγυημένου ποσού, εκτός εάν εμπόδισε την τήρησή της περίπτωση ανωτέρας βίας.
2. Κινείται αμέσως η διαδικασία του άρθρου 28 για την ανάκτηση του ποσού που έχει καταπέσει.
3. Το παρόν άρθρο δεν εφαρμόζεται σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 21 παράγραφος 3.
Άρθρο 24
Στις περιπτώσεις που προσκομίζεται η απόδειξη ότι έχουν τηρηθεί όλες οι πρωτογενείς απαιτήσεις αλλά συγχρόνως δεν έχει τηρηθεί μια δευτερογενής απαίτηση και μια τριτογενής απαίτηση, εφαρμόζονται τα άρθρα 22 και 23 και το συνολικό ποσό που καταπίπτει είναι το ποσό που καταπίπτει κατ’ εφαρμογή του άρθρου 22, αυξημένο κατά 15 % του αντιστοίχου τμήματος του ποσού για το οποίο έχει συσταθεί η εγγύηση.
Άρθρο 25
Το σύνολο του ποσού που καταπίπτει δεν μπορεί να υπερβαίνει το 100 % του σχετικού μέρους του υπό εγγύηση ποσού.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI
ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
Άρθρο 26
1. Η εγγύηση αποδεσμεύεται εν μέρει κατόπιν αιτήσεως όταν προσκομίζεται η απόδειξη που προβλέπεται για το σκοπό αυτό, σε σχέση με μέρος της ποσότητας του προϊόντος, υπό τον όρο ότι το μέρος αυτό δεν είναι λιγότερο από την ελάχιστη ποσότητα που έχει ορισθεί στον κανονισμό που επιβάλλει την εγγύηση.
Στις περιπτώσεις που η ειδική νομοθεσία της Ένωσης δεν προβλέπει ελάχιστη ποσότητα, η αρμόδια αρχή έχει τη δυνατότητα να περιορίζει η ίδια τον αριθμό των μερικών αποδεσμεύσεων, οιουδήποτε ποσού της εγγύησης που μπορούν να προσδιορίζουν ελάχιστο ποσό για κάθε αποδέσμευση του τύπου αυτού.
2. Η αρμόδια αρχή μπορεί να απαιτεί γραπτή αίτηση προς αποδέσμευση προτού προβεί στην αποδέσμευση ολόκληρης ή μέρους της εγγύησης.
3. Σε περίπτωση που η εγγύηση καλύπτει, σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1, περισσότερο από το 100 % του ποσού που απαιτείται να τεθεί υπό εγγύηση, το μέρος της εγγύησης που υπερβαίνει το 100 % αποδεσμεύεται, όταν το υπόλοιπο του υπό εγγύηση ποσού αποδεσμευθεί ή καταπέσει.
Άρθρο 27
1. Όταν δεν έχει ορισθεί συγκεκριμένη προθεσμία για την προσκόμιση των απαραίτητων αποδείξεων για την αποδέσμευση της εγγύησης, η προθεσμία είναι:
α)
12 μήνες από τη λήξη της προθεσμίας που ορίζεται για την τήρηση όλων των πρωτογενών απαιτήσεων· ή
β)
σε περιπτώσεις που δεν έχει ορισθεί συγκεκριμένη προθεσμία σύμφωνα με το στοιχείο α), 12 μήνες από την ημερομηνία κατά την οποία έχουν τηρηθεί όλες οι πρωτογενείς απαιτήσεις.
2. Η προθεσμία που ορίζεται στην παράγραφο 1 δεν υπερβαίνει τα 3 έτη από την ημερομηνία κατά την οποία έχει συσταθεί εγγύηση για την εν λόγω υποχρέωση εκτός από περιπτώσεις ανωτέρας βίας.
Άρθρο 28
1. Όταν η αρμόδια αρχή γνωρίζει τις συνθήκες που συνεπάγονται την κατάπτωση της εγγύησης, στο σύνολό της ή εν μέρει, ζητά χωρίς καθυστέρηση από τον ενδιαφερόμενο την πληρωμή του ποσού της εγγύησης που έχει καταπέσει· η δε πληρωμή αυτή πρέπει να πραγματοποιηθεί σε προθεσμία 30 ημερών από την ημέρα παραλαβής της αίτησης.
Στην περίπτωση κατά την οποία η πληρωμή δεν έχει πραγματοποιηθεί στην ταχθείσα προθεσμία, η αρμόδια αρχή:
α)
εγγράφει χωρίς καθυστέρηση σε πίστωσή της την εγγύηση που αναφέρεται στο άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο α)·
β)
απαιτεί χωρίς καθυστέρηση από τον εγγυητή που αναφέρεται στο άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο β) να προβεί σε πληρωμή, η δε πληρωμή αυτή πρέπει να πραγματοποιηθεί σε προθεσμία 30 ημερών από την ημέρα παραλαβής της αίτησης·
γ)
λαμβάνει χωρίς καθυστέρηση τα απαραίτητα μέτρα ώστε:
i)
να μετατραπούν σε χρήματα οι εγγυήσεις που αναφέρονται στο άρθρο 7 παράγραφος 2 στοιχεία α), γ), δ) και ε), ώστε να ανακτηθεί το οφειλόμενο ποσό·
ii)
να τεθούν στη διάθεσή της τα δεσμευμένα χρήματα όπως αναφέρεται στο άρθρο 7 παράγραφος 2 στοιχείο β).
Η αρμόδια αρχή μπορεί χωρίς καθυστέρηση να εγγράψει οριστικά σε πίστωσή της την εγγύηση που αναφέρεται στο άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο α), χωρίς να ζητήσει προηγουμένως την πληρωμή από τον ενδιαφερόμενο.
2. Η αρμόδια αρχή μπορεί να παραιτείται από το δικαίωμα για κατάπτωση ενός ποσού μέχρι 60 ευρώ, υπό τον όρο ότι παρόμοιες διατάξεις για ανάλογες περιπτώσεις, προβλέπονται με νομοθετική, κανονιστική ή διοικητική πράξη.
3. Με την επιφύλαξη της παραγράφου 1, όταν λαμβάνεται απόφαση για κατάπτωση μιας εγγυήσεως και η εφαρμογή της αναβάλλεται συνεπεία προσφυγής σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία, το ενδιαφερόμενο πρόσωπο καταβάλλει τόκους για το ποσό που όντως κατέπεσε για το διάστημα που αρχίζει 30 ημέρες μετά την παραλαβή της αίτησης πληρωμής σύμφωνα με την παράγραφο 1 πρώτο εδάφιο και που λήγει την ημέρα πριν από την πληρωμή του ποσού που όντως κατέπεσε.
Όταν μετά από το αποτέλεσμα της προσφυγής ζητείται από τον ενδιαφερόμενο να πληρώσει εντός 30 ημερών το ποσό που έχει καταπέσει, το κράτος μέλος μπορεί να θεωρήσει, για τον υπολογισμό των τόκων, ότι η πληρωμή πραγματοποιείται την εικοστή ημέρα που έπεται της ημερομηνίας της αιτήσεως αυτής.
Το σχετικό επιτόκιο υπολογίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας και, πάντως, δεν είναι χαμηλότερο από το επιτόκιο που εφαρμόζεται σε περιπτώσεις ανάκτησης εθνικών ποσών.
Οι οργανισμοί πληρωμής αφαιρούν τους τόκους από τις δαπάνες του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) ή του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 352/78 του Συμβουλίου (11).
Τα κράτη μέλη μπορούν να ζητούν περιοδικά να συμπληρώνεται η εγγύηση σε σχέση με το αντίστοιχο επιτόκιο.
Όταν η εγγύηση έχει καταπέσει και το ποσό έχει πιστωθεί στο ΕΓΤΕ ή στο ΕΓΤΑΑ και, μετά από έκβαση προσφυγής, το ποσό που έχει καταπέσει, συμπεριλαμβανομένου του επιτοκίου που προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία, πρέπει να επιστραφεί, στο σύνολό του ή εν μέρει, το προς επιστροφή ποσό επιβαρύνει το ΕΓΤΕ ή το ΕΓΤΑΑ εκτός και αν η επιστροφή της εγγύησης βαρύνει διοικητικές αρχές ή άλλους φορείς των κρατών μελών λόγω αμέλειας ή σοβαρού λάθους.
Άρθρο 29
Η Επιτροπή, σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 195 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1234/2007 και των λοιπών αντιστοίχων άρθρων των άλλων σχετικών κανονισμών, μπορεί να προβλέπει παρεκκλίσεις από τις προαναφερόμενες διατάξεις.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ VII
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Άρθρο 30
1. Τα κράτη μέλη διατηρούν στη διάθεση της Επιτροπής, για κάθε οικονομικό έτος, το συνολικό αριθμό και το συνολικό ποσό των εγγυήσεων που έχουν καταπέσει, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας που αναφέρεται στο άρθρο 28, αναφέροντας αυτές που κατανέμονται στους εθνικούς προϋπολογισμούς και αυτές που κατανέμονται στον προϋπολογισμό της Ένωσης.
2. Οι πληροφορίες που αναφέρονται στην παράγραφο 1 παρέχονται για όλες τις εγγυήσεις που καταπίπτουν για ποσό ανώτερο από 1 000 ευρώ και για κάθε διάταξη της Ένωσης που προβλέπει εγγύηση.
3. Στις πληροφορίες αναφέρονται τόσο τα ποσά που έχει καταβάλλει άμεσα ο ενδιαφερόμενος όσο και τα ποσά που προκύπτουν από την κατάπτωση των εγγυήσεων.
Άρθρο 31
Τα κράτη μέλη διατηρούν στη διάθεση της Επιτροπής τις κάτωθι πληροφορίες:
α)
τους τύπους των οργανισμών στους οποίους επιτρέπεται να παρέχουν εγγύηση καθώς και τους σχετικούς όρους·
β)
τους τύπους των εγγυήσεων που είναι αποδεκτές δυνάμει του άρθρου 7 παράγραφος 2 καθώς και τους σχετικούς όρους.
Άρθρο 32
Ο κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2220/85 καταργείται.
Οι αναφορές στον καταργούμενο κανονισμό νοούνται ως αναφορές στον παρόντα κανονισμό και διαβάζονται σύμφωνα με τον πίνακα αντιστοιχίας του παραρτήματος ΙΙ.
Άρθρο 33
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 28 Μαρτίου 2012.
PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 282/2012
ze dne 28. března 2012,
kterým se stanoví společná prováděcí pravidla k režimu jistot pro zemědělské produkty
(kodifikované znění)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1234/2007 ze dne 22. října 2007, kterým se stanoví společná organizace zemědělských trhů a zvláštní ustanovení pro některé zemědělské produkty (jednotné nařízení o společné organizaci trhů) (1), a zejména na čl. 43 písm. a), d), f) a j), čl. 47 odst. 2, článek 134, čl. 143 písm. b), článek 148, čl. 161 odst. 3, článek 171 a čl. 172 odst. 2 uvedeného nařízení,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 104/2000 ze dne 17. prosince 1999 o společné organizaci trhu s produkty rybolovu a akvakultury (2), a zejména na články 37 a 38 uvedeného nařízení,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1216/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o právní úpravě obchodování s některým zbožím vzniklým zpracováním zemědělských produktů (3), a zejména na čl. 4 odst. 4, čl. 6 odst. 4, čl. 7 odst. 3 a čl. 11 odst. 4 uvedeného nařízení,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 247/2006 ze dne 30. ledna 2006, kterým se stanoví zvláštní opatření v oblasti zemědělství ve prospěch nejvzdálenějších regionů Unie (4), a zejména na článek 25 uvedeného nařízení,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 73/2009 ze dne 19. ledna 2009, kterým se stanoví společná pravidla pro režimy přímých podpor v rámci společné zemědělské politiky a kterým se zavádějí některé režimy podpor pro zemědělce a kterým se mění nařízení (ES) č. 1290/2005, (ES) č. 247/2006, (ES) č. 378/2007 a zrušuje nařízení (ES) č. 1782/2003 (5), a zejména na čl. 142 písm. c) uvedeného nařízení,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 2799/98 ze dne 15. prosince 1998 o agromonetární úpravě pro euro (6), a zejména na článek 9 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Komise (EHS) č. 2220/85 ze dne 22. července 1985, kterým se stanoví společná prováděcí pravidla k režimu jistot pro zemědělské produkty (7), bylo několikrát podstatně změněno (8). Z důvodu srozumitelnosti a přehlednosti by mělo být uvedené nařízení kodifikováno.
(2)
Mnohá ustanovení nařízení Unie týkající se zemědělství vyžadují, aby byla poskytnuta jistota, aby byla zajištěna platba splatné částky, není-li splněn daný požadavek. Zkušenosti nicméně ukázaly, že tato povinnost je v praxi vykládána velmi rozdílnými způsoby. Je proto vhodné vymezit tuto povinnost, aby se zabránilo nerovným podmínkám hospodářské soutěže.
(3)
Je zejména vhodné definovat formu jistoty.
(4)
Mnohá ustanovení nařízení Unie týkajících se zemědělství stanoví, že poskytnutá jistota propadne, pokud je zajištěná povinnost porušena, aniž se rozlišuje mezi porušením zásadních, vedlejších nebo podřízených požadavků. V zájmu rovného zacházení je vhodné zavést rozlišení mezi důsledky porušení zásadních požadavků a důsledky porušení vedlejších nebo podřízených požadavků. Je zejména nezbytné stanovit v případech, kdy je to možné, propadnutí pouze části jistoty, pokud byl skutečně splněn zásadní požadavek, ale byla mírně překročena stanovená lhůta ke splnění požadavku nebo nebyl splněn podřízený požadavek.
(5)
Důsledky nesplnění požadavků nesmějí být předmětem žádného rozlišení založeného na získání nebo nezískání zálohy. V důsledku toho by se jistoty, pro které byly poskytnuty zálohy, měly řídit zvláštními pravidly.
(6)
Náklady na složení jistoty, které nese jak strana poskytující jistotu, tak příslušný orgán, mohou být neúměrné k výši částky, jejíž platba je zajišťována jistotou, pokud je tato částka nižší než určité omezení. Příslušné orgány by měly mít tedy právo nevyžadovat jistotu na platbu částky nižší, než je toto omezení. Navíc je vhodné zplnomocnit příslušný orgán, aby nevyžadoval jistotu, pokud způsobilost osoby, u které je vyžadováno splnění požadavku, činí uvedený požadavek zbytečným.
(7)
Příslušný orgán by měl mít právo nabídnutou jistotu odmítnout, pokud usoudí, že není dostatečná.
(8)
V případě, že lhůta není stanovena jinde, je vhodné stanovit lhůtu k předložení nezbytných důkazů k uvolnění zajištěné částky.
(9)
Pokud jde o reprezentativní kurz k přepočítání zajištěné částky vyjádřené v eurech na národní měnu, je vhodné zachovat rozhodnou skutečnost podle článku 3 nařízení (ES) č. 2799/98 v souladu s nařízením Komise (ES) č. 1913/2006 (9).
(10)
Je vhodné stanovit postup v případě, že jistota propadne.
(11)
Komisi by mělo být umožněno sledovat provádění ustanovení týkajících se jistot.
(12)
Toto nařízení stanoví pravidla obecně použitelná na všechna odvětví a všechny produkty, pokud zvláštní právní předpisy Unie nestanoví jinak.
(13)
Opatření tohoto nařízení jsou v souladu se stanoviskem Řídícího výboru pro společnou organizaci zemědělských trhů a byla předložena pro informaci ostatním příslušným výborům,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBLAST PŮSOBNOSTI A DEFINICE
Článek 1
Toto nařízení stanoví pravidla, která upravují poskytované jistoty, buď podle níže uvedených nařízení, nebo podle nařízení přijatých na základě uvedených nařízení, pokud níže uvedená nařízení nestanoví jinak:
a)
nařízení o společné organizaci trhu s některými zemědělské produkty:
-
nařízení (ES) č. 104/2000 (produkty rybolovu a akvakultury),
-
nařízení (ES) č. 1234/2007 (jednotné nařízení o společné organizaci trhů);
b)
nařízení (ES) č. 73/2009 (režimy přímých podpor);
c)
nařízení (ES) č. 1216/2009 (právní úprava obchodování s některým zbožím vzniklým zpracováním zemědělských produktů).
Článek 2
Toto nařízení se vztahuje na všechny případy, kdy nařízení uvedená v článku 1 stanoví jistotu ve smyslu článku 3 bez ohledu na to, zda se slovo „jistota“ použije nebo ne.
Toto nařízení se nevztahuje na jistoty poskytnuté k zajištění platby dovozních a vývozních cel podle nařízení Rady (EHS) č. 2913/92 (10).
Článek 3
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
a)
„jistotou“ zajištění, že v případě nesplnění konkrétní povinnosti bude příslušnému orgánu určitá částka zaplacena nebo v jeho prospěch propadne;
b)
„blokovou jistotou“ jistota složená u příslušného orgánu, jejímž účelem je zajistit splnění více povinností;
c)
„povinností“ požadavek nebo soubor požadavků stanovených nařízením a spočívajících v konání nebo nekonání;
d)
„příslušným orgánem“ buď strana pověřená k přijetí jistoty, nebo strana pověřená k rozhodnutí podle příslušného nařízení, pokud má být jistota uvolněna nebo má propadnout.
KAPITOLA II
POŽADAVEK JISTOTY
Článek 4
Jistota musí být poskytnuta stranou odpovědnou za platbu peněžní částky nebo jejím jménem, nedojde-li ke splnění povinnosti.
Článek 5
1. Příslušný orgán nemusí vyžadovat jistotu, pokud je výše zajištěné částky menší než 500 EUR.
2. V případě použití odstavce 1 se dotyčná strana písemně zaváže k zaplacení částky ve stejné výši, jaká by od ní byla požadována, kdyby složila jistotu a ta by pak zcela nebo částečně propadla.
Článek 6
Příslušný orgán nemusí vyžadovat jistotu, je-li osoba odpovědná za plnění povinností:
a)
veřejnoprávní subjekt, který vykonává funkce orgánu veřejné moci;
b)
soukromoprávní subjekt, který vykonává funkce uvedené v písmenu a) pod dohledem státu.
KAPITOLA III
FORMY JISTOTY
Článek 7
1. Jistota může být poskytnuta:
a)
v hotovosti podle článků 12 a 13 a/nebo
b)
stanovením ručitele podle čl. 15 odst. 1.
2. Příslušný orgán může rozhodnout o poskytnutí jistoty:
a)
formou hypotéky a/nebo
b)
formou hotovostních vkladů v bance a/nebo
c)
formou uznaných pohledávek vůči veřejnoprávnímu subjektu nebo veřejným prostředkům, které jsou splatné a vůči kterým neexistuje žádná přednostní pohledávka a/nebo
d)
formou převoditelných cenných papírů v dotyčném členském státě, s podmínkou, že byly vydány tímto členským státem nebo na ně poskytl jistotu a/nebo
e)
formou dluhopisů vydaných sdruženími hypotéčních úvěrů, které jsou kótovány na burze cenných papírů a jsou volně obchodovatelné na trhu za předpokladu, že jejich postavení je stejné jako postavení státních dluhopisů.
3. Příslušný orgán může stanovit další podmínky pro přijetí jistot uvedených v odstavci 2.
Článek 8
Příslušný orgán odmítne přijetí jistoty, kterou považuje za nepřiměřenou nebo nedostatečnou nebo takovou, která neposkytuje krytí po dostatečně dlouhou dobu, nebo požádá o nahrazení takové jistoty.
Článek 9
1. Majetek zastavený podle čl. 7 odst. 2 písm. a) nebo zastavené cenné papíry nebo dluhopisy podle čl. 7 odst. 2 písm. d) a e) musí mít ke dni poskytnutí jistoty prodejní hodnotu nejméně 115 % hodnoty požadované jistoty.
Příslušný orgán může přijmout jistotu uvedenou v čl. 7 odst. 2 písm. a), d) nebo e) pouze tehdy, pokud se strana nabízející tuto jistotu písemně zaváže buď poskytnout dodatečnou jistotu, nebo nahradit původní jistotu, pokud prodejní hodnota daného majetku, cenných papírů nebo dluhopisů byla za poslední tři měsíce nižší než 105 % hodnoty požadované jistoty. Tento písemný závazek není nutný, stanoví-li tak vnitrostátní právní předpisy. Příslušný orgán pravidelně zkoumá hodnotu majetku, cenných papírů nebo dluhopisů.
2. Prodejní hodnotu jistoty uvedené v čl. 7 odst. 2 písm. a), d) a e) stanoví příslušný orgán s ohledem na výdaje předpokládaného prodeje.
Prodejní hodnota cenných papírů nebo dluhopisů se vypočítává podle posledního kótovaní, které je k dispozici.
Strana, která poskytuje jistotu, poskytne na žádost příslušného orgánu důkaz o prodejní hodnotě.
Článek 10
1. Každá jistota může být nahrazena jinou jistotou.
Nahrazení však musí schválit příslušný orgán v těchto případech:
a)
pokud původní jistota propadla, aniž by byla inkasována nebo
b)
pokud je náhradní jistota jedním z typů jistot uvedených v čl. 7 odst. 2.
2. Bloková jistota může být nahrazena jinou blokovou jistotou za podmínky, že nová bloková jistota kryje nejméně část původní blokové jistoty, která je určena v okamžiku nahrazení k zajištění splnění jedné nebo více dosud nesplněných smluvních povinností.
Článek 11
1. Jistoty podle článku 1 se vyjadřují v eurech.
2. Odchylně od odstavce 1 se v případě, kdy je jistota přijata v členském státě mimo eurozónu v národní měně, částka jistoty v eurech převádí na tuto měnu v souladu s článkem 10 nařízení (ES) č. 1913/2006. Závazek odpovídající jistotě a veškeré zadržené částky v případě nesrovnalostí nebo porušení pravidel se nadále stanoví v eurech.
Článek 12
Při převodu hotovosti se jistota považuje za složenou až v okamžiku, kdy si je příslušný orgán jist, že má uvedenou částku k dispozici.
Článek 13
1. Šek s jistotou finanční instituce uznané pro tento účel členským státem příslušného orgánu se považuje za složení hotovosti. Příslušný orgán nemusí předložit tento šek k výplatě, dokud neuplyne lhůta, po kterou je za něj ručeno.
2. Jiný šek než šek podle odstavce 1 představuje jistotu pouze tehdy, je-li si příslušný orgán jist, že má uvedenou částku k dispozici.
3. Všechny poplatky finančních institucí nese strana, která jistotu poskytuje.
Článek 14
Straně poskytující jistotu v hotovosti se nevyplácejí žádné úroky.
Článek 15
1. Ručitel musí mít místo pobytu nebo být usazen v Unii, a s výhradou ustanovení Smlouvy týkajících se volného pohybu služeb, musí být schválen příslušným orgánem členského státu, ve kterém se jistota poskytuje. Ručitel se zavazuje písemnou zárukou.
2. Písemná záruka musí obsahovat alespoň:
a)
povinnost nebo v případě blokové jistoty druh(y) povinností, jejichž splnění je zajištěno zaplacením peněžní částky;
b)
nejvyšší částku, k jejímuž zaplacení se ručitel zavazuje;
c)
to, že ručitel se zavazuje společně a nerozdílně s osobou odpovědnou za splnění dané povinnosti k zaplacení jakékoli dlužné částky do 30 dnů od žádosti příslušného orgánu a v mezích jistoty, pokud jistota propadne.
3. Příslušný orgán může přijmout od ručitele jako písemnou jistotu písemnou zprávu formou telekomunikace. V tomto případě přijme vhodná opatření k ověření její pravosti.
4. Pokud již byla poskytnuta písemná bloková jistota, stanoví příslušný orgán postup, který je nutné dodržet v případě, že by se část nebo celá tato bloková jistota vztahovala na určitou povinnost.
Článek 16
Jakmile se část blokové jistoty vztahuje na určitou povinnost, musí být aktualizován zůstatek zbývající blokové jistoty.
KAPITOLA IV
ZÁLOHY
Článek 17
Ustanovení této kapitoly se vztahují na všechny případy, kdy zvláštní předpis Unie stanoví, že může být poskytnuta určitá záloha před splněním povinnosti.
Článek 18
1. Jistota se uvolní, pokud:
a)
byl prokázán nárok na částku představující zálohu nebo
b)
byla vrácena záloha zvýšená o částku stanovenou zvláštními předpisy Unie.
2. Jakmile uplyne lhůta k prokázání nároku na konečné poskytnutí zálohy, aniž byl uvedený důkaz předložen, použije příslušný orgán neprodleně postup podle článku 28.
V případě vyšší moci může být tato lhůta prodloužena.
Pokud tak však stanoví právní předpisy Unie, může být tento důkaz předložen i po uplynutí lhůty proti částečné úhradě jistoty.
3. Pokud ustanovení právních předpisů Unie týkající se vyšší moci stanoví, že úhrada je omezena na výši zálohy, použijí se tyto doplňkové podmínky:
a)
okolnosti uvedené jako vyšší moc se oznámí příslušnému orgánu ve lhůtě 30 dnů ode dne, kdy se dotyčná strana dozvěděla o okolnostech, které by mohly představovat vyšší moc, a
b)
dotyčná strana uhradí zálohu nebo příslušnou část zálohy ve lhůtě 30 dnů ode dne výzvy příslušného orgánu o zaplacení.
Nejsou-li splněny podmínky uvedené v písmenech a) a b), jsou podmínky úhrady stejné, jako kdyby nedošlo k zásahu vyšší moci.
KAPITOLA V
UVOLNĚNÍ A PROPADNUTÍ JISTOT, KTERÉ NEJSOU UVEDENY V KAPITOLE IV
Článek 19
1. Povinnost může zahrnovat zásadní, vedlejší nebo podřízené požadavky.
2. Zásadním požadavkem je požadavek konat nebo nekonat, který je zásadní pro cíle nařízení, které ho stanoví.
3. Vedlejším požadavkem je požadavek dodržet lhůtu ke splnění zásadního požadavku.
4. Podřízeným požadavkem je jakýkoliv další požadavek stanovený nařízením.
5. Tato kapitola se nevztahuje na případy, kdy zvláštní předpisy Unie zásadní požadavky nestanovily.
6. Pro účely této kapitoly se „příslušnou částí zajištěné částky“ rozumí část zajištěné částky odpovídající množství, pro které nebyl splněn požadavek.
Článek 20
Jakmile je příslušným způsobem stanoveným ve zvláštních předpisech Unie prokázáno, že všechny zásadní, vedlejší a podřízené požadavky byly splněny, jistota se uvolní.
Článek 21
1. Jistota propadne v plné výši pro množství, pro které nebyl splněn zásadní požadavek, pokud nezabránil splnění požadavku zásah vyšší moci.
2. Zásadní požadavek se považuje za nesplněný, pokud příslušný důkaz nebyl předložen ve lhůtě stanovené k předložení tohoto důkazu, pokud tomuto předložení důkazu ve stanovené lhůtě nezabránil zásah vyšší moci. K vymáhání propadlé částky se neprodleně zahájí postup podle článku 28.
3. Pokud je ve lhůtě 18 měsíců od uplynutí lhůty podle odstavce 2 prokázáno splnění zásadních požadavků, vrátí se 85 % propadlé částky.
Pokud je prokázáno splnění zásadních požadavků do 18 měsíců od uplynutí uvedené lhůty, aniž by byl splněn odpovídající vedlejší požadavek, vrátí se částka, která by měla být vrácena podle čl. 22 odst. 2, snížená o 15 % dotyčné části zajištěné částky.
4. K vrácení propadlé částky nedojde, pokud je splnění zásadních požadavků prokázáno po uplynutí lhůty 18 měsíců uvedené v odstavci 3, pokud tomuto předložení důkazu ve stanovené lhůtě nezabránil zásah vyšší moci.
Článek 22
1. Pokud je v případě nesplnění vedlejšího požadavku ve stanovené lhůtě příslušným způsobem stanoveným ve zvláštních předpisech Unie prokázáno, že byly splněny zásadní požadavky, jistota se částečně uvolní a zbytek zajištěné částky propadne. K vymáhání propadlé částky se zahájí postup podle článku 28.
2. Částečné uvolnění představuje částku jistoty kryjící příslušnou část zajištěné částky s odečtením 15 % a
a)
10 % z částky zbývající po odečtu 15 % za každý den, kterým:
i)
byla překročena nejdelší lhůta 40 dnů nebo méně,
ii)
nebyla dodržena nejkratší lhůta 40 dnů nebo méně;
b)
5 % z částky zbývající po odečtu 15 % za každý den, kterým:
i)
byla překročena nejdelší lhůta od 41 do 80 dnů,
ii)
nebyla dodržena nejkratší lhůta od 41 do 80 dnů;
c)
2 % z částky zbývající po odečtu 15 % za každý den, kterým:
i)
byla překročena nejdelší lhůta 81 dnů nebo více,
ii)
nebyla dodržena nejkratší lhůta 81 dnů nebo více.
3. Tento článek se nevztahuje na lhůty týkající se žádostí nebo používání dovozních a vývozních licencí a osvědčení o stanovení sazby náhrady předem, ani na lhůty týkající se stanovení dovozních a vývozních dávek a vývozních náhrad v nabídkovém řízení.
Článek 23
1. Nesplnění jednoho nebo více podřízených požadavků znamená propadnutí 15 % příslušné části zajištěné částky, pokud tomuto splnění nezabránil zásah vyšší moci.
2. K vymáhání propadlé částky se neprodleně zahájí postup podle článku 28.
3. Tento článek se nevztahuje na případy, kdy se použije čl. 21 odst. 3.
Článek 24
Pokud je prokázáno, že byly splněny všechny zásadní požadavky, ale současně nebyly splněny ani vedlejší ani podřízené požadavky, použijí se články 22 a 23 a celková propadlá částka se rovná částce propadlé podle článku 22 zvýšené o 15 % příslušné části zajištěné částky.
Článek 25
Celková propadlá částka nesmí překročit 100 % příslušné části zajištěné částky.
KAPITOLA VI
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 26
1. Jistota se částečně na žádost uvolní, pokud důkaz vyžadovaný k tomuto účelu byl poskytnut pro část množství produktu za předpokladu, že tato část nesmí být nižší než minimální množství stanovené nařízením stanovujícím jistotu.
V případě, že zvláštní předpisy Unie nestanoví minimální množství, může příslušný orgán sám omezit počet uvolněných částí z každé jistoty a stanovit minimální částku pro každé uvolnění tohoto typu.
2. Před uvolněním celé jistoty nebo její části může příslušný orgán požadovat, aby byla podána písemná žádost o uvolnění.
3. V případě jistot kryjících podle čl. 9 odst. 1 více než 100 % zajištěné částky, uvolní se část jistoty přesahující 100 %, jakmile dojde ke konečnému uvolnění nebo propadnutí zbylé zajištěné částky.
Článek 27
1. Pokud pro předložení nezbytných důkazů k uvolnění jistoty není stanovena žádná lhůta, činí tato lhůta:
a)
12 měsíců od uplynutí lhůty pro splnění zásadních požadavků nebo
b)
není-li lhůta uvedená v písmenu a) stanovena, 12 měsíců ode dne, kdy byly splněny zásadní požadavky.
2. Lhůta podle odstavce 1 nesmí přesáhnout tři roky ode dne, kdy byla jistota přidělena ke konkrétní povinnosti, s výjimkou případu vyšší moci.
Článek 28
1. Jakmile se příslušný orgán dozví o skutečnostech, které jsou důvodem k propadnutí celé jistoty, nebo její části, neprodleně vyzve dotyčnou stranu k zaplacení propadlé částky, a tato platba musí být provedena ve lhůtě nejvýše 30 dnů ode dne žádosti o zaplacení.
Pokud platba nebyla provedena v předepsané lhůtě, příslušný orgán:
a)
neprodleně inkasuje s konečnou platností jistotu podle čl. 7 odst. 1 písm. a);
b)
neprodleně vyzve ručitele uvedeného v čl. 7 odst. 1 písm. b), aby přikročil k placení a aby tato platba byla provedena ve lhůtě nejvýše 30 dnů ode dne přijetí žádosti o zaplacení;
c)
neprodleně učiní nezbytná opatření aby:
(i)
jistoty uvedené v čl. 7 odst. 2 písm. a), c), d) a e) byly přeměněny na hotovost a orgán tak mohl disponovat splatnou částkou,
(ii)
mu byly dány k dispozici hotovostní fondy v bance uvedené v čl. 7 odst. 2 písm. b) na jeho vlastní účet
Příslušný orgán může neprodleně inkasovat s konečnou platností jistotu uvedenou v čl. 7 odst. 1 písm. a), aniž by nejprve vyzval dotyčnou stranu k zaplacení.
2. Příslušný orgán se může vzdát propadnutí částky nižší než 60 EUR za podmínky, že jsou podobná pravidla stanovena pro srovnatelné případy vnitrostátními právními nebo správními předpisy.
3. Aniž je dotčen odstavec 1, v případě, kdy je přijato rozhodnutí o propadnutí jistoty, a poté je odloženo v důsledku opravného prostředku v souladu s vnitrostátními právními předpisy, platí příslušná strana úroky ze skutečně propadlé částky za období počínající 30 dnů ode dne přijetí žádosti o zaplacení podle odst. 1 prvního pododstavce a končící den před zaplacením skutečně propadlé částky.
Jestliže je po výsledku řízení o opravném prostředku po dotyčné straně požadováno zaplatit do 30 dnů propadlou částku, může členský stát vypočítat úroky tak, jako by se platba uskutečnila dvacátým dnem ode dne této žádosti.
Použitelná úroková sazba se vypočítává podle vnitrostátních právních předpisů, ale nesmí být v žádném případě nižší než sazba použitelná pro krytí částek v národní měně.
Platební agentury odečítají placené úroky z výdajů Evropského zemědělského záručního fondu (EZZF) nebo Evropského zemědělského fondu pro rozvoj venkova (EZFRV) podle nařízení Rady (EHS) č. 352/78 (11).
Členské státy mohou pravidelně požadovat doplnění jistoty, pokud jde o úroky.
Pokud jistota propadla a částka byla již připsána EZZF nebo EZFRV, potom na základě výsledku rozhodnutí o opravném prostředku musí být celá nebo částečně propadlá částka včetně úroků vypočítaných sazbou podle vnitrostátních právních předpisů uhrazena a uhradí ji EZZF nebo EZFRV, pokud není úhrada připsána správním orgánům nebo subjektům členských států z důvodů nedbalosti nebo závažné chyby.
Článek 29
Komise může v souladu s postupem uvedeným v čl. 195 odst. 2 nařízení (ES) č. 1234/2007 a odpovídajících článcích ostatních příslušných nařízení stanovit odchylky od výše uvedených ustanovení.
KAPITOLA VII
INFORMACE
Článek 30
1. Členské státy uchovávají pro potřeby Komise celkový počet a celkovou výši propadlých jistot za každý rok, bez ohledu na fázi postupu podle článku 28, přičemž rozlišují mezi jistotami, které se připíší do vnitrostátního rozpočtu, a jistotami, které se připíší do rozpočtu Unie.
2. Informace uvedené v odstavci 1 se uchovávají pro všechny propadlé jistoty vyšší než 1 000 EUR a každé ustanovení Unie, které stanoví jistotu.
3. Informace se týkají jak částek zaplacených přímo dotyčnou stranou, tak i částky kryté prodejem jistoty.
Článek 31
Členské státy uchovávají pro potřeby Komise tyto informace:
a)
typy institucí schválených jednat jako ručitelé a stanovené požadavky;
b)
typy jistot přijatých podle čl. 7 odst. 2 a stanovené požadavky.
Článek 32
Nařízení (EHS) č. 2220/85 se zrušuje.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze II.
Článek 33
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 28. března 2012.