РЕШЕНИЕ НА СЪВЕТА
от 26 април 2010 година
за допълнение на Кодекса на шенгенските граници по отношение на наблюдението на морските външни граници в контекста на оперативното сътрудничество, координирано от Европейската агенция за управление на оперативното сътрудничество по външните граници на държавите-членки на Европейския съюз
(2010/252/ЕС)
СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взе предвид Регламент (ЕО) № 562/2006 на Европейския парламент и на Съвета от 15 март 2006 г. за създаване на Кодекс на Общността за режима на движение на лица през границите (Кодекс на шенгенските граници) (1), и по-специално член 12, параграф 5 от него,
като взе предвид предложението на Европейската комисия,
като има предвид, че:
(1)
Целта на наблюдението на границите е да се предотврати неразрешено преминаване на границите, да се противодейства на трансграничната престъпност, да бъдат заловени лицата, които незаконно преминават границите, или да бъдат предприети други мерки срещу тях. Наблюдението на границите следва да осигури ефективно предотвратяване и разубеждаване на лицата да заобикалят проверките по граничните контролно-пропускателни пунктове, както и разкриване на неразрешено преминаване на външните граници.
(2)
Европейската агенция за управление на оперативното сътрудничество по външните граници на държавите-членки на Европейския съюз (наричана по-долу „Агенцията“) отговаря за координирането на оперативното сътрудничество между държавите-членки с цел улесняване на прилагането правото на Съюза, включително по отношение наблюдението на границите. Необходими са допълнителни правила по отношение на наблюдението на границите, осъществявано от морски или въздушни екипи на една държава-членка по морските граници на друга държава-членка в контекста на оперативното сътрудничество, координирано от Агенцията, и за по-нататъшното укрепване на това сътрудничество.
(3)
В съответствие с Регламент (ЕО) № 562/2006 и общите принципи на правото на Съюза мерките, предприети в хода на операция по наблюдение на границите, следва да бъдат съразмерни на целите, които се преследват с тях, и да зачитат напълно основните права и правата на бежанците и на лицата, търсещи убежище, включително и по-специално забрана на връщането (refoulement). Държавите-членки са обвързани от разпоредбите на достиженията на право на Съюза в областта на убежището, и по-специално от Директива 2005/85/ЕО на Съвета от 1 декември 2005 г. относно минимални норми относно процедурата за предоставяне или отнемане на статут на бежанец в държавите-членки (2), по отношение на молбите за предоставяне на убежище, подадени на територията, включително на границата и в транзитните зони, на държавите-членки.
(4)
На заседанията си на 18 и 19 юни 2009 г. и 29 и 30 октомври 2009 г. Европейският съвет подчерта необходимостта от засилване на операциите за граничен контрол, координирани от Агенцията, и от ясни правила за участие в съвместни патрули. На заседанието си през юни Европейският съвет също така наблегна на необходимостта от правила за сваляне на брега на спасени лица.
(5)
Следва да бъде взет предвид фактът, че операциите по наблюдение на границите, координирани от Агенцията, се провеждат в съответствие с оперативен план и с времеви график и инструкции, изготвени от координационен център, в който са представени участващите държави-членки и Агенцията, и че преди началото на операцията се определят една или повече държави-членки домакини, чиито граници ще бъдат обект на наблюдение.
(6)
Изпълнението на настоящото решение не засяга разделението на областите на компетентност между Съюза и държавите-членки и не засяга задълженията на държавите-членки съгласно Конвенцията на ООН по морско право, Международната конвенция за безопасност на човешкия живот на море, Международната конвенция за търсене и спасяване по море, Конвенцията на ООН срещу транснационалната организирана престъпност и Протокола към нея срещу незаконния трафик на мигранти по суша, море и въздух, Конвенцията за статута на бежанците, Конвенцията за защита на правата на човека и основните свободи и други съответни международни инструменти.
(7)
При провеждане на морска операция по наблюдение на границите може да възникне ситуация, при която да бъде необходимо да се окаже помощ на лица, изпадали в беда.
(8)
В съответствие с международното право всяка държава следва да изисква от капитана на кораб, плаващ под нейно знаме, да оказва помощ на всяко открито в морето лице, което е в опасност от изгубване, и възможно най-бързо да пристъпва към спасяване на изпаднали в беда лица, ако това може да се извърши без сериозна опасност за кораба, неговия екипаж или пътници. Тази помощ следва да бъде оказана без значение на гражданството или статута на нуждаещите се лица или на обстоятелствата, при които са открити.
(9)
За да се осигури по-добра координация между държавите-членки, участващи в операции във връзка с подобни ситуации, и за улесняване провеждането на такива операции в настоящото решение следва да бъдат включени необвързващи насоки. Настоящото решение следва да не засяга отговорностите на органите по издирване и спасяване, включително гарантиране, че координацията и сътрудничеството се осъществяват по такъв начин, че спасените лица да бъдат транспортирани до безопасно място.
(10)
Настоящото решение зачита основните права и съблюдава принципите, признати по-специално в Хартата на основните права на Европейския съюз, а именно човешко достойнство, забрана за изтезания и нечовешко или унизително отношение или наказание, право на свобода и сигурност, забрана за връщане, недискриминация и правата на детето. Настоящото решение следва да се прилага от държавите-членки в съответствие с тези права и принципи.
(11)
Доколкото целите на настоящото решение, а именно приемането на допълнителни правила за наблюдение на морските граници от служителите на граничната охрана, чиято дейност е координирана от Агенцията, не могат да бъдат постигнати в достатъчна степен от държавите-членки вследствие на различията в тяхното право и практики и могат поради многонационалния характер на операциите да бъдат по-добре постигнати на равнище Съюз, Съюзът може да приеме мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, уреден в член 5 от Договора. В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в същия член, настоящото решение не надхвърля необходимото за постигането на тези цели.
(12)
В съответствие с членове 1 и 2 от Протокол № 22 относно позицията на Дания, приложен към Договора за Европейския съюз и към Договора за функционирането на Европейския съюз, Дания не участва в приемането на настоящото решение и не е обвързана от него, нито от неговото прилагане. Доколкото настоящото решение доразвива достиженията на правото от Шенген, Дания в съответствие с член 4 от посочения протокол взема решение в срок 6 месеца след датата на приемането на настоящото решение дали ще го прилага в националното си право.
(13)
По отношение на Исландия и Норвегия настоящото решение представлява развитие на разпоредбите на достиженията на правото от Шенген по смисъла на Споразумението, сключено от Съвета на Европейския съюз, от една страна, и Република Исландия и Кралство Норвегия, от друга страна, за асоциирането на последните в процеса на изпълнение, прилагане и развитие на достиженията на правото от Шенген (3), които попадат в областта, посочена в член 1, буква А от Решение 1999/437/ЕО на Съвета (4) от 17 май 1999 г. относно определени условия по прилагането на посоченото споразумение.
(14)
По отношение на Швейцария, настоящото решение представлява развитие на разпоредбите на достиженията на правото от Шенген по смисъла на Споразумението между Европейския съюз, Европейската общност и Конфедерация Швейцария относно асоциирането на Конфедерация Швейцария към изпълнението, прилагането и развитието на достиженията на правото от Шенген (5), които попадат в областта, посочена в член 1, буква А от Решение 1999/437/ЕО във връзка с член 3 от Решение 2008/146/ЕО на Съвета (6) от 28 януари 2008 г. относно сключването на посоченото споразумение от името на Европейската общност.
(15)
По отношение на Лихтенщайн настоящото решение представлява развитие на разпоредбите на достиженията на правото от Шенген по смисъла на Протокола между Европейския съюз, Европейската общност, Конфедерация Швейцария и Княжество Лихтенщайн относно присъединяването на Княжество Лихтенщайн към Споразумението между Европейския съюз, Европейската общност и Конфедерация Швейцария относно асоциирането на Конфедерация Швейцария към изпълнението, прилагането и развитието на достиженията на правото от Шенген, които попадат в областта, посочена в член 1, буква А от Решение 1999/437/ЕО във връзка с член 3 от Решение 2008/261/ЕО на Съвета от 28 февруари 2008 г. (7) относно подписването на посочения протокол от името на Европейската общност.
(16)
Настоящото решение представлява развитие на разпоредбите на достиженията на правото от Шенген, в които Обединеното кралство не участва, в съответствие с Решение 2000/365/ЕО на Съвета от 29 май 2000 г. относно искането на Обединеното кралство Великобритания и Северна Ирландия да участва в някои разпоредби от достиженията на правото от Шенген (8). Следователно Обединеното кралство не участва в приемането на настоящото решение и не е обвързано от него, нито от неговото прилагане.
(17)
Настоящото решение представлява развитие на разпоредбите на достиженията на правото от Шенген, в които Ирландия не участва, в съответствие с Решение 2002/192/ЕО на Съвета от 28 февруари 2002 г. относно искането на Ирландия да участва в някои разпоредби от достиженията на правото от Шенген (9). Следователно Ирландия не участва в приемането на настоящото решение и не е обвързана от него, нито от неговото прилагане.
(18)
Комитетът по Кодекса на шенгенските граници, с който беше проведена консултация на 19 октомври 2009 г., не се произнесе със становище, вследствие на което Комисията, в съответствие с член 5а, параграф 4, буква а) от Решение 1999/468/ЕО на Съвета от 28 юни 1999 г. за установяване на условията и реда за упражняване на изпълнителните правомощия, предоставени на Комисията (10), представи на Съвета предложение относно мерките, които да бъдат предприети, и в същото време го препраща на Европейския парламент,
ПРИЕ НАСТОЯЩОТО РЕШЕНИЕ:
Член 1
Наблюдението на морските външни граници в контекста на оперативното сътрудничество между държавите-членки, координирано от Европейската агенция за управление на оперативното сътрудничество по външните граници на държавите-членки на Европейския съюз („Агенцията“), се извършва съгласно правилата, установени в част I от приложението. Тези правила и необвързващите насоки, установени в част II от приложението, представляват част от оперативния план, изготвян за всяка координирана от Агенцията операция.
Член 2
Адресати на настоящото решение са държавите-членки в съответствие с Договорите.
Съставено в Люксембург на 26 април 2010 година.
ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 26ης Απριλίου 2010
για τη συμπλήρωση του κώδικα συνόρων του Σένγκεν όσον αφορά την επιτήρηση των θαλάσσιων εξωτερικών συνόρων στο πλαίσιο της επιχειρησιακής συνεργασίας που συντονίζεται από τον ευρωπαϊκό οργανισμό για τη διαχείριση της επιχειρησιακής συνεργασίας στα εξωτερικά σύνορα των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
(2010/252/ΕΕ)
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη:
τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 562/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2006, για τη θέσπιση του κοινοτικού κώδικα σχετικά με το καθεστώς διέλευσης προσώπων από τα σύνορα (κώδικας συνόρων του Σένγκεν) (1), και ιδίως το άρθρο 12 παράγραφος 5,
την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Η επιτήρηση των συνόρων έχει ως στόχο την αποτροπή της μη επιτρεπόμενης διέλευσης των συνόρων, την καταπολέμηση της διασυνοριακής εγκληματικότητας και τη σύλληψη ή τη λήψη μέτρων κατά των ατόμων που διήλθαν τα σύνορα παρανόμως. Η επιτήρηση των συνόρων πρέπει να είναι αποτελεσματική ώστε να εμποδίζεται και να αποθαρρύνεται η παράκαμψη των ελέγχων στα συνοριακά σημεία διέλευσης και να ανιχνεύεται η μη επιτρεπόμενη διέλευση των εξωτερικών συνόρων.
(2)
Ο «ευρωπαϊκός οργανισμός για τη διαχείριση της επιχειρησιακής συνεργασίας στα εξωτερικά σύνορα των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης» (εφεξής «ο Οργανισμός») είναι επιφορτισμένος με τον συντονισμό της επιχειρησιακής συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών, έτσι ώστε να διευκολύνεται η εφαρμογή του ενωσιακού δικαίου, συμπεριλαμβανομένων των διατάξεων για την επιτήρηση των συνόρων. Απαιτούνται συμπληρωματικοί κανόνες όσον αφορά τις δραστηριότητες επιτήρησης των συνόρων που διεξάγονται από αεροναυτικές μονάδες ενός κράτους μέλους στα θαλάσσια σύνορα άλλων κρατών μελών, στο πλαίσιο της επιχειρησιακής συνεργασίας που συντονίζεται από τον Οργανισμό και με σκοπό την περαιτέρω ενίσχυσή της.
(3)
Σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 562/2006 και τις γενικές αρχές του ενωσιακού δικαίου, τα μέτρα που λαμβάνονται στο πλαίσιο της επιχείρησης επιτήρησης θα πρέπει να είναι ανάλογα με τους επιδιωκόμενους στόχους και να σέβονται απολύτως τα θεμελιώδη δικαιώματα και τα δικαιώματα των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο, ιδίως την απαγόρευση της επαναπροώθησης. Τα κράτη μέλη δεσμεύονται από τις διατάξεις του κεκτημένου περί ασύλου και ιδίως τις διατάξεις της οδηγίας 2005/85/ΕΚ του Συμβουλίου, της 1ης Δεκεμβρίου 2005, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα (2), σε ό,τι αφορά τις αιτήσεις ασύλου που υποβάλλονται στο έδαφος, καθώς και στα σύνορα και τις ζώνες διέλευσης των κρατών μελών.
(4)
Στις συνόδους της 18ης και 19ης Ιουνίου 2009, καθώς και της 29ης και 30ής Οκτωβρίου 2009, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπογράμμισε την ανάγκη να ενισχυθούν οι έλεγχοι των συνόρων που συντονίζονται από τον Οργανισμό και να θεσπιστούν σαφείς κανόνες εμπλοκής για τις κοινές περιπολίες. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου τόνισε επίσης την ανάγκη κανόνων για την αποβίβαση των διασωθέντων.
(5)
Θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το ότι οι επιχειρήσεις επιτήρησης των συνόρων υπό τον συντονισμό του Οργανισμού διεξάγονται σύμφωνα με επιχειρησιακό σχέδιο, καθώς και με βάση πρόγραμμα και οδηγίες που καθορίζει ένα κέντρο συντονισμού, στο οποίο εκπροσωπούνται τα συμμετέχοντα κράτη μέλη και ο Οργανισμός·επίσης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι, πριν από την έναρξη μιας επιχείρησης, προσδιορίζεται ένα ή περισσότερα κράτη μέλη υποδοχής των οποίων τα σύνορα υπόκεινται σε επιτήρηση.
(6)
Η εφαρμογή της παρούσας απόφασης δεν θίγει την κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ της Ένωσης και των κρατών μελών, και δεν επηρεάζειτις υποχρεώσεις των κρατών μελών που απορρέουν από τη σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, τη Διεθνή σύμβαση για την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα, τη Διεθνή σύμβαση για τη ναυτική έρευνα και διάσωση, τη σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά του διακρατικού οργανωμένου εγκλήματος και το πρωτόκολλό της κατά της λαθρομετανάστευσης διά ξηράς, αέρος και θαλάσσης, τη σύμβαση περί της νομικής καταστάσεως των προσφύγων, τη σύμβαση για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών και άλλες συναφείς διεθνείς πράξεις.
(7)
Κατά τη διεξαγωγή επιχείρισης επιτήρησης των συνόρων στη θάλασσα, ενδέχεται να ανακύψει ανάγκη να παρασχεθεί αρωγή προς άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο.
(8)
Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, κάθε κράτος πρέπει να απαιτεί από τον πλοίαρχο του πλοίου που φέρει τη σημαία του να παρέχει, στο μέτρο του δυνατού και χωρίς να θέτει σε σοβαρό κίνδυνο το πλοίο, το πλήρωμα ή τους επιβάτες, βοήθεια σε κάθε πρόσωπο που κινδυνεύει στη θάλασσα και να προβεί, όσο το δυνατόν ταχύτερα, στη διάσωση των προσώπων που βρίσκονται σε κίνδυνο. Η βοήθεια αυτή πρέπει να παρέχεται ανεξαρτήτως της ιθαγένειας ή του νομικού καθεστώτος των προσώπων που τη χρειάζονται ή των συνθηκών υπό τις οποίες βρίσκονται.
(9)
Για την εξασφάλιση καλύτερου στυντονισμού μεταξύ των κρατών μελών που συμμετέχουν στις επιχειρήσεις σε τέτοιες καταστάσεις και για τη διευκόλυνση της διεξαγωγής τέτοιων επιχειρήσεων, θα πρέπει να συμπεριληφθούν στην παρούσα απόφαση μη δεσμευτικές κατευθυντήριες γραμμές. Η παρούσα απόφαση δεν θα πρέπει να θίγει τις σχετικές με την έρευνα και διάσωση ευθύνες των αρχών, συμπεριλαμβανομένης της διασφάλισης ότι ο συντονισμός και η συνεργασία διεξάγονται με τέτοιον τρόπο ώστε οι διασωθέντες να οδηγούνται σε ασφαλή τόπο.
(10)
Η παρούσα απόφαση σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και συνάδει με τις αρχές που αναγνωρίζονται κυρίως από τον Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, ιδίως την αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την απαγόρευση των βασανιστηρίων και της απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, το δικαίωμα στην ελευθερία και την ασφάλεια, την αρχή της μη επαναπροώθησης, την αρχή της μη διακριτικής μεταχείρισης και τα δικαιώματα του παιδιού. Η παρούσα απόφαση θα πρέπει να εφαρμόζεται από τα κράτη μέλη σύμφωνα με τα εν λόγω δικαιώματα και αρχές.
(11)
Δεδομένου ότι οι στόχοι της παρούσας απόφασης, δηλαδή η θέσπιση συμπληρωματικών κανόνων για την επιτήρηση των θαλάσσιων συνόρων από τους συνοριοφύλακες που ενεργούν υπό τον συντονισμό του Οργανισμού, δεν είναι δυνατό να επιτευχθούν επαρκώς από τα κράτη μέλη, εξαιτίας των διαφορών που παρουσιάζουν οι νομοθεσίες και οι πρακτικές τους, και συνεπώς μπορούν, λόγω του πολυεθνικού χαρακτήρα των επιχειρήσεων, να επιτευχθούν καλύτερα σε ενωσιακό επίπεδο, η Ένωση δύναται να θεσπίσει μέτρα, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 5 της συνθήκης. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως ορίζεται στο ίδιο άρθρο, η παρούσα απόφαση δεν υπερβαίνει τα αναγκαία προς επίτευξη των στόχων αυτών όρια.
(12)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 για τη θέση της Δανίας, που προσαρτάται στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δανία δεν συμμετέχει στη θέσπιση της παρούσας απόφασης και δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της. Δεδομένου ότι η εν λόγω απόφαση αναπτύσσει το κεκτημένο του Σένγκεν, η Δανία, σύμφωνα με το άρθρο 4 του εν λόγω πρωτοκόλλου, αποφασίζει εντός περίοδου έξι μηνών μετά την ημερομηνία έκδοσης της παρούσας απόφασης εάν θα την εφαρμόσει στο εθνικό της δίκαιο.
(13)
Όσον αφορά την Ισλανδία και τη Νορβηγία, η παρούσα απόφαση αποτελεί ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου Σένγκεν κατά την έννοια της συμφωνίας που συνήφθη από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη Δημοκρατία της Ισλανδίας και το Βασίλειο της Νορβηγίας σχετικά με τη σύνδεση των εν λόγω χωρών προς τη θέση σε ισχύ, την εφαρμογή και την περαιτέρω ανάπτυξη του κεκτημένου του Σένγκεν (3), που υπάγονται στον τομέα που αναφέρεται στο άρθρο 1, σημείο Α, της απόφασης 1999/437/ΕΚ του Συμβουλίου (4), της 17ης Μαΐου 1999 σχετικά με ορισμένες λεπτομέρειες εφαρμογής της εν λόγω συμφωνίας.
(14)
Όσον αφορά την Ελβετία, η παρούσα απόφαση αποτελεί ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν, κατά την έννοια της συμφωνίας που συνήφθη μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας σχετικά με τη σύνδεση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας προς την υλοποίηση, την εφαρμογή και την ανάπτυξη του κεκτημένου του Σένγκεν (5), οι οποίες εμπίπτουν στον τομέα του άρθρου 1, σημείο Α της απόφασης 1999/437/ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 3 της απόφασης 2008/146/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιανουαρίου 2008, για τη σύναψη της εν λόγω συμφωνίας εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (6).
(15)
Όσον αφορά το Λιχτενστάιν, η παρούσα απόφαση αποτελεί ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου Σένγκεν, κατά την έννοια του πρωτοκόλλου μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, της Ελβετικής Συνομοσπονδίας και του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν για την προσχώρηση του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν στη συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας σχετικά με τη σύνδεση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας προς την υλοποίηση, την εφαρμογή και την ανάπτυξη του κεκτημένου του Σένγκεν, οι οποίες εμπίπτουν στον τομέα του άρθρου 1, σημείο Α, της απόφασης 1999/437/ΕΚ του Συμβουλίου, σε συνδυασμό με το άρθρο 3 της απόφασης 2008/261/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Φεβρουαρίου 2008, για την υπογραφή του εν λόγω πρωτοκόλλου εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (7).
(16)
Η παρούσα απόφαση αποτελεί ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στις οποίες το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετέχει, σύμφωνα με την απόφαση 2000/365/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 2000, σχετικά με το αίτημα του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας να συμμετέχει σε ορισμένες από τις διατάξεις του κεκτημένου του Σένγκεν (8). Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετέχει, κατά συνέπεια, στην έκδοση της παρούσας απόφασης και δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της.
(17)
Η παρούσα απόφαση συνιστά ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στις οποίες η Ιρλανδία δεν συμμετέχει, σύμφωνα με την απόφαση 2002/192/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Φεβρουαρίου 2002, σχετικά με το αίτημα της Ιρλανδίας να συμμετέχει σε ορισμένες από τις διατάξεις του κεκτημένου του Σένγκεν (9). Η Ιρλανδία δεν συμμετέχει, κατά συνέπεια, στην έκδοσή της και δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της.
(18)
Η επιτροπή του κώδικα συνόρων του Σένγκεν, της οποίας η γνώμη ζητήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2009, δεν γνωμοδότησε, με συνέπεια, σύμφωνα με το άρθρο 5α παράγραφος 4 στοιχείο α) της απόφασης 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή (10), την υποβολή εκ μέρους της Επιτροπής, πρότασης στο Συμβούλιο σχετικά με τα ληπτέα μέτρα και την ταυτόχρονη διαβίβασή της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
Άρθρο 1
Η επιτήρηση των θαλάσσιων εξωτερικών συνόρων στο πλαίσιο της επιχειρησιακής συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών, υπό τον συντονισμό του ευρωπαϊκού οργανισμού για τη διαχείριση της επιχειρησιακής συνεργασίας στα εξωτερικά σύνορα των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εφεξής «ο Οργανισμός»), διέπεται από τους κανόνες που ορίζονται στο μέρος Ι του παραρτήματος. Αυτοί οι κανόνες, καθώς και οι μη δεσμευτικές κατευθυντήριες γραμμές που προβλέπονται στο μέρος ΙΙ του παραρτήματος, αποτελούν μέρος του επιχειρησιακού σχεδίου που καταρτίζεται για κάθε επιχείρηση που συντονίζεται από τον Οργανισμό.
Άρθρο 2
Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Λουξεμβούργο, 26 Απριλίου 2010.