ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 23ης Μαρτίου 2011
σχετικά με την κρατική ενίσχυση αριθ. C 39/07 που χορήγησε η Ιταλία στη Legler S.p.A.
[κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό Ε(2011) 1758]
(Το κείμενο στην ιταλική γλώσσα είναι το μόνο αυθεντικό)
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
(2012/51/ΕΕ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εφεξής «Συνθήκη»), και ιδίως το άρθρο 108 παράγραφος 2 πρώτο εδάφιο,
Έχοντας υπόψη τη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, και ιδίως το άρθρο 62 παράγραφος 1, στοιχείο α),
Έχοντας υπόψη την απόφαση της Επιτροπής να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 108 παράγραφος 2 της Συνθήκης (1),
Αφού κάλεσε τα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σύμφωνα με τα ανωτέρω άρθρα, και έχοντας υπόψη τις παρατηρήσεις αυτές,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
I. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
(1)
Στις 5 Απριλίου 2007, έξι μήνες μετά τη χορήγηση της ενίσχυσης διάσωσης που ενέκρινε η Επιτροπή, καθώς θεωρήθηκε συμβατή με την εσωτερική αγορά (2), η Ιταλία κοινοποίησε ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης της Legler S.p.A.
(2)
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2007 η Επιτροπή κίνησε τη διαδικασία επίσημης έρευνας για το σχέδιο αναδιάρθρωσης (3). Στις 30 Νοεμβρίου 2007 διαβιβάσθηκαν πληροφορίες από την Ιταλία.
(3)
Στις 10 Δεκεμβρίου 2007 η Επιτροπή έλαβε παρατηρήσεις από τρίτο ενδιαφερόμενο μέρος, οι οποίες διαβιβάσθηκαν στην Ιταλία στις 3 Μαρτίου 2008 και στις οποίες η Ιταλία απάντησε στις 20 Μαΐου 2008.
(4)
Στις 23 Ιουλίου 2008 οι ιταλικές αρχές απέσυραν την κοινοποίηση του σχεδίου αναδιάρθρωσης, δηλώνοντας την εγκατάλειψή του.
(5)
Στις 8 Αυγούστου 2008, 22 Οκτωβρίου 2008, 9 Φεβρουαρίου 2009, 4 Σεπτεμβρίου 2009 και 17 Μαρτίου 2010 η Επιτροπή ζήτησε πρόσθετες πληροφορίες και οι ιταλικές αρχές απάντησαν με τις επιστολές της 26ης Σεπτεμβρίου 2008, 1ης Δεκεμβρίου 2008, 3ης Ιουνίου 2009, 6ης Οκτωβρίου 2009, 24ης Φεβρουαρίου 2010 και 20ής Απριλίου 2010.
II. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
II.1. Ο δικαιούχος
(6)
Η Legler S.p.A. είναι η μητρική εταιρεία ενός ομίλου υφαντουργικής παραγωγής (εφεξής «Legler», «ο όμιλος» ή «η εταιρεία»), ο οποίος ιδρύθηκε το 1863 και, κατά την περίοδο κίνησης της διαδικασίας επίσημης έρευνας, εσυγκροτείτο από διάφορα νομικά πρόσωπα και, συγκεκριμένα, τις: Legler Ottana S.p.A., Legler Siniscola S.p.A. και Legler Macomer S.p.A. Η Legler S.p.A. είχε μειοψηφική συμμετοχή στη Legler Maroc SA και ποσοστό 40 % της Legler Ottana S.p.A. Την πλειοψηφική συμμετοχή στη Legler S.p.A. είχε ο όμιλος Piltar Ltd (εφεξής «Piltar»).
(7)
Το 2007 η Legler απασχολούσε 1 213 εργαζομένους (4) και διέθετε εγκαταστάσεις στη Σαρδηνία (στο Macomer της επαρχίας του Oristano και στη Siniscola και την Ottana της επαρχίας του Nuoro) και στη Λομβαρδία (στο Ponte San Pietro της επαρχίας του Bergamo). Ο κύκλος εργασιών του ομίλου ήταν 101 εκατ. ευρώ το 2006 και 30,9 εκατ. ευρώ τον Σεπτέμβριο του 2007.
(8)
Η κύρια δραστηριότητα της Legler συνίστατο στην παραγωγή υφάσματος denim υψηλής ποιότητας, για το οποίο η εταιρεία κατείχε ηγετική θέση στην Ιταλία και στη Γερμανία και ήταν σημαντικός προμηθευτής στη Γαλλία και στην Μπενελούξ. Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, η αγορά του denim περιλαμβάνει δύο τομείς: τον τομέα των έτοιμων ενδυμάτων για πολύ γνωστές εταιρείες (κύριος τομέας δραστηριότητας της Legler) και τα προϊόντα ευρείας κατανάλωσης, όπου ο ανταγωνισμός βασίζεται κυρίως στις τιμές. Οι κύριοι ανταγωνιστές της Legler ήταν ιταλικές, ελληνικές, γαλλικές, τυνησιακές, τουρκικές και ιαπωνικές εταιρείες. Η Legler αντιμετώπισε τις πρώτες δυσκολίες το 2003, όταν ένα σημαντικό τμήμα της παραγωγής μεταφέρθηκε στην Ασία ή στη Νότια Μεσόγειο.
(9)
Στις 30 Μαΐου 2007, στο διοικητικό συμβούλιο της επενδυτικής εταιρείας SFIRS S.p.A. της περιφέρειας της Σαρδηνίας, αποφασίσθηκε η εξαγορά έναντι 450 000 ευρώ μιας πίστωσης ονομαστικής αξίας 17 εκατ. ευρώ της υπό εκκαθάριση Intex S.p.A. έναντι των Legler S.p.A. και Legler Siniscola S.p.A.
(10)
Στην ίδια συνεδρίαση αποφασίσθηκε επίσης η μετατροπή σε κεφάλαιο της Legler ενός τμήματος της πίστωσης ύψους 14,5 εκατ. ευρώ εκ της συνολικής πίστωσης των 17 εκατ. ευρώ.
(11)
Στις 31 Μαΐου 2007, στο πλαίσιο της συνέλευσης των μετόχων της Legler, η SFIRS έγινε μέτοχος της Legler. Κεφαλαιοποιώντας τμήμα του χρέους (debt to equity swap) ονομαστικής αξίας 14,5 εκατ. ευρώ, η SFIRS εξαγόρασε το 49 % των κοινών μετοχών [και το 100 % των προνομιακών (5)] της Legler S.p.A. Το υπόλοιπο 51 % κατείχε η Piltar.
(12)
Τον Ιανουάριο του 2008 η SFIRS αποφάσισε να παραχωρήσει τη συμμετοχή της στη Legler S.p.A. και το υπόλοιπο των απαιτήσεών της έναντι της Legler και εξέδωσε πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την από κοινού εξαγορά της συμμετοχής της και των πιστώσεών της.
(13)
Η επιλεγείσα προσφορά της εταιρείας Ferratex s.r.l. (εφεξής «Ferratex») προέβλεπε συνολικό ποσόν 2 000 001 ευρώ. Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, η τιμή ανταποκρινόταν στην αγοραία αξία των συνολικών απαιτήσεων της SFIRS έναντι της Legler και των ελεγχόμενών της, την οποία υπολόγισε ανεξάρτητος πραγματογνώμονας σε 2 εκατ. ευρώ, επαυξημένη με το συμβολικό ποσόν του 1 ευρώ για τη συμμετοχή της SFIRS στη Legler, επίσης βάσει εκτίμησης ανεξάρτητου πραγματογνώμονα. Η πώληση πραγματοποιήθηκε την 25η Ιανουαρίου 2008.
(14)
Η Legler τερμάτισε ωστόσο τις δραστηριότητες στις διάφορες εγκαταστάσεις την περίοδο από τον Δεκέμβριο του 2007 έως τον Αύγουστο του 2008 και έκτοτε όλες οι μονάδες έμειναν εκτός παραγωγής.
(15)
Στις 23 Ιουλίου 2008 η Legler S.p.A. τροποποίησε το όνομα της εταιρείας σε Texfer S.p.A. και η αλλαγή αυτή είχε επιπτώσεις στις ονομασίες των ελεγχόμενών της εταιρειών, οι οποίες έγιναν Texfer Ottana S.p.A., Texfer Siniscola S.p.A. και Texfer Macomer S.p.A.
(16)
Στις 18 Αυγούστου 2008 η μητρική εταιρεία του ομίλου κηρύχθηκε σε κατάσταση αφερεγγυότητας από το αρμόδιο δικαστήριο και στις 13 Νοεμβρίου 2008 έγινε δεκτή στην πτωχευτική διαδικασία «έκτακτης διαχείρισης» από κοινού με τις ελεγχόμενές της.
(17)
Η εγγύηση που χορηγήθηκε ως ενίσχυση διάσωσης κατεβλήθη από την τράπεζα λίγο μετά τη διαπίστωση της μη εξόφλησης του δανείου για τη διάσωση εκ μέρους της Legler. Συνεπώς, το αρμόδιο υπουργείο αποπλήρωσε το δάνειο με τους σχετικούς τόκους στις 16 Σεπτεμβρίου 2008.
(18)
Στις 21 Οκτωβρίου 2010 η Texfer S.p.A. κηρύχθηκε σε κατάσταση πτώχευσης, όπως και οι Texfer Ottana S.p.A., Texfer Siniscola S.p.A. και Texfer Macomer S.p.A., στις 17 και 18 Νοεμβρίου 2010.
(19)
Το 2006 η καθαρή θέση της Legler ήταν αρνητική κατά - 8,6 εκατ. ευρώ, ενώ το 2005 ήταν ακόμη θετική (17,2 εκατ. ευρώ). Το 2006 οι ζημίες της εταιρείας έφταναν τα 25,9 εκατ. ευρώ, ενώ το 2005 ήταν 28,1 εκατ. ευρώ. Ο κύκλος εργασιών της ήταν 101,4 εκατ. ευρώ το 2006 και 124,2 εκατ. ευρώ το 2005. Η λειτουργική κερδοφορία (EBITDA) ήταν - 10,9 το 2006 και - 0,7 το 2005. Αύξηση παρουσίαζαν επίσης οι υποχρεώσεις για τους τόκους.
(20)
Στις 30 Νοεμβρίου 2007 η καθαρή θέση της Legler ήταν αρνητική κατά 16,3 εκατ. ευρώ. Οι ζημίες κατά την περίοδο 2003-2007 είχαν φτάσει τα 94,9 εκατ. ευρώ και η κατάσταση της εταιρείας παρουσίαζε σταδιακή επιδείνωση με αύξηση των ζημιών και μείωση του κύκλου εργασιών.
(21)
Από τις 13 Νοεμβρίου 2008 ο όμιλος ετέθη σε πτωχευτική διαδικασία σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία, η οποία ολοκληρώθηκε με την πτώχευση (βλέπε αιτιολογικές σκέψεις 16-18).
II.2. Τα μέτρα αναδιάρθρωσης
(22)
Το σχέδιο αναδιάρθρωσης («βιομηχανικό σχέδιο») που κοινοποιήθηκε από την Ιταλία (εφεξής «το σχέδιο») προέβλεπε διάρκεια τριών ετών (2007-2009) και τρία μέτρα: i) 13 εκατ. ευρώ ως μεσοπρόθεσμη εγγύηση για την περίοδο αναδιάρθρωσης, αντί της εγγύησης των έξι μηνών που είχε εγκριθεί ως ενίσχυση διάσωσης (6), ii) 13,2 εκατ. ευρώ ως επιδότηση και iii) 13 εκατ. ευρώ για κεφαλαιοποίηση του χρέους. Ωστόσο, στις 31 Μαΐου 2007 η SFIRS προέβη στην κεφαλαιοποίηση χρέους ονομαστικής αξίας 14,5 εκατ. ευρώ.
(23)
Παρά την υποβολή του «βιομηχανικού σχεδίου» για την περίοδο 2007-2009, οι ιταλικές αρχές υποστήριζαν ότι η περίοδος αναδιάρθρωσης θα ξεκινούσε την 1η Ιουνίου 2007 και θα τερματιζόταν στα τέλη του 2012. Προκειμένου να αποδειχθεί ότι η αναδιάρθρωση της εταιρείας επρόκειτο να συνεχιστεί από το 2009 έως το 2012, κοινοποιήθηκαν μόνον οι ταμειακές ροές και η εξέλιξη του παθητικού της νεοσυσταθείσας εταιρείας (NewCo).
(24)
Υπό αυτήν την ευρύτερη προοπτική, το συνολικό κόστος για τη σύσταση μιας νέας εταιρείας από τη συγχώνευση της Legler S.p.A. με τις ελεγχόμενές της στη Σαρδηνία έφτανε τα 106,2 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων 86,7 εκατ. είχαν ως προορισμό μια ευρεία αναδιοργάνωση του ομίλου και το υπόλοιπο την ανασύσταση του κεφαλαίου και την κάλυψη των ζημιών.
(25)
Η κύρια δραστηριότητα της υπό σύσταση νέας εταιρείας θα ήταν επικεντρωμένη στον μεγαλύτερο παραγωγικό τομέα της, ήτοι στα υφάσματα denim υψηλής ποιότητας, ενώ οι άλλες δύο γραμμές παραγωγής (κοτλέ και φλοκωτά) θα ανέστελλαν τη λειτουργία τους. Παράλληλα, η γεωγραφική διάταξη του ομίλου θα επικεντρωνόταν και αυτή σε δύο μόνο μονάδες παραγωγής (Siniscola και Ottana), αμφότερες στην ίδια περιφέρεια. Οι υπόλοιπες μονάδες θα επωλούντο, καλύπτοντας έτσι τη χρηματοδότηση από ίδιους πόρους της Legler και μειώνοντας παράλληλα το κόστος για την ενέργεια, τις μεταφορές και τη μισθοδοσία. Το σχέδιο δεν περιελάμβανε τη μονάδα του Macomer (7).
(26)
Το σχέδιο προέβλεπε επίσης την προσχώρηση ενός νέου μετόχου μαζί με τη SFIRS και επεσήμαινε την ανάγκη ορισμένων ιδιωτικών πιστώσεων για την προβλεπόμενη αναδιοργάνωση.
II.3. Λόγοι που οδήγησαν στην κίνηση της διαδικασίας
(27)
Στην απόφαση κίνησης της διαδικασίας η Επιτροπή εξέφραζε αμφιβολίες για το γεγονός ότι η κεφαλαιοποίηση του χρέους δεν περιείχε στοιχεία κρατικής ενίσχυσης. Η Επιτροπή αμφέβαλλε ότι, υπό τις ισχύουσες συνθήκες, ένας ιδιώτης επενδυτής θα ήταν διατεθειμένος να ανταλλάξει τις απαιτήσεις του με μετοχές, ιδίως όταν τμήμα των δραστηριοτήτων της εταιρείας είχε διακοπεί προ αρκετών μηνών και οι ιταλικές αρχές δεν είχαν υποβάλει στην Επιτροπή εναλλακτικό σχέδιο που θα αποδείκνυε ότι, σύμφωνα με την άποψη της SFIRS, η επένδυση στον όμιλο Legler και η ανάληψη των εξόδων αναδιάρθρωσης συνέφερε περισσότερο από οικονομική άποψη σε σχέση με την εκκαθάριση της εταιρείας.
(28)
Όσον αφορά το συμβιβάσιμο της ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά βάσει των κοινοτικών κατευθυντήριων γραμμών όσον αφορά τις κρατικές ενισχύσεις για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση προβληματικών επιχειρήσεων (8) (εφεξής «κατευθυντήριες γραμμές για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση»), η Επιτροπή αμφέβαλλε καταρχάς αν ο βασικός μέτοχος, Piltar, θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις δυσκολίες της Legler και αν υπήρξε αυθαίρετη κατανομή του κόστους στο εσωτερικό του ομίλου.
(29)
Κατά δεύτερο λόγο, η Επιτροπή αμφέβαλλε ότι το σχέδιο θα μπορούσε να αποκαταστήσει τη μακροχρόνια βιωσιμότητα, δεδομένου ότι η προβλεπόμενη διάθεση του ενεργητικού και των γραμμών παραγωγής θεωρήθηκε μάλλον ασαφής και πολλές προβλέψεις σχετικά με τις μελλοντικές επιχειρησιακές συνθήκες μη αληθοφανείς, λαμβανομένης υπόψη της διακοπής της παραγωγής της Legler. Επίσης, προέβαλλε αμφιβολίες όσον αφορά το γεγονός ότι τα προτεινόμενα αντισταθμιστικά μέτρα ήταν πραγματικά και υπερέβαιναν τα αναγκαία για την αποκατάσταση της βιωσιμότητας, ότι το ύψος της εισφοράς ίδιων κεφαλαίων ήταν επαρκές και ότι είχε τηρηθεί η αρχή της εφάπαξ ενίσχυσης.
(30)
Τέλος, η Επιτροπή είχε ζητήσει από τις ιταλικές αρχές να παράσχουν πληροφορίες όσον αφορά τα σημεία επί των οποίων διατύπωνε αμφιβολίες (προέλευση των πιστώσεων SFIRS, λεπτομερείς πληροφορίες για την Piltar και την κατανομή του κόστους εντός του ομίλου, αντισταθμιστικά μέτρα, συγκεκριμένες πιθανότητες εξεύρεσης νέου μετόχου και πρόσβασης στις αναγκαίες ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις για την αναδιάρθρωση της Legler).
III. ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΡΙΤΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥΣ
(31)
Με επιστολή της 14ης Δεκεμβρίου 2007, ένας τρίτος ενδιαφερόμενος υπέβαλε παρατηρήσεις σχετικά με την απόφαση κίνησης της διαδικασίας και επεσήμανε το στρεβλωτικό αποτέλεσμα των εν λόγω μέτρων, υποστηρίζοντας ότι ο τομέας χαρακτηριζόταν από κατάσταση πλεονάζοντος παραγωγικού δυναμικού. Υπέβαλε επίσης στοιχεία σχετικά με το δυναμικό παραγωγής υφασμάτων denim παγκοσμίως για το 2006, ισχυριζόμενος ότι το πλεονάζον παραγωγικό δυναμικό σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν 27 %.
IV. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ
(32)
Οι ιταλικές αρχές παρουσίασαν καταρχάς τον τρόπο με τον οποίο η SFIRS είχε γίνει πλειοψηφικός μέτοχος της Legler. Τον Μάρτιο του 2007 η SFIRS είχε εξαγοράσει προς 450 000 ευρώ μια πίστωση της υπό εκκαθάριση εταιρείας Intex S.p.A. προς τις Legler S.p.A. και Legler Siniscola S.p.A. Στις 31 Μαΐου 2007 η SFIRS είχε χρησιμοποιήσει για κεφαλαιοποίηση τμήμα του χρέους αυτού, ονομαστικής αξίας 14,5 εκατ. ευρώ, εξαγοράζοντας έτσι το 49 % των κοινών μετοχών της Legler (ενώ η Piltar κατείχε το υπόλοιπο 51 %) και το 100 % των προνομιακών (9).
(33)
Κατά δεύτερο λόγο, οι ιταλικές αρχές διευκρίνιζαν ότι η Piltar ήταν απλώς όργανο ελεγχόμενο από φυσικά πρόσωπα. Η εταιρεία είχε ιδρυθεί με σκοπό την εξαγορά μιας συμμετοχής στη Legler και δεν ανέπτυσσε καμία άλλη εμπορική δραστηριότητα. Επίσης, οι ιταλικές αρχές επεσήμαναν ότι η Piltar είχε προ πολλού εκδηλώσει την πρόθεση να μην υποστηρίξει χρηματοδοτικά την εταιρεία και να παραχωρήσει σταδιακά τη συμμετοχή της στον όμιλο. Πράγματι, παράλληλα με τις μετοχές του 49 %, η SFIRS θα αποκτούσε το δικαίωμα εξαγοράς του υπολοίπου 51 % των κοινών μετοχών.
(34)
Κατά τρίτο λόγο, οι ιταλικές αρχές δεσμεύτηκαν να παράσχουν πληροφορίες σχετικά με τα αντισταθμιστικά μέτρα.
(35)
Κατά τέταρτο λόγο, η Ιταλία επεσήμανε τις ενθαρρυντικές τάσεις που προέκυπταν στους τομείς για τους οποίους η Legler προέβλεπε μέτρα αποκατάστασης της βιωσιμότητας επί τη βάσει του σχεδίου αναδιάρθρωσης, όπως περιγράφεται στην αιτιολογική σκέψη 25, την πρόθεση της εταιρείας για την εξεύρεση ιδιωτικών πιστώσεων και ενός νέου μετόχου για να χρηματοδοτήσει τμήμα του σχεδίου, καθώς και τις πρωτοβουλίες που είχαν αναληφθεί ήδη προς αυτή την κατεύθυνση.
(36)
Εν συνεχεία, απαντώντας στις παρατηρήσεις τρίτου ενδιαφερόμενου, οι ιταλικές αρχές επεσήμαιναν ότι το μερίδιο αγοράς της Legler για το 2006 περιοριζόταν στο 0,27 %. Προσέθεταν επίσης ότι το σχέδιο προέβλεπε, ως αντισταθμιστικό μέτρο, μείωση της παραγωγικής ικανότητας της εταιρείας κατά 22 % σε σχέση με το 2006 και κατά 40 % σε σχέση με το 2005. Συνεπώς, θεωρούσαν ότι η ενίσχυση δεν θα προκαλούσε στρεβλώσεις του ανταγωνισμού σε βαθμό που να θίγεται το κοινό συμφέρον.
(37)
Στα σχόλιά τους μετά την απόσυρση του σχεδίου αναδιάρθρωσης, οι ιταλικές αρχές προέβαλαν το επιχείρημα ότι η κεφαλαιοποίηση του χρέους δεν συνιστούσε κρατική ενίσχυση σύμφωνα με το άρθρο 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης, καθώς η SFIRS είχε δράσει σύμφωνα με την αρχή του επενδυτή σε συνθήκες αγοράς. Σύμφωνα με τις ιταλικές αρχές, ένας ιδιώτης επενδυτής θα είχε ενεργήσει κατά τον ίδιο τρόπο για να αποφύγει την πτώχευση και να ανακτήσει τουλάχιστον ένα τμήμα του χρέους του με τον αποτελεσματικότερο τρόπο, κεφαλαιοποιώντας το και αναδιαρθρώνοντας την εταιρεία από κοινού με έναν ιδιώτη επενδυτή και μια νέα πίστωση.
V. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
(38)
Σύμφωνα με το άρθρο 8 παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/1999 του Συμβουλίου (10), το οικείο κράτος μέλος μπορεί να αποσύρει την κοινοποίηση κατά την έννοια του άρθρου 2 σε εύθετο χρόνο, προτού η Επιτροπή λάβει απόφαση σύμφωνα με το άρθρο 4 ή 7.
(39)
Στην περίπτωση αυτή, βάσει του άρθρου 8 παράγραφος 2, η Επιτροπή κηρύσσει λήξασα τη διαδικασία επίσημης έρευνας που ενδεχομένως είχε κινήσει.
(40)
Η Επιτροπή επισημαίνει ότι η άμεση επιδότηση των 13,2 εκατ. ευρώ δεν διατέθηκε από την Ιταλία και ότι η Ιταλία δεν θα εφαρμόσει το εν λόγω σχέδιο ενίσχυσης. Μετά την απόσυρση του σχεδίου αναδιάρθρωσης, η διαδικασία επίσημης έρευνας που κινήθηκε σε σχέση με το εν λόγω μέτρο δεν υπάρχουν λόγοι να συνεχιστεί.
(41)
Δεδομένου ότι τα άλλα δύο κοινοποιηθέντα μέτρα αναδιάρθρωσης εφαρμόσθηκαν παράνομα από την Ιταλία, για να κλείσει η Επιτροπή τη διαδικασία επίσημης έρευνας, πρέπει να καθορίσει αν συνιστούν κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης και, στην περίπτωση αυτή, αν η ενίσχυση αυτή είναι συμβατή με την εσωτερική αγορά.
(42)
Το άρθρο 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης ορίζει ότι ενισχύσεις που χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή από τα κράτη ή με κρατικούς πόρους και που νοθεύουν ή απειλούν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό διά της ευνοϊκής μεταχειρίσεως ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής είναι ασυμβίβαστες με την εσωτερική αγορά, κατά το μέτρο που επηρεάζουν τις μεταξύ των κρατών μελών συναλλαγές, εκτός αν οι Συνθήκες ορίζουν άλλως.
(43)
Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες, κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης, μια κρατική ενίσχυση πρέπει να χορηγηθεί ή έχει χορηγηθεί σε προβληματική επιχείρηση, πρέπει να αξιολογηθεί η συμβατότητά της βάσει των κατευθυντήριων γραμμών για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση. Η ενίσχυση μπορεί συνεπώς να θεωρηθεί συμβατή βάσει του άρθρου 107 παράγραφος 3 στοιχείο γ) της Συνθήκης μόνον εάν πληρούνται οι όροι που προβλέπουν οι εν λόγω κατευθυντήριες γραμμές.
V.1. Ύπαρξη κρατικής ενίσχυσης
(44)
Η εγγύηση που χορηγήθηκε ως κρατική ενίσχυση διάσωσης ύψους 13 εκατ. ευρώ δεν καταργήθηκε με τη λήξη της περιόδου των έξι μηνών για την οποία είχε εγκριθεί από την Επιτροπή και παρέμεινε σε ισχύ μετά την απόσυρση της κοινοποίησης του σχεδίου (βλέπε αιτιολογική σκέψη 17).
(45)
Η παράταση της εγγύησης που χορηγήθηκε ως ενίσχυση διάσωσης κοινοποιήθηκε ως μέτρο που επιβαρύνει τους πόρους του αρμόδιου υπουργείου και χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Συνεπώς, η ενίσχυση χορηγήθηκε με δημόσιους πόρους και μπορεί να χαρακτηρισθεί ως κρατική. Η εγγύηση συνιστούσε επιλεκτικό πλεονέκτημα δεδομένου ότι επέτρεπε στη Legler να έχει πρόσβαση σε χρηματοδοτικούς πόρους τους οποίους δεν θα μπορούσε να αποκομίσει με διαφορετικό τρόπο, λαμβανομένης υπόψη της οικονομικής της κατάστασης. Με τον τρόπο αυτό απήλλαξε τη Legler από δαπάνες με τις οποίες θα έπρεπε να επιβαρυνθεί. Επίσης, επειδή η Legler εφήρμοζε ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης με στόχο την παραγωγική δραστηριότητα, η ενίσχυση θα μπορούσε να προκαλέσει στρεβλώσεις του ανταγωνισμού στην αγορά της Ένωσης και να επηρεάσει τις συναλλαγές μεταξύ των κρατών μελών. Στις παρατηρήσεις του, ένας τρίτος ενδιαφερόμενος επεσήμανε το στρεβλωτικό αποτέλεσμα του μέτρου, υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι ο τομέας χαρακτηρίζεται από κατάσταση πλεονάζοντος παραγωγικού δυναμικού.
(46)
Η Επιτροπή θεωρεί, συνεπώς, ότι η παράταση της εγγύησης που χορηγήθηκε ως ενίσχυση διάσωσης, η οποία αντιπροσωπεύει επίσης μέτρο αναδιάρθρωσης, συνιστά κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης.
(47)
Προκειμένου να προσδιορίσει το ύψος της ενίσχυσης, η Επιτροπή βασίζεται στο σημείο 4.1 στοιχείο α) της ανακοίνωσης της Επιτροπής σχετικά με τις εγγυήσεις (11), στο οποίο επισημαίνεται ότι «για επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσχέρειες, ένας εγγυητής της αγοράς, εφόσον υπήρχε, θα χρέωνε κατά τον χρόνο χορήγησης της εγγύησης υψηλή προμήθεια λαμβάνοντας υπόψη το αναμενόμενο ποσοστό αθέτησης των υποχρεώσεων της επιχείρησης. Στην περίπτωση που η πιθανότητα ο δανειολήπτης να μην είναι σε θέση να εξοφλήσει το δάνειο καθίσταται ιδιαίτερα υψηλή, ενδέχεται να μην υφίσταται τέτοια προμήθεια στην αγορά και μάλιστα σε εξαιρετικές περιπτώσεις το στοιχείο ενίσχυσης της εγγύησης μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι ίσο με το ποσό που καλύπτεται πραγματικά από την εν λόγω εγγύηση».
(48)
Λαμβάνοντας υπόψη τις σοβαρές χρηματοοικονομικές δυσκολίες της Legler την εποχή που χορηγήθηκε η εγγύηση (αύξηση των ζημιών, μείωση του κύκλου εργασιών και αρνητική καθαρή θέση, όπως περιγράφεται στις αιτιολογικές σκέψεις 19-21 και 52), η Επιτροπή θεωρεί εξαιρετικά απίθανο να μπορούσε η επιχείρηση να λάβει τραπεζικό δάνειο στην αγορά χωρίς κρατική παρέμβαση· η Επιτροπή συμπεραίνει, συνεπώς, ότι το ύψος της ενίσχυσης αντιστοιχεί στο σύνολο του δανείου (12).
(49)
Η Επιτροπή επισημαίνει ότι η κεφαλαιοποίηση πραγματοποιήθηκε από τη SFIRS, έναν δημόσιο φορέα του οποίου η περιφέρεια της Σαρδηνίας κατέχει την πλειοψηφία των μετοχών και επί των αποφάσεων του οποίου ασκεί κυρίαρχη επιρροή (13). Η Ιταλία δεν αμφισβήτησε ποτέ το γεγονός αυτό. Η Επιτροπή συμπεραίνει συνεπώς ότι η εν λόγω ενίσχυση μπορεί να χαρακτηρισθεί κρατική και χορηγήθηκε με κρατικούς πόρους. Το μέτρο είναι επιλεκτικό, δεδομένου ότι ευνοεί μία μόνο επιχείρηση, τη Legler. Επίσης, επειδή η Legler εφήρμοζε ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης με σκοπό την αποκατάσταση της παραγωγικής δραστηριότητας, η ενίσχυση μπορούσε να προκαλέσει στρέβλωση του ανταγωνισμού στην αγορά της Ένωσης και να επηρεάσει τις συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών. Το εν δυνάμει στρεβλωτικό αποτέλεσμα του μέτρου επισημάνθηκε επίσης στις παρατηρήσεις ενός τρίτου ενδιαφερομένου, ο οποίος υπογράμμισε παράλληλα ότι ο τομέας χαρακτηρίζεται από κατάσταση πλεονάζοντος παραγωγικού δυναμικού.
(50)
Η Ιταλία υποστήριξε, αντιθέτως, στα σχόλιά της ότι το εν λόγω μέτρο δεν παρείχε πλεονέκτημα στη Legler, δεδομένου ότι, κατά την άποψή της, ήταν συμβατό με την αρχή του επενδυτή σε συνθήκες αγοράς.
(51)
Σύμφωνα με την πάγια νομολογία (14), για να διαπιστωθεί αν η Legler αποκόμισε πλεονέκτημα μέσω κρατικών πόρων, πρέπει να προσδιορισθεί αν, σε ανάλογες περιστάσεις, ένας ιδιώτης επενδυτής με χαρακτηριστικά ανάλογα εκείνων της SFIRS θα ήταν διατεθειμένος να προβεί σε ανάλογη κεφαλαιοποίηση του χρέους, βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών και των προβλεπόμενων εξελίξεων την περίοδο κατά την οποία έλαβε χώρα η επέμβαση.
(52)
Καταρχάς, η Επιτροπή επισημαίνει ότι, βάσει των οικονομικών καταστάσεων της Legler, το 2007 το κεφάλαιο της εταιρείας ήταν 1,8 εκατ. ευρώ και η καθαρή της θέση ήταν αρνητική κατά - 16,2 εκατ. ευρώ, οι ζημίες την περίοδο 2003-2007 έφταναν τα 94,9 εκατ. ευρώ και η κατάσταση της εταιρείας παρουσίαζε εμφανή επιδείνωση, με αυξανόμενες ζημίες και μείωση του κύκλου εργασιών.
(53)
Η Επιτροπή επισημαίνει επίσης ότι η SFIRS, παρά την προαναφερθείσα κρίσιμη χρηματοοικονομική κατάσταση, δεν είχε εκπονήσει μια πλήρη ανάλυση της σκοπιμότητας της διαδικασίας ούτε μια αξιολόγηση του κινδύνου. Πράγματι, παρά τα πολλαπλά αιτήματα της Επιτροπής προς αυτήν την κατεύθυνση, οι ιταλικές αρχές δεν υπέβαλαν ποτέ ένα τεκμηριωμένο εναλλακτικό σχέδιο που θα αποδείκνυε ότι η επιλογή της SFIRS ήταν πιο συμφέρουσα από την εκκαθάριση της Legler.
(54)
Ανάλογες παρατηρήσεις διατύπωσε η Κεντρική Τράπεζα της Ιταλίας στην έκθεση (15) που συνέταξε μετά από μια έρευνα για τις δραστηριότητες της SFIRS. Στην εν λόγω έκθεση επικρίνεται η συμπεριφορά της SFIRS λόγω της ελλιπούς της ανάλυσης πριν την κεφαλαιοποίηση του χρέους και για την εγγενή αντίφαση μιας «επένδυσης» χωρίς προοπτικές απόσβεσης.
(55)
Ωστόσο, ακόμη και ανεξάρτητα από την εν λόγω αξιολόγηση, η χρηματοοικονομική κατάσταση της εταιρείας φαίνεται να αποκλείει την πιθανότητα να προέβαινε στην εν λόγω επένδυση ένας επενδυτής σε συνθήκες αγοράς.
(56)
Για τον σκοπό αυτό, η Επιτροπή επισημαίνει επίσης ότι το βιομηχανικό σχέδιο που κοινοποιήθηκε από την επιχείρηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αξιόπιστη βάση για ρεαλιστική πρόβλεψη της μελλοντικής πορείας της επιχείρησης. Είναι προφανές, από το απλό γεγονός ότι το σχέδιο δεν αφορούσε όλη την περίοδο αναδιάρθρωσης, αλλά μόνον ένα τμήμα της, και δεν περιείχε πληροφορίες για τον τρόπο συνέχισης της αναδιάρθρωσης (βλέπε αιτιολογική σκέψη 23), ότι η έλλειψη πληροφοριών θα απέτρεπε έναν ιδιώτη από την εν λόγω επένδυση.
(57)
Κατά δεύτερο λόγο, δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι, σε σχέση με τις συγκεκριμένες προοπτικές ανάκτησης των απαιτήσεων της SFIRS έναντι της Legler, η θέση της SFIRS ως μετόχου είχε αποδυναμωθεί μετά την κεφαλαιοποίηση του χρέους σε σχέση με την προηγούμενη προνομιακή της θέση ως πιστώτριας.
(58)
Η αξία και οι μελλοντικές προοπτικές της μετοχικής συμμετοχής της SFIRS κατά την περίοδο της κεφαλαιοποίησης του χρέους έδειχναν ιδιαίτερα περιορισμένες για να αντισταθμίσουν τους ως άνω κινδύνους, λαμβανομένης κυρίως υπόψη της κρίσιμης χρηματοοικονομικής κατάστασης της επιχείρησης. Αυτό κατεδείχθη από μια έρευνα που εκπόνησε ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας για να αξιολογηθεί η αξία της εταιρείας, η οποία ορίσθηκε συμβολικά σε 1 ευρώ.
(59)
Βάσει των ανωτέρω, συνάγεται ότι, όσον αφορά την κεφαλαιοποίηση του χρέους, η SFIRS δεν ενήργησε ως επενδυτής σε φυσιολογικές συνθήκες αγοράς. Ένας ιδιώτης επενδυτής δεν θα προέβαινε σε παρόμοια επένδυση χωρίς μια αξιόπιστη και ρεαλιστική προκαταρκτική αξιολόγηση, από την οποία θα προέκυπτε η σκοπιμότητα της κεφαλαιοποίησης του χρέους, αντί της παραμονής ως προτιμησιακού πιστωτή της εταιρείας.
(60)
Κεφαλαιοποιώντας το χρέος, η SFIRS παρείχε πλεονέκτημα στη Legler.
(61)
Συνεπώς, η εν λόγω κεφαλαιοποίηση συνιστά κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης.
(62)
Όσον αφορά τον υπολογισμό του ύψους της ενίσχυσης, είναι σκόπιμο να επισημανθεί ότι η έννοια κρατική ενίσχυση περιορίζεται στις ενισχύσεις που χρηματοδοτούνται με δημόσιους πόρους. Το ύψος της ενίσχυσης πρέπει να υπολογίζεται βάσει της αγοραίας αξίας του χρέους που μετετράπη από τη SFIRS σε κεφάλαιο της Legler. Συνεπώς, εάν οι απαιτήσεις της SFIRS έναντι της Legler είχαν ονομαστική αξία 17 εκατ. ευρώ, ενώ την ημέρα πριν την κεφαλαιοποίηση η αγοραία αξία τους ήταν 450 000 ευρώ, η αγοραία αξία της επένδυσης της SFIRS όταν κεφαλαιοποίησε το 85,3 % του συνολικού ποσού του χρέους (ήτοι ονομαστική αξία 14,5 εκατ.) αντιστοιχεί σε αγοραία αξία 383 850 ευρώ (ήτοι στο 85,3 % των 450 000 ευρώ). Συνεπώς, το όφελος από δημόσιους πόρους ήταν 383 850 ευρώ. Η ονομαστική αξία του χρέους που κεφαλαιοποιήθηκε δεν μπορεί, αντιθέτως, να θεωρηθεί ως κέρδος, παρά μόνο με καθαρά λογιστικούς όρους.
V.2. Συμβιβάσιμο της ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά
(63)
Επειδή διαπιστώθηκε ότι τα κοινοποιηθέντα μέτρα (δημόσια εγγύηση και κεφαλαιοποίηση του χρέους) συνιστούν κρατική ενίσχυση κατά την έννοια του άρθρου 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης, η Επιτροπή οφείλει να αξιολογήσει αν η ενίσχυση είναι συμβιβάσιμη με την εσωτερική αγορά.
(64)
Το συμβιβάσιμο των εν λόγω μέτρων κρατικής ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά πρέπει να αξιολογηθεί βάσει των κατευθυντήριων γραμμών για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση.
(65)
Για την εξέταση του συμβιβάσιμου σε σχέση με τη δημόσια εγγύηση, απαιτείται ένας διαχωρισμός μεταξύ, αφενός, της παράτασης της ενίσχυσης διάσωσης και, αφετέρου, της κρατικής ενίσχυσης υπό μορφή μεσοπρόθεσμης εγγύησης, η οποία συνιστά επίσης μέτρο αναδιάρθρωσης (για την περίοδο της αναδιάρθρωσης).
(66)
Όσον αφορά την παράταση της ενίσχυσης διάσωσης, το σημείο 26 των κατευθυντήριων γραμμών ορίζει ότι, σε περίπτωση που το κράτος μέλος υποβάλει σχέδιο αναδιάρθρωσης εντός έξι μηνών από την ημερομηνία έγκρισης ή, στην περίπτωση μη κοινοποιηθείσας ενίσχυσης, από την ημερομηνία εφαρμογής του μέτρου, η προθεσμία εντός της οποίας πρέπει να αποπληρωθεί το δάνειο ή να τεθεί τέλος στην εγγύηση παρατείνεται μέχρις ότου η Επιτροπή εκδώσει την απόφασή της σχετικά με το σχέδιο, εκτός εάν η Επιτροπή αποφασίσει ότι αυτή η παράταση δεν είναι δικαιολογημένη.
(67)
Η κοινοποίηση του σχεδίου αναδιάρθρωσης επέτρεπε τη συνέχιση της ενίσχυσης διάσωσης πέραν των έξι μηνών. Ωστόσο, η Ιταλία απέσυρε την κοινοποίηση. Από το σημείο 26 των κατευθυντήριων γραμμών προκύπτει ότι η κοινοποίηση ενός σχεδίου αναδιάρθρωσης αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη μη παράταση της ενίσχυσης διάσωσης. Συνεπώς, εάν ένα κοινοποιηθέν σχέδιο αναδιάρθρωσης αποσύρεται εκ των υστέρων, η παράταση της ενίσχυσης διάσωσης πρέπει να διακόπτεται.
(68)
Από την πρακτική λήψης αποφάσεων της Επιτροπής συνάγεται ότι [υποθέσεις Ernault (16) και Huta Cynku (17)], εάν δεν έχει υποβληθεί σχέδιο αναδιάρθρωσης ούτε σχέδιο εκκαθάρισης ή, όπως στην εν λόγω περίπτωση, εάν το σχέδιο εκκαθάρισης έχει αποσυρθεί, η ενίσχυση αναδιάρθρωσης δεν μπορεί πλέον να παραταθεί νομίμως μετά την ημερομηνία απόσυρσης της κοινοποίησης του σχεδίου αναδιάρθρωσης εκ μέρους του κράτους μέλους.
(69)
Εφόσον συνιστούσε παράταση της εγγύησης που χορηγήθηκε ως ενίσχυση διάσωσης, η μεσοπρόθεσμη εγγύηση (για την περίοδο του σχεδίου αναδιάρθρωσης) ως κοινοποιηθείσα ενίσχυση αναδιάρθρωσης ήταν συμβιβάσιμη έως την απόσυρση του εν λόγω σχεδίου από την Ιταλία.
(70)
Συνεπώς, θα πρέπει να αξιολογηθεί το συμβιβάσιμο της παραταθείσας εγγύησης που είχε χορηγηθεί ως κρατική ενίσχυση, από την επομένη της ημέρας κατά την οποία η Ιταλία απέσυρε την κοινοποίησή της (ήτοι από την 24η Ιουλίου 2008).
(71)
Η κρατική ενίσχυση σε μια προβληματική επιχείρηση μπορεί να θεωρηθεί συμβιβάσιμη βάσει του άρθρου 107 παράγραφος 3 στοιχείο γ) της Συνθήκης μόνον εάν πληρούνται όλοι οι όροι που προβλέπουν οι κατευθυντήριες γραμμές για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση.
(72)
Σύμφωνα με το σημείο 12 στοιχείο α) και το σημείο 14 των εν λόγω κατευθυντήριων γραμμών, επιλέξιμες για ενίσχυση αναδιάρθρωσης είναι μόνο οι προβληματικές επιχειρήσεις.
(73)
Σύμφωνα με το σημείο 9 των κατευθυντήριων γραμμών για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση, η Επιτροπή θεωρεί ότι μια επιχείρηση είναι προβληματική όταν δεν είναι ικανή με δικούς της πόρους ή με πόρους που μπορεί να συγκεντρώσει από τους ιδιοκτήτες/μετόχους ή από τους πιστωτές να περιορίσει τις ζημίες, οι οποίες, χωρίς εξωτερική παρέμβαση της δημόσιας αρχής, θα την οδηγούσαν σχεδόν μετά βεβαιότητας στην οικονομική κατάρρευση.
(74)
Σύμφωνα με το σημείο 10 των εν λόγω κατευθυντήριων γραμμών, μια επιχείρηση θεωρείται καταρχήν και ανεξαρτήτως μεγέθους προβληματική στις ακόλουθες περιπτώσεις:
α)
εάν πρόκειται για εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, εφόσον έχει απολεσθεί πάνω από το μισό του εγγεγραμμένου της κεφαλαίου, και άνω του ενός τετάρτου του κεφαλαίου αυτού έχει απολεσθεί κατά τη διάρκεια των δώδεκα τελευταίων μηνών· ή
β)
εάν πρόκειται για εταιρεία στην οποία τουλάχιστον ορισμένα μέλη έχουν απεριόριστη ευθύνη για τα χρέη της εταιρείας, εφόσον έχει απολεσθεί πάνω από το μισό του κεφαλαίου της, όπως εμφανίζεται στους λογαριασμούς της εταιρείας, και πάνω από το ένα τέταρτο του κεφαλαίου αυτού έχει απολεσθεί κατά τη διάρκεια των δώδεκα τελευταίων μηνών· ή
γ)
ανεξάρτητα από τη μορφή της εταιρείας, εφόσον πληροί τις προϋποθέσεις του εθνικού δικαίου που τη διέπει όσον αφορά την υπαγωγή της σε πτωχευτική διαδικασία.
(75)
Συνεπώς, από το σημείο 10 στοιχείο α) των εν λόγω κατευθυντήριων γραμμών προκύπτει ότι, χωρίς εξωτερική παρέμβαση, μια επιχείρηση που έχει απολέσει σημαντικό τμήμα του κεφαλαίου της πρόκειται αναπόφευκτα να διακόψει βραχυπρόθεσμα ή μεσοπρόθεσμα τη δραστηριότητά της. Σε προγενέστερη περίπτωση (18), η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, εάν η καθαρή θέση μιας επιχείρησης είναι αρνητική, η υπόθεση της προβληματικής κατάστασης ισχύει κατά μείζονα λόγο. Στην απόφαση Biria (19), το Δικαστήριο επιβεβαίωσε επίσης ότι η ουσιαστική μείωση του κεφαλαίου αποτελεί ένδειξη δυσχέρειας και ότι η Επιτροπή δικαίως θεώρησε ότι μια επιχείρηση με αρνητική καθαρή θέση είναι προβληματική.
(76)
Η Legler ανταποκρινόταν στο κριτήριο του σημείου 10 στοιχείο α) των κατευθυντήριων γραμμών, δεδομένου ότι είχε αρνητική καθαρή θέση το 2006 (βλέπε αιτιολογική σκέψη 19).
(77)
Η Επιτροπή επισημαίνει επίσης ότι η Legler εθεωρείτο ήδη προβληματική επιχείρηση κατά την έννοια του σημείου 10 στοιχείο α) των κατευθυντήριων γραμμών στις 22 Μαΐου 2007, όταν εγκρίθηκε η διάσωσή της.
(78)
Εν συνεχεία, η χρηματοοικονομική κατάσταση της Legler δεν βελτιώθηκε. Πράγματι, η επιχείρηση κηρύχθηκε σε κατάσταση αφερεγγυότητας από το αρμόδιο δικαστήριο το 2008 (βλέπε αιτιολογική σκέψη 16).
(79)
Η Επιτροπή επισημαίνει επίσης ότι η Legler δεν είναι νεοσυσταθείσα επιχείρηση κατά την έννοια του σημείου 12 των κατευθυντήριων γραμμών για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση.
(80)
Σύμφωνα με το σημείο 13 των κατευθυντήριων γραμμών για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση, μια εταιρεία που ανήκει σε ευρύτερο επιχειρηματικό όμιλο ή έχει εξαγορασθεί από αυτόν δεν είναι καταρχήν επιλέξιμη για ενισχύσεις διάσωσης ή αναδιάρθρωσης, εκτός εάν μπορεί να αποδειχθεί ότι η εταιρεία έχει εγγενείς δυσχέρειες οι οποίες δεν έχουν προκύψει από την αυθαίρετη κατανομή των δαπανών στο εσωτερικό του ομίλου και ότι οι δυσχέρειες αυτές είναι τόσο σοβαρές ώστε να μην μπορούν να αντιμετωπιστούν από τον ίδιο τον όμιλο.
(81)
Η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Piltar ήταν απλώς όργανο που δεν ανέπτυσσε καμία εμπορική δραστηριότητα πέραν της συμμετοχής στο κεφάλαιο της Legler. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή, δεν υπάρχουν αποδείξεις του γεγονότος ότι οι δυσκολίες της εταιρείας μπορούσαν να εξαρτώνται από την αυθαίρετη κατανομή των δαπανών στο εσωτερικό του ομίλου. Επίσης, επειδή όλα τα εταιρικά της μερίδια ήταν στην κατοχή ιδιωτών και δεν ανέπτυσσε καμία εμπορική δραστηριότητα πέραν της συμμετοχής στο κεφάλαιο της Legler, η Piltar δεν ήταν σε θέση να συνεισφέρει στην αναδιάρθρωση της Legler.
(82)
Βάσει των ανωτέρω, συνάγεται ότι πληρούται το σημείο 9 των κατευθυντήριων γραμμών για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση.
(83)
Δεδομένου ότι η Legler είναι επιλέξιμη για ενίσχυση αναδιάρθρωσης, πρέπει να αξιολογηθεί αν πληρούνται τα κριτήρια που ορίζουν τα σημεία 32-51 των κατευθυντήριων γραμμών για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση σχετικά με το συμβιβάσιμο της ενίσχυσης αναδιάρθρωσης.
(84)
Το σχέδιο αναδιάρθρωσης της Legler αποσύρθηκε ωστόσο από την Ιταλία και, συνεπώς, δεν υφίσταται κανένα σχέδιο αναδιάρθρωσης που να δεσμεύει το κράτος μέλος κατά την έννοια του σημείου 35 των κατευθυντήριων γραμμών για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση. Η Επιτροπή δεν μπορεί συνεπώς να προβεί στην αξιολόγηση της ενίσχυσης που παρανόμως χορηγήθηκε σύμφωνα με τα κριτήρια των σημείων 32-51 των εν λόγω κατευθυντήριων γραμμών.
(85)
Επίσης, η Επιτροπή θεωρεί ότι η δημόσια εγγύηση και η κεφαλαιοποίηση του χρέους δεν μπορούν να θεωρηθούν συμβιβάσιμες με την εσωτερική αγορά με καμία νομική βάση.
VI. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
(86)
Η επίσημη διαδικασία εξέτασης που κινήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 108 παράγραφος 2 της Συνθήκης για την άμεση επιδότηση ύψους 13,2 εκατ. ευρώ πρέπει να κλείσει, λαμβανομένου υπόψη ότι η Ιταλία απέσυρε την κοινοποίησή της και δεν προτίθεται να εφαρμόσει το εν λόγω σχέδιο ενίσχυσης.
(87)
Η Επιτροπή θεωρεί ότι η δημόσια εγγύηση και η κεφαλαιοποίηση του χρέους εμπίπτουν στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 107 παράγραφος 1 της Συνθήκης.
(88)
Τα εν λόγω δύο μέτρα εφαρμόσθηκαν από την Ιταλία κατά παράβαση του άρθρου 108 σημείο 3 της Συνθήκης.
(89)
Σύμφωνα με τη Συνθήκη και την πάγια νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, η Επιτροπή είναι αρμόδια για να αποφασίσει αν το κράτος μέλος οφείλει να καταργήσει ή να τροποποιήσει την ενίσχυση (20), εάν κριθεί μη συμβιβάσιμη με την εσωτερική αγορά. Επίσης, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ενισχύσεις χαρακτηρίζονται από την Επιτροπή ως μη συμβιβάσιμες με την εσωτερική αγορά, η υποχρέωση κατάργησης της ενίσχυσης, στην οποία υπόκειται το κράτος μέλος, έχει ως στόχο την αποκατάσταση της προηγούμενης κατάστασης (21). Το Δικαστήριο έχει αποφανθεί για το ζήτημα αυτό ότι ο εν λόγω στόχος επιτυγχάνεται όταν ο δικαιούχος επιστρέψει τα ποσά που του χορηγήθηκαν ως παράνομες ενισχύσεις, χάνοντας έτσι το πλεονέκτημα από το οποίο είχε επωφεληθεί στην αγορά έναντι των ανταγωνιστών του, αποκαθιστώντας την κατάσταση που ίσχυε πριν τη χορήγηση της ενίσχυσης (22).
(90)
Δυνάμει της εν λόγω νομολογίας, το άρθρο 14 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 659/99 του Συμβουλίου (23) ορίζει ότι «Σε περίπτωση αρνητικής απόφασης για υπόθεση παράνομων ενισχύσεων, η Επιτροπή αποφασίζει την εκ μέρους του οικείου κράτους μέλους λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την ανάκτηση της ενίσχυσης από τον δικαιούχο».
(91)
Συνεπώς, εφόσον τα εν λόγω μέτρα πρέπει να θεωρηθούν παράνομες και μη συμβιβάσιμες με την εσωτερική αγορά ενισχύσεις, τα ποσά των δύο μέτρων, ύψους 13 εκατ. και 383 850 ευρώ αντιστοίχως, πρέπει να επιστραφούν, προκειμένου να αποκατασταθεί η κατάσταση της αγοράς πριν τη χορήγηση των ενισχύσεων.
(92)
Όσον αφορά τη δημόσια εγγύηση, η ανάκτηση θα πρέπει να ισχύσει από την επομένη της απόσυρσης της κοινοποίησης ενίσχυσης αναδιάρθρωσης εκ μέρους της Ιταλίας, ήτοι από την 24η Ιουλίου 2008, και να περιλαμβάνει τους τόκους έως την τελική ανάκτηση.
(93)
Όσον αφορά την κεφαλαιοποίηση του χρέους, η ανάκτηση θα πρέπει να ισχύσει από τη στιγμή που διετέθη στον δικαιούχο η ενίσχυση, ήτοι από τις 31 Μαΐου 2007, και να περιλαμβάνει τους τόκους έως την τελική ανάκτηση,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
Η επίσημη διαδικασία έρευνας που κινήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 108 παράγραφος 2 της Συνθήκης, σχετικά με την άμεση επιδότηση ύψους 13,2 εκατ. ευρώ υπέρ της εταιρείας Legler S.p.A., περατώνεται.
Άρθρο 2
Η δημόσια εγγύηση ύψους 13 εκατ. ευρώ και η κεφαλαιοποίηση του χρέους ύψους 383 850 ευρώ, οι οποίες χορηγήθηκαν από την Ιταλία κατά παράβαση του άρθρου 108 παράγραφος 3 της Συνθήκης υπέρ της εταιρείας Legler S.p.A., συνιστούν κρατικές ενισχύσεις μη συμβιβάσιμες με την εσωτερική αγορά.
Άρθρο 3
1. Η Ιταλία προβαίνει στην ανάκτηση από τον δικαιούχο των ενισχύσεων που αναφέρονται στο άρθρο 2.
2. Οι προς ανάκτηση ενισχύσεις περιλαμβάνουν τους τόκους έως την τελική ανάκτηση.
Όσον αφορά τη δημόσια εγγύηση, οι εν λόγω τόκοι υπολογίζονται από την επομένη της απόσυρσης της κοινοποίησης της ενίσχυσης αναδιάρθρωσης εκ μέρους της Ιταλίας.
Όσον αφορά την κεφαλαιοποίηση του χρέους, οι εν λόγω τόκοι υπολογίζονται από την ημέρα κατά την οποία διετέθη στον δικαιούχο η ενίσχυση.
3. Οι τόκοι υπολογίζονται επί σύνθετης βάσης σύμφωνα με το κεφάλαιο V του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 794/2004 της Επιτροπής (24) και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 271/2008 της Επιτροπής (25), που τροποποιεί τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 794/2004.
4. Η Ιταλία ακυρώνει, από την ημερομηνία κοινοποίησης της παρούσας απόφασης, όλες τις πληρωμές που προβλέπονται για τις ενισχύσεις οι οποίες αναφέρονται στο άρθρο 2.
Άρθρο 4
1. Η ανάκτηση των ενισχύσεων που αναφέρονται στο άρθρο 2 είναι άμεση και πραγματική.
2. Η Ιταλία φροντίζει για την εκτέλεση της παρούσας απόφασης εντός τεσσάρων μηνών από την ημερομηνία της κοινοποίησής της.
Άρθρο 5
1. Εντός δύο μηνών από την κοινοποίηση της παρούσας απόφασης, η Ιταλία διαβιβάζει στην Επιτροπή τις ακόλουθες πληροφορίες:
α)
το συνολικό ποσό (κεφάλαιο και τόκους) που πρέπει να ανακτηθεί από τον δικαιούχο·
β)
λεπτομερή περιγραφή των μέτρων που έχει ήδη λάβει και προβλέπει να λάβει προς συμμόρφωση με την παρούσα απόφαση·
γ)
τα έγγραφα που βεβαιώνουν ότι ο δικαιούχος έχει υποχρεωθεί να επιστρέψει την ενίσχυση.
2. Η Ιταλία ενημερώνει την Επιτροπή για την εξέλιξη των εθνικών μέτρων που έχει λάβει κατ’ εκτέλεση της παρούσας απόφασης, μέχρι την πλήρη ανάκτηση της ενίσχυσης που αναφέρεται στο άρθρο 2. Διαβιβάζει πάραυτα, με απλή αίτηση της Επιτροπής, τα στοιχεία σχετικά με τα μέτρα που έχει ήδη λάβει και προβλέψει για να συμμορφωθεί προς την παρούσα απόφαση. Παρέχει εξάλλου λεπτομερείς πληροφορίες όσον αφορά το ποσό της ενίσχυσης και των τόκων που έχει ήδη ανακτήσει από τον δικαιούχο.
Άρθρο 6
Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στην Ιταλική Δημοκρατία.
Βρυξέλλες, 23 Μαρτίου 2011.
ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 23. března 2011
o státní podpoře C 39/07, kterou Itálie poskytla společnosti Legler SpA
(oznámeno pod číslem K(2011) 1758)
(Pouze italské znění je závazné)
(Text s významem pro EHP)
(2012/51/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva“), a zejména na čl. 108 odst. 2 první pododstavec této smlouvy,
s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru a zejména na čl. 62 odst. 1 písm. a) této dohody,
s ohledem na rozhodnutí, kterým Komise rozhodla zahájit řízení podle čl. 108 odst. 2 Smlouvy o fungování EU ve věci předmětné podpory (1),
po vyzvání zúčastněných stran, aby podle výše uvedených ustanovení předložily své připomínky, a s ohledem na tyto připomínky,
vzhledem k těmto důvodům:
I. POSTUP
(1)
Dne 5. dubna 2007, šest měsíců poté, co byla poskytnuta podpora na záchranu schválená Komisí, neboť byla považována za slučitelnou s vnitřním trhem (2), Itálie oznámila plán restrukturalizace společnosti Legler SpA.
(2)
Dne 25. září 2007 Komise zahájila formální vyšetřovací řízení týkající se restrukturalizace (3). Dne 30. listopadu 2007 obdržela připomínky ze strany Itálie.
(3)
Dne 10. prosince 2007 Komise obdržela připomínky zúčastněné třetí strany, které byly Itálii předány dne 3. března 2008 a na něž Itálie odpověděla dne 20. května 2008.
(4)
Dne 23. července 2008 italské orgány stáhly oznámení plánu restrukturalizace a prohlásily, že jej nebudou provádět.
(5)
Ve dnech 8. srpna 2008, 22. října 2008, 9. února 2009, 4. září 2009 a 17. března 2010 Komise požádala o další informace a italské orgány odpověděly dopisy ze dne 26. září 2008, 1. prosince 2008, 3. června 2009, 6. října 2009, 24. února 2010 a 20. dubna 2010.
II. POPIS
II.1 Příjemce
(6)
Legler SpA je mateřská společnost skupiny zabývající se výrobou textilu (dále jen „Legler“, „skupina“ nebo „společnost“) založené v roce 1863, která se v době, kdy bylo zahájeno formální vyšetřovací řízení, skládala z různých právnických subjektů, zejména ze společností Legler Ottana SpA, Legler Siniscola SpA a Legler Macomer SpA. Společnost Legler SpA byla držitelkou menšinového podílu ve společnosti Legler Maroc SA a vlastnila 40 % podíl ve společnosti Legler Ottana SpA. Většinovou účast ve společnosti Legler SpA měl holding Piltar Ltd (dále jen „Piltar“).
(7)
V roce 2007 měla společnost Legler 1 213 pracovních jednotek (4) a vlastnila závody na Sardinii (konkrétně v obci Macomer v provincii Oristano a v obcích Siniscola a Ottana v provincii Nuoro) a v Lombardii (v obci Ponte San Pietro v provincii Bergamo). Tržba celé skupiny dosahovala v roce 2006 částky 101 milionů EUR a v září 2007 částky 30,9 milionu EUR.
(8)
Hlavní činnost společnosti Legler spočívá ve výrobě vysoce kvalitního denimu, v níž měla společnost vedoucí postavení v Itálii a v Německu, a byla důležitým dodavatelem do Francie a Beneluxu. Podle italských orgánů má trh s denimem dvě části: konfekci pro známé značky (odvětví, v němž společnost Legler hlavně působila) a výrobky pro širokou spotřebu, tedy odvětví, kde je konkurence založena hlavně na ceně. Hlavními konkurenty společnosti Legler byli Italové, Řekové, Francouzi, Tunisané, Turci a Japonci. První problémy zažila společnost Legler v roce 2003, kdy byla značná část výroby přesunuta do Asie nebo do jižního Středomoří.
(9)
Dne 30. května 2007 bylo ve správní radě společnosti SFIRS SpA, což je investiční společnost oblasti Sardinie, rozhodnuto, že společnost SFIRS získá za 450 000 EUR pohledávku společností Intex SpA v likvidaci v nominální hodnotě rovnající se 17 milionům EUR vůči společnostem Legler SpA a Legler Siniscola SpA.
(10)
Na tomtéž zasedání bylo dále rozhodnuto, že část z celkového dluhu 17 milionů EUR, tedy 14,5 milionů EUR, bude přeměněna na kapitál společnosti Legler.
(11)
Dne 31. května 2007 se společnost SFIRS stala na valné hromadě akcionářů společnosti Legler akcionářem společnosti Legler. Přeměnou části dluhu na kapitál (debt to equity swap) v nominální hodnotě 14,5 milionu EUR společnost SFIRS získala 49 % kmenových akcií (a 100 % mimořádných akcií (5)) společnosti Legler SpA. Zbývajících 51 % měla v držení společnost Piltar.
(12)
V lednu 2008 se společnost SFIRS rozhodla postoupit svou vlastní účast ve společnosti Legler SpA a zbývající vlastní pohledávky vůči společnosti Legler a zveřejnila výzvu k vyjádření zájmu o společný nákup její účasti a jejích pohledávek.
(13)
Vítězná nabídka společnosti Ferratex s.r.l. (dále jen „Ferratex“) představovala celkovou částku 2 000 001 EUR. Podle italských orgánů cena odrážela tržní hodnotu pohledávek společnosti SFIRS vůči společnosti Legler a jejím dceřiným společnostem, které nezávislý odborník ocenil na 2 miliony EUR, k nimž se připočetla symbolická cena 1 EUR za účast společnosti SFIRS ve společnosti Legler, která se rovněž shodovala s odhadem nezávislého odborníka. K prodeji došlo dne 25. ledna 2008.
(14)
Společnost Legler ještě v období od prosince 2007 do srpna 2008 ukončila činnost v různých závodech a od té doby jsou všechny tyto závody uzavřeny.
(15)
Dne 23. července 2008 společnost Legler SpA změnila název na Texfer SpA a tato změna měla dopad na dceřiné společnosti, z nichž se staly Texfer Ottana SpA, Texfer Siniscola SpA a Texfer Macomer SpA.
(16)
Dne 18. srpna 2008 byla mateřská společnost skupiny prohlášena příslušným soudem za platebně neschopnou a dne 13. listopadu 2008 bylo vůči ní a jejím dceřiným společnostem zahájeno úpadkové řízení zvané „nucená správa“.
(17)
Záruku poskytnutou jako podporu na záchranu podniku banka uplatnila krátce po zjištění, že společnost Legler nesplatila úvěr poskytnutý na záchranu. Zodpovědné ministerstvo proto splatilo úvěr s příslušnými úroky dne 16. září 2008.
(18)
Dne 21. října 2010 společnost Texfer SpA vyhlásila úpadek a totéž proběhlo ve dnech 17. a 18. listopadu 2010 ve společnostech Texfer Ottana SpA, Texfer Siniscola SpA a Texfer Macomer SpA.
(19)
V roce 2006 vykazoval majetek společnosti Legler negativní zůstatek ve výši 8,6 milionu EUR, zatímco v roce 2005 byl zůstatek ještě pozitivní (17,2 milionu EUR). Ztráty společnosti dosáhly v roce 2006 výše 25,9 milionu EUR, zatímco v roce 2005 se rovnaly částce 28,1 milionu EUR. Hrubá marže podnikání (EBITDA) dosáhla v roce 2006 - 10,9 a v roce 2005 - 0,7. Stouply i finanční poplatky.
(20)
Dne 30. listopadu 2007 vykazoval majetek společnosti Legler negativní zůstatek 16,3 milionů EUR. Ztráty za období 2003-2007 dosáhly 94,9 milionu EUR a situace společnosti se neustále zhoršovala, jak se zvětšovaly ztráty a klesala tržba.
(21)
Od 13. listopadu 2008 byla skupina v souladu s vnitrostátními právními předpisy v úpadkovém řízení, které vedlo k vyhlášení úpadku (viz 16.-18. bod odůvodnění).
II.2 Opatření na restrukturalizaci
(22)
Plán restrukturalizace, „průmyslový plán“ (dále jen „plán“), který Itálie oznámila, měl trvat tři roky (2007-2009) a sestával ze tří opatření: i) 13 milionů EUR jako střednědobá záruka na období restrukturalizace náhradou za šestiměsíční záruku schválenou jako podporu na záchranu podniku (6), ii) 13,2 milionu EUR jako přímá dotace a iii) 13 milionů EUR jako přeměna dluhu na kapitál. Dne 31. května 2007 ale společnost SFIRS provedla přeměnu dluhu na kapitál v nominální výši 14,5 milionu EUR.
(23)
I když byl „průmyslový plán“ předložen na období 2007-2009, italské orgány tvrdily, že období restrukturalizace začíná 1. června 2007 a skončí koncem roku 2012. Jako důkaz o tom, jak má restrukturalizace společnosti probíhat v letech 2009 až 2012, byly uvedeny pouze pokladní toky a pasiva nově vytvořené společnosti (Newco).
(24)
Z tohoto širšího pohledu dosahovaly celkové náklady plánu pro nově vytvořenou společnost vzniklou spojením společnosti Legler SpA s jejími dceřinými společnostmi na Sardinii částky 106,2 milionu EUR, z čehož bylo 86,7 milionu určeno na rozsáhlou reorganizaci skupiny a zbývající část na obnovu kapitálu a na pokrytí ztrát.
(25)
Hlavní činnost nově vytvořené společnosti se soustředí na nejsilnější oblast výroby společnosti, tedy na vysoce kvalitní denim, zatímco oba další směry výroby (manšestr a hladká bavlna) budou zrušeny. I zeměpisné rozmístění skupiny bude soustředěno pouze do dvou výrobních závodů (Siniscola a Ottana), které jsou oba v jednom regionu. Zbylé činnosti budou prodány a společnost Legler tak zároveň z vlastních zdrojů přispěje na omezení nákladů za energii, dopravu a zaměstnance. Plán nezahrnoval závod v Macomeru (7).
(26)
Plán stanovil rovněž přistoupení nového akcionáře společně se společností SFIRS a uváděl nezbytnost několika soukromých úvěrových linek na předpokládanou reorganizaci.
II.3 Důvody, které vedly k zahájení řízení
(27)
V rozhodnutí o zahájení řízení Komise vyjádřila pochybnosti o skutečnosti, že v přeměně dluhu na kapitál nebyly přítomny prvky státní podpory. Komise pochybovala, že soukromý investor by byl ochoten za těchto podmínek vyměnit svou pohledávku za kapitálový podíl, zejména proto, že bylo zjištěno, že činnost části podniku byla již několik měsíců zastavena a že italské orgány nepředložily Komisi alternativní scénář, který by z pohledu společnosti SFIRS ukázal, jak by mohla být investice do skupiny Legler a převzetí nákladů na restrukturalizaci z hospodářského hlediska výhodnější než likvidace skupiny.
(28)
Co se týče slučitelnosti podpory s vnitřním trhem na základě Pokynů Komise pro státní podporu na záchranu a restrukturalizaci podniků v obtížích (8) (dále jen „pokyny na záchranu a restrukturalizaci“), Komise měla především pochybnosti, zda většinový akcionář, společnost Piltar, může vyřešit potíže společnosti Legler a zda může uvnitř skupiny dojít k vlastnímu rozdělení nákladů.
(29)
Komise dále pochybovala o tom, že by plán mohl v dlouhodobém výhledu obnovit výnosnost, neboť předpokládané postoupení aktiv a výrobních linek vypadalo poměrně neurčitě a mnohé hypotézy týkající se budoucích provozních podmínek vypadaly téměř nereálně vzhledem k tomu, že výroba společnosti Legler byla pozastavena. Vyjadřovala kromě toho pochybnosti o tom, zda jsou navrhovaná kompenzační opatření realistická a zda jdou dále, než opatření nezbytná pro obnovení výnosnosti, zda je výše vlastního příspěvku dostatečná a zda je dodržena zásada podpory „jednou a dost“.
(30)
Komise nakonec požádala italské orgány, aby poskytly informace o skutečnostech, které vyvolaly její pochybnosti (původ úvěrů společnosti SFIRS, podrobné informace o společnosti Piltar a rozdělení nákladů uvnitř skupiny, kompenzační opatření, konkrétní možnosti, jak nalézt nového akcionáře a jak se dostat k soukromým finančním prostředkům nezbytným pro restrukturalizaci společnosti Legler).
III. PŘIPOMÍNKY PŘEDLOŽENÉ ZÚČASTNĚNÝMI TŘETÍMI STRANAMI
(31)
V dopise ze dne 14. prosince 2007 vyjádřila zúčastněná třetí strana připomínky k rozhodnutí o zahájení řízení a zdůraznil škodlivý dopad uvedených opatření. Tvrdila, že pro toto odvětví je typická situace nadměrných kapacit. Poskytla navíc údaje o celosvětových kapacitách ve výrobě denimu v roce 2006 a uvedla, že na celosvětové úrovni jsou kapacity vyšší o 27 %.
IV. PŘIPOMÍNKY ITÁLIE
(32)
Italské orgány především vysvětlily, jak se společnost SFIRS stala většinovým akcionářem společnosti Legler. V březnu 2007 společnost SFIRS získala za cenu 450 000 EUR pohledávku, kterou měla společnost Intex SpA v likvidaci vůči společnostem Legler SpA a Legler Siniscola SpA. Dne 31. května 2007 společnost SFIRS použila první část této pohledávky v nominální hodnotě 14,5 milionu EUR a přeměnila ji v kapitál, čímž získala 49 % řádných akcií společnosti Legler (zatímco společnost Piltar byla držitelem zbývajících 51 %) a 100 % mimořádných akcií (9).
(33)
Italské orgány zadruhé uvedly, že společnost Piltar byla pouhým nástrojem řízeným fyzickými osobami. Společnost byla založena za účelem získání podílů ve společnosti Legler a nevyvíjela žádnou jinou obchodní činnost. Italské orgány kromě toho zdůraznily, že společnost Piltar měla po určitou dobu v úmyslu nepodporovat finančně společnost a postupně předávat svůj podíl na skupině. Společně s podílem 49 % by společnost SFIRS získala právo koupit zbývající 51 % řádný podíl.
(34)
Zatřetí, italské orgány se zavázaly poskytnout informace o kompenzačních opatřeních.
(35)
Začtvrté, Itálie poukázala na povzbudivé tendence, které se objevily v těch oblastech výroby, v nichž společnost Legler stanovila opatření na obnovení výnosnosti na základě plánu restrukturalizace, jak je popsáno v 25. bodě odůvodnění, a na úmysl společnosti nalézt soukromé úvěrové linky a nového akcionáře na financování části plánu a činnosti, které již byly v tomto směru vykonány.
(36)
V odpovědi na připomínky zúčastněné třetí strany italské orgány následně zdůraznily, že podíl společnosti Legler na trhu se v roce 2006 omezil na 0,27 %. Doplnily, že plán stanovil jako kompenzační opatření snížení kapacit společnosti o 22 % ve srovnání s rokem 2006 a o 40 % ve srovnání s rokem 2005. Proto se domnívaly, že podpora nevyvolá narušení hospodářské soutěže v rozporu se společným zájmem.
(37)
V komentářích následujících po stažení plánu restrukturalizace italské orgány argumentovaly, že přeměna dluhu na kapitál neproběhla jako státní podpora ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy, neboť společnost SFIRS jednala v souladu se zásadou investora působícího v tržních podmínkách. Podle italských orgánů by soukromý investor jednal stejně, aby co nejúčinněji odvrátil úpadek a zachránil alespoň část svých pohledávek a společně s novým soukromým investorem a s novou úvěrovou linkou by restrukturalizoval společnost.
V. POSOUZENÍ
(38)
Podle čl. 8 odst. 1 nařízení (ES) č. 659/1999 (10) může zúčastněný členský stát stáhnout oznámení podle článku 2 dříve, než Komise přijme rozhodnutí podle článku 4 nebo 7.
(39)
V takovém případě Komise prohlásí formální vyšetřovací řízení, které případně zahájila, za skončené podle čl. 8 odst. 2.
(40)
Komise podotýká, že Itálie neposkytla přímou dotaci ve výši 13,2 milionu EUR a že Itálie takový plán podpory neuskuteční. Po stažení plánu restrukturalizace tedy nemá smysl pokračovat ve formálním vyšetřovacím řízení, které bylo v této věci zahájeno.
(41)
Vzhledem k tomu, že Itálie protiprávně prováděla další dvě restrukturalizační opatření, musí Komise při uzavření formálního vyšetřovacího řízení stanovit, zda jde o státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy, a v případě, že ano, zda je podpora slučitelná s vnitřním trhem.
(42)
Článek 107 odst. 1 Smlouvy stanoví, že podpory poskytované v jakékoli formě státem nebo ze státních prostředků, které narušují nebo mohou narušit hospodářskou soutěž tím, že zvýhodňují určité podniky nebo určitá odvětví výroby, jsou, pokud ovlivňují obchod mezi členskými státy, neslučitelné s vnitřním trhem.
(43)
V případech, kdy by měla být nebo byla státní podpora ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy poskytnuta podniku, jenž má obtíže, je třeba posoudit její slučitelnost na základě pokynů pro záchranu a restrukturalizaci podniků. Podpora může být proto považována za slučitelnou na základě čl. 107 odst. 3 písm. c) Smlouvy jen v případě, že jsou splněny podmínky uvedené v těchto pokynech.
V.1 Existence podpory
(44)
Záruka poskytnutá jako podpora na záchranu podniku ve výši 13 milionů EUR nebyla po uplynutí šestiměsíčního období, na něž byla Komisí schválena, zrušena a zůstala aktivní i poté, co bylo staženo oznámení o plánu (viz 17. bod odůvodnění).
(45)
Prodloužení záruky poskytnuté jako podpora na záchranu podniku bylo oznámeno jako opatření na náklady příslušného ministerstva a financováno ze státního rozpočtu. Proto byla poskytnuta z veřejných prostředků a lze ji připisovat státu. Záruka představuje selektivní výhodu, neboť umožnila společnosti Legler přístup k finančním zdrojům, které by jinak vzhledem ke své finanční situaci nikdy neobdržela. Zbavila tak společnost Legler výdajů, které by jinak musela nést. Vzhledem k tomu, že společnost Legler uskutečňovala plán restrukturalizace zaměřený na výrobní činnost, mohla podpora navíc poškodit hospodářskou soutěž na trhu Unie a ovlivnit obchod mezi členskými státy. Zúčastněná třetí strana ve svých připomínkách zdůraznila škodlivý účinek opatření a upozornila navíc na to, že pro toto odvětví je typická situace nadměrné kapacity.
(46)
Komise se proto domnívá, že prodloužení záruky poskytnuté jako podpora na záchranu podniku, která představuje rovněž restrukturalizační opatření, je státní podporou ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy.
(47)
Pro stanovení výše podpory Komise odkazuje na bod 4.1 písm. a) sdělení Komise o zárukách (11), v němž se připomíná, že „společnostem majícím potíže by případný tržní ručitel v okamžiku poskytnutí záruky účtoval vysokou prémii odpovídající očekávané míře pravděpodobnosti neplnění. Je-li pravděpodobnost, že dlužník nebude schopen splatit půjčku zvláště vysoká, nemusí tato tržní sazba existovat a v mimořádných situacích může prvek podpory v záruce dosáhnout stejné výše jako částka skutečně krytá zárukou“.
(48)
Vzhledem k tehdejším vážným finančním potížím společnosti Legler, které byla poskytnuta záruka (zvýšení ztrát, snížení tržby a negativní čistý majetek, jak je popsáno v 19.-21. bodě odůvodnění a v 52. bodě odůvodnění), Komise považuje za vysoce nepravděpodobné, že by podnik byl schopen získat na trhu bankovní úvěr bez zásahu státu. Komise proto dochází k závěru, že výše podpory odpovídá celkovému objemu úvěru (12).
(49)
Komise podotýká, že přeměnu provedla společnost SFIRS, veřejnoprávní subjekt, v němž většinu akcií drží region Sardinie, který má převažující vliv na jeho rozhodování (13). Itálie tuto skutečnost nikdy nepopírala. Komise proto dochází k závěru, že toto opatření lze přičítat státu a že bylo provedeno za pomoci prostředků ze státního rozpočtu. Opatření je selektivní, neboť poskytuje výhodu jedinému podniku, totiž společnosti Legler. Vzhledem k tomu, že společnost Legler uskutečňovala plán restrukturalizace zaměřený na výrobní činnost, mohla podpora navíc poškodit hospodářskou soutěž na trhu Unie a ovlivnit obchod mezi členskými státy. Na případný škodlivý účinek opatření poukázala ve svých připomínkách rovněž zúčastněná třetí strana, která upozornila i na to, že pro toto odvětví je typická situace nadměrné kapacity.
(50)
Itálie naopak ve svých připomínkách tvrdila, že předmětné opatření nezvýhodňuje společnost Legler, neboť je podle jejího názoru v souladu se zásadou investora působícího v tržním hospodářství.
(51)
Podle ustálené judikatury (14) je pro zjištění, zda společnost Legler získala prostřednictvím prostředků ze státního rozpočtu výhodu, nezbytné stanovit, zda by za podobných podmínek byl soukromý investor srovnatelný se společností SFIRS ochoten provést k datu, kdy byla operace uskutečněna, podobnou přeměnu dluhu na kapitál na základě dostupných informací a předvídatelného vývoje.
(52)
Na základě finančních výkazů společnosti Legler Komise především uvádí, že v roce 2007 se kapitál společnosti rovnal 1,8 milionu EUR a zůstatek čistého majetku byl negativní v objemu 16,2 milionu EUR, že ztráty za období 2003-2007 byly potvrzeny ve výši 94,9 milionu EUR a že situace společnosti se očividně zhoršovala s tím, jak rostly ztráty a snižovala se tržba.
(53)
Komise navíc uvádí, že společnost SFIRS navzdory právě popsané kritické finanční situaci neprovedla úplnou analýzu hospodárnosti provozu, ani posouzení rizika. Přes četné žádosti Komise v tomto smyslu vlastně italské orgány nikdy nepředložily podložený alternativní scénář, který by ukázal, že volba společnosti SFIRS byla lepší, než scénář likvidace společnosti Legler.
(54)
Podobné připomínky formulovala italská centrální banka ve zprávě (15) vypracované po šetření činnosti společnosti SFIRS. V této zprávě se kritizuje chování společnosti SFIRS za neúplnost preventivní analýzy přeměny dluhu na kapitál a za zřejmý rozpor v „investici“ bez perspektivy návratu.
(55)
Ovšem i pomineme-li toto posouzení, zdá se, že finanční situace společnosti vylučuje, že by obezřetný investor působící v tržním hospodářství mohl provést uvedenou transakci.
(56)
V tomto ohledu Komise dále uvádí, že průmyslový plán oznámený společností nemůže být považován za spolehlivý základ reálné prognózy budoucího fungování podniku. Již z prosté skutečnosti, že plán se netýkal celého období restrukturalizace, ale jen jeho části, a že neobsahoval informace o tom, jak bude pokračovat restrukturalizace (viz 23. bod odůvodnění), je zřejmé, že nedostatečné informace by odradily soukromého investora od realizace uvedené transakce.
(57)
Zadruhé, nelze přehlížet skutečnost, že pokud jde o konkrétní prognózy návratnosti pohledávky společnosti SFIRS vůči společnosti Legler, došlo po přeměně dluhu na kapitál k oslabení postavení společnosti SFIRS jako akcionáře ve srovnání s předchozím postavením přednostního věřitele.
(58)
Hodnota a budoucí prognózy akcionářského podílu společnosti SFIRS se zdály být v okamžiku přeměny dluhu na kapitál příliš omezené, aby mohly vyvážit výše uvedená rizika, zejména s ohledem na kritickou finanční situaci podniku. To bylo jasně zdůrazněno ve studii zadané nezávislému odborníkovi, v níž šlo o posouzení hodnoty společnosti, která byla symbolicky stanovena ve výši 1 EUR.
(59)
Na základě výše uvedeného lze vyvodit, že pokud jde o přeměnu dluhu na kapitál, společnost SFIRS nejednala jako investor působící v obvyklých tržních podmínkách. Soukromý investor by neprovedl podobnou transakci bez spolehlivého a realistického předchozího hodnocení, z něhož by vyplývalo, že je výhodnější přeměnit dluh na kapitál, než být nadále přednostním věřitelem společnosti.
(60)
Přeměnou dluhu na kapitál poskytla společnost SFIRS výhodu společnosti Legler.
(61)
Z toho vyplývá, že taková přeměna představuje státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy.
(62)
Pokud jde o výpočet výše podpory, je třeba poznamenat, že pojem státní podpora je vyhrazen pro finanční podporu z veřejných prostředků. Výše podpory musí být vypočtena na základě tržní hodnoty dluhu, který společnost SFIRS přeměnila na kapitál společnosti Legler. Kdyby měla tedy pohledávka společnosti SFIRS vůči společnosti Legler nominální hodnotu 17 milionů EUR, zatímco den před přeměnou byla její tržní hodnota 450 000 EUR, odpovídá tržní hodnota transakce provedené společností SFIRS, která přeměnila 85,3 % celkového objemu dluhu na kapitál (tedy částku v nominální výši 14,5 milionu EUR), tržní hodnotě 383 850 EUR (tedy 85,3 % ze 450 000 EUR). Výhoda poskytnutá z prostředků státního rozpočtu je tedy 383 850 EUR. Nominální hodnota přeměněného úvěru může být považována za výhodu jen z čistě účetního hlediska.
V.2 Slučitelnost podpory s vnitřním trhem
(63)
Jelikož vyšlo najevo, že oznámená opatření (veřejná záruka a přeměna dluhu na kapitál) představují státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy, musí Komise posoudit, zda je podpora slučitelná s vnitřním trhem.
(64)
Slučitelnost opatření souvisejících s předmětnou státní podporou s vnitřním trhem musí být posuzována na základě pokynů na záchranu a restrukturalizaci podniků.
(65)
Pokud jde o veřejnou záruku, je pro účely přezkumu slučitelnosti potřeba rozlišovat mezi prodloužením podpory na záchranu podniku a mezi státní podporou skrytou za střednědobou záruku, která představuje rovněž opatření na restrukturalizaci (na dobu trvání restrukturalizace).
(66)
Pokud jde o prodloužení podpory na záchranu podniku, bod 26 pokynů stanoví, že pokud členský stát předloží do šesti měsíců od schválení, nebo v případě oznámené podpory od provedení opatření, plán restrukturalizace, bude lhůta pro splacení úvěru nebo pro ukončení záruky prodloužena až do té doby, kdy Komise přijme rozhodnutí týkající se plánu, nerozhodne-li Komise o tom, že toto prodloužení je neoprávněné.
(67)
Oznámení plánu restrukturalizace umožnilo, aby podpora na záchranu podniku pokračovala i po šesti měsících. Itálie však oznámení stáhla. Z bodu 26 pokynů vyplývá, že oznámení plánu restrukturalizace je condicio sine qua non pro prodloužení podpory na záchranu podniku. Jestliže je tedy oznámený plán restrukturalizace následně stažen, prodloužení podpory na záchranu podniku musí být automaticky zastaveno.
(68)
Z rozhodovací praxe Komise vyplývá (věc Ernault (16) a věc Huta Cynku (17)), že pokud jí není předložen plán restrukturalizace, ani plán likvidace, nebo pokud je jako v přezkoumávaném případě plán likvidace stažen, není možné podporu na restrukturalizaci legitimně prodloužit ode dne, kdy členský stát stáhl oznámení o plánu restrukturalizace.
(69)
Střednědobá záruka (na dobu trvání plánu restrukturalizace) zamýšlená jako podpora na oznámenou restrukturalizaci byla slučitelná až do té doby, kdy Itálie stáhla oznámení o plánu, neboť představovala prodloužení záruky poskytnuté jako podpora na záchranu podniku.
(70)
Proto je třeba posoudit slučitelnost prodloužené záruky, která byla poskytnuta jako státní podpora, a to ode dne následujícího po dni, kdy Itálie stáhla své oznámení (tedy od 24. července 2008).
(71)
Státní podpora podniku v obtížích může být považována za slučitelnou na základě čl. 107 odst. 3 písm. c) Smlouvy jen za předpokladu, že jsou dodrženy podmínky stanovené v pokynech pro záchranu a restrukturalizaci.
(72)
Pro podporu na restrukturalizaci jsou podle bodu 12 písm. a) a bodu 14 těchto pokynů způsobilé jen podniky v obtížích.
(73)
Na základě bodu 9 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci se Komise domnívá, že podnik je v obtížích, jestliže není schopen svými vlastními prostředky nebo prostředky, které může získat od svých vlastníků/akcionářů nebo věřitelů, omezit ztráty, které by bez vnějšího zásahu veřejných orgánů dovedly podnik zcela jistě k hospodářskému zhroucení.
(74)
Podle bodu 10 těchto pokynů je podnik v zásadě a bez ohledu na svou velikost považován za podnik v obtížích zejména za těchto okolností:
a)
v případě společnosti s omezeným ručením vlastníků, kde došlo ke ztrátě více než poloviny zapsaného kapitálu a kde ke ztrátě více než jedné čtvrtiny tohoto kapitálu došlo za posledních 12 měsíců;
b)
v případě společnosti, v níž alespoň někteří společníci plně ručí za závazky společnosti, kde došlo ke ztrátě více než poloviny jejího kapitálu zaznamenaného v účetnictví této společnosti a kde ke ztrátě více než jedné čtvrtiny tohoto kapitálu došlo za posledních 12 měsíců;
c)
kde nehledě na to, o jaký typ společnosti se jedná, podnik splňuje podmínky vnitrostátního práva pro zahájení kolektivního úpadkového řízení.
(75)
Z bodu 10 písm. a) těchto pokynů tak vyplývá, že bez vnějších zásahů je podnik, který ztratil podstatnou část zapsaného kapitálu, nevyhnutelně odsouzen k zastavení vlastní činnosti v krátké nebo střednědobé lhůtě. Komise dospěla v jednom z předchozích případů (18) k závěru, že v případě, kdy má podnik zůstatek čistého majetku negativní, platí a fortiori předpoklad o obtížích. V rozsudku Biria (19) Soudní dvůr mimo jiné potvrdil, že zásadní snížení kapitálu značí obtíže a že Komise se oprávněně domnívala, že podnik s čistým negativním majetkem je podnikem v obtížích.
(76)
Společnost Legler splňovala kritérium bodu 10 písm. a) pokynů, neboť v roce 2006 měla zůstatek čistého majetku negativní (viz bod 19).
(77)
Komise navíc poznamenává, že společnost Legler byla považována za podnik v obtížích ve smyslu bodu 10 písm. a) pokynů již 22. května 2007, tedy v den, kdy byla schválena záchrana.
(78)
Finanční situace společnosti Legler se následně nezlepšila. Podnik byl proto v roce 2008 příslušným soudem prohlášen za podnik v platební neschopnosti (viz 16. bod odůvodnění).
(79)
Komise také připomíná, že společnost Legler není nově vytvořeným podnikem ve smyslu bodu 12 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci.
(80)
Na základě bodu 13 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci není podnik, který patří k větší skupině nebo byl větší skupinou převzat, za normálních okolností způsobilý pro poskytnutí podpory na záchranu nebo restrukturalizaci s výjimkou případu, kdy je možné prokázat, že jsou dané obtíže její vlastní a nejsou výsledkem svévolného rozvrhování nákladů v rámci dané skupiny, a že jsou tyto obtíže příliš vážné na to, aby je vyřešila sama skupina.
(81)
Komise uvádí, že společnost Piltar byla pouhým nástrojem, který nevykazoval žádnou hospodářskou činnost, kromě kapitálové účasti ve společnosti Legler. Na základě informací, které má Komise k dispozici, neexistují žádné náznaky, že by obtíže podniku mohly záviset na vlastním rozdělení nákladů uvnitř skupiny. Navíc vzhledem k tomu, že všechny podíly ve společnosti měly v držení soukromé osoby a že společnost nevykazovala žádnou podnikatelskou činnost, kromě kapitálové účasti ve společnosti Legler, nebyla společnost Piltar schopna přispět k restrukturalizaci společnosti Legler.
(82)
Na základě výše uvedeného lze dojít k závěru, že je naplněn bod 9 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci.
(83)
Vzhledem k tomu, že společnost Legler je způsobilá pro podporu na restrukturalizaci, je třeba posoudit, zda jsou dodržována kritéria stanovená v bodech 32-51 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci pro účely slučitelnosti podpory na restrukturalizaci.
(84)
Itálie ovšem stáhla plán restrukturalizace společnosti Legler a neexistuje tedy žádný plán restrukturalizace, který by zavazoval členský stát ve smyslu bodu 35 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci. Komise proto nemůže provést posouzení protiprávně poskytnuté podpory ve světle kritérií stanovených v bodech 32-51 těchto pokynů.
(85)
Komise se navíc domnívá, že veřejnou záruku a přeměnu dluhu na kapitál nelze na žádném jiném právním základě považovat za slučitelnou s vnitřním trhem.
VI. ZÁVĚR
(86)
Formální vyšetřovací řízení, které bylo zahájeno podle čl. 108 odst. 2 Smlouvy a které se týká přímé dotace ve výši 13,2 milionu EUR, musí být ukončeno vzhledem k tomu, že Itálie stáhla své vlastní oznámení a nemá v úmyslu uskutečnit dotyčný plán podpory.
(87)
Komise má za to, že na veřejnou záruku a přeměnu dluhu na kapitál se vztahuje čl. 107 odst. 1 Smlouvy.
(88)
Provedením těchto dvou opatření Itálie porušila čl. 108 odst. 3 Smlouvy.
(89)
Podle Smlouvy a ustálené judikatury Soudního dvora je Komise oprávněna rozhodnout, že členský stát musí zrušit nebo změnit podporu (20), jestliže se ukáže, že je neslučitelná s vnitřním trhem. Podle ustálené judikatury Soudního dvora je cílem povinnosti členského státu zrušit podporu v případech, kdy Komise prohlásí podpory za neslučitelné s vnitřním trhem, obnovit dřívější stav (21). Soudní dvůr v tomto ohledu stanovil, že tohoto cíle je dosaženo, jestliže příjemce vrátil všechny prostředky, které mu byly neoprávněně poskytnuty, a ztratil tak výhodu, kterou využíval na trhu ve vztahu ke svým konkurentům, a byl tak obnoven stav před poskytnutím podpory (22).
(90)
V souladu s touto judikaturou stanoví článek 14 nařízení Rady (ES) č. 659/99 (23), že „je-li v případech protiprávní podpory přijato záporné rozhodnutí, Komise rozhodne, že dotyčný členský stát učiní všechna nezbytná opatření, aby příjemce podporu navrátil“.
(91)
Vzhledem k tomu, že dotyčná opatření je třeba považovat za protiprávní podporu neslučitelnou s vnitřním trhem, částky těchto dvou podpor, rovnající se 13 milionům EUR a 383 850 EUR, musí být vráceny, aby byl obnoven stav na trhu před poskytnutím podpor.
(92)
Co se týče veřejné záruky, její navrácení musí mít účinnost ode dne následujícího po dni, kdy Itálie stáhla oznámení o podpoře na restrukturalizaci, tedy od 24. července 2008, a musí zahrnovat úroky až do účinného splacení.
(93)
Co se týče přeměny dluhu na kapitál, navrácení musí mít účinnost ode dne, kdy byla podpora poskytnuta příjemci, tedy od 31. května 2007, a musí zahrnovat úroky až do účinného splacení.
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Formální vyšetřovací řízení podle čl. 108 odst. 2 Smlouvy týkající se přímé dotace ve výši 13,2 milionu EUR určené pro společnost Legler SpA je skončeno.
Článek 2
Veřejná záruka na částku 13 milionů EUR a přeměna dluhu na kapitál v objemu 383 850 EUR, jejichž poskytnutím společnosti Legler SpA porušila Itálie čl. 108 odst. 3 Smlouvy, představují státní podporu neslučitelnou s vnitřním trhem.
Článek 3
1. Příjemce vrátí Itálii podpory podle článku 2.
2. Vrácené podpory zahrnují úroky až do účinného splacení.
Co se týče veřejné záruky, úroky nabíhají ode dne následujícího po dni, kdy Itálie stáhla oznámení o podpoře na restrukturalizaci.
Pokud jde o přeměnu dluhu na kapitál, úroky nabíhají ode dne, kdy byla podpora poskytnuta k dispozici příjemci.
3. Úroky se vypočítávají na smíšeném základě podle kapitoly V nařízení Komise (ES) č. 794/2004 (24) a nařízení Komise (ES) č. 271/2008 (25), kterým se mění nařízení (ES) č. 794/2004.
4. S účinností ode dne oznámení tohoto rozhodnutí Itálie zruší všechny platby stanovené pro účely podpory podle článku 2.
Článek 4
1. Navrácení podpory podle článku 2 je okamžité a účinné.
2. Itálie zajistí, aby toto rozhodnutí bylo provedeno do čtyř měsíců ode dne jeho oznámení.
Článek 5
1. Do dvou měsíců ode dne oznámení tohoto rozhodnutí předloží Itálie Komisi tyto informace:
a)
celkovou částku (jistinu a úroky), kterou má příjemce navrátit;
b)
podrobný popis již přijatých nebo plánovaných opatření pro dosažení souladu s tímto rozhodnutím;
c)
doklady prokazující, že příjemci bylo nařízeno podporu vrátit.
2. Itálie informuje Komisi o dosaženém pokroku na základě vnitrostátních opatření přijatých k provedení tohoto rozhodnutí, a to dokud nebude navrácení podpory uvedené v článku 2 dokončeno. Na základě jednoduché žádosti Komise předloží Itálie okamžitě informace o již přijatých nebo plánovaných opatřeních pro dosažení souladu s tímto rozhodnutím. Předloží také podrobné informace o výši podpory a úrocích, které již příjemce navrátil.
Článek 6
Toto rozhodnutí je určeno Italské republice.
V Bruselu dne 23. března 2011.