РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) № 1081/2012 НА КОМИСИЯТА
от 9 ноември 2012 година
за целите на Регламент (ЕО) № 116/2009 на Съвета относно износа на паметници на културата
(кодифициран текст)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Регламент (ЕО) № 116/2009 на Съвета от 18 декември 2008 г. относно износа на паметници на културата (1), и по-специално член 7 от него,
като има предвид, че:
(1)
Регламент (ЕИО) № 752/93 на Комисията от 30 март 1993 г. за установяване на разпоредби за прилагането на Регламент (ЕИО) № 3911/92 на Съвета относно износа на паметници на културата (2) е бил неколкократно и съществено изменян (3). С оглед постигане на яснота и рационалност посоченият регламент следва да бъде кодифициран.
(2)
Необходими са разпоредби за прилагането на Регламент (ЕО) № 116/2009, който предвижда, inter alia, установяването на система за разрешаване на износа на определени категории паметници на културата, изброени в приложение I към въпросния регламент.
(3)
За да се гарантира, че разрешенията за износ, предвидени в посочения регламент, са уеднаквени, са необходими правила относно попълването, издаването и използването на формуляр. За тази цел следва да се установи образец на разрешението.
(4)
С цел да се премахне ненужната административна работа, е необходима концепция за отворени разрешения за временен износ на паметници на културата от отговорни лица или организации за използване и/или за изложби в трети страни.
(5)
Държавите-членки, които желаят да се възползват от тези облекчения, следва да могат да осъществяват това във връзка със своите собствени паметници на културата, лица и организации. Условията, които следва да бъдат изпълнени, ще се различават в рамките на различните държави-членки. Държавите-членки следва да могат да преценяват небходимостта от използването на отворени разрешения и да определят условията по издаването им.
(6)
Разрешенията за износ следва да бъдат на един от официалните езици на Съюза.
(7)
Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на комитета, посочен в член 8 от Регламент (ЕО) № 116/2009,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
РАЗДЕЛ I
ФОРМУЛЯР НА РАЗРЕШЕНИЕТО
Член 1
1. Въвеждат се три вида разрешения за износ на паметници на културата, които се издават и използват в съответствие с Регламент (ЕО) № 116/2009, както и с настоящия регламент:
а)
стандартно разрешение;
б)
специфично отворено разрешение;
в)
общо отворено разрешение.
2. Използването на разрешения за износ по никакъв начин не засяга задълженията, свързани с формалностите по износа или свързаните с тях документи.
3. Формулярите на разрешенията за износ се предоставят при поискване от компетентния орган или органи, посочени в член 2, параграф 2 от Регламент (ЕО) № 116/2009.
Член 2
1. Стандартно разрешение обикновено се използва за всеки износ, който е предмет на Регламент (ЕО) № 116/2009.
Въпреки това всяка отделна държава членка може да реши дали да издава или не специфични или общи отворени разрешения, които могат да се използват, когато са изпълнени специфичните условия, свързани с тях, определени в членове 10 и 13.
2. Специфично отворено разрешение се издава за повтарящ се временен износ на определен паметник на културата от конкретно лице или организация съгласно член 10.
3. Общо отворено разрешение се издава за временен износ на паметници на културата, които са част от постоянна колекция на музей или на друга институция съгласно член 13.
4. Държава членка може да отмени по всяко време специфично или общо отворено разрешение, ако не са изпълнени условията, при които то е издадено. Тя незабавно информира Комисията, ако въпросното разрешение не е получено обратно и би могло да се използва неправомерно. Комисията информира незабавно останалите държави-членки.
5. Държавите-членки могат да въведат разумни мерки, които считат за необходими на своя територия, за осъществяването на наблюдение върху използването на издадените от тях отворени разрешения.
РАЗДЕЛ II
СТАНДАРТНО РАЗРЕШЕНИЕ
Член 3
1. Стандартните разрешения се издават върху формуляр, чийто образец се съдържа в приложение I. Използваната за формуляра хартия е бяла, без механични примеси, обработена за писане и не по-лека от 55 g/m2.
2. Форматът на формуляра е 210 × 297 mm.
3. Формулярите се изготвят в печатен или електронен вид и се попълват на официалния език на Съюза, определен от компетентните органи на издаващата държава членка.
Компетентните органи на държавата членка, в която се представя формулярът, могат да поискат той да бъде преведен на езика или на един от официалните езици на тази държава членка. В този случай разходите, свързани с превода, са за сметка на титуляря на разрешението.
4. Държавите-членки са отговорни:
а)
да отпечатат формулярите, на които трябва да са отбелязани името и адресът на печатницата или идентификационен знак;
б)
да вземат всички необходими мерки с цел да се избегне подправянето на формулярите. Средствата за идентификация, въведени с тази цел от държавите-членки, се изпращат на Комисията, за да бъдат информирани за тях компетентните органи на останалите държави-членки.
5. За предпочитане е формулярът да се попълва по механичен или електронен път. Въпреки това той може да се попълни четливо на ръка; в последния случай той се попълва с печатни главни букви и с химикал.
Какъвто и да е използваният начин, формулярът не трябва да съдържа изтривания, задрасквания или други промени.
Член 4
1. Без да се засяга параграф 3, отделно разрешение за износ се издава за всяка пратка паметници на културата.
2. За целите на параграф 1 пратка може да означава един паметник на културата или няколко паметника на културата.
3. Когато пратката се състои от няколко паметника на културата, компетентните органи са тези, които решават дали трябва да се издаде едно или няколко разрешения за износ във връзка с тази пратка.
Член 5
Формулярът съдържа три екземпляра:
а)
един екземпляр, отбелязан с № 1, който представлява заявлението;
б)
един екземпляр, отбелязан с № 2, предназначен за титуляря;
в)
един екземпляр, отбелязан с № 3, предназначен за връщане на издаващия орган.
Член 6
1. Заявителят попълва клетки 1, 3, 6 - 21, 24, и ако е необходимо, 25 от заявлението и другите екземпляри, с изключение на клетката или клетките, чието предварително отпечатване е разрешено.
Въпреки това държавите-членки могат да предвидят да се попълва само заявлението.
2. Към заявлението трябва да бъдат приложени:
а)
документация, предоставяща всички необходими сведения за паметника/паметниците на културата и неговия/техния законен статус към момента на подаване на заявлението, когато е подходящо - чрез всякакви доказателствени документи (фактури, експертизи и др.);
б)
автентична снимка или, когато е подходящо и по преценка на компетентните органи, черно-бели или цветни снимки (най-малко с размери 8 × 12 cm) на въпросните паметници на културата.
Това изискване може да се замени, когато е подходящо и по преценка на компетентните органи, с подробен списък на паметниците на културата.
3. Компетентните органи могат, с оглед на издаването на разрешението за износ, да поискат физическото представяне на изнасяните паметници на културата.
4. Разходите, възникнали от прилагането на параграфи 2 и 3, са за сметка на заявителя на разрешението за износ.
5. За да може да бъде издадено разрешение за износ, надлежно попълненият формуляр се представя на компетентните органи, определени от държавите членки съгласно член 2, параграф 2 от Регламент (ЕО) № 116/2009. Когато органът издаде разрешението за износ, екземпляр № 1 от формуляра се запазва от него, а останалите екземпляри се връщат на титуляря на разрешението за износ или на негов упълномощен представител.
Член 7
Към декларацията за износ се прилагат следните документи:
а)
екземплярът, предназначен за титуляря;
б)
екземплярът, предназначен за връщане на издаващия орган.
Член 8
1. Митническото учреждение, отговорно за обработката на декларацията за износ, се уверява, че вписванията в декларацията за износ или, ако се използва, АТА карнета съответстват на вписванията в разрешението за износ и позоваването на разрешението за износ е вписано в клетка 44 от декларацията за износ или във волета на АТА карнета.
То предприема необходимите мерки за целите на идентификацията. Те могат да се състоят в поставянето на пломба или печат на митническото учреждение. Екземплярът на разрешението за износ, който трябва да се върне на издаващия орган, се прилага към екземпляр № 3 на единния административен документ.
2. След попълване на клетка 23 в екземпляри № 2 и 3 митническото учреждение, оправомощено да приеме декларацията за износ, връща на декларатора или на негов упълномощен представител екземпляра, предназначен за титуляря.
3. Екземплярът на разрешението, който трябва да се върне на издаващия орган, трябва да придружава пратката до митническото учреждение, където пратката напуска митническата територия на Съюза.
Митническото учреждение поставя своя печат в клетка 26 от формуляра и го връща на издаващия орган.
Член 9
1. Срокът на валидност на разрешенията за износ не може да надхвърля дванадесет месеца, считано от датата на издаване.
2. В случай на заявление за временно изнасяне компетентните органи могат да определят срока, в рамките на който паметниците на културата трябва да бъдат реимпортирани в издаващата държава членка.
3. Когато срокът на валидност на дадено разрешение за износ изтече, без то да е било използвано, титулярят незабавно връща екземплярите, които се намират в негово притежание, на издаващия орган.
РАЗДЕЛ III
СПЕЦИФИЧНИ ОТВОРЕНИ РАЗРЕШЕНИЯ
Член 10
1. Специфично отворено разрешение може да се издава за определен паметник на културата, за който съществува вероятност да бъде предмет на повтарящ се временен износ от Съюза за използване и/или за изложба в трета страна. Паметникът на културата трябва да е притежание или в законово владение от лицето или организацията, които го използват и/или излагат.
2. Разрешението може да се издава само когато органите са убедени, че въпросното лице или организация предоставят всички гаранции, счетени за необходими, за да се върне паметникът в Съюза в добро състояние, както и че паметникът може да бъде описан или маркиран по такъв начин, че да няма никакво съмнение към момента на временния износ, че паметникът, който се изнася, е същият, описан в специфичното отворено разрешение.
3. Разрешението не може да е валидно за период, по-дълъг от пет години.
Член 11
Разрешението се представя заедно с писмената декларация за износ или при поискване в други случаи на проверка при износа на придружаваните от него паметници на културата.
Компетентните органи на държавата членка, където се представя разрешението, могат да изискат превода му на езика или на един от официалните езици на тази държава членка. В този случай разходите, свързани с превода, се поемат от титуляря на разрешението.
Член 12
1. Митническото учреждение, оправомощено да приеме декларацията за износ, се уверява, че представените паметници са описаните в разрешението за износ и че това разрешение е вписано в клетка 44 от декларацията за износ, ако се изисква писмена декларация.
2. Когато се изисква писмена декларация за износ, разрешението трябва да е прикрепено към екземпляр № 3 на единния административен документ и да придружава паметника до митническото учреждение, където паметникът напуска митническата територия на Съюза. Когато на износителя или на неговия представител се връчи екземпляр № 3 на единния административен документ, разрешението също му се предоставя за използване впоследствие при необходимост.
РАЗДЕЛ IV
ОБЩИ ОТВОРЕНИ РАЗРЕШЕНИЯ
Член 13
1. Общите отворени разрешения могат да се издават на музеи или други институции за временен износ на паметници, включени в постоянната им колекция, за които съществува верояност да бъдат предмет на повтарящ се временен износ от Съюза за излагане в трета страна.
2. Разрешение може да се издава само когато компетентните органи са убедени, че институцията предоставя всички гаранции, счетени за необходими, за да се върне паметникът в Съюза в добро състояние. Разрешението може да се използва за всякаква комбинация от паметници, част от постоянната колекция, всеки път когато се осъществява временен износ. Допуска се използването му за групи от различни комбинации паметници, било последователно или едновременно.
3. Разрешението не може да е валидно за период, по-дълъг от пет години.
Член 14
Разрешението се представя заедно с декларацията за износ.
Компетентните органи на държавата членка, където се представя разрешението, могат да изискат превода му на езика или на един от официалните езици на тази държава членка. В този случай разходите, свързани с превода, се поемат от титуляря на разрешението.
Член 15
1. Митническото учреждение, оправомощено да приеме декларацията за износ, се уверява, че разрешението за износ се представя заедно със списък на паметниците, които се изнасят, и че същите са описани в декларацията за износ. Списъкът се представя на бланка на въпросната институция и всяка страница се подписва от едно от лицата от институцията, посочени в разрешението. Освен това всяка страница се подпечатва с печата на институцията, така както е поставен върху разрешението. Разрешението се вписва в клетка 44 от декларацията за износ.
2. Разрешението се прикрепя към екземпляр № 3 на единния административен документ и трябва да придружава пратката до митническото учреждение, където пратката напуска митническата територия на Съюза. Когато на износителя или на неговия представител се предостави екземпляр № 3 на единния административен документ, разрешението също му се предоставя за използване впоследствие при необходимост.
РАЗДЕЛ V
ОБРАЗЦИ НА ОТВОРЕНИТЕ РАЗРЕШЕНИЯ
Член 16
1. Специфичните отворени разрешения се издават върху формуляр, чийто образец е посочен в приложение II.
2. Общите отворени разрешения се издават върху формуляр, чийто образец е посочен в приложение III.
3. Формулярът на разрешението се изготвя в печатен или електронен вид на един или повече от официалните езици на Съюза.
4. Форматът на разрешението е 210 × 297 mm. Допустимо е отклонение до минус 5 mm или плюс 8 mm по дължината на листа.
Използваната хартия е бяла, без механични примеси, обработена за писане и не по-лека от 55 g/m2. Фонът ѝ се състои от светлосиня плетеница, която разкрива подправяне, извършено по механичен или химически път.
5. Вторият екземпляр на разрешението, който е без плетеница, е предназначен единствено за използване от износителя или за неговия архив.
Формулярът на заявлението, който трябва да се използва, се определя от съответната държава членка.
6. Държавите-членки могат да си запазят правото да отпечатват сами формулярите на разрешението или да възложат отпечатването им на одобрени печатници. В последния случай всеки формуляр трябва да съдържа препратка към това одобрение. Всеки формуляр трябва да съдържа името и адреса на печатницата или знак, с който печатницата може да бъде идентифицирана. Освен това той трябва да съдържа и сериен номер, отпечатан или поставен с печат, с който може да бъде идентифициран.
7. Държавите-членки са отговорни за предприемането на всички мерки, необходими за предотвратяване на подправянето на разрешенията.
Средствата за идентификация, въведени с тази цел от държавите-членки, се изпращат на Комисията, за да бъдат информирани за тях компетентните органи на останалите държави членки.
8. Разрешенията се попълват по механичен или електронен начин. При изключителни обстоятелства могат да се попълват с черен химикал с главни печатни букви.
Те не могат да съдържат изтривания, задрасквания или други промени.
РАЗДЕЛ VI
ЗАКЛЮЧИТЕЛНИ РАЗПОРЕДБИ
Член 17
Регламент (ЕИО) № 752/93 се отменя.
Позоваванията на отменения регламент се считат за позовавания на настоящия регламент и се четат съгласно таблицата на съответствието в приложение V.
Член 18
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави-членки.
Съставено в Брюксел на 9 ноември 2012 година.
REGULAMENTO DE EXECUÇÃO (UE) N.o 1081/2012 DA COMISSÃO
de 9 de novembro de 2012
no que respeita ao Regulamento (CE) n.o 116/2009 do Conselho relativo à exportação de bens culturais
(codificação)
A COMISSÃO EUROPEIA,
Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia,
Tendo em conta o Regulamento (CE) n.o 116/2009 do Conselho, de 18 de dezembro de 2008, relativo à exportação de bens culturais (1), e, nomeadamente, o seu artigo 7.o,
Considerando o seguinte:
(1)
O Regulamento (CEE) n.o 752/93 da Comissão, de 30 de março de 1993, que estabelece normas de execução do Regulamento (CEE) n.o 3911/92 do Conselho relativo à exportação de bens culturais (2) foi por várias vezes alterado de modo substancial (3), sendo conveniente, por uma questão de lógica e clareza, proceder à sua codificação.
(2)
São necessárias normas de execução do Regulamento (CE) n.o 116/2009, que prevê, nomeadamente, a criação de um sistema de autorização de exportação aplicável a determinadas categorias de bens culturais constantes do Anexo I do referido regulamento.
(3)
A fim de assegurar que o formulário em que é emitida a autorização de exportação prevista no referido regulamento é uniforme, é necessário determinar as condições de elaboração, de emissão e de utilização que aquele deve satisfazer. É conveniente, para este efeito, estabelecer o modelo a que deve corresponder a referida autorização.
(4)
A fim de eliminar formalidades administrativas supérfluas, torna-se necessário o conceito de autorização aberta para a exportação temporária de bens culturais por pessoas ou organismos responsáveis para utilização e/ou exibição em países terceiros.
(5)
Os Estados-Membros que pretendam beneficiar desta facilidade devem poder fazê-lo em relação aos bens culturais, aos particulares e aos organismos sob a sua jurisdição. Uma vez que as condições a preencher diferirão de Estado-Membro para Estado-Membro, deve ficar ao critério dos Estados-Membros a utilização ou não de autorizações abertas e o estabelecimento das condições que devem ser preenchidas para a respetiva emissão.
(6)
A autorização de exportação deve ser emitida numa das línguas oficiais da União,
(7)
As medidas previstas no presente regulamento são conformes ao parecer do Comité referido no artigo 8.o do Regulamento (CE) n.o 116/2009.
ADOTOU O PRESENTE REGULAMENTO:
SECÇÃO I
FORMULÁRIO
Artigo 1.o
1. A exportação de bens culturais está sujeita a três tipos de autorizações de exportação que serão emitidas e utilizadas em conformidade com o Regulamento (CE) n.o 116/2009 e com o presente regulamento:
a)
A autorização normal;
b)
A autorização aberta específica;
c)
A autorização aberta geral.
2. A utilização destas autorizações de exportação em nada prejudicará as obrigações relativas às formalidades de exportação, nem as que dizem respeito aos documentos a estas relativos.
3. O formulário de autorização de exportação será fornecido, mediante pedido, pela(s) autoridade(s) competente(s) referida(s) no n.o 2 do artigo 2.o do Regulamento (CE) n.o 116/2009.
Artigo 2.o
1. Será utilizada, regularmente, uma autorização normal para cada exportação objeto do Regulamento (CE) n.o 116/2009.
Todavia, cada Estado-Membro em causa pode decidir se deseja ou não emitir autorizações abertas específicas ou gerais que podem ser utilizadas em sua substituição se as condições específicas que lhes dizem respeito estiverem preenchidas, tal como previsto nos artigos 10.o e 13.o.
2. A autorização aberta específica cobre a exportação temporária repetida de um bem cultural específico por uma determinada pessoa ou por um determinado organismo, em conformidade com o artigo 10.o
3. A autorização aberta geral cobre qualquer exportação temporária de qualquer bem cultural que faça parte de uma coleção permanente de um museu ou de uma instituição, em conformidade com o artigo 13.o.
4. Os Estados-Membros podem revogar em qualquer altura uma autorização aberta específica ou geral quando as condições nos termos das quais foram emitidas deixarem de estar preenchidas. Os Estados-Membros informarão de imediato a Comissão se a autorização emitida não tiver sido recuperada e puder ser utilizada indevidamente. A Comissão informará do facto imediatamente os outros Estados-Membros.
5. Os Estados-Membros podem introduzir quaisquer medidas razoáveis que considerem necessárias para controlar, no respetivo território, a utilização das autorizações abertas que emitirem.
SECÇÃO II
AUTORIZAÇÕES NORMAIS
Artigo 3.o
1. As autorizações normais são emitidas no formulário cujo modelo consta do Anexo I. O papel a utilizar para o formulário é de cor branca, sem pastas mecânicas, colado para escrita e pesando, pelo menos, 55 gramas por metro quadrado.
2. O formato do formulário é de 210 × 297 milímetros.
3. Os formulários serão impressos ou apresentados por via eletrónica e preenchidos na língua oficial da União designada pelas autoridades competentes do Estado-Membro de emissão.
Nesse caso, as eventuais despesas de tradução são suportadas pelo titular da autorização. As autoridades competentes do Estado-Membro em que o formulário for apresentado podem solicitar a tradução na língua ou numa das línguas oficiais desse Estado-Membro.
4. Cabe aos Estados-Membros:
a)
Proceder, ou mandar proceder, à impressão do formulário, que deve conter uma menção indicando o nome e o endereço da tipografia ou um sinal que permita identificá-la;
b)
Tomar todas as medidas necessárias para evitar as falsificações do formulário. Os meios de identificação utilizados pelos Estados-Membros para este fim são comunicados aos serviços da Comissão com vista à sua transmissão às autoridades competentes dos outros Estados-Membros.
5. O formulário deve ser preenchido, de preferência, por um processo mecânico ou eletrónico, mas pode ser preenchido à mão, de forma legível; neste último caso, deve ser preenchido a tinta e em letra de imprensa.
Independentemente do processo utilizado, o formulário não deve conter rasuras, emendas nem outras alterações.
Artigo 4.o
1. Sem prejuízo do n.o 3, será emitida uma autorização de exportação distinta para cada remessa de bens culturais.
2. Na aceção do disposto no n.o 1, uma «remessa» pode referir-se quer a um bem cultural isolado, quer a vários bens culturais.
3. Quando uma remessa é composta de vários bens culturais, compete às autoridades competentes determinar se é conveniente emitir uma ou várias autorizações de exportação para essa remessa.
Artigo 5.o
O formulário é composto por três exemplares:
a)
Um exemplar que constitui o pedido, numerado com o algarismo 1;
b)
Um exemplar destinado ao titular, numerado com o algarismo 2;
c)
Um exemplar destinado a ser devolvido à autoridade emissora, numerado com o algarismo 3.
Artigo 6.o
1. O requerente preencherá as casas 1, 3, 6 a 21, 24 e, se for caso disso, 25 do pedido e de todos os exemplares, exceto a ou as casas cuja impressão prévia tenha sido autorizada.
Todavia, os Estados-Membros podem determinar que apenas o pedido seja preenchido.
2. Ao pedido devem ser apensas:
a)
Uma documentação de que constem todas as informações úteis sobre o(s) bem(bens) cultural(culturais) e a situação jurídica do(s) mesmo(s), através de documentos comprovativos (faturas, peritagens, etc.);
b)
Uma fotografia ou, consoante o caso e a contento das autoridades competentes, várias fotografias, devidamente autenticadas, a preto e branco ou a cores, do(s) bem(bens) cultural(culturais) em causa (formato mínimo 8 cm × 12 cm).
Este requisito pode ser substituído, consoante o caso e a contento das autoridades competentes, por uma lista pormenorizada dos bens culturais.
3. As autoridades competentes podem, para a concessão da autorização, exigir a apresentação física do(s) bem(bens) cultural(culturais) a exportar.
4. As despesas decorrentes da aplicação dos n.os 2 e 3 serão suportadas pelo requerente da autorização de exportação.
5. O formulário devidamente preenchido será apresentado, para concessão da autorização de exportação, às autoridades competentes designadas pelos Estados-Membros nos termos do n.o 2 do artigo 2.o do Regulamento (CE) n.o 116/2009. Quando estas autoridades concederem a autorização, conservarão o exemplar n.o 1 e entregarão os outros exemplares ao requerente, que passa a titular da autorização, ou ao seu representante habilitado.
Artigo 7.o
Os exemplares da autorização de exportação apresentados em apoio da declaração de exportação são:
a)
O exemplar destinado ao titular;
b)
O exemplar a devolver à autoridade emissora.
Artigo 8.o
1. A estância aduaneira competente para a admissão da declaração de exportação verificará que os elementos constantes da declaração de exportação, ou, se aplicável, do livrete ATA, correspondem aos que constam da autorização de exportação e que uma referência a esta última é feita na casa 44 da declaração de exportação ou no talão do livrete ATA.
Tomará as medidas de identificação apropriadas. Estas podem consistir numa aposição de selos ou de um carimbo da estância aduaneira. O exemplar da autorização de exportação a enviar à autoridade emissora é apenso ao exemplar n.o 3 do documento administrativo único.
2. Após ter preenchido a casa 23 dos exemplares 2 e 3, a estância aduaneira competente para a aceitação da declaração de exportação entrega ao declarante ou ao seu representante o exemplar destinado ao titular.
3. O exemplar da autorização a enviar à autoridade emissora deve acompanhar a remessa até à estância aduaneira de saída do território aduaneiro da Comunidade.
A estância aporá o seu carimbo na casa 26 e enviá-lo-á à autoridade emissora.
Artigo 9.o
1. O prazo de eficácia de uma autorização de exportação não pode ser superior a doze meses a contar da data da sua emissão.
2. No caso de um pedido de exportação temporária, as autoridades competentes podem fixar o prazo no qual o(s) bem(bens) cultural(culturais) deve(m) ser reimportado(s) no Estado-Membro de emissão.
3. Quando uma autorização de exportação tenha caducado ou não tenha sido utilizada, os exemplares em posse do titular serão por este devolvidos de imediato à autoridade emissora.
SECÇÃO III
AUTORIZAÇÕES ABERTAS ESPECÍFICAS
Artigo 10.o
1. As autorizações abertas específicas podem ser emitidas para bens culturais específicos que possam ser exportados temporariamente da União numa base regular para ser utilizados e/ou exibidos num país terceiro. O bem cultural deve ser propriedade ou estar na posse legítima de um particular ou de um organismo que utilize e/ou exiba esse bem.
2. A autorização só pode ser emitida se as autoridades competentes tiverem a certeza de que o particular ou o organismo em causa oferecem todas as garantias consideradas necessárias para assegurar que o bem é reimportado para a União em boas condições, e pode ser descrito ou marcado de forma a que, quando da exportação temporária, não haja dúvidas de que o bem a exportar é o bem descrito na autorização aberta específica.
3. O prazo de eficácia da autorização não pode exceder cinco anos.
Artigo 11.o
A autorização será apresentada em apoio de uma declaração de exportação escrita ou estará disponível, nos outros casos, para ser apresentada conjuntamente com os bens culturais para exame mediante pedido.
As autoridades competentes do Estado-Membro em que a autorização é apresentada podem exigir a sua tradução na ou numa das línguas oficiais desse Estado-Membro. Nesse caso, as despesas de tradução serão suportadas pelo titular da autorização.
Artigo 12.o
1. A estância aduaneira competente para aceitar a declaração de exportação assegurar-se-á de que as mercadorias apresentadas são as descritas na autorização de exportação e que é feita referência a essa autorização na casa n.o 44 da declaração de exportação, quando for exigida uma declaração escrita.
2. Quando for exigida uma declaração escrita, a autorização deve ser apensa ao exemplar n.o 3 do documento administrativo único e acompanhar o bem até à estância aduaneira de saída do território aduaneiro da Comunidade. Quando o exemplar n.o 3 do documento administrativo único for colocado à disposição do exportador ou do seu representante, a autorização deve igualmente ser colocada à disposição destes últimos para poder ser posteriormente utilizada.
SECÇÃO IV
AUTORIZAÇÕES ABERTAS GERAIS
Artigo 13.o
1. Podem ser emitidas a museus ou a outras instituições autorizações abertas gerais para cobrir a exportação temporária de qualquer bem da pertença das suas coleções permanentes que possa ser exportado temporariamente da União numa base regular para exibição num país terceiro.
2. A autorização só pode ser emitida se as autoridades competentes tiverem a certeza de que a instituição oferece todas as garantias consideradas necessárias para assegurar que o bem é reimportado para a União em boas condições. A autorização pode ser utilizada para cobrir qualquer combinação de bens de uma coleção permanente em qualquer operação de exportação temporária. Pode ser utilizada para abranger uma série de combinações diferentes de bens, quer consecutiva, quer simultaneamente.
3. O prazo de eficácia da autorização não pode exceder cinco anos.
Artigo 14.o
A autorização será apresentada em apoio da declaração de exportação.
As autoridades competentes do Estado-Membro em que a autorização é apresentada podem exigir a sua tradução na ou numa das línguas oficiais desse Estado-Membro. Nesse caso, as despesas de tradução serão suportadas pelo titular da autorização.
Artigo 15.o
1. A estância aduaneira competente para aceitar a declaração de exportação assegurar-se-á de que a autorização é apresentada conjuntamente com uma lista dos bens a exportar que se encontram igualmente descritos na declaração de exportação. A lista será elaborada em papel timbrado da instituição, devendo cada página ser assinada por uma pessoa vinculada à instituição e cujo nome figura na autorização. Cada página será igualmente revestida do cunho do carimbo da instituição que figura na autorização. Deve ser feita uma referência à autorização na casa n.o 44 da declaração de exportação.
2. A autorização deve ser apensa ao exemplar n.o 3 do documento administrativo único e acompanhar a remessa até à estância aduaneira de saída do território aduaneiro da União. Quando o exemplar n.o 3 do documento administrativo único for colocado à disposição do exportador ou do seu representante, a autorização deve igualmente ser colocada à disposição destes últimos para poder ser posteriormente utilizada.
SECÇÃO V
FORMULÁRIOS DE AUTORIZAÇÃO ABERTA
Artigo 16.o
1. As autorizações abertas específicas serão emitidas no formulário cujo modelo figura no Anexo II.
2. As autorizações abertas gerais serão emitidas no formulário cujo modelo figura no Anexo III.
3. O formulário de autorização é impresso ou apresentado em formato eletrónico numa das línguas oficiais da União.
4. O formato do formulário de autorização é de 210 × 297 mm, sendo autorizada uma tolerância de 5 mm para menos e de 8 mm para mais no que respeita ao comprimento.
O papel a utilizar é papel de cor branca, sem pastas mecânicas, colado para escrita e pesando, no mínimo, 55 g/m2. O papel é revestido de uma impressão de fundo guilhochado de cor azul clara que torna visível qualquer falsificação por meios mecânicos ou químicos.
5. O exemplar n.o 2 da autorização, desprovida de uma impressão de fundo guilhochado, está exclusivamente reservado ao uso ou às escritas do exportador.
O formulário de pedido a utilizar deve ser prescrito pelo Estado-Membro em causa.
6. Os Estados-Membros podem reservar-se o direito de imprimir os formulários de autorização ou de os mandar imprimir por tipografias por si autorizadas. Neste último caso, cada formulário deve conter uma referência a essa autorização.
Os formulários devem conter o nome e o endereço da tipografia ou um sinal que permita a sua identificação. Devem igualmente conter um número de ordem, impresso ou aposto por meio de um carimbo, destinado a identificá-los.
7. Compete aos Estados-Membros adotare as medidas necessárias, a fim de acautelar a falsificação de autorizações.
Os meios de identificação adotados para esse efeito pelos Estados-Membros serão notificados à Comissão com vista à sua transmissão às autoridades competentes dos outros Estados-Membros.
8. As autorizações são preenchidas por meios mecânicos ou eletrónicos. Em circunstâncias excecionais, podem ser preenchidas à mão, em letra de imprensa e em maiúsculas, utilizando uma esferográfica de cor negra.
Não devem conter rasuras, emendas nem outras alterações.
SECÇÃO VI
DISPOSIÇÕES FINAIS
Artigo 17.o
O Regulamento (CEE) n.o 752/93 é revogado.
As remissões para o Regulamento revogado devem entender-se como sendo feitas para o presente regulamento, e devem ser lidas de acordo com o quadro de correspondência constante do Anexo V.
Artigo 18.o
O presente regulamento entra em vigor no vigésimo dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial da União Europeia.
O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e diretamente aplicável em todos os Estados-Membros.
Feito em Bruxelas, em 9 de novembro de 2012.