PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 60/2012
ze dne 16. ledna 2012,
kterým se ukončuje částečný prozatímní přezkum antidumpingových opatření vztahujících se na dovoz ferosilicia pocházejícího mimo jiné z Ruska prováděný podle čl. 11 odst. 3 nařízení (ES) č. 1225/2009
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na čl. 11 odst. 3 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh předložený Evropskou komisí po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
1. POSTUP
1.1 Platná opatření
(1)
Nařízením (ES) č. 172/2008 (2) (dále jen „původní nařízení“) uložila Rada konečné antidumpingové clo na dovoz ferosilicia pocházejícího mimo jiné z Ruska. Tato opatření sestávají z valorického cla ve výši 17,8 % až 22,7 %. Na šetření, jež vedlo k přijetí tohoto nařízení, bude dále odkazováno jako na „původní šetření“.
1.2 Žádost o přezkum
(2)
Dne 30. listopadu 2009 Evropská komise (dále jen „Komise“) obdržela žádost o částečný prozatímní přezkum podle čl. 11 odst. 3 základního nařízení (dále jen „prozatímní přezkum“). Žádost o přezkum, kterou podaly společnosti Čeljabinskij elektrometalurgičeskij kombinat, a. s. jako vyvážející výrobce a Kuzneckije ferrosplavi, a. s., která je s touto společností ve spojení (obě společně dále uvedeny jako „žadatel“), byla omezena na zkoumání dumpingu ve vztahu k žadateli. Antidumpingová celní sazba platná pro tohoto žadatele na základě jeho dumpingového rozpětí je 22,7 %.
(3)
Ve své žádosti žadatel uvedl, že okolnosti, na jejichž základě byla stávající opatření zavedena, se změnily, pokud jde o výrobce, a že tyto změny jsou trvalé povahy.
(4)
Žadatel poskytl přímé důkazy o tom, že v jeho případě k vyrovnání účinků dumpingu není nutno nadále zachovávat současnou úroveň opatření. Podle informací uvedených v žádosti o přezkum ze srovnání domácích cen žadatele a jeho vývozních cen do Unie vyplynulo, že dumpingové rozpětí je zjevně podstatně nižší než současná úroveň opatření.
1.3 Zahájení přezkumu
(5)
Jelikož Komise po konzultaci s poradním výborem stanovila, že existují dostatečné důkazy odůvodňující zahájení prozatímního přezkumu, rozhodla se zahájit v souladu s čl. 11 odst. 3 základního nařízení částečný prozatímní přezkum omezený pouze na posouzení dumpingu ve vztahu k žadateli. Oznámení o zahájení přezkumu zveřejnila Komise dne 27. října 2010 v Úředním věstníku Evropské unie (3) (dále jen „oznámení o zahájení“) a zahájila šetření.
1.4 Dotčený výrobek a obdobný výrobek
(6)
Výrobek, který je předmětem prozatímního přezkumu, je stejným výrobkem jako ten, který byl předmětem původního šetření, tj. ferosilicium pocházející z Ruska, v současné době kódů KN 7202 21 00, 7202 29 10 a 7202 29 90.
(7)
Dotčený výrobek vyráběný a prodávaný v Rusku a výrobek vyvážený do Unie mají stejné základní fyzikální a technické vlastnosti a stejné použití, a proto se ve smyslu čl. 1 odst. 4 základního nařízení považují za obdobné.
1.5 Zúčastněné strany
(8)
Komise o zahájení prozatímního přezkumu oficiálně informovala výrobní odvětví Unie, žadatele a orgány vyvážející země. Zúčastněné strany dostaly možnost písemně se k věci vyjádřit a účastnit se slyšení.
(9)
Komise zaslala žadateli dotazník a obdržela odpověď ve lhůtě stanovené k tomuto účelu. Komise si vyžádala a ověřila všechny údaje, které považovala za nezbytné k určení dumpingu, a byly provedeny inspekce na místě v těchto místech:
-
společnost Čeljabinskij elektrometalurgičeskij kombinat, a. s. (dále jen „CHEM“), Čeljabinsk, Rusko,
-
společnost Kuzneckije ferrosplavi, a. s. (dále jen „KF“), Kuzněck, Rusko,
a
-
společnost RFA International LP (dále jen „RFAI“) v Mishawaka, USA & Nieuwdorp Zld, Nizozemsko.
1.6 Období šetření
(10)
Šetření probíhalo od 1. října 2009 do 30. září 2010 (dále jen „období přezkumného šetření“).
2. TRVALÁ POVAHA ZMĚNĚNÝCH OKOLNOSTÍ
2.1 Úvod
(11)
Nejprve se podotýká, že podle judikatury soudů EU (4) mají orgány v rámci přezkumu nutnosti zachovat stávající opatření založeného na čl. 11 odst. 3 základního nařízení široký prostor pro uvážení, včetně možnosti provést budoucí hodnocení cenové politiky dotyčných vývozců. V této souvislosti musí orgány prozkoumat argumenty žadatele, proč se okolnosti jeho situace trvale změnily, což má údajně ospravedlnit snížení nebo dokonce zrušení cla.
(12)
Žadatel uvedl, že lze oprávněně říci, že změněné okolnosti jsou trvalé povahy, a tedy úroveň opatření by měla být, pokud jde o žadatele, snížena nebo by opatření měla být úplně zrušena, neboť není pravděpodobné, že by v dohledné budoucnosti došlo k opakování dumpingového dovozu vůbec nebo v podobné míře, jako byla míra zjištěná při původním šetření.
2.2 K otázce, zda žadatel ještě v období přezkumného šetření prodával na trhu EU za dumpingové ceny (5)
(13)
Dříve než bude reagováno na různé argumenty žadatele týkající se (údajné) trvalé povahy (údajných) změněných okolností, je užitečné nejprve popsat úvahy orgánů vztahující se k otázce, zda žadatel ještě v období přezkumného šetření mohl prodávat na trhu EU za dumpingové ceny.
2.2.1 Běžná hodnota
(14)
Za účelem stanovení běžné hodnoty se nejdříve stanovilo, zda celkový objem domácího prodeje obdobného výrobku společností nezávislým odběratelům byl ve srovnání s jeho celkovým objemem vývozu do Unie reprezentativní. Podle čl. 2 odst. 2 základního nařízení se domácí prodej považuje za reprezentativní, pokud celkový objem domácího prodeje dosáhne alespoň 5 % celkového objemu prodeje dotčeného výrobku do Unie. Bylo zjištěno, že celkový prodej obdobného výrobku společností na domácím trhu je reprezentativní.
(15)
U každého typu výrobku prodávaného společností na domácím trhu, který byl uznán za přímo srovnatelný s typem prodávaným za účelem vývozu do Unie, bylo stanoveno, zda je jeho prodej na domácím trhu dostatečně reprezentativní pro účely čl. 2 odst. 2 základního nařízení. Prodej určitého typu výrobku na domácím trhu je uznán za dostatečně reprezentativní, jestliže celkový objem prodeje takového typu nezávislým odběratelům na domácím trhu v období přezkumného šetření představoval nejméně 5 % z celkového objemu prodeje srovnatelného typu výrobku vyváženého do Unie.
(16)
Rovněž bylo zkoumáno, zda lze domácí prodej každého typu výrobku považovat v souladu s čl. 2 odst. 4 základního nařízení za uskutečněný v běžném obchodním styku. Toto zkoumání proběhlo na základě stanovení podílu ziskového prodeje nezávislým odběratelům na domácím trhu pro každý vyvážený typ dotčeného výrobku během každého z období.
(17)
V případě těch typů výrobku, u nichž se více než 80 % objemu prodeje na domácím trhu uskutečnilo za cenu vyšší než náklady na jednotku a jejichž vážená průměrná výrobní cena byla rovna výrobním nákladům na jednotku nebo vyšší, byla běžná hodnota jednotlivých typů výrobku určena jako vážený průměr skutečných cen veškerého prodeje daného typu na domácím trhu bez ohledu na to, zda šlo o prodej ziskový, či nikoli.
(18)
Pokud objem ziskového prodeje určitého typu výrobku představoval 80 % nebo méně celkového objemu prodeje daného typu výrobku nebo pokud vážená průměrná cena daného typu výrobku nedosahovala výrobních nákladů na jednotku, byla běžná hodnota založena na skutečné ceně na domácím trhu, která byla určena jako vážená průměrná cena pouze ziskového domácího prodeje daného typu výrobku uskutečněného v každém z těchto období.
(19)
Pokud u některého typu výrobku prodávaného touto společností nebylo možno pro stanovení běžné hodnoty použít ceny na domácím trhu, byla běžná hodnota vypočtena v souladu s čl. 2 odst. 3 základního nařízení.
(20)
Při určení běžné hodnoty podle čl. 2 odst. 3 základního nařízení se částky pro prodejní, režijní a správní náklady a pro zisk stanoví podle úvodní věty čl. 2 odst. 6 základního nařízení na základě skutečných údajů, které společnost skutečně zaznamenala při výrobě a prodeji obdobného výrobku v rámci běžného obchodního styku.
2.2.2 Vývozní cena
(21)
Vývoz do Unie společnost uskutečňuje prostřednictvím švýcarské pobočky společnosti RFAI, která je s ní ve spojení a jež v období přezkumného šetření plnila veškeré dovozní funkce spojené se zbožím vstupujícímu do volného oběhu v Unii, tj. funkce dovozce ve spojení.
(22)
Vývozní cena tak byla stanovena podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení na základě cen, za něž byly dovezené výrobky poprvé znovu prodány nezávislému kupujícímu, upravených s přihlédnutím k veškerým nákladům vzniklým mezi dovozem a dalším prodejem, jakož i k přiměřenému rozpětí pro prodejní, režijní a správní náklady a zisky. Pro tento účel se vzhledem k neexistenci nových informací od nezávislých dovozců o obvykle dosahovaných ziscích použil shodný procentní zisk, z něhož se vycházelo v původním šetření, tedy 6 %.
(23)
Žadatel tvrdil, že k RFAI by mělo být přistupováno jako k součásti jednoho hospodářského subjektu, a že tudíž při stanovení vývozních cen by neměly být odečteny prodejní, režijní a správní náklady RFAI a zisk RFAI.
(24)
Toto tvrzení nelze přijmout, a to z následujících důvodů:
-
oba vyvážející výrobci mají své vlastní vývozní oddělení,
-
společnost RFAI je silně zapojena do mezinárodní činnosti skupiny (např. asistenční služba pro zákazníky, logistika a rozvrh dodávek, nákup investičního majetku a nejdůležitějších surovin atd.),
-
švýcarská pobočka společnosti RFAI plní veškeré funkce, které běžně plní dovozce ve spojení v EU,
-
společnost RFAI prodává ferosilicium vlastním jménem a na vlastní účet odběratelům, kteří s ní nejsou ve spojení, v EU i jinde,
-
společnost RFAI má vztahy nákupu a prodeje s oběma ruskými výrobci ve spojení, společnostmi KF a CHEM,
-
každá ze společností sestavuje vlastní finanční zprávu a neexistuje konsolidovaná finanční zpráva a
-
každá ze společností podává vlastní daňové přiznání u příslušných orgánů.
Tvrzení, že při zjišťování vývozní ceny by neměly být odečteny prodejní, režijní a správní náklady a zisk, je proto nutno odmítnout. Připomínky žadatele k této otázce obsažené v odpovědi na konečné informace budou posouzeny dále (bod 2.3).
(25)
Žadatel dále uvedl, že při výpočtu vývozní ceny by v souladu s čl. 11 odst. 10 základního nařízení nemělo být odečteno antidumpingové clo, neboť toto clo je řádně zohledněno v cenách dalšího prodeje a v pozdějších kupních cenách v Unii. V souvislosti s tímto tvrzením šetření stanovilo, že vážený průměr cen dalšího prodeje ferosilicia v Unii se oproti cenám při původním šetření zvýšil a že současné vývozní ceny jsou oproti cenám při původním šetření mnohem vyšší než o 22,7 %. Proto lze dospět k závěru, že antidumpingové clo je řádně zohledněno v žadatelových cenách dalšího prodeje. V důsledku toho by toto tvrzení žadatele mohlo být přijato a při výpočtu zjištěných vývozních cen v souladu s čl. 2 odst. 9 základního nařízení nebyl odpočet antidumpingových cel proveden.
2.2.3 Srovnání
(26)
Běžná hodnota a vývozní cena byly srovnány na základě ceny ze závodu. Pro účely zajištění spravedlivého srovnání běžné hodnoty a vývozní ceny byly podle čl. 2 odst. 10 základního nařízení provedeny v oprávněných případech náležité úpravy o přepravní náklady, náklady na pojištění, náklady na terminály, manipulační náklady, náklady na úvěr a poplatky.
2.2.4 Dumpingové rozpětí
(27)
V souladu s čl. 2 odst. 11 základního nařízení bylo provedeno srovnání vážené průměrné běžné hodnoty podle typu výrobku s váženou průměrnou vývozní cenou odpovídajícího typu dotčeného výrobku. Výsledek ukázal existenci dumpingu.
(28)
Za účelem výpočtu dumpingového rozpětí orgány stejně jako v původním šetření konstatovaly, že společnosti CHEM a KF jsou v úzkém spojení. Stejně jako v původním šetření a v souladu s běžnými postupy orgánů bylo vypočteno jedno dumpingové rozpětí pro celou skupinu. Pro takový výpočet byla v konečném zjištění použita metoda, kde před určením vážené průměrné míry dumpingu pro celou skupinu byla stanovena výše dumpingu pro každého jednotlivého vyvážejícího výrobce. Je třeba poznamenat, že tato metoda byla odlišná od metody použité v původním šetření, kde byl výpočet výše dumpingu proveden redukcí všech příslušných údajů týkajících se domácího prodeje, nákladů výroby, ziskovosti a prodejů v Unii u výrobních subjektů. Žadatel tvrdil, že použití této metody by odporovalo čl. 11 odst. 9 základního nařízení. I tato otázka bude ještě dále rozvedena (bod 2.3).
2.3 Analýza reakcí na konečné zjištění týkající se dumpingového rozpětí v období přezkumného šetření
(29)
Žadatel podal několik připomínek k určitým aspektům výpočtů, jako jsou náklady výroby, prodejní, režijní a správní náklady, ziskové rozpětí, běžná hodnota a poplatky. Všechny tyto připomínky byly zváženy a případné administrativní chyby byly opraveny. Odpovídajícím způsobem byla upravena i konečná zjištění.
(30)
Žadatel dále požádal, aby Komise vyjádřila výši dumpingu na základě hodnoty CIF, kterou za účelem tohoto šetření určil sám žadatel, přičemž odkazoval na čl. 2 odst. 9 základního nařízení. Tento požadavek byl zdůvodněn tím, že cena, která se oznamuje celním orgánům, je vnitropodniková cena, která by možná byla správnou cenou pro celní účely, avšak tato cena by se neměla používat při výpočtu dumpingu v antidumpingových řízeních. Toto tvrzení je nutno odmítnout, protože rozdíl mezi vývozní cenou a běžnou hodnotou, tj. výše dumpingu, by měl být vyjádřen na stejném základě, jako je základ, který následně používají celní orgány pro vyměření cla, jež má být vybíráno. A tímto základem je ve skutečnosti hodnota CIF oznámená žadatelem celním orgánům. Tato posledně zmíněná hodnota byla pak použita ve výpočtech.
(31)
Pokud jde o výpočet nákladů výroby, žadatel vyjádřil námitku vůči přístupu Komise, aby při výpočtu běžné hodnoty byla použita průměrná nákupní cena hlavní nákladové položky od dodavatele, který není ve spojení, místo skutečné ceny zaplacené dodavateli ve spojení. Toto tvrzení bylo nutno odmítnout, protože cena účtovaná dodavatelem ve spojení byla výrazně nižší než cena zaplacená za stejnou surovinu nezávislému dodavateli. Tuto cenu proto nelze považovat za běžnou cenu. Následně tento prvek nákladů musel být upraven.
(32)
Po zveřejnění konečných zjištění žadatel tvrdil, že při porovnávání vývozních cen s běžnými hodnotami nebylo stejným způsobem zohledněno balné. Tato otázka byla prošetřena a případné administrativní chyby byly opraveny.
(33)
Žadatel též vznesl připomínku k vyloučení vývozních transakcí týkajících se určitého typu výrobku. Prodej tohoto typu výrobku v Unii v období přezkumného šetření představoval méně než 5 % prodejů dotčeného výrobku v Unii. Tato námitka musela být zamítnuta vzhledem k tomu, že na domácím trhu se tento typ výrobku neprodával a nebyla ani poskytnuta konkrétní výše nákladů na jeho výrobu. Jelikož byl tento typ výrobku v období přezkumného šetření vyvážen do Unie v malém množství, bylo tudíž zváženo, že není vhodné vypočítávat běžnou hodnotu na základě výrobních nákladů jiných typů výrobků, a tedy provádět úpravy o rozdíly ve výrobcích.
(34)
Kromě toho, jak bylo již vysvětleno dříve, žadatel ve své reakci na konečné zjištění podal podrobné připomínky zejména ke dvěma důležitým aspektům výpočtu dumpingového rozpětí, a sice i) k otázce, zda společnosti CHEM, KF a RFAI tvoří jeden hospodářský subjekt (6), a ii) výpočtu individuální výše dumpingu společnosti CHEM na jedné straně a společnosti KF na straně druhé (7).
(35)
Pokud jde o první tvrzení, zejména k bodům předloženým žadatelem v reakci na zveřejnění konečných zjištění, konstatuje se následující.
(36)
Žadatel zopakoval svůj postoj, že oba vyvážející výrobci a obchodní společnost RFAI, která je s nimi ve spojení, jsou v konečném důsledku vlastněny a ovládány stejnými příjemci, a že by tudíž nemohly samostatně rozhodovat, nýbrž se musely řídit pokyny vlastníků žadatele. Uznal všechny prvky uvedené ve 24. bodě odůvodnění, avšak vyslovil nesouhlas s hodnocením orgánů, neboť tyto prvky by neměly mít žádný vliv na to, zda všechny společnosti, CHEM, KF a RFAI, jsou součástí jednoho hospodářského subjektu.
(37)
Orgány tyto připomínky žadatele zamítly. Kritéria, která již byla uvedena výše, tvoří zejména ve svém souhrnu spolehlivý základ ospravedlňující zamítnutí tvrzení žadatele. Všechny tyto prvky uvedené ve 24. bodě odůvodnění nasvědčují takové struktuře skupiny, kde všechny společnosti jsou samostatnými právními subjekty a ve které společnosti KF a CHEM plní v plném rozsahu funkci vyvážejících výrobců (funkce výroby a vývozu) a společnost RFAI působí hlavně jako obchodník/vývozce ve spojení do EU.
(38)
Pokud jde o druhé tvrzení, není nutno v souvislosti s tímto přezkumným šetřením zaujímat k této záležitosti konečný postoj. Vyplývá to z kombinace dvou důvodů. Za prvé, i kdyby toto tvrzení bylo přijato (případně spolu s přijetím tvrzení uvedených ve 29. bodě odůvodnění), závěr by byl přesto takový, že žadatel v období přezkumného šetření prodával na trhu EU za dumpingové ceny, s dumpingovým rozpětím přibližně ve výši 13 %. Za druhé, jak je vysvětleno dále, v současné době v každém případě neexistuje dostatek důkazů, jež by umožnily považovat toto dumpingové rozpětí v období přezkumného šetření za trvalé.
(39)
Výrobní odvětví Unie v reakci na konečné zjištění argumentovalo tím, že v důsledku přezkumného šetření by mělo být clo na výrobky žadatele zvýšeno, protože pokud všechna tvrzení žadatele budou odmítnuta, dumpingové rozpětí zjištěné během období přezkumného šetření je vyšší než platné clo. Protože však, jak je vysvětleno dále, neexistuje dostatek důkazů pro to, že došlo k trvalé změně okolností, neexistuje žádné odůvodnění pro změnu cla, a to ani směrem nahoru, ani směrem dolů.
2.4 Analýza otázky, zda došlo k trvalé změně okolností, jež by odůvodňovala snížení nebo zrušení cla
(40)
I přes přijetí určitých tvrzení žadatele, jak uvedeno výše, je nicméně zjištěno, že v období přezkumného šetření stále prodával na trhu EU za dumpingové ceny, s dumpingovým rozpětím nejméně ve výši 13 %. Navíc, jak bude dále vysvětleno, v každém případě není dostatek důkazů pro to, aby toto dumpingové rozpětí v období přezkumného šetření bylo možno považovat za trvalé.
(41)
Žadatel odůvodnil svou argumentaci, proč došlo k trvalé změně okolností, takto:
(42)
i)
Za prvé, žadatel poukázal na změny ve struktuře vývozu skupiny, což by spolu s průzkumem nových rostoucích trhů přispělo k vyšším vývozním cenám ferosilicia na všech vývozních trzích včetně trhu EU oproti cenám používaným během původního šetření. Žadatel však neposkytl žádné přesvědčivé důkazy, aby ukázal souvislost mezi novou firemní strukturou, zkoumáním nových rostoucích trhů a vyššími cenami na trhu EU. Existenci takové souvislosti nenaznačily ani výsledky šetření. Naopak, vývozní ceny v období přezkumného šetření byly sice zjevně vyšší oproti cenám zjištěným v období původního šetření, avšak byly mimořádně kolísavé. Například rozdíl mezi nejnižší a nejvyšší transakční cenou za tunu nejprodávanějšího typu na trhu EU v období přezkumného šetření činil více než 100 %. Podobnou kolísavost bylo možné zaznamenat na domácím trhu, avšak cenový trend na trhu EU byl nesrovnatelný s cenovým trendem na domácím trhu. To platí i pro období 12 měsíců, které předcházelo období přezkumného šetření a které bylo pozorně sledováno v rámci souběžně vedeného řízení o vrácení zaplaceného antidumpingového cla. Ceny vývozu ovšem zjevně pouze následovaly vývoj cen na světových trzích.
(43)
Po zveřejnění konečných zjištění žadatel použil obdobné argumenty. Znovu však nebyly poskytnuty dostatečné důkazy. Proto byl učiněn závěr, že v tuto chvíli neexistují dostatečné důkazy pro to, že tyto vyšší vývozní ceny žadatele v období přezkumného šetření jsou něčím jiným než důsledkem převažujících tržních cen (zejména cen na trhu EU). Jinými slovy, neexistují dostatečné důkazy pro to, že příčinou těchto vyšších cen byly změny, které provedl žadatel ve své exportní firemní struktuře, a že tudíž lze očekávat, že tyto ceny zůstanou v budoucnu na podobné (nebo vyšší) úrovni. Zejména pokud by se v rozporu s vývody žadatele připustilo, že tato nová struktura zvýší efektivitu celé skupiny, neznamená to, že jeho exportní ceny pro EU budou vysoké a nepovedou k dumpingu.
(44)
ii)
Za druhé, žadatel prohlásil, že jeho vývozní ceny na jiných trzích odpovídaly cenám, za které prodával do Unie, nebo byly ještě vyšší. Do zlepšení dodávek na jiné trhy byly vloženy značné investice. Snížení nebo zrušení antidumpingových opatření vůči žadateli by tak nevytvořilo pobídku ke zvýšení vývozu do EU a/nebo ke snížení jeho cen.
(45)
Toto tvrzení však nemůže vést ke zrušení nebo zmírnění platných opatření. Podotýká se, že i podle svého vlastního tvrzení žadatel ještě v období přezkumného šetření prodával za dumpingové ceny. Navíc sám žadatel zdůraznil, že EU zůstává jedním z jeho tradičních trhů. To potvrzuje i skutečnost, že výše prodeje žadatele do EU je stále značná; porovná-li se objem prodeje se spotřebou EU v období původního šetření (8), představoval by významný podíl na trhu (mezi 5 a 20 %, přesné údaje nelze uvést z důvodu jejich důvěrnosti).
(46)
Po zveřejnění konečných zjištění žadatel zopakoval svůj postoj, že nové tržní příležitosti budou spíše na jiných trzích (Indie, Asie a Spojené státy) než v EU. Žadatel však neposkytl žádné přesvědčivé důkazy na podporu svých tržních strategií. Existence dumpingového rozpětí ještě v období přezkumného šetření, nedostatek údajů o jiných trzích a kolísavost vývozních cen prodeje na mezinárodním trhu - všechny tyto prvky nepodporují toto tvrzení, které je tudíž nutno odmítnout.
(47)
iii)
Za třetí, jedním z nejdůležitějších trhů žadatele je podle jeho názoru ruský domácí trh se svou významnou výrobou oceli a očekává se, že poptávka po podobných výrobcích v Rusku poroste. Domácí a vývozní ceny ferosilicia také porostou mnohem rychleji než cena výroby. Je tedy pravděpodobné, že žadatel dále zvýší svůj prodej na domácím trhu, a to i proto, že podle žadatele jediný další ruský výrobce ferosilicia bude po nedávné změně vlastníka vyrábět převážně pro vlastní spotřebu.
(48)
I za předpokladu, že všechna tato tvrzení jsou pravdivá, zůstává nicméně faktem, že v období přezkumného šetření žadatel prodával za dumpingové ceny se značnou marží a za kolísání cen. Navíc, jak je vysvětleno výše, množství zboží prodaného žadatelem do EU v období přezkumného šetření nenaznačuje, že se z tohoto trhu stahuje nebo že tak v brzké budoucnosti hodlá učinit.
(49)
Ve svých připomínkách ke konečným zjištěním žadatel tvrdil, že jediným argumentem, který Komise v konečných zjištěních uvedla proti závažnosti rostoucí poptávky na domácím trhu, je význam zjištěného dumpingového rozpětí. Žadatel dále trval na tom, že Komise sice uznala mnohé zásadní aspekty týkající se ruského trhu, avšak nevyvozuje z těchto argumentů odpovídající závěr.
(50)
Tato tvrzení je nutné odmítnout. Za prvé, proti tomuto argumentu nehovoří jen zjištění o dumpingu, ale též zjištění o množství. Za druhé orgány konstatují, že Komise nic neuznala a že nebyly poskytnuty žádné průkazné nezávislé údaje na podporu tvrzení, že se očekává růst poptávky po dotčeném výrobku v Rusku a že vývozní ceny této skupiny porostou mnohem rychleji než náklady výroby.
(51)
iv)
Za čtvrté, žadatel poukázal na to, že jeho ruské závody na výrobu ferosilicia pracují již po léta na plnou kapacitu, že nemá v plánu svou celkovou kapacitu výroby ferosilicia v dohledné budoucnosti zvýšit a že neexistují žádné známky o opaku.
(52)
Po finanční krizi roku 2009 však byla zaznamenána významná obnova kapacit a žadatel oznámil rozšíření kapacit o 10-20 % (rozpětí se uvádí z důvodu důvěrnosti) ve srovnání s obdobím před finanční krizí.
(53)
Po zveřejnění konečných zjištění žadatel sdělil, že srovnávání výrobní kapacity v období následujícím po období přezkumného šetření s kapacitou během referenčního období není vhodné, neboť žadatel předpokládal finanční krizi v roce 2009, a proto svou výrobní kapacitu již snížil. Tento argument nelze přijmout; oznámené rozšíření kapacit o 10-20 % lze zaznamenat ve srovnání s rokem 2007 - a nikoli s rokem 2009, kdy kapacity byly na nejnižší úrovni. Navíc finanční krize v roce 2009 nemohla ovlivnit výrobní kapacitu žadatele v roce 2007.
2.5 Závěr: nedostatečné důkazy o trvalé povaze změněných okolností
(54)
Analýza tvrzení žadatele vztahujících se k trvalé povaze změněných okolností, jak bylo shrnuto výše, vedla k závěru, že v současné době neexistují dostatečné důkazy pro to, že nějaké změněné okolnosti jsou trvalé povahy. Zdá se, že vývozní ceny žadatele, a tedy i jeho dumpingové rozpětí, budou pravděpodobně kolísat a budou především následovat vývoj cen na světových trzích. Ačkoli žadatel poukázal na určité změněné okolnosti, nelze z nich usoudit, že chování žadatele v oblasti tvorby cen v období přezkumného šetření je trvalé povahy. Proto byl učiněn závěr, že snížit clo by v tuto chvíli bylo předčasné, a tudíž neopodstatněné.
3. ZÁVAZKY
(55)
Žadatel spolu se svým dovozcem ve spojení nabídli cenový závazek v souladu s čl. 8 odst. 1 základního nařízení.
(56)
Šetření ukázalo, že cena výrobku velmi kolísá. Jak již bylo uvedeno ve 42. bodě odůvodnění, bylo zjištěno, že prodejní ceny žadatele v Unii byly během období přezkumného šetření velmi rozdílné. Tento výrobek proto není vhodný pro závazek o pevné ceně. Přestože vývozce navrhl mechanismus indexace, nebylo možné určit srovnání mezi kolísavostí cen konečného výrobku a navrženým zdrojem pro indexaci, zejména proto, že se rovněž týká konečného výrobku a cen, které byly ovlivněny dumpingovým dovozem. Proto se dospělo k závěru, že navrhovaná indexace není vhodná.
(57)
Pokud jde o specifická rizika týkající se společnosti, bylo zjištěno, že riziko křížové kompenzace je z důvodu složité struktury společnosti velmi vysoké: jiné výrobky než dotčený výrobek by mohly být prodávány prostřednictvím obchodníka mimo Unii jiné pobočce ve spojení ve třetí zemi a poté znovu prodávány do Unie.
(58)
Kromě toho, jelikož samotný výrobek existuje v různých kvalitách a dováží se hlavně ve volně ložené formě, pro celní orgány by nebylo možné rozlišit chemickou specifikaci (na kterou se potenciálně vztahují různé minimální dovozní ceny) bez individuální analýzy každé transakce, a jakákoli kontrola by tedy byla velmi pracná až neproveditelná.
(59)
Nabídka podniku byla proto odmítnuta.
4. UKONČENÍ PŘEZKUMU
(60)
Vzhledem ke zjištěním o dumpingu, jakož i vzhledem k tomu, že nebyla prokázána trvalá povaha změněných okolností, se dochází k závěru, že na společnost Čeljabinskij elektrometalurgičeskij kombinat, a. s. a společnost Kuzneckije ferrosplavi, a. s., která je s ní ve spojení, by se i nadále mělo vztahovat clo ve výši stanovené v základním nařízení, tj. ve výši 22,7 %,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Částečný prozatímní přezkum antidumpingových opatření vztahujících se k dovozu ferosilicia pocházejícího mimo jiné z Ruska, zahájený podle čl. 11 odst. 3 nařízení (ES) č. 1225/2009, se ukončuje beze změny úrovně platných antidumpingových opatření.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 16. ledna 2012.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 60/2012
z dnia 16 stycznia 2012 r.
w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego prowadzonego na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 w odniesieniu do środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1. PROCEDURA
1.1. Obowiązujące środki
(1)
Rozporządzeniem (WE) nr 172/2008 (2) („rozporządzenie pierwotne”) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji. Środek przyjął formę cła ad valorem o stawce wynoszącej od 17,8 % do 22,7 %. Dochodzenie, którego wynikiem jest niniejsze rozporządzenie, będzie zwane dalej „pierwotnym dochodzeniem”.
1.2. Wniosek o dokonanie przeglądu
(2)
W dniu 30 listopada 2009 r. Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała wniosek o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego („przegląd okresowy”). Wniosek złożony przez producenta eksportującego z Rosji, Czelabiński Kombinat Elektrometalurgiczny SA i jego powiązaną spółkę Kuźnieckie Zakłady Żelazostopów SA (zwanych dalej wspólnie „wnioskodawcą”), był ograniczony w zakresie do zbadania dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy. Stawka cła antydumpingowego obowiązująca względem wnioskodawcy wynosi 22,7 % w oparciu o margines dumpingu wnioskodawcy.
(3)
We wniosku wnioskodawca argumentował, że w odniesieniu do wnioskodawcy okoliczności, na podstawie których wprowadzono obowiązujące środki, uległy zmianie i że są to zmiany o trwałym charakterze.
(4)
Wnioskodawca przedstawił dowody prima facie świadczące o tym, iż w odniesieniu do wnioskodawcy utrzymywanie środka na dotychczasowym poziomie nie jest już konieczne w celu zrównoważenia skutków dumpingu. Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku porównanie cen krajowych wnioskodawcy z jego cenami eksportowymi stosowanymi przy wywozie do Unii wskazuje, że margines dumpingu jest znacznie niższy niż obecny poziom obowiązującego środka.
1.3. Wszczęcie przeglądu
(5)
Po konsultacji z Komitetem Doradczym i po ustaleniu, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu okresowego, Komisja postanowiła wszcząć częściowy przegląd okresowy zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, w zakresie ograniczonym do zbadania dumpingu odnośnie do wnioskodawcy. Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu przeglądu w dniu 27 października 2010 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3) („zawiadomienie o wszczęciu”) i rozpoczęła dochodzenie.
1.4. Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny
(6)
Produktem objętym przeglądem okresowym jest ten sam produkt, co w pierwotnym dochodzeniu, tj. żelazokrzem pochodzący z Rosji, obecnie objęty kodami CN 7202 21 00, 7202 29 10 i 7202 29 90.
(7)
Produkt wytwarzany i sprzedawany w Rosji i produkt wywożony do Unii mają takie same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz zastosowania, dlatego też uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
1.5. Strony, których dotyczy postępowanie
(8)
Komisja oficjalnie powiadomiła przemysł unijny, wnioskodawcę oraz władze państwa wywozu o wszczęciu przeglądu okresowego. Zainteresowanym stronom umożliwiono wyrażenie opinii na piśmie i ustnie.
(9)
Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusze i otrzymała odpowiedź w ustalonym terminie. Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje, jakie uznała za niezbędne dla celów stwierdzenia dumpingu, oraz przeprowadziła wizyty weryfikacyjne w następujących miejscach:
-
Czelabiński Kombinat Elektrometalurgiczny SA („CHEM”), Czelabińsk, Rosja,
-
Kuźnieckie Zakłady Żelazostopów SA („KF”), Kuźnieck, Rosja,
oraz
-
RFA International LP („RFAI”) w Mishawaka, USA i Nieuwdorp Zld w Niderlandach.
1.6. Okres objęty dochodzeniem
(10)
Dochodzenie objęło okres od dnia 1 października 2009 r. do dnia 30 września 2010 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”).
2. TRWAŁY CHARAKTER ZMIENIONYCH OKOLICZNOŚCI
2.1. Wprowadzenie
(11)
Tytułem wstępu przypomina się, że zgodnie z orzecznictwem sądów UE (4) przy ocenie potrzeby utrzymania obowiązujących środków w przeglądzie prowadzonym na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego instytucjom przysługuje szeroki zakres uznania, włącznie z możliwością dokonania w przyszłości oceny polityki cenowej eksporterów objętych postępowaniem. To w takim kontekście instytucje muszą badać argumentację wnioskodawcy wyjaśniającą, dlaczego okoliczności kształtujące jego sytuację zmieniły się w sposób trwały, co rzekomo uzasadnia obniżenie lub nawet zniesienie cła.
(12)
Wnioskodawca twierdził, że zmienione okoliczności można słusznie uznać za mające trwały charakter, a zatem poziom środków należy obniżyć albo w ogóle je uchylić w stosunku do wnioskodawcy, ponieważ jest mało prawdopodobne, aby w dającej się przewidzieć przyszłości w ogóle doszło do ponownego przywozu po cenach dumpingowych lub podobnych do cen ustalonych w pierwotnym dochodzeniu.
2.2. Uwagi dotyczące kwestii ewentualnego dalszego stosowania przez wnioskodawcę dumpingu na rynku UE podczas ODP (5)
(13)
Przed udzieleniem odpowiedzi na różne argumenty wysuwane przez wnioskodawcę w odniesieniu do (rzekomo) trwałego charakteru (rzekomo) zmienionych okoliczności przydatne będzie opisanie przeprowadzonych przez instytucje rozważań dotyczących kwestii ewentualnego dalszego stosowania przez wnioskodawcę dumpingu na rynku UE podczas ODP.
2.2.1. Wartość normalna
(14)
W celu ustalenia wartości normalnej ustalono najpierw, czy całkowita wielkość sprzedaży krajowej produktu podobnego dokonanej przez przedsiębiorstwo na rzecz klientów niezależnych była reprezentatywna w porównaniu z całkowitą wielkością jego sprzedaży eksportowej do Unii. Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego sprzedaż krajową uznaje się za reprezentatywną, gdy całkowita wielkość sprzedaży krajowej wynosi co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży do Unii produktu objętego postępowaniem. Stwierdzono, że łączna sprzedaż produktu podobnego dokonana przez przedsiębiorstwo na rynku krajowym była reprezentatywna.
(15)
W odniesieniu do każdego typu produktu sprzedawanego przez przedsiębiorstwo na rynku krajowym i uznanego za bezpośrednio porównywalny z typem produktu sprzedawanym na wywóz do Unii ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajowa danego typu produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli całkowita wielkość sprzedaży tego typu produktu klientom niezależnym na rynku krajowym w ODP była równa co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego typu produktu wywożonego do Unii.
(16)
Zbadano również, czy można uznać, że sprzedaż krajowa każdego typu produktu była dokonywana w ramach zwykłego obrotu handlowego zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono odsetek sprzedaży krajowej z zyskiem każdego wywożonego typu produktu objętego postępowaniem, dokonanej na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w każdym z okresów.
(17)
W odniesieniu do tych typów produktu, w których przypadku ponad 80 % wielkości sprzedaży danego typu produktu na rynku krajowym zrealizowano powyżej kosztów, a średnia ważona cena sprzedaży danego typu była równa lub wyższa od jednostkowego kosztu produkcji, wartość normalną dla każdego typu produktu obliczono jako średnią ważoną rzeczywistych cen krajowych całej sprzedaży rozpatrywanego typu, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.
(18)
W przypadkach gdy wielkość sprzedaży z zyskiem typu produktu stanowiła 80 % lub mniej całkowitej wielkości sprzedaży danego typu, lub gdy średnia ważona ceny danego typu była niższa niż jednostkowy koszt produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona ceny wyłącznie sprzedaży krajowej z zyskiem dla danego typu zrealizowanej w każdym z okresów.
(19)
W przypadku gdy ceny krajowe określonego typu produktu sprzedawanego przez przedsiębiorstwo nie mogły stanowić podstawy do ustalenia wartości normalnej, wartość normalna została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(20)
W celu skonstruowania wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz kwota zysku zostały ustalone na podstawie formuły wprowadzającej w art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, tj. w oparciu o faktyczne dane dotyczące produkcji i sprzedaży produktu podobnego przez przedsiębiorstwo w zwykłym obrocie handlowym.
2.2.2. Cena eksportowa
(21)
Sprzedaż eksportowa do Unii dokonywana jest przez przedsiębiorstwo za pośrednictwem szwajcarskiego oddziału jego powiązanego przedsiębiorstwa RFAI, które w ODP pełniło wszystkie funkcje związane z przywozem w odniesieniu do towarów wprowadzanych do swobodnego obrotu w Unii, czyli funkcje powiązanego importera.
(22)
Z tego względu cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen pierwszej odsprzedaży przywożonych produktów niezależnemu nabywcy, z uwzględnieniem wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą, a także uzasadnionej marży dla SG&A i zysków. W tym celu, wobec braku nowych informacji od niezależnych importerów co do osiągniętych zysków, wykorzystano stopę zysku zastosowaną w pierwotnym dochodzeniu, a mianowicie 6 %.
(23)
Wnioskodawca twierdził, że RFAI należy traktować jako część tego samego podmiotu gospodarczego i wskutek tego przy ustalaniu cen eksportowych nie powinno się odliczać SG&A i zysku RFAI.
(24)
Twierdzenia tego nie można przyjąć z następujących powodów:
-
obaj producenci eksportujący mają własny dział sprzedaży eksportowej,
-
przedsiębiorstwo RFAI jest mocno zaangażowane w działalność międzynarodową grupy (obsługę klienta, logistykę i planowanie dostaw, zakupy dóbr kapitałowych i podstawowych surowców itd.),
-
szwajcarski oddział RFAI pełni wszystkie funkcje normalnie pełnione przez powiązanego importera w UE,
-
RFAI sprzedaje żelazokrzem pod swą własną nazwą i na własny rachunek niepowiązanym klientom w UE i poza nią,
-
RFAI utrzymuje stosunki w zakresie kupna i sprzedaży z dwoma powiązanymi producentami rosyjskimi KF i CHEM,
-
każde przedsiębiorstwo sporządza własne sprawozdanie finansowe i nie istnieje skonsolidowane sprawozdanie finansowe, oraz
-
każde przedsiębiorstwo składa własną deklarację podatkową odpowiednim organom.
Twierdzenie, że przy konstruowaniu ceny eksportowej nie powinno się odliczać SG&A i zysku, musiało zatem zostać odrzucone. Uwagi wnioskodawcy w odniesieniu do tego punktu w odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń zostaną omówione poniżej (pkt 2.3).
(25)
Wnioskodawca twierdził również, że zgodnie z art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego przy obliczaniu ceny eksportowej nie powinno się odejmować cła antydumpingowego, ponieważ cło jest należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży w Unii. W odniesieniu do tego twierdzenia w dochodzeniu ustalono, że średnie ważone ceny odsprzedaży żelazokrzemu w Unii wzrosły w porównaniu z cenami podczas pierwotnego dochodzenia i obecne ceny eksportowe odsprzedaży są w przeważającym stopniu o ponad 22,7 % wyższe od tychże cen podczas pierwotnego dochodzenia. Można zatem uznać, że cło antydumpingowe jest należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży wnioskodawcy. W rezultacie to twierdzenie wnioskodawcy mogło zostać przyjęte i przy obliczaniu konstruowanych cen eksportowych zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie dokonano odjęcia ceł antydumpingowych.
2.2.3. Porównanie
(26)
Wartość normalną i cenę eksportową porównywano na podstawie ceny ex-works. Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, koszty transportu, ubezpieczenia, koszty terminalowe i koszty przeładunku, koszty kredytów i prowizje, tam gdzie było to stosowne i uzasadnione, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
2.2.4. Margines dumpingu
(27)
Jak przewidziano w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, średnią ważoną wartość normalną dla poszczególnych typów porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego typu produktu objętego postępowaniem. Wynik wskazywał na istnienie dumpingu.
(28)
W celu obliczenia marginesu dumpingu instytucje, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, zwróciły uwagę na to, że CHEM i KF są blisko powiązane. Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu i zgodnie z przyjętym przez instytucje sposobem postępowania obliczono jeden margines dumpingu dla całej grupy. W ramach metody zastosowanej w tym celu na potrzeby ujawnienia ostatecznych ustaleń wielkość dumpingu obliczono dla każdego poszczególnego producenta eksportującego przed ustaleniem średniej ważonej stawki dumpingu dla grupy jako całości. Należy zauważyć, że ta metodyka różniła się od metodyki stosowanej w pierwotnym dochodzeniu, gdzie obliczenia dumpingu dokonano poprzez połączenie wszystkich odpowiednich danych odnoszących się do sprzedaży krajowej, kosztów produkcji, rentowności i sprzedaży w Unii dokonywanej przez jednostki produkcyjne. Wnioskodawca twierdził, że stosowanie tej metodyki będzie sprzeczne z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Również ta kwestia zostanie poruszona poniżej (pkt 2.3).
2.3. Analiza reakcji na ujawnienie ostatecznych ustaleń odnoszących się do marginesu dumpingu podczas ODP
(29)
Wnioskodawca przedstawił szereg uwag na temat pewnych aspektów obliczeń, takich jak koszt produkcji, SG&A, marża zysku, wartość normalna i dostosowania. Wszystkie te uwagi rozpatrzono i w stosownych przypadkach poprawiono błędy pisarskie. Ostateczne ustalenia zostały wskutek tego zmodyfikowane.
(30)
Ponadto wnioskodawca zwrócił się do Komisji z wnioskiem o wyrażenie wielkości dumpingu na podstawie wartości CIF, którą sam skonstruował na potrzeby niniejszego dochodzenia, odwołując się tym samym do art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Podstawą tego wniosku było twierdzenie, że cena zadeklarowana organom celnym jest ceną transferową, która zapewne jest właściwa do celów celnych, lecz nie jest ceną, którą powinno się stosować przy obliczaniu dumpingu w postępowaniu antydumpingowym. Wniosek ten należy odrzucić, ponieważ różnicę między ceną eksportową a wartością normalną, tj. wielkość dumpingu, powinno się wyrażać na tej samej podstawie, która jest następnie stosowana przez organy celne do ustalenia cła, które ma być pobrane. Jest nią faktycznie wartość CIF zadeklarowana przez wnioskodawcę organom celnym. W związku z tym wartości tej użyto w obliczeniach.
(31)
Jeśli chodzi o obliczenie kosztu produkcji, wnioskodawca kwestionował podejście Komisji polegające na zastosowaniu średniej ceny zakupu głównego składnika kosztów od niepowiązanego dostawcy zamiast rzeczywistej ceny zapłaconej powiązanemu dostawcy tego samego składnika kosztów przy konstruowaniu wartości normalnej. Twierdzenie to należy odrzucić, ponieważ cena pobierana przez powiązanego dostawcę była znacznie niższa od ceny płaconej za ten sam surowiec niezależnemu dostawcy. Ceny tej nie można zatem uznać za cenę wolnorynkową. W związku z powyższym ten element kosztów należało dostosować.
(32)
Po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca twierdził, że kosztów pakowania nie potraktowano konsekwentnie przy porównywaniu cen eksportowych z wartościami normalnymi. Zbadano tę kwestię i w stosownych przypadkach poprawiono błędy pisarskie.
(33)
Wnioskodawca wypowiedział się również na temat wyłączenia pewnego szczególnego typu produktu z transakcji eksportowych. Sprzedaż do Unii tego typu produktu stanowiła mniej niż 5 % sprzedaży do Unii produktu objętego postępowaniem, dokonanej przez wnioskodawcę podczas ODP. Argument ten należy odrzucić z uwagi na to, że na rynku krajowym nie dokonywano sprzedaży tego typu produktu ani nie przedstawiono konkretnych kosztów produkcji. Ponieważ wielkość wywozu do Unii tego typu produktu podczas ODP była niska, nie uznano za właściwe uciekania się do konstruowania wartości normalnej na podstawie kosztów produkcji innych typów produktu i tym samym czynienia dostosowań uwzględniających różnice produktów.
(34)
Ponadto i jak wyjaśniono powyżej, w szczególności w odniesieniu do dwóch ważnych punktów dotyczących obliczenia marginesu dumpingu, a mianowicie: (i) kwestii, czy CHEM, KF i RFAI tworzą jeden podmiot gospodarczy (6); oraz (ii) obliczenia odrębnej wielkości dumpingu z jednej strony dla CHEM, a z drugiej - dla KF (7), wnioskodawca przedstawił szczegółowe uwagi w odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń.
(35)
W odniesieniu do pierwszego twierdzenia, a w szczególności do argumentów wysuniętych przez wnioskodawcę w odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń, stwierdzono, co następuje.
(36)
Wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko, zgodnie z którym właścicielami dwóch producentów eksportujących i powiązanego przedsiębiorstwa handlowego RFAI i osobami sprawującymi kontrolę nad tymi podmiotami są w efekcie ci sami beneficjenci, a zatem przedsiębiorstwo RFAI nie jest niezależne i po prostu wykonuje polecenia właścicieli wnioskodawcy. Wnioskodawca uznał wszystkie elementy wymienione powyżej w motywie 24, lecz nie zgodził się z ich oceną dokonaną przez instytucje, twierdząc, że elementy te nie mają wpływu na to, czy CHEM, KF i RFAI są częściami jednego podmiotu gospodarczego.
(37)
Instytucje odrzucają uwagi wnioskodawcy. Kryteria, które już wyliczono powyżej, zwłaszcza gdy uwzględnić je łącznie, dobrze uzasadniają odrzucenie twierdzenia wnioskodawcy. Wszystkie elementy wymienione powyżej w motywie 24 wskazują na strukturę grupową, w której wszystkie przedsiębiorstwa są odrębnymi podmiotami prawnymi i gdzie KF i CHEM pełniły wszystkie funkcje producentów eksportujących (funkcje obejmujące produkcję i wywóz), a RFAI działa głównie jako powiązane przedsiębiorstwo handlowe/importer w UE.
(38)
W odniesieniu do drugiego twierdzenia nie jest konieczne zajęcie ostatecznego stanowiska w tej sprawie w ramach obecnego dochodzenia przeglądowego. Wynika to z połączenia dwóch przyczyn. Po pierwsze, nawet gdyby przyjąć to twierdzenie (oprócz przyjęcia, w stosownych przypadkach, twierdzeń, o których mowa powyżej w motywie 29), i tak uznanoby, że wnioskodawca stosował dumping na rynku UE podczas ODP, a margines tego dumpingu wyniósłby około 13 %. Po drugie, jak wyjaśniono poniżej, w każdym razie brak jest obecnie wystarczających dowodów, aby uznać margines dumpingu podczas ODP za trwały.
(39)
W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń przemysł unijny dowodził, że w wyniku dochodzenia przeglądowego cło na produkty wnioskodawcy należy podnieść, ponieważ, zakładając, że wszystkie twierdzenia wnioskodawcy zostaną odrzucone, margines dumpingu ustalony podczas ODP jest wyższy od obowiązującego cła. Ponieważ jednak, jak wyjaśniono poniżej, brak jest wystarczających dowodów trwałej zmiany okoliczności, nie ma uzasadnienia dla zmiany cła, ani do jego podniesienia, ani obniżenia.
2.4. Analiza kwestii istnienia trwałej zmiany okoliczności uzasadniającej obniżenie lub zniesienie cła
(40)
Pomimo przyjęcia niektórych twierdzeń wnioskodawcy, jak opisano powyżej, i tak uznano jednak, że podczas ODP stosował on na rynku UE dumping, którego margines wynosił co najmniej 13 %. Ponadto, co zostanie wyjaśnione poniżej, w każdym razie brak jest wystarczających dowodów, aby uznać margines dumpingu podczas ODP za trwały.
(41)
Wnioskodawca oparł swe rozumowanie uzasadniające istnienie trwałej zmiany okoliczności na przedstawionych poniżej punktach:
(42)
(i)
Po pierwsze, wnioskodawca nawiązał do zmian w strukturze sprzedaży eksportowej grupy, które w połączeniu z rozpoznaniem nowych rosnących rynków miałyby wpływ na wyższe ceny eksportowe żelazokrzemu na wszystkich rynkach eksportowych, w tym w UE, w porównaniu do cen podczas dochodzenia pierwotnego. Wnioskodawca nie przedstawił jednak żadnych udokumentowanych dowodów wskazujących na związek między nową strukturą organizacyjną grupy, rozpoznaniem nowych rosnących rynków i wyższymi cenami na rynku UE. Ustalenia poczynione w dochodzeniu również nie wskazują na istnienie takiego związku. Przeciwnie, mimo że ceny eksportowe były wyraźnie wyższe w ODP w porównaniu do cen stwierdzonych w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, niemniej jednak były one wyjątkowo niestabilne. Przykładem na to jest fakt, że podczas ODP różnica między najniższą i najwyższą ceną transakcyjną za tonę najlepiej sprzedającego się na rynku UE modelu wynosiła ponad 100 %. Podobną niestabilność można było zaobserwować na rynku krajowym, lecz tendencje cenowe na rynku UE nie były porównywalne z tendencjami cenowymi na rynku krajowym. Dotyczy to również 12-miesięcznego okresu poprzedzającego ODP, który był poddany ścisłej obserwacji w ramach równoległego dochodzenia dotyczącego zwrotu ceł. W istocie wydaje się, że ceny w sprzedaży eksportowej po prostu podążały za światowymi cenami rynkowymi.
(43)
Po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca użył podobnych argumentów. Ponownie jednak nie przedstawiono wystarczających dowodów. Stwierdza się zatem, że brak jest obecnie wystarczających dowodów na to, że te wyższe ceny eksportowe stosowane przez wnioskodawcę spowodowane były czymkolwiek innym oprócz dominujących cen rynkowych (w szczególności na rynku UE) podczas ODP. Innymi słowy, brak jest wystarczających dowodów na to, że zmiany wprowadzone przez wnioskodawcę w jego organizacyjnej strukturze eksportowej były przyczyną tych wyższych cen i że można się zatem spodziewać, iż ceny te pozostaną na podobnym (lub wyższym) poziomie w przyszłości. W szczególności, w przeciwieństwie do tego, co sugeruje wnioskodawca, nawet zakładając, że dzięki nowej strukturze grupa jest bardziej skuteczna, nie oznacza to, że w przyszłości jego ceny eksportowe do UE będą wysokie i nie spowodują dumpingu.
(44)
(ii)
Po drugie, wnioskodawca oświadczył, że jego ceny eksportowe na inne rynki są na poziomie jego cen sprzedaży do Unii lub nawet wyższe. Poczyniono znaczne inwestycje w celu lepszego zaopatrywania innych rynków. Obniżenie lub zniesienie środków antydumpingowych w odniesieniu do wnioskodawcy nie stanowiłoby zatem zachęty do zwiększenia wywozu do UE lub obniżenia stosowanych w tym wywozie cen.
(45)
Twierdzenie to nie może jednak prowadzić do zniesienia lub obniżenia obowiązujących środków. Przypomina się, że nawet zgodnie z tym, co twierdzi sam wnioskodawca, podczas ODP wciąż stosował on dumping. Ponadto sam wnioskodawca podkreślał, że UE pozostaje jednym z jego tradycyjnych rynków. Potwierdza to fakt, że wielkość sprzedaży dokonywanej przez wnioskodawcę w UE jest wciąż bardzo duża; jeśli porównać wielkość sprzedaży z zużyciem w UE podczas okresu objętego pierwotnym dochodzeniem (8), stanowiłaby ona znaczny udział w rynku (między 5 a 20 %, dokładnych danych nie można ujawnić ze względu na konieczność zachowania poufności).
(46)
Po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca podtrzymał swe stanowisko, zgodnie z którym nowe możliwości rynkowe wiąże z innymi niż UE rynkami (Indie, Azja i Stany Zjednoczone). Wnioskodawca nie przedstawił jednak żadnych istotnych dowodów na poparcie swych strategii rynkowych. Wciąż istniejący margines dumpingu podczas ODP, brak danych dotyczących innych rynków i niestabilność cen w sprzedaży eksportowej na rynkach międzynarodowych stanowią elementy przemawiające przeciwko przedmiotowemu twierdzeniu, które to twierdzenie należy zatem odrzucić.
(47)
(iii)
Po trzecie, zdaniem wnioskodawcy, rosyjski rynek krajowy, który charakteryzuje się wysoką produkcją stali, pozostaje jednym z jego najważniejszych rynków i spodziewany jest wzrost popytu na produkt podobny w Rosji. Ceny krajowe i eksportowe żelazokrzemu będą również rosły znacznie szybciej niż koszt produkcji. Wnioskodawca zatem prawdopodobnie jeszcze bardziej zwiększy sprzedaż na rynku krajowym, również dlatego, jego zdaniem, że jedyny inny rosyjski producent żelazokrzemu od czasu niedawnej zmiany właściciela będzie produkował głównie na potrzeby wewnętrzne.
(48)
Nawet jeśli przyjąć, że wszystkie te twierdzenia są prawdziwe, nie ulega jednak zmianie fakt, że podczas ODP wnioskodawca stosował dumping, którego margines był znaczny, a stosowane ceny niestabilne. Ponadto, jak wyjaśniono powyżej, wielkość sprzedaży wnioskodawcy do UE podczas ODP nie wskazuje na to, by przeniósł się on na inne rynki lub że zamierza to uczynić w najbliższej przyszłości.
(49)
W swych uwagach po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca twierdził, że jedynym uzasadnieniem przedstawionym przez Komisję w ujawnionych ustaleniach kwestionującym znaczenie rosnącego popytu na rynku krajowym jest znaczna wysokość stwierdzonego marginesu dumpingu. Ponadto wnioskodawca utrzymywał, że Komisja, mimo że uznaje wiele z podstawowych argumentów odnoszących się do rynku rosyjskiego, nie wyciąga z nich właściwych wniosków.
(50)
Te twierdzenia należy odrzucić. Po pierwsze, przeciwko temu argumentowi przemawiają nie tylko ustalenia dotyczące dumpingu, lecz również te dotyczące wielkości sprzedaży. Po drugie, instytucje zwracają uwagę, że Komisja nie uznała twierdzenia, że spodziewany jest wzrost popytu w Rosji na produkt objęty postępowaniem i że ceny eksportowe grupy będą rosły znacznie szybciej niż koszt produkcji; nie przedstawiono również rozstrzygających niezależnych danych przemawiających za takim twierdzeniem.
(51)
(iv)
Po czwarte, wnioskodawca zwrócił uwagę na to, że jego rosyjskie zakłady produkcji żelazokrzemu od lat pracują z pełną wydajnością, że nie planuje zwiększenia swej całkowitej zdolności produkcyjnej żelazokrzemu w dającej się przewidzieć przyszłości i że nic nie wskazuje na to, by miało być inaczej.
(52)
Odnotowano jednak wyraźną odbudowę zdolności produkcyjnych po kryzysie finansowym z 2009 r., a wnioskodawca zgłosił powiększenie zdolności produkcyjnych o 10 % - 20 % (zakres podany ze względów poufności) w porównaniu do okresu sprzed kryzysu finansowego z 2009 r.
(53)
Po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca twierdził, że porównanie zdolności produkcyjnych w okresie po ODP ze zdolnościami w okresie odniesienia nie jest właściwe, ponieważ wnioskodawca przewidział kryzys finansowy z 2009 r. i dlatego już wcześniej ograniczył zdolności produkcyjne. Nie można się zgodzić z powyższym argumentem; powiększenie zdolności produkcyjnych o 10 % - 20 % można stwierdzić w porównaniu z rokiem 2007, a nie rokiem 2009, w którym poziom zdolności był najniższy. Ponadto kryzys finansowy z 2009 r. nie mógł mieć wpływu na zdolności produkcyjne wnioskodawcy już w 2007 r.
2.5. Wniosek: niewystarczające dowody na rzecz trwałego charakteru zmienionych okoliczności
(54)
Streszczona powyżej analiza twierdzeń wnioskodawcy w odniesieniu do trwałego charakteru zmienionych okoliczności prowadzi do wniosku, że brak jest obecnie wystarczających dowodów na to, by jakiekolwiek ze zmienionych okoliczności miały trwały charakter. Wydaje się prawdopodobne, że ceny eksportowe wnioskodawcy, a zatem i jego margines dumpingu, będą się nadal wahać, podążając zwłaszcza za zmianami cen na rynkach światowych. Ze względu na zakres, w jakim wnioskodawca wykazał zmianę niektórych okoliczności, nie można zatem uznać, by wykazywały one trwały charakter polityki cenowej wnioskodawcy podczas ODP. Stwierdza się zatem, że obniżenie cła w tym momencie byłoby przedwczesne, a zatem nieuzasadnione.
3. ZOBOWIĄZANIA
(55)
Wnioskodawca wraz ze swym powiązanym importerem zaoferował zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(56)
Dochodzenie potwierdziło, że cena produktu jest wysoce niestabilna. Jak już wspomniano powyżej w motywie 42, ustalono, że ceny sprzedaży stosowane przez wnioskodawcę w Unii podczas ODP podlegały bardzo dużym zmianom. Produkt nie może być zatem objęty zobowiązaniem dotyczącym stałej ceny. Mimo że eksporter zaproponował mechanizm indeksacji, nie było możliwe ustalenie korelacji między niestabilnością cen produktu końcowego a proponowaną podstawą indeksacji, zwłaszcza ze względu na to, że podstawa ta również powiązana była z produktem końcowym i cenami, na które miał wpływ przywóz po cenach dumpingowych. Proponowana indeksacja została zatem uznana za niewłaściwą.
(57)
Jeśli chodzi o ryzyko odnoszące się konkretnie do przedsiębiorstwa, ustalono, że ze względu na złożoność struktury przedsiębiorstwa istnieje bardzo wysokie ryzyko wzajemnej kompensacji: produkty inne niż produkt objęty postępowaniem mogłyby być sprzedawane za pośrednictwem przedsiębiorstwa handlowego poza Unią innemu powiązanemu oddziałowi w państwie trzecim i następnie odsprzedawane do Unii.
(58)
Wreszcie, ponieważ sam produkt występuje w różnych kategoriach jakościowych i jest głównie przywożony luzem, organy celne nie mogłyby rozpoznać specyfikacji chemicznej (potencjalnie podlegającej różnym minimalnym cenom importowym) bez przeprowadzenia odrębnej analizy każdej transakcji, co czyniłoby monitorowanie bardzo uciążliwym, o ile nie niewykonalnym.
(59)
Z tego względu ofertę zobowiązania odrzucono.
4. ZAKOŃCZENIE PRZEGLĄDU
(60)
Z uwagi na ustalenia dotyczące dumpingu oraz brak udowodnionego trwałego charakteru zmienionych okoliczności uznaje się, że Czelabiński Kombinat Elektrometalurgiczny SA i jego powiązana spółka Kuźnieckie Zakłady Żelazostopów SA powinny nadal podlegać stawce cła określonej w rozporządzeniu pierwotnym, tj. 22,7 %,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji, wszczęty na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, zostaje niniejszym zakończony bez zmiany poziomu obowiązujących środków antydumpingowych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 stycznia 2012 r.