РЕГЛАМЕНТ (ЕС) № 550/2011 НА КОМИСИЯТА
от 7 юни 2011 година
за определяне съгласно Директива 2003/87/ЕО на Европейския парламент и на Съвета на някои ограничения, приложими за използването на международни кредити за намалени емисии от проекти, отнасящи се за технологични газове
(текст от значение за ЕИП)
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Директива 2003/87/ЕО на Европейския парламент и на Съвета от 13 октомври 2003 г. за установяване на схема за търговия с квоти за емисии на парникови газове в рамките на Общността и за изменение на Директива 96/61/ЕО на Съвета (1), и по-специално член 11а, параграф 9 от нея,
като има предвид, че:
(1)
Крайната цел на Рамковата конвенция на Организацията на обединените нации по изменение на климата (РКООНИК), която беше одобрена с Решение 94/69/ЕО на Съвета от 15 декември 1993 г. за сключване на Рамковата конвенция на Обединените нации по изменение на климата (2), е да стабилизира концентрациите на парникови газове в атмосферата на равнище, което би предотвратило опасна антропогенна намеса в климатичната система. С оглед постигането на тази цел общото повишение на световната средногодишна температура на повърхността не трябва да е повече от 2 °C в сравнение със стойностите преди началото на индустриализацията, както бе прието на Конференцията по изменението на климата в Канкун през декември 2010 г. и в Копенхагенската спогодба. Последният доклад за оценка на Междуправителствения комитет по изменение на климата (IPCC) показва, че за постигането на тази цел емисиите на парникови газове в световен мащаб трябва да достигнат върхова стойност и да престанат да се увеличават най-късно до 2020 г. Това предполага повишаване на усилията в световен мащаб на всички страни с големи емисии.
(2)
Пазарите за права на емисии ще трябва да изиграят ключова роля, за да можем да посрещнем това предизвикателство. Те ще осигурят възможност за постигане на целите ни на по-ниска цена и за насърчаване на по-голяма амбиция. Освен това пазарите за права на емисии могат да бъдат ефективен начин за прехвърляне на финансови средства към развиващите се страни, така че да постигнем международния финансов пакет от 100 млрд. USD, договорен в Копенхаген. Това е свързано със сериозно увеличаване на мащаба на съществуващите механизми, в т.ч. реформа на Механизма за чисто развитие (CDM), с цел по-широко използване на стандартизирани базови линии и създаване на нови пазарни механизми.
(3)
Протоколът от Киото, който е одобрен с Решение 2002/358/ЕО на Съвета от 25 април 2002 г. за одобрение от името на Европейската общност на Протокола от Киото към Рамковата конвенция на Организацията на обединените нации за промените на климата и съвместното изпълнение на ангажиментите, произтичащи от нея (3), определи целите за намаляване на емисиите на парникови газове за 39 страни по конвенцията за периода 2008-2012 г. и въведе два механизма за създаване на международни кредити за намалени емисии, които страните по конвенцията могат да използват за компенсиране на своите емисии. При съвместното изпълнение (JI) се създават единици редуцирани емисии (ERU), а при Механизма за чисто развитие (CDM) - съответно сертифицирани единици редуцирани емисии (CER).
(4)
JI и CDM са познати като „чисто компенсационни механизми“, при които намаляването на емисиите на парникови газове с един тон дава право за емитиране на един тон парникови газове на друго място. Въпреки че подобни системи като цяло помагат за понижаване на цената на снижаване на емисиите в световен мащаб, като позволяват действия в страни, където това е икономически по-целесъобразно, те не помагат за такова намаляване на емисиите, което е необходимо за постигане на целта за ограничаване на глобалното затопляне до 2 °C.
(5)
За да се ограничи глобалното затопляне до не повече от 2 °C, ЕС прие позицията, че ангажиментите на индустриализираните страни следва да бъдат допълнени от подходящи действия за смекчаване на последиците от страна на развиващите се страни, особено най-напредналите измежду тях. Паралелно с това постепенно следва да се създаде широк международен пазар за права на емисии на парникови газове (carbon market), който да може да доведе до необходимото глобално намаляване на емисиите по ефикасен начин, като се генерират международни кредити за намалявания на емисии под специфичен показател (benchmark), определен така, че да е под прогнозните емисии при липса на мерки за тяхното снижаване. Това изисква подходящи действия на развиващите се страни за смекчаване на въздействието върху климата. Въпреки че участието на най-слабо развитите страни в CDM би следвало да се засили, по-напредналите измежду развиващите се страни следва постепенно да преминат към участие в секторни пазарни механизми, а накрая и към системи за лимити и търговия с емисии (4).
(6)
Участието в JI и CDM, както и решенията за позволяване на използването на придобити по такива механизми кредити в системите за търговия с емисии, е доброволно. Следователно има разлика между кредитите за намалени емисии, които могат да бъдат генерирани в системите за търговия с емисии, и кредитите за намалени емисии, които страните по Протокола от Киото може да са решили да разрешат да бъдат използвани съгласно своето национално законодателство. Във връзка с това с Директива 2003/87/ЕО вече бе изключено използването на предписани емисионни единици, а с Директива 2004/101/ЕО на Европейския парламент и на Съвета (5) бе разрешено използването на някои кредити по JI и CDM, но с хармонизирани ограничения относно използването на международни кредити за намалени емисии по проекти от областта на ядрената енергетика, земеползването и горскостопанските дейности, и беше предвидена възможност държавите-членки да могат да позволяват на операторите да използват определени количества други видове международни кредити за намалени емисии. Директива 2003/87/ЕО предвижда да бъдат приети хармонизирани разпоредби за прилагане по отношение на ограниченията за използване на международни кредити за намалени емисии.
(7)
Използването на международни кредити за намалени емисии по проекти, отнасящи се за трифлуорометана (HFC-23) и диазотния оксид (N2O) от производството на адипинова киселина (по-долу „проекти, отнасящи се за технологични газове“), следва да бъде ограничено. Това е в съответствие със заключенията на Европейския съвет от октомври 2009 г. за насърчаване на развиващите се страни, и по-специално по-напредналите измежду тях, да предприемат подходящи действия за смекчаване на въздействието. По-голямата част от проектите, отнасящи се за технологични газове, се осъществяват в напредналите развиващи се страни, които имат достатъчно възможности сами да финансират тези нескъпоструващи намаления на емисии, а вече придобитите приходи от тези проекти в миналото би следвало да са достатъчни за тяхното по-нататъшно финансиране. Въвеждането на ограничения за използването на кредити за намалени емисии във връзка с технологични газове, по-специално ако то е последвано от съответните решения на международно равнище, би следвало да доведе до по-равномерно географско разпределение на ползите от механизмите, създадени по Протокола от Киото.
(8)
Проектите, отнасящи се за технологични газове, повдигат въпроси относно опазването на околната среда. Извънредно високите нива на възвращаемост от разграждането на HFC-23 водят до стимулиране на продължаващото производство и използване на хлородифлуорометан (HCFC-22) - вещество със силно разрушително действие върху озоновия слой, което представлява и парников газ - в регистрирани инсталации и при максималните нива, разрешени съгласно методиката за този вид проекти. В резултат на това производството на HCFC-22 вероятно е по-високо, отколкото би било при липса на такъв вид проекти. Това от своя страна поставя под въпрос възможността на „Корекцията на производството и потреблението на халогенирани въглеводороди (HCFC) от Монреал - 2007 г.“ съгласно Монреалския протокол относно веществата, които разрушават озоновия слой (6), да сложи началото на ускорено постепенно преустановяване на използването на HCFC-22 за употреби, различни от изходни суровини. То е несъвместимо и с финансирането от държавите-членки на постепенното преустановяване на производството на HCFC-22 чрез вноски към многостранния фонд по Монреалския протокол. Въпросните високи нива на възвръщаемост водят до изкривяване на икономическите стимули и на конкуренцията, както и до преместване на производството от производители на адипинова киселина, установени в ЕС, към регистрирани производители от трети държави. Много по-благоприятното третиране на производителите на адипинова киселина, участващи в механизмите от Киото, в сравнение с производителите, които се присъединяват към схемата на Съюза от 2013 г. нататък, ще повиши риска от подобно изместване на производството, както и от нетно повишаване на глобалните емисии. С оглед намаляване на изкривяването на икономическите стимули и на конкуренцията и избягване на изместването на емисиите на парникови газове са оправдани ограничения в използването на споменатите международни кредити за намалени емисии.
(9)
Международните кредити за намалени емисии по проекти, отнасящи се за технологични газове, нямат принос за преноса на технологии или за необходимата дългосрочна трансформация на енергийните системи в развиващите се страни. Снижаването на емисиите на посочените технологични газове чрез JI или CDM няма принос за намаляване по най-ефективен начин на глобалните емисии на парникови газове, защото високата възвръщаемост за разработващите проектите лица не се използва за намаляване на емисиите.
(10)
Прилагането на цялостно ограничаване на използването на специфични видове кредити за намалени емисии е предвидено в член 11а, параграф 9 от Директива 2003/87/ЕО. Подобно ограничаване е уместно да се прилага за проекти, отнасящи се за технологични газове. Цялостното ограничаване на използването най-добре решава въпроса с нежеланите последствия за конкуренцията и околната среда по отношение на въпросните кредити за намалени емисии, подобрява икономическата ефективност от намаляването на емисиите в световен мащаб и екологичните характеристики на пазара за права на емисии, като насърчава инвестициите в технологии с ниска въглеродна интензивност.
(11)
В съответствие с член 11а, параграф 9 от Директива 2003/87/ЕО мерките, предвидени в настоящия регламент, следва да се прилагат от 1 януари 2013 г., което съгласно цитирания член е повече от шест месеца и по-малко от три години от датата на тяхното приемане. Посочените мерки не засягат използването на кредити за намалени емисии във връзка с технологични газове с цел спазване на задълженията за намаляване на емисиите през 2012 г.
(12)
Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на Комитета по изменение на климата,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Използването на международни кредити за намалени емисии от проекти, отнасящи се за разграждане на трифлуорометан (HFC-23) и диазотен оксид (N2O) от производството на адипинова киселина, за целите на член 11а от Директива 2003/87/ЕО, се забранява от 1 януари 2013 г., освен ако не става въпрос за използването на кредити за намалени емисии преди 2013 г. по съществуващи проекти от тези видове, използвани за емисии на инсталации по СТЕ на ЕС от 2012 г., което използване се разрешава до 30 април 2013 г. включително.
Член 2
Настоящият регламент влиза в сила в деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави-членки.
Съставено в Брюксел на 7 юни 2011 година.
ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 550/2011 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 7ης Ιουνίου 2011
για τον καθορισμό ορισμένων περιορισμών που εφαρμόζονται στη χρήση διεθνών πιστωτικών μορίων από έργα που σχετίζονται με τα βιομηχανικά αέρια, βάσει της οδηγίας 2003/87/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη την οδηγία 2003/87/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με τη θέσπιση συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου εντός της Κοινότητας και την τροποποίηση της οδηγίας 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου (1), και ιδίως το άρθρο 11α παράγραφος 9,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Απώτερος σκοπός της σύμβασης-πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την αλλαγή του κλίματος (UNFCCC), η οποία εγκρίθηκε με την απόφαση 94/69/ΕΚ του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 1993, σχετικά με τη σύναψη της σύμβασης-πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για τις κλιματικές αλλαγές (2), είναι να επιτευχθεί σταθεροποίηση των ατμοσφαιρικών συγκεντρώσεων των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου σε επίπεδα που θα μπορούν να αποτρέψουν επικίνδυνες ανθρωπογενείς παρεμβολές στο κλιματικό σύστημα. Προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, η συνολική μέση ετήσια αύξηση της θερμοκρασίας της επιφάνειας του πλανήτη δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 2 °C σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, όπως επικυρώθηκε από τη συνδιάσκεψη του Κανκούν για την αλλαγή του κλίματος τον Δεκέμβριο του 2010 και από τη «Συμφωνία της Κοπεγχάγης». Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση αξιολόγησης της διακυβερνητικής ομάδας εργασίας για την αλλαγή του κλίματος (IPCC), προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, οι παγκόσμιες εκπομπές αερίων θερμοκηπίου πρέπει να κορυφωθούν έως το 2020. Αυτό προϋποθέτει αυξημένες προσπάθειες από όλες τις χώρες που συμβάλλουν σημαντικά στις εκπομπές.
(2)
Αν θέλουμε να ανταποκριθούμε στην πρόκληση αυτή, οι αγορές διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να διαδραματίσουν βασικό ρόλο. Θα μας επιτρέψουν να επιτύχουμε τους στόχους μας με χαμηλότερο κόστος και επίσης ενθαρρύνουν τις φιλοδοξίες. Επιπλέον, οι αγορές διοξειδίου του άνθρακα μπορεί να είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για μεταφορά χρηματοδότησης προς τις αναπτυσσόμενες χώρες και θα μας βοηθήσουν να καλύψουμε τη διεθνή δέσμη μέτρων χρηματοδότησης ύψους 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων που συμφωνήθηκε στην Κοπεγχάγη. Αυτό θα απαιτήσει σημαντική κλιμάκωση των υφιστάμενων μηχανισμών, συμπεριλαμβανομένης της μεταρρύθμισης του μηχανισμού καθαρής ανάπτυξης (CDM) για την αύξηση της χρήσης τυποποιημένων γραμμών βάσης και τη δημιουργία νέων μηχανισμών της αγοράς.
(3)
Το Πρωτόκολλο του Κιότο, το οποίο εγκρίθηκε με την απόφαση 2002/358/ΕΚ του Συμβουλίου της 25ης Απριλίου 2002 σχετικά με την έγκριση, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, του Πρωτοκόλλου του Κιότο της σύμβασης-πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για τις κλιματικές αλλαγές και την από κοινού τήρηση των σχετικών δεσμεύσεων (3), όρισε στόχους μείωσης των εκπομπών για 39 μέρη για την περίοδο 2008-2012 και καθιέρωσε δύο μηχανισμούς για τη δημιουργία διεθνών πιστωτικών μορίων τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τα ενδιαφερόμενα μέρη για την αντιστάθμιση των εκπομπών. Ο μηχανισμός της κοινής εφαρμογής (JI) προβλέπει τη δημιουργία μονάδων μείωσης των εκπομπών (ERU) ενώ ο μηχανισμός καθαρής ανάπτυξης (CDM) προβλέπει τη δημιουργία πιστοποιημένων μειώσεων των εκπομπών (CER).
(4)
Οι μηχανισμοί JI και CDM είναι οι λεγόμενοι καθαροί μηχανισμοί αντιστάθμισης, με τους οποίους η μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου κατά ένα τόνο δίνει το δικαίωμα εκπομπής ενός τόνου αερίων θερμοκηπίου σε κάποια άλλη περιοχή. Παρόλο που γενικά τέτοια συστήματα συμβάλλουν στη μείωση του κόστους του παγκόσμιου περιορισμού των εκπομπών, πράγμα το οποίο καθιστά δυνατή την ανάληψη δράσης σε χώρες όπου είναι πιο αποδοτικό οικονομικά, τα εν λόγω συστήματα δεν στηρίζουν τις προσπάθειες μείωσης που είναι απαραίτητες για την πρόοδο προς την επίτευξη του στόχου των 2 °C.
(5)
Προκειμένου να περιοριστεί η υπερθέρμανση του πλανήτη κάτω από τους 2 °C, η ΕΕ υιοθέτησε την άποψη ότι οι δεσμεύσεις των βιομηχανικών χωρών πρέπει να συνοδεύονται από τα κατάλληλα μέτρα μετριασμού από τις αναπτυσσόμενες χώρες, ιδίως από τις πλέον ανεπτυγμένες εξ αυτών. Παράλληλα, χρειάζεται να αναπτυχθεί σταδιακά μια ευρεία διεθνής αγορά εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, η οποία να μπορεί να αποφέρει την απαραίτητη παγκόσμια μείωση των εκπομπών με αποτελεσματικό τρόπο και στην οποία τα διεθνή πιστωτικά μόρια θα προκύπτουν από μειώσεις των εκπομπών που επιτυγχάνονται και αντιστοιχούν σε τιμές χαμηλότερες ενός δείκτη αναφοράς. Ο δείκτης αυτός αναφοράς θα είναι χαμηλότερος από τις προβλεπόμενες εκπομπές εάν δεν υπάρχουν μέτρα μείωσης. Αυτό απαιτεί τη λήψη ενδεδειγμένων μέτρων μετριασμού από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Αν και θα πρέπει να ενισχυθεί η συμμετοχή των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών στον μηχανισμό CDM, οι πιο προηγμένες αναπτυσσόμενες χώρες θα πρέπει να κινηθούν σταδιακά προς την κατεύθυνση της συμμετοχής σε τομεακούς μηχανισμούς αγοράς και αργότερα σε συστήματα με ανώτατα όρια και εμπορία δικαιωμάτων (4).
(6)
Η συμμετοχή στους μηχανισμούς JI και CDM είναι εθελοντική, όπως και οι αποφάσεις για την παραχώρηση του δικαιώματος χρήσης πιστωτικών μορίων στα συστήματα εμπορίας εκπομπών. Επομένως πρέπει να γίνεται διαχωρισμός μεταξύ των πιστωτικών μορίων που προέρχονται από μειώσεις των εκπομπών, και των πιστωτικών μορίων που ίσως αποφασίστηκε από τα συμβαλλόμενα μέρη του Πρωτοκόλλου του Κιότο ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο πλαίσιο της εθνικής τους νομοθεσίας. Για το σκοπό αυτό, η οδηγία 2003/87/ΕΚ έχει ήδη αποκλείσει τη χρήση καταλογισμένων ποσοτικών μονάδων και η οδηγία 2004/101/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (5) επέτρεψε τη χρήση κάποιων πιστωτικών μορίων JI και CDM με εναρμονισμένους περιορισμούς όσον αφορά τη χρήση διεθνών πιστωτικών μορίων από πυρηνικά προγράμματα, έργα χρήσης της γης και δασικά έργα και με την προϋπόθεση ότι τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να επιτρέπουν στους φορείς εκμετάλλευσης να χρησιμοποιούν ορισμένες ποσότητες άλλων ειδών διεθνών πιστωτικών μορίων. Η οδηγία 2003/87/ΕΚ προβλέπει την έγκριση εναρμονισμένων διατάξεων εφαρμογής για περιορισμούς στη χρήση των διεθνών πιστωτικών μορίων.
(7)
Η χρήση των διεθνών πιστωτικών μορίων από έργα που αφορούν το τριφθορομεθάνιο (HFC-23) και το υποξείδιο του αζώτου (N2O) από την παραγωγή αδιπικού οξέος (στο εξής «έργα που αφορούν τα βιομηχανικά αέρια») πρέπει να περιορισθεί. Ο περιορισμός αυτός ευθυγραμμίζεται με τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Οκτωβρίου 2009, σύμφωνα με τα οποία οι αναπτυσσόμενες χώρες, και δη οι πιο προηγμένες εξ αυτών, καλούνται να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα μετριασμού. Τα έργα που αφορούν τα βιομηχανικά αέρια εκτελούνται, κατά κύριο λόγο, στις προηγμένες αναπτυσσόμενες χώρες που διαθέτουν επαρκείς ικανότητες για να χρηματοδοτήσουν οι ίδιες αυτές τις φθηνές μειώσεις, ενώ τα έσοδα από τέτοιου είδους έργα που έλαβαν χώρα στο παρελθόν θα πρέπει να αρκούν για τη χρηματοδότηση των εν λόγω έργων. Η καθιέρωση περιορισμών στη χρήση για πιστωτικά μόρια από βιομηχανικά αέρια, ιδίως εάν ακολουθείται από αντίστοιχες αποφάσεις σε διεθνές επίπεδο, αναμένεται ότι θα συμβάλει στην επίτευξη μιας πιο ισορροπημένης γεωγραφικής κατανομής των οφελών των μηχανισμών που καθιερώθηκαν με το Πρωτόκολλο του Κιότο.
(8)
Τα έργα που αφορούν τα βιομηχανικά αέρια προκαλούν περιβαλλοντικές ανησυχίες. Τα εξαιρετικά υψηλά ποσοστά κέρδους από την καταστροφή του HFC-23 έχουν ως αποτέλεσμα την ενθάρρυνση για συνέχιση της παραγωγής και της χρήσης χλωροδιφθορομεθανίου (HCFC-22), μιας δραστικής ουσίας που καταστρέφει το όζον και μοιάζει με αέριο θερμοκηπίου σε καταχωρισμένες μονάδες στα ανώτατα επίπεδα που επιτρέπονται από τη μεθοδολογία των δραστηριοτήτων του έργου. Ως αποτέλεσμα, η παραγωγή της ουσίας HCFC-22 θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη από ότι θα ήταν εάν δεν υπήρχαν δραστηριότητες έργων. Αυτό υπονομεύει, με τη σειρά του, την αναπροσαρμογή του Μόντρεαλ του 2007 σχετικά με την παραγωγή και την κατανάλωση των υδροχλωροφθορανθράκων (HCFC) σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ για τις ουσίες που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος (6) για την υλοποίηση της επίσπευσης της σταδιακής κατάργησης των HCFC-22 ως πρώτης ύλης για την παραγωγή άλλων ουσιών. Αυτό δεν είναι σύμφωνο ούτε με τη χρηματοδότηση της σταδιακής κατάργησης της παραγωγής της ουσίας HCFC-22 από τα κράτη μέλη μέσω συνεισφορών στο πολυμερές ταμείο σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ. Αυτά τα υψηλά ποσοστά κέρδους οδηγούν σε στρεβλώσεις των οικονομικών κινήτρων και του ανταγωνισμού και σε αλλαγές της παραγωγής από τους παραγωγούς αδιπικού οξέος εντός της ΕΕ μέχρι τους εγγεγραμμένους παραγωγούς από τρίτες χώρες. Η προφανώς ευνοϊκότερη μεταχείριση των παραγωγών αδιπικού οξέος που συμμετέχουν στους μηχανισμούς του Κιότο, σε αντίθεση με τη μεταχείριση εκείνων που θα ενταχθούν στο σύστημα της ΕΕ από το 2013, θα αυξήσει τον κίνδυνο για παρόμοιες αλλαγές της παραγωγής και θα προκαλέσει καθαρή αύξηση των εκπομπών σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι περιορισμοί στη χρήση των διεθνών πιστωτικών μορίων είναι δικαιολογημένοι, εφόσον στόχος τους είναι η μείωση των στρεβλώσεων των οικονομικών κινήτρων και του ανταγωνισμού και η αποφυγή διαρροής των εκπομπών αερίου του θερμοκηπίου.
(9)
Τα διεθνή πιστωτικά μόρια που προέρχονται από έργα που αφορούν τα βιομηχανικά αέρια δεν συμβάλλουν στη μεταφορά τεχνολογίας ή στον απαραίτητο μακροπρόθεσμο μετασχηματισμό των ενεργειακών συστημάτων στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η μείωση των εκπομπών των εν λόγω βιομηχανικών αερίων μέσω των μηχανισμών JI και CDM δεν συμβάλλει στη μείωση των παγκόσμιων εκπομπών με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, λόγω του ότι αυτά τα υψηλά κέρδη από τους αναπτυξιακούς φορείς των έργων δεν χρησιμοποιούνται για τη μείωση των εκπομπών.
(10)
Η εφαρμογή της απαγόρευσης της χρήσης συγκεκριμένων πιστωτικών μορίων προβλέπεται στο άρθρο 11α παράγραφος 9 της οδηγίας 2003/87/ΕΚ. Ένας τέτοιος περιορισμός ενδείκνυται να εφαρμόζεται στην περίπτωση των έργων που αφορούν τα βιομηχανικά αέρια. Η απαγόρευση της χρήσης μπορεί να εξαλείψει με τον καλύτερο τρόπο τις ανεπιθύμητες ανταγωνιστικές και περιβαλλοντικές συνέπειες των πιστωτικών μορίων, να βελτιώσει την οικονομική απόδοση της μείωσης των παγκόσμιων εκπομπών και τις περιβαλλοντικές επιδόσεις της αγοράς διοξειδίου του άνθρακα, ενθαρρύνοντας τις επενδύσεις σε τεχνολογίες με χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.
(11)
Σύμφωνα με το άρθρο 11α παράγραφος 9 της οδηγίας 2003/87/ΕΚ, τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό θα πρέπει να εφαρμοστούν από την 1η Ιανουαρίου 2013, πράγμα το οποίο σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο σημαίνει ότι θα συμβεί σε περισσότερο από έξι μήνες και λιγότερο από τρία έτη μετά από την έγκρισή του. Η χρήση πιστωτικών μορίων από βιομηχανικά αέρια για την κάλυψη υποχρεώσεων συμμόρφωσης κατά τη διάρκεια του 2012 δεν επηρεάζεται από τα εν λόγω μέτρα.
(12)
Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής για την αλλαγή του κλίματος,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Από την 1η Ιανουαρίου 2013, απαγορεύεται η χρήση των διεθνών πιστωτικών μορίων από έργα που αφορούν την καταστροφή του τριφθορομεθανίου (HFC-23) και του υποξειδίου του αζώτου (N2O) από την παραγωγή αδιπικού οξέος σύμφωνα με το άρθρο 11α της οδηγίας 2003/87/ΕΚ, εκτός από τη χρήση πιστωτικών μορίων σε σχέση με μειώσεις εκπομπών πριν από το 2013 από υφιστάμενα έργα αυτού του τύπου για χρήση όσον αφορά τις εκπομπές από εγκαταστάσεις που υπάγονται στο σύστημα εμπορίας εκπομπών της ΕΕ που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του 2012, η οποία επιτρέπεται μέχρι και τις 30 Απριλίου 2013.
Άρθρο 2
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την ημέρα της δημοσίευσής του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 7 Ιουνίου 2011.