ДЕЛЕГИРАН РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 1187/2014 НА КОМИСИЯТА
от 2 октомври 2014 година
за допълване на Регламент (ЕС) № 575/2013 на Европейския парламент и на Съвета по отношение на регулаторните технически стандарти за определяне на цялостната експозиция към клиент или група от свързани клиенти по отношение на сделките с базисни активи
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Регламент (ЕС) № 575/2013 на Европейския парламент и на Съвета от 26 юни 2013 г. относно пруденциалните изисквания за кредитните институции и инвестиционните посредници и за изменение на Регламент (ЕС) № 648/2012 (1), и по-специално член 390, параграф 8, алинея 3 от него,
като има предвид, че:
(1)
За да се определи цялостната експозиция към определен длъжник, която произтича от експозициите на институцията към сделка с базисни активи, първо следва да се определи отделно стойността на всяка от тези експозиции. След това общата стойност на експозициите следва да се определи като сбор от тези експозиции, но не би трябвало да е по-голяма от стойността на експозицията, формирана от самия базисен актив.
(2)
Когато експозиции на други инвеститори са с равностоен ранг с тази на институцията, стойността на експозицията на институцията към базисен актив следва да отразява пропорционалното разпределение на загубите между експозициите с равностоен ранг. Това произтича от факта, че ако е настъпило неизпълнение по базисен актив, загубите винаги се разпределят между експозициите с равностоен ранг пропорционално на размера на всяка от тях и максималната загуба, която институцията може да понесе в случай на пълна загуба на базисен актив, е ограничена до частта, която съответства на дела на експозицията на институцията от общия размер на всички експозиции, които са с равностоен ранг.
(3)
Следва да се прави разграничение между сделки, при които всички инвеститори са с равностоен ранг, като например предприятия за колективно инвестиране, и други видове сделки, като например секюритизации, при които може да е необходимо разделяне на траншове с различаващи се по своя ранг експозиции. При първия вид сделки произтичащата експозицията към базисен актив зависи единствено от дела на експозицията на инвеститора от общия размер на експозициите на всички инвеститори. При втория вид сделки загубите се разпределят първо за определени траншове в зависимост от техния ранг, а след това, в случай на повече от един инвеститор в един и същ транш - пропорционално сред инвеститорите. Всички траншове в дадена секюритизация следва да бъдат третирани еднакво, тъй като при реализиране на най-лошия възможен сценарий подчинените траншове могат да бъдат изчерпани много бързо. По-специално следва да бъде призната максималната загуба, която може да бъде понесена от всички инвеститори в даден транш в случай на пълна загуба на определен базисен актив, тъй като не следва да бъде признато редуциране на кредитния риск за подчинените траншове. Експозицията на институцията към базисен актив по сделка не следва да превишава общата стойност на експозициите за този транш (понеже загубата за определен инвеститор в даден транш, която произтича от неизпълнение по базисен актив, никога не може да бъде по-голяма от общата стойност на експозициите за транша) и стойността на експозицията, формирана от базисния актив (понеже институцията никога не може да загуби повече от стойността на базисния актив). Това ограничение на максималната загуба следва да се вземе предвид, като се използва по-ниската от двете стойности на експозицията и след това се приложи процедурата за признаване на пропорционалното разпределение на загубите между всички експозиции с еднакъв ранг в този транш, ако има повече от един инвеститор в него.
(4)
Въпреки че се очаква институциите да идентифицират всички длъжници по базисни активи на сделките, в които инвестират, може да има случаи, в които това би довело до неоправдани разходи за институциите или когато обстоятелства не позволяват на институциите да идентифицират определени длъжници. В такива случаи, когато експозиция към базисен актив е достатъчно малка, за да има само несъществено въздействие върху цялостната експозиция към определен клиент или група от свързани клиенти, е достатъчно тази експозиция да бъде отнесена към сделката като отделен клиент. Общият размер на тези експозиции към базисни активи по една и съща сделка следва при все това да подлежи на ограничението за максималния размер на големите експозиции за тази сделка. Делът на даден базисен актив от цялостната експозиция следва да се приеме за несъществен, когато за достигане на пределната стойност от 25 % от приемливия капитал на институцията са необходими поне 100 експозиции към базисни активи по дадена сделка. Затова стойността на експозицията не трябва да превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията.
(5)
С цел да се предотврати възникването на неограничена цялостна експозиция, произтичаща от пропуски по отношение на информацията, е необходимо експозициите, чиято стойност превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията и за които липсва информация за длъжника, да бъдат отнесени към хипотетичен клиент („неизвестен клиент“), по отношение на който следва да важи ограничението от 25 % за големите експозиции.
(6)
Когато дадена институция не е в състояние да определи размера на отделните базисни активи по дадена сделка, съществува риск базисните активи по сделката да се отнасят към един и същ длъжник или една и съща група от свързани клиенти. В този случай с цел да се ограничи рискът, от институцията следва да се изиска да прецени доколко е съществена общата стойност на нейните експозиции към сделката, преди да може да я отнесе към сделката като отделен клиент, вместо към категорията „неизвестен клиент“.
(7)
Структурата на дадена сделка не следва да представлява допълнителна експозиция, когато обстоятелствата по сделката са такива, че загуби от експозиция към тази сделка могат да възникнат само вследствие на неизпълнение по базисни активи. Допълнителна експозиция следва да бъде призната, когато сделката включва задължение за плащане на дадено лице, което е в допълнение на паричните потоци от базисните активи или поне ги предхожда, предвид това че е възможно инвеститорите да понесат допълнителни загуби в случай на неизпълнение на задълженията на това лице, макар да не е настъпило неизпълнение по базисен актив. Допълнителна експозиция следва да бъде призната и когато условията на сделката дават възможност парични потоци да бъдат пренасочени към лице, което няма право да ги получава, тъй като инвеститорите биха могли да понесат допълнителни загуби, макар да не е настъпило неизпълнение по базисен актив. Не следва да бъде призната допълнителна експозиция за предприятия за колективно инвестиране в прехвърлими ценни книжа (ПКИПЦК) в съответствие с посоченото в Директива 2009/65/ЕO на Европейския парламент и на Съвета (2), предвид това че парични потоци не могат да бъдат пренасочени към лице, което по условията на сделката няма право да ги получава. Това изискване следва да се приеме и по отношение на субекти, които подлежат на еквивалентни изисквания по силата на законодателни актове на Съюза или на трета държава.
(8)
Съществуването и стойността на експозиции към клиент или група от свързани клиенти, произтичащи от експозиции към сделки, не зависят от това дали експозициите към сделки биват отнесени към търговския или към банковия портфейл. Поради това условията и методологиите, които трябва да се използват за идентифициране на експозиции към базисни активи, следва да бъдат едни и същи, независимо от това дали тези експозиции биват отнесени към търговския, или към банковия портфейл на институцията.
(9)
Настоящият регламент се основава на проектите на регулаторни технически стандарти, представени на Европейската комисия от Европейския банков орган (ЕБО).
(10)
ЕБО проведе открити обществени консултации по проектите на регулаторни технически стандарти, въз основа на които е изготвен настоящият регламент, анализира свързаните с тях потенциални разходи и ползи и поиска становище от Групата на участниците от банковия сектор, създадена в съответствие с член 37 от Регламент (ЕС) № 1093/2010 на Европейския парламент и на Съвета (3),
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Предмет
С настоящия регламент се уреждат условията и методологиите, които се използват за определяне на цялостната експозиция към клиент или група от свързани клиенти по отношение на експозиции, произтичащи от сделки с базисни активи, и условията, при които структурата на сделки с базисни активи не представлява допълнителна експозиция.
Член 2
Определения
За целите на настоящия регламент се прилагат следните определения:
а)
„сделки“ означава сделките по член 112, букви м) и о) от Регламент (ЕС) № 575/2013, както и други сделки, при които е налице експозиция към базисни активи;
б)
„неизвестен клиент“ означава един хипотетичен клиент, към който институцията отнася всички експозиции, за които не е идентифицирала длъжника, при условие че не са приложими член 6, параграф 2, букви а) и б) и член 6, параграф 3, буква а) от настоящия регламент.
Член 3
Идентификация на произтичащи от сделки експозиции
1. Дадена институция определя дела на определена сделка от цялостната експозиция към даден клиент или група от свързани клиенти в съответствие с изложената в членове 4 - 6 методология.
Институцията определя поотделно експозицията си към всеки от базисните активи в съответствие с член 5.
2. Дадена институция преценява дали определена сделка представлява допълнителна експозиция в съответствие с член 7.
Член 4
Базисни експозиции към сделки, които на свой ред включват базисни активи
1. За целите на членове 5 и 6 при оценяването на базисните експозиции на определена сделка (сделка А), която сама по себе си включва базисна експозиция към друга сделка (сделка Б), дадена институция третира експозицията към сделка Б, като я заменя с базисните за нея експозиции.
2. Параграф 1 се прилага, при условие че базисните експозиции представляват експозиции към сделки с базисни активи.
Член 5
Изчисляване на стойността на експозицията
1. Експозицията на дадена институция към базисен актив на сделка е по-ниската от следните стойности:
а)
стойността на експозицията, която произтича от базисния актив;
б)
общата стойност на експозициите на институцията към базисния актив, която се получава от всички експозиции на институцията към сделката.
2. Стойността на произтичащата от дадена сделка експозиция към базисен актив за всяка експозиция на институция към сделката се определя, както следва:
а)
ако експозициите на всички инвеститори по тази сделка са с равностоен ранг, стойността на произтичащата от сделката експозиция към базисен актив се получава, като пропорционалният дял на експозицията на институцията към сделката се умножи по стойността на формираната от базисния актив експозиция;
б)
в случаите, различни от посочените в буква а), стойността на произтичащата от сделката експозиция към базисен актив се получава, като пропорционалният дял на експозицията на институцията към сделката се умножи по по-ниската от следните стойности:
i)
стойността на експозицията, формирана от базисния актив,
ii)
общата стойност на експозицията на институцията към сделката, заедно с всички други експозиции към тази сделка, които са с равностоен ранг с този на експозицията на институцията.
3. Пропорционалният дял на експозицията на дадена институция към определена сделка се получава, като стойността на експозицията на институцията се раздели на общата стойност на експозицията на институцията и всички останали експозиции към тази сделка, които са с равностоен ранг с този на експозицията на институцията.
Член 6
Процедура за определяне на дела на базисните експозиции от цялостните експозиции
1. За всяка експозиция към кредитен риск, за която длъжникът е идентифициран, дадена институция включва стойността на своята експозиция към съответния базисен актив при изчисляването на цялостната експозиция към този длъжник като отделен клиент или към групата от свързани клиенти, към която принадлежи този длъжник.
2. Ако дадена институция не е идентифицирала длъжника по базисна експозиция към кредитен риск или когато не е в състояние да потвърди, че дадена базисна експозиция не представлява експозиция към кредитен риск, институцията отнася тази експозиция по следния начин:
а)
когато стойността на експозицията не превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията, тя отнася експозицията към сделката като отделен клиент;
б)
когато стойността на експозицията е не по-малка от 0,25 % от приемливия капитал на институцията и чрез мандата на сделката институцията може да гарантира, че базисните експозиции на сделката не са свързани с други експозиции в нейния портфейл, включително базисни експозиции от други сделки, тя отнася експозицията към сделката като отделен клиент;
в)
в случаите, различни от посочените в букви а) и б), тя отнася експозицията към категорията „неизвестен клиент“.
3. Ако дадена институция не е в състояние да разграничи отделните базисни експозиции на дадена сделка, институцията отнася общата стойност на своите експозиции към сделката по следния начин:
а)
когато общата стойност на експозициите не превишава 0,25 % от приемливия капитал на институцията, тя отнася общата стойност на експозициите към сделката като отделен клиент;
б)
в случаите, различни от посочените в буква а), тя отнася тази обща стойност на експозициите към категорията „неизвестен клиент“.
4. За целите на параграфи 1 и 2 институциите редовно и поне веднъж месечно извършват наблюдение на тези сделки за евентуални промени в състава и относителния дял на базисните експозиции.
Член 7
Допълнителна експозиция, произтичаща от структурата на сделката
1. Структурата на дадена сделка не трябва да представлява допълнителна експозиция, ако сделката изпълнява едновременно следните две условия:
а)
правната и оперативната структура на сделката са създадени така, че да не дават възможност на управителя на сделката или на трета страна да пренасочва каквито и да е произтичащи от сделката парични потоци към лица, които според условията на сделката нямат право да ги получават;
б)
условията на сделката не могат да изискват от емитента или от друго лице да извърши плащане към институцията, което е в допълнение на паричните потоци от базисните активи или ги предхожда.
2. Условието в параграф 1, буква а) се счита за изпълнено, когато сделката е един от следните видове:
а)
ПКИПЦК по определението в член 1, параграф 2 от Директива 2009/65/ЕO;
б)
установено в трета държава предприятие, което извършва дейности, подобни на извършваните от ПКИПЦК, и което е обект на надзор по силата на законодателен акт на Съюза или на законодателството на трета държава, прилагаща надзорни и регулаторни изисквания, които са най-малко равностойни на прилаганите в Съюза по отношение на ПКИПЦК.
Член 8
Влизане в сила
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 2 октомври 2014 година.
REGULAMENTO DELEGADO (UE) N.o 1187/2014 DA COMISSÃO
de 2 de outubro de 2014
que complementa o Regulamento (UE) n.o 575/2013 do Parlamento Europeu e do Conselho no que se refere às normas técnicas de regulamentação relativas à determinação do risco global sobre um cliente ou grupo de clientes ligados entre si no que diz respeito às operações com ativos subjacentes
(Texto relevante para efeitos do EEE)
A COMISSÃO EUROPEIA,
Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia,
Tendo em conta o Regulamento (UE) n.o 575/2013 do Parlamento Europeu e do Conselho, de 26 de junho de 2013, relativo aos requisitos prudenciais para as instituições de crédito e para as empresas de investimento e que altera o Regulamento (UE) n.o 648/2012 (1), nomeadamente o artigo 390.o, n.o 8, terceiro parágrafo,
Considerando o seguinte:
(1)
A fim de identificar o valor total das posições em risco sobre um determinado devedor que resultam das posições em risco da instituição em relação a uma operação com ativos subjacentes, o valor da posição em risco deve ser, em primeiro lugar, identificado separadamente para cada uma dessas posições em risco. O valor total das posições em risco deve, seguidamente, ser determinado adicionando as posições em risco em questão, mas não deve ser superior ao valor da posição em risco constituída pelo próprio ativo subjacente.
(2)
No caso de posições em risco de outros investidores terem o mesmo grau de subordinação (pari passu) que as posições em risco da instituição, o valor da posição em risco da instituição sobre um ativo subjacente deve refletir a repartição proporcional das perdas entre as posições em risco que têm o mesmo grau de subordinação. Com efeito, em caso de incumprimento relativamente a um ativo subjacente, as perdas devem ser sempre repartidas entre as posições em risco que tenham o mesmo grau de subordinação, de acordo com a proporção de cada uma dessas posições em risco, e as perdas máximas sofridas pela instituição em caso de perda total de um ativo subjacente estão limitadas à parte correspondente ao rácio da posição em risco da instituição sobre o total de todas as posições em risco com o mesmo grau de subordinação.
(3)
Deve ser estabelecida uma distinção entre as operações em que todos os investidores têm o mesmo grau de prioridade, tais como os organismos de investimento coletivo, e as outras operações, tais como as titularizações, que podem envolver a divisão em tranches com posições em risco de diferentes graus de subordinação. Relativamente às primeiras operações, a posição em risco resultante sobre um ativo subjacente depende exclusivamente da proporção da posição em risco do investidor em relação aos riscos de todos os investidores. Relativamente às segundas operações, as perdas são afetadas, em primeiro lugar, a determinadas tranches em função do seu grau de subordinação e, em seguida, no caso de haver mais do que um investidor na mesma tranche, são afetadas numa base proporcional aos investidores. Todas as tranches de uma titularização devem ser objeto de um tratamento equitativo, dado que, no cenário mais desfavorável, as tranches subordinadas podem desaparecer muito rapidamente. Em especial, devem ser reconhecidas as perdas máximas em que todos os investidores incorrem numa determinada tranche em caso de perda total sobre um ativo subjacente, uma vez que não deve ser reconhecida qualquer redução às tranches subordinadas. A posição em risco da instituição sobre um ativo subjacente de uma operação não deve ultrapassar o valor total das posições em risco dessa tranche (uma vez que as perdas para um investidor numa determinada tranche que resultam do incumprimento de um ativo subjacente nunca podem ser superiores ao valor total das posições em risco da tranche) e o valor da posição em risco constituída pelo ativo subjacente (uma vez que a instituição nunca pode perder mais do que o montante do ativo subjacente). Esta limitação das perdas máximas deve ser refletida mediante a utilização do mais baixo dos dois valores da posição em risco e pela subsequente aplicação do procedimento de reconhecimento da distribuição proporcional das perdas entre todas as posições em risco que tenham o mesmo grau de subordinação na respetiva tranche, no caso de haver mais de um investidor nessa tranche.
(4)
Embora as instituições devam identificar todos os devedores de ativos subjacentes das operações em que investiram, podem surgir casos em que isso implicaria custos injustificáveis para as instituições ou em que as circunstâncias as impediriam de identificar certos devedores. Como tal, se uma posição em risco sobre um ativo subjacente for de tal forma reduzida que apenas contribua de modo irrelevante para o risco global sobre um determinado cliente ou grupo de clientes ligados entre si, deve ser suficiente atribuir esta posição em risco à operação enquanto cliente distinto. O total dessas posições em risco sobre os ativos subjacentes de uma mesma operação deve ser restringido pelo limite das grandes posições em risco aplicável à operação em causa. A contribuição de um ativo subjacente para o risco global deve ser considerada irrelevante quando pelo menos 100 posições em risco sobre ativos subjacentes de uma operação são necessárias para atingir o limite de 25 % dos fundos próprios elegíveis da instituição. Tal exigiria que o valor das posições em risco não exceda 0,25 % dos fundos próprios elegíveis da instituição.
(5)
No sentido de evitar riscos globais ilimitados em resultado de informação deficiente, é necessário atribuir as posições em risco - cujo valor da posição em risco excede 0,25 % dos fundos próprios elegíveis da instituição e para as quais faltam informações sobre o devedor - a um cliente hipotético («cliente desconhecido») ao qual o limite das grandes posições em risco de 25 % deve ser aplicado.
(6)
Se uma instituição não puder estabelecer uma distinção entre os ativos subjacentes de uma operação em termos do seu montante, existe o risco de que os ativos subjacentes da operação estejam relacionados com o mesmo devedor ou grupo de clientes ligados entre si. Neste caso, para atenuar o risco, a instituição deve avaliar a relevância do valor total das suas posições em risco sobre a operação antes de poder atribui-lo à operação enquanto cliente distinto e não enquanto «cliente desconhecido».
(7)
A estrutura de uma operação não pode representar uma posição em risco adicional se as circunstâncias da operação garantirem que as perdas numa posição em risco sobre essa operação apenas podem resultar de situações de incumprimento em relação a ativos subjacentes. Deverá ser reconhecida uma posição em risco adicional em caso de uma operação que implica uma obrigação de pagamento por parte de uma determinada pessoa para além, ou pelo menos como adiantamento, dos fluxos de caixa dos ativos subjacentes, num cenário em que o incumprimento dessa pessoa originaria perdas adicionais para os investidores, apesar de não ter ocorrido qualquer situação de incumprimento em relação a um ativo subjacente. Uma posição em risco adicional deve ser igualmente reconhecida se as circunstâncias da operação permitirem que fluxos de caixa sejam reorientados para uma determinada pessoa que não tem direito a recebê-los, dado que os investidores poderão sofrer perdas adicionais, se bem que nenhuma situação de incumprimento relativa a um ativo subjacente tenha ocorrido. Não deve ser reconhecida qualquer posição em risco adicional para os organismos de investimento coletivo em valores mobiliários (OICVM), referidos na Diretiva 2009/65/CE do Parlamento Europeu e do Conselho (2), dado que os fluxos de caixa não podem ser reorientados para uma pessoa que não tem direito, no quadro da operação, a receber esses fluxos de caixa. Esta disposição também deve ser aplicada a entidades que estão sujeitas a requisitos equivalentes em conformidade com a legislação da UE ou a legislação de um país terceiro.
(8)
A existência e o valor das posições em risco sobre um cliente ou grupo de clientes ligados entre si que resultam de posições em risco sobre operações não dependem do facto de as posições em risco sobre as operações serem atribuídas à carteira de negociação ou extra carteira de negociação. Por conseguinte, as condições e metodologias a utilizar para identificar posições em risco sobre operações com ativos subjacentes devem ser idênticas, independentemente de as posições em risco serem atribuídas à carteira de negociação ou extra carteira de negociação da instituição.
(9)
O presente regulamento tem por base os projetos de normas técnicas de regulamentação apresentados pela Autoridade Bancária Europeia (EBA) à Comissão.
(10)
A EBA efetuou consultas públicas abertas sobre o projeto de normas técnicas de regulamentação em que o presente regulamento se baseia, analisou os potenciais custos e benefícios associados e solicitou o parecer do Grupo das Partes Interessadas do Setor Bancário criado nos termos do artigo 37.o do Regulamento (UE) n.o 1093/2010 do Parlamento Europeu e do Conselho (3),
ADOTOU O PRESENTE REGULAMENTO:
Artigo 1.o
Objeto
O presente regulamento especifica as condições e as metodologias utilizadas para determinar o risco global de uma instituição em relação a um cliente ou grupo de clientes ligados entre si, relativamente às posições em risco sobre operações com ativos subjacentes, e as condições em que a estrutura das operações com ativos subjacentes não representa uma posição em risco adicional.
Artigo 2.o
Definições
Para efeitos do presente regulamento, entende-se por:
a)
«Operações», as operações referidas no artigo 112.o, alíneas m) e o), do Regulamento (UE) n.o 575/2013 e outras operações em que exista uma posição em risco sobre ativos subjacentes;
b)
«Cliente desconhecido», um cliente hipotético único a quem a instituição atribua todas as posições em risco para as quais o devedor não foi identificado, desde que o artigo 6.o, n.o 2, alíneas a) e b), e o artigo 6.o, n.o 3, alínea a), do presente regulamento não sejam aplicáveis.
Artigo 3.o
Identificação das posições em risco decorrentes de operações
1. As instituições devem determinar a contribuição para o risco global em relação a um determinado cliente ou grupo de clientes ligados entre si que resulta de uma determinada operação de acordo com a metodologia prevista nos artigos 4.o, 5.o e 6.o.
As instituições devem determinar separadamente, para cada um dos ativos subjacentes, a sua posição em risco sobre esse ativo subjacente, em conformidade com o artigo 5.o.
2. As instituições devem apurar se uma determinada operação representa uma posição em risco adicional, em conformidade com o artigo 7.o.
Artigo 4.o
Posições em risco subjacentes sobre operações que envolvem elas próprias ativos subjacentes
1. Ao avaliar as posições em risco subjacentes de uma operação (operação A) que, por sua vez, tem uma posição em risco subjacente sobre uma outra operação (operação B) para efeitos dos artigos 5.o e 6.o, as instituições devem considerar que as posições em risco sobre a operação B são substituídas pelas posições em risco subjacentes à operação B.
2. O disposto no n.o 1 aplica-se desde que as posições de risco subjacentes sejam posições em risco sobre operações com ativos subjacentes.
Artigo 5.o
Cálculo do valor da posição em risco
1. A posição em risco de uma instituição sobre um ativo subjacente de uma operação corresponde ao valor mais baixo entre:
a)
O valor da posição em risco decorrente do ativo subjacente;
b)
O valor total das posições em risco da instituição em causa em relação ao ativo subjacente resultante de todas as posições em risco da instituição sobre a operação.
2. Para cada posição em risco de uma instituição em relação a uma operação, o valor da posição em risco do consequente risco sobre um ativo subjacente é determinado do seguinte modo:
a)
Se as posições em risco de todos os investidores nesta operação apresentam o mesmo grau de subordinação, o valor da posição em risco do consequente risco sobre um ativo subjacente consiste no rácio proporcional da posição em risco da instituição em relação à operação multiplicado pelo valor da posição em risco constituída pelo ativo subjacente;
b)
Nos casos que não os referidos na alínea a), o valor da posição em risco do consequente risco sobre um ativo subjacente consiste no rácio proporcional da posição em risco da instituição em relação à operação multiplicado pelo valor mais baixo entre:
i)
o valor da posição em risco constituída pelo ativo subjacente,
ii)
o valor total das posições em risco da instituição sobre a operação juntamente com todas as outras posições em risco sobre essa operação que apresentem o mesmo grau de subordinação que a posição em risco da instituição.
3. O rácio proporcional da posição em risco de uma instituição sobre uma operação consiste no valor da posição em risco dos riscos da instituição dividido pelo valor total das posições em risco dos riscos da instituição juntamente com todas as outras posições em risco sobre essa operação que apresentem o mesmo grau de subordinação que a posição em risco da instituição.
Artigo 6.o
Procedimento de determinação da contribuição das posições em risco subjacentes para os riscos globais
1. Em relação a cada posição em risco de crédito para o qual é identificado o devedor, as instituições devem incluir o valor da posição em risco dos seus riscos sobre o respetivo ativo subjacente no cálculo dos riscos globais sobre o devedor enquanto cliente individual ou sobre o grupo de clientes ligados entre si ao qual o devedor pertence.
2. Se uma instituição não identificou o devedor de uma posição em risco de crédito subjacente, ou no caso de uma instituição não poder confirmar que uma posição em risco subjacente não é uma posição em risco de crédito, a instituição deve atribuir essa posição em risco do seguinte modo:
a)
Caso o valor da posição em risco não exceda 0,25 % dos seus fundos próprios elegíveis, deve atribuir essa posição em risco à operação enquanto cliente distinto;
b)
Caso o valor da posição em risco seja igual ou superior a 0,25 % dos fundos próprios elegíveis da instituição e a instituição possa garantir, através do mandato da operação, que os riscos subjacentes à operação não estão relacionados com qualquer outra posição em risco da sua carteira, incluindo posições em risco subjacentes de outras operações, deve atribuir essa posição em risco à operação enquanto cliente distinto;
c)
Nos casos que não os referidos nas alíneas a) e b), deve atribuir essa posição em risco ao cliente desconhecido.
3. Caso uma instituição não possa distinguir as posições em risco subjacentes de uma operação, deve atribuir o valor total das posições em risco sobre a operação do seguinte modo:
a)
Caso o valor total das suas posições em risco não exceda 0,25 % dos seus fundos próprios elegíveis, deve atribuir esse valor total das posições em risco à operação enquanto cliente distinto;
b)
Nos casos que não os referidos na alínea a), deve atribuir esse valor total das posições em risco ao cliente desconhecido.
4. Para efeitos dos n.os 1 e 2, as instituições devem acompanhar periodicamente e, pelo menos, mensalmente essas operações, com vista a detetar eventuais alterações na composição e na proporção relativa das posições em risco subjacentes.
Artigo 7.o
Posição em risco adicional constituída pela estrutura de uma operação
1. A estrutura de uma operação não representa uma posição em risco adicional se a operação preencher as duas condições seguintes:
a)
A estrutura jurídica e operacional da operação é concebida de forma a impedir que o gestor da operação ou um terceiro reoriente quaisquer fluxos de caixa resultantes da operação para pessoas que, no quadro da operação, não têm direito a receber esses fluxos de caixa;
b)
Nem o emitente nem qualquer outra pessoa podem ser obrigados, no quadro da operação, a efetuar um pagamento à instituição para além dos fluxos de caixa dos ativos subjacentes ou enquanto pagamento antecipado relativo a esses fluxos de caixa.
2. Considera-se o requisito disposto no n.o 1, alínea a), preenchido se a operação for uma das seguintes:
a)
Um OICVM na aceção do artigo 1.o, n.o 2, da Diretiva 2009/65/CE;
b)
Uma empresa estabelecida num país terceiro, que desenvolve atividades semelhantes às efetuadas pelos OICVM e está sujeita a supervisão ao abrigo de um ato legislativo da União ou da legislação de um país terceiro que aplique requisitos de supervisão e regulamentação pelo menos equivalentes aos aplicados na União aos OICVM.
Artigo 8.o
Entrada em vigor
O presente regulamento entra em vigor no vigésimo dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial da União Europeia.
O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e diretamente aplicável em todos os Estados-Membros.
Feito em Bruxelas, em 2 de outubro de 2014.