31973L0239
L 228/3
ОФИЦИАЛЕН ВЕСТНИК НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ
ПЪРВА ДИРЕКТИВА НА СЪВЕТА
от 24 юли 1973 година
относно координирането на законовите, подзаконовите и административните разпоредби относно достъпа до и упражняването на пряка застрахователна дейност, различна от животозастраховане
(73/239/ЕИО)
СЪВЕТЪТ НА ЕВРОПЕЙСКИТЕ ОБЩНОСТИ,
като взе предвид Договора за създаване на Европейската икономическа общност, и по-специално член 57, параграф 2,
като взе предвид Общата програма (1) за премахване на ограниченията за свободата на установяване, и по-специално дял IV В от нея,
като взе предвид предложението на Комисията,
като взе предвид становището на Асамблеята (2),
като взе предвид становището на Икономическия и социален комитет (3),
като има предвид, че по силата на Общата програма при пряката застрахователна дейност премахването на ограниченията за установяване на представителства и клонове зависи от координирането на условията за достъп до и упражняване на такава дейност; като има предвид, че такава координация следва да се извърши най-напред по отношение на пряката застрахователна дейност, различна от животозастраховане;
като има предвид, че с оглед улесняване на достъпа до и упражняването на застрахователна дейност е особено важно да бъдат премахнати определени различия, които съществуват между националните законодателства за надзор; като има предвид, че за да се постигне тази цел, като същевременно се гарантира достатъчна защита на застрахованите и третите лица във всички държави-членки, е желателно да се координират по-конкретно разпоредбите относно финансовите гаранции, които се изискват от взаимозастрахователните кооперации;
като има предвид, че е необходима класификация на рисковете при различните видове застраховки, и по-специално, за да се определят дейностите, които подлежат на задължително разрешително, както и размерът на минималния гаранционен фонд, определен за съответния вид застраховка;
като има предвид, че е желателно от приложното поле на настоящата директива да бъдат изключени взаимозастрахователните кооперации, които поради правния си статус отговарят на особени условия за сигурност и финансови гаранции; като има предвид, че наред с това е желателно в някои държави-членки да бъдат изключени определени институции, чиято дейност обхваща твърде ограничен сектор и по закон е ограничена до определена територия или определени лица;
като има предвид, че различните закони съдържат различни правила за едновременното извършване на здравно застраховане, кредитно и гаранционно застраховане и застраховане на права срещу трети лица и правна защита, в съчетание помежду им или с други видове застрахователна дейност; като има предвид, че ако тези различия продължат да съществуват след премахването на ограниченията относно правото на установяване при застрахователни дейности, различни от животозастраховане, това би означавало да продължат да съществуват пречки за установяване; като има предвид, че този проблем трябва да намери решение чрез последваща координация, която да се осъществи в сравнително кратък срок;
като има предвид, че е необходимо надзорът във всяка държава-членка да се разшири и да обхваща всички видове застраховки, за които важи настоящата директива; като има предвид, че осъществяването на такъв надзор е невъзможно, ако занимаващото се с такива видове застраховки предприятие не подлежи на официално разрешително; като има предвид, че поради това е необходимо да се определят условията за издаване или отнемане на такова разрешително; като има предвид, че трябва да се предвиди право на обжалване пред съдилищата в случай на отказ или отнемане на разрешително;
като има предвид, че е желателно да се въведат по-гъвкави правила за видовете застраховки, известни като транспортни, съответно № 4, 5, 6, 7 и 12 в параграф А от приложението, и видовете кредитни застраховки, съответно № 14 и 15 в параграф А от приложението, с оглед на непрестанните промени в условията, които засягат стоки и кредити;
като има предвид, че търсенето на общ метод за изчисляване на техническите резерви понастоящем е предмет на изследвания на общностно равнище; като има предвид, че поради това изглежда желателно постигането на координация в тази област, както и въпросите във връзка с определянето на категориите инвестиции и оценката на активи, да бъде оставено за следващи директиви;
като има предвид, че е необходимо взаимозастрахователните кооперации да притежават - извън и над достатъчния размер на техническите резерви за посрещане на задължениято им по застраховките - допълнителен резерв, който ще се нарича „граница на платежоспособност“ и ще се представлява от свободни активи, с цел обезпечаване срещу колебанията в стопанската дейност; като има предвид, че за да се гарантира, че наложените с тази цел изисквания са определени според обективни критерии, при което предприятията със същия размер да бъдат поставени при равни условия на конкуренция, е желателно да се предвиди този резерв да е свързан с общия обем на дейността на предприятието и да се определя според два показателя за сигурност - единият въз основа на премиите, а другият въз основа на застрахователните обезщетения;
като има предвид, че е желателно да се постави изискване за минимален гаранционен фонд, в зависимост от размера на риска в поетите класове застраховки, за да се гарантира, че предприятията притежават достатъчно средства при учредяването им, и че в по-нататъшния ход на дейността границата на платежоспособност в никакъв случай няма да спадне под минимален праг на сигурност;
като има предвид, че е необходимо да се предвиди случаят, при който финансовото състояние на предприятието стане такова, че то трудно може да изпълнява поетите задължения;
като има предвид, че поначало координираните правила за достъп до и упражняването на пряка застрахователна дейност в Общността трябва да важат за всички предприятия, които навлизат на пазара, и следователно за всички представителства и клонове, когато главното управление на предприятието се намира извън Общността; като има предвид, че независимо от това, по отношение на методите за надзор е желателно да се предвиди специална разпоредба за тези представителства и клонове, предвид факта, че активите на предприятието, към което те принадлежат, се намират извън Общността;
като има предвид, че все пак е желателно да се допусне облекчаване на тези специални условия, като същевременно се спазва принципът, че такива представителства и клонове не трябва да бъдат третирани по-благоприятно от предприятията в Общността;
като има предвид, че са необходими определени преходни разпоредби, за да се даде възможност на вече съществуващите малки и средни предприятия да се приспособят към изискванията, които държавите-членки са длъжни да наложат в изпълнение на настоящата директива, при спазване на разпоредбите на член 53 от Договора;
като има предвид, че е важно да се гарантира еднаквото прилагане на координираните правила и в тази връзка да се предвиди тясно сътрудничество между Комисията и държавите-членки в тази област,
ПРИЕ НАСТОЯЩАТА ДИРЕКТИВА:
Дял I - Общи разпоредби
Член 1
Настоящата директива се отнася за достъпа до самостоятелна заетост по пряко застраховане, която се осъществява от взаимозастрахователни кооперации, които са установени в държава-членка или желаят да се установят там, по отношение на дяловето от застраховането, които са определени в приложението към настоящата директива, а също и до упражняването на тази дейност.
Член 2
Настоящата директива не се прилага за:
1.
следните видове застраховане:
а)
животозастраховане, т.е. онзи дял от застраховането, който по-конкретно обхваща застраховки само при достигане на определена възраст; застраховки само при смърт; застраховки при достигане на определена възраст или по-ранно настъпване на смърт; застраховки „Живот“ с връщане на премии, тонтини, застраховки за женитба и застраховки за раждане;
б)
анюитети;
в)
допълнителни застраховки, извършвани от животозастрахователни предприятия, т.е. застраховки при телесна повреда, включително нетрудоспособност, застраховки при смърт в резултат на злополука и застраховки при инвалидност поради злополука или заболяване, когато тези различни застраховки са извършени като допълнение към застраховка „Живот“;
г)
застраховане, което съставлява част от законоустановена система на социално осигуряване;
д)
съществуващия в Ирландия и Великобритания клас застраховане, известно като „постоянна здравна застраховка, която не подлежи на анулиране“,
2.
следните операции:
а)
операции за обратно изкупуване на капитал, съгласно определенията в законодателството на всяка държава-членка;
б)
операции на взаимоспомагателни институции, обезщетенията на които варират в зависимост от наличните средства, и в които размерът на вноските на членовете са в предварително уговорен размер;
в)
операции, извършвани от организации, които нямат юридическа правосубектност, с цел взаимно гарантиране на техните членове, без заплащане на премии или създаване на технически резерви;
г)
до осъществяване на допълнителна координация в срок от четири години от уведомлението за настоящата директива - операции по застраховане на експортни кредити за сметка на държавата или с нейна подкрепа.
Член 3
1. Настоящата директива не се прилага за взаимозастрахователни кооперации, доколкото те отговарят едновременно на следните условия:
-
устройственият им акт предвижда възможност за отправяне на покана за допълнителни вноски или намаляване на техните обезщетения,
-
дейността им не покрива рискове, свързани с отговорност, освен ако последните не съставляват допълнително покритие по смисъла на точка В от приложението, или рискове, свързани с кредити и гаранции,
-
годишният приход от вноски за дейностите, които са предмет на настоящата директива, не надвишава един милион разчетни единици,
и
-
най-малко половината от прихода от вноски за дейностите, които са предмет на настоящата директива, трябва да произхожда от лица, които са членове на взаимозастрахователна кооперация.
2. Освен това, настоящата директива не се прилага за взаимозастрахователни кооперации, които са сключили с други кооперации от същия вид споразумение, което предвижда пълно презастраховане на издадените от тях застрахователни полици или според което предприятието-цесионер се задължава да изпълни задълженията по тези полици вместо предприятието-цедент.
В такъв случай предприятието-цесионер се подчинява на правилата на настоящата директива.
Член 4
Настоящата директива не се прилага за следните институции, освен ако техните устройствени актове или законът не бъдат изменени по отношение на компетентността:
а)
в Германия
Следните публичноправни институции, които се ползват с монополно положение (Monopolanstalten):
1.
Badische Gebäudeversicherungsanstalt, Karlsruhe;
2.
Bayerische Landesbrandversicherungsanstalt, Munich;
3.
Bayerische Landestierversicherungsanstalt, Schlachtviehversicherung, Munich;
4.
Braunschweigische Landesbrandversicherungsanstalt, Brunswick;
5.
Hamburger Feuerkasse, Hamburg;
6.
Hessische Brandversicherungsanstalt (Hessische Brandversicherungskammer), Darmstadt;
7.
Hessische Brandversicherungsanstalt, Kassel;
8.
Hohenzollernsche Feuerversicherungsanstalt, Sigmaringen;
9.
Lippische Landesbrandversicherungsanstalt, Detmold;
10.
Nassauische Brandversicherungsanstalt, Wiesbaden;
11.
Oldenburgische Landebrandkasse, Oldenburg;
12.
Ostfriesische Landschaftliche Brandkasse, Aurich;
13.
Feuersozietät Berlin, Berlin;
14.
Württembergische Gebaudebrandversicherungsanstalt, Stuttgart.
Въпреки това, нито териториалната компетентност се смята за променена при сливане на такива институции, чието действие е запазване в полза на новата институция на териториалната компетентност на слелите се институции, нито компетентността по отношение на класовете застраховки се смята за изменена, ако една от тези институции поеме един или повече класове застраховки на друга такава институция по отношение на същата територия.
Следните квази-публични институции:
1.
Postbeamtenkrankenkasse;
2.
Krankenversorgung der Bundesbahnbeamten,
б)
във Франция
Следните институции:
1.
Caisse départementale des incendiés des Ardennes;
2.
Caisse départementale des incendiés de la Côte d'Or;
3.
Caisse départementale des incendiés de la Marne;
4.
Caisse départementale des incendiés de la Meuse;
5.
Caisse départementale des incendiés de la Somme;
6.
Caisse départementale des incendies grêle du Gers;
7.
Caisse départementale grêle de l'Hérault,
в)
в Ирландия
Voluntary Health Insurance Board;
г)
в Италия
Cassa di previdenza per l'assicurazione degli sportivi (Sportass);
д)
във Великобритания
The Crown Agents.
Член 5
По смисъла на настоящата директива:
а)
„разчетна единица“ означава единицата, определена в член 4 от Устава на Европейската инвестиционна банка;
б)
„съответстващи активи“ означава представяне на поетите задължения, изразени в конкретна валута, чрез активи, изразени или осребрими в същата валута;
в)
„местонахождение на активите“ означава наличието на движими или недвижими активи в дадена държава-членка, но не се тълкува като изискване за депозиране на движимите вещи или налагане на ограничителни мерки спрямо недвижимите имоти, като вписване на ипотеки. Счита се, че активите, които представляват вземания срещу длъжници, се намират в държавата-членка, в която трябва да бъдат осребрени.
Дял II - Правила, приложими за предприятия с главно управление в Общността
Раздел А: Условия за допускане
Член 6
1. Всяка държава-членка поставя условие за получаване на официално разрешително за достъп до дейността по пряко застраховане на нейна територия.
2. Такова разрешително се иска от компетентния орган на съответната държава-членка от:
а)
всяко предприятие, което установява главното си управление на територията на тази държава;
б)
всяко предприятие, чието главно управление се намира в друга държава-членка, и което открива клон или представителство на територията на въпросната държава-членка;
в)
всяко предприятие, което, след получаване на разрешителното по букви а) или б) по-горе, разширява дейността си на територията на тази държава с други класове застраховки;
г)
всяко предприятие, което след като е получило разрешително за част от националната територия в съответствие с член 7, параграф 1, разширява дейността си извън тази част.
3. Държавите-членки не поставят условие за предоставяне на вещно или лично обезпечение.
Член 7
1. Разрешителното е валидно за цялата национална територия, освен ако и доколкото националното законодателство разрешава заявителят да иска разрешително да извършва дейността си само на част от националната територия.
2. Разрешителното се дава за определен клас застраховки. То обхваща целия клас, освен ако заявителят желае да покрива само част от рисковете, които се отнасят до този клас застраховки, които са изброени в точка А от приложението.
Въпреки това:
а)
всяка държава-членка може да издава разрешително за всяка група от класове застраховки, които са посочени в точка Б от приложението, при условие че даде на това разрешително съответното предвидено в същата точка наименование;
б)
издаденото разрешително за един клас или група от класове е валидно и с цел покриване на допълнителните рискове, включени в друг клас, ако са изпълнени условията по точка В от приложението;
в)
до крайното координиране, предвидено да се извърши в срок от четири години след нотифицирането на настоящата директива, Федерална република Германия може да запази разпоредбата, която забранява едновременното извършване на нейна територия на здравно застраховане, кредитно и гаранционно застраховане или застраховане на права срещу трети лица и правна защита, в съчетание помежду им или с други видове.
Член 8
1. Всяка държава-членка изисква всяко учредено на нейна територия предприятие, за което се иска разрешително:
а)
да приема една от следните форми:
-
за Кралство Белгия:
„société anonymenaamloze vennootschap“, „société en commandite par actionsvennootschap bij wijze van geldschieting op aandelen“, „association d'assurance mutuelleonderlinge verzekeringsmaatschappij“, „société coopérativecooperative vennootschap“,
-
за Дания:
„Аktieselskaber“ (акционерни дружества), „gensidige selskaber“ (взаимозастрахователни кооперации),
-
за Федерална република Германия:
„Аktiegesellschaft“, „Versicherungsverein auf gegenseitigkeit“, „Öffentlich-rechtliches wettbewerbs-versicherungsunternehmen“,
-
за Република Франция:
„societé anonyme“, „société à forme mutuelle“, „mutuelle“, „union de mutuelles“,
-
за Република Ирландия:
„incorporated companies limited by shares or by guarantee or unlimited“,
-
за Република Италия:
„società per azioni“, „società cooperative“, „mutua di assicurazione“,
-
за Великото херцогство Люксембург:
„société anonyme“, „société en commandite par actions“, „association d'assurances mutuelles“, „société coopérative“,
-
за Кралство Холандия:
„naamloze vennootschap“, „onderlinge waarborgmaatschappij“, „coöperative vereniging“,
-
за Великобритания:
„incorporated companies limited by shares or by guarantee or unlimited“, „societies registered under the Industrial and Provident Societies Act“, „societies registered under the Friendly Societies Act“, учредителите на дружество с наименование „Лойдс“.
Освен това, при необходимост държавите-членки могат да учредяват предприятия във всяка позната на публичното право форма, при условие че предметът на дейност на тези институции е извършване на застрахователни операции при условия, които са равностойни на условията за предприятията по частното право;
б)
да ограничава търговската си дейност до застрахователна дейност и пряко произтичащи от нея операции, с изключение на всички останали видове търговска дейност;
в)
да представи програма за дейност в съответствие с разпоредбите на член 9;
г)
да притежава предвидения в член 17, параграф 2 минимален гаранционен фонд.
2. От предприятие, което иска разрешително за разширяване на дейността си с други класове застраховки, или в случая, посочен в член 6, параграф 2, буква г) - на друга част на територията, се изисква да представи програма за дейността в съответствие с член 9 по отношение на другите класове застраховки или другата част от територията.
Освен това, от предприятието се изисква да представи доказателства, че притежава предвидената в член 16 граница на платежоспособност, а - ако по отношение на другите видове - разпоредбите на член 17, параграф 2 изискват по-висока минимална гаранция в сравнение с преди, че притежава този минимум.
3. Тези мерки за координация не поставят пречка за държавите-членки да прилагат разпоредби, които изискват директорите и управителите да притежават техническа квалификация, или които изискват одобряване на учредителен договор или устав, общи и специални условия по застраховките, тарифи и други документи, необходими за нормалното упражняване на контрол.
4. Горепосочените разпоредби не могат да налагат искането за разрешително да се преценява в светлината на икономическите изисквания на пазара.
Член 9
Програмата за дейност, посочена в член 8, параграф 1, буква в), съдържа следните данни или основания относно:
а)
естеството на рисковете, които предприятието предлага да покрива; общите и специални условия по полиците, които предлага да използва;
б)
тарифите, чието прилагане се предлага за всяка категория дейност;
в)
ръководните принципи по отношение на презастраховането;
г)
елементите, които конституират минималните гаранционни фондове;
д)
предварителни оценки за разноските за въвеждане на административните услуги и организацията за осигуряване на дейността; финансовите средства, които са предназначени за тяхното покриване;
в допълнение, за първите три финансови години:
е)
предварителни оценки за разходите за управление, с изключение на разходите за започване на дейността, и по-специално общите текущи разходи и комисионите;
ж)
предварителни оценки за премиите или вноските и застрахователните обезщетения;
з)
прогнозен баланс;
и)
предварителни оценки за финансовите средства, предназначени за покриване на задълженията по застраховките и границата на платежоспособност.
Въпреки това, посочените в букви а) и б) по-горе данни не се изискват за рисковете, класифицирани под номера 4, 5, 6, 7 и 12 в точка А от приложението, както и данните, посочени в б) по-горе, не се изискват за рисковете, класифицирани под номера 14 и 15 в точка А от приложението. При рисковете, класифицирани под номер 11 в същата точка, не е необходимо да се изискват данните, посочени в букви а) и б).
Член 10
1. Всяка държава-членка изисква всяко предприятие с главно управление на територията на друга държава-членка, което иска разрешително да открие представителство или клон:
а)
да представи своя устав и списък на директорите и управителите;
б)
да представи удостоверение, издадено от компетентните органи в страната по главното управление, с което се удостоверяват класовете застраховки, които предприятието има право да извършва, фактът, че то притежава минималния гаранционен фонд или минималната граница на платежоспособност, изчислена в съответствие с член 16, параграф 3, ако тази сума е по-висока, и в което са посочени рисковете, които предприятието действително покрива, както и финансовите средства по член 11, параграф 1, буква д);
в)
да представи програма за дейността в съответствие с член 11;
г)
да определи упълномощен представител, който е с постоянно пребиваване и с постоянен адрес в приемащата страна и притежава достатъчни правомощия да задължава предприятието по отношение на трети лица, както и да го представлява в отношенията с държавните органи и съдилищата на приемащата страна. Ако представителят има юридическа правосубектност, неговото главно управление трябва да бъде в приемащата държава и той на свой ред трябва да определи физическо лице, което да го представлява и да отговаря на горните условия. Държавата-членка не може да отказва да приема определения представител на други основания, освен такива, които са свързани с репутацията или техническата квалификация, които се прилагат за директорите на предприятия, чиито централни управления са разположени на територията на тази държава.
По отношение на „Лойдс“, в случай на съдебно производство в приемащата страна, образувано вследствие на задължения по застраховки, застрахованите лица не трябва да бъдат третирани по-неблагоприятно, отколкото ако съдебното производство е образувано срещу предприятия от по-традиционен тип. Поради това упълномощеният представител трябва да притежава достатъчни правомощия, за да може срещу него да бъде образувано съдебно производство, и в това си качество той трябва да бъде в състояние да задължава съответните застрахователи от „Лойдс“.
2. За получаване на разрешително за разширяване на дейността на представителството или клона с други класове застраховки или на други части от националната територия в случаите по член 6, параграф 2, буква г), всяка държава-членка изисква заявителят да представи програма за дейността в съответствие с член 11 и да отговаря на условията по параграф 1, буква б) по-горе.
3. Тези координационни мерки не създават пречки за държавите-членки да приемат разпоредби, с които за всички взаимозастрахователни кооперации да се изисква одобрение на общите и специалните условия по полиците, тарифите и други документи, необходими за нормалното осъществяване на надзор.
4. Горепосочениет разпоредби не могат да съдържат изискване разрешителното да се преценява с оглед на икономическите изисквания на пазара.
Член 11
1. Посочената в член 10, параграф 1, буква в) програма за дейността на представителството или клона съдържа следните данни или доказателства относно:
а)
естеството на рисковете, които предприятието предлага да покрива в приемащата страна; общите и специалните условия по застраховките, които то предлага да използва;
б)
тарифите, които предприятието предлага да прилага за всяка категория дейност;
в)
ръководните принципи по отношение на презастраховането;
г)
състоянието на границата на платежоспособност на предприятието по членове 16 и 17;
д)
предварителни оценки за разходите за установяване на административните услуги и организацията за осигуряване на дейността; финансовите средства, които са предназначени за тяхното покриване;
в допълнение, за първите три финансови години:
е)
предварителни оценки за разноските за управление;
ж)
предварителни оценки за премиите или вноските и застрахователните обезщетения във връзка с новата дейност;
з)
прогнозен баланс на представителството или клона.
Въпреки това, не се изискват посочените в букви а) и б) по-горе данни за рисковете, класифицирани под номера 4, 5, 6, 7 и 12 в точка А от приложението, нито се изискват посочените в буква б) по-горе данни за рисковете, класифицирани под номера 14 и 15 в точка А от приложението. При рисковете, класифицирани под номер 11 в същата точка, не е необходимо да се изискват данните по букви а) и б).
2. Програмата за дейността се придружава от баланс и отчет за приходите и разходите на предприятието за всяка от последните три финансови години. Въпреки това, ако то не е извършвало дейност в продължение на три години, от него се изисква да представи тези документи само за приключената финансова година.
По отношение на „Лойдс“ публикуването на баланса и отчета за приходите и разходите се замества със задължително представяне на годишните търговски сметки за застрахователните операции и се придружава от клетвена декларация, която удостоверява, че са представени удостоверения от експерт-счетоводители за всеки застраховател, и доказва, че поетите в резултат на тези операции задължения изцяло се покриват от активите. Тези документи трябва да позволят на компетентните органи да формират мнение за платежоспособността на кооперацията.
3. Програмата за дейността, заедно със забележките на органите, които са компетентни да издават разрешения, се изпращат на компетентните органи в страната по местонахождението на главното управление. Тези органи съобщават становището си на органите на приемащата страна в тримесечен срок от получаване на документите. Ако становището им не бъде съобщено до изтичането на този срок, то се смята за благоприятно.
Член 12
Към всяко решение за отказване на разрешително се прилагат точните основания за това и то се довежда до знанието на съответното предприятие.
Всяка държава-членка предвижда право на обжалване на всеки отказ пред съд.
Такава разпоредба се предвижда и в случаите, когато компетентните органи не са разгледали молбата за разрешително в шестмесечен срок от датата на нейното получаване.
Раздел Б: Условия за упражняване на дейността
Член 13
Държавите-членки работят в тясно сътрудничество помежду си при осъществяването на надзор на финансовото състояние на оторизираните предприятия.
Член 14
Надзорният орган на държавата-членка, на чиято територия се намира главното управление на предприятието, трябва да проверява състоянието на платежоспосбност на предприятието по отношение на цялата му дейност. Надзорните органи на другите държави-членки предоставят на тази държава цялата информация, която е необходима за осъществяването на такава проверка.
Член 15
1. Всяка държава-членка, на чиято територия едно предприятие осъществява своята дейност, изисква от това предприятие да образува достатъчни технически резерви.
Размерът на тези резерви се определя според установените от държавата правила, а при отсъствие на такива правила - според установените практики в тази държава.
2. Техническите резерви се покриват от еквивалентни и съответстващи активи, разположени във всяка страна, в която се извършва дейност. Въпреки това, държавите-членки могат да допускат облекчения в правилата за съответстващите активи и за местонахождението на активите.
Предвид особеното му положение, до координиране на законодателствата относно прекратяването на предприятия, Великото херцогство Люксембург може да запази съществуващата при влизането в сила на настоящата директива система от гаранции за техническите резерви.
Подзаконовите актове на страната, в която се извършва дейността, определят естеството на тези активи и при нужда степента, до която те могат да се използват за покриване на техническите резерви, като определят и правилата за оценяване на тези активи.
3. Ако дадена държава-членка допуска техническите резерви да се покриват с вземания срещу презастрахователи, тя определя и допустимия процент. Във всеки случай държавата не може да изисква активите, които представляват тези вземания, да се намират на нейна територия, независимо от разпоредбите на параграф 2.
4. Надзорният орган на държавата-членка, на чиято територия е главното управление на дадено предприятие, проверява дали балансът му по отношение на техническите резерви показва активи, равностойни на задълженията, поети във всички страни, в които предприятието предприема дейност.
Член 16
1. Всяка държава-членка изисква от всяко предприятие с главно управление на нейна територия да установи достатъчна граница на платежоспособност за цялата си дейност.
Границата на платежоспособност съответства на имуществото на предприятието, свободно от всякакви предвидими задължения, и като се извадят нематериалните активи. По-специално, вземат се предвид следните елементи:
-
внесеният основен капитал, а при взаимозастрахователна кооперация - реалният първоначален фонд,
-
половината от невнесената част от основния капитал или от първоначален фонд, след като внесената част достигне 25 % от този капитал или фонд,
-
резервите (законови резерви и свободни резерви), които не съответстват на задълженията по застраховките,
-
пренесените печалби,
-
при взаимозастрахователна кооперация или дружество от взаимозастрахователен вид с променливи вноски - всички вземания, които то има срещу членовете в резултат на отправена покана за допълнителни вноски в рамките на финансовата година, до една втора от разликата между максималния размер на вноските и вноските, за които действително е отправена покана, като се спазва пределен праг 50 % от границата,
-
по искане на предприятието, след като то представи доказателства и със съгласието на надзорните органи на всяка държава-членка, в която то извършва дейност - всички скрити резерви, които произтичат от подценяването на активите или надценяването на задълженията в баланса, доколкото тези скрити резерви нямат характер на изключение.
Надценяването на техническите резерви се определя според техния размер, изчислен от предприятието в съответствие с националните нормативни актове. Въпреки това, до извършването на по-нататъшна координация на техническите резерви, сума, равна на 75 % от разликата между размера на резерва за откритите рискове, изчислени от предприятието на неизменна основа чрез прилагане на минималния процент за премиите, и размера, който би бил получен при изчисляване на резерва за всеки договор поотделно, когато националното законодателство дава възможност за избор между двата метода, може да се вземе предвид в границата за платежоспособност до 20 %.
2. Границата на платежоспособност се определя на основата на годишния размер на премиите и вноските или на средния размер на застрахователните обезщетения за последните три години. Ако обаче предприятията застраховат само срещу един или някои от рисковете буря, градушка, слана, като период за преценка на размера на застрахователните обезщетения се вземат последните седем години.
3. При спазване на разпоредбите на член 17, границата на платежоспособност е равна на по-високия от следните два резултата:
първи резултат (на основата на премиите):
-
сумират се премиите или вноските (включително допълнителните такси към премиите или вноските), дължими по отношение на цялата пряка дейност през последната финансова година, за всички финансови години,
-
към този сбор се добавя размерът на премиите, получени за цялата презастрахователна дейност през последната финансова година,
-
от тази сума се изважда общия размер на премиите или вноските, отменени през последната финансова година, както и общия размер на данъците и облаганията, свързани с премиите или вноските, които влизат в сбора.
Така получената сума се разделя на две части, като първата част може да достига 10 милиона разчетни единици, а втората част включва остатъка. Изчисляват се и се събират съответно 18 % и 16 % от тези части.
Първият резултат се получава, като така изчислената сума се умножава по съотношението за последната финансова година между размера на вземанията, които остава да бъдат изплатени от предприятието след приспадане на преводите за презастраховане, и общия размер на вземанията. Това съотношение в никакъв случай не може да бъде по-малко от 50 %.
Втори резултат (на основата на застрахователни обезщетения):
-
събират се сумите на застрахователните обезщетения, изплатени във връзка с пряката дейност (без приспадане на застрахователните обезщетения, поети от цесионерите и обратните цесионери) през периодите, посочени в параграф 2,
-
към този сбор се добавя размерът на застрахователните обезщетения, изплатени при презастраховане или обратна цесия, приети през същите периоди,
-
към така получения сбор се добавя размерът на провизиите или резервите за неизплатени застрахователни обезщетения, установени в края на последната финансова година за пряката дейност и за приетите презастраховки,
-
от този сбор се приспада размерът на застрахователните обезщетения, изплатени през периодите, посочени в параграф 2,
-
от оставащата сума се приспада размерът на провизиите или резервите за неиздължените застрахователни обезщетения, установени в началото на втората финансова година, предхождаща финансовата година, за която има отчети, както за пряката дейност, така и за приетите презастраховки.
Една трета или една седма от така получения размер, в зависимост от референтния период, установен в параграф 2, се разделя на две части, като първата част може да достига седем милиона разчетни единици, а втората включва остатъка. Изчисляват се и се събират съответно 26 % и 23 % от тези части.
Вторият резултат се получава чрез умножаване на така получената сума по съотношението за последната финансова година между размера на застрахователните обезщетения, които остава да бъдат изплатени от предприятието след преводите за презастраховане, и общия размер на застрахователните обезщетения. Това съотношение в никакъв случай не може да бъде по-малко от 50 %.
4. Всяко от дробните числа, които са приложими за частите, посочени в параграф 3, се намалява на една трета при здравно застраховане, което се практикува на аналогична техническа основа като животозастраховането, при следните условия:
-
платените премии се изчисляват на основата на таблици за заболяванията според прилагания в застраховането математически метод,
-
създава се резерв за нарастване на възрастта,
-
събира се допълнителна премия, за да се създаде резерв за безопасност с подходящ размер,
-
застрахователят може да прекратява договора най-късно до края на третата година от застраховката,
-
договорът предвижда възможност за увеличаване на премиите или намаляване на плащанията, дори и за текущи договори.
5. При „Лойдс“ първият резултат във връзка с премиите, посочени в параграф 3, се изчислява на основата на нетни премии, умножени по неизменен процент, който се определя всяка година от вътрешен одитор. Този неизменен процент трябва да се изчислява на основата на най-новите статистически данни за платените комисиони.
Данните, заедно със съответните изчисления, се изпращат на компетентните органи на страните, в които е установен „Лойдс“.
Член 17
1. Една трета от границата на платежоспособност съставлява гаранционния фонд.
2.
а)
Все пак, гаранционният фонд не може да бъде по-малък от:
-
400000 разчетни единици, когато се покриват всички или някои рискове, включени в един от класовете застраховки, които са изброени под номера 10, 11, 12, 13, 14 и 15 в точка А от приложението,
-
300000 разчетни единици, когато се покриват всички или някои рискове, включени в един от класовете застраховки, които са изброени под номера 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 и 16 в точка А от приложението,
-
200000 разчетни единици, когато се покриват всички или някои рискове, включени в един от класовете застраховки, които са изброени под номера 9 и 17 в точка А от приложението;
б)
ако дейността на предприятието обхваща няколко класа застраховки или няколко риска, се взема предвид само онзи клас или риск, за който се изисква най-висок размер;
в)
всяка държава-членка може да предвиди намаляване на гаранционния фонд с една четвърт при взаимозастрахователни кооперации и дружества от взаимозастрахователен вид.
Член 18
1. Държавите-членки не предписват никакви правила по отношение на избора на активите извън тези, които представляват технически резерви по член 15.
2. При спазване на разпоредбите на член 15, параграф 2, член 20, параграфи 1 и 3 и член 22, параграф 1, последна алинея, държавите-членки не ограничават свободното разпореждане с активите, независимо дали те са движими вещи или недвижими имоти, които съставляват част от активите на оторизираните предприятия.
Въпреки това, до осъществяване на по-нататъшна координация на условията за достъп до и упражняване на животозастрахователна дейност, Федерална република Германия може да запази по отношение на здравните застраховки по смисъла на член 16, параграф 4 ограниченията, наложени върху свободното разпореждане с активите, доколкото за свободното разпореждане с активите, които покриват математическите резерви, се изисква съгласие на „Treuhänder“.
До предприемането на по-нататъшни мерки за координация, Кралство Дания може да запази действащо законодателството си за ограничаване на свободното разпореждане с активите, натрупани от взаимозастрахователни кооперации за покриване на пенсии, дължими по задължителни застраховки при трудова злополука.
3. Тези разпоредби не са пречка за мерки, които държавите-членки имат право да предприемат като собственици, членове или съдружници в съответното предприятие, като спазват преобладаващите правила в страната, в която се извършва дейността, съгласно член 15, параграф 2, и като гарантират интересите на застрахованите лица.
Член 19
1. Всяка държава-членка изисква всяко предприятие, чието главно управление се намира на нейна територия, да съставя годишен отчет, който отразява всички видове операции, финансовото му състояние и платежоспособността.
2. Държавите-членки изискват предприятията, които функционират на тяхна територия, периодично да представят отчети, заедно със статистически документи, необходими за целите на надзора. Компетентните надзорни органи си предоставят документите и информацията, които са необходими за упражняване на надзора.
Член 20
1. Ако предприятието не отговаря на изискванията на член 15, надзорният орган на страната, в която то извършва дейността си, може да забрани свободното разпореждане с активи в тази страна, след като уведоми за намерението си надзорните органи на страната по местонахождението на главното управление.
2. С цел възстановяване на финансовото положение на предприятие, чиято граница на платежоспособност е спаднала под изисквания минимален размер съгласно член 16, параграф 3, надзорният орган на страната по местонахождението на главното му управление изисква да бъде представена за одобрение програма за възстановяване на доброто финансовото положение.
3. Ако границата на платежоспособност спадне под размера на определения в член 17 гаранционен капитал, надзорният орган на страната по местонахождението на главното управление изисква да му бъде представена за одобрение краткосрочна финансова програма.
Също така той може да ограничава или забранява свободното разпореждане с активите на предприятието. Надзорният орган уведомява за всички мерки компетентните органи на другите държави-членки, на чиято територия е оторизирано предприятието, а тези органи предприемат същите мерки по искане на надзорния орган.
4. В случаите по параграфи 1 и 3 компетентните надзорни органи могат да предприемат и всички мерки, които са необходими за гарантиране на интересите на застрахованите лица.
5. Надзорните органи на другите държави-членки, на чиято територия съответното предприятие също е оторизирано, си сътрудничат при прилагане на разпоредбите, посочени в параграфи 1 до 4.
Член 21
1. Всяка държава-членка предвижда възможност едно предприятие да прехвърли изцяло или отчасти своя портфейл със застрахователни полици, ако цесионерът има нужната граница на платежоспособност, след като надлежно се вземе предвид прехвърлянето.
Съответните надзорни органи се консултират помежду си, преди да одобрят такова прехвърляне.
2. След като бъде одобрено от компетентния надзорен орган, прехвърлянето пряко засяга съответните притежатели на полици или застраховани лица.
Раздел В: Отнемане на разрешително
Член 22
1. Разрешителното, издадено от компетентния орган на държавата-членка, на чиято територия се намира главното управление, може да се отнема от този орган, ако предприятието:
а)
престане да отговаря на условията за допускане;
б)
не е успяло в разрешения срок да предприеме мерките, предвидени в програмата за въстановяване или във финансовата програма, посочена в член 20;
в)
допуска сериозно неизпълнение на задълженията си съгласно националните нормативни актове.
При отнемане на разрешителното надзорният орган на страната по местонахождението на главното управление уведомява за отнемането надзорните органи на другите държави-членки, които са издали разрешително на предприятието. При такова уведомяване те също отнемат своите разрешителни. Надзорният орган на страната по местонахождението на главното управление, съвместно с тези други органи, предприема всички необходими мерки за гарантиране на интересите на застрахованите лица, и по-конкретно ограничава свободното разпореждане с активите на предприятието, ако вече не е наложено ограничение в съответствие с член 20, параграф 1 и параграф 3, алинея 2.
2. Разрешителното, издадено на представителство или клон на предприятие, чието седалище се намира в друга държава-членка, може да бъде отнето, ако представителството или клонът:
а)
престанат да отговарят на условията за допускане;
б)
допускат сериозно неизпълнение на задълженията си съгласно нормативните актове на страната, в която извършват дейността си, особено онези, които касаят създаването на определените в член 15 технически резерви.
Преди да отнемат разрешителното надзорните органи на страната, в която се извършва дейността, се консултират с надзорния орган на страната по местонахождението на главното управление. Ако сметнат за необходимо временно да прекратят дейността на това представителство или клон преди края на консултациите, те незабавно уведомяват компетентния орган на страната по местонахождението на главното управление.
3. Всяко решение за отнемане на разрешително или временно прекратяване на дейността трябва да бъде точно мотивирано и се съобщава на съответното предприятие.
Всяка държава-членка е длъжна да предвиди право решението да се обжалва пред съд.
Дял III - Правила, приложими за представителства или клонове, които са установени в Общността и принадлежат на предприятия с главното управление извън Общността
Член 23
1. Всяка държава-членка поставя условие за получаване на официално разрешително за достъп до дейността, посочена в член 1 за всяко предприятие с главно управление извън Общността.
2. Държава-членка може да издаде разрешително, ако предприятието отговаря най-малко на следните условия:
а)
предприятието има право да извършва застрахователна дейност по неговото национално законодателство;
б)
предприятието установи представителство или клон на територията на тази държава-членка;
в)
предприятието се задължава да установи на мястото на управление на представителството или клона, сметки, специално предназначени за дейността, която то извършва там, и да пази всички архиви, свързани със сключените сделки;
г)
предприятието определи упълномощен представител, който подлежи на одобрение от компетентните органи;
д)
предприятито притежава в страната, в която извършва дейността, активи в размер, равен най-малко на половината от минималния размер по член 17, параграф 2, по отношение на гаранционния фонд, и депозира една четвърт от минималния размер като обезпечение;
е)
предприятието се задължава да поддържа граница на платежоспособност в съответствие с изискванията, посочени в член 25;
ж)
предприятието представи програма за дейността в съответствие с член 11, параграфи 1 и 2.
Член 24
Държавите-членки изискват предприятията да създадат достатъчни технически резерви за покриване на поетите на тяхна територия отговорности. Държавите-членки следят за това представителството или клонът да покрие тези технически резерви с активи, които са равностойни на резервите и представляват съответствуващи активи до степента, определена от съответната държава.
При изчисляване на техническите резерви, както и при определяне на категориите инвестиции и оценката на активите се прилага правото на държавите-членки.
Съответната държава-членка задължително изисква активите, които представляват техническите резерви, да се намират на нейна територия. Независимо от това се прилага член 15, параграф 3.
Член 25
1. Всяка държава-членка изисква от установените на нейна територия представителства и клонове граница на платежоспособност, която се състои от активите, без всички предвидими задължения и с изключение на всички нематериални активи. Границата на платежоспособност се изчислява в съответствие с член 16, параграф 3. При изчисляване на тази граница се вземат предвид само премиите или вноските и застрахователните обезщетения, които се отнасят до дейността на съответното представителство или клон.
2. Една трета от границата на платежоспособност съставлява гаранционния фонд. Гаранционният фонд не може да бъде по-малък от половината от изисквания минимален размер съгласно член 17, параграф 2. В този гаранционен фонд се включва внесения в съответствие с член 23, параграф 2, буква д) първоначален депозит.
3. Активите, които представляват границата на платежоспособност, трябва да се държат в страната, в която се извършва дейността до размера на гаранционния фонд, а остатъкът се държи на територията на Общността.
Член 26
1. Всяко предприятие, което, след като е получило разрешително от една държава-членка, получава разрешително от една или повече други държави-членки да разкрие на тяхна територия други представителства или клонове, може да подаде искане за едно или повече от следните предимства:
а)
границата на платежоспособност, посочена в член 25, да се изчислява във връзка с цялостната дейност, която то извършва в Общността; в този случай се вземат предвид премиите или вноските и застрахователните обезщетения, свързани с дейността, извършвана от всички представителства или клонове, установени в Общността;
б)
в тези държави да бъде освободено и от изискването за внасяне на депозита по член 23, параграф 2, буква д);
в)
активите, които представляват гаранционния фонд, да бъдат държани в една от държавите-членки, в която то извършва дейността си.
2. Ако поне две от съответните държави-членки изцяло или отчасти одобрят искането, компетентният орган на държавата-членка, на чиято територия се намира първото установено представителство или клон на заявителя, проверяват състоянието на платежоспособност на предприятието по отношение на цялостната дейност, която то извършва в държавите-членки, одобрили искането. По искане на предприятието и с единодушното одобрение на съответните държави-членки проверката може да се извършва от компетентния орган на друга държава-членка. Органът, който извършва проверката, получава от другите държави-членки необходимата информация за представителствата или клоновете, установени на тяхна територия.
3. Предоставените по силата на настоящия член предимства могат да се отнемат по инициатива на една или повече от съответните държави-членки.
Член 27
Разпоредбите на членове 19 и 20 се прилагат и за представителства и клонове на предприятията, за които се прилага настоящия раздел.
Що се отнася до прилагането на член 20, надзорният орган по първото установено представителство или клон или органът, който вместо него проверява цялостната платежоспособност на клоновете или представителствата, се приравнява на органа на държавата, в която се намира седалището на предприятието в Общността.
Член 28
При отнемане на разрешително от органа по член 26, параграф 2, този орган уведомява органите на другите държави-членки, в които предприятието извършва дейност, а те предприемат подходящи мерки. Ако причината за отнемане на разрешителното е неадекватност на цялостното състояние на платежоспособност, определено от държавите-членки, които са одобрили искането, посочено в член 26, държавите-членки, които са дали одобрение, също отнемат издадените от тях разрешителни.
Член 29
Чрез споразумения, сключени с една или няколко трети страни в съответствие с Договора, Общността може да приеме разпоредби, различни от предвидените в настоящия дял, с цел да се гарантира достатъчна защита на застрахованите лица в държавите-членки при условия на взаимност.
Дял IV - Преходни и други разпоредби
Член 30
1. Държавите-членки предоставят на посочените в дял IIII предприятия, които при влизането в сила на мерките за прилагане на настоящата директива извършват на тяхна територия един или някои класове застраховки по член 1, петгодишен срок за привеждане в съответствие с изискванията на членове 16 и 17, считано от датата на нотифицирането на настоящата директива.
2. Освен това държавите-членки могат:
а)
да предоставят на предприятията, посочени в параграф 1, които при изтичане на петгодишния срок не са установили напълно своята граница на платежоспособност, допълнителен срок не повече от две години, в който да сторят това, при условие, че тези предприятия представят за одобрение от надзорния орган, в съответствие с член 20, мерките, които предлагат да предприемат за тази цел;
б)
да освобождават предприятията, посочени в параграф 1, чийто годишен доход от премии или вноски при изтичане на петгодишния срок не е достигнал шесткратния размер на изисквания минимален гаранционен фонд съгласно член 17, параграф 2, от изискването да установяват минимален гаранционен фонд преди края на финансовата година, през която доходите от премии или вноски възлиза на шесткратния размер на минималния гаранционен фонд. След оценка на резултатите от проверката по член 33, Съветът се произнася с единодушие по предложение на Комисията кога държавите-членки да премахнат това облекчение.
3. Предприятията, които желаят да разширят дейността си по смисъла на член 8, параграф 2 или член 10, могат да направят това, само ако незабавно се приведат в съответствие с изискванията на настоящата директива. Предприятията по параграф 2, буква б), които в рамките на националната територия разширяват дейността си с други класове застраховки или на други части от тази територия, могат да бъдат освободени от изискването за установяване на минималния гаранционен фонд, посочен в член 17, параграф 2 за десетгодишен срок от нотифицирането на настоящата директива.
4. Предприятия, чиято структура се различава от посочените в член 8, могат, в тригодишен срок от нотифицирането на директивата, да продължават да извършват съществуващата дейност в правната форма, в която са учредени към момента на нотифицирането. Предприятията, които са учредени във Великобритания „с кралски указ“, с „частен акт“ или със „специален публичен акт“, могат да продължат да извършват дейността си в настоящата си форма за неограничен срок.
Предприятията в Белгия, които съобразно своя предмет на дейност извършват операции във връзка с интервенционни ипотечни заеми или спестовни операции в съответствие с точка 4 от член 15 на разпоредбите относно надзора върху частните спестовни банки, координирани чрез „arrête royal“ от 23 юни 1967 г., могат да продължат да извършват тази дейност в тригодишен срок от датата на нотифицирането на настоящата директива.
Въпросните държави-членки съставят списък на тези предприятия и го съобщават на другите държави-членки и на Комисията.
5. По искане на предприятията, които отговарят на изискванията на членове 15, 16 и 17, държавите-членки прекратяват прилагането на ограничителни мерки, например свързани с ипотеки, влогове и ценни книжа, които са въведени от сега действуващите нормативни актове.
Член 31
Държавите-членки предоставят на посочените в дял III представителства и клонове, които при влизането в сила на мерките за прилагане на настоящата директива извършват един или някои класове застраховки по член 1 и не разширяват дейността по смисъла на член 10, параграф 2, максимален срок от пет години от датата на нотифицирането на настоящата директива, за да изпълнят условията по член 25.
Член 32
През период, който приключва в момента на влизане в сила на споразумение, сключено с трета страна в съответствие с член 29, и най-късно при изтичането на четиригодишен срок от нотифицирането на директивата, всяка държава-членка може да запази в полза на установените на нейна територия предприятия на тази страна правилата, които се прилагат за тях на 1 януари 1973 г. по отношение на съответстващите активи и местонахождението на техническите резерви, при условие че другите държави-членки и Комисията бъдат уведомени и не се нарушават границите на предоставените в съответствие с член 15, параграф 2 облекчения в полза на установените на тяхна територия предприятия на държави-членки.
Дял V - Заключителни разпоредби
Член 33
Комисията и компетентните органи на държавите-членки работят в тясно сътрудничество помежду си с цел улесняване на надзора на пряката застрахователна дейност в Общността и разглеждане на трудностите, които могат да възникнат при прилагането на настоящата директива.
Член 34
1. В шестгодишен срок от датата на нотифицирането на настоящата директива Комисията представя на Съвета доклад за въздействието на въведените с нея финансови изисквания върху състоянието на застрахователните пазари на държавите-членки.
2. При необходимост Комисията представя междинни доклади на Съвета преди изтичането на преходния период, предвиден в член 30, параграф 1.
Член 35
Държавите-членки изменят националните си разпоредби, за да се съобразят с настоящата директива в 18-месечен срок от нейното нотифициране и незабавно уведомяват за това Комисията.
При спазване на разпоредбите на член 30, 31 и 32, така изменените разпоредби се прилагат в срок от 30 месеца от датата на нотифициране.
Член 36
След нотифициране на настоящата директива държавите-членки гарантират, че Комисията е информирана за текстовете на основните разпоредби от законов, подзаконов или административен характер, които те приемат в обсега на материята, уредена с настоящата директива.
Член 37
Приложението представлява неразделна част от настоящата директива.
Член 38
Адресати на настоящата директива са държавите-членки.
Съставено в Брюксел на 24 юли 1973 година.
ENSIMMÄINEN NEUVOSTON DIREKTIIVI,
annettu 24 päivänä heinäkuuta 1973,
muun ensivakuutusliikkeen kuin henkivakuutusliikkeen aloittamista ja harjoittamista koskevien lakien, asetusten ja hallinnollisten määräysten yhteensovittamisesta (73/239/ETY)
EUROOPAN YHTEISÖJEN NEUVOSTO, joka
ottaa huomioon Euroopan talousyhteisön perustamissopimuksen ja erityisesti sen 57 artiklan 2 kohdan,
ottaa huomioon sijoittautumisvapauden rajoitusten poistamiseksi annetun yleisen toimintaohjelman (1), ja erityisesti sen IV osaston C jakson,
ottaa huomioon komission ehdotuksen,
ottaa huomioon Euroopan parlamentin lausunnon (2),
ottaa huomioon talous- ja sosiaalikomitean lausunnon (3),
sekä katsoo, että
yleisen toimintaohjelman mukaan asioimistojen ja sivukonttorien perustamista koskevien rajoitusten poistaminen riippuu ensivakuutusliikkeessä liiketoiminnan aloittamisen ja harjoittamisen edellytysten yhteensovittamisesta; yhteensovittaminen olisi ensin kohdistettava muuhun ensivakuutukseen kuin henkivakuutukseen,
vakuutustoiminnan aloittamisen ja harjoittamisen helpottamiseksi on tärkeää poistaa tiettyjä kansallisten valvontalainsäädäntöjen välisiä eroja; tämän saavuttamiseksi ja jotta samalla varmistettaisiin riittävä turva vakuutetuille ja kolmansille osapuolille kaikissa jäsenvaltioissa, on pyrittävä yhteensovittamaan erityisesti vakuutusyrityksiltä vaadittavia taloudellisia takuita koskevat määräykset,
riskien luokittelu eri vakuutusluokkiin on välttämätöntä etenkin, jotta voitaisiin määrätä milloin toimintaa varten tarvitaan pakollinen toimilupa ja mikä on kyseistä vakuutusluokkaa varten säädetty vähimmäistakuurahasto,
on toivottavaa, että tämän direktiivin säännökset eivät koske keskinäisiä yhtiöitä tai yhdistyksiä, jotka oikeudellisen asemansa perusteella täyttävät turvaavuutta ja taloudellisia takuita koskevat asianmukaiset edellytykset; tämän direktiivin säännösten ei tulisi liioin koskea tiettyjä laitoksia, jotka sijaitsevat eri jäsenvaltioissa ja joiden liiketoiminta kattaa vain hyvin rajoitetun lohkon ja on lailla rajoitettu tietylle maantieteelliselle alueelle tai tiettyihin henkilöihin,
eri lait sisältävät erilaisia säännöksiä samanaikaisesta sairausvakuutusliikkeen, luotto- ja takausvakuutusliikkeen sekä oikeusturvavakuutusliikkeen harjoittamisesta joko keskenään tai yhdessä muiden vakuutusluokkien kanssa; tällaisten eroavuuksien säilyttäminen sen jälkeen kun muiden kuin henkivakuutustoimintaa harjoittavien yritysten sijoittautumisoikeutta koskevat rajoitukset on poistettu, merkitsisi sijoittautumisen esteiden säilymistä; tämä ongelma on ratkaistava suhteellisen lyhyen ajan kuluessa toteutettavan tulevan yhteensovittamisen yhteydessä,
on välttämätöntä ulottaa valvonta jokaisessa jäsenvaltiossa kaikkiin vakuutusluokkiin, joita tämä direktiivi koskee; tällainen valvonta ei ole mahdollista, ellei näitä vakuutusluokkia harjoittavalta yritykseltä vaadita virallista toimilupaa; on välttämätöntä määritellä tällaisen toimiluvan myöntämisen tai peruuttamisen edellytykset; on säädettävä oikeudesta saattaa toimiluvan epääminen tai peruuttaminen tuomioistuimen käsiteltäväksi,
on suotavaa, että vakuutusluokkia, jotka tunnetaan liitteessä olevan A kohdan kuljetusvakuutuksen luokkina N:o 4, 5, 6, 7 ja 12 ja liitteessä olevan A kohdan luottovakuutuksen luokkina N:o 14 ja 15, säännellään joustavammin tavaratoimituksiin ja luottoihin vaikuttavien ehtojen jatkuvien muutosten huomioon ottamiseksi,
parhaillaan yhteisön tasolla tutkitaan mahdollisuuksia löytää yhteinen menetelmä vakuutusteknisen vastuuvelan laskemiseksi; sen vuoksi olisi suotavaa, että myöhemmin annettavissa direktiiveissä suoritetaan yhteensovittaminen tässä asiassa sekä määritetään sallitut sijoituskohteet ja varojen arvostukseen liittyvät kysymykset,
on välttämätöntä, että vakuutusyrityksillä on, vakuutusliikkeen heilahtelujen varalta, vakuutussopimuksiin aiheutuvan vastuun kattamiseen riittävän vakuutusteknisen vastuuvelan lisäksi täydentävä rahasto, niin sanottu solvenssimarginaali, jota edustaa vapaat varat; sen varmistamiseksi, että vakuutusyhtiöille asetetut vaatimukset perustuvat puolueettomiin arviointiperusteisiin, jolloin samansuuruiset yritykset asetetaan tasavertaiseen kilpailuasemaan, olisi määrättävä, että tällainen solvenssimarginaali suhteutetaan yrityksen liiketoiminnan kokonaismäärään ja että sen määräämiseen käytetään kahta vakuusindeksiä, joista toinen perustuu vakuutusmaksuihin ja toinen korvauksiin,
olisi edellytettävä vähimmäistakuurahastoa, jonka suuruus on suhteutettu harjoitettuihin vakuutusluokkiin liittyvien riskien suuruuteen, sen varmistamiseksi, että yrityksiä perustettaessa niillä on riittävästi varoja ja että liiketoimintaa myöhemmin harjoitettaessa solvenssimarginaali ei missään tapauksessa laske turvaavuuden vähimmäistason alapuolelle,
on välttämätöntä laatia säännökset sellaista tapausta varten, jossa yrityksen taloudellinen tila tulee sellaiseksi, että yrityksen on vaikea vastata vakuutussopimuksista aiheutuvista velvoitteistaan,
ensivakuutusliikkeen aloittamista ja harjoittamista yhteisössä koskevia yhdenmukaistettuja säännöksiä tulisi yhteisössä periaatteessa soveltaa kaikkiin markkinoille tuleviin yrityksiin ja siten myös sellaisten yritysten asioimistoihin ja sivukonttoreihin, joiden kotipaikka on yhteisön ulkopuolella; olisi kuitenkin suotavaa laatia erityissäännökset sellaisten asioimistojen ja sivukonttoreiden valvonnasta ottaen huomioon, että niiden yritysten varat, joihin nämä kuuluvat, ovat yhteisön ulkopuolella,
on kuitenkin suotavaa sallia näiden erityisehtojen lieventäminen noudattaen kuitenkin periaatetta, että tällaisten asioimistojen ja sivukonttoreiden ei tulisi saada edullisempaa kohtelua kuin yhteisön alueella toimivien yritysten,
tarvitaan tiettyjä siirtymäsäännöksiä, jotta erityisesti jo olemassa olevien pienten ja keskisuurten yritysten olisi mahdollista sopeutua niihin vaatimuksiin, joita jäsenvaltioiden on asetettava tämän direktiivin mukaisesti, jollei perustamissopimuksen 53 artiklasta muuta johdu, ja
on tärkeätä turvata yhteensovitettujen säännösten yhdenmukainen soveltaminen ja tässä tarkoituksessa huolehtia tiiviistä yhteistyöstä komission ja jäsenvaltioiden kesken,
ON ANTANUT TÄMÄN DIREKTIIVIN:
I OSASTO
Yleiset säännökset
1 artikla
Tämä direktiivi koskee jäsenvaltioon sijoittautuneiden tai sijoittautumaan aikovien itsenäisten ammatinharjoittajien ensivakuutusliikkeen aloittamista ja harjoittamista tämän direktiivin liitteessä määritellyissä vakuutusluokissa.
2 artikla
Tätä direktiiviä ei sovelleta:
1. Seuraaviin vakuutusliikkeen lajeihin:
a) henkivakuutus, eli se vakuutuslaji, joka käsittää erityisesti vakuutuksen vain tietyn eliniän saavuttamisen varalta, vakuutuksen vain kuoleman varalta, vakuutuksen tietyn eliniän saavuttamisen tai sitä aikaisemman kuoleman varalta, henkivakuutuksen vakuutusmaksujen palautuksineen, tontiinit, vakuutuksen avioliiton varalta ja vakuutuksen syntymän varalta;
b) elinkorot;
c) henkivakuutusyritysten tarjoama lisävakuutus, eli vakuutus henkilövahingon varalta, työkyvyttömyys mukaan lukien, vakuutus tapaturman aiheuttaman kuoleman varalta ja vakuutus tapaturman tai sairauden aiheuttaman invaliditeetin varalta, jos näitä eri vakuutusmuotoja myönnetään henkivakuutusten ohella;
d) lakisääteiseen sosiaaliturvaan kuuluva vakuutus;
e) Irlannissa ja Yhdistyneessä kuningaskunnassa harjoitettava pysyvä sairausvakuutus, jota ei voida irtisanoa ("permanent health insurance").
2. Seuraavaan toimintaan:
a) kertyneen pääoman takaisinmaksua tarkoittavat sopimukset, siten kuin se on kunkin jäsenvaltion lainsäädännössä määritelty;
b) sellaisten huolto- ja avustuskassojen toiminta, joiden etuudet määräytyvät käytettävissä olevien varojen mukaan ja joissa jäsenten maksuosuus on etukäteen vahvistettu kiinteäksi;
c) sellaisten yhteenliittymien harjoittama toiminta, jotka eivät ole oikeushenkilöitä ja joiden tarkoituksena on tarjota jäsenilleen keskinäistä suojaa ilman vakuutusmaksujen suorittamista tai vakuutusteknisen vastuuvelan muodostamista;
d) vientiluottovakuutustoiminta, joka tapahtuu valtion laskuun tai valtion tuella kunnes neljän vuoden kuluessa tämän direktiivin tiedoksi antamisesta suoritettava enempi yhteensovittaminen on toteutettu.
3 artikla
1. Tätä direktiiviä ei sovelleta keskinäisiin yhtiöihin ja yhdistyksiin, jos ne täyttävät kaikki seuraavat edellytykset:
- yhtiöjärjestyksessä tai yhdistyksen säännöissä on oltava määräykset ylimääräisten vakuutusmaksujen keräämisestä tai etuuksien pienentämisestä;
- niiden liiketoiminta ei kata vastuuriskejä - jolleivät ne ole liitteessä olevassa C kohdassa tarkoitettuja liitännäisriskejä - eikä luotto- tai takausriskejä;
- tämän direktiivin kattamasta toiminnasta saatu vuotuinen vakuutusmaksutulo ei saa ylittää miljoonaa laskentayksikköä;
- ainakin puolet tämän direktiivin kattamasta toiminnasta kertyneestä vakuutusmaksutulosta on saatava henkilöiltä, jotka ovat keskinäisen yhtiön tai yhdistyksen jäseniä.
2. Tätä direktiiviä ei liioin sovelleta keskinäisiin yhtiöihin tai yhdistyksiin, jotka ovat solmineet muiden samanlaisten yhtiöiden tai yhdistysten kanssa sopimuksen, joka tarjoaa täyden jälleenvakuutusturvan niiden antamille vakuutuksille tai jonka perusteella toimiluvan saaneen yrityksen on vastattava tällaisista vakuutussopimuksista johtuvista vastuista ensivakuuttajan puolesta.
Tällaisessa tapauksessa tämän direktiivin määräykset koskevat toimiluvan saanutta yritystä.
4 artikla
Tätä direktiiviä ei sovelleta seuraaviin laitoksiin, jollei sääntöjä tai lakia, jotka koskevat niiden oikeutta toimia, muuteta:
a) Saksassa
Seuraavat julkisoikeudelliset monopolilaitokset ("Monopolanstalten"):
1. Badische Gebäudeversicherungsanstalt, Karlsruhe,
2. Bayerische Landesbrandversicherungsanstalt, München,
3. Bayerische Landestierversicherungsanstalt, Schlachtviehversicherung, München
4. Braunschweigische Landesbrandversicherungsanstalt, Braunschweig,
5. Hamburger Feuerkasse, Hampuri
6. Hessische Brandversicherungsanstalt (Hessische Brandversicherungskammer), Darmstadt,
7. Hessische Brandversicherungsanstalt, Kassel
8. Hohenzollernsche Feuerversicherungsanstalt, Sigmaringen,
9. Lippische Landesbrandversicherungsanstalt, Detmold,
10. Nassauische Brandversicherungsanstalt, Wiesbaden,
11. Oldenburgische Landesbrandkasse, Oldenburg,
12. Ostfriesische Landschaftliche Brandkasse, Aurich,
13. Feuersozietät Berlin, Berliini,
14. Württembergische Gebäudebrandversicherungsanstalt, Stuttgart.
Oikeuden toimia alueellisesti ei kuitenkaan katsota muuttuneen tällaisten laitosten sulauduttua siten, että uusi laitos säilyttää sulautuneiden laitosten yhteisen toiminta-alueen, eikä toiminnan ominaisuuden voida katsoa muuttuneen vakuutusluokkiin nähden, jos jokin näistä laitoksista ryhtyy harjoittamaan samalla alueella yhtä tai useampaa toisen tällaisen laitoksen harjoittamaa vakuutusluokkaa.
Seuraavat osittain julkisoikeudelliset laitokset:
1. Postbeamtenkrankenkasse,
2. Krankenversorgung der Bundesbahnbeamten;
b) Ranskassa
Seuraavat laitokset:
1. Caisse départementale des incendiés des Ardennes,
2. Caisse départementale des incendiés de la Côte d'Or,
3. Caisse départementale des incendiés de la Marne,
4. Caisse départementale des incendiés de la Meuse,
5. Caisse départementale des incendiés de la Somme,
6. Caisse départementale grêle du Gers,
7. Caisse départementale grêle de l'Hérault;
c) Irlannissa
Voluntary Health Insurance Board;
d) Italiassa
Cassa di Previdenza per l'assicurazione degli sportivi (Sportass);
e) Yhdistyneessä kuningaskunnassa
The Crown Agents.
5 artikla
Tässä direktiivissä tarkoitetaan:
a) `laskentayksiköllä` Euroopan investointipankin perussäännön 4 artiklassa määriteltyä yksikköä;
b) `toisiaan vastaavilla varoilla` tietyssä valuutassa täytettävien sitoumusten kattamista samassa valuutassa ilmaistuin tai rahaksi muutettavien varoin;
c) `varojen sijainnilla` sekä irtaimen että kiinteän omaisuuden olemassaoloa jäsenvaltiossa, minkä ei kuitenkaan ole katsottava sisältävän vaatimusta, että irtain omaisuus on talletettava tai että kiinteään omaisuuteen kohdistuu rajoitustoimia kuten kiinnityksen rekisteröinti. Saamisiin perustuvan omaisuuden on katsottava olevan siinä jäsenvaltiossa, jossa saaminen voidaan vaatia maksettavaksi.
II OSASTO
Sellaisiin yrityksiin sovellettavat säännökset, joilla on kotipaikka yhteisön alueella
A jakso: Toiminnan aloittamisen edellytykset
6 artikla
1. Jäsenvaltioiden on vaadittava, että ensivakuutusliikkeen aloittamiseen niiden alueella tarvitaan virallinen toimilupa.
2. Tällaista toimilupaa on haettava kyseisen jäsenvaltion toimivaltaiselta viranomaiselta:
a) jokaisen yrityksen, joka perustaa kotipaikkansa valtion alueelle;
b) jokaisen yrityksen, jonka kotipaikka on toisessa jäsenvaltiossa ja joka avaa sivukonttorin tai asioimiston kyseisen jäsenvaltion alueella;
c) jokaisen yrityksen, joka saatuaan a tai b alakohdan mukaisen toimiluvan laajentaa liiketoimintaansa valtion alueella muihin vakuutusluokkiin;
d) jokaisen yrityksen, joka saatuaan 7 artiklan 1 kohdan mukaisesti toimiluvan kansallisen alueen johonkin osaan, laajentaa toimintaansa tällaisen osan ulkopuolelle.
3. Jäsenvaltiot eivät saa asettaa toimiluvan saamisen edellytykseksi talletteen tekemistä tai vakuuden asettamista.
7 artikla
1. Toimilupa on voimassa valtion koko alueella, jollei, silloin kun se kansallisen lainsäädännön mukaan on sallittua, hakija hae lupaa liiketoimintansa harjoittamiseen vain osassa valtion aluetta.
2. Toimilupa myönnetään tiettyä vakuutusluokkaa varten. Sen on katettava koko luokka, jollei hakija halua kattaa vain osaa vakuutusluokkaan kuuluvista liitteessä olevassa A kohdassa luetelluista riskeistä.
Kuitenkin:
a) jokainen jäsenvaltio voi myöntää toimiluvan mille hyvänsä liitteessä olevassa B kohdassa mainitulle vakuutusluokkien ryhmälle edellyttäen, että valtio liittää sellaiseen toimilupaan liitteessä olevan B kohdan mukaisesti yksilöidyn nimikkeen;
b) yhtä luokkaa tai luokkien ryhmää varten annettu toimilupa kattaa myös toisen vakuutusluokan liitännäisriskit, jos liitteessä olevassa C kohdassa mainitut edellytykset täyttyvät;
c) kunnes neljän vuoden kuluessa tämän direktiivin tiedoksi antamisesta enempi yhteensovittaminen on toteutettu, Saksan liittotasavalta saa pitää voimassa säännöksen, jolla kielletään harjoittamasta sen alueella samanaikaisesti sairausvakuutusliikettä, luotto- ja takausvakuutusliikettä tai vakuutusliikettä, joka koskee oikeusturvavakuutusta, joko yhdessä tai yhdistettynä muihin vakuutusluokkiin.
8 artikla
1. Jäsenvaltion on vaadittava jokaiselta sen alueella toiminnan aloittavalta yritykseltä, jolle haetaan toimilupaa, että se
a) on yhtiömuodoltaan jokin seuraavista:
- Belgian kuningaskunnassa:
"société anonyme/naamloze vennootschap", "société en commandite par actions/vennootschap bij wijze van geldschieting op aandelen", "association d'assurance mutuelle/onderlinge verzekeringsmaatschappij", "société coopérative/coöperative vennootschap",
- Tanskassa:
"Aktieselskaber", "gensidige selskaber",
- Saksan liittotasavallassa:
"Aktiengesellschaft", "Versicherungsverein auf Gegenseitigkeit", "Öffentlich-rechtliches Wettbewerbs-Versicherungsunternehmen",
- Ranskan tasavallassa:
"société anonyme", "société à forme mutuelle", "mutuelle", "union de mutuelles",
- Irlannin tasavallassa:
"incorporated companies limited by shares or by guarantee or unlimited",
- Italian tasavallassa:
"societa per azioni", "società cooperativa", "mutua di assicurazione",
- Luxemburgin suurherttuakunnassa:
"société anonyme", "société en commandite par actions", "association d'assurances mutuelles", "société coopérative",
- Alankomaiden kuningaskunnassa:
"naamloze vennootschap", "onderlinge waarborgmaatschappij", "coöperative vereniging",
- Yhdistyneessä kuningaskunnassa:
"incorporated companies limited by shares or by guarantee or unlimited", "societies registered under the Industrial and Provident Societies Acts", "societies registered under the Friendly Societies Act", vakuutuksenantajat, jotka toimivat nimellä "Lloyd's".
Jäsenvaltiot voivat lisäksi tarvittaessa hyväksyä perustettaviksi muun muotoisia julkisoikeudellisia yrityksiä, jos niiden tarkoituksena on harjoittaa vakuutustoimintaa samoilla ehdoilla kuin yksityisten yritysten;
b) rajoittaa liiketoimintansa vakuutusliikkeeseen ja siitä suoranaisesti johtuvaan toimintaan harjoittamatta muuta liiketoimintaa;
c) esittää 9 artiklan mukaisen toimintasuunnitelman;
d) omistaa 17 artiklan 2 kohdassa säädetyn vähimmäistakuurahaston.
2. Yritykseltä, joka hakee toimilupaa laajentaakseen liiketoimintaansa muihin vakuutusluokkiin tai, edellä 6 artiklan 2 kohdan d alakohdassa tarkoitetussa tapauksessa, alueen toiseen osaan, on vaadittava, että se esittää 9 artiklan säännösten mukaisen näitä muita luokkia tai alueen muuta osaa koskevan toimintasuunnitelman.
Yritykseltä on lisäksi vaadittava, että se voi osoittaa, että sillä on 16 artiklassa säädetty solvenssimarginaali ja, jos 17 artiklan 2 kohdan säännöksissä edellytetään näissä muissa vakuutusluokissa aikaisempaa suurempaa vähimmäistakuurahastoa, että sillä on tällainen vähimmäismäärä.
3. Nämä yhteensovittamistoimenpiteet eivät estä jäsenvaltioita soveltamasta säännöksiä, joissa edellytetään, että hallituksen jäsenillä ja johtajilla on tarvittava ammatillinen pätevyys tai että perustamiskirja tai yhtiöjärjestys, yleiset ja erityiset vakuutusehdot, maksuperusteet ja muut sellaiset asiakirjat, jotka kuuluvat normaaliin valvontaan, on hyväksyttävä.
4. Edellä tarkoitettuihin säännöksiin ei saa sisältyä vaatimusta, että toimilupahakemusta käsiteltäessä on otettava huomioon markkinoiden taloudelliset tarpeet.
9 artikla
Edellä 8 artiklan 1 kohdan c alakohdassa tarkoitettuun toimintasuunnitelmaan on sisällyttävä seuraavat tiedot ja selvitykset:
a) niiden riskien laatu, jotka yritys aikoo kattaa, ne yleiset ja erityiset vakuutusehdot, joita se aikoo käyttää;
b) maksuperusteet, joita se aikoo soveltaa kuhunkin liiketoiminnan luokkaan;
c) jälleenvakuutusta koskevat pääperiaatteet;
d) erät, joista vähimmäistakuurahasto muodostuu;
e) hallinnon ja myyntiverkon arvioidut perustamiskustannukset sekä niiden kattamiseen tarkoitetut varat,
ja lisäksi kolmelta ensimmäiseltä tilivuodelta:
f) arviot muista hallintokustannuksista kuin perustamiskustannuksista, ja erityisesti yleiskuluista ja palkkioista;
g) arviot vakuutusmaksuista ja korvauksista;
h) maksuvalmiusennuste;
i) arviot vakuutussopimuksista aiheutuvan vastuun ja solvenssimarginaalin kattamiseen tarkoitetuista varoista.
Edellä a ja b alakohdassa tarkoitettuja tietoja ei kuitenkaan vaadita riskeistä, jotka sisältyvät liitteessä olevan A kohdan luokkiin 4, 5, 6, 7 ja 12, eikä myöskään edellä b alakohdassa tarkoitettuja tietoja riskeistä, jotka sisältyvät liitteessä olevan A kohdan luokkiin 14 ja 15. Edellä a ja b alakohdassa tarkoitettuja tietoja ei tarvitse vaatia riskeistä, jotka sisältyvät liitteessä olevan A kohdan luokkaan 11.
10 artikla
1. Jäsenvaltion on vaadittava, että yrityksen, jonka kotipaikka on toisen jäsenvaltion alueella ja joka hakee toimilupaa avatakseen asioimiston tai sivukonttorin, on:
a) annettava yhtiöjärjestyksensä ja sääntönsä sekä luettelo hallituksensa jäsenistä ja johtajistaan;
b) esitettävä sen valtion toimivaltaisen viranomaisen, jossa yrityksen kotipaikka on, antama todistus, joka osoittaa ne vakuutusluokat, joita yrityksellä on oikeus harjoittaa, ja että sillä on vähimmäistakuurahasto tai 16 artiklan 3 kohdan mukaisesti laskettu vähimmäissolvenssimarginaali, jos se on korkeampi; todistuksesta on myös käytävä ilmi ne riskit, jotka yritys sillä hetkellä kattaa sekä 11 artiklan 1 kohdan e alakohdassa tarkoitetut varat;
c) esitettävä 11 artiklan mukainen toimintasuunnitelma;
d) nimettävä valtuutettu asiamies, jolla on vakituinen asuinpaikka ja pysyvä oleskelupaikka vastaanottavassa maassa, ja jolla on riittävä valtuus tehdä yritystä koskevia sitoumuksia kolmansien kanssa ja edustaa sitä vastaanottavan maan viranomaisissa ja tuomioistuimissa; jos valtuutettu on oikeushenkilö, sen kotipaikan on oltava vastaanottavassa maassa, ja sen on vuorostaan nimettävä edustajakseen henkilö, joka täyttää edellä mainitut edellytykset. Jäsenvaltio saa evätä nimetyn valtuutetun asiamiehen vain sellaisilla maineeseen tai ammatilliseen pätevyyteen liittyvällä perusteella, joita sovelletaan hallituksen jäseniin ja johtajiin yrityksissä, joiden kotipaikka on kyseisen valtion alueella.
Vakuutussitoumuksesta vastaanottavassa maassa aiheutuvassa oikeusriidassa ei vakuutettuja henkilöitä saa, kun kysymys on "Lloyd's"-nimisestä vakuutuksenantajien yhteenliittymästä, kohdella huonommin, kuin jos kanne olisi nostettu sellaista yritystä vastaan, jonka liiketoiminta on luonteeltaan tavanomaisempaa. Valtuutetulla asiamiehellä on tämän vuoksi oltava riittävä valtuus, jotta häntä vastaan voidaan nostaa kanne ja hänen tulee tässä ominaisuudessa kyetä toimimaan kysymyksessä olevia "Lloyd's"-nimisen yhteenliittymän vakuutuksenantajaa sitovasti.
2. Jäsenvaltioiden on vaadittava, että laajentaakseen asioimiston tai sivukonttorin liiketoimintaa joko muihin vakuutusluokkiin tai 6 artiklan 2 kohdan d alakohdassa säädetyssä tapauksessa valtion muihin osiin, toimiluvan hakijan on esitettävä 11 artiklan mukainen toimintasuunnitelma ja täytettävä 1 kohdan b alakohdassa säädetyt edellytykset.
3. Nämä yhteensovittamistoimenpiteet eivät estä jäsenvaltioita soveltamasta säännöksiä, jotka edellyttävät kaikilta vakuutusyrityksiltä, että yleisten ja erityisten vakuutusehtojen, maksuperusteiden ja kaikkien muiden mahdollisten, tavanomaiseen valvontaan tarvittavien asiakirjojen tulee olla viranomaisten hyväksymiä.
4. Edellä tarkoitettuihin säännöksiin ei saa sisältyä vaatimusta, että toimilupahakemuksia käsiteltäessä otetaan huomioon markkinoiden taloudelliset tarpeet.
11 artikla
1. Edellä 10 artiklan 1 kohdan c alakohdassa tarkoitettuun asioimiston tai sivukonttorin toimintasuunnitelmaan on sisällyttävä seuraavat tiedot tai selvitykset:
a) niiden riskien laatu, joita yritys aikoo kattaa vastaanottavassa maassa; yleiset ja erityiset vakuutusehdot, joita se aikoo käyttää;
b) maksuperusteet, joita yritys aikoo soveltaa kuhunkin liiketoiminnan luokkaan;
c) jälleenvakuutusta koskevat pääperiaatteet;
d) jäljempänä 16 ja 17 artiklassa tarkoitetun solvenssimarginaalin tila;
e) hallinnon ja myyntiverkoston arvioidut perustamiskustannukset sekä niiden kattamiseen tarkoitetut varat;
ja lisäksi kolmelta ensimmäiseltä tilivuodelta:
f) arviot hallintokustannuksista;
g) arviot uuden liikkeen vakuutusmaksuista ja korvauksista;
h) asioimiston tai sivukonttorin maksuvalmiusennuste.
Edellä a ja b alakohdissa tarkoitettuja selvityksiä ei kuitenkaan vaadita riskeistä, jotka sisältyvät liitteessä olevan A kohdan luokkiin 4, 5, 6, 7 ja 12, eikä myöskään b alakohdassa tarkoitettuja selvityksiä riskeistä, jotka sisältyvät liitteessä olevan A kohdan luokkiin 14 ja 15. Edellä a ja b alakohdassa tarkoitettuja selvityksiä ei tarvitse vaatia riskeistä, jotka sisältyvät liitteessä olevan A kohdan luokkaan 11.
2. Toimintasuunnitelmaan on liitettävä yrityksen tase ja tuloslaskelma kultakin viimeiseltä kolmelta tilikaudelta. Jos yritys ei kuitenkaan ole vielä toiminut kolmea tilivuotta, sen on annettava ne vain päättyneiltä tilikausiltaan.
"Lloyd's"-nimisen vakuutuksenantajien yhteenliittymän osalta taseen ja tuloslaskelman julkistamisen korvaa vuotuisten, vakuutustoimintaa koskevien tiliasiakirjojen pakollinen esittäminen, joihin liittyy valaehtoinen todistus siitä, että jokaisen vakuutuksenantajan osalta on annettu tilintarkastajan lausunto, jonka mukaan varat kattavat täysimääräisesti toiminnasta aiheutuvat sitoumukset. Näiden asiakirjojen avulla on viranomaisten voitava muodostaa käsityksensä yhteenliittymän vakavaraisuuden tilasta.
3. Toimintasuunnitelma sekä toimiluvan myöntämiseen toimivaltaisten viranomaisten huomautukset on toimitettava sen maan toimivaltaisille viranomaisille, jossa yrityksellä on kotipaikka. Viimeksi mainittujen viranomaisten on toimitettava lausuntonsa ensin mainituille kolmen kuukauden kuluessa asiakirjojen vastaanottamisesta; jos tämän ajan kuluessa heidän lausuntoaan ei ole toimitettu, sitä pidetään myönteisenä.
12 artikla
Päätös, jolla toimilupa evätään, on yksityiskohtaisesti perusteltava ja annettava tiedoksi yritykselle.
Jäsenvaltion on säädettävä, että toimiluvan hakijalla on oikeus saattaa epäävä päätös tuomioistuimen käsiteltäväksi.
On säädettävä myös, että myös niissä tapauksissa, joissa toimivaltaiset viranomaiset eivät ole käsitelleet toimilupahakemusta kuuden kuukauden kuluessa hakemuksen vastaanottamisesta, on oikeus saattaa asia tuomioistuimen käsiteltäväksi.
B jakso: Liiketoiminnan harjoittamisen edellytykset
13 artikla
Jäsenvaltioiden on tiiviissä yhteistyössä keskenään valvottava toimiluvan saaneiden yritysten taloudellista asemaa.
14 artikla
Sen jäsenvaltion valvontaviranomaisten, jonka alueella yrityksellä on kotipaikka, on tarkastettava yrityksen koko liiketoiminnan vakavaraisuus. Muiden jäsenvaltioiden valvontaviranomaisten on annettava edellä mainitulle kaikki tarkastamiseen tarvittavat tiedot.
15 artikla
1. Jäsenvaltion, jonka alueella liiketoimintaa harjoitetaan, on vaadittava, että yritys muodostaa riittävän vakuutusteknisen vastuuvelan.
Vakuutustekninen vastuuvelka määräytyy tämän jäsenvaltion säännösten mukaan tai, jos sellaisia ei ole, tässä maassa noudatetun käytännön mukaan.
2. On vaadittava, että vakuutustekninen vastuuvelka katetaan yhtä suurilla ja toisiaan vastaavilla varoilla, jotka sijaitsevat kussakin maassa, jossa liiketoimintaa harjoitetaan. Jäsenvaltiot voivat kuitenkin lieventää säännöksiä, jotka koskevat toisiaan vastaavia varoja ja niiden sijaintia.
Luxemburgin suurherttuakunta saa, ottaen huomioon sen erikoisaseman, kunnes yritysten purkamista koskeva lainsäädäntö on yhdenmukaistettu, säilyttää vakuutusteknisen vastuuvelan takuujärjestelmän, joka on voimassa tämän direktiivin tullessa voimaan.
Tällaisten varojen laatu ja tarvittaessa se, mihin määrään saakka niitä voidaan käyttää vakuutusteknisen vastuuvelan kattamiseen, määritellään sen maan lainsäädännössä, jossa liiketoimintaa harjoitetaan; siinä säädetään myös tällaisten varojen arvostamisesta.
3. Jos jäsenvaltio sallii, että vakuutusteknisen vastuuvelan kattamiseen voidaan käyttää jälleenvakuuttajilta olevia saatavia, sen on määrättävä sallittu prosenttiosuus. Poiketen 2 kohdan säännöksistä se ei voi tällaisessa tapauksessa vaatia, että saatavia vastaavat jälleenvakuuttajien varat sijaitsevat sen alueella.
4. Sen jäsenvaltion valvontaviranomaisen, jonka alueella yrityksellä on kotipaikka, on todennettava, että yrityksen taseessa vakuutusteknisen vastuuvelan katteeksi osoitetut varat vastaavat yrityksen tekemistä vakuutussopimuksista aiheutuvia vastuita kaikissa niissä maissa, joissa se harjoittaa liiketoimintaa.
16 artikla
1. Jäsenvaltion on vaadittava, että jokainen yritys, jolla on kotipaikka sen alueella, muodostaa koko liiketoimintaansa nähden riittävän solvenssimarginaalin.
Solvenssimarginaali vastaa yrityksen varoja, joista on vähennetty kaikki ennakoitavissa olevat velat sekä aineettomat erät. Erityisesti on otettava huomioon
- maksettu osakepääoma tai, keskinäisen yhtiön tai yhdistyksen osalta takuupääoma,
- puolet maksamattomasta osakepääomasta tai takuupääomasta heti kun 25 prosenttia tästä pääomasta on maksettu,
- rahastot ja varaukset (sidotut ja vapaat), jotka eivät vastaa tiettyjä velvoitteita,
- kaikki siirtyvät voittovarat,
- sellaisen keskinäisen yhtiön tai yhdistyksen osalta, jonka maksut voivat vaihdella, kaikki ne lisämaksuvaateet, jotka sillä on jäseniään kohtaan kyseisenä tilivuonna; sellaisina otetaan huomioon enintään puolet enimmäismaksujen ja perittyjen maksujen erotuksesta, kuitenkin enintään 50 prosenttia solvenssimarginaalista;
- yrityksen pyynnöstä ja sen antamien selvitysten perusteella sekä kaikkien niiden muiden jäsenvaltioiden valvontaviranomaisten suostumuksella, joissa yritys harjoittaa toimintaansa, ne varaukset, jotka eivät ilmene taseesta ja jotka johtuvat vastaavien aliarvostamisesta ja vastattavien yliarvostamisesta taseessa, jos tällaiset varaukset, jotka eivät ilmene taseesta, eivät ole luonteeltaan poikkeuksellisia.
Vakuutusteknisen vastuuvelan yliarvostaminen määritellään suhteessa vastuuvelan määrään, jonka yritys on laskenut kansallisen lainsäädännön mukaisesti; kuitenkin, ennen vakuutusteknisen vastuuvelan yhdenmukaistamista, solvenssimarginaalissa voidaan 20 prosenttiin saakka ottaa huomioon määrä, joka on 75 prosenttia varsinaisen korvausvastuun määrän, silloin kun yritys laskee vastuun kollektiivisesti käyttäen vähimmäisprosenttia vakuutusmaksuista, ja sopimuskohtaisen laskutavan mukaisen määrän erotuksesta, jos kansallisen lainsäädännön mukaan on mahdollista valita näistä kahdesta menetelmästä.
2. Solvenssimarginaalin laskentaperusteina ovat joko vuotuiset vakuutusmaksut tai kolmen viimeksi kuluneen tilikauden keskimääräinen korvausmenorasite. Kuitenkin sellaisten yritysten kohdalla, jotka varsinaisesti myöntävät vakuutuksia vain myrsky-, raesade- tai hallariskin tai -riskien varalta, keskimääräinen korvausmenorasite lasketaan seitsemän viimeksi kuluneen tilikauden perusteella.
3. Jollei 17 artiklan säännöksistä muuta johdu, solvenssimarginaalin määrä on yhtä suuri kuin suurempi kahdesta seuraavasta tuloksesta:
Ensimmäinen tulos (vakuutusmaksuihin perustuva):
- ensivakuutusliikkeen vakuutusmaksut (mukaan lukien vakuutusmaksuihin liittyvät liitännäismaksut), jotka ovat erääntyneet viimeksi kuluneena tilikautena;
- näin saatuun summaan lisätään tulevan jälleenvakuutuksen vakuutusmaksut viimeksi kuluneen tilikauden aikana;
- tästä summasta vähennetään viimeksi kuluneen tilikauden aikana erääntyneiden, mutta saamatta jääneiden vakuutusmaksujen kokonaismäärä sekä niiden verojen ja veronluonteisten maksujen kokonaismäärä, jotka koskevat tähän summaan sisältyviä vakuutusmaksuja.
Näin saatu määrä jaetaan kahteen osaan, joista ensimmäinen käsittää enintään 10 miljoonaa laskentayksikköä ja toinen ylimenevän osan; näistä otetaan 18 prosenttia edellisestä ja 16 prosenttia jälkimmäisestä ja lasketaan ne yhteen.
Ensimmäinen tulos saadaan kertomalla keskenään näin laskettu summa ja se suhdeluku, joka saadaan vertaamalla yrityksen viimeksi kuluneen tilikauden omalle vastuulle jääviä korvausmenoja korvausmenojen bruttomäärään. Tämä suhdeluku ei kuitenkaan koskaan saa olla pienempi kuin 50 prosenttia.
Toinen tulos (korvauksiin perustuva):
- ensivakuutuksen maksetut korvaukset (vähentämättä niistä jälleenvakuuttajien ja edelleenvakuuttajien osuutta) 2 kohdassa määritettyinä ajanjaksoina lasketaan yhteen;
- tähän kokonaismäärään lisätään samoina ajanjaksoina tulevasta jälleenvakuutuksesta ja edelleenvakuutuksesta maksetut korvaukset;
- tähän summaan lisätään ensivakuutuksen ja tulevan jälleenvakuutuksen varsinainen korvausvastuu viimeksi kuluneen tilikauden lopussa;
- tästä summasta vähennetään 2 kohdassa mainittuja ajanjaksoja koskevat takaisin saadut korvaukset;
- näin jäljelle jääneestä määrästä vähennetään ensivakuutuksen ja tulevan jälleenvakuutuksen varsinainen korvausvastuu, jotka on tehty kahta vuotta ennen viimeistä tilipäätösvuotta olevan vuoden alussa.
Yksi kolmasosa tai yksi seitsemäsosa näin saadusta kokonaismäärästä (2 kohdassa määritellyn viiteajanjakson mukaisesti) jaetaan kahteen osaan, joista ensimmäinen käsittää enintään seitsemän miljoonaa laskentayksikköä ja toinen yli menevän osan; näistä otetaan 26 prosenttia edellisestä ja 23 prosenttia jälkimmäisestä ja lasketaan ne yhteen.
Toinen tulos saadaan kertomalla keskenään näin laskettu summa ja se suhdeluku, joka saadaan vertaamalla yrityksen viimeksi kuluneen tilikauden omalle vastuulle jääviä korvausmenoja korvausmenojen bruttomäärään. Tämä suhdeluku ei kuitenkaan koskaan saa olla pienempi kuin 50 prosenttia.
4. Molemmat 3 kohdassa tarkoitettuihin osiin sovellettavat osuudet alennetaan kolmasosaansa, kun kyseessä on sairausvakuutus, jota harjoitetaan samanlaisin vakuutusteknisin perustein kuin henkivakuutusta, jos
- suoritetut vakuutusmaksut lasketaan sairastuvuustaulukoiden perusteella vakuutusmatemaattisia menetelmiä käyttäen,
- varaus määräytyy iän pitenemisen mukaan,
- riittävän suuren varmuuslisän muodostamiseksi peritään lisämaksua,
- vakuutuksenantaja voi irtisanoa sopimuksen vain viimeistään ennen kolmannen vakuutusvuoden päättymistä,
- sopimuksen nojalla on mahdollista korottaa vakuutusmaksuja tai alentaa korvaussuorituksia myös voimassa olevien sopimusten osalta.
5. "Lloyd's"-nimisen vakuutuksenantajien yhteenliittymän osalta 3 kohdassa mainittu ensimmäinen tulos (vakuutusmaksuihin perustuva) lasketaan nettovakuutusmaksujen perusteella. Nettovakuutusmaksut kerrotaan kiinteällä prosenttiluvulla, jonka yrityksen sisäinen tarkastaja määrää vuosittain. Tämä kiinteä prosenttiluku on laskettava maksettuja palkkioita koskevien tuoreimpien tilastotietojen pohjalta.
Yksityiskohdat sekä asiaan kuuluvat laskelmat lähetetään niiden maiden viranomaisille, joissa "Lloyd's" toimii.
17 artikla
1. Yksi kolmasosa solvenssimarginaalista muodostaa takuurahaston.
2. a) Takuurahasto ei kuitenkaan saa olla vähemmän kuin
- 400 000 laskentayksikköä, jos kaikki tai jotkut katetuista riskeistä sisältyvät liitteessä olevan A kohdan luokkiin 10, 11, 12, 13, 14 ja 15,
- 300 000 laskentayksikköä, jos kaikki tai jotkut katetuista riskeistä sisältyvät liitteessä olevan A kohdan luokkiin 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 ja 16,
- 200 000 laskentayksikköä, jos kaikki tai jotkut katetuista riskeistä sisältyvät liitteessä olevan A kohdan luokkiin 9 ja 17;b) Jos yrityksen liiketoiminta kattaa useita luokkia tai useita riskejä, otetaan huomioon vain se luokka tai riski, joka edellyttää korkeinta määrää;c) Jäsenvaltio voi alentaa vähimmäistakuurahastovaatimustaan neljänneksellä, jos kyseessä on keskinäinen yhtiö tai yhdistys tai niitä vastaava yhteisö.
18 artikla
1. Jäsenvaltiot eivät saa antaa säännöksiä niiden varojen valinnasta, jotka ylittävät 15 artiklassa tarkoitettua vakuutusteknistä vastuuvelkaa kattavat varat.
2. Ellei 15 artiklan 2 kohdasta, 20 artiklan 1 ja 3 kohdasta sekä 22 artiklan 1 kohdan viimeisestä alakohdasta muuta johdu, jäsenvaltiot eivät saa rajoittaa toimiluvan saaneiden yritysten oikeutta vapaasti vallita irtainta ja kiinteää omaisuuttaan.
Saksan liittotasavalta voi kuitenkin, kunnes henkivakuutusliikkeen aloittamista ja harjoittamista koskevien edellytysten yhteensovittaminen on toteutunut, säilyttää sairausvakuutuksessa 16 artiklan 4 kohdan mukaisesti varojen vapaata vallintaa koskevat rajoituksensa, sikäli kuin vakuutusmaksuvastuuta kattavien varojen vapaa vallinta on "Treuhänder"-elimen hyväksymisestä riippuva.
Kunnes enempi yhteensovittaminen on toteutettu, Tanskan kuningaskunta voi kuitenkin pitää voimassa lainsäädäntönsä, jolla rajoitetaan vakuutusyritysten hankkimien sellaisten varojen vapaata vallintaa, joilla katetaan pakollisen työtapaturmavakuutuksen nojalla maksettavia eläkkeitä.
3. Näillä säännöksillä ei estetä toimenpiteitä, joihin jäsenvaltioilla on oikeus ryhtyä kyseisten yritysten omistajina, jäseninä tai osakkaina, kuitenkin noudattaen siinä maassa, jossa se harjoittaa toimintaa, voimassa olevia 15 artiklan 2 kohdassa tarkoitettuja säännöksiä ja turvaten vakuutettujen edut.
19 artikla
1. Jäsenvaltioiden on vaadittava, että kaikki yritykset, joiden kotipaikka on sen alueella, laativat kaiken toimintansa osalta tilinpäätöksen, josta ilmenee yrityksen taloudellinen tilanne ja maksukyky.
2. Jäsenvaltioiden on vaadittava, että sen alueella toimivat yritykset toimittavat määräajoin tiedot ja tilastolliset asiakirjat, jotka ovat tarpeen valvontaa varten. Toimivaltaisten valvontaviranomaisten on luovutettava toisilleen valvonnassa tarvittavat asiakirjat ja tiedot.
20 artikla
1. Jos yritys ei noudata 15 artiklan säännöksiä, sen maan valvontaviranomainen, jossa yritys harjoittaa liiketoimintaansa, voi kieltää varojen vapaan vallinnan kyseisessä maassa ilmoitettuaan asiasta sen maan valvontaviranomaisille, jossa yrityksellä on kotipaikka.
2. Palauttaakseen sellaisen yrityksen taloudellisen aseman ennalleen, jonka solvenssimarginaali ei ole 16 artiklan 3 kohdan vähimmäisvaatimusten mukainen, sen maan valvontaviranomaisen, jonka alueella yrityksellä on kotipaikka, on vaadittava, että sen hyväksyttäväksi esitetään yrityksen taloudellisen aseman tervehdyttämissuunnitelma.
3. Jos solvenssimarginaali ei ole 17 artiklassa määritellyn takuurahaston mukainen, sen maan valvontaviranomaisen, jonka alueella yrityksellä on kotipaikka, on vaadittava yritystä toimittamaan sen hyväksyttäväksi lyhyen ajan rahoitussuunnitelmansa.
Valvontaviranomainen voi myös kieltää yrityksen varojen vapaan vallinnan tai rajoittaa sitä. Sen on ilmoitettava toimenpiteistään niiden muiden jäsenvaltioiden viranomaisille, joiden alueilla yrityksellä on toimilupa, ja viimeksi mainittujen viranomaisten on ensiksi mainitun pyynnöstä toteutettava samat toimenpiteet.
4. Toimivaltaiset valvontaviranomaiset voivat lisäksi toteuttaa kaikki välttämättömät toimenpiteet turvatakseen vakuutettujen edut 1 ja 3 kohdassa tarkoitetuissa tapauksissa.
5. Muiden sellaisten jäsenvaltioiden valvontaviranomaisten, joiden alueella kyseisellä yrityksellä on myös toimilupa, on toimittava yhteistyössä 1-4 kohdassa tarkoitettujen säännösten ja määräysten täytäntöönpanemiseksi.
21 artikla
1. Jäsenvaltioiden on sallittava, että yritys luovuttaa koko vakuutuskantansa tai sen osan, jos vastaanottavalla yrityksellä kannanluovutus huomioon ottaen on riittävä solvenssimarginaali.
Asianomaisten valvontaviranomaisten on neuvoteltava keskenään ennen tällaisen kannanluovutuksen hyväksymistä.
2. Toimivaltaisten valvontaviranomaisten hyväksyttyä tällaisen kannanluovutuksen, se on välittömästi voimassa kyseisiin vakuutuksenottajiin tai vakuutettuihin nähden.
C jakso: Toimiluvan peruuttaminen
22 artikla
1. Sen jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen, jonka alueella yrityksellä on kotipaikka, voi peruuttaa myöntämänsä toimiluvan, jos yritys:
a) ei enää täytä toiminnan aloittamiselle asetettuja edellytyksiä;
b) ei ole kyennyt määräajassa suorittamaan 20 artiklassa tarkoitetussa tervehdyttämis- tai rahoitussuunnitelmassa edellytettyjä toimenpiteitä;
c) laiminlyö törkeästi kansalliseen lainsäädäntöön perustuvia velvoitteitaan.
Siinä tapauksessa, että toimilupa peruutetaan, sen maan valvontaviranomaisen, jonka alueella yrityksellä on kotipaikka, on ilmoitettava peruutuksesta muiden sellaisten jäsenvaltioiden valvontaviranomaisille, jotka ovat myöntäneet toimiluvan yritykselle; tällöin näidenkin on peruutettava myöntämänsä toimilupa. Sen maan valvontaviranomaisen, jonka alueella yrityksellä on kotipaikka, on näiden muiden viranomaisten kanssa toteutettava kaikki tarvittavat toimenpiteet vakuutettujen etujen turvaamiseksi ja erityisesti rajoitettava yrityksen varojen vapaata vallintaa, jollei tällaista rajoitusta jo ole määrätty 20 artiklan 1 kohdan ja 3 kohdan toisen alakohdan säännösten mukaisesti.
2. Sellaisen yrityksen asioimistolle tai sivukonttorille, jonka kotipaikka on toisessa jäsenvaltiossa, myönnetty toimilupa voidaan peruuttaa, jos asioimisto tai sivukonttori:
a) ei enää täytä toiminnan aloittamista varten asetettuja edellytyksiä;
b) törkeästi laiminlyö noudattaa sen maan, jossa yritys toimii, säännöksiin perustuvia, erityisesti 15 artiklassa tarkoitetun vakuutusteknisen vastuuvelan muodostamista koskevia velvoitteitaan.
Sen valtion valvontaviranomaisten, jossa liiketoimintaa harjoitetaan, on ennen toimiluvan peruuttamista neuvoteltava sen maan valvontaviranomaisen kanssa, jossa yrityksellä on kotipaikka. Jos nämä katsovat välttämättömäksi keskeyttää asioimiston tai sivukonttorin liiketoiminnan ennen neuvottelun päättymistä, niiden on ilmoitettava siitä heti sen maan valvontaviranomaiselle, jossa kotipaikka on.
3. Toimiluvan peruuttamista tai liiketoiminnan keskeyttämistä koskeva päätös on yksityiskohtaisesti perusteltava, ja päätös on annettava tiedoksi asianomaiselle yritykselle.
Jäsenvaltioiden on säädettävä, että tällainen päätös voidaan saattaa tuomioistuimen käsiteltäväksi.
III OSASTO
Säännökset, joita sovelletaan yhteisön alueelle perustettuihin sellaisten yritysten asioimistoihin tai sivukonttoreihin, joiden kotipaikka on yhteisön ulkopuolella
23 artikla
1. Jäsenvaltioiden on vaadittava yrityksiltä, joiden kotipaikka on yhteisön ulkopuolella, virallinen toimilupa 1 artiklassa tarkoitetun liiketoiminnan aloittamiselle alueellaan.
2. Jäsenvaltio saa myöntää toimiluvan, jos yritys täyttää vähintään seuraavat edellytykset:
a) sillä on kansallisen lainsäädännön mukaan oikeus harjoittaa vakuutustoimintaa;
b) se perustaa asioimiston tai sivukonttorin jäsenvaltion alueelle;
c) se sitoutuu järjestämään asioimistonsa tai sivukonttorinsa sijaintipaikkaan siellä harjoittamaansa liiketoimintaa koskevan kirjanpidon ja säilyttämään siellä kaikki liiketoimintaan liittyvät asiakirjat;
d) se nimeää valtuutetun asiamiehen, jonka toimivaltaiset viranomaiset hyväksyvät;
e) yrityksen siinä maassa, jossa se harjoittaa liiketoimintaansa, omistamien varojen määrä on vähintään puolet 17 artiklan 2 kohdassa säädetystä takuurahaston vähimmäismäärästä, ja se tallettaa yhden neljäsosan vähimmäismäärästä vakuudeksi;
f) se sitoutuu ylläpitämään 25 artiklan mukaisen solvenssimarginaalin;
g) se esittää 11 artiklan 1 ja 2 kohdan mukaisen toimintasuunnitelman.
24 artikla
Jäsenvaltioiden on vaadittava, että yritykset muodostavat riittävän vakuutusteknisen vastuuvelan, joka kattaa näiden jäsenvaltioiden alueilla tekemistä vakuutussopimuksista aiheutuvan vastuun. Jäsenvaltioiden on huolehdittava, että asioimisto tai sivukonttori kattaa tämän vakuutusteknisen vastuuvelan samansuuruisin ja kyseisen valtion säätämään määrään saakka toisiaan vastaavin varoin.
Jäsenvaltion lainsäädäntöä on sovellettava vakuutusteknisen vastuuvelan laskemiseen, sallittujen sijoituskohteiden määrittelyyn ja varojen arvostukseen.
Asianomaisen jäsenvaltion on vaadittava, että vakuutusteknistä vastuuvelkaa vastaavat varat sijaitsevat sen alueella. Tällöin on kuitenkin sovellettava, mitä 15 artiklan 3 kohdassa säädetään.
25 artikla
1. Jäsenvaltioiden on vaadittava, että niiden alueille perustetuilla asioimistoilla tai sivukonttoreilla on solvenssimarginaali, joka muodostuu varoista, joista on vähennetty kaikki ennakoitavissa olevat velat sekä aineettomat erät. Solvenssimarginaali on laskettava 16 artiklan 3 kohdan säännösten mukaisesti. Tämän marginaalin laskemisessa voidaan kuitenkin ottaa huomioon vain kyseisen asioimiston tai sivukonttorin harjoittamaan toimintaan liittyvät vakuutusmaksut ja korvaukset.
2. Yksi kolmasosa solvenssimarginaalista muodostaa takuurahaston. Takuurahasto ei saa olla pienempi kuin puolet 17 artiklan 2 kohdassa vaaditusta vähimmäismäärästä. Edellä 23 artiklan 2 kohdan e alakohdan mukaisesti tehty alkutallete luetaan tähän takuurahastoon.
3. Solvenssimarginaalia vastaavat varat on pidettävä takuurahaston määrään saakka siinä maassa, jossa liiketoimintaa harjoitetaan, ja sen ylimenevä osa yhteisön alueella.
26 artikla
1. Yritykset, jotka saatuaan toimiluvan yhdeltä jäsenvaltiolta, saavat sen yhdeltä tai useammalta jäsenvaltiolta perustaakseen sinne muita asioimistoja tai sivukonttoreita, voivat hakea yhtä tai useampaa seuraavista eduista:
a) Edellä 25 artiklassa tarkoitettu solvenssimarginaali lasketaan yrityksen koko yhteisön alueella harjoittaman liiketoiminnan mukaan; tätä laskelmaa varten otetaan huomioon ainoastaan kaikkien yhteisön alueelle perustettujen asioimistojen tai sivukonttoreiden toiminnasta aiheutuvat maksut ja vahingot,
b) ne vapautetaan 23 artiklan 2 kohdan e alakohdassa säädetystä velvoitteesta tehdä vaadittu tallete myös näihin jäsenvaltioihin,
c) takuurahaston kattavat varat voivat sijaita missä tahansa niistä jäsenvaltioista, joissa yritys toimii.
2. Jos vähintään kaksi asianomaista jäsenvaltiota on yhtä mieltä yrityksen koko hakemuksesta tai osasta sitä, sen jäsenvaltion toimivaltaiset viranomaiset, jonka alueella kantajan vanhin laitos sijaitsee, valvovat tämän yrityksen yhtä mieltä olleiden jäsenvaltioiden alueella harjoittaman koko liiketoiminnan vakavaraisuutta. Kuitenkin yrityksen pyynnöstä ja asianomaisten jäsenvaltioiden yksimielisellä sopimuksella valvonnan voi suorittaa jonkin toisen jäsenvaltion toimivaltainen viranomainen. Valvontaviranomaisen on saatava muilta jäsenvaltioilta niiden alueelle perustettujen asioimistojen ja sivukonttoreiden valvonnassa tarvittavat tiedot.
3. Tämän artiklan nojalla myönnetyt edut on peruutettava yhden tai useamman asianomaisen jäsenvaltion pyynnöstä.
27 artikla
Edellä 19 ja 20 artiklan säännöksiä sovelletaan myös tässä osastossa tarkoitettujen yritysten asioimistoihin ja sivukonttoreihin.
Vanhimman toimipaikan valvontaviranomainen tai se valvontaviranomainen, joka tarkastaa ensiksi mainitun asemesta sivukonttoreiden tai asioimistojen kokonaisvakavaraisuuden, rinnastetaan 20 artiklassa tarkoitetun hakemuksen osalta sen valtion viranomaiseen, jossa yhteisössä toimivan yrityksen pääkonttori on.
28 artikla
Jos 26 artiklan 2 kohdassa tarkoitettu viranomainen peruuttaa toimiluvan, tämän on ilmoitettava siitä niiden muiden jäsenvaltioiden viranomaisille, joiden alueella yritys toimii, ja viimeksi mainittujen viranomaisten on toteutettava tarvittavat toimenpiteet. Jos syynä toimiluvan peruuttamiseen on sen kokonaisvakavaraisuuden riittämättömyys, jonka 26 artiklassa tarkoitettuun pyyntöön suostuneet jäsenvaltiot ovat määränneet, suostumuksen antaneiden jäsenvaltioiden on myös peruutettava myöntämänsä toimiluvat.
29 artikla
Yhteisö voi perustamissopimuksen mukaisesti tehdyillä sopimuksilla sitoutua yhden tai useamman kolmannen maan kanssa soveltamaan tässä osastossa olevista säännöksistä poikkeavia säännöksiä varmistaakseen vastavuoroisuuteen perustuen riittävän turvan jäsenvaltioiden vakuutetuille.
IV OSASTO
Siirtymäsäännökset ja muut säännökset
30 artikla
1. Jäsenvaltioiden on sallittava II osastossa tarkoitetuille yrityksille, jotka tämän direktiivin täytäntöön panemiseksi toteutettujen toimenpiteiden tullessa voimaan harjoittavat niiden alueilla yhtä tai useampaa 1 artiklassa mainittua vakuutusluokkaa, viiden vuoden määräaika tämän direktiivin tiedoksi antamisesta lukien toimintansa mukauttamiseksi 16 ja 17 artiklan säännöksiin.
2. Jäsenvaltiot saavat lisäksi:
a) myöntää kaikille 1 kohdassa tarkoitetuille yrityksille, jotka viisivuotiskauden päättyessä eivät vielä ole kokonaan muodostaneet solvenssimarginaaliaan enintään kahden vuoden lisäajan edellyttäen, että nämä yritykset ovat 20 artiklan mukaisesti esittäneet valvontaviranomaisen hyväksyttäväksi toimenpiteet, joihin ne aikovat ryhtyä tuossa tarkoituksessa;
b) olla vaatimatta 1 kohdassa tarkoitetuilta yrityksiltä, joiden vuotuiset vakuutusmaksutulot viisivuotiskauden päättyessä jäävät pienemmiksi kuin 17 artiklan 2 kohdassa vaaditun vähimmäistakuurahaston kuusinkertainen määrä, tällaisen vähimmäistakuurahaston perustamista ennen sellaisen tilikauden päättymistä, jona vakuutusmaksutulot ovat tämän vähimmäistakuurahaston kuusinkertainen määrä. Harkittuaan 33 artiklassa säädetyn tutkimuksen tuloksia neuvosto päättää yksimielisesti komission ehdotuksesta, milloin jäsenvaltiot poistavat tämän erivapauden.
3. Yritykset eivät saa laajentaa toimintaansa 8 artiklan 2 kohdan tai 10 artiklan mukaisesti, elleivät ne noudata välittömästi tämän direktiivin määräyksiä. Edellä 2 kohdan b alakohdassa tarkoitetut yritykset, jotka oman maansa alueella laajentavat toimintaansa muihin vakuutusluokkiin tai tämän alueen muihin osiin, voidaan kuitenkin 10 vuoden määräajaksi direktiivin tiedoksiantopäivästä lukien vapauttaa 17 artiklan 2 kohdassa tarkoitetusta vähimmäistakuurahaston perustamisvaatimuksesta.
4. Yritys, jolla on 8 artiklassa luetelluista poikkeava yhtiömuoto, voi jatkaa direktiivin tiedoksiannosta lukien kolmen vuoden ajan nykyistä liiketoimintaansa sellaisessa oikeudellisessa muodossa, jossa se toimii tiedoksi antamisen ajankohtana. Yritykset, jotka on perustettu Yhdistyneeseen kuningaskuntaan kuninkaallisella erityissäädöksellä ("by Royal Charter"), erityisellä asiakirjalla ("by Private Act") tai erityisellä viranomaisen päätöksellä ("by Special Public Act") saavat jatkaa liiketoimintaansa nykyisessä muodossaan rajoittamattoman ajan.
Belgiassa toimivat yritykset, jotka tarkoituksensa mukaisesti harjoittavat kiinnitysluottojen välitysliikettä tai säästämistoimintaa yksityisten säästöpankkien valvontaa koskevien säännösten 15 artiklan 4 kohdan mukaisesti, jotka on yhteensovitettu 23 päivänä kesäkuuta 1987 annetulla "arrété royal" -säädöksellä, saavat jatkaa tällaista toimintaa kolmen vuoden ajan tämän direktiivin tiedoksi antamisesta.
Kyseisten jäsenvaltioiden on laadittava luettelo tällaisista yrityksistä ja toimitettava se muille jäsenvaltioille ja komissiolle.
5. Niiden yritysten pyynnöstä, jotka täyttävät 15, 16 ja 17 artiklan vaatimukset, jäsenvaltioiden on lakattava soveltamasta nykyisiin säännöksiin perustuvia rajoituksia, kuten vaatimuksia kiinnityksistä, talletteista ja vakuuksista.
31 artikla
Jäsenvaltioiden on myönnettävä III osastossa tarkoitetuille asioimistoille tai sivukonttoreille, jotka tämän direktiivin täytäntöön panemiseksi toteutettujen toimenpiteiden tullessa voimaan harjoittavat yhtä tai useampaa 1 artiklassa tarkoitettua vakuutusluokkaa ja jotka eivät laajenna toimintaansa 10 artiklan 2 kohdassa tarkoitetulla tavalla, enintään viiden vuoden määräaika tämän direktiivin tiedoksi antamisesta toimintansa mukauttamiseksi 25 artiklan säännöksiin.
32 artikla
Sen ajanjakson kuluessa, joka päättyy kolmannen maan kanssa 29 artiklan mukaisesti tehdyn sopimuksen tullessa voimaan tai viimeistään neljän vuoden kuluttua tämän direktiivin tiedoksiantoajankohdasta, jokainen jäsenvaltio saa alueelleen perustettuihin tuon maan yrityksiin edelleen soveltaa 1 päivänä tammikuuta 1973 voimassa olleita säännöksiä, jotka koskevat vakuutusteknisen vastuuvelan katteena olevien varojen vastaavuutta ja sijaintia edellyttäen, että ilmoitus siitä tehdään muille jäsenvaltioille ja komissiolle, ja ettei näille yrityksille anneta laajempia helpotuksia kuin mitä sen alueelle perustetuille jäsenvaltioiden yrityksille annetaan 15 artiklan 2 kohdan mukaan.
V OSASTO
Loppusäännökset
33 artikla
Komission ja jäsenvaltioiden toimivaltaisten viranomaisten on toimittava tiiviissä yhteistyössä helpottaakseen ensivakuutuksen valvontaa yhteisössä ja tutkiakseen kaikkia tämän direktiivin soveltamisessa mahdollisesti ilmeneviä vaikeuksia.
34 artikla
1. Komissio antaa neuvostolle kuuden vuoden kuluessa tämän direktiivin tiedoksi antamisesta kertomuksen tässä direktiivissä vahvistettujen taloudellisten vaatimusten vaikutuksista jäsenvaltioiden vakuutusmarkkinoihin.
2. Tarvittaessa komissio antaa osakertomuksia neuvostolle ennen 30 artiklan 1 kohdassa säädetyn siirtymäkauden loppua.
35 artikla
Jäsenvaltioiden on muutettava kansalliset säännöksensä tämän direktiivin mukaisiksi 18 kuukauden kuluessa sen tiedoksi antamisesta ja ilmoitettava tästä viipymättä komissiolle.
Näin muutettuja säännöksiä on ryhdyttävä 30, 31 ja 32 artiklassa säädetyin poikkeuksin soveltamaan 30 kuukauden kuluessa tiedoksiantopäivästä.
36 artikla
Kun tämä direktiivi on annettu tiedoksi, jäsenvaltioiden on huolehdittava, että niiden tässä direktiivissä tarkoitetuista kysymyksistä antamat keskeiset lait, asetukset ja hallinnolliset määräykset toimitetaan kirjallisina komissiolle.
37 artikla
Liite on erottamaton osa tätä direktiiviä.
38 artikla
Tämä direktiivi on osoitettu kaikille jäsenvaltioille.
Tehty Brysselissä 24 päivänä heinäkuuta 1973.