РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 265/2010 НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 25 март 2010 година
за изменение на Конвенцията за прилагане на споразумението от Шенген и на Регламент (ЕО) № 562/2006 по отношение на движението на лица с визи за дългосрочно пребиваване
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 77, параграф 2, букви б) и в) и член 79, параграф 2, буква а) от него,
като взеха предвид предложенията на Европейската комисия,
в съответствие с обикновената законодателна процедура (1),
като имат предвид, че:
(1)
Конвенцията за прилагане на споразумението от Шенген от 14 юни 1985 г. между правителствата на държавите от Икономическия съюз Бенелюкс, Федерална република Германия и Френската република за постепенното премахване на контрола по техните общи граници (2) („Шенгенската конвенция“) установява правила относно визите за дългосрочно пребиваване, които позволяват на техните притежатели да преминават транзитно през територията на държавите-членки. Регламент (ЕО) № 562/2006 на Европейския парламент и на Съвета от 15 март 2006 г. за създаване на Кодекс на Общността за режима на движение на лица през границите (Кодекс на шенгенските граници) (3) установява условията за влизане на граждани на трети държави. Следва да бъдат предприети по-нататъшни мерки, за да бъде улеснено свободното движение на гражданите на трети държави, които притежават национални визи за дългосрочно пребиваване, в рамките на територията на държавите-членки, прилагащи изцяло достиженията на правото от Шенген („шенгенско пространство“).
(2)
След влизането на гражданите на трети държави на тяхна територия държавите -членки следва своевременно да заменят визите за дългосрочно пребиваване с разрешения за пребиваване, за да могат гражданите на трети държави, които законно пребивават в дадена държава-членка въз основа на виза за дългосрочно пребиваване, да пътуват до други държави-членки по време на своя престой или да преминават транзитно през територията на други държави-членки, когато се завръщат в държавата си на произход. Въпреки това след влизането на гражданите на трети държави на тяхна територия все повече държави-членки не заменят визите за дългосрочно пребиваване с разрешения за пребиваване или ги заменят със значително забавяне. Това правно и фактическо положение има сериозни отрицателни последици за свободното движение в рамките на шенгенското пространство на гражданите на трети държави, които законно пребивават на територията на държава-членка въз основа на виза за дългосрочно пребиваване.
(3)
С цел да бъдат преодолени затрудненията, с които се сблъскват гражданите на трети държави, пребиваващи на територията на държава-членка въз основа на виза за дългосрочно пребиваване, настоящият регламент следва да разшири по отношение на визите за дългосрочно пребиваване приложението на принципа на еквивалентност между разрешенията за пребиваване и визите за краткосрочно пребиваване, издавани от държавите-членки, прилагащи изцяло достиженията на правото от Шенген. Като следствие от това визата за дългосрочно пребиваване следва да има същите правни последици като разрешението за пребиваване по отношение на свободата на движение на притежателя ѝ в шенгенското пространство.
(4)
Следователно гражданин на трета държава, притежаващ виза за дългосрочно пребиваване, издадена от държава-членка, следва да има право да пътува до други държави-членки за срок до три месеца в рамките на всеки шестмесечен период при същите условия като приложимите за притежателите на разрешение за пребиваване. Настоящият регламент не засяга правилата, уреждащи условията за издаване на визи за дългосрочно пребиваване.
(5)
В съответствие със сегашната практика на държавите-членки в настоящия регламент се предвижда задължението държавите-членки да издават визи за дългосрочно пребиваване в единния формат за виза, предвиден в Регламент (ЕО) № 1683/95 на Съвета (4).
(6)
Правилата за извършване на справка в Шенгенската информационна система и консултация с другите държави-членки в случай на сигнал при обработването на заявление за издаване на разрешение за пребиваване следва да се прилагат и при обработване на заявленията за издаване на визи за дългосрочно пребиваване. Затова свободата на движение на притежателите на визи за дългосрочно пребиваване в другите държави-членки не следва да представлява допълнителен риск за сигурността на държавите-членки.
(7)
Шенгенската конвенция и Регламент (ЕО) № 562/2006 следва да бъдат съответно изменени.
(8)
Настоящият регламент няма за цел да обезкуражава държавите-членки да издават разрешения за пребиваване и не засяга задължението на държавите-членки да издават разрешения за пребиваване за някои категории граждани на трети държави, както е предвидено в други инструменти на Съюза, а именно: Директива 2005/71/ЕО (5), Директива 2004/114/ЕО (6), Директива 2004/38/ЕО (7), Директива 2003/109/ЕО (8) и Директива 2003/86/ЕО (9).
(9)
В съответствие с Директива 2008/115/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 16 декември 2008 г. относно общите стандарти и процедури, приложими в държавите-членки за връщане на незаконно пребиваващи граждани на трети страни (10), граждани на трети страни, които пребивават незаконно на територията на държава-членка и притежават валидно разрешение за пребиваване или друго разрешение, което предоставя право на пребиваване, издадено от друга държава-членка, като например виза за дългосрочно пребиваване, следва да бъдат задължени незабавно да отидат на територията на тази друга държава-членка.
(10)
Тъй като целта на настоящия регламент, а именно установяването на правила за свободното движение на лица с визи за дългосрочно пребиваване, не може да бъде постигната в достатъчна степен от държавите-членки и следователно, поради неговия обхват и последици, може да бъде постигната по-добре на равнището на Съюза, Съюзът може да приеме мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, уреден в член 5 от Договора за Европейския съюз. В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в същия член, настоящият регламент не надхвърля необходимото за постигане на тази цел.
(11)
Настоящият регламент зачита основните права и съблюдава принципите, признати по-специално от Хартата на основните права на Европейския съюз. Той следва да се прилага в съответствие със задълженията на държавите-членки по отношение на международна закрила и забраната за връщане (non-refoulement).
(12)
По отношение на Исландия и Норвегия настоящият регламент представлява развитие на разпоредбите на достиженията на правото от Шенген по смисъла на Споразумението, сключено от Съвета на Европейския съюз, от една страна, и Република Исландия и Кралство Норвегия, от друга страна, за асоциирането на последните в процеса на изпълнение, прилагане и развитие на достиженията на правото от Шенген (11), което попада в областта, посочена в член 1, буква Б от Решение 1999/437/ЕО на Съвета от 17 май 1999 г. относно определени условия за прилагане на посоченото споразумение (12).
(13)
По отношение на Швейцария настоящият регламент представлява развитие на разпоредбите на достиженията на правото от Шенген по смисъла на Споразумението между Европейския съюз, Европейската общност и Конфедерация Швейцария относно асоциирането на Конфедерация Швейцария към изпълнението, прилагането и развитието на достиженията на правото от Шенген (13), което попада в областта, посочена в член 1, букви Б и В от Решение 1999/437/ЕО, във връзка с член 3 от Решение 2008/146/ЕО на Съвета (14).
(14)
По отношение на Лихтенщайн настоящият регламент представлява развитие на разпоредбите на достиженията на правото от Шенген по смисъла на Протокола между Европейския съюз, Европейската общност, Конфедерация Швейцария и Княжество Лихтенщайн относно присъединяването на Княжество Лихтенщайн към Споразумението между Европейския съюз, Европейската общност и Конфедерация Швейцария относно асоциирането на Конфедерация Швейцария към изпълнението, прилагането и развитието на достиженията на правото от Шенген, което попада в областта, посочена в член 1, букви Б и В от Решение 1999/437/ЕО, във връзка с член 3 от Решение 2008/261/ЕО на Съвета (15).
(15)
В съответствие с членове 1 и 2 от Протокол № 22 относно позицията на Дания, приложен към Договора за Европейския съюз и към Договора за функционирането на Европейския съюз, Дания не участва в приемането на настоящия регламент, не е обвързана от него, нито от неговото прилагане. Доколкото настоящият регламент представлява развитие на достиженията на правото от Шенген, в срок от шест месеца след вземането на решение от Съвета относно настоящия регламент Дания взема решение, в съответствие с член 4 от този протокол, дали да го въведе в националното си право.
(16)
Настоящият регламент представлява развитие на разпоредбите на достиженията на правото от Шенген, в които Обединеното кралство не участва в съответствие с Решение 2000/365/ЕО на Съвета от 29 май 2000 г. относно искането на Обединеното кралство Великобритания и Северна Ирландия да участва в някои разпоредби от достиженията на правото от Шенген (16); следователно Обединеното кралство не участва в неговото приемане, не е обвързано от него, нито от неговото прилагане.
(17)
Настоящият регламент представлява развитие на разпоредбите на достиженията на правото от Шенген, в които Ирландия не участва в съответствие с Решение 2002/192/ЕО на Съвета от 28 февруари 2002 г. относно искането на Ирландия да участва в някои разпоредби от достиженията на правото от Шенген (17); следователно Ирландия не участва в неговото приемане, не е обвързана от него, нито от неговото прилагане.
(18)
По отношение на Кипър, настоящият регламент представлява акт, основан на достиженията на правото от Шенген или свързан с тях по друг начин по смисъла на член 3, параграф 2 от Акта за присъединяване от 2003 г.
(19)
Настоящият регламент представлява акт, основан на достиженията на правото от Шенген или свързан с тях по друг начин по смисъла на член 4, параграф 2 от Акта за присъединяване от 2005 г.,
ПРИЕХА НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Шенгенската конвенция се изменя, както следва:
1.
Член 18 се заменя със следното:
„Член 18
1. Визите за престой над три месеца („визи за дългосрочно пребиваване“) са национални визи, издадени от някоя от държавите-членки в съответствие с националното ѝ право или правото на Съюза. Тези визи се издават в единния формат за визи, предвиден в Регламент (ЕО) № 1683/95 на Съвета (18), като в началото се посочва типът на визата чрез вписване на буквата „D“. Те се попълват при спазване на съответните разпоредби от приложение VII към Регламент (ЕО) № 810/2009 на Европейския парламент и на Съвета от 13 юли 2009 г. за създаване на Визов кодекс на Общността (Визов кодекс) (19).
2. Визите за дългосрочно пребиваване имат срок на валидност от не повече от една година. Ако дадена държава-членка допусне престой на чужд гражданин за срок от повече от една година, преди изтичането на срока на валидност на визата за дългосрочно пребиваване тя се заменя с разрешение за пребиваване.
2.
Член 21 се изменя, както следва:
а)
параграф 1 се заменя със следното:
„1. Чуждите граждани, които притежават валидно разрешение за пребиваване, издадено от някоя от държавите-членки, могат на основание на това разрешение и на валиден пътен документ да се движат свободно до три месеца в рамките на всеки шестмесечен период на територията на другите държави-членки, при условие че отговарят на условията за влизане, посочени в член 5, параграф 1, букви a), в), и д) на Регламент (ЕО) № 562/2006 на Европейския парламент и на Съвета от 15 март 2006 г. за създаване на Кодекс на Общността за режима на движение на лица през границите (Кодекс на шенгенските граници) (20) и не са включени в националния списък на сигнали на съответната държава-членка.
б)
след параграф 2 се вмъква следният параграф:
„2а. Правото на свободно движение, предвидено в параграф 1, се прилага и по отношение на чужди граждани, които притежават валидна виза за дългосрочно пребиваване, издадена от някоя от държавите-членки съгласно предвиденото в член 18.“
3.
Член 25 се изменя, както следва:
а)
параграф 1 се заменя със следното:
„1. Когато дадена държава-членка предвижда издаване на разрешение за пребиваване, тя трябва систематично да извършва търсене в Шенгенската информационна система. Когато някоя държава-членка предвижда издаване на разрешение за пребиваване на чужд гражданин, за който е подаден сигнал за целите на отказ за влизане, тя предварително се консултира с държавата-членка, която е подала сигнала, и взема предвид нейните интереси; разрешението за пребиваване се издава само когато има сериозни основания, а именно такива от хуманитарен характер или свързани с международни задължения.
Когато разрешението за пребиваване бъде издадено, държавата-членка, която е подала сигнала, оттегля сигнала, но въпреки това може да включи съответния чужд гражданин в националния си списък на сигнали.“;
б)
след параграф 1 се вмъква следният параграф:
„1а. Преди подаването на сигнал за целите на отказ на влизане по смисъла на член 96 държавите-членки проверяват националните си регистри за издадени визи за дългосрочно пребиваване или разрешения за пребиваване.“;
в)
добавя се следният параграф:
„3. Параграфи 1 и 2 се прилагат по отношение на визи за дългосрочно пребиваване.“
Член 2
Член 5 на Регламент (ЕО) № 562/2006 се изменя, както следва:
1.
в параграф 1 буква б) се заменя със следното:
„б)
да притежават валидна виза, ако такава се изисква съгласно Регламент (ЕО) № 539/2001 на Съвета от 15 март 2001 г. за определяне на третите страни, чиито граждани трябва да притежават виза, когато преминават външните граници на държавите-членки, както и тези, чиито граждани са освободени от това изискване (21), с изключение на случаите, когато те притежават валидно разрешение за пребиваване или валидна виза за дългосрочно пребиваване.
2.
в параграф 4 буква а) се заменя със следното:
„а)
на граждани на трети страни, които не отговарят на условията, посочени в параграф 1, но притежават разрешение за пребиваване, виза за дългосрочно пребиваване или виза за повторно влизане, издадени от някоя от държавите-членки, или - когато това се изисква, разрешение за пребиваване или виза за дългосрочно пребиваване и виза за повторно влизане, се разрешава влизане на териториите на другите държави-членки за транзитно преминаване с цел достигане територията на държавата-членка, която е издала разрешението за пребиваване, визата за дългосрочно пребиваване или визата за повторно влизане, освен ако имената им са включени в националния списък на сигнали на държавата-членка, чиято външна граница лицата се стремят да преминат, и ако сигналът е придружен от указание за отказ за влизане или транзитно преминаване;“.
Член 3
Настоящият регламент не засяга задължението на държавите-членки да издават разрешения за пребиваване на граждани на трети държави съгласно предвиденото в други инструменти на Съюза.
Член 4
Комисията и държавите-членки предоставят на заинтересованите граждани на трети държави изчерпателна и точна информация относно настоящия регламент.
Член 5
До 5 април 2012 г. Комисията представя пред Европейския парламент и пред Съвета доклад относно прилагането на настоящия регламент. Ако е уместно, докладът се придружава от предложение за изменение на настоящия регламент.
Член 6
Настоящият регламент влиза в сила на 5 април 2010 г.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко в държавите-членки в съответствие с Договорите.
Съставено в Брюксел на 25 март 2010 година.
ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 265/2010 ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 25ης Μαρτίου 2010
για την τροποποίηση της σύμβασης εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 562/2006 όσον αφορά την κυκλοφορία των προσώπων με θεώρηση μακράς διαρκείας
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη:
τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως τα άρθρα 77, παράγραφος 2, στοιχεία β) και γ) και το άρθρο 79, παράγραφος 2, στοιχείο α),
τις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Ενεργώντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (1),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Η σύμβαση για την εφαρμογή της συμφωνίας του Σένγκεν της 14ης Ιουνίου 1985 μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών της Οικονομικής Ένωσης Μπενελούξ, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της Γαλλικής Δημοκρατίας σχετικά με τη σταδιακή κατάργηση των ελέγχων στα κοινά τους σύνορα (2) («Σύμβαση Σένγκεν») θεσπίζει κανόνες για τις θεωρήσεις μακράς διαρκείας οι οποίοι επιτρέπουν στους κατόχους τους να διέρχονται από το έδαφος των κρατών μελών. Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 562/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 15ης Μαρτίου 2006 για τη θέσπιση του κοινοτικού κώδικα σχετικά με το καθεστώς διέλευσης προσώπων από τα σύνορα (κώδικας συνόρων του Σένγκεν) (3) θεσπίζει τις προϋποθέσεις εισόδου για τους υπηκόους τρίτων χωρών. Προκειμένου να διευκολυνθεί η ελεύθερη κυκλοφορία των υπηκόων τρίτων χωρών - οι οποίοι κατέχουν εθνικές θεωρήσεις μακράς διαρκείας στο έδαφος των κρατών μελών που εφαρμόζουν πλήρως το κεκτημένο του Σένγκεν («χώρος Σένγκεν») - θα πρέπει να ληφθούν συμπληρωματικά μέτρα.
(2)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να αντικαταστήσουν τις θεωρήσεις μακράς διαρκείας από άδειες διαμονής εγκαίρως μετά την είσοδο στο έδαφός τους των υπηκόων τρίτων χωρών που κατοικούν νόμιμα με βάση θεώρηση μακράς διαρκείας, ώστε να τους δίνουν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν σε άλλα κράτη μέλη κατά τη διαμονή τους ή να διέρχονται από το έδαφος άλλων κρατών όταν επιστρέφουν στη χώρα καταγωγής τους. Ωστόσο, μετά την είσοδο των υπηκόων τρίτων χωρών στο έδαφός τους, τα κράτη μέλη επιδεικνύουν τη διαρκώς αυξανόμενη τάση να μην αντικαθιστούν τις θεωρήσεις μακράς διαρκείας με άδειες διαμονής ή να τις αντικαθιστούν με μεγάλη καθυστέρηση. Η κατάσταση αυτή από νομικής και πρακτικής πλευράς έχει σημαντικές αρνητικές συνέπειες, όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία στο χώρο Σένγκεν, για τους υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα σε κράτος μέλος με βάση θεώρηση μακράς διαμονής.
(3)
Προκειμένου να επιλυθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι υπήκοοι τρίτων χωρών που διαμένουν σε κράτος μέλος με βάση θεώρηση μακράς διαρκείας, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να επεκτείνει την αρχή της ισοδυναμίας μεταξύ αδειών διαμονής και θεωρήσεων βραχείας διαμονής που χορηγούνται από τα κράτη μέλη τα οποία εφαρμόζουν πλήρως το κεκτημένο του Σένγκεν στις θεωρήσεις μακράς διαρκείας. Επομένως, η θεώρηση μακράς διαρκείας θα πρέπει να έχει τα ίδια αποτελέσματα με την άδεια διαμονής όσον αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία του κατόχου στον χώρο Σένγκεν.
(4)
Υπήκοος τρίτης χώρας ο οποίος είναι κάτοχος θεώρησης μακράς διαρκείας που έχει χορηγηθεί από κράτος μέλος θα πρέπει, συνεπώς, να μπορεί να ταξιδεύει σε άλλα κράτη μέλη για τρεις μήνες ανά εξάμηνο, υπό τους ίδιους όρους που ισχύουν για τον κάτοχο άδειας διαμονής. Ο παρών κανονισμός δεν επηρεάζει τους κανόνες σχετικά με τις προϋποθέσεις χορήγησης θεωρήσεων μακράς διαρκείας.
(5)
Σύμφωνα με την τρέχουσα πρακτική των κρατών μελών, ο παρών κανονισμός θεσπίζει την υποχρέωση των κρατών μελών να χορηγούν τις θεωρήσεις μακράς διαρκείας σύμφωνα με τον ενιαίο τύπο θεώρησης που καθορίζεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1683/95 του Συμβουλίου (4).
(6)
Οι κανόνες σχετικά με τη χρήση του Συστήματος Πληροφοριών Σένγκεν και τη συνεννόηση με τα άλλα κράτη μέλη, κατά την επεξεργασία αίτησης άδειας διαμονής, σε περίπτωση καταχώρισης θα πρέπει να ισχύουν και για την επεξεργασία αιτήσεων θεώρησης μακράς διαρκείας. Συνεπώς, η ελεύθερη κυκλοφορία των κατόχων θεώρησης μακράς διαρκείας στα άλλα κράτη μέλη δεν θα πρέπει να αποτελεί επιπλέον κίνδυνο ασφάλειας για τα κράτη μέλη.
(7)
Η σύμβαση Σένγκεν και ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 562/2006 θα πρέπει να τροποποιηθούν αναλόγως.
(8)
Ο παρών κανονισμός δεν αποσκοπεί στο να αποθαρρύνει τα κράτη μέλη από τη χορήγηση αδειών διαμονής ούτε θα πρέπει να επηρεάσει την υποχρέωση των κρατών μελών να χορηγούν άδειες διαμονής σε ορισμένες κατηγορίες υπηκόων τρίτων χωρών, όπως προβλέπουν άλλες πράξεις της Ένωσης, ιδίως οι οδηγίες 2005/71/ΕΚ (5), 2004/114/ΕΚ (6), 2004/38/ΕΚ (7), 2003/109/ΕΚ (8) και 2003/86/ΕΚ (9).
(9)
Σύμφωνα με την οδηγία 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών (10), από υπηκόους τρίτων χωρών διαμένοντες παρανόμως στο έδαφος κράτους μέλους οι οποίοι έχουν έγκυρο τίτλο διαμονής ή άλλη άδεια που παρέχει δικαίωμα παραμονής και έχει εκδοθεί από άλλο κράτος μέλος, όπως θεώρηση μακράς διαρκείας, ζητείται να μεταβούν στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους πάραυτα.
(10)
Δεδομένου ότι ο στόχος του παρόντος κανονισμού, ειδικότερα η θέσπιση των κανόνων σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία με θεώρηση μακράς διαρκείας, δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη και μπορεί συνεπώς, λόγω της κλίμακας και των αποτελεσμάτων του, να επιτευχθεί καλύτερα σε ενωσιακό επίπεδο, η Ένωση δύναται να εκδώσει μέτρα σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας του άρθρου 5 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας του ιδίου άρθρου, ο παρών κανονισμός δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη του στόχου αυτού.
(11)
Ο παρών κανονισμός σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται ιδίως από το Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα πρέπει να εφαρμόζεται σύμφωνα με τις υποχρεώσεις των κρατών μελών όσον αφορά τη διεθνή προστασία και τη μη επαναπροώθηση.
(12)
Όσον αφορά την Ισλανδία και τη Νορβηγία, ο παρών κανονισμός αποτελεί ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου Σένγκεν, κατά την έννοια της συμφωνίας που συνήφθη από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη Δημοκρατία της Ισλανδίας και το Βασίλειο της Νορβηγίας σχετικά με τη σύνδεση των εν λόγω χωρών προς τη θέση σε ισχύ, την εφαρμογή και την περαιτέρω ανάπτυξη του κεκτημένου Σένγκεν (11), που εμπίπτει στον τομέα στον οποίο αναφέρεται το άρθρο 1, στοιχείο Β της απόφασης 1999/437/ΕΚ του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1999, σχετικά με ορισμένες λεπτομέρειες εφαρμογής της εν λόγω συμφωνίας (12).
(13)
Όσον αφορά την Ελβετία, ο παρών κανονισμός αποτελεί ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου Σένγκεν, κατά την έννοια της συμφωνίας που συνήφθη μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας σχετικά με τη σύνδεση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας προς τη θέση σε ισχύ, την εφαρμογή και την ανάπτυξη του κεκτημένου του Σένγκεν (13), που εμπίπτει στον τομέα στον οποίο αναφέρεται το άρθρο 1, στοιχεία Β και Γ της απόφασης 1999/437/ΕΚ, σε συνδυασμό με το άρθρο 3 της απόφασης 2008/146/ΕΚ (14).
(14)
Όσον αφορά το Λιχτενστάιν, ο παρών κανονισμός αποτελεί ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου Σένγκεν κατά την έννοια του πρωτοκόλλου που υπογράφηκε μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, της Ελβετικής Συνομοσπονδίας και του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν για την προσχώρηση του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν στη συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και της Ελβετικής Συνομοσπονδίας σχετικά με τη σύνδεση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας προς τη θέση σε ισχύ, την εφαρμογή και την ανάπτυξη του κεκτημένου του Σένγκεν, που εμπίπτει στον τομέα στον οποίο αναφέρεται το άρθρο 1 στοιχεία Β και Γ της απόφασης 1999/437/ΕΚ του Συμβουλίου, σε συνδυασμό με το άρθρο 3 της απόφασης 2008/261/ΕΚ (15).
(15)
Δυνάμει των άρθρων 1 και 2 του πρωτοκόλλου 22 για τη θέση της Δανίας που προσαρτάται στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση του παρόντος κανονισμού και συνεπώς δεν δεσμεύεται από αυτόν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή του. Δεδομένου ότι ο παρών κανονισμός βασίζεται στο κεκτημένο Σένγκεν, η Δανία πρέπει να αποφασίσει, σύμφωνα με το άρθρο 4 του εν λόγω πρωτοκόλλου, εντός έξι μηνών από την ημερομηνία θέσπισης του παρόντος κανονισμού, εάν θα τον μεταφέρει στο εθνικό της δίκαιο.
(16)
Ο παρών κανονισμός αποτελεί ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στις οποίες το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετέχει, σύμφωνα με την απόφαση 2000/365/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 2000, σχετικά με το αίτημα του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας να συμμετέχει σε ορισμένες από τις διατάξεις του κεκτημένου του Σένγκεν (16). Το Ηνωμένο Βασίλειο, κατά συνέπεια, δεν συμμετέχει στην έκδοσή του και δεν δεσμεύεται από αυτόν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή του.
(17)
Ο παρών κανονισμός αποτελεί ανάπτυξη των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στις οποίες η Ιρλανδία δεν συμμετέχει, σύμφωνα με την απόφαση 2002/192/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Φεβρουαρίου 2002, σχετικά με το αίτημα της Ιρλανδίας να συμμετέχει σε ορισμένες από τις διατάξεις του κεκτημένου του Σένγκεν (17). Η Ιρλανδία, κατά συνέπεια, δεν συμμετέχει στην έκδοσή του και δεν δεσμεύεται από αυτόν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή του.
(18)
Όσον αφορά την Κύπρο, ο παρών κανονισμός συνιστά πράξη που βασίζεται στο κεκτημένο του Σένγκεν ή συνδέεται άλλως με αυτό, κατά την έννοια του άρθρου 3 παράγραφος 2 της πράξης προσχώρησης του 2003.
(19)
Ο παρών κανονισμός αποτελείται από διατάξεις οι οποίες βασίζονται στο κεκτημένο Σένγκεν ή συνδέονται άλλως με αυτό κατά την έννοια του άρθρου 4 παράγραφος 2 της πράξης προσχώρησης του 2005,
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Η σύμβαση Σένγκεν τροποποιείται ως εξής:
(1)
Το άρθρο 18 αντικαθίσταται ως εξής:
«Άρθρο 18
1. Οι θεωρήσεις για παραμονή άνω των τριών μηνών είναι εθνικές θεωρήσεις που χορηγούνται από ένα από τα κράτη μέλη σύμφωνα με τη νομοθεσία του ή το ενωσιακό δίκαιο. Αυτές οι θεωρήσεις χορηγούνται σύμφωνα με τον ενιαίο τύπο θεώρησης που καθορίζεται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1683/95 του Συμβουλίου (18) με σημείωση του γράμματος “D” στο πεδίο που διευκρινίζει τον τύπο θεώρησης. Συμπληρώνονται σύμφωνα με τις οικείες διατάξεις του παραρτήματος VII του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 810/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 2009, για τη θέσπιση κοινοτικού κώδικα θεωρήσεων (“κώδικας θεωρήσεων”) (19).
2. Οι θεωρήσεις μακράς διαρκείας έχουν περίοδο ισχύος που δεν υπερβαίνει το ένα έτος. Εάν κράτος μέλος επιτρέψει σε αλλοδαπό να παραμείνει για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του έτους, η θεώρηση μακράς διαρκείας αντικαθίσταται πριν από τη λήξη της περιόδου ισχύος της με άδεια διαμονής.
(2)
Το άρθρο 21 τροποποιείται ως εξής:
α)
η παράγραφος 1 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:
«1. Αλλοδαποί κάτοχοι έγκυρου τίτλου διαμονής εκδοθέντος από ένα εκ των κρατών μελών μπορούν, βάσει του τίτλου αυτού και ενός έγκυρου ταξιδιωτικού εγγράφου, να κυκλοφορούν ελεύθερα για διάστημα μέχρι και τριών μηνών ανά εξάμηνο στο έδαφος των άλλων κρατών μελών, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις εισόδου που προβλέπει το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχεία α), γ) και ε) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 562/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2006, για τη θέσπιση του κοινοτικού κώδικα σχετικά με το καθεστώς διέλευσης προσώπων από τα σύνορα (κώδικας συνόρων του Σένγκεν) (20) και δεν περιλαμβάνονται στους εθνικούς καταλόγους ανεπιθυμήτων του οικείου κράτους μέλους.
β)
προστίθεται η εξής παράγραφος μετά την παράγραφο 2:
«2α. Το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας που θεσπίζεται με την παράγραφο 1 ισχύει επίσης για τους αλλοδαπούς που είναι κάτοχοι έγκυρης θεώρησης μακράς διαρκείας την οποία έχει χορηγήσει ένα από τα κράτη μέλη όπως προβλέπει το άρθρο 18.».
(3)
Το άρθρο 25 τροποποιείται ως εξής:
α)
η παράγραφος 1 αντικαθίσταται από το εξής κείμενο:
«1. Εφόσον κράτος μέλος εξετάζει την έκδοση άδειας διαμονής, πραγματοποιεί συστηματικά έρευνα στο σύστημα πληροφοριών Σένγκεν. Όταν κράτος μέλος εξετάζει την έκδοση άδειας διαμονής σε αλλοδαπό ο οποίος έχει καταχωριστεί με σκοπό την απαγόρευση εισόδου, το κράτος μέλος διαβουλεύεται πρώτα με το κράτος μέλος που προέβη στην καταχώριση και λαμβάνει υπόψη τα συμφέροντα του εν λόγω κράτους· η άδεια διαμονής χορηγείται μόνο για ουσιώδεις λόγους, συγκεκριμένα για λόγους ανθρωπιστικού χαρακτήρα ή ως απόρροια διεθνών υποχρεώσεων.
Εφόσον εκδοθεί άδεια διαμονής, το κράτος μέλος που προέβη στην καταχώριση την αποσύρει, αλλά μπορεί να συμπεριλάβει τον εν λόγω αλλοδαπό στον εθνικό του κατάλογο ανεπιθυμήτων.»
β)
η εξής παράγραφος παρεμβάλλεται μετά την παράγραφο 1:
«1α. Πριν από την καταχώριση για τους σκοπούς της άρνησης εισόδου, κατά την έννοια του άρθρου 96, οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών ελέγχουν τα εθνικά τους μητρώα όσον αφορά εκδοθείσες θεωρήσεις μακράς διαρκείας ή άδειες διαμονής.»
γ)
προστίθεται η εξής παράγραφος:
«3. Οι παράγραφοι 1 και 2 ισχύουν επίσης στην περίπτωση των θεωρήσεων μακράς διαρκείας.».
Άρθρο 2
Το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 562/2006 τροποποιείται ως εξής:
(1)
η παράγραφος 1 στοιχείο β) αντικαθίσταται ως εξής:
«β)
να διαθέτουν έγκυρη θεώρηση, εφόσον απαιτείται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 539/2001 του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2001, περί του καταλόγου τρίτων χωρών οι υπήκοοι των οποίων υπόκεινται στην υποχρέωση θεώρησης για τη διέλευση των εξωτερικών συνόρων των κρατών μελών, και του καταλόγου των τρίτων χωρών οι υπήκοοι των οποίων απαλλάσσονται από την υποχρέωση αυτή (21), εκτός εάν διαθέτουν έγκυρο τίτλο διαμονής ή έγκυρη θεώρηση μακράς διαρκείας.
(2)
η παράγραφος 4, στοιχείο α) αντικαθίσταται ως εξής:
«α)
Στους υπηκόους τρίτης χώρας που δεν πληρούν όλες τις προϋποθέσεις εισόδου της παραγράφου 1 αλλά διαθέτουν άδεια διαμονής, θεώρηση μακράς διάρκειας ή θεώρηση επιστροφής η οποία έχει εκδοθεί από κράτος μέλος ή, εφόσον απαιτείται, άδεια διαμονής ή θεώρηση μακράς διάρκειας και θεώρηση επιστροφής, επιτρέπεται η είσοδος στις επικράτειες των άλλων κρατών μελών, για σκοπούς διέλευσης προκειμένου να μπορέσουν να φθάσουν στην επικράτεια του κράτους μέλους το οποίο χορήγησε την άδεια διαμονής, τη θεώρηση μακράς διάρκειας ή τη θεώρηση επιστροφής, εκτός εάν οι υπήκοοι αυτοί έχουν καταχωριστεί στον εθνικό πίνακα ανεπιθυμήτων του κράτους μέλους τα εξωτερικά σύνορα του οποίου επιδιώκουν να διέλθουν και η καταχώριση συνοδεύεται από οδηγίες για άρνηση εισόδου ή διέλευσης.»
Άρθρο 3
Ο παρών κανονισμός δεν επηρεάζει την υποχρέωση των κρατών μελών να χορηγούν τίτλους διαμονής σε υπηκόους τρίτων χωρών όπως προβλέπουν άλλες πράξεις της Ένωσης.
Άρθρο 4
Η Επιτροπή και τα κράτη μέλη ενημερώνουν τους υπηκόους τρίτων χωρών πλήρως και καταλλήλως σχετικά με τον παρόντα κανονισμό.
Άρθρο 5
Έως τις 5 Απριλίου 2012, η Επιτροπή υποβάλλει έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο σχετικά με την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού. Η έκθεση συνοδεύεται ενδεχομένως από προτάσεις για την τροποποίηση του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 6
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει στις 5 Απριλίου 2010.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Βρυξέλλες, 25 Μαρτίου 2010.