PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 745/2011
ze dne 28. července 2011
o zapsání názvu do rejstříku chráněných označení původu a chráněných zeměpisných označení (Karlovarské trojhránky (CHZO))
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 510/2006 ze dne 20. března 2006 o ochraně zeměpisných označení a označení původu zemědělských produktů a potravin (1), a zejména na čl. 7 odst. 5 třetí pododstavec uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle čl. 6 odst. 2 a čl. 17 odst. 2 nařízení (ES) č. 510/2006 byla v Úředním věstníku Evropské unie (2) zveřejněna žádost České republiky ze dne 19. října 2004 o zapsání názvu „Karlovarské trojhránky“.
(2)
Rakousko a Německo vznesly v souladu s čl. 7 odst. 1 nařízení (ES) č. 510/2006 proti zápisu námitku. Námitky byly podle čl. 7 odst. 3 prvního pododstavce písm. a), b), c) a d) uvedeného nařízení shledány přípustnými.
(3)
Dopisy ze dne 6. května 2008 vyzvala Komise dotčené členské státy k hledání vzájemné dohody v souladu s jejich vnitřními postupy.
(4)
Vzhledem k tomu, že Česká republika a Rakousko ani Česká republika a Německo ve stanovené lhůtě dohody nedosáhly, musí Komise postupem podle čl. 15 odst. 2 nařízení (ES) č. 510/2006 přijmout rozhodnutí.
(5)
Pokud jde o námitku, že nejsou dodržena ustanovení článku 2 nařízení (ES) č. 510/2006, protože produkce neprobíhá v uvedené zeměpisné oblasti a výrobek nedosahuje požadované jakosti a pověsti, příslušné vnitrostátní orgány potvrdily, že produkce v dané zeměpisné oblasti skutečně probíhá. Souvislost byla založena na zvláštní jakosti produktu, kterou lze přičíst zeměpisnému původu, konkrétně vřídelní vodě, jíž se využívá při výrobě, což dostatečně splňuje požadavky čl. 2 odst. 1 písm. b); zda produkt má či nemá také dostatečnou pověst, aby splňoval požadavky čl. 2 odst. 1, nebylo podstatné.
(6)
Z námitky vznesené Německem je patrné, že ochranné známky obsahující výraz „Karlsbader Oblaten“ byly zapsány před podáním žádosti o zápis názvu „Karlovarské trojhránky“ jako chráněného zeměpisného označení. Byly rovněž poskytnuty důkazy, že spotřebitelé v Německu spojují označení „Karlsbader Oblaten“ s určitým druhem oplatky. Námitka však neobsahovala žádný důkaz, že spotřebitelé výrazně spojují oplatky se všemi nebo některými ochrannými známkami, které se liší od popisného označení „Karlsbader Oblaten“, ani že by spotřebitelé mohli být uvedeni v omyl ohledně skutečné identity produktu uváděného na trh pod názvem „Karlovarské trojhránky“. Komise proto nemůže učinit závěr, že by zápis názvu „Karlovarské trojhránky“ byl v rozporu s čl. 3 odst. 4 nařízení (ES) č. 510/2006.
(7)
Protože nejvýznamnější část názvů „Karlsbader Oblaten“ a „Karlovarské trojhránky“ je totožná, lze logicky vyvodit, že pro účely čl. 7 odst. 3 písm. c) nařízení (ES) č. 510/2006 jsou oba názvy zčásti totožné. Stejně tak i s ohledem na skutečnost, že se oba produkty vyznačují podobnými znaky a mají společný původ, by použití ustanovení o ochraně uvedeného v článku 13 nařízení (ES) č. 510/2006, a zejména v odst. 1 písm. b), mohlo vést příslušný soud k závěru, že název „Karlovarské trojhránky“, pokud by byl zapsán, je chráněn proti použití názvu „Karlsbader Oblaten“ na daných oplatkách. Z důkazů tudíž vyplývá, že ve smyslu čl. 7 odst. 3 písm. c) nařízení (ES) č. 510/2006 by další existence názvu „Karlsbader Oblaten“ mohla být zapsáním názvu „Karlovarské trojhránky“ ohrožena.
(8)
Námitky byly prohlášeny za přípustné mimo jiné proto, že zapsání navrhovaného názvu by ohrozilo existenci částečně totožného názvu, tj. „Karlsbader Oblaten“, pokud se tohoto názvu používá na výrobku a není-li chráněn právními předpisy pro ochranné známky. Dále z důkazů vyplývá, že název „Karlsbader Oblaten“ dali produktu výrobci ve městě dříve známém jako Karlsbad a že výroba takto označených oplatek probíhala po značně dlouhou dobu. Z důkazů je navíc zřejmé, že používání názvu „Karlsbader Oblaten“ se vztahovalo na původní a tradiční produkt, který nevyužíval pověsti produktu „Karlovarské trojhránky“. Z těchto důvodů je třeba stanovit maximální přechodné období uvedené v čl. 13 odst. 3 nařízení (ES) č. 510/2006.
(9)
Pokud jde o ochranné známky obsahující výraz „Karlsbader Oblaten“, které byly chráněny zapsáním nebo získány používáním před podáním žádosti o zapsání názvu „Karlovarské trojhránky“, jelikož nejsou splněny podmínky stanovené v čl. 14 odst. 1, nelze zapsáním názvu „Karlovarské trojhránky“ jako chráněného zeměpisného označení uvedené ochranné známky zrušit ani bránit jejich dalšímu používání, jestliže jsou jinak splněny obecné požadavky stanovené právními předpisy pro ochranné známky.
(10)
Pokud jde o druhový charakter, důkazy předložené v námitce se týkaly obecného používání výrazu „Karlsbader Oblaten“, a nikoliv výrazu „Karlovarské trojhránky“. Zatímco jsou v námitkách uvedeny důkazy dokládající časté používání výrazu jako obecného popisného označení, včetně německého „Karlsbader Oblaten“, nebyl předložen žádný důkaz, že názvu „Karlovarské trojhránky“ se používá k označení kategorie produktů, které nevznikají v karlovarském kraji. Námitka nebere v úvahu situaci v České republice. Z těchto důvodů nelze na základě předložených informací považovat název „Karlovarské trojhránky“ za druhové označení, a nejedná se tedy o nedodržení ustanovení čl. 3 odst. 1 nařízení (ES) č. 510/2006.
(11)
S ohledem na výše uvedené skutečnosti by název „Karlovarské trojhránky“ měl být zapsán do rejstříku chráněných označení původu a chráněných zeměpisných označení s výhradou přechodného období pěti let, během něhož je možné dále používat výraz „Karlsbader Oblaten“ za okolností, které by s výjimkou přechodného období mohly být v rozporu s ochranou stanovenou v čl. 13 odst. 1 nařízení (ES) č. 510/2006.
(12)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Stálého výboru pro chráněná zeměpisná označení a chráněná označení původu,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Označení uvedené v příloze tohoto nařízení se zapisuje do rejstříku.
Článek 2
1. Výraz „Karlsbader Oblaten“ může být používán k označení oplatek, které neodpovídají specifikaci uvedené pro „Karlovarské trojhránky“, po dobu pěti let ode dne vstupu tohoto nařízení v platnost.
2. Ochranné známky obsahující výraz „Karlsbader Oblaten“, které byly chráněny zapsáním nebo získány používáním přede dnem 19. října 2004, nelze zrušit ani bránit jejich dalšímu používání zapsáním názvu „Karlovarské trojhránky“ jako chráněného zeměpisného označení, pokud jsou jinak splněny obecné požadavky stanovené právními předpisy pro ochranné známky.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 28. července 2011.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 745/2011
z dnia 28 lipca 2011 r.
rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Karlovarské trojhránky (ChOG)]
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 7 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Na mocy art. 6 ust. 2 i zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 wniosek Republiki Czeskiej z dnia 19 października 2004 r. o rejestrację nazwy „Karlovarské trojhránky” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).
(2)
Austria i Niemcy zgłosiły sprzeciwy wobec tej rejestracji zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Zostały one uznane za dopuszczalne na podstawie art. 7 ust. 3 akapit pierwszy lit. a), b), c) i d) wymienionego rozporządzenia.
(3)
Pismami z dnia 6 maja 2008 r. Komisja wezwała zainteresowane państwa członkowskie, aby doszły między sobą do porozumienia zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami.
(4)
Biorąc pod uwagę fakt, że w przewidzianym terminie nie doszło do porozumienia między Republiką Czeską i Austrią ani też Republiką Czeską i Niemcami, Komisja musi przyjąć decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006.
(5)
Jeżeli chodzi o domniemany brak zgodności z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 dotyczący braku produkcji na obszarze geograficznym i jakości jego renomy, właściwe organy krajowe potwierdziły, iż produkcja miała miejsce w wymienionej strefie geograficznej. Związek opierał się na specyficznej jakości produktu przypisanej temu obszarowi geograficznemu, wystarczającej, by spełnić warunki wymienione w art. 2 ust. 1 lit. b), a mianowicie wodzie zdrojowej używanej w produkcji; dlatego też kwestia, czy produkt miał również wystarczającą renomę, aby spełnić warunki określone w art. 2 ust. 1, jest nieistotna.
(6)
W sprzeciwie złożonym przez Niemcy wykazano, że znaki towarowe zawierające określenie „Karlsbader Oblaten” zostały zarejestrowane przed złożeniem wniosku o rejestrację określenia „Karlovarské trojhránky” jako chronionego oznaczenia geograficznego. Dostarczono ponadto dowody, z których wynika, że konsumenci w Niemczech kojarzyli nazwę „Karlsbader Oblaten” z pewnym typem wafla. W sprzeciwie nie przedstawiono jednak żadnych dowodów wskazujących na to, że konsumenci zdecydowanie kojarzyli wafle ze wszystkimi lub niektórymi znakami towarowymi różnymi od terminu opisowego „Karlsbader Oblaten” ani że byliby oni narażeni na wprowadzenie w błąd co do pochodzenia produktu wprowadzonego do obrotu pod nazwą „Karlovarské trojhránky”. Dlatego też Komisja nie może stwierdzić, że rejestracja nazwy „Karlovarské trojhránky” byłaby sprzeczna z art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 510/2006.
(7)
Jako że istotna część nazw „Karlsbader Oblaten” i „Karlovarské trojhránky” jest identyczna, uzasadnione jest stwierdzenie, że nazwy te są częściowo tożsame do celów art. 7 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Ponadto, uwzględniając podobieństwo produktów i ich wspólną etymologię, zastosowanie ochrony przewidzianej w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, w szczególności w jego ust. 1 lit. b), mogłoby skutkować - w przypadku rejestracji nazwy „Karlovarské trojhránky” - uznaniem jej przez właściwy sąd za nazwę posiadającą ochronę, która wyklucza stosowanie nazwy „Karlsbader Oblaten” w stosunku do wspomnianych wafli. W związku z tym - jak wykazują dowody - dalsze istnienie nazwy „Karlsbader Oblaten” w przypadku rejestracji nazwy „Karlovarské trojhránky” byłoby zagrożone zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 510/2006.
(8)
Zgłoszone sprzeciwy zostały uznane za dopuszczalne między innymi na takiej podstawie, że rejestracja proponowanej nazwy mogłaby zagrozić istnieniu częściowo tożsamej nazwy - a mianowicie „Karlsbader Oblaten” - w przypadku gdy nazwa ta widnieje na produkcie i nie jest chroniona na mocy przepisów dotyczących znaków towarowych. Dowody wskazują, iż nazwa „Karlsbader Oblaten” została nadana przez producentów z miasta dawniej znanego jako Karlsbad oraz że wafle o takiej nazwie produkowano tam przez dłuższy czas. Ponadto dowody wskazują na fakt, że nazwa „Karlsbader Oblaten” odnosiła się do autentycznego i tradycyjnego produktu, który nie wykorzystywał renomy produktu „Karlovarské trojhránky”. Z powyższych powodów należy przewidzieć maksymalny okres przejściowy, o którym mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 510/2006.
(9)
Jeżeli chodzi o znaki towarowe zawierające określenie „Karlsbader Oblaten”, które otrzymały ochronę na mocy rejestracji lub weszły do użycia przed złożeniem wniosku o rejestrację nazwy „Karlovarské trojhránky”, ponieważ nie spełniono wymogów art. 14 ust. 1, przedmiotowych znaków towarowych nie można unieważnić ani też ograniczać ich dalszego stosowania ze względu na rejestrację nazwy „Karlovarské trojhránky” jako chronionego oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że spełniono ogólne wymogi obowiązujące na mocy przepisów dotyczących znaków towarowych.
(10)
Jeżeli chodzi o status rodzajowy nazwy, dostarczone w sprzeciwach dowody odnoszą się do ogólnego użycia terminu „Karlsbader Oblaten”, a nie do generalnego użycia terminu „Karlovarské trojhránky”. Chociaż w sprzeciwach dostarczono dowody, z których wynika, że istnieje kilka zastosowań tego określenia jako ogólnego terminu opisowego, łącznie z niemiecką wzmianką o „Karlsbader Oblaten”, nie przedstawiono dowodu, że nazwa „Karlovarské trojhránky” używana jest w celu oznaczenia kategorii produktów, które nie pochodzą z regionu Karlowe Wary. W sprzeciwie nie bierze się pod uwagę sytuacji w Republice Czeskiej. Dlatego też, na podstawie dostarczonych informacji, nazwa „Karlovarské trojhránky” nie może być uznana za nazwę rodzajową, w związku z czym nie występuje naruszenie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 510/2006.
(11)
W świetle powyższego, nazwę „Karlovarské trojhránky” należy wpisać do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych z zastrzeżeniem okresu przejściowego wynoszącego pięć lat, w trakcie którego można nadal stosować określenie „Karlsbader Oblaten” w okolicznościach, w których - w przypadku braku okresu przejściowego - jego stosowanie mogłoby stanowić naruszenie ochrony przewidzianej w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 510/2006.
(12)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Chronionych Oznaczeń Geograficznych i Chronionych Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwa wymieniona w załączniku do niniejszego rozporządzenia zostaje zarejestrowana.
Artykuł 2
1. Określenie „Karlsbader Oblaten” może być stosowane jako oznaczenie wafli, które nie spełniają wymogów specyfikacji „Karlovarské trojhránky”, przez okres pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2. Znaki towarowe zawierające określenie „Karlsbader Oblaten”, które otrzymały ochronę na mocy rejestracji lub weszły do użycia przed dniem 19 października 2004 r., nie zostają unieważnione ani też nie ogranicza się ich dalszego stosowania ze względu na rejestrację nazwy „Karlovarské trojhránky” jako chronionego oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że spełniono ogólne wymogi obowiązujące na mocy przepisów dotyczących znaków towarowych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 28 lipca 2011 r.