ДИРЕКТИВА 2011/99/ЕС НА ЕВРОПЕЙСКИЯ ПАРЛАМЕНТ И НА СЪВЕТА
от 13 декември 2011 година
относно европейската заповед за защита
ЕВРОПЕЙСКИЯТ ПАРЛАМЕНТ И СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ,
като взеха предвид Договора за функционирането на Европейския съюз, и по-специално член 82, параграф 1, букви а) и г) от него,
като взеха предвид инициативата на Кралство Белгия, Република България, Република Естония, Кралство Испания, Френската република, Италианската република, Република Унгария, Република Полша, Португалската република, Румъния, Република Финландия и Кралство Швеция,
след предаване на проекта на законодателния акт на националните парламенти,
в съответствие с обикновената законодателна процедура (1),
като имат предвид, че:
(1)
Европейският съюз си е поставил за цел да поддържа и развива пространство на свобода, сигурност и правосъдие.
(2)
Член 82, параграф 1 от Договора за функционирането на Европейския съюз (ДФЕС) предвижда, че съдебното сътрудничество по наказателноправни въпроси в Съюза се основава на принципа на взаимното признаване на присъдите и съдебните решения.
(3)
Съгласно Стокхолмската програма - Отворена и сигурна Европа в услуга и за защита на гражданите (2), взаимното признаване следва да обхване всички видове присъди и решения от съдебен характер, които, в зависимост от правната система, могат да бъдат наказателни или административни. С програмата също се призовават Комисията и държавите-членки да проучат възможностите за подобряване на законодателството и практическите мерки за подпомагане защитата на жертвите. В програмата се посочва още, че на жертвите на престъпления могат да се предлагат специални мерки за защита, които следва да бъдат ефективни в рамките на Съюза. Настоящата директива е част от последователен и цялостен набор от мерки, свързани с правата на жертвите.
(4)
Резолюцията на Европейския парламент от 26 ноември 2009 г. относно премахването на насилието срещу жените призовава държавите-членки да подобрят своето национално законодателство и политики, за да водят борба с всички форми на насилие над жените, както и да предприемат действия с цел справяне с причините за насилието над жените, не на последно място чрез използване на превантивни мерки, като призовава Съюза да гарантира правото на всички жертви на насилие да получат помощ и подкрепа. Резолюцията на Европейския парламент от 10 февруари 2010 г. относно равенството между жените и мъжете в Европейския съюз - 2009 г. одобрява предложението за въвеждане на европейската заповед за защита за жертвите.
(5)
В резолюцията си от 10 юни 2011 г. относно пътна карта за укрепване на правата и защитата на жертвите, по-специално в рамките на наказателното производство, Съветът заяви, че следва да се предприемат действия на равнището на Съюза, за да се укрепят правата и защитата на жертвите на престъпления, и призова Комисията да представи подходящи предложения за тази цел. В тази рамка следва да бъде създаден механизъм, който да осигурява взаимното признаване между държавите-членки на решенията относно мерките за защита на жертвите на престъпления. Съгласно тази резолюция настоящата директива, която се отнася до взаимното признаване на мерки за защита по наказателни дела, следва да се допълни с подходящ механизъм във връзка с мерките за защита по граждански дела.
(6)
В общото пространство на правосъдие без вътрешни граници е наложително да се направи необходимото защитата, предоставена на физическо лице в една държава-членка, да се запази и да продължи във всяка друга държава-членка, в която лицето отива или е отишло. Следва също да се гарантира, че законното упражняване от страна на гражданите на Съюза на правото им да се движат и пребивават свободно на територията на държавите-членки в съответствие с член 3, параграф 2 от Договора за Европейския съюз (ДЕС) и член 21 ДФЕС няма да доведе до загубване на тяхната защита.
(7)
С оглед постигането на тези цели настоящата директива следва да определи правила, в съответствие с които защитата, произтичаща от мярка за защита, приета съобразно правото на една държава-членка („издаващата държава“), може да бъде разширена до друга държава-членка, в която защитеното лице възнамерява да пребивава или да осъществи престой („изпълняваща държава“).
(8)
Настоящата директива отчита различните правни традиции на държавите-членки, както и факта, че ефективна защита може да се осигури посредством заповеди за защита, издадени от орган, различен от наказателен съд. Настоящата директива не създава задължения за изменение на националните системи за приемане на мерки за защита, нито създава задължения за въвеждане или изменение на наказателноправна система с цел изпълнение на европейска заповед за защита.
(9)
Настоящата директива се прилага за мерки за защита, които изрично целят защитата на дадено лице от престъпно деяние на друго лице, което може по някакъв начин да изложи на опасност живота му или физическата, психическата и сексуалната му неприкосновеност, например чрез предотвратяване на всякаква форма на тормоз, както и достойнството и личната свобода на това лице, например чрез предотвратяване на отвличания, преследване и други форми на непряка принуда, и които мерки целят предотвратяване на нови престъпни деяния или намаляване на последствията от вече извършени такива. Тези лични права на защитеното лице съответстват на основните ценности, признати и утвърдени във всички държави-членки. Въпреки това дадена държава-членка не е задължена да издаде европейска заповед за защита въз основа на наказателна мярка, която не служи изрично за защита на дадено лице, а има преди всичко други цели, например социалната реабилитация на извършителя на престъпление. Важно е да се подчертае, че настоящата директива се прилага за мерки за защита, целящи да защитят всички жертви, а не само жертвите на насилие, основаващо се на пола, като се отчитат особеностите на всеки съответен вид престъпление.
(10)
Настоящата директива се прилага за мерки за защита, приети по наказателни дела, и следователно не обхваща мерки за защита, приети по граждански дела. За да може да се изпълни мярка за защита в съответствие с настоящата директива, не е необходимо престъпното деяние да бъде установено с влязло в сила решение. Не е от значение и кой точно орган - наказателен, административен или граждански, приема мярката за защита. Настоящата директива не задължава държавите-членки да изменят националното си право, за да могат да приемат мерки за защита в контекста на наказателно производство.
(11)
Предвижда се настоящата директива да се прилага за мерки за защита, приети в полза на жертви или евентуални жертви на престъпления. Поради това настоящата директива не следва да са прилага за мерки, приети с оглед защитата на свидетели.
(12)
Ако мярка за защита по смисъла на настоящата директива е приета за защита на родственик на основното защитено лице, за този родственик може да бъде изискана и издадена европейска заповед за защита при спазване на условията, предвидени в настоящата директива.
(13)
Исканията за издаване на европейска заповед за защита следва да бъдат обработвани с подходяща бързина, като се отчитат особените обстоятелства по случая, включително неотложността на въпроса, предвидената дата на пристигане на защитеното лице на територията на изпълняващата държава и, по възможност, степента на опасност за защитеното лице.
(14)
Когато в съответствие с настоящата директива трябва да се предоставят сведения на защитеното лице или на лицето, създаващо опасност, тези сведения по целесъобразност следва също да бъдат предоставени на настойника или на представителя на съответното лице. Освен това следва да се отдели надлежно внимание на необходимостта защитеното лице, лицето, създаващо опасност, или настойникът или представителят в производството да получават информация, както е предвидено в настоящата директива, на език, който съответното лице разбира.
(15)
В процедурите за издаване и признаване на европейска заповед за защита компетентните органи следва да отчитат в подходяща степен нуждите на жертвите, включително на особено уязвимите лица, като непълнолетни лица или лица с увреждания.
(16)
За прилагането на настоящата директива мярка за защита може да е била наложена вследствие на съдебно решение по смисъла на Рамково решение 2008/947/ПВР на Съвета от 27 ноември 2008 г. за прилагане на принципа на взаимното признаване към съдебни решения и решения за пробация с оглед на надзора върху пробационните мерки и алтернативните санкции (3) или вследствие на акт за налагане на мерки за процесуална принуда по смисъла на Рамково решение 2009/829/ПВР на Съвета от 23 октомври 2009 г. за прилагане между държавите-членки на Европейския съюз на принципа за взаимно признаване към актове за налагане на мерки за процесуална принуда като алтернатива на предварителното задържане (4). Ако в издаващата държава е прието решение въз основа на едно от тези рамкови решения, процедурата по признаване следва да се спазва съответно и в изпълняващата държава. Това обаче не следва да изключва възможността за предаване на европейска заповед за защита на друга държава-членка, различна от държавата, изпълняваща решенията, основаващи се на тези рамкови решения.
(17)
В съответствие с член 6 от Европейската конвенция за защита на правата на човека и основните свободи и член 47, втора алинея от Хартата на основните права на Европейския съюз на лицето, създаващо опасност, следва да се предостави правото да бъде изслушано и да оспорва мярката за защита или в рамките на процедурата, водеща до приемането на мярка за защита, или преди издаването на европейска заповед за защита.
(18)
За да се предотврати извършването на престъпление срещу жертвата в изпълняващата държава, тази държава следва да разполага с правните средства за признаване на решение, което вече е прието в издаващата държава в полза на жертвата, като се избегне също необходимостта жертвата да започва ново производство или отново да представя доказателства в изпълняващата държава, все едно издаващата държава не е приела решението. Признаването на европейска заповед за защита от изпълняващата държава предполага, inter alia, че компетентният орган на тази държава, при спазване на ограниченията, установени в настоящата директива, приема наличието и действителността на мярката за защита, приета в издаващата държава, отчита фактическото положение, описано в европейската заповед за защита, и е съгласен, че защита следва да бъде предоставена и следва да продължи да бъде предоставяна в съответствие с националното му право.
(19)
Настоящата директива съдържа изчерпателен списък на забраните и ограниченията, които, когато са наложени в издаващата държава и се съдържат в европейската заповед за защита, следва да бъдат признати и изпълнени в изпълняващата държава при спазване на ограниченията, установени в настоящата директива. Други видове мерки за защита може да съществуват на национално равнище, като например, ако е предвидено в националното право, задължението за лицето, създаващо опасност, да не напуска определено място. Такива мерки могат да бъдат наложени в издаващата държава в рамките на процедурата, водеща до приемането на една от мерките за защита, която в съответствие с настоящата директива може да бъде основание за европейска заповед за защита.
(20)
Тъй като в държавите-членки различни видове органи (граждански, наказателни или административни) са компетентни да приемат и прилагат мерки за защита, подходящо е да бъде осигурена висока степен на гъвкавост в механизма на сътрудничество между държавите-членки по настоящата директива. Поради това компетентният орган в изпълняващата държава не е длъжен във всички случаи да приема същата мярка за защита като тази, приета в издаващата държава, а трябва да има известна възможност за преценка да приема всяка мярка, която той счита за достатъчна и подходяща съгласно националното си право при сходни случаи за осигуряване на продължаваща защита на защитеното лице в контекста на мярката за защита, приета в издаващата държава, както е описана в европейската заповед за защита.
(21)
Забраните или ограниченията, за които се прилага настоящата директива, включват наред с другото мерки, насочени към ограничаване на личните контакти или контактите от разстояние между защитеното лице и лицето, създаващо опасност, например чрез налагане на известни условия за тези контакти или чрез налагане на ограничения по отношение на тяхното съдържание.
(22)
Компетентният орган на изпълняващата държава следва да информира лицето, създаващо опасност, компетентния орган на издаващата държава и защитеното лице за всяка мярка, приета на основание на европейската заповед за защита. При уведомяване на лицето, създаващо опасност, следва надлежно да се отчита интересът на защитеното лице да не се разкриват неговият адрес или други данни за контакт. Тези данни следва да бъдат изключени от уведомлението, при условие че адресът или другите данни за контакт не са включени в забраната или ограничението, наложени като изпълнителна мярка по отношение на лицето, създаващо опасност.
(23)
Когато компетентният орган в издаващата държава оттегля европейската заповед за защита, компетентният орган в изпълняващата държава следва да прекрати мерките, които е приел за изпълнение на европейската заповед за защита, като се приема, че компетентният орган в изпълняващата държава може - самостоятелно и в съответствие с националното си право - да приеме всяка мярка за защита съгласно националното си право, за да защити въпросното лице.
(24)
Като се има предвид, че настоящата директива засяга ситуации, в които защитеното лице отива в друга държава-членка, издаването или изпълнението на европейска заповед за защита не следва да предполага прехвърлянето на изпълняващата държава на каквито и да е правомощия, свързани с основни наказания, наказания, чието изпълнение е отложено, алтернативни, условни или допълнителни наказания, нито правомощия, свързани с мерки за сигурност, наложени на лицето, създаващо опасност, ако последното продължава да пребивава в държавата, приела мярката за защита.
(25)
Когато е целесъобразно, следва да могат да се използват електронни средства с оглед на практическото изпълнение на мерките, приети във връзка с прилагането на настоящата директива, в съответствие с националното право и процедури.
(26)
В контекста на сътрудничеството между органите, участващи в осигуряване защитата на защитеното лице, компетентният орган на изпълняващата държава следва да уведомява компетентния орган на издаващата държава за всяко нарушение на мерките, приети в изпълняващата държава във връзка с изпълнението на европейската заповед за защита. Това уведомяване следва да позволи на компетентния орган на издаващата държава да вземе бързо решение за подходящ отговор във връзка с мярката за защита, наложена в неговата държава на лицето, създаващо опасност. Такъв отговор може да включва по целесъобразност налагането на мярка за лишаване от свобода в замяна на първоначално приетата мярка без лишаване от свобода, например като алтернатива на превантивното задържане или като следствие от условното отлагане на наказанието. Приема се, че такова решение, тъй като не представлява налагане ex novo на наказание по отношение на ново престъпление, не влиза в противоречие с възможността изпълняващата държава да може, когато е приложимо, да налага санкции в случай на нарушение на мерките, приети в изпълнение на европейската заповед за защита.
(27)
Предвид различните правни традиции в държавите-членки, в случай че в изпълняващата държава не е предвидена мярка за защита за случаи, сходни с фактическото положение, описано в европейската заповед за защита, компетентният орган на изпълняващата държава следва да докладва на компетентния орган на издаващата държава за всяко нарушение на мярката за защита, описана в европейската заповед за защита, за което разполага с информация.
(28)
С цел осигуряване на безпрепятственото прилагане на настоящата директива във всеки конкретен случай компетентните органи на издаващата и на изпълняващата държава следва да упражняват своята компетентност в съответствие с разпоредбите на настоящата директива, като отчитат принципа ne bis in idem.
(29)
От защитеното лице не следва да се изисква поемането на разходи, свързани с признаване на европейската заповед за защита, които са непропорционални в сравнение с подобен случай на национално равнище. При изпълнение на настоящата директива държавите-членки следва да гарантират, че след признаване на европейската заповед за защита от защитеното лице не се изисква, като пряко следствие от признаването на европейската заповед за защита, да започне допълнително национално производство за получаване от компетентния орган на изпълняващата държава на решение за приемане на мярка, която би била налична при подобни случаи съгласно националното му право, с цел гарантиране на защитата на защитеното лице.
(30)
Като имат предвид принципа на взаимно признаване, върху който се основава настоящата директива, държавите-членки следва да насърчават в максимална степен прекия контакт между компетентните органи в процеса на прилагане на настоящата директива.
(31)
Без да се засягат независимостта на съдебната система и различията в нейната организация в рамките на Съюза, държавите-членки следва да обсъдят въпроса за изискване от лицата, отговарящи за обучението на съдии, прокурори, полицейски и съдебни служители, които участват в процедурите по издаване или признаване на европейска заповед за защита, да предоставят подходящо обучение във връзка с целите на настоящата директива.
(32)
С цел улесняване на оценката на прилагането на настоящата директива държавите-членки следва да съобщават на Комисията съответните данни, свързани с прилагането на националните процедури относно европейската заповед за защита, като това включва най-малкото броя на поисканите, издадените и/или признатите европейски заповеди за защита. Във връзка с това други видове данни, като например съответните видове престъпления, също биха били полезни.
(33)
Настоящата директива следва да допринася за защитата на лицата, които се намират в опасност, като по този начин допълва, без обаче да засяга, вече съществуващите в тази област инструменти, като Рамково решение 2008/947/ПВР и Рамково решение 2009/829/ПВР.
(34)
Когато решение, свързано с мярка за защита, попада в приложното поле на Регламент (ЕО) № 44/2001 на Съвета от 22 декември 2000 г. относно компетентността, признаването и изпълнението на съдебни решения по граждански и търговски дела (5), Регламент (ЕО) № 2201/2003 на Съвета от 27 ноември 2003 г. относно компетентността, признаването и изпълнението на съдебни решения по брачни дела и делата, свързани с родителската отговорност (6) или на Хагската конвенция от 1996 г. за компетентността, приложимото право, признаването, изпълнението и сътрудничеството във връзка с родителската отговорност и мерките за закрила на децата (7), признаването и прилагането на това решение следва да бъде в съответствие с разпоредбите на съответния правен инструмент.
(35)
Държавите-членки и Комисията следва да включват информация относно европейската заповед за защита, когато е целесъобразно, в съществуващите образователни кампании и кампаниите за повишаване на осведомеността относно защитата на жертвите на престъпления.
(36)
Личните данни, обработвани в изпълнение на настоящата директива, следва да бъдат защитени в съответствие с Рамково решение 2008/977/ПВР на Съвета от 27 ноември 2008 г. относно защитата на личните данни, обработвани в рамките на полицейското и съдебното сътрудничество по наказателноправни въпроси (8), и с принципите, установени в Конвенцията на Съвета на Европа за защита на лицата във връзка с автоматичната обработка на лични данни от 1981 г.
(37)
Настоящата директива следва да зачита основните права, гарантирани от Хартата на основните права на Европейския съюз и от Европейската конвенция за защита на правата на човека и основните свободи, в съответствие с член 6 ДЕС.
(38)
При изпълнението на настоящата директива държавите-членки се насърчават да вземат предвид правата и принципите, залегнали в Конвенцията на Организацията на обединените нации от 1979 г. за премахването на всички форми на дискриминация срещу жените.
(39)
Доколкото целта на настоящата директива, а именно защитата на лица, които се намират в опасност, не може да бъде постигната в достатъчна степен от държавите-членки и поради обхвата и последиците ѝ може да бъде по-добре постигната на равнището на Съюза, Съюзът може да приема мерки в съответствие с принципа на субсидиарност, уреден в член 5 ДЕС. В съответствие с принципа на пропорционалност, уреден в същия член, настоящата директива не надхвърля необходимото за постигане на тази цел.
(40)
В съответствие с член 3 от Протокол (№ 21) относно позицията на Обединеното кралство и Ирландия по отношение на пространството на свобода, сигурност и правосъдие, приложен към Договора за Европейския съюз и към Договора за функционирането на Европейския съюз, Обединеното кралство е нотифицирало желанието си да участва в приемането и прилагането на настоящата директива.
(41)
В съответствие с членове 1 и 2 от Протокол (№ 21) относно позицията на Обединеното кралство и Ирландия по отношение на пространството на свобода, сигурност и правосъдие, приложен към Договора за Европейския съюз и към Договора за функционирането на Европейския съюз и без да се засяга член 4 от посочения протокол, Ирландия не участва в приемането на настоящата директива и не е обвързана от нея, нито от нейното прилагане.
(42)
В съответствие с членове 1 и 2 от Протокол (№ 22) относно позицията на Дания, приложен към Договора за Европейския съюз и към Договора за функционирането на Европейския съюз, Дания не участва в приемането на настоящата директива и не е обвързана от нея, нито от нейното прилагане,
ПРИЕХА НАСТОЯЩАТА ДИРЕКТИВА:
Член 1
Цел
Настоящата директива установява правила, позволяващи на съдебен или равностоен орган в държава-членка, в която е приета мярка за защита с оглед да се защити дадено лице от престъпно деяние на друго лице, което може да постави в опасност неговия живот, физическа или психическа неприкосновеност, достойнство, лична свобода или сексуална неприкосновеност, да издава европейска заповед за защита, която дава възможност на компетентен орган в друга държава-членка да продължи защитата на лицето на територията на тази друга държава-членка след престъпно поведение или предполагаемо престъпно поведение в съответствие с националното право на издаващата държава.
Член 2
Определения
За целите на настоящата директива се прилагат следните определения:
1.
„Европейска заповед за защита“ означава решение, взето от съдебен или равностоен орган на държава-членка във връзка с мярка за защита, на основата на което съдебен или равностоен орган на друга държава-членка взема всяка подходяща мярка или мерки според националното си право, за да продължи защитата на защитеното лице.
2.
„Мярка за защита“ означава решение по наказателни дела, прието в издаващата държава в съответствие с нейното национално право и процедури, с което една или повече от забраните или ограниченията, посочени в член 5, се налагат на лице, създаващо опасност, за защита на защитено лице от престъпно деяние, което може да постави в опасност неговия живот, физическа или психическа неприкосновеност, достойнство, лична свобода или сексуална неприкосновеност.
3.
„Защитено лице“ означава физическо лице, което е обект на защита, произтичаща от мярка за защита, приета от издаващата държава.
4.
„Лице, създаващо опасност“ означава физическо лице, на което са наложени една или повече от забраните или ограниченията, посочени в член 5.
5.
„Издаваща държава“ означава държавата-членка, в която е приета мярка за защита, която представлява основанието за издаване на европейска заповед за защита.
6.
„Изпълняваща държава“ означава държавата-членка, на която е изпратена европейска заповед за защита с оглед на нейното признаване.
7.
„Държава на надзор“ означава държавата-членка, на която е прехвърлено съдебно решение по смисъла на член 2 от Рамково решение 2008/947/ПВР или акт за налагане на мерки за процесуална принуда по смисъла на член 4 от Рамково решение 2009/829/ПВР.
Член 3
Определяне на компетентните органи
1. Всяка държава-членка уведомява Комисията кой съдебен или равностоен орган е компетентен съгласно нейното национално право да издава европейска заповед за защита и да признава такава заповед в съответствие с настоящата директива в случаите, когато тази държава-членка е издаващата държава или изпълняващата държава.
2. Комисията предоставя получената информация на всички държави-членки. Държавите-членки уведомяват Комисията за всяка промяна в информацията, посочена в параграф 1.
Член 4
Сезиране на централен орган
1. Всяка държава-членка може да определя централен орган или, когато правната ѝ система го предвижда, повече от един централен орган, който да подпомага компетентните органи.
2. Държавата-членка може, когато е необходимо с оглед вътрешната структура на съдебната ѝ система, да възлага на централния си орган или на централните си органи административните аспекти на предаването и получаването на европейски заповеди за защита, както и на цялата свързана с това официална кореспонденция. Следователно всички съобщения, консултации, обмен на информация, запитвания и уведомления между компетентните органи могат да се разглеждат, когато е целесъобразно, със съдействието на определения централен орган или на определените централни органи на съответната държава-членка.
3. Държавите-членки, които желаят да използват посочените в настоящия член възможности, предоставят на Комисията информацията, свързана с определения централен орган или определените централни органи. Указаната информация обвързва всички органи на издаващата държава.
Член 5
Необходимост от съществуване на мярка за защита съгласно националното право
Европейска заповед за защита може да бъде издадена, само ако в издаващата държава вече е била приета мярка за защита, която налага на лицето, създаващо опасност, една или повече от следните забрани или ограничения:
а)
забрана да посещава някои селища, места или определени райони, в които защитеното лице пребивава или посещава;
б)
забрана или регламентиране на контактите под каквато и да е форма със защитеното лице, включително по телефона, посредством електронна или обикновена поща, факс или всяко друго средство; или
в)
забрана или регламентиране на доближаването до защитеното лице на по-малко от определено разстояние.
Член 6
Издаване на европейска заповед за защита
1. Европейска заповед за защита може да бъде издадена, когато защитеното лице реши да пребивава или вече пребивава в друга държава-членка или когато защитеното лице реши да осъществи или вече осъществява престой в друга държава-членка. Когато взема решение за издаване на европейска заповед за защита, компетентният орган на издаващата държава отчита, inter alia, продължителността на периода или периодите на престоя, който защитеното лице предвижда да осъществи в изпълняващата държава, и колко сериозна е необходимостта от защита.
2. Съдебен или равностоен орган на издаващата държава може да издава европейска заповед за защита само по искане на защитеното лице и след като се увери, че мярката за осигуряване на защита отговаря на всички изисквания, установени в член 5.
3. Защитеното лице може да подава искане за издаване на европейска заповед за защита до компетентния орган на издаващата държава или до компетентния орган на изпълняващата държава. Ако това искане е подадено в изпълняващата държава, нейният компетентен орган го препраща незабавно на компетентния орган на издаващата държава.
4. Преди да бъде издадена европейска заповед за защита, на лицето, създаващо опасност, се дава правото да бъде изслушано и правото да оспори мярката за защита, ако тези права не са му били предоставени по време на процедурата, довела до приемането на мярката за защита.
5. Когато компетентен орган приема мярка за защита, съдържаща една или повече от забраните или ограниченията, посочени в член 5, той уведомява защитеното лице по всякакъв подходящ начин в съответствие с процедурите по националното право относно възможността да поиска издаването на европейска заповед за защита, в случай че това лице реши да отиде в друга държава-членка, както и относно основните условия за подобно искане. Органът препоръчва на защитеното лице да подаде искане, преди да напусне територията на издаващата държава.
6. Ако защитеното лице има настойник или представител, този настойник или представител може да подаде искането, посочено в параграфи 2 и 3, от името на защитеното лице.
7. Ако искането за издаване на европейска заповед за защита е отхвърлено, компетентният орган на издаващата държава информира защитеното лице относно всички приложими средства за правна защита, които националното му право предвижда, срещу такова решение.
Член 7
Форма и съдържание на европейската заповед за защита
Европейската заповед за защита се издава в съответствие с формуляра, съдържащ се в приложение I към настоящата директива. Той съдържа по-специално следната информация:
а)
самоличност и гражданство на защитеното лице, както и самоличност и гражданство на настойника или представителя, ако защитеното лице е непълнолетно или е недееспособно;
б)
датата, от която защитеното лице възнамерява да пребивава или да осъществи престой в изпълняващата държава, и периода или периодите на престой, ако са известни;
в)
наименование, адрес, телефон, факс и електронна поща на компетентния орган на издаващата държава;
г)
посочване (например с номер и дата) на правния акт, съдържащ мярката за защита, на чието основание е издадена европейската заповед за защита;
д)
кратко описание на фактите и обстоятелствата, довели до приемане на мярката за защита в издаващата държава;
е)
забрани или ограничения, наложени в мярката за защита, въз основа на която е издадена европейската заповед за защита, на лицето, създаващо опасност, тяхната продължителност и указване на санкцията, ако има такава, в случай на нарушение на някоя забрана или ограничение;
ж)
използването на техническо устройство, ако има такова, което е предоставено на защитеното лице или на лицето, създаващо опасност, като средство за изпълнение на мярката за защита;
з)
самоличност и гражданство на лицето, създаващо опасност, както и неговите данни за контакт;
и)
когато тази информация е известна на компетентния орган на издаващата държава, без да са необходими допълнителни запитвания, дали на защитеното лице и/или на лицето, създаващо опасност, е била предоставена безплатна правна помощ в издаващата държава;
й)
описание, когато е целесъобразно, на други обстоятелства, които биха могли да повлияят върху оценяването на опасността за защитеното лице;
к)
изрично посочване, когато е приложимо, че съдебно решение по смисъла на член 2 от Рамково решение 2008/947/ПВР или акт за налагане на мерки за процесуална принуда по смисъла на член 4 от Рамково решение 2009/829/ПВР вече е препратен/о на държавата на надзор, когато тя е различна от държавата, изпълняваща европейската заповед за защита, и посочване на компетентния орган на тази държава за изпълнение на такова съдебно решение или акт за налагане на мерки за процесуална принуда.
Член 8
Процедура по предаване
1. Когато компетентният орган на издаващата държава предава европейска заповед за защита на компетентния орган на изпълняващата държава, това става по начин, позволяващ писмено документиране, за да се даде възможност на компетентния орган на изпълняващата държава да установи автентичността ѝ. Всички официални съобщения се обменят пряко между тези компетентни органи.
2. Ако компетентният орган на издаващата или на изпълняващата държава не е известен на компетентния орган на другата държава, последният извършва всички необходими запитвания, за да получи необходимата информация, включително чрез звената за съдебни контакти на Европейската съдебна мрежа, посочени в Решение 2008/976/ПВР на Съвета от 16 декември 2008 г. относно Европейската съдебна мрежа (9), чрез националния член на Евроюст или чрез националната система за координация на Евроюст на собствената му държава.
3. Когато орган на изпълняващата държава, получил европейска заповед за защита, не е компетентен да я признае, този орган изпраща ex officio европейската заповед за защита на компетентния орган и незабавно информира за това компетентния орган на издаващата държава по начин, позволяващ писмено документиране.
Член 9
Мерки в изпълняващата държава
1. При получаване на европейска заповед за защита, предадена в съответствие с член 8, компетентният орган на изпълняващата държава без необосновано забавяне признава тази заповед и взема решение за приемане на всяка мярка, предвидена в националното право при подобни случаи, за да гарантира защитата на защитеното лице, освен ако не реши да се позове на някое от основанията за непризнаване, посочени в член 10. Изпълняващата държава може да приложи наказателни, административни или граждански мерки в съответствие с националното си право.
2. Мярката, приета от компетентния орган на изпълняващата държава в съответствие с параграф 1, както и всяка друга мярка, предприета въз основа на последващо решение, посочено в член 11, отговаря във възможно най-голяма степен на мярката за защита, приета в издаващата държава.
3. Компетентният орган на изпълняващата държава уведомява лицето, създаващо опасност, компетентния орган на издаващата държава и защитеното лице за всяка мярка, приета в съответствие с параграф 1, както и за възможните правни последствия от нарушението на такава мярка съгласно предвиденото в националното право и в съответствие с член 11, параграф 2. Адресът или другите данни за контакт на защитеното лице не се съобщават на лицето, създаващо опасност, освен ако тези данни не са необходими с оглед на изпълнението на мярката, приета в съответствие с параграф 1.
4. Ако компетентният орган в изпълняващата държава сметне, че информацията, предадена с европейската заповед за защита в съответствие с член 7, е непълна, той незабавно информира компетентния орган на издаващата държава по начин, позволяващ писмено документиране, като посочва разумен срок, в който да му осигури липсващата информация.
Член 10
Основания за непризнаване на европейска заповед за защита
1. Компетентният орган на изпълняващата държава може да откаже да признае европейска заповед за защита при следните обстоятелства:
а)
европейската заповед за защита е непълна или не е попълнена в рамките на срока, определен от компетентния орган на изпълняващата държава;
б)
не са изпълнени изискванията, посочени в член 5;
в)
мярката за защита се отнася до деяние, което не съставлява престъпление според правото на изпълняващата държава;
г)
защитата произтича от изпълнението на наказание или мярка, които съгласно правото на изпълняващата държава са обхванати от амнистия, и е свързана с деяние или поведение, които попадат в рамките на нейната компетентност съгласно това право;
д)
съгласно правото на изпълняващата държава лицето, създаващо опасност, се ползва с имунитет, което прави невъзможно приемането на мерки на основание на европейска заповед за защита;
е)
наказателното преследване срещу лицето, създаващо опасност, за деяние или поведение, по отношение на което е била приета мярката за защита, е погасено по давност съгласно правото на изпълняващата държава, когато деянието или поведението попада в рамките на нейната компетентност съгласно националното право;
ж)
признаването на европейската заповед за защита би влязло в противоречие с принципа ne bis in idem;
з)
съгласно правото на изпълняващата държава лицето, създаващо опасност, не може, поради възрастта му, да бъде подведено под наказателна отговорност за деянието или поведението, във връзка с което е била приета мярката за защита.
и)
мярката за защита се отнася до престъпление, което съгласно правото на изпълняващата държава се счита за извършено изцяло или в голяма или съществена част на нейна територия.
2. Когато компетентният орган на изпълняващата държава откаже да признае европейска заповед за защита на едно от посочените в параграф 1 основания, той:
а)
информира издаващата държава и защитеното лице без необосновано забавяне относно този отказ и основанията за него;
б)
когато е приложимо, информира защитеното лице за възможността за подаване на искане за приемане на мярка за защита в съответствие с националното му право;
в)
информира защитеното лице за всички приложими средства за правна защита срещу такова решение, които са предвидени в националното му право.
Член 11
Приложимо право и компетентност в изпълняващата държава
1. Изпълняващата държава е компетентна да приема и изпълнява мерки в тази държава след признаването на европейска заповед за защита. Правото на изпълняващата държава се прилага за приемането и изпълнението на решението, предвидено в член 9, параграф 1, включително и за правилата относно средствата за правна защита срещу решения, приети в изпълняващата държава във връзка с европейска заповед за защита.
2. В случай на нарушение на една или повече от мерките, предприети от изпълняващата държава след признаването на европейска заповед за защита, компетентният орган на изпълняващата държава е оправомощен в съответствие с параграф 1:
а)
да налага наказания и да предприема всяко друго действие вследствие на нарушение, ако това нарушение съставлява престъпление съгласно правото на изпълняващата държава;
б)
да взема всякакви ненаказателни решения във връзка с нарушението;
в)
да приема всякакви спешни и временни мерки, за да сложи край на нарушението, когато е подходящо, в очакване на последващо решение от издаващата държава.
3. Ако в подобни случаи на национално равнище няма предвидена мярка, която да може да бъде предприета в изпълняващата държава, компетентният орган на изпълняващата държава докладва на компетентния орган на издаващата държава за всяко нарушение на мярката за защита, описана в европейската заповед за защита, за което разполага с информация.
Член 12
Уведомяване в случай на нарушение
Компетентният орган на изпълняващата държава уведомява компетентния орган на издаващата държава или на държавата на надзор за всяко нарушение на мярката или мерките, предприети на основание на европейска заповед за защита. Уведомяването се извършва със стандартния формуляр, предвиден в приложение II.
Член 13
Компетентност в издаващата държава
1. Компетентният орган на издаващата държава има изключителна компетентност да взема решения, отнасящи се до:
а)
подновяването, преразглеждането, изменението, отмяната и оттеглянето на мярката за защита и впоследствие на европейската заповед за защита;
б)
налагането на мярка за лишаване от свобода като следствие от отмяната на мярката за защита, при условие че мярката за защита е била приложена на основание на съдебно решение по смисъла на член 2 от Рамково решение 2008/947/ПВР или на акт за налагане на мерки за процесуална принуда по смисъла на член 4 от Рамково решение 2009/829/ПВР.
2. За решения, приети в съответствие с параграф 1, се прилага правото на издаващата държава.
3. Когато съдебно решение по смисъла на член 2 от Рамково решение 2008/947/ПВР или акт за налагане на мерки за процесуална принуда по смисъла на член 4 от Рамково решение 2009/829/ПВР вече са препратени или се препращат след издаването на европейска заповед за защита на друга държава-членка, последващи решения, както е предвидено в тези рамкови решения, се вземат съобразно съответните разпоредби на тези рамкови решения.
4. Когато мярката за защита се съдържа в съдебно решение по смисъла на член 2 от Рамково решение 2008/947/ПВР, което е препратено или се препраща след издаването на европейска заповед за защита на друга държава-членка, и компетентният орган на държавата на надзор е взел последващи решения, оказващи влияние върху задълженията или указанията, съдържащи се в мярката за защита в съответствие с член 14 от посоченото рамково решение, компетентният орган на издаващата държава съответно подновява, преразглежда, изменя, отменя или оттегля незабавно европейската заповед за защита.
5. Компетентният орган на издаващата държава информира незабавно компетентния орган на изпълняващата държава за всяко решение, взето съгласно параграф 1 или 4.
6. Ако компетентният орган в издаващата държава отмени или оттегли европейска заповед за защита в съответствие с параграф 1, буква а) или с параграф 4, компетентният орган на изпълняващата държава прекратява мерките, приети в съответствие с член 9, параграф 1, веднага след като бъде надлежно уведомен от компетентния орган на издаващата държава.
7. Ако компетентният орган в издаващата държава измени европейска заповед за защита в съответствие с параграф 1, буква а) или с параграф 4, компетентният орган в изпълняващата държава, когато е целесъобразно:
а)
изменя мерките, приети на основание на европейската заповед за защита, действайки в съответствие с член 9; или
б)
отказва да изпълни изменената забрана или ограничение, когато те не попадат в кръга от забрани или ограничения, посочени в член 5, или ако информацията, предадена с европейската заповед за защита в съответствие с член 7, е непълна или не е била попълнена в рамките на срока, определен от компетентния орган на изпълняващата държава в съответствие с член 9, параграф 4.
Член 14
Основания за прекратяване на мерки, приети на основание на европейска заповед за защита
1. Компетентният орган на изпълняващата държава може да прекрати мерките, предприети в изпълнение на европейска заповед за защита:
а)
когато има ясни признаци, че защитеното лице не пребивава или не осъществява престой на територията на изпълняващата държава, или окончателно е напуснало нейната територия;
б)
когато съгласно националното му право максималният срок на действие на мерките, приети в изпълнение на европейската заповед за защита, е изтекъл;
в)
в случая, посочен в член 13, параграф 7, буква б); или
г)
когато съдебно решение по смисъла на член 2 от Рамково решение 2008/947/ПВР или акт за налагане на мерки за процесуална принуда по смисъла на член 4 от Рамково решение 2009/829/ПВР са вече препратени на изпълняващата държава след признаването на европейската заповед за осигуряване на защита.
2. Компетентният орган на изпълняващата държава незабавно информира компетентния орган на издаващата държава и, когато е възможно, защитеното лице за такова решение.
3. Преди прекратяване на мерките в съответствие с параграф 1, буква б) компетентният орган на изпълняващата държава може да отправи покана към компетентния орган на издаващата държава да предостави информация дали защитата, предвидена в европейската заповед за защита, е все още необходима предвид обстоятелствата на конкретния случай. Компетентният орган на издаващата държава отговаря незабавно на такова искане.
Член 15
Предимство при признаването на европейска заповед за защита
Европейската заповед за защита се признава със същото предимство, което би било приложимо за подобен случай на национално равнище, като се отчитат особените обстоятелства на случая, включително неотложността на въпроса, предвидената дата на пристигане на защитеното лице на територията на изпълняващата държава и, по възможност, степента на риск за защитеното лице.
Член 16
Консултации между компетентните органи
Когато е целесъобразно, компетентните органи на издаващата държава и на изпълняващата държава могат да се консултират взаимно, за да се улесни безпрепятственото и ефикасно прилагане на настоящата директива.
Член 17
Езици
1. Европейската заповед за защита се превежда от компетентния орган на издаващата държава на официалния език или на един от официалните езици на изпълняващата държава.
2. Посоченият в член 12 формуляр се превежда от компетентния орган на изпълняващата държава на официалния език или на един от официалните езици на издаващата държава.
3. При приемането на настоящата директива или на по-късен етап всяка държава-членка може да заяви в декларация, депозирана в Комисията, че ще приема превод на един или на повече други официални езици на Съюза.
Член 18
Разноски
Разноските, свързани с прилагането на настоящата директива, се поемат от изпълняващата държава в съответствие с националното ѝ право, с изключение на разноските, възникнали изключително на територията на издаващата държава.
Член 19
Връзка с други споразумения и договорености
1. Държавите-членки могат да продължат да прилагат двустранни или многостранни споразумения или договорености, действащи към момента на влизане в сила на настоящата директива, доколкото те позволяват да бъдат задълбочени или разширени целите на настоящата директива и способстват за по-нататъшното опростяване или улесняване на процедурите за приемане на мерки за защита.
2. Държавите-членки могат да сключват двустранни или многостранни споразумения или договорености след влизането в сила на настоящата директива, доколкото те позволяват да бъдат задълбочени или разширени целите на настоящата директива и способстват за опростяване или улесняване на процедурите за приемане на мерки за защита.
3. До 11 април 2012 г. държавите-членки нотифицират Комисията за съществуващите споразумения и договорености, посочени в параграф 1, които те желаят да продължат да прилагат. Държавите-членки уведомяват Комисията и за всички нови споразумения или договорености, посочени в параграф 2, в рамките на три месеца от подписването им.
Член 20
Връзка с други правни инструменти
1. Настоящата директива не засяга прилагането на Регламент (ЕО) № 44/2001, Регламент (ЕО) № 2201/2003, Хагската конвенция от 1996 г. за компетентността, приложимото право, признаването, изпълнението и сътрудничеството във връзка с родителската отговорност и мерките за закрила на децата или на Хагската конвенция от 1980 г. за гражданските аспекти на международното отвличане на деца.
2. Настоящата директива не засяга прилагането на Рамково решение 2008/947/ПВР и на Рамково решение 2009/829/ПВР.
Член 21
Изпълнение
1. Държавите-членки въвеждат в сила законовите, подзаконовите и административните разпоредби, необходими, за да се съобразят с настоящата директива, до 11 януари 2015 г. Те незабавно информират Комисията за това.
Когато държавите-членки приемат тези мерки, в тях се съдържа позоваване на настоящата директива или то се извършва при официалното им публикуване. Условията и редът на позоваване се определят от държавите-членки.
2. Държавите-членки съобщават на Комисията текста на основните разпоредби от националното законодателство, които те приемат в областта, уредена с настоящата директива.
Член 22
Събиране на данни
С цел улесняване на оценката на прилагането на настоящата директива държавите-членки съобщават на Комисията съответните данни, свързани с прилагането на националните процедури относно европейската заповед за защита, като това включва най-малко данните относно броя на поискани, издадени и/или признати европейски заповеди за защита.
Член 23
Преглед
До 11 януари 2016 г. Комисията представя доклад на Европейския парламент и на Съвета относно прилагането на настоящата директива. Този доклад се придружава при необходимост от законодателни предложения.
Член 24
Влизане в сила
Настоящата директива влиза в сила на двадесетия ден след публикуването ѝ в Официален вестник на Европейския съюз.
Член 25
Адресати
Адресати на настоящата директива са държавите-членки в съответствие с Договорите.
Съставено в Страсбург на 13 декември 2011 година.
ΟΔΗΓΊΑ 2011/99/EE ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΫ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΊΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΊΟΥ
της 13ης Δεκεμβρίου 2011
περί της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας
ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 82 παράγραφος 1 στοιχεία α) και δ),
Έχοντας υπόψη την πρωτοβουλία του Βασιλείου του Βελγίου, της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας, της Δημοκρατίας της Εσθονίας, του Βασιλείου της Ισπανίας, της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ιταλικής Δημοκρατίας, της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας, της Δημοκρατίας της Πολωνίας, της Πορτογαλικής Δημοκρατίας, της Ρουμανίας, της Δημοκρατίας της Φινλανδίας και του Βασιλείου της Σουηδίας,
Μετά τη διαβίβαση του σχεδίου νομοθετικής πράξης στα εθνικά κοινοβούλια,
Αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία (1),
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει στόχο τη διατήρηση και την ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης.
(2)
Το άρθρο 82 παράγραφος 1 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) ορίζει ότι η δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις στην Ένωση θεμελιώνεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων κάθε είδους.
(3)
Σύμφωνα με το πρόγραμμα της Στοκχόλμης - Μια ανοικτή και ασφαλής Ευρώπη που εξυπηρετεί και προστατεύει τους πολίτες (2), η αμοιβαία αναγνώριση θα πρέπει να επεκταθεί σε όλα τα είδη δικαστικών αποφάσεων που μπορεί να είναι, ανάλογα με το νομικό σύστημα, είτε ποινικού είτε διοικητικού χαρακτήρος. Καλούνται επίσης η Επιτροπή και τα κράτη μέλη να εξετάσουν τρόπους βελτίωσης της νομοθεσίας και τα πρακτικά μέτρα στήριξης για την προστασία των θυμάτων. Στο πρόγραμμα επισημαίνεται επίσης ότι είναι δυνατόν να προβλεφθούν μέτρα ειδικής προστασίας των θυμάτων αξιόποινων πράξεων, τα οποία θα πρέπει να είναι αποτελεσματικά στο εσωτερικό της Ένωσης. Η παρούσα οδηγία είναι μέρος συνεκτικής και συνολικής σειράς μέτρων για τα δικαιώματα των θυμάτων.
(4)
Το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 26ης Νοεμβρίου 2009, σχετικά με την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, καλεί τα κράτη μέλη να βελτιώσουν τις εθνικές νομοθεσίες και πολιτικές εναντίον κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών και να αναλάβουν δράσεις για την αντιμετώπιση των αιτιών της, ιδίως εφαρμόζοντας προληπτικά μέτρα, και καλεί την Ένωση να διασφαλίσει το δικαίωμα όλων των θυμάτων βίας να τύχουν συνδρομής και στήριξης. Το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 10ης Φεβρουαρίου 2010 σχετικά με την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση - 2009 στηρίζει την πρόταση για την καθιέρωση της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας των θυμάτων.
(5)
Το Συμβούλιο, στο ψήφισμά του της 10ης Ιουνίου 2011 σχετικά με Οδικό χάρτη για την ενίσχυση των δικαιωμάτων και την προστασία των θυμάτων, ιδίως σε ποινικές διαδικασίες, επισήμανε ότι θα πρέπει να αναληφθούν ενέργειες στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να ενισχυθούν τα δικαιώματα και η προστασία των θυμάτων εγκληματικών πράξεων και κάλεσε την Επιτροπή να υποβάλει κατάλληλες προτάσεις για τον σκοπό αυτό. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να δημιουργηθεί μηχανισμός αμοιβαίας, μεταξύ των κρατών μελών, αναγνώρισης των αποφάσεων που αφορούν μέτρα προστασίας των θυμάτων εγκληματικών πράξεων. Σύμφωνα με το ψήφισμα, η παρούσα οδηγία, που αφορά την αμοιβαία αναγνώριση μέτρων προστασίας ληφθέντων σε ποινικές υποθέσεις, θα πρέπει να συμπληρωθεί από κατάλληλο μηχανισμό με μέτρα λαμβανόμενα σε αστικές υποθέσεις.
(6)
Σε έναν κοινό χώρο δικαιοσύνης, χωρίς εσωτερικά σύνορα, είναι απαραίτητο να διασφαλίζεται ότι η προστασία που παρέχεται σε ένα φυσικό πρόσωπο σε ένα κράτος μέλος διατηρείται και συνεχίζεται και σε κάθε άλλο κράτος μέλος όπου το πρόσωπο μεταβαίνει ή έχει μεταβεί. Θα πρέπει επίσης να διασφαλισθεί ότι η νόμιμη άσκηση από τους πολίτες της Ένωσης του δικαιώματός τους να διακινούνται και να διαμένουν ελεύθερα εντός της επικράτειας των κρατών μελών, σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 2 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ) και το άρθρο 21 της ΣΛΕΕ, δεν θα επιφέρει απώλεια της προστασίας τους.
(7)
Για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί, η παρούσα οδηγία θα πρέπει να θεσπίσει κανόνες διά των οποίων η προστασία που παρέχουν ορισμένα προστατευτικά μέτρα ληφθέντα δυνάμει του δικαίου κράτους μέλους («κράτος έκδοσης») θα μπορεί να επεκταθεί και σε άλλο κράτος μέλος όπου το προστατευόμενο πρόσωπο αποφασίζει να κατοικήσει ή να διαμείνει («κράτος εκτέλεσης»).
(8)
Η παρούσα οδηγία λαμβάνει υπόψη τις διαφορετικές νομοθετικές παραδόσεις των κρατών μελών και το γεγονός ότι αποτελεσματική προστασία μπορεί να παρασχεθεί μέσω εντολών προστασίας εκδιδόμενων και από αρχή άλλη, εκτός των ποινικών δικαστηρίων. Η παρούσα οδηγία δεν γεννά υποχρέωση τροποποίησης εθνικών συστημάτων για την έκδοση μέτρων προστασίας ούτε ορίζει υποχρεώσεις θέσπισης ή τροποποίησης ενός συστήματος ποινικής δικαιοσύνης για την εκτέλεση μιας ευρωπαϊκής εντολής προστασίας.
(9)
Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται στα μέτρα προστασίας που αποσκοπούν ιδίως να προστατεύσουν ένα πρόσωπο από εγκληματική πράξη τρίτου, η οποία μπορεί με οποιονδήποτε τρόπο να συνεπάγεται κίνδυνο κατά της ζωής, της σωματικής, ψυχικής και γενετήσιας ακεραιότητάς του, π.χ. μέσω της αποτροπής οποιασδήποτε παρενόχλησης, καθώς και κίνδυνο κατά της αξιοπρέπειας ή της προσωπικής του ελευθερίας, π.χ. μέσω της αποτροπής της απαγωγής, της παρενοχλητικής παρακολούθησης και άλλων μορφών έμμεσου καταναγκασμού. Τα μέτρα αποβλέπουν στην αποφυγή τελέσεως νέων εγκληματικών πράξεων ή στην άμβλυνση των συνεπειών προηγούμενων εγκληματικών πράξεων. Αυτά τα προσωπικά δικαιώματα των προστατευόμενων προσώπων αντιστοιχούν σε θεμελιώδεις αξίες που αναγνωρίζονται και τηρούνται σε όλα τα κράτη μέλη. Ωστόσο, ένα κράτος μέλος δεν υποχρεούται να εκδίδει ευρωπαϊκή εντολή προστασίας βάσει ποινικού μέτρου που δεν αποσκοπεί συγκεκριμένα στην προστασία προσώπου αλλά εξυπηρετεί κυρίως άλλους σκοπούς, π.χ. την κοινωνική επανένταξη του δράστη. Τονιστέον ότι η παρούσα οδηγία ισχύει για μέτρα προστασίας όλων των θυμάτων και όχι μόνον των θυμάτων βίας λόγω φύλου, λαμβανομένης υπόψη της ιδιαιτερότητος κάθε εγκληματικής πράξης.
(10)
Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται στα μέτρα προστασίας που εκδίδονται σε ποινικές υποθέσεις και, ως εκ τούτου, δεν καλύπτει τα εκδιδόμενα σε αστικές υποθέσεις. Για να μπορεί να εκτελεστεί ένα μέτρο προστασίας σύμφωνα με την παρούσα οδηγία, δεν είναι απαραίτητο η αξιόποινη πράξη να έχει αναγνωριστεί με τελική απόφαση. Δεν έχει επίσης σημασία η φύση της αρχής που εκδίδει το μέτρο προστασίας, ποινική, διοικητική ή αστική. Η παρούσα οδηγία δεν υποχρεώνει τα κράτη μέλη να τροποποιήσουν την εθνική τους νομοθεσία για να μπορούν να εκδίδουν μέτρα προστασίας στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών.
(11)
Στόχος της παρούσας οδηγίας είναι η εφαρμογή μέτρων προστασίας που έχουν εκδοθεί υπέρ θυμάτων ή πιθανών θυμάτων εγκληματικών πράξεων· δεν θα πρέπει συνεπώς να εφαρμόζεται σε μέτρα που εκδίδονται με σκοπό την προστασία μαρτύρων.
(12)
Εάν ένα μέτρο προστασίας, σύμφωνα με την παρούσα οδηγία, εκδίδεται για την προστασία συγγενούς του κυρίως προστατευόμενου προσώπου, μπορεί επίσης να ζητηθεί ευρωπαϊκή εντολή προστασίας από το συγγενικό αυτό πρόσωπο και να εκδοθεί ως προς αυτό, αν πληρούνται οι προϋποθέσεις της παρούσας οδηγίας.
(13)
Κάθε αίτηση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας θα πρέπει να εξετάζεται με τη δέουσα ταχύτητα, ενόψει των ιδιαιτεροτήτων της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένου του επείγοντος χαρακτήρος της, του προβλεπόμενου χρόνου για την άφιξη του προστατευόμενου προσώπου στο κράτος εκτέλεσης και, αν είναι δυνατόν, του βαθμού επικινδυνότητας για το προστατευόμενο πρόσωπο.
(14)
Εάν, σύμφωνα με την παρούσα οδηγία, πρέπει να ενημερωθεί το προστατευόμενο πρόσωπο ή το πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο, η ενημέρωση θα πρέπει ενδεχομένως να δίδεται και στον τυχόν επίτροπο ή εκπρόσωπο του ενδιαφερόμενου προσώπου. Θα πρέπει επίσης να δοθεί η δέουσα προσοχή στην ανάγκη να δίδονται στο προστατευόμενο πρόσωπο, στο πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο ή στον επίτροπο ή εκπρόσωπο στο πλαίσιο των διαδικασιών, οι προβλεπόμενες στην παρούσα οδηγία πληροφορίες σε γλώσσα που κατανοούν.
(15)
Στις διαδικασίες έκδοσης και αναγνώρισης μιας ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να λαμβάνουν δεόντως υπόψη τις ανάγκες των θυμάτων, συμπεριλαμβανομένων των προσώπων που είναι ιδιαιτέρως ευάλωτα, π.χ. ανήλικοι ή άτομα με αναπηρίες.
(16)
Για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, δύναται να επιβληθεί μέτρο προστασίας κατόπιν δικαστικής αποφάσεως, κατά την έννοια της απόφασης-πλαισίου 2008/947/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2008, σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης δικαστικών αποφάσεων και αποφάσεων αναστολής εκτέλεσης της ποινής ή απόλυσης υπό όρους με σκοπό την εποπτεία των μέτρων αναστολής και των εναλλακτικών κυρώσεων (3), ή κατόπιν αποφάσεως για μέτρα επιτήρησης, κατά την έννοια του άρθρου 4 της απόφασης-πλαισίου 2009/829/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2009, σχετικά με την εφαρμογή, μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης στις αποφάσεις περί μέτρων επιτήρησης εναλλακτικά προς την προσωρινή κράτηση (4). Όταν έχει ληφθεί απόφαση στο κράτος έκδοσης με βάση μία από τις ανωτέρω αποφάσεις-πλαισίου, η διαδικασία αναγνώρισης θα πρέπει να ακολουθείται αντίστοιχα στο κράτος εκτέλεσης. Αυτό, ωστόσο, δεν αποκλείει τη δυνατότητα να μεταφερθεί ευρωπαϊκή εντολή προστασίας σε κράτος μέλος άλλο από εκείνο που εκτελεί αποφάσεις βάσει αυτών των αποφάσεων.
(17)
Σύμφωνα με το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής σύμβασης για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών και με το άρθρο 47 δεύτερο εδάφιο του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο πρόσωπο που προκαλεί τον κίνδυνο θα πρέπει να παρέχεται, είτε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας που οδηγεί στη λήψη μέτρων προστασίας είτε πριν από την έκδοση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, η δυνατότητα ακρόασης και το δικαίωμα αμφισβήτησης του μέτρου προστασίας.
(18)
Προς αποτροπή της διάπραξης εγκλήματος κατά του θύματος στο κράτος εκτέλεσης, θα πρέπει να παρασχεθούν στο εν λόγω κράτος νομικά μέσα για την αναγνώριση της απόφασης που έχει ληφθεί προηγουμένως στο κράτος έκδοσης υπέρ του θύματος, ώστε να μην αναγκασθεί το θύμα να κινήσει και νέα διαδικασία ή να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία στο κράτος εκτέλεσης, εάν το κράτος έκδοσης δεν έχει εκδώσει την απόφαση. Η αναγνώριση της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας από το κράτος εκτέλεσης συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, ότι η αρμόδια αρχή του εν λόγω κράτους, τηρουμένων των περιορισμών της παρούσας οδηγίας, αποδέχεται την ύπαρξη και την ισχύ του μέτρου προστασίας που έχει ληφθεί στο κράτος έκδοσης, αναγνωρίζει την πραγματική κατάσταση όπως περιγράφεται στην ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, και συμφωνεί ότι η προστασία θα πρέπει να παρασχεθεί και να εξακολουθήσει παρεχομένη σύμφωνα με το εθνικό του δίκαιο.
(19)
Η παρούσα οδηγία περιλαμβάνει έναν εξαντλητικό κατάλογο απαγορεύσεων ή περιορισμών, οι οποίες όταν επιβάλλονται στο κράτος έκδοσης και περιέχονται σε ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, θα πρέπει να αναγνωρίζονται και να επιβάλλονται στο κράτος εκτέλεσης, τηρουμένων των περιορισμών της παρούσας οδηγίας. Σε εθνικό επίπεδο μπορεί να υπάρξουν και άλλα είδη μέτρων προστασίας, όπως, αν προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία, η υποχρέωση παραμονής του προσώπου που προκαλεί κίνδυνο σε συγκεκριμένο τόπο. Τα μέτρα αυτά μπορούν να επιβληθούν στο κράτος έκδοσης, στο πλαίσιο της διαδικασίας που οδηγεί στην έκδοση μέτρου προστασίας, το οποίο σύμφωνα με την παρούσα οδηγία δύναται να αποτελέσει τη βάση μιας ευρωπαϊκής εντολής προστασίας.
(20)
Εφόσον στα κράτη μέλη διάφορες αρχές (αστικές, ποινικές ή διοικητικές) είναι αρμόδιες για την έκδοση και επιβολή μέτρων προστασίας, φαίνεται σκόπιμο να δοθεί ευρεία ευελιξία στον μηχανισμό συνεργασίας των κρατών μελών στο πλαίσιο της παρούσας οδηγίας. Συνεπώς, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης δεν υποχρεούνται πάντοτε να λάβει το ίδιο μέτρο προστασίας που έχει εφαρμόσει το κράτος έκδοσης και έχει κάποια διακριτική ευχέρεια να εγκρίνει κάθε μέτρο που θεωρεί επαρκές και κατάλληλο δυνάμει της εθνικής της νομοθεσίας σε παρόμοια περίπτωση, ώστε να εξασφαλιστεί συνεχής προστασία στο προστατευόμενο πρόσωπο με βάση το μέτρο προστασίας που εξεδόθη στο κράτος έκδοσης σύμφωνα με την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας.
(21)
Οι απαγορεύσεις ή οι περιορισμοί επί των οποίων εφαρμόζεται η παρούσα οδηγία περιλαμβάνουν και μέτρα που αποσκοπούν στον περιορισμό προσωπικών ή απρόσωπων επαφών μεταξύ του προστατευόμενου προσώπου και του προσώπου που προκαλεί κίνδυνο, π.χ. μέσω της επιβολής ορισμένων όρων στις επαφές αυτές ή της επιβολής περιορισμών στο περιεχόμενο της επικοινωνίας.
(22)
Η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης θα πρέπει να ενημερώνει το πρόσωπο που προκαλεί τον κίνδυνο, την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης και το προστατευόμενο πρόσωπο, για κάθε μέτρο εκδιδόμενο με βάση την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας. Στο πλαίσιο της ενημέρωσης θα πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα για τη διασφάλιση των συμφερόντων του προστατευομένου, μη δημοσιοποιώντας τη διεύθυνσή του ή άλλα στοιχεία επαφής. Η γνωστοποίηση τέτοιων στοιχείων θα πρέπει να αποκλείεται, εφόσον η διεύθυνση ή άλλα στοιχεία επαφής δεν έχουν περιληφθεί στην απαγόρευση ή τον περιορισμό που έχει επιβληθεί στο πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο, ως αναγκαστικό μέτρο.
(23)
Εάν η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης αποσύρει την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης θα πρέπει να τερματίσει τα μέτρα που έλαβε για να εφαρμόσει την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, ενώ η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης δύναται πλέον κατά τρόπο αυτόνομο, σύμφωνα με το εθνικό της δίκαιο, να εγκρίνει αυτεπαγγέλτως τυχόν άλλο μέτρο προστασίας για τη διαφύλαξη του ενδιαφερόμενου προσώπου σύμφωνα με το εθνικό του δίκαιο.
(24)
Δεδομένου ότι η παρούσα οδηγία ρυθμίζει περιπτώσεις στις οποίες το προστατευόμενο πρόσωπο μεταβαίνει σε άλλο κράτος μέλος, η έκδοση ή εκτέλεση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας δεν θα πρέπει να συνεπάγεται μεταβίβαση προς το κράτος εκτέλεσης εξουσιών σχετικών με κύριες, ανασταλείσες, εναλλακτικές ποινές, ποινές υπό όρο ή παρεπόμενες, ή με μέτρα ασφαλείας που επιβάλλονται στο πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο, εάν το πρόσωπο αυτό εξακολουθεί να διαμένει στο κράτος που εξέδωσε το μέτρο προστασίας.
(25)
Εφόσον ενδείκνυται, θα πρέπει να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ηλεκτρονικά μέσα για την πρακτική εφαρμογή των μέτρων που εκδίδονται δυνάμει της παρούσας οδηγίας, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο και τις συναφείς διαδικασίες.
(26)
Στο πλαίσιο της συνεργασίας των αρχών που συμμετέχουν στη διαφύλαξη του προστατευόμενου προσώπου, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης θα πρέπει να κοινοποιεί στην αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης κάθε παραβίαση των μέτρων που έχουν ληφθεί στο κράτος εκτέλεσης για να εκτελεστεί η ευρωπαϊκή εντολή προστασίας. Η κοινοποίηση θα πρέπει να επιτρέπει στην αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης να αποφασίζει τάχιστα τη δέουσα ενέργεια σε σχέση με το μέτρο προστασίας που επιβάλλεται στο κράτος αυτό κατά του προσώπου που προκαλεί κίνδυνο. Η ενέργεια αυτή μπορεί να περιλαμβάνει, εάν χρειαστεί, την επιβολή στερητικού της ελευθερίας μέτρου εάν δεν είχε αρχικώς επιβληθεί στερητική της ελευθερίας ποινή, π.χ. ως εναλλακτικό μέτρο στην προσωρινή κράτηση ή ως συνέπεια της υπό όρους αναστολής της ποινής. Είναι αυτονόητο ότι κάθε τέτοια απόφαση, αν δεν αποτελεί εκ νέου επιβολή ποινικής κύρωσης σε σχέση με την τέλεση νέας αξιόποινης πράξης, δεν εμποδίζει το κράτος εκτέλεσης να επιβάλει, εάν χρειαστεί, κυρώσεις σε περίπτωση παραβίασης των μέτρων που έχουν ληφθεί για την εκτέλεση της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας.
(27)
Λαμβανομένων υπόψη των διαφορετικών νομικών παραδόσεων των κρατών μελών, αν στο κράτος εκτέλεσης δεν θα υπήρχε κανένα μέτρο προστασίας σε περίπτωση παρόμοια προς την πραγματική κατάσταση που περιγράφεται στην ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης θα πρέπει να αναφέρει τυχόν παραβίαση του μέτρου προστασίας που περιγράφεται στην ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, της οποίας έχει γνώση, στην αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης.
(28)
Για μια ομαλή εφαρμογή της παρούσας οδηγίας σε κάθε περίπτωση, οι αρμόδιες αρχές του κράτους εκτέλεσης και του κράτους έκδοσης θα πρέπει να ασκούν τις αρμοδιότητές τους σύμφωνα με τις διατάξεις της, τηρώντας την αρχή ne bis in idem (ου δις δικάζειν).
(29)
Το προστατευόμενο πρόσωπο δεν θα πρέπει να επιβαρύνεται με δαπάνες για την αναγνώριση της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, δυσανάλογες σε σχέση με παρόμοια περίπτωση σε εθνικό επίπεδο. Κατά την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, τα κράτη μέλη οφείλουν να διασφαλίζουν ότι, μετά την αναγνώριση της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, το προστατευόμενο πρόσωπο δεν θα χρειάζεται να κινήσει περαιτέρω εθνικές διαδικασίες για να επιτύχει, ως άμεση συνέπεια της αναγνώρισης, την έκδοση από την αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης μιας απόφασης περί μέτρων, τα οποία θα ήταν διαθέσιμα κατά το εθνικό της δίκαιο σε παρόμοια περίπτωση για την προστασία του προστατευόμενου προσώπου.
(30)
Έχοντας υπόψη την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης στην οποία βασίζεται η παρούσα οδηγία, τα κράτη μέλη θα πρέπει να προωθούν όσο το δυνατόν ευρύτερα την άμεση επαφή μεταξύ των αρμόδιων αρχών κατά την εφαρμογή της.
(31)
Μη θιγομένης της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και των διαφορών στην οργάνωση των δικαιοδοτικών συστημάτων στην Ένωση, τα κράτη μέλη θα πρέπει να εξετάσουν τη δυνατότητα να ζητήσουν από τους υπευθύνους για την κατάρτιση των δικαστών, των εισαγγελέων, των αστυνομικών και δικαστικών υπαλλήλων που συμμετέχουν στις διαδικασίες που αποσκοπούν στην έκδοση ή αναγνώριση μιας ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, να παράσχουν κατάλληλη εκπαίδευση για τους στόχους της παρούσας οδηγίας.
(32)
Για να διευκολυνθεί η αξιολόγηση της εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, τα κράτη μέλη θα πρέπει να κοινοποιούν στην Επιτροπή στοιχεία όσον αφορά την εφαρμογή των εθνικών διαδικασιών σχετικά με την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, τουλάχιστον για τον αριθμό των ευρωπαϊκών εντολών προστασίας που ζητήθηκαν, εκδόθηκαν και/ή αναγνωρίστηκαν. Στο πλαίσιο αυτό, θα ήταν επίσης χρήσιμες και άλλες πληροφορίες, όπως, για παράδειγμα, το είδος των αξιόποινων πράξεων.
(33)
Η παρούσα οδηγία αναμένεται να συμβάλει στην προστασία των προσώπων που διατρέχουν κίνδυνο, δεδομένου ότι συμπληρώνει χωρίς να τροποποιεί τις ήδη ισχύουσες πράξεις στον τομέα αυτόν, όπως την απόφαση-πλαίσιο 2008/947/ΔΕΥ και την απόφαση-πλαίσιο 2009/829/ΔΕΥ.
(34)
Εάν μια απόφαση σχετιζόμενη με μέτρο προστασίας υπάγεται στο πεδίο του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (5), του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας (6), ή της σύμβασης της Χάγης του 1996 σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία, το εφαρμοστέο δίκαιο, την αναγνώριση, την εκτέλεση και τη συνεργασία σε θέματα γονικής μέριμνας και μέτρων προστασίας των παιδιών (7), η αναγνώριση και εκτέλεση της εν λόγω απόφασης θα πρέπει να λαμβάνει χώρα σύμφωνα με τις διατάξεις της σχετικής νομικής πράξης.
(35)
Τα κράτη μέλη και η Επιτροπή θα πρέπει, αν κρίνεται σκόπιμο, να παρέχουν ενημέρωση για την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας στα υφιστάμενα εκπαιδευτικά προγράμματα και στις εκστρατείες ενημέρωσης σχετικά με την προστασία των θυμάτων αξιόποινων πράξεων.
(36)
Τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που υφίστανται επεξεργασία στο πλαίσιο της εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, θα πρέπει να προστατεύονται δυνάμει της απόφασης- πλαισίου 2008/977/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2008, για την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που τυγχάνουν επεξεργασίας στο πλαίσιο της αστυνομικής και δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις (8), και σύμφωνα με τις αρχές που καθορίζονται στη σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία του ατόμου από την αυτοματοποιημένη επεξεργασία πληροφοριών προσωπικού χαρακτήρα.
(37)
Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να τηρεί τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως κατοχυρώνονται από τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Ευρωπαϊκή σύμβαση για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών, σύμφωνα με το άρθρο 6 της ΣΕΕ.
(38)
Όταν εφαρμόζουν την παρούσα οδηγία, τα κράτη μέλη είναι σκόπιμο να λαμβάνουν υπόψη τα δικαιώματα και τις αρχές που προβλέπει η σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών του 1979 για την εξάλειψη όλων των μορφών διακρίσεων κατά των γυναικών.
(39)
Δεδομένου ότι ο στόχος της παρούσας οδηγίας, ήτοι η προστασία προσώπων που διατρέχουν κίνδυνο, δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη και μπορεί, αντιθέτως, λόγω του μεγέθους και των δυνητικών αποτελεσμάτων, να επιτευχθεί καλύτερα στο επίπεδο της Ένωσης, η Ένωση μπορεί να θεσπίζει μέτρα σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας, όπως ορίζεται στο άρθρο 5 της ΣΕΕ. Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, όπως ορίζεται στο άρθρο αυτό, η παρούσα οδηγία δεν υπερβαίνει τα αναγκαία όρια για την επίτευξη του στόχου.
(40)
Σύμφωνα με το άρθρο 3 του πρωτοκόλλου αριθ. 21 για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφαλείας και δικαιοσύνης, το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοίνωσε την επιθυμία του να συμμετάσχει στην έκδοση και εφαρμογή της παρούσας οδηγίας.
(41)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 21 για τη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφαλείας και δικαιοσύνης, το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και με την επιφύλαξη του άρθρου 4 του εν λόγω πρωτοκόλλου, η Ιρλανδία δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας οδηγίας και δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της.
(42)
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 του πρωτοκόλλου αριθ. 22 για τη θέση της Δανίας, το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δανία δεν συμμετέχει στην έκδοση της παρούσας οδηγίας και δεν δεσμεύεται από αυτήν ούτε υπόκειται στην εφαρμογή της,
ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:
Άρθρο 1
Στόχος
Η παρούσα οδηγία θεσπίζει κανόνες που επιτρέπουν σε δικαστική ή ισοδύναμη αρχή ενός κράτους μέλους, όπου έχει εκδοθεί μέτρο προστασίας ενός προσώπου έναντι εγκληματικής πράξης άλλου προσώπου η οποία μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή, τη σωματική ή την ψυχική ακεραιότητα και αξιοπρέπεια, την προσωπική ελευθερία ή τη γενετήσια ακεραιότητά του, να εκδώσει ευρωπαϊκή εντολή προστασίας που θα επιτρέψει σε αρμόδια αρχή άλλου κράτους μέλους να συνεχίσει να προστατεύει τον ενδιαφερόμενο στο άλλο κράτος μέλος, κατόπιν εγκληματικής συμπεριφοράς ή εικαζόμενης εγκληματικής συμπεριφοράς, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο του κράτους έκδοσης.
Άρθρο 2
Ορισμοί
Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
1)
ως «ευρωπαϊκή εντολή προστασίας» νοείται η απόφαση δικαστικής ή ισοδύναμης αρχής κράτους μέλους σχετικά με μέτρο προστασίας, με βάση το οποίο η δικαστική ή ισοδύναμη αρχή άλλου κράτους μέλους λαμβάνει οποιοδήποτε αναγκαίο δυνάμει του εθνικού του δικαίου μέτρο για τη συνέχιση της προστασίας·
2)
ως «μέτρο προστασίας» νοείται απόφαση σε ποινικές υποθέσεις η οποία λαμβάνεται στο κράτος έκδοσης σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο και διαδικασίες, διά της οποίας επιβάλλονται μία ή περισσότερες από τις απαγορεύσεις ή τους περιορισμούς του άρθρου 5 σε πρόσωπο που προκαλεί τον κίνδυνο, προς όφελος του προστατευόμενου προσώπου ούτως ώστε να προστατευθεί το δεύτερο από μια αξιόποινη πράξη που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή, τη σωματική ή ψυχική ακεραιότητα, την αξιοπρέπεια, την προσωπική ελευθερία ή τη γενετήσια ακεραιότητά του·
3)
ως «προστατευόμενο πρόσωπο» νοείται το φυσικό πρόσωπο το οποίο προστατεύεται με μέτρο προστασίας εκδοθέν στο κράτος έκδοσης·
4)
ως «πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο» νοείται το φυσικό πρόσωπο στο οποίο έχουν επιβληθεί μία ή περισσότερες από τις απαγορεύσεις ή περιορισμούς του άρθρου 5·
5)
ως «κράτος έκδοσης» νοείται το κράτος μέλος όπου ελήφθη αρχικά ένα μέτρο προστασίας το οποίο και αποτελεί τη βάση για την έκδοση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας·
6)
ως «κράτος εκτέλεσης» νοείται το κράτος μέλος στο οποίο έχει διαβιβαστεί προς αναγνώριση μια ευρωπαϊκή εντολή προστασίας·
7)
ως «κράτος επιτήρησης» νοείται το κράτος μέλος στο οποίο έχει διαβιβαστεί δικαστική απόφαση, κατά την έννοια του άρθρου 2 της απόφασης-πλαισίου 2008/947/ΔΕΥ, ή απόφαση περί μέτρων επιτήρησης, κατά την έννοια του άρθρου 4 της απόφασης-πλαισίου 2009/829/ΔΕΥ.
Άρθρο 3
Ορισμός των αρμόδιων αρχών
1. Κάθε κράτος μέλος γνωστοποιεί στην Επιτροπή τη δικαστική ή ισοδύναμη αρχή ή αρχές που είναι αρμόδιες δυνάμει του εθνικού δικαίου να εκδίδουν και να αναγνωρίζουν ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, σύμφωνα με την παρούσα οδηγία, όταν το εν λόγω κράτος μέλος είναι το κράτος έκδοσης ή εκτέλεσης.
2. Η Επιτροπή θέτει τις πληροφορίες στη διάθεση όλων των κρατών μελών. Τα κράτη μέλη γνωστοποιούν στην Επιτροπή κάθε τροποποίηση των πληροφοριών της παραγράφου 1.
Άρθρο 4
Προσφυγή σε κεντρική αρχή
1. Κάθε κράτος μέλος δύναται να ορίσει μία ή, αν προβλέπεται από το νομικό του σύστημα, πλείονες κεντρικές αρχές για να επικουρούν τις αρμόδιες αρχές του.
2. Κάθε κράτος μέλος δύναται, εάν το επιβάλλει η οργάνωση του εσωτερικού δικαστικού του συστήματος, να αναθέτει στην ή στις κεντρικές αρχές του τη διοικητική διαβίβαση και παραλαβή κάθε ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, καθώς και κάθε άλλη σχετική, επίσημη αλληλογραφία. Έτσι, κάθε επικοινωνία, διαβούλευση, ανταλλαγή πληροφοριών, έρευνα και κοινοποίηση μεταξύ αρμόδιων αρχών μπορεί να γίνει, κατά περίπτωση, με τη βοήθεια της ορισθείσας κεντρικής αρχής(-ών) του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους.
3. Το κράτος μέλος που επιθυμεί να κάνει χρήση των δυνατοτήτων του παρόντος άρθρου γνωστοποιεί στην Επιτροπή τα στοιχεία της ή των κεντρικών αρχών που έχει ορίσει. Τα στοιχεία αυτά δεσμεύουν όλες τις αρχές του κράτους έκδοσης.
Άρθρο 5
Ανάγκη ύπαρξης μέτρου προστασίας δυνάμει του εθνικού δικαίου
Η ευρωπαϊκή εντολή προστασίας δύναται να εκδοθεί μόνον αν στο κράτος έκδοσης έχει εκδοθεί μέτρο προστασίας με το οποίο έχει επιβληθεί στο πρόσωπο που προκαλεί τον κίνδυνο μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες απαγορεύσεις ή περιορισμούς:
α)
απαγόρευση εισόδου σε ορισμένους χώρους, μέρη ή καθορισμένες περιοχές στις οποίες διαμένει το προστατευόμενο πρόσωπο ή τις οποίες επισκέπτεται·
β)
απαγόρευση ή ρύθμιση της οποιασδήποτε επαφής με το προστατευόμενο πρόσωπο, συμπεριλαμβανομένου μέσω τηλεφώνου, ηλεκτρονικού ή απλού ταχυδρομείου, τηλεομοιοτυπίας ή άλλων μέσων· ή
γ)
απαγόρευση ή ρύθμιση της προσέγγισης του προστατευόμενου προσώπου εγγύτερα από προκαθορισμένη απόσταση.
Άρθρο 6
Έκδοση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας
1. Ευρωπαϊκή εντολή προστασίας δύναται να εκδοθεί όταν το προστατευόμενο πρόσωπο αποφασίσει να εγκατασταθεί ή έχει ήδη την κατοικία του σε άλλο κράτος μέλος ή όταν το προστατευόμενο πρόσωπο αποφασίσει να παραμείνει ή παραμένει ήδη σε άλλο κράτος μέλος. Η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης, όταν αποφασίζει ως προς την έκδοση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, λαμβάνει υπόψη και τη διάρκεια της περιόδου ή των περιόδων κατά την οποία το προστατευόμενο πρόσωπο προτίθεται να παραμείνει στο κράτος εκτέλεσης και τον βαθμό αναγκαιότητας της προστασίας.
2. Η δικαστική ή ισοδύναμη αρχή του κράτους έκδοσης δύναται να εκδώσει, μόνον αιτήσει του προστατευόμενου προσώπου, ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, αφού εξακριβώσει ότι το μέτρο προστασίας πληροί όλες τις απαιτήσεις του άρθρου 5.
3. Το προστατευόμενο πρόσωπο μπορεί να υποβάλει αίτηση έκδοσης ευρωπαϊκής εντολής προστασίας είτε στην αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης είτε στην αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης. Αν υποβληθεί σχετική αίτηση στο κράτος εκτέλεσης, η οικεία αρμόδια αρχή διαβιβάζει την αίτηση, το συντομότερο δυνατόν, στην αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης.
4. Πριν από την έκδοση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, δίδονται στο πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο το δικαίωμα ακρόασης και το δικαίωμα αμφισβήτησης του μέτρου προστασίας, αν τα δικαιώματα αυτά δεν του είχαν δοθεί κατά τη διαδικασία η οποία οδήγησε στην έκδοση του μέτρου προστασίας.
5. Όταν η αρμόδια αρχή εκδίδει μέτρο προστασίας που περιέχει μία ή περισσότερες από τις απαγορεύσεις ή τους περιορισμούς που αναφέρονται στο άρθρο 5, ενημερώνει δεόντως το προστατευόμενο πρόσωπο σύμφωνα με τις διαδικασίες δυνάμει του εθνικού δικαίου για τη δυνατότητα που έχει να ζητήσει την έκδοση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, αν προτίθεται να μεταβεί σε άλλο κράτος μέλος, καθώς και για τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την υποβολή της αίτησης. Η αρχή συμβουλεύει το προστατευόμενο πρόσωπο να υποβάλει την αίτηση πριν εξέλθει του κράτους έκδοσης.
6. Εάν το προστατευόμενο πρόσωπο ενεργεί μέσω επιτρόπου ή εκπροσώπου, η αίτηση κατά την παράγραφο 2 και 3 δύναται να υποβληθεί από αυτόν, εξ ονόματος του προστατευομένου.
7. Εάν η αίτηση για την έκδοση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας απορριφθεί, η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης ενημερώνει το προστατευόμενο πρόσωπο για τυχόν διαθέσιμα από το εθνικό δίκαιο ένδικα μέσα κατά της απόφασής της.
Άρθρο 7
Τύπος και περιεχόμενο της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας
Η ευρωπαϊκή εντολή προστασίας εκδίδεται σύμφωνα με τον τύπο που καθορίζεται στο παράρτημα I της παρούσας οδηγίας. Περιλαμβάνει ειδικότερα:
α)
την ταυτότητα και την ιθαγένεια του προστατευόμενου προσώπου, καθώς και την ταυτότητα και την ιθαγένεια του επιτρόπου ή του εκπροσώπου του εάν το προστατευόμενο πρόσωπο είναι ανήλικο ή τελεί σε νομική αδυναμία·
β)
την ημερομηνία κατά την οποία το προστατευόμενο πρόσωπο προτίθεται να εγκατασταθεί ή να παραμείνει στο κράτος εκτέλεσης, καθώς και την περίοδο ή τις περιόδους παραμονής, αν είναι γνωστές·
γ)
το όνομα, τη διεύθυνση, τους αριθμούς τηλεφώνου και τηλεομοιοτυπίας, και τη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της αρμόδιας αρχής του κράτους έκδοσης·
δ)
τον προσδιορισμό (π.χ. τον αριθμό και την ημερομηνία) της νομικής πράξης που περιέχει το μέτρο προστασίας βάσει του οποίου εκδόθηκε η ευρωπαϊκή εντολή προστασίας·
ε)
σύνοψη των γεγονότων και των περιστάσεων που οδήγησαν στην έκδοση του μέτρου προστασίας στο κράτος έκδοσης·
στ)
τις απαγορεύσεις ή τους περιορισμούς που επιβάλλονται στο πλαίσιο του μέτρου προστασίας στο οποίο βασίζεται η ευρωπαϊκή εντολή προστασίας έναντι του προσώπου που προκαλεί κίνδυνο, τη διάρκειά τους και αναφορά της ποινής, αν έχει επιβληθεί, σε περίπτωση παραβίασης της σχετικής απαγόρευσης ή περιορισμού·
ζ)
τη χρησιμοποίηση τεχνικού μηχανισμού, αν προβλέπεται, ο οποίος έχει παρασχεθεί στο προστατευόμενο πρόσωπο ή στο πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο ως μέσο ενίσχυσης του προστατευτικού μέτρου·
η)
την ταυτότητα και την ιθαγένεια του προσώπου που προκαλεί κίνδυνο, καθώς επίσης και τα στοιχεία επαφής αυτού·
θ)
την παροχή του ευεργετήματος της πενίας στο προστατευόμενο πρόσωπο και/ή στο πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο στο κράτος έκδοσης, αν η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης γνωρίζει την πληροφορία αυτή χωρίς να απαιτούνται περαιτέρω έρευνες·
ι)
αν απαιτείται, άλλα στοιχεία δυνάμενα να επηρεάσουν την εκτίμηση του κινδύνου που αντιμετωπίζει το προστατευόμενο πρόσωπο·
ια)
τη σαφή ένδειξη, αν συντρέχει περίπτωση, ότι η δικαστική απόφαση, κατά την έννοια του άρθρου 2 της απόφασης-πλαισίου 2008/947/ΔΕΥ, ή η απόφαση περί μέτρων επιτήρησης, κατά την έννοια του άρθρου 4 της απόφασης-πλαισίου 2009/829/ΔΕΥ, έχει ήδη διαβιβαστεί στο κράτος επιτήρησης, όταν αυτό είναι διαφορετικό από το κράτος εκτέλεσης της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, και τον προσδιορισμό της αρμόδιας αρχής του εν λόγω κράτους για την επιβολή της εφαρμογής της δικαστικής ή άλλης απόφασης.
Άρθρο 8
Διαδικασία διαβίβασης
1. Όταν η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης διαβιβάζει την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας στην αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης, χρησιμοποιεί κάθε μέσο δυνάμενο να τεκμηριωθεί εγγράφως ώστε η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης να μπορεί να διαπιστώσει τη γνησιότητά της. Όλη η επίσημη επικοινωνία πρέπει εξάλλου να διενεργείται απευθείας μεταξύ των προαναφερόμενων αρμόδιων αρχών.
2. Εάν η αρμόδια αρχή είτε του κράτους εκτέλεσης είτε του κράτους έκδοσης δεν είναι γνωστή στην αρμόδια αρχή του άλλου κράτους, η τελευταία αυτή διεξάγει όλες τις αναγκαίες έρευνες, μεταξύ άλλων, μέσω των σημείων επαφής του Ευρωπαϊκού Δικαστικού Δικτύου, κατά τα αναφερόμενα στην απόφαση 2008/976/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με το Ευρωπαϊκό Δικαστικό δίκτυο (9), του εθνικού μέλους της Eurojust ή του εθνικού συστήματος του κράτους της για τον συντονισμό της Eurojust, για να βρει τις απαιτούμενες πληροφορίες.
3. Όταν μια αρχή του κράτους εκτέλεσης, η οποία έχει παραλάβει ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, δεν έχει αρμοδιότητα να την αναγνωρίσει, η εν λόγω αρχή διαβιβάζει αυτεπαγγέλτως την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας στην αρμόδια αρχή και ενημερώνει πάραυτα την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης, με οποιοδήποτε μέσο δυνάμενο να τεκμηριωθεί εγγράφως.
Άρθρο 9
Μέτρα στο κράτος εκτέλεσης
1. Η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης, άμα τη παραλαβή ευρωπαϊκής εντολής προστασίας διαβιβαζόμενης σύμφωνα με το άρθρο 8, αναγνωρίζει την εντολή αμελλητί και λαμβάνει απόφαση διά της οποίας εκδίδει τα μέτρα που είναι διαθέσιμα σε παρόμοια περίπτωση βάσει του εθνικού της δικαίου, για να εξασφαλιστεί η προστασία του προστατευόμενου προσώπου, εκτός εάν αποφασίσει να επικαλεστεί έναν από τους λόγους μη αναγνώρισης που αναφέρονται στο άρθρο 10. Το κράτος εκτέλεσης μπορεί να εφαρμόσει, σύμφωνα με το εθνικό του δίκαιο, ποινικά, διοικητικά ή αστικά μέτρα.
2. Το μέτρο που λαμβάνεται από την αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης σύμφωνα με την παράγραφο 1, καθώς και κάθε άλλο μέτρο που έχει ληφθεί βάσει μεταγενέστερης απόφασης αναφερομένης στο άρθρο 11, είναι αντίστοιχα, στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, με το μέτρο προστασίας που έχει εκδώσει το κράτος έκδοσης.
3. Η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης ενημερώνει το πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο, την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης και το προστατευόμενο πρόσωπο για τα μέτρα που έχουν εκδοθεί κατ’ εφαρμογή της παραγράφου 1, και για τις ενδεχόμενες έννομες συνέπειες της παραβίασης ενός τέτοιου μέτρου κατά το εθνικό δίκαιο και σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 2. Η διεύθυνση ή άλλα στοιχεία επικοινωνίας του προστατευόμενου προσώπου δεν γνωστοποιούνται στο πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο, εκτός εάν είναι αναγκαίο για την εκτέλεση του μέτρου που ελήφθη κατ’ εφαρμογή της παραγράφου 1.
4. Αν η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης θεωρεί ότι οι πληροφορίες που διαβιβάζονται στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας σύμφωνα με το άρθρο 7 είναι ελλιπείς, ενημερώνει χωρίς καθυστέρηση την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης με κάθε μέσο δυνάμενο να τεκμηριωθεί εγγράφως και της θέτει εύλογη προθεσμία για την υποβολή των ελλειπουσών πληροφοριών.
Άρθρο 10
Λόγοι μη αναγνώρισης της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας
1. Η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης δύναται να αρνηθεί να αναγνωρίσει ευρωπαϊκή εντολή προστασίας όταν:
α)
η εντολή δεν είναι πλήρης ή δεν ολοκληρώθηκε εντός της προθεσμίας που έχει ορίσει η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης·
β)
δεν πληρούνται οι απαιτήσεις του άρθρου 5·
γ)
το μέτρο προστασίας αφορά πράξη η οποία δεν συνιστά αξιόποινη πράξη σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης·
δ)
η προστασία πηγάζει από την εκτέλεση ποινής ή μέτρου που καλύπτεται από αμνηστία σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης και αφορά πράξη ή συμπεριφορά η οποία εμπίπτει στη δικαιοδοσία του κράτους εκτέλεσης δυνάμει του εν λόγω δικαίου·
ε)
το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης προβλέπει την παροχή ασυλίας στο πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο, η οποία καθιστά αδύνατη την έκδοση μέτρων βάσει ευρωπαϊκής εντολής προστασίας·
στ)
η ποινική δίωξη κατά του προσώπου που προκαλεί κίνδυνο για την πράξη ή τη συμπεριφορά σε σχέση με την οποία έχει εκδοθεί το μέτρο προστασίας έχει παραγραφεί σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης, όταν η πράξη ή συμπεριφορά εμπίπτει στη δικαιοδοσία του δυνάμει της εθνικής του νομοθεσίας·
ζ)
η αναγνώριση της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας αντιβαίνει στην αρχή ne bis in idem·
η)
σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης, το πρόσωπο που προκαλεί κίνδυνο δεν μπορεί, λόγω της ηλικίας του, να θεωρηθεί ποινικά υπεύθυνο για την πράξη ή τη συμπεριφορά σε σχέση με την οποία έχει εκδοθεί το μέτρο προστασίας·
θ)
το μέτρο προστασίας σχετίζεται με ποινικό αδίκημα το οποίο σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης θεωρείται ότι έχει διαπραχθεί εν όλω ή κατά μείζον ή ουσιώδες μέρος στο έδαφός του.
2. Όταν η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης αρνείται να αναγνωρίσει ευρωπαϊκή εντολή προστασίας κατ’ εφαρμογή ενός εκ των λόγων που αναφέρονται στην παράγραφο 1, οφείλει:
α)
να ενημερώσει χωρίς καθυστέρηση το κράτος έκδοσης και το προστατευόμενο πρόσωπο για την άρνηση και την αιτιολόγησή της·
β)
να ενημερώσει, αν απαιτείται, το προστατευόμενο πρόσωπο ότι μπορεί να ζητήσει την έκδοση μέτρου προστασίας δυνάμει της εθνικής του νομοθεσίας·
γ)
να ενημερώσει το προστατευόμενο πρόσωπο σχετικά με τα τυχόν διαθέσιμα σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο ένδικα μέσα κατά της απόφασής της.
Άρθρο 11
Ισχύον δίκαιο και αρμοδιότητα στο κράτος εκτέλεσης
1. Το κράτος εκτέλεσης είναι αρμόδιο να εκδίδει και να επιβάλλει μέτρα στην επικράτειά του μετά την αναγνώριση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας. Το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης διέπει την έκδοση και επιβολή της απόφασης του άρθρου 9 παράγραφος 1, συμπεριλαμβανομένων των κανόνων για την άσκηση ένδικων μέσων κατά των αποφάσεων που εκδίδονται στο κράτος εκτέλεσης σε σχέση με την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας.
2. Σε περίπτωση παραβίασης ενός ή περισσότερων μέτρων που λαμβάνει το κράτος εκτέλεσης μετά την αναγνώριση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης, κατ’ εφαρμογή της παραγράφου 1, είναι αρμόδια:
α)
να επιβάλλει ποινικές κυρώσεις και να λάβει οποιοδήποτε άλλο μέτρο ως αποτέλεσμα της παραβίασης, αν η παραβίαση συνιστά πράξη αξιόποινη σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης·
β)
να λαμβάνει αποφάσεις μη ποινικού χαρακτήρα που έχουν σχέση με την παραβίαση·
γ)
να λαμβάνει κάθε επείγον και προσωρινό μέτρο ώστε να τερματιστεί η παραβίαση, εν αναμονή, κατά περίπτωση, μεταγενέστερης απόφασης του κράτους έκδοσης.
3. Εάν δεν υφίσταται μέτρο σε εθνικό επίπεδο που θα μπορούσε να ληφθεί σε παρόμοια περίπτωση στο κράτος εκτέλεσης, η αρμόδια αρχή του κράτους αυτού αναφέρει στην αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης κάθε παραβίαση του μέτρου προστασίας που περιγράφεται στην ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, της οποίας έχει γνώση.
Άρθρο 12
Κοινοποίηση σε περίπτωση παραβίασης
Η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης κοινοποιεί στην αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης ή του κράτους επιτήρησης οποιαδήποτε παραβίαση του μέτρου ή των μέτρων τα οποία ελήφθησαν με βάση την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας. Για την κοινοποίηση χρησιμοποιείται το τυποποιημένο έντυπο του παραρτήματος II.
Άρθρο 13
Δικαιοδοσία του κράτους έκδοσης
1. Η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης έχει αποκλειστική δικαιοδοσία να λαμβάνει αποφάσεις σε σχέση με:
α)
την ανανέωση, επανεξέταση, τροποποίηση, ανάκληση και απόσυρση του μέτρου προστασίας, και, επακολούθως, της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας·
β)
την επιβολή μέτρου στερητικού της ελευθερίας ως αποτέλεσμα της ανάκλησης του μέτρου προστασίας, εφόσον το μέτρο προστασίας έχει επιβληθεί κατόπιν δικαστικής απόφασης, κατά την έννοια του άρθρου 2 της απόφασης-πλαισίου 2008/947/ΔΕΥ ή κατόπιν απόφασης για μέτρα επιτήρησης, όπως ορίζονται στο άρθρο 4 της απόφασης-πλαισίου 2009/829/ΔΕΥ.
2. Το δίκαιο του κράτους έκδοσης εφαρμόζεται στις αποφάσεις που λαμβάνονται δυνάμει της παραγράφου 1.
3. Εφόσον δικαστική απόφαση, κατά την έννοια του άρθρου 2 της απόφασης-πλαισίου 2008/947/ΔΕΥ, ή απόφαση περί μέτρων επιτήρησης, κατά την έννοια του άρθρου 4 της απόφασης-πλαισίου 2009/829/ΔΕΥ, έχει ήδη διαβιβαστεί σε άλλο κράτος μέλος ή διαβιβάστηκε σε αυτό μετά την έκδοση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, οι μεταγενέστερες αποφάσεις, όπως προβλέπονται στις ανωτέρω αποφάσεις, λαμβάνονται σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις αυτών.
4. Όταν το μέτρο προστασίας περιέχεται σε δικαστική απόφαση, κατά την έννοια του άρθρου 2 της απόφασης-πλαισίου 2008/947/ΔΕΥ, η οποία έχει ήδη διαβιβαστεί σε άλλο κράτος μέλος ή διαβιβάστηκε σε αυτό μετά την έκδοση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας, και η αρμόδια αρχή του κράτους επιτήρησης έχει λάβει μεταγενέστερες αποφάσεις που επηρεάζουν τις υποχρεώσεις ή τις οδηγίες που περιέχονται στο μέτρο προστασίας σύμφωνα με το άρθρο 14 της εν λόγω απόφασης-πλαισίου, η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης αναλόγως ανανεώνει, επανεξετάζει, τροποποιεί, ανακαλεί ή αποσύρει χωρίς καθυστέρηση την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας.
5. Η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης ενημερώνει χωρίς καθυστέρηση την αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης για οποιαδήποτε απόφαση έχει ληφθεί σύμφωνα με τις παραγράφους 1 και 4.
6. Αν η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης ανακαλέσει ή αποσύρει την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας σύμφωνα με την παράγραφο 1 στοιχείο α) και την παράγραφο 4, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης τερματίζει τα μέτρα που έχουν ληφθεί σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 1, μόλις λάβει τη δέουσα κοινοποίηση από την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης.
7. Αν η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης τροποποιήσει την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας σύμφωνα με την παράγραφο 1 στοιχείο α) και την παράγραφο 4, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης, ανάλογα με την περίπτωση:
α)
τροποποιεί τα μέτρα που έχει λάβει με βάση την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, ενεργώντας σύμφωνα με το άρθρο 9 ή
β)
αρνείται να εκτελέσει την τροποποιημένη απαγόρευση ή τον περιορισμό εάν δεν εμπίπτει στις κατηγορίες απαγορεύσεων ή περιορισμών που αναφέρονται στο άρθρο 5 ή εάν οι πληροφορίες που διαβιβάζονται μαζί με την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας σύμφωνα με το άρθρο 7 είναι ελλιπείς και δεν έχουν συμπληρωθεί εντός της προθεσμίας που έθεσε η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 4.
Άρθρο 14
Λόγοι ανάκλησης των μέτρων που έχουν ληφθεί βάσει ευρωπαϊκής εντολής προστασίας
1. Η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης δύναται να ανακαλέσει τα μέτρα που έχουν ληφθεί για την εκτέλεση ευρωπαϊκής εντολής προστασίας:
α)
αν υπάρχουν σαφή στοιχεία ότι το προστατευόμενο πρόσωπο δεν κατοικεί ούτε διαμένει στο έδαφος του κράτους εκτέλεσης ή το έχει εγκαταλείψει οριστικά·
β)
όταν, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, έχει παρέλθει η μέγιστη διάρκεια ισχύος των μέτρων που έχουν ληφθεί κατ’ εφαρμογή της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας·
γ)
στην περίπτωση του άρθρου 13 παράγραφος 7 στοιχείο β) ή
δ)
αν δικαστική απόφαση, κατά την έννοια του άρθρου 2 της απόφασης-πλαισίου 2008/947/ΔΕΥ, ή απόφαση περί μέτρων επιτήρησης, κατά την έννοια του άρθρου 4 της απόφασης-πλαισίου 2009/829/ΔΕΥ, διαβιβάζεται στο κράτος εκτέλεσης μετά την αναγνώριση της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας.
2. Η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης ενημερώνει πάραυτα την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης και, ει δυνατόν, το προστατευόμενο πρόσωπο, για την απόφαση αυτή.
3. Πριν από την ανάκληση των μέτρων κατά την παράγραφο 1 στοιχείο β), η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης δύναται να καλέσει την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης να παράσχει πληροφορίες για να αποφανθεί εάν η προστασία που παρέχεται δυνάμει της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας εξακολουθεί να δικαιολογείται υπό το φως των περιστάσεων της συγκεκριμένης υπόθεσης. Η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης ανταποκρίνεται χωρίς καθυστέρηση στην πρόσκληση.
Άρθρο 15
Προτεραιότητα στην αναγνώριση της ευρωπαϊκής εντολής προστασίας
Η ευρωπαϊκή εντολή προστασίας αναγνωρίζεται με την ίδια προτεραιότητα που θα ίσχυε σε παρεμφερή εθνική υπόθεση, λαμβανομένων υπόψη των ειδικών συνθηκών της υπόθεσης και του επείγοντος χαρακτήρα της, του προβλεπόμενου χρόνου για την άφιξη του προστατευόμενου προσώπου στο κράτος εκτέλεσης και, ει δυνατόν, του βαθμού επικινδυνότητας για το προστατευόμενο πρόσωπο.
Άρθρο 16
Διαβουλεύσεις μεταξύ των αρμόδιων αρχών
Εφόσον ενδείκνυται, οι αρμόδιες αρχές του κράτους έκδοσης και του κράτους εκτέλεσης μπορούν να διαβουλευθούν προς διευκόλυνση της ομαλής και αποτελεσματικής εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.
Άρθρο 17
Γλώσσες
1. Η ευρωπαϊκή εντολή προστασίας μεταφράζεται από την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης στην επίσημη ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κράτους εκτέλεσης.
2. Το έντυπο που αναφέρεται στο άρθρο 12 μεταφράζεται από την αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης στην επίσημη ή σε μία από τις επίσημες γλώσσες του κράτους έκδοσης.
3. Κάθε κράτος μέλος μπορεί, είτε κατά την έκδοση της παρούσας οδηγίας είτε αργότερα, να αναφέρει, σε δήλωση που κατατίθεται στην Επιτροπή, ότι δέχεται μετάφραση σε μία ή περισσότερες άλλες επίσημες γλώσσες της Ένωσης.
Άρθρο 18
Έξοδα
Τα έξοδα που απορρέουν από την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας βαρύνουν το κράτος εκτέλεσης, σύμφωνα με την εθνική του νομοθεσία, εκτός από τα έξοδα που προέκυψαν αποκλειστικά στην επικράτεια του κράτους έκδοσης.
Άρθρο 19
Σχέση με άλλες συμφωνίες και διακανονισμούς
1. Τα κράτη μέλη μπορούν να συνεχίσουν την εφαρμογή διμερών ή πολυμερών συμφωνιών ή διακανονισμών που ισχύουν κατά την έναρξη ισχύος της παρούσας οδηγίας, αν οι συμφωνίες ή διακανονισμοί επιτρέπουν την επέκταση ή τη διεύρυνση των στόχων της παρούσας οδηγίας και συμβάλλουν στην απλούστευση ή την περαιτέρω διευκόλυνση των διαδικασιών για τη λήψη μέτρων προστασίας.
2. Τα κράτη μέλη δύνανται να συνάπτουν διμερείς ή πολυμερείς συμφωνίες ή διακανονισμούς μετά την έναρξη ισχύος της παρούσας οδηγίας, αν οι συμφωνίες ή διακανονισμοί επιτρέπουν την επέκταση ή τη διεύρυνση των διατάξεων της παρούσας οδηγίας και συμβάλλουν στην απλούστευση ή τη διευκόλυνση των διαδικασιών για τη λήψη μέτρων προστασίας.
3. Έως τις 11ης Απριλίου 2012, τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή τις ισχύουσες συμφωνίες και διακανονισμούς που αναφέρονται στην παράγραφο 1 τις οποίες επιθυμούν να εξακολουθήσουν να εφαρμόζουν. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν επίσης στην Επιτροπή, εντός τριών μηνών από την υπογραφή τους, τις νέες συμφωνίες ή διακανονισμούς που αναφέρονται στην παράγραφο 2.
Άρθρο 20
Σχέση με άλλες νομοθετικές πράξεις
1. Η παρούσα οδηγία δεν επηρεάζει την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003, της σύμβασης της Χάγης του 1996 σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία, το εφαρμοστέο δίκαιο, την αναγνώριση, την εκτέλεση και τη συνεργασία σε θέματα γονικής μέριμνας και μέτρων προστασίας των παιδιών, ή της σύμβασης της Χάγης του 1980 για τα αστικά θέματα της διεθνούς απαγωγής παιδιών.
2. Η παρούσα οδηγία δεν επηρεάζει την εφαρμογή της απόφασης-πλαισίου 2008/947/ΔΕΥ και της απόφασης-πλαισίου 2009/829/ΔΕΥ.
Άρθρο 21
Εφαρμογή
1. Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που απαιτούνται για να συμμορφωθούν προς την παρούσα οδηγία το αργότερο στις 11ης Ιανουαρίου 2015. Πληροφορούν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.
Όταν τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις ανωτέρω διατάξεις, αυτές περιέχουν αναφορά στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από την αναφορά αυτή κατά την επίσημη έκδοσή τους. Ο τρόπος της αναφοράς αποφασίζεται από τα κράτη μέλη.
2. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείμενο των ουσιωδών διατάξεων εθνικού δικαίου τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία.
Άρθρο 22
Συλλογή δεδομένων
Για να διευκολυνθεί η αξιολόγηση της εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή στοιχεία για την εφαρμογή των εθνικών διαδικασιών σχετικά με την ευρωπαϊκή εντολή προστασίας, τουλάχιστον όσον αφορά τον αριθμό των ευρωπαϊκών εντολών προστασίας που ζητήθηκαν, εκδόθηκαν και/ή αναγνωρίστηκαν.
Άρθρο 23
Επανεξέταση
Έως τις 11ης Ιανουαρίου 2016, η Επιτροπή υποβάλλει έκθεση προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σχετικά με την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας. Η έκθεση συνοδεύεται, αν είναι απαραίτητο, από νομοθετικές προτάσεις.
Άρθρο 24
Έναρξη ισχύος
Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Άρθρο 25
Αποδέκτες
Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη σύμφωνα με τις Συνθήκες.
Στρασβούργο, 13 Δεκεμβρίου 2011.