РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) № 1247/2012 НА КОМИСИЯТА
от 19 декември 2012 година
за установяване на технически стандарти за изпълнение по отношение на формата и периодичността на отчетите за трансакциите, предавани на регистрите на трансакции съгласно Регламент (ЕС) № 648/2012 на Европейския парламент и на Съвета относно извънборсовите деривати, централните контрагенти и регистрите на трансакции
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид становището на Европейската централна банка (1),
като взе предвид Регламент (ЕС) № 648/2012 на Европейския парламент и на Съвета от 6 юли 2012 година относно извънборсовите деривати, централните контрагенти и регистрите на трансакции (2), и по-специално член 9, параграф 6 от него,
като има предвид, че:
(1)
За да не се допусне непоследователност, всички данни, изпращани на регистрите на трансакции съгласно член 9 от Регламент (ЕС) № 648/2012, следва да отговарят на едни и същи правила и стандарти и да са в еднаква форма за всички регистри на трансакции, всички контрагенти и всички видове деривати. Следователно за описанието на всички сделки с деривати следва да се използва единен набор от данни.
(2)
Тъй като извънборсовите деривати обикновено не могат да бъдат идентифицирани еднозначно чрез съществуващите кодове, които са широко използвани на финансовите пазари, например международните идентификационни номера на ценни книжа (ISIN номера), нито могат да бъдат описани чрез кодовете за класификация на финансовите инструменти (CFI кодове) на Международната организация по стандартизация (ISO), трябва да бъде разработен нов универсален метод за идентификация. Ако има единен идентификационен код на продуктите, който е съобразен с принципите на единност, неутралност, надеждност, отворен код, възможност за допълнително разширяване, достъпност, който може да се ползва при разумни разходи, който се предлага в рамките на подходящи разпоредби за управление и който е приет за използване в Съюза, той следва да се използва. Ако няма единен идентификационен код на продуктите, отговарящ на тези изисквания, следва да бъде използвана временна класификация.
(3)
Базовият актив следва да бъде идентифициран чрез единен идентификационен код, но понастоящем няма общоприета стандартизирана система от кодове за идентифициране на базовите активи в дадена кошница активи. Ето защо от контрагентите следва да се изисква поне да посочват, че базовите активи са кошница от активи, и да използват ISIN номерата за стандартизираните индекси, когато това е възможно.
(4)
За да се осигури последователност, всички страни по договор за дериватив следва да бъдат идентифицирани с единен код. За идентифицирането на всички финансови и нефинансови контрагенти, брокери, централни контрагенти и ползващи се лица следва да се използва система от глобални идентификационни кодове на правните субекти или система от временни идентификационни кодове на субектите - когато вече има такава система - която трябва да бъде определена съгласно разпоредби за управлението, съвместими с препоръките на Съвета за финансова стабилност относно изискванията за данните, и да бъде приета за използване в Съюза; целта по-конкретно е да бъде взет предвид докладът на Комитета по платежните и сетълмент системите и Международната организация на комисиите по ценни книжа, който се отнася до предаването на данни за извънборсовите деривати и изискванията за агрегирането и в който системите от идентификационни кодове на правните субекти са посочени като средство за агрегиране. При трансакциите с посредник ползващите се лица следва да бъдат идентифицирани като физическото или юридическото лице, за чиято сметка е сключен договорът.
(5)
Следва да бъде отчетен подходът, който се възприема в трети държави и от самите регистри на трансакции при започването на дейността им. Ето защо за да се осигури икономически ефективно решение за контрагентите и да се ограничи операционният риск за регистрите на трансакции, за различните класове деривати следва да се предвиди постепенно въвеждане на отчитането, като се започне от най-стандартизираните класове активи и се премине към другите класове. Договорите за деривати, сключени преди, на или след датата на влизане в сила на Регламент (ЕС) № 648/2012, които са били изпълнени до началната дата на отчитането, не са от голямо значение за регулаторни цели. Въпреки това те трябва да бъдат отчетени съгласно член 9, параграф 1, буква а) от Регламент (ЕС) № 648/2012. За да се осигури ефикасен и пропорционален ред за отчитане в тези случаи и като се има предвид, че е трудно да се събират данни за договори с приключило изпълнение, за предаването на тези отчети следва да се предвиди по-дълъг срок.
(6)
Настоящият регламент е изготвен въз основа на проектите на технически стандарти за изпълнение, представени на Комисията от Европейския орган за ценни книжа и пазари (ЕОЦКП).
(7)
Съгласно член 15 от Регламент (ЕС) № 1095/2010 на Европейския парламент и на Съвета от 24 ноември 2010 година за създаване на Европейски надзорен орган (Европейски орган за ценни книжа и пазари) (3) ЕОЦКП проведе открити обществени консултации по тези проекти на технически стандарти за изпълнение, анализира потенциалните свързани с тях разходи и ползи и поиска становището на Групата на участниците от сектора на ценните книжа и пазарите, създадена в съответствие с член 37 от посочения регламент,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Форма на отчетите за договорите за деривати
Информацията в отчетите по член 9 от Регламент (ЕС) № 648/2012 се представя във формата, изложена в приложението към настоящия регламент.
Член 2
Периодичност на отчетите за договорите за деривати
Оценките на договорите по пазарна стойност или оценките им на базата на модел се отчитат пред регистрите на трансакции ежедневно, когато това е предвидено в член 11, параграф 2 от Регламент (ЕС) № 648/2012. Всички други данни за отчитане, предвидени в приложението към настоящия регламент и приложението към делегирания акт относно регулаторните технически стандарти за определяне на минимално изискваните данни за отчитане пред регистрите на трансакции съгласно член 9, параграф 5 от Регламент (ЕС) № 648/2012, се предават текущо и съобразно срока по член 9 от Регламент (ЕС) № 648/2012, по-специално във връзка със сключването, изменението или приключването на договорите.
Член 3
Идентифициране на контрагентите и други субекти
1. Във всеки отчет се използва идентификационен код на правния субект, за да се идентифицира:
а)
ползващо се лице, което е юридическо лице;
б)
посредник;
в)
централен контрагент;
г)
клирингов член, който е юридическо лице;
д)
контрагент, който е юридическо лице;
е)
предаващ отчета субект.
2. Когато няма идентификационен код на правния субект, в отчета се посочва временен идентификационен код на субекта, който е определен на равнището на Съюза и който е:
а)
единен;
б)
неутрален;
в)
надежден;
г)
с отворен код;
д)
с възможност за допълнително разширяване;
е)
достъпен;
ж)
с възможност за ползване при разумни разходи;
з)
уреден от подходящи разпоредби за управление.
3. Когато няма нито идентификационен код на правния субект, нито временен идентификационен код на субекта, в отчета се използва бизнес идентификационен код съгласно стандарта ISO 9362, ако има такъв.
Член 4
Идентификация на дериватите
1. Във всеки отчет договорите за деривати се идентифицират чрез единен идентификационен код на продукта, който е:
а)
единен;
б)
неутрален;
в)
надежден;
г)
с отворен код;
д)
с възможност за допълнително разширяване;
е)
достъпен;
ж)
с възможност за ползване при разумни разходи;
з)
уреден от подходящи разпоредби за управление.
2. Когато не съществува единен идентификационен код на продукта, във всеки отчет договорите за деривати се идентифицират чрез използване на комбинация от определения международен идентификационен номер на ценни книжа (ISIN номер) съгласно стандарта ISO 6166 или алтернативен идентификационен код на продукта и съответстващия код за класификация на финансовите инструменти (CFI код) съгласно стандарта ISO 10962.
3. Когато не е възможно да се използва съчетанието по параграф 2, видът на деривата се определя по следния начин:
а)
класът на деривата се идентифицира като един от следните:
i)
дериват върху стоки;
ii)
дериват върху кредит;
iii)
дериват върху чуждестранна валута;
iv)
дериват върху капиталов инструмент;
v)
дериват върху лихвен процент;
vi)
друг.
б)
видът на деривата се идентифицира като един от следните:
i)
договори за разлики;
ii)
споразумения за форуърдния курс;
iii)
форуърдни договори;
iv)
фючърсни договори;
v)
опции;
vi)
суапи;
vii)
друг.
в)
при деривати, които не могат да бъдат отнесени към определен клас или вид, в отчета се посочва класът или видът, на който договорът за дериват най-много прилича по общото мнение на контрагентите.
Член 5
Начална дата на отчитането
1. Договорите за деривати върху кредити и върху лихвени проценти се отчитат, както следва:
а)
до 1 юли 2013 г., когато за съответния клас деривати има регистриран преди 1 април 2013 г. регистър на трансакции съгласно член 55 от Регламент (ЕС) № 648/2012;
б)
90 дни след регистрацията на регистър на трансакции за съответния клас деривати съгласно член 55 от Регламент (ЕС) № 648/2012, когато за съответния клас деривати към 1 април 2013 г. включително няма регистриран регистър на трансакции;
в)
до 1 юли 2015 г., когато за съответния клас деривати няма регистриран до 1 юли 2015 г. регистър на трансакции съгласно член 55 от Регламент (ЕС) № 648/2012. Задължението за отчитане започва на тази дата, а договорите се отчитат пред ЕОЦКП съгласно член 9, параграф 3 от посочения регламент до регистрацията на регистър на трансакции за съответния клас деривати.
2. Договорите за деривати извън посочените в параграф 1 се отчитат, както следва:
а)
до 1 януари 2014 г., когато за съответния клас деривати има регистриран преди 1 октомври 2013 г. регистър на трансакции съгласно член 55 от Регламент (ЕС) № 648/2012;
б)
90 дни след регистрацията на регистър на трансакции за съответния клас деривати съгласно член 55 от Регламент (ЕС) № 648/2012, когато за съответния клас деривати към 1 октомври 2013 г. включително няма регистриран регистър на трансакции;
в)
до 1 юли 2015 г., когато за съответния клас деривати няма регистриран до 1 юли 2015 г. регистър на трансакции съгласно член 55 от Регламент (ЕС) № 648/2012. Задължението за отчитане започва на тази дата, а договорите се отчитат пред ЕОЦКП съгласно член 9, параграф 3 от посочения регламент до регистрацията на регистър на трансакции за съответния клас деривати.
3. Договорите за деривати, чието изпълнение не е било приключило към 16 август 2012 г. включително и все още не е приключило към началната дата на отчитането, се отчитат пред регистър на трансакции в срок от 90 дни от началната дата на отчитане за определен клас деривати.
4. Договорите за деривати, които:
а)
са сключени преди 16 август 2012 г. и чието изпълнение не е приключило към 16 август 2012 г. включително, или
б)
които са сключени на или след 16 август 2012 г.,
и чието изпълнение е приключило преди началната дата на отчитането, се отчитат пред регистър на трансакции в срок от 3 години от началната дата на отчитане за определен клас деривати.
5. Началната дата на отчитането се отлага със 180 дни по отношение на информацията по член 3 от делегирания акт относно регулаторните технически стандарти за определяне на минимално изискваните данни за отчитане пред регистрите на трансакции съгласно член 9, параграф 5 от Регламент (ЕС) № 648/2012.
Член 6
Влизане в сила
Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
Съставено в Брюксел на 19 декември 2012 година.
REGULAMENTO DE EXECUÇÃO (UE) N.o 1247/2012 DA COMISSÃO
de 19 de dezembro de 2012
que estabelece as normas técnicas de execução no que se refere ao formato e à periodicidade dos relatórios de transações a transmitir aos repositórios de transações nos termos do Regulamento (UE) n.o 648/2012 do Parlamento Europeu e do Conselho relativo aos derivados do mercado de balcão, às contrapartes centrais e aos repositórios de transações
(Texto relevante para efeitos do EEE)
A COMISSÃO EUROPEIA,
Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia,
Tendo em conta o parecer do Banco Central Europeu (1),
Tendo em conta o Regulamento (UE) n.o 648/2012 do Parlamento Europeu e do Conselho, de 4 de julho de 2012, relativo aos derivados do mercado de balcão, às contrapartes centrais e aos repositórios de transações (2), nomeadamente o artigo 9.o, n.o 6,
Considerando o seguinte:
(1)
Para evitar incoerências, todos os dados comunicados aos repositórios de transações nos termos do artigo 9.o do Regulamento (UE) n.o 648/2012 devem respeitar as mesmas regras, normas e formatos, para todos os repositórios de transações, todas as contrapartes e todos os tipos de derivados. Por conseguinte, deve ser utilizado um único conjunto de dados para descrever uma transação de derivados.
(2)
Uma vez que os derivados do mercado de balcão (OTC) normalmente não podem ser identificados de modo unívoco através dos códigos vigentes e geralmente utilizados nos mercados financeiros, como os números internacionais de identificação dos títulos ISIN (International Securities Identification Number), nem são suscetíveis de ser descritos com recurso ao código de classificação de instrumentos financeiros (CIF) da ISO, há que conceber um novo método de identificação universal. Caso exista um identificador único de produtos que respeite os princípios da unicidade, da neutralidade, da fiabilidade, da abertura da fonte, da redimensionabilidade e da acessibilidade, que tenha uma base de custo razoável, seja oferecido no âmbito de um quadro de governação adequado e seja adotado oficialmente na União, esse identificador deve ser utilizado. Caso não exista um identificador único de produto que satisfaça esses requisitos, deve ser utilizada uma taxonomia provisória.
(3)
Os instrumentos subjacentes devem ser identificados através de um identificador único, mas não existe atualmente um código normalizado para todo o mercado que permita identificar os subjacentes num cabaz. Deve por conseguinte exigir-se às contrapartes que indiquem, pelo menos, que o subjacente é um cabaz e que utilizem os ISIN para os índices normalizados, sempre que possível.
(4)
Por motivos de coerência, todas as partes num contrato de derivados devem ser identificadas através de um código único. Uma vez disponível, deve ser utilizado um identificador global de pessoas jurídicas ou um identificador provisório de entidades, a definir no âmbito de um quadro de governação compatível com as recomendações da CEF sobre os requisitos em matéria de dados, e adotado para utilização na União, para identificar todas as contrapartes financeiras e não financeiras, os corretores, as contrapartes centrais e os beneficiários, nomeadamente para assegurar a coerência com o relatório do Comité dos Sistemas de Pagamento e Liquidação (CPSS) e da Organização Internacional das Comissões de Valores Mobiliários (IOSCO) sobre os requisitos de comunicação e agregação de dados relativos aos derivados OTC, que descreve os identificadores de pessoas jurídicas como um instrumento de agregação de dados. No caso de transações intermediadas, os beneficiários devem ser identificados como o indivíduo ou a entidade em cujo nome foi celebrado o contrato.
(5)
Deve ser tida em conta igualmente a abordagem seguida em países terceiros e também pelos próprios repositórios de transações no momento em que dão início à sua atividade. Por conseguinte, a fim de garantir uma solução eficiente do ponto de vista dos custos para as contrapartes e de atenuar o risco operacional para os repositórios de transações, a programação do início da comunicação de informações deve incluir datas progressivas para as diferentes classes de derivados, começando pelas classes de ativos mais normalizadas e estendendo-se em seguida às outras classes. Os contratos de derivados que foram celebrados antes ou após a data de entrada em vigor do Regulamento (UE) n.o 648/2012, e que não estejam em vigor à data de início da comunicação de informações nem posteriormente, não assumem grande importância para efeitos regulamentares. Devem todavia ser comunicados nos termos do artigo 9.o, n.o 1, alínea a), do Regulamento (UE) n.o 648/2012. A fim de garantir que o regime de comunicação de informações é eficiente e proporcionado nestes casos, e tendo em conta a dificuldade de reconstituir os dados de contratos cessados, deve prever-se um prazo mais longo para esse tipo de comunicação.
(6)
O presente regulamento tem por base o projeto de normas técnicas de execução apresentado à Comissão pela Autoridade Europeia dos Valores Mobiliários e dos Mercados (adiante designada por ESMA).
(7)
Em conformidade com o artigo 15.o do Regulamento (UE) n.o 1095/2010, do Parlamento Europeu e do Conselho, de 24 de novembro de 2010, que cria uma Autoridade Europeia de Supervisão (Autoridade Europeia dos Valores Mobiliários e dos Mercados) (3), a ESMA realizou consultas públicas abertas sobre os projetos de normas técnicas de execução, analisou os potenciais custos e benefícios a elas associados e solicitou o parecer do Grupo de Interessados do Setor dos Valores Mobiliários e dos Mercados da ESMA instituído nos termos do artigo 37.o do referido regulamento,
ADOTOU O PRESENTE REGULAMENTO:
Artigo 1.o
Formato dos relatórios respeitantes aos contratos de derivados
As informações constantes dos relatórios elaborados nos termos do artigo 9.o do Regulamento (UE) n.o 648/2012 devem ser apresentadas de acordo com o formato especificado no anexo do presente regulamento.
Artigo 2.o
Periodicidade dos relatórios respeitantes aos contratos de derivados
Nos casos previstos no artigo 11.o, n.o 2, do Regulamento (UE) n.o 648/2012, as avaliações ao preço de mercado ou com recurso a um modelo dos contratos comunicados a um repositório de transações devem ser efetuadas diariamente. Os demais elementos contidos nos relatórios, previstos no anexo do presente regulamento e no anexo do ato delegado relativo às normas técnicas de regulamentação, que especificam os dados mínimos a transmitir aos repositórios de transações nos termos do artigo 9.o, n.o 5, do Regulamento (UE) n.o 648/2012, devem ser comunicados no momento da ocorrência e tendo em conta o prazo previsto no artigo 9.o do Regulamento (UE) n.o 648/2012, nomeadamente no que respeita à celebração, alteração ou cessação de um contrato.
Artigo 3.o
Identificação das contrapartes e outras entidades
1. Os relatórios devem utilizar um identificador de pessoa jurídica para identificar:
(a)
Um beneficiário que seja uma pessoa coletiva;
(b)
Uma entidade de corretagem;
(c)
Uma contraparte central (CCP);
(d)
Um membro compensador que seja uma pessoa coletiva;
(e)
Uma contraparte que seja uma pessoa jurídica;
(f)
Uma entidade que transmite um relatório.
2. Quando não existir um identificador de pessoa jurídica, o relatório deve incluir um identificador de entidade provisório, definido a nível da União, que seja:
(a)
Unívoco;
(b)
Neutro;
(c)
Fiável;
(d)
De fonte aberta;
(e)
Redimensionável;
(f)
Acessível;
(g)
Disponível a um custo razoável;
(h)
Sujeito a um quadro de governação adequado.
3. Quando não existir nem um identificador de pessoas jurídicas nem um identificador provisório de entidades, o relatório deve utilizar um código de identificação de empresa conforme com a norma ISO 9362, se disponível.
Artigo 4.o
Identificação dos derivados
1. O relatório deve identificar um contrato de derivados utilizando um identificador de produto unívoco que seja:
(a)
Unívoco;
(b)
Neutro;
(c)
Fiável;
(d)
De fonte aberta;
(e)
Redimensionável;
(f)
Acessível;
(g)
Disponível a um custo razoável;
(h)
Sujeito a um quadro de governação adequado.
2. Caso não exista um identificador unívoco de produto, o relatório deve identificar um contrato de derivados utilizando a combinação do código ISO 6166 ISIN atribuído ou o código alternativo de identificação de instrumentos com o correspondente código ISO 10962 CIF.
3. Se a combinação referida no n.o 2 não estiver disponível, o tipo de derivado deve ser identificado do seguinte modo:
(a)
A classe de derivado deve ser identificada como uma das seguintes:
i)
Mercadorias;
ii)
Crédito;
iii)
Divisas;
iv)
Instrumentos de capital próprio;
v)
Taxas de juro;
vi)
Outros.
(b)
O tipo de derivado deve ser identificado como um dos seguintes:
i)
Contratos sobre diferenças;
ii)
Contratos a prazo sobre taxas de juro;
iii)
Contratos a prazo;
iv)
Futuros;
v)
Opções;
vi)
Swaps
vii)
Outros.
(c)
No caso dos derivados que não são abrangidos por uma classe ou tipo específico de derivado, a comunicação deve ser feita com base na classe ou tipo de derivado que as contrapartes considerem mais semelhante.
Artigo 5.o
Data de início da obrigação de comunicação
1. Os contratos de derivados de crédito e de derivados de taxa de juro devem ser comunicados:
(a)
Até 1 de julho de 2013, se tiver sido registado um repositório de transações para essa classe específica de derivados, nos termos do artigo 55.o do Regulamento (UE) n.o 648/2012, antes de 1 de abril de 2013;
(b)
90 dias após o registo de um repositório de transações para essa classe específica de derivados, nos termos do artigo 55.o do Regulamento (UE) n.o 648/2012, se não existir um repositório de transações registado para essa classe específica de derivados antes ou em 1 de abril de 2013;
(c)
Até 1 de julho de 2015, se não existir um repositório de transações registado para essa classe específica de derivados, nos termos do artigo 55.o do Regulamento (UE) n.o 648/2012, até 1 de julho de 2015. A obrigação de comunicação tem início nesta data e os contratos devem ser comunicados à ESMA em conformidade com o artigo 9.o, n.o 3, do mesmo regulamento, até que seja registado um repositório de transações para essa classe específica de derivados.
2. Os contratos de derivados não referidos no n.o 1 devem ser comunicados:
(a)
Até 1 de janeiro de 2014, se tiver sido registado um repositório de transações para essa classe específica de derivados, nos termos do artigo 55.o do Regulamento (UE) n.o 648/2012, antes de 1 de outubro de 2013;
(b)
90 dias após o registo de um repositório de transações para uma classe específica de derivados, nos termos do artigo 55.o do Regulamento (UE) n.o 648/2012, se não existir um repositório de transações registado para essa classe específica de derivados, nos termos do artigo 55.o do Regulamento (UE) n.o 648/2012, antes ou em 1 de outubro de 2013;
(c)
Até 1 de julho de 2015, se não existir um repositório de transações registado para essa classe específica de derivados, nos termos do artigo 55.o do Regulamento (UE) n.o 648/2012, até 1 de julho de 2015. A obrigação de comunicação tem início nesta data e os contratos devem ser comunicados à ESMA, em conformidade com o artigo 9.o, n.o 3, do mesmo regulamento, até que seja registado um repositório de transações para essa classe específica de derivados.
3. Os contratos de derivados em vigor em 16 de agosto de 2012 e que ainda vigorem à data de início da comunicação devem ser comunicados a um repositório de transações no prazo de 90 dias a contar da data de início da obrigação de comunicação para essa determinada classe de derivados.
4. Os contratos de derivados celebrados:
a)
Antes de 16 de agosto de 2012 e ainda vigentes em 16 de agosto de 2012, ou
b)
Em 16 de agosto de 2012 ou posteriormente,
e que não vigorem na data de início da obrigação de comunicação nem posteriormente, devem ser comunicados a um repositório de transações no prazo de 3 anos a contar da data de início da obrigação de comunicação para essa determinada classe de derivados.
5. A data de início da obrigação de comunicação será prolongada de 180 dias no que se refere à comunicação das informações referidas no artigo 3.o do ato delegado relativo às normas técnicas de regulamentação que especificam os dados mínimos a transmitir aos repositórios de transações nos termos do artigo 9.o, n.o 5, do Regulamento (UE) n.o 648/2012.
Artigo 6.o
Entrada em vigor
O presente regulamento entra em vigor no vigésimo dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial da União Europeia.
O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e diretamente aplicável em todos os Estados-Membros.
Feito em Bruxelas, em 19 de dezembro de 2012.