NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 651/2012
ze dne 4. července 2012
o vydávání euromincí
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 133 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Závěry Rady ze dne 23. listopadu 1998 a ze dne 5. listopadu 2002 o euromincích určených ke sběratelským účelům, doporučení Komise 2009/23/ES ze dne 19. prosince 2008 o společných pokynech pro národní strany a vydávání euromincí určených k peněžnímu oběhu (3), které schválila Rada ve svých závěrech ze dne 10. února 2009, a doporučení Komise 2010/191/EU ze dne 22. března 2010 o rozsahu působnosti a účincích eurobankovek a euromincí jako zákonného platidla (4) stanoví doporučené postupy týkající se vydávání euromincí určených k peněžnímu oběhu, včetně pamětních euromincí, konzultací před zničením vhodných euromincí určených k oběhu a používání sběratelských euromincí.
(2)
Protože dosud neexistují závazná ustanovení pro vydávání euromincí, mohou se postupy mezi jednotlivými členskými státy lišit, a není tak zajištěn dostatečně integrovaný rámec pro jednotnou měnu. V zájmu transparentnosti a právní jistoty je proto nutné zavést závazná pravidla pro vydávání euromincí.
(3)
Podle nařízení Rady (ES) č. 974/98 ze dne 3. května 1998 o zavedení eura (5) mají mince znějící na euro nebo centy a odpovídající nominálním hodnotám a technickým specifikacím stanoveným Radou postavení zákonného platidla ve všech členských státech, jejichž měnou je euro. Nominální hodnoty a technické specifikace euromincí jsou stanoveny v nařízení Rady (ES) č. 975/98 ze dne 3. května 1998 o nominálních hodnotách a technických specifikacích euromincí určených pro peněžní oběh (6).
(4)
Členským státům, jejichž měnou je euro, by mělo být umožněno vydávat rovněž pamětní dvoueurové mince za účelem připomenutí zvláštních příležitostí, přičemž počet emisí takových mincí by měl podléhat omezením stanoveným na každý rok a pro každý vydávající členský stát. Je nezbytné zavést určité množstevní limity pro pamětní euromince, aby tyto mince i nadále představovaly pouze malou část celkového množství dvoueurových mincí v peněžním oběhu. Tyto množstevní limity by však měly umožnit vydání dostatečného množství mincí tak, aby oběh těchto pamětních euromincí byl efektivní.
(5)
Členským státům, jejichž měnou je euro, by rovněž mělo být umožněno vydávat sběratelské euromince, které nejsou určeny k peněžnímu oběhu a které by měly být snadno rozlišitelné od mincí určených k oběhu. Sběratelské euromince by měly mít postavení zákonného platidla pouze ve vydávajícím členském státě a neměly by být vydávány za účelem jejich uvedení do peněžního oběhu.
(6)
Je vhodné, aby emise sběratelských euromincí byly zohledněny v množství mincí, které schvaluje Evropská centrální banka, avšak na souhrnném základě, a nikoli pro jednotlivé emise.
(7)
Používání různých nominálních hodnot euromincí a eurobankovek podle současného návrhu by mělo být pravidelně a důkladně posuzováno příslušnými orgány na základě kritérií nákladovosti a přijatelnosti ze strany veřejnosti. Komise by měla zejména provádět posouzení dopadů dalšího vydávání jednocentových a dvoucentových mincí.
(8)
Aby se zabránilo ničení euromincí vhodných pro oběh v jednom členském státě, které by v jiném členském státě mohly být zapotřebí, měly by se členské státy před zničením takových mincí vzájemně konzultovat,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
1)
„oběžnými mincemi“ se rozumí euromince určené k peněžnímu oběhu, jejichž nominální hodnoty a technické specifikace jsou stanoveny v nařízení (ES) č. 975/98;
2)
„pamětními mincemi“ se rozumí euromince určené k peněžnímu oběhu, které mají připomínat zvláštní příležitost, jak je uvedeno v článku 1h nařízení (ES) č. 975/98;
3)
„sběratelskými mincemi“ se rozumí euromince určené ke sběratelským účelům, které nejsou vydány za účelem jejich uvedení do peněžního oběhu.
Článek 2
Druhy euromincí
1. Členské státy mohou vydávat dva druhy euromincí: oběžné mince a sběratelské mince.
2. Komise provede posouzení dopadů dalšího vydávání jednocentových a dvoucentových mincí. Součástí tohoto posouzení bude analýza nákladů a přínosů, která zohlední skutečné výrobní náklady těchto mincí v porovnání s jejich reálnou hodnotou a přínosy.
Článek 3
Vydávání oběžných mincí
1. Oběžné mince se vydávají a uvádějí do peněžního oběhu v nominální hodnotě.
2. Malá část nepřesahující 5 % kumulované celkové čisté hodnoty a množství oběžných mincí vydaných členským státem, přičemž se berou v úvahu pouze roky s kladnou čistou emisí, může být uvedena na trh v hodnotě vyšší, než je nominální hodnota, je-li odůvodněna vysokou kvalitou mince, speciálním balením nebo jakýmikoli dalšími poskytnutými službami.
Článek 4
Vydávání pamětních mincí
1. Každý členský stát, jehož měnou je euro, smí vydat pouze dvě pamětní mince ročně s výjimkou případů, kdy:
a)
pamětní mince vydají společně všechny členské státy, jejichž měnou je euro, nebo
b)
pamětní mince je vydána u příležitosti dočasného uvolnění či provizorního obsazení funkce hlavy státu.
2. Celkové množství pamětních mincí uvedených do peněžního oběhu v rámci jednotlivých emisí nesmí překročit vyšší z těchto dvou limitů:
a)
0,1 % kumulovaného celkového čistého počtu dvoueurových mincí uvedených do peněžního oběhu všemi členskými státy, jejichž měnou je euro, do začátku roku předcházejícího roku vydání pamětní mince; limit může být zvýšen na 2 % kumulovaného celkového čistého počtu dvoueurových mincí v peněžním oběhu ve všech členských státech, jejichž měnou je euro, pokud se připomíná všeobecně známá a vysoce symbolická příležitost; v takovém případě vydávající členský stát během následujících čtyř let nepoužije zvýšeného stropu pro další vydání pamětní mince a důvody použití zvýšeného stropu vysvětlí, nebo
b)
5,0 % kumulovaného celkového čistého počtu dvoueurových mincí uvedených do peněžního oběhu dotčeným členským státem do začátku roku předcházejícího roku vydání pamětní mince.
3. Rozhodnutí, zda vydat pamětní mince se společným vzorem, jež společně vydají všechny členské státy, jejichž měnou je euro, přijme Rada. Hlasovací práva členských států, jejichž měnou je euro, ohledně účasti na euru, se pro účely přijetí tohoto rozhodnutí pozastavují.
Článek 5
Vydávání sběratelských mincí
1. Sběratelské mince mají postavení zákonného platidla pouze ve vydávajícím členském státě.
Vydávající členský stát musí být na minci uveden jasným a snadno rozpoznatelným způsobem.
2. Aby bylo možno sběratelské mince snadno rozlišit od oběžných mincí, musí splňovat všechna tato kritéria:
a)
jejich nominální hodnota musí být odlišná od nominálních hodnot oběžných mincí;
b)
nesmí být na nich vyobrazení podobná společným stranám oběžných mincí ani žádné národní straně oběžných mincí; pokud na nich jsou vyobrazení podobná některé národní straně oběžných mincí, musí být jejich celkový vzhled stále snadno odlišitelný;
c)
jejich barva, průměr a hmotnost se musí významně lišit od oběžných mincí alespoň ve dvou z těchto tří vlastností; rozdíl se považuje za významný, leží-li hodnoty včetně tolerancí mimo toleranční rozpětí stanovená pro oběžné mince, a
d)
nesmí mít profilovanou hranu s jemnými vroubky ani tvar „španělského květu“.
3. Sběratelské mince lze uvádět na trh v hodnotě stejné nebo vyšší než nominální hodnota.
4. Emise sběratelských mincí se zohlední na souhrnném základě v objemu emise mincí, který schvaluje Evropská centrální banka.
5. Členské státy přijmou všechna příslušná opatření s cílem odradit od používání sběratelských mincí jako platebního prostředku.
Článek 6
Konzultace před zničením oběžných mincí
Před zničením oběžných mincí, u nichž se nejedná o euromince nevhodné pro oběh ve smyslu čl. 2 písm. b) nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1210/2010 ze dne 15. prosince 2010 o ověřování pravosti euromincí a o zacházení s euromincemi nevhodnými pro oběh (7), vedou členské státy vzájemné konzultace prostřednictvím příslušného podvýboru Hospodářského a finančního výboru a informují ředitele mincoven členských států, jejichž měnou je euro.
Článek 7
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné v členských státech v souladu se Smlouvami.
Ve Štrasburku dne 4. července 2012.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 651/2012
z dnia 4 lipca 2012 r.
w sprawie emisji monet euro
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W konkluzjach Rady z dnia 23 listopada 1998 r. i 5 listopada 2002 r. w sprawie monet euro przeznaczonych do celów kolekcjonerskich, w zaleceniu Komisji 2009/23/WE z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych wytycznych dotyczących narodowych stron i emisji monet euro przeznaczonych do obiegu (3), zatwierdzonym przez konkluzje Rady z dnia 10 lutego 2009 r., oraz w zaleceniu Komisji 2010/191/EU z dnia 22 marca 2010 r. dotyczącym zakresu i skutków statusu banknotów i monet euro jako prawnego środka płatniczego (4) określono zalecane praktyki w odniesieniu do emitowania monet euro przeznaczonych do obiegu, w tym okolicznościowych obiegowych monet euro, oraz konsultacji przed zniszczeniem monet euro nadających się do obiegu oraz używania kolekcjonerskich monet euro.
(2)
Brak wiążących przepisów dotyczących emisji monet euro może prowadzić do stosowania różnych praktyk w poszczególnych państwach członkowskich i nie zapewnia wystarczająco zintegrowanych ram dla wspólnej waluty. W interesie przejrzystości i pewności prawnej konieczne jest zatem, by wprowadzić wiążące przepisy dotyczące emisji monet euro.
(3)
Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro (5) monety denominowane w euro i w centach, spełniające wymogi w zakresie nominału i specyfikacji technicznej określone przez Radę, mają status prawnego środka płatniczego we wszystkich państwach członkowskich, których walutą jest euro. Nominały i parametry techniczne monet euro zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 975/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu (6).
(4)
Państwa członkowskie, których walutą jest euro, powinny również mieć możliwość emitowania monet okolicznościowych o nominale 2 euro celem upamiętnienia szczególnych wydarzeń, w określonych na rok i na emitujące państwo członkowskie pułapach dotyczących liczby emisji monet tego rodzaju. Należy ustalić maksymalną wielkość emisji okolicznościowych monet euro celem zapewnienia, by monety te stanowiły niewielki odsetek łącznej liczby monet o nominale 2 euro znajdujących się w obiegu. Taka maksymalna wielkość emisji powinna jednak umożliwiać emisję takiej ilości monet, która zapewni faktyczny obieg tych okolicznościowych monet euro.
(5)
Państwa członkowskie, których walutą jest euro, powinny mieć również możliwość emitowania kolekcjonerskich monet euro, które nie są przeznaczone do obiegu i które powinny być łatwe do odróżnienia od monet obiegowych. Kolekcjonerskie monety euro powinny posiadać status prawnego środka płatniczego wyłącznie w państwie członkowskim emisji i nie powinny być emitowane w celu wprowadzenia ich do obiegu.
(6)
Właściwe jest, by emisje kolekcjonerskich monet euro były rozliczane pod względem liczby monet, która ma zostać zatwierdzona przez Europejski Bank Centralny, ale raczej łącznie niż dla każdej emisji z osobna.
(7)
Stosowanie różnych nominałów monet euro oraz banknotów euro, przy obecnych założeniach, powinno być okresowo szczegółowo analizowane przez właściwe instytucje pod kątem kryteriów kosztów i akceptacji społecznej. W szczególności Komisja powinna przeprowadzać ocenę skutków dalszej emisji monet o nominale 1 centa i 2 centów.
(8)
Aby zapobiegać niszczeniu nadających się do obiegu monet euro przez jedno państwo członkowskie, podczas gdy istnieje zapotrzebowanie na takie monety w innym państwie członkowskim, powinny one przeprowadzać wzajemne konsultacje przed zniszczeniem takich monet,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
„monety obiegowe” oznaczają monety euro przeznaczone do obiegu, których nominały i parametry techniczne zostały określone w rozporządzeniu (WE) nr 975/98;
2)
„monety okolicznościowe” oznaczają monety obiegowe przeznaczone do upamiętnienia szczególnych wydarzeń zgodnie z art. 1h rozporządzenia (WE) nr 975/98;
3)
„monety kolekcjonerskie” oznaczają monety euro przeznaczone do kolekcjonowania, które nie są emitowane z myślą o wprowadzeniu ich do obiegu.
Artykuł 2
Rodzaje monet euro
1. Państwa członkowskie mogą emitować dwa rodzaje monet euro: monety obiegowe i monety kolekcjonerskie.
2. Komisja przeprowadza ocenę skutków dalszej emisji monet o nominale 1 centa i 2 centów. Ocena skutków zawiera analizę kosztów i korzyści, która uwzględnia realne koszty bicia tych monet w stosunku do ich wartości i korzyści.
Artykuł 3
Emisja monet obiegowych
1. Monety obiegowe są emitowane i wprowadzane do obiegu zgodnie ze swoją wartością nominalną.
2. Niewielka część - nieprzekraczająca 5 % skumulowanej łącznej wartości netto i wielkości emisji monet obiegowych wyemitowanych przez państwo członkowskie, przy uwzględnieniu tylko lat z pozytywną emisją netto - może zostać wprowadzona do obrotu powyżej swojej wartości nominalnej, jeśli jest to uzasadnione szczególnym charakterem monety, specjalnym opakowaniem lub wiąże się to z jakimikolwiek innymi dodatkowymi usługami.
Artykuł 4
Emisja monet okolicznościowych
1. Każde państwo członkowskie, którego walutą jest euro, może emitować tylko dwie monety okolicznościowe rocznie, chyba że:
a)
monety okolicznościowe emitowane są wspólnie przez wszystkie państwa członkowskie, których walutą jest euro; lub
b)
moneta okolicznościowa jest emitowana w związku z czasowym zastępstwem na stanowisku szefa państwa lub gdy stanowisko to pozostaje czasowo nieobsadzone.
2. Łączna liczba monet okolicznościowych wprowadzonych do obiegu w ramach poszczególnych emisji nie może przekraczać wyższego z dwóch następujących pułapów:
a)
0,1 % skumulowanej łącznej liczby netto monet o nominale 2 euro, które zostały wprowadzone do obiegu przez wszystkie państwa członkowskie, których walutą jest euro, do początku roku poprzedzającego rok emisji danej monety okolicznościowej; pułap ten może zostać podwyższony do 2,0 % skumulowanej łącznej liczby netto monet o nominale 2 euro wyemitowanych przez wszystkie państwa członkowskie, których walutą jest euro, i znajdujących się w obiegu, jeżeli moneta okolicznościowa upamiętnia powszechnie znane i głęboko symboliczne wydarzenie; w takim przypadku emitujące państwo członkowskie powstrzymuje się przez kolejne cztery lata od emisji kolejnej monety okolicznościowej z zastosowaniem podwyższonego pułapu i wskazuje powody uzasadniające decyzję o zastosowaniu podwyższonego pułapu; lub
b)
5,0 % skumulowanej łącznej liczby netto monet o nominale 2 euro, które zostały wprowadzone do obiegu przez dane państwo członkowskie do początku roku poprzedzającego rok emisji danej monety okolicznościowej;
3. Decyzję o emisji monet okolicznościowych mających wspólny wzór i emitowanych wspólnie przez wszystkie państwa członkowskie, których walutą jest euro, podejmuje Rada. Przy przyjmowaniu tej decyzji zawiesza się prawo głosu państw członkowskich, których walutą nie jest euro.
Artykuł 5
Emisja monet kolekcjonerskich
1. Monety kolekcjonerskie mają status prawnego środka płatniczego jedynie w emitującym państwie członkowskim.
Emitujące państwo członkowskie jest wyraźnie i w łatwo rozpoznawalny sposób wskazane na monecie.
2. W celu łatwego odróżnienia od monet obiegowych monety kolekcjonerskie spełniają wszystkie z następujących kryteriów:
a)
ich wartość nominalna jest inna od wartości nominalnej monet obiegowych;
b)
nie widnieją na nich obrazy podobne do tych, które widnieją na wspólnych stronach monet obiegowych, a jeżeli widnieją na nich obrazy podobne do widniejących na którejkolwiek z narodowych stron monet obiegowych, można je nadal łatwo rozróżnić po ogólnym wyglądzie;
c)
ich barwa, średnica i waga znacznie się różnią od tych charakteryzujących monety obiegowe w przypadku co najmniej dwóch z trzech powyższych cech; różnica uznawana jest za znaczną, jeżeli wartości z uwzględnieniem tolerancji wykraczają poza granice tolerancji ustalone dla monet obiegowych; oraz
d)
nie mają one kształtowanego brzegu z drobnymi półokrągłymi nacięciami ani kształtu „hiszpańskiego kwiatu”.
3. Monety kolekcjonerskie mogą być wprowadzane do obrotu po cenie równej wartości nominalnej lub od niej wyższej.
4. Emisja monet kolekcjonerskich jest rozliczana łącznie pod względem liczby wyemitowanych monet zatwierdzonej przez Europejski Bank Centralny.
5. Państwa członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki, aby zniechęcać do posługiwania się monetami kolekcjonerskimi jako środkiem płatniczym.
Artykuł 6
Konsultacje przed zniszczeniem monet obiegowych
Przed zniszczeniem monet obiegowych, które nie są monetami euro nienadającymi się do obiegu w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (7), państwa członkowskie konsultują się wzajemnie za pośrednictwem odpowiedniego podkomitetu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego i informują dyrektorów mennic państw członkowskich, których walutą jest euro.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Strasburgu dnia 4 lipca 2012 r.