NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 817/2010
ze dne 16. září 2010,
kterým se stanoví prováděcí pravidla k nařízení Rady (ES) č. 1234/2007, pokud jde o požadavky na poskytování vývozních náhrad v souvislosti s řádným zacházením se živým skotem během přepravy
(přepracování)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1234/2007 ze dne 22. října 2007, kterým se stanoví společná organizace zemědělských trhů a zvláštní ustanovení pro některé zemědělské produkty („jednotné nařízení o společné organizaci trhů“) (1), a zejména na článek 170 ve spojení s článkem 4 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Komise (ES) č. 639/2003 ze dne 9. dubna 2003, kterým se stanoví prováděcí pravidla k nařízení Rady (ES) č. 1254/1999, pokud jde požadavky na poskytování vývozních náhrad v souvislosti s řádným zacházením se živým skotem během přepravy (2), bylo několikrát podstatně změněno (3). Vzhledem k novým změnám by uvedená směrnice měla být z důvodu srozumitelnosti a přehlednosti přepracována.
(2)
Podle článku 168 nařízení (ES) č. 1234/2007 poskytování a výplata vývozní náhrady pro živý skot podléhají dodržení právních předpisů Unie týkajících dobrých životních podmínek zvířat, a zejména dodržení nařízení Rady (ES) č. 1/2005 ze dne 22. prosince 2004 o ochraně zvířat během přepravy a souvisejících činností (4).
(3)
Za účelem zaručení dodržování norem týkajících se dobrých životních podmínek zvířat by měl být zaveden systém monitorování, který by zahrnoval povinné kontroly v místě výjezdu z celního území Společenství a rovněž po opuštění celního území Společenství, jestliže se mění dopravní prostředky a rovněž v místě první vykládky ve třetí zemi konečného určení.
(4)
Pro usnadnění náležitých kontrol při výjezdu z celního území Společenství by měla být stanovena místa výjezdu.
(5)
Posouzení tělesného a zdravotního stavu zvířat vyžaduje zvláštní kvalifikaci a zkušenost. Kontroly by měl proto vykonávat veterinární lékař. Navíc by měla být vyjasněna oblast působnosti a vypracován vzor zprávy, aby byly tyto kontroly přesné a harmonizované.
(6)
Pro účely tohoto nařízení by měly být kontroly, jež se mají provádět ve třetích zemích, povinné a měly by je provádět orgány členských států nebo mezinárodní kontrolní a dozorčí společnosti (dále jen „kontrolní společnosti“), které jsou schváleny a kontrolovány členskými státy v souladu s nařízením Komise (ES) č. 612/2009 ze dne 7. července 2009, kterým se stanoví společná prováděcí pravidla k režimu vývozních náhrad pro zemědělské produkty (5). Aby kontrolní společnosti mohly provádět kontroly pro účely tohoto nařízení, měly by zejména splňovat požadavky na schvalování a kontrolu, jak jsou stanoveny v příloze VIII nařízení (ES) č. 612/2009.
(7)
Článek 168 nařízení (ES) č. 1234/2007 a toto nařízení stanoví, že soulad s právními předpisy Unie týkajícími se dobrých životních podmínek zvířat je podmínkou pro výplatu vývozních náhrad. Proto by mělo být jasně stanoveno, aniž jsou dotčeny případy vyšší moci uznané judikaturou Soudního dvora Evropské unie, že porušení těchto ustanovení týkajících se dobrých životních podmínek zvířat nezpůsobí snížení, nýbrž ztrátu vývozní náhrady, která souvisí s počtem zvířat, u kterých nebyly dodrženy požadavky na dobré životní podmínky. Z těchto ustanovení, jakož i z pravidel týkajících se dobrých životních podmínek zvířat, která jsou uvedena v článcích 3 až 9 nařízení (ES) č. 1/2005 a v nich uvedených přílohách, stejnou měrou vyplývá, že nezávisle na tělesném stavu zvířat se náhrada nevyplácí pro zvířata, u kterých nebyla dodržena pravidla týkající se dobrých životních podmínek.
(8)
Je-li zřejmé, že nařízení (ES) č. 1/2005 není dodržováno u velkého počtu zvířat, měly by se kromě toho, že se nevyplatí vývozní náhrady, použít i náležité sankce. Pokud navíc takové nedodržení vyplývá z naprostého zanedbávání požadavků na dobré životní podmínky zvířat, mělo by se rozhodnout o úplné ztrátě vývozní náhrady.
(9)
Vzhledem k rozdílům mezi různými jazykovými verzemi je nutné jasně stanovit, že náhrada má být odmítnuta pro všechna zvířata uvedená ve vývozním prohlášení, pokud počet zvířat, pro něž se žádná náhrada nevyplatí, představuje více než 5 % z počtu uvedeného v přijatém vývozním prohlášení, avšak nejméně tři zvířata nebo deset nebo více zvířat, avšak nejméně 2 % z počtu potvrzeného v přijatém vývozním prohlášení. Ustanovení čl. 6 odst. 2 písm. b) by tudíž mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(10)
Členské státy by měly Komisi poskytnout údaje nezbytné pro sledování provádění tohoto nařízení a pro vypracování příslušných zpráv.
(11)
Opatření tohoto nařízení jsou v souladu se stanoviskem Řídícího výboru pro společnou organizaci zemědělských trhů,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Oblast působnosti
Podle článku 168 nařízení (ES) č. 1234/2007 se vývozní náhrada pro živý skot kódu KN 0102 (dále jen „zvířata“) vyplatí pouze tehdy, jsou-li během přepravy zvířat do prvního místa vykládky ve třetí zemi konečného určení dodrženy články 3 až 9 nařízení (ES) č. 1/2005 a v nich zmíněné přílohy a toto nařízení.
Pro účely tohoto nařízení se při silniční přepravě „prvním místem vykládky ve třetí zemi konečného určení“ rozumí místo, kde je ze silničního vozidla definitivně vyloženo první zvíře, a tedy nikoliv místo, kde je cesta přerušena za účelem odpočinku, krmení nebo napájení zvířat.
Článek 2
Kontroly uvnitř celního území Společenství
1. Zvířata mohou opustit celní území Společenství pouze přes tato místa výjezdu:
a)
stanoviště hraniční kontroly schválené rozhodnutím Komise pro veterinární kontroly živých kopytníků pocházejících ze třetích zemí,
nebo
b)
místo výjezdu určené členským státem.
2. U zvířat, pro něž bylo přijato vývozní prohlášení, úřední veterinární lékař v místě výjezdu v souladu se směrnicí Rady 96/93/ES (6) ověří, zda:
a)
byly požadavky stanovené v nařízení (ES) č. 1/2005 dodrženy od místa odeslání, jak je stanoveno v čl. 2 písm. r) uvedeného nařízení, až do místa výjezdu
a
b)
podmínky přepravy pro zbývající část cesty odpovídají nařízení (ES) č. 1/2005 a zda byla přijata nezbytná opatření k zajištění jeho dodržení až do první vykládky ve třetí zemi konečného určení.
Po provedení kontrol vyplní úřední veterinární lékař v souladu se vzorem uvedeným v příloze I tohoto nařízení zprávu, v níž potvrdí, zda jsou výsledky kontrol provedených v souladu s prvním pododstavcem uspokojivé či nikoliv.
Odpovědný veterinární orgán v místě výjezdu uchová uvedenou zprávu po dobu nejméně tří let. Kopie zprávy se zašle platební agentuře.
3. Je-li úřední veterinární lékař v místě výjezdu přesvědčen, že jsou požadavky odstavce 2 splněny, potvrdí toto zjištění jednou z poznámek uvedených v příloze II a na doklad, který potvrzuje, že zboží opustilo celní území Společenství, připojí razítko a podpis buď v kolonce J kontrolního výtisku T5, nebo na nejvhodnějším místě na vnitrostátním dokladu.
4. Úřední veterinární lékař v místě výjezdu potvrdí na dokladu uvedeném v odstavci 3 celkový počet zvířat, pro něž bylo vývozní prohlášení přijato, přičemž odečte zvířata, která během přepravy porodila nebo zmetala, která uhynula nebo u nichž nebyly požadavky nařízení (ES) č. 1/2005 dodrženy.
5. Členské státy mohou od vývozce vyžadovat, aby úředního veterinárního lékaře v místě výjezdu předem upozornil na příjezd zásilky do místa výjezdu.
6. Odchylně od odstavce 1, pokud se pro přepravu po železnici nebo ve velkých kontejnerech použije zjednodušený tranzitní režim Společenství uvedený v článku 11 nařízení (ES) č. 612/2009, úřední veterinární lékař provede kontroly u úřadu, v němž jsou zvířata do takového režimu zařazována.
Osvědčení a poznámky uvedené v odstavcích 3 a 4 tohoto článku se připojí na doklady používané pro účely vyplácení náhrady nebo, v případě popsaném v čl. 11 odst. 4 nařízení (ES) č. 612/2009, na kontrolní výtisk T5.
Článek 3
Kontroly ve třetích zemích
1. Vývozce zajistí, že jsou zvířata po opuštění celního území Společenství podrobena kontrole:
a)
všude, kde se mění dopravní prostředky, vyjma případů, kdy tato změna nebyla plánována a je důsledkem výjimečných a nepředvídaných okolností;
b)
v místě první vykládky ve třetí zemi konečného určení.
2. Prováděním kontrol stanovených v odstavci 1 je pověřena mezinárodní kontrolní a dozorčí společnost schválená a kontrolovaná za tímto účelem členským státem v souladu s články 18 až 23 nařízení (ES) č. 612/2009 nebo úřední agentura členského státu.
Kontroly stanovené v odstavci 1 provádí veterinární lékař s diplomem, osvědčením nebo jiným dokladem o dosažené kvalifikaci veterinárního lékaře podle článku 21 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/36/ES (7). Členské státy, které schválily mezinárodní kontrolní a dozorčí společnosti uvedené v prvním pododstavci tohoto odstavce, by však měly ověřit, že uvedené společnosti kontrolují, zda veterinární lékař s kvalifikací, na niž se nevztahuje uvedená směrnice, má znalosti vyžadované podle nařízení (ES) č. 1/2005. Uvedené kontroly jsou prováděny odpovídajícím, objektivním a nestranným způsobem prostřednictvím vhodných postupů.
Pro každou kontrolu provedenou podle odstavce 1 vyplní veterinární lékař, který kontrolu provedl, zprávu v souladu se vzory uvedenými v přílohách III a IV tohoto nařízení.
Článek 4
Postup pro výplatu vývozních náhrad
1. Vývozce poskytne příslušným orgánům členského státu, v němž je vývozní prohlášení přijato, nejpozději při podání vývozního prohlášení veškeré nezbytné údaje týkající se cesty.
Současně nebo ihned, jakmile se o tom dozví, informuje vývozce příslušný orgán o všech případných změnách dopravních prostředků.
2. Žádosti o platbu vývozních náhrad vypracované v souladu s článkem 46 nařízení (ES) č. 612/2009 by měly být ve lhůtě stanovené v uvedeném článku doplněny:
a)
řádně vyplněným dokladem uvedeným v čl. 2 odst. 3 tohoto nařízení
a
b)
zprávami stanovenými v čl. 3 odst. 2 třetím pododstavci tohoto nařízení.
3. Nemohou-li být kontroly uvedené v čl. 3 odst. 1 provedeny v důsledku okolností, které nelze přičíst vývozci, příslušný orgán může na základě odůvodněné žádosti vývozce přijmout jiné doklady, které k jeho spokojenosti potvrzují, že nařízení (ES) č. 1/2005 bylo dodrženo.
Článek 5
Nevyplacení vývozní náhrady
1. Celková částka vývozní náhrady na zvíře vypočtená podle druhého pododstavce se nevyplatí pro:
a)
zvířata, která během přepravy uhynula, vyjma za okolností stanovených v odstavci 2;
b)
zvířata, která během přepravy porodila nebo zmetala před první vykládkou ve třetí zemi konečného určení;
c)
zvířata, v jejichž případě se příslušný orgán na základě dokladů uvedených v čl. 4 odst. 2 a/nebo všech dalších dostupných údajů o dodržování tohoto nařízení domnívá, že články 3 až 9 nařízení (ES) č. 1/2005 a v nich uvedené přílohy nebyly dodrženy.
Hmotnost zvířete, pro které se náhrada nevyplatí, se stanoví paušálně tak, že se celková hmotnost v kilogramech uvedená ve vývozním prohlášení vydělí celkovým počtem zvířat, který je uveden v tomtéž prohlášení.
2. Uhynou-li zvířata během přepravy v důsledku vyšší moci poté, co opustila celní území Společenství:
a)
v případě nerozlišené náhrady se vyplatí celá částka náhrada,
b)
v případě rozlišené náhrady se vyplatí část náhrady vypočítané v souladu s čl. 25 odst. 2 nařízení (ES) č. 612/2009.
Článek 6
Sankce
1. Náhrada se dále sníží o částku, jež se rovná částce náhrady, která nebyla vyplacena v souladu čl. 5 odst. 1, pokud počet zvířat, pro něž se vývozní náhrada nevyplatí, představuje:
a)
více než 1 % z počtu uvedeného v přijatém vývozním prohlášení, avšak nejméně dvě zvířata,
nebo
b)
více než pět zvířat.
2. Náhrada se odmítne pro všechna zvířata uvedená ve vývozním prohlášení, pokud počet zvířat, pro něž se žádná náhrada podle čl. 5 odst. 1 nevyplatí, představuje:
a)
více než 5 % z počtu uvedeného v přijatém vývozním prohlášení, avšak nejméně tři zvířata,
nebo
b)
deset zvířat nebo více, avšak nejméně 2 % z počtu potvrzeného v přijatém vývozním prohlášení.
3. Pro účely odstavců 1 a 2 se nezohlední zvířata, jež během přepravy uhynula, a zvířata, jež porodila nebo zmetala před první vykládkou ve třetí zemi konečného určení, u nichž vývozce ke spokojenosti příslušného orgánu prokáže, že úhyn nebo porod nebo zmetání nelze přičítat nedodržení nařízení (ES) č. 1/2005.
4. Sankce uvedená v článku 48 nařízení (ES) č. 612/2009 se nevztahuje na částku nevyplacenou a na částku snížení uvedenou v článku 5 tohoto nařízení a v odstavcích 1 a 2 tohoto článku.
Článek 7
Zpětné získání neoprávněně vyplacených částek
Pokud se po vyplacení náhrady zjistí, že nařízení (ES) č. 1/2005 nebylo dodrženo, musí být příslušná část náhrady, včetně případné sankce podle článku 6 tohoto nařízení, považována za neoprávněně vyplacenou a musí být vrácena v souladu s článkem 49 nařízení (ES) č. 612/2009.
Článek 8
Sdělování údajů
Členské státy sdělí Komisi nejpozději do 31. března každého roku následující údaje o používání tohoto nařízení v předcházejícím kalendářním roce:
a)
počet vývozních prohlášení pro zvířata, pro která byla vyplacena náhrada a počet zvířat, pro která byla vyplacena náhrada;
b)
počet vývozních prohlášení, pro něž žádná náhrada vyplacena nebyla nebo byla vyplacena částečně, jakož i počet zvířat, pro něž náhrada vyplacena nebyla;
c)
počet vývozních prohlášení, pro která byla náhrada částečně nebo úplně vrácena, a počet zvířat, pro která byla náhrada vrácena, včetně zvířat, u nichž se vrácení náhrady vztahuje na vývozní operace provedené před příslušným obdobím;
d)
důvody pro nevyplacení a vrácení náhrady pro zvířata uvedená v písmenech b) a c), jakož i počet těchto zvířat zapsaných v kategoriích B, C a D uvedených v přílohách I, III a IV;
e)
počet sankcí za každou kategorii stanovenou v čl. 6 odst. 1 a 2 s uvedením odpovídajícího počtu zvířat a částek nevyplacené náhrady;
f)
částky náhrad v eurech, které nebyly vyplaceny, a částky, které byly vráceny, včetně vrácených částek vztahujících se na vývozní operace provedené před příslušným obdobím;
g)
počet vývozních prohlášení a částky, u nichž proces zpětného získávání probíhá;
h)
všechny ostatní údaje, které členské státy uznají za vhodné, pokud jde o provádění tohoto nařízení.
Článek 9
Zrušení
Nařízení (ES) č. 639/2003 se zrušuje.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze VI.
Článek 10
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 16. září 2010.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 817/2010
z dnia 16 września 2010 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z dobrostanem żywego bydła w czasie transportu
(wersja przekształcona)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 170 w związku z art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 639/2003 z dnia 9 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z ochroną żywego bydła w czasie transportu (2) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione (3). Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, dyrektywa ta powinna zostać przekształcona.
(2)
Zgodnie z art. 168 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przyznawanie i wypłata refundacji za wywóz żywego bydła podlegają przepisom ustalonym w prawodawstwie Unii dotyczącym dobrostanu zwierząt, w szczególności w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań (4).
(3)
W celu zagwarantowania, że utrzymywane są normy dobrostanu zwierząt, należy wprowadzić system monitorowania w postaci obowiązkowych kontroli w miejscach wywozu z obszaru celnego Wspólnoty oraz po opuszczeniu obszaru celnego Wspólnoty, w przypadku zmiany środka transportu, a także w miejscu pierwszego rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia.
(4)
W celu przeprowadzenia właściwych kontroli przy wywozie z obszaru celnego Wspólnoty niezbędne jest wyznaczenie miejsc wyjścia.
(5)
Ocena warunków fizycznych i stanu zdrowia zwierząt wymaga szczególnej wiedzy fachowej i doświadczenia. Dlatego kontrole powinny być przeprowadzane przez lekarza weterynarii. Ponadto do celów dokładności i ujednolicenia kontroli powinien być jasny ich zakres oraz ustalony wzór sprawozdania.
(6)
Kontrole w państwach trzecich do celów niniejszego rozporządzenia powinny być obowiązkowe oraz powinny być przeprowadzane przez agencje państw członkowskich lub spółki wyspecjalizowane na płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru (zwane dalej „spółkami nadzoru”) zatwierdzone i kontrolowane przez państwa członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 612/2009 r. z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (5). W celu przeprowadzenia kontroli do celów niniejszego rozporządzenia spółki nadzoru powinny w szczególności spełniać wymogi dotyczące zatwierdzania i kontroli wymienione w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 612/2009.
(7)
Artykuł 168 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz niniejsze rozporządzenie stanowią, że warunkiem wypłaty refundacji wywozowych jest przestrzeganie przepisów Unii dotyczących dobrostanu zwierząt. Należy zatem jasno określić, że bez uszczerbku dla przypadków siły wyższej uznanych przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej naruszenie tych przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt nie prowadzi do obniżki, ale do utraty refundacji wywozowej w odniesieniu do liczby zwierząt, w których przypadku wymogi dotyczące ich dobrostanu nie były przestrzegane. Z wymienionych przepisów oraz z przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt zawartych w art. 2-9 rozporządzenia (WE) nr 1/2005 oraz w załącznikach, o których mowa w wymienionych artykułach, wynika również, że utrata refundacji wywozowej powinna nastąpić w odniesieniu do zwierząt, w których przypadku te przepisy dotyczące dobrostanu zwierząt nie były przestrzegane, niezależnie od ich konkretnego stanu fizycznego.
(8)
Dodatkowo, oprócz braku wypłaty refundacji wywozowej w przypadku dowodu na to, że nie jest przestrzegane w odniesieniu do dużej liczby zwierząt rozporządzenie (WE) nr 1/2005, powinny być zastosowane właściwe kary. Ponadto, gdy takie nieprzestrzeganie jest spowodowane całkowitym lekceważeniem wymogów dobrostanu zwierząt, powinna być ustalona całkowita utrata refundacji.
(9)
Z uwagi na rozbieżności między różnymi wersjami językowymi konieczne jest wyjaśnienie, że refundacji za wszystkie zwierzęta podane w zgłoszeniu wywozowym odmawia się, jeżeli liczba zwierząt, za które nie wypłaca się refundacji, wynosi więcej niż 5 % liczby zadeklarowanej w przyjętym zgłoszeniu wywozowym, jednak co najmniej trzy zwierzęta, albo 10 zwierząt lub więcej, jednak nie mniej niż 2 % liczby zadeklarowanej w przyjętym zgłoszeniu wywozowym. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 6 ust. 2 lit. b).
(10)
Państwa członkowskie powinny dostarczać Komisji niezbędnych informacji do celów monitorowania i składania sprawozdań ze stosowania niniejszego rozporządzenia.
(11)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Płatność refundacji wywozowych za żywe bydło objęte kodem CN 0102 (zwane dalej „zwierzętami”) zgodnie z art. 168 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 jest uzależniona od przestrzegania podczas transportu zwierząt do ich pierwszego miejsca rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia przepisów art. 3-9 rozporządzenia (WE) nr 1/2005, przepisów załączników, o których mowa w wymienionych artykułach, oraz przepisów niniejszego rozporządzenia.
Do celów niniejszego rozporządzenia, w przypadku transportu drogowego „pierwsze miejsce rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia” oznacza miejsce, w którym pierwsze zwierzę jest ostatecznie wyładowane z pojazdu drogowego, tym samym z wyłączeniem miejsca, w którym podróż zostaje przerwana w celu umożliwienia zwierzętom odpoczynku, nakarmienia ich lub napojenia.
Artykuł 2
Kontrole na obszarze celnym Wspólnoty
1. Wywóz zwierząt poza obszar celny Wspólnoty może odbywać się tylko przez następujące miejsca wywozu:
a)
punkt kontroli granicznej zatwierdzony decyzją Komisji do przeprowadzania kontroli weterynaryjnych żywych zwierząt kopytnych z państw trzecich;
lub
b)
miejsce wywozu wyznaczone przez państwo członkowskie.
2. Urzędowy lekarz weterynarii w miejscu wywozu sprawdza zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 96/93/WE (6), w odniesieniu do tych zwierząt, na które przyjęto zgłoszenie wywozowe, czy:
a)
wymogi ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1/2005 zostały spełnione od miejsca wyjazdu, zdefiniowanego w art. 2 lit. r) tego rozporządzenia, aż do miejsca wywozu;
oraz
b)
warunki transportu w pozostałym czasie podróży są zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 1/2005, a konieczne działania zostały podjęte, aby zapewnić zgodność tych warunków do pierwszego rozładunku w państwie trzecim miejsca przeznaczenia.
Urzędowy lekarz weterynarii po przeprowadzeniu kontroli sporządza sprawozdanie zgodnie ze wzorem określonym w załączniku I niniejszego rozporządzenia, poświadczając, że wyniki przeprowadzonej zgodnie z akapitem pierwszym kontroli są zadowalające lub nie.
Organ weterynaryjny odpowiedzialny za miejsce wywozu zachowuje to sprawozdanie przez co najmniej trzy lata. Kopię tego sprawozdania przesyła się agencji płatniczej.
3. Jeżeli urzędowy lekarz weterynarii w miejscu wywozu stwierdzi, że wymagania ust. 2 zostały spełnione, poświadcza to za pomocą jednego z wpisów wymienionych w załączniku II oraz pieczęci i podpisu na dokumencie stanowiącym dowód opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty, w sekcji J egzemplarza kontrolnego T5 lub w najbardziej właściwym miejscu dokumentu krajowego.
4. Urzędowy lekarz weterynarii w miejscu wywozu wpisuje na dokumencie, o którym mowa w ust. 3, całkowitą liczbę zwierząt, na które zostało przyjęte zgłoszenie wywozowe, pomniejszoną o liczbę zwierząt, które urodziły lub poroniły podczas transportu, padły lub w odniesieniu do których nie zostały spełnione wymogi rozporządzenia (WE) nr 1/2005.
5. Państwa członkowskie mogą wymagać od eksportera, aby przedstawił urzędowemu lekarzowi weterynarii w miejscu wywozu uprzednie zawiadomienie o przybyciu dostawy do miejsca wywozu.
6. W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku, w którym stosuje się uproszczoną procedurę tranzytu wspólnotowego w przewozie koleją lub w wielkich kontenerach, o której mowa w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 612/2009, urzędowy lekarz weterynarii przeprowadza kontrole w urzędzie, w którym zwierzęta te zostały objęte tą procedurą.
Zaświadczenia i wpisy, o których mowa w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu, są umieszczane na dokumencie używanym do celów wypłaty refundacji lub na egzemplarzu kontrolnym T5, w przypadku opisanym w art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 612/2009.
Artykuł 3
Kontrole w państwach trzecich
1. Po opuszczeniu obszaru celnego Wspólnoty eksporter zapewnia, aby zwierzęta podlegały kontroli:
a)
w każdym miejscu, w którym następuje zmiana środka transportu, z wyjątkiem miejsc, gdzie taka zmiana nie była zaplanowana i jest spowodowana wyjątkowymi i nieprzewidzianymi okolicznościami;
b)
w miejscu pierwszego rozładunku w państwie trzecim przeznaczenia.
2. Spółka wyspecjalizowana na płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru, zatwierdzona i kontrolowana w tym celu przez państwo członkowskie zgodnie z art. 18-23 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 lub urzędowa agencja państwa członkowskiego, są odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli wymienionych w ust. 1.
Kontrole przewidziane w ust. 1 prowadzone są przez weterynarza posiadającego dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji w zakresie weterynarii, o których mowa w art. 21 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7). Państwa członkowskie, które zatwierdziły spółki wyspecjalizowane na płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, weryfikują, czy owe agencje sprawdzają, czy weterynarze posiadający kwalifikacje nieobjęte tą dyrektywą posiadają wiedzę co do wymogów nałożonych przez rozporządzenie (WE) nr 1/2005. Owe kontrole prowadzi się w sposób rozsądny, obiektywny i bezstronny z zastosowaniem odpowiednich procedur.
Sprawozdanie z każdej kontroli przeprowadzonej zgodnie z ust. 1 jest sporządzane zgodnie ze wzorami wymienionymi w załącznikach III i IV do niniejszego rozporządzenia przez lekarza weterynarii, który dokonał kontroli.
Artykuł 4
Procedura dotycząca wypłaty refundacji wywozowych
1. Eksporter informuje właściwy organ w państwie członkowskim, w którym przyjmuje się zgłoszenie wywozowe, o wszelkich niezbędnych szczegółach transportu, najpóźniej w momencie złożenia zgłoszenia wywozowego.
Równocześnie lub najpóźniej w momencie uzyskania odpowiedniej informacji eksporter informuje właściwy organ o wszelkich ewentualnych zmianach środka transportu.
2. Wnioski o wypłatę refundacji wywozowych zgłaszane zgodnie z art. 46 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 są uzupełniane w terminie ustanowionym w tym artykule:
a)
odpowiednio wypełnionym dokumentem, o którym mowa w art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;
oraz
b)
sprawozdaniami przewidzianymi w art. 3 ust. 2 akapit trzeci niniejszego rozporządzenia.
3. W przypadku gdy kontrole, o których mowa w art. 3 ust. 1, nie mogły zostać przeprowadzone wskutek okoliczności niezależnych od eksportera, właściwy organ, po złożeniu przez eksportera uzasadnionego wniosku, może przyjąć inne dokumenty, stanowiące dostateczny dla właściwych organów dowód na to, że eksporter spełnił wymogi rozporządzenia (WE) nr 1/2005.
Artykuł 5
Brak wypłaty refundacji wywozowych
1. Łączna kwota refundacji wywozowej na zwierzę obliczona zgodnie z akapitem drugim nie jest wypłacana za:
a)
zwierzęta, które padły podczas transportu, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2;
b)
zwierzęta, które urodziły lub poroniły podczas transportu przed pierwszym rozładunkiem w państwie trzecim przeznaczenia;
c)
zwierzęta, w odniesieniu do których, w świetle dokumentów, o których mowa w art. 4 ust. 2, lub wszystkich innych dostępnych właściwemu organowi dowodów dotyczących zgodności z niniejszym rozporządzeniem, organ ten stwierdzi nieprzestrzeganie przepisów art. 3-9 rozporządzenia (WE) nr 1/2005 oraz przepisów załączników, o których mowa w wymienionych artykułach.
Waga zwierzęcia, za które nie wypłaca się refundacji, ustalana jest w formie stawki ryczałtowej, poprzez podzielenie całkowitej wagi w kilogramach podanej w zgłoszeniu wywozowym przez całkowitą liczbę zwierząt podaną w tym samym zgłoszeniu.
2. Jeśli zwierzęta padły podczas transportu w wyniku siły wyższej po opuszczeniu obszaru celnego Wspólnoty:
a)
w przypadku refundacji niezróżnicowanej wypłaca się całkowitą kwotę refundacji;
b)
w przypadku refundacji zróżnicowanej wypłaca się część refundacji obliczoną zgodnie z art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 612/2009.
Artykuł 6
Kary
1. Dodatkowo refundacja jest obniżana o kwotę równą kwocie refundacji, która nie jest wypłacana na podstawie art. 5 ust. 1, jeśli liczba zwierząt, za które nie wypłaca się refundacji wywozowej, wynosi:
a)
więcej niż 1 % ilości zadeklarowanej w przyjętym zgłoszeniu wywozowym i przynajmniej dwa zwierzęta;
lub
b)
więcej niż pięć zwierząt.
2. Nie wypłaca się refundacji za wszystkie zwierzęta podane w zgłoszeniu wywozowym, jeśli liczba zwierząt, za które nie wypłaca się refundacji na podstawie art. 5 ust. 1, wynosi:
a)
więcej niż 5 % liczby zadeklarowanej w przyjętym zgłoszeniu wywozowym, jednak co najmniej trzy zwierzęta;
albo
b)
10 zwierząt, jednak nie mniej niż 2 % liczby zadeklarowanej w przyjętym zgłoszeniu wywozowym.
3. Do celów ust. 1 i 2 nie bierze się pod uwagę zwierząt, które padły podczas transportu, oraz zwierząt, które urodziły lub poroniły przed pierwszym rozładunkiem w państwie trzecim przeznaczenia, wobec których eksporter przedstawi dostateczny dla właściwych organów dowód na to, że śmierć tych zwierząt, narodziny lub poronienie nie były wynikiem braku zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 1/2005.
4. Kara, o której mowa w art. 48 rozporządzenia (WE) nr 612/2009, nie ma zastosowania do kwoty niewypłaconej i kwoty obniżenia refundacji zgodnie z art. 5 niniejszego rozporządzenia oraz ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 7
Odzyskanie nadpłaconych kwot
W przypadku gdy po wypłaceniu refundacji okazuje się, że nie zastosowano się do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1/2005, wypłacenie odpowiedniej części refundacji, wraz z odpowiednią karą wynikającą z art. 6 niniejszego rozporządzenia, traktuje się jako bezprawne i podlega ono odzyskaniu zgodnie z art. 49 rozporządzenia (WE) nr 612/2009.
Artykuł 8
Przekazywanie informacji
Państwa członkowskie przekazują Komisji nie później niż do dnia 31 marca każdego roku następujące informacje odnoszące się do zastosowania niniejszego rozporządzenia podczas poprzedniego roku kalendarzowego:
a)
liczba zgłoszeń wywozowych na zwierzęta, w odniesieniu do których wypłacono refundację, oraz liczba zwierząt, w odniesieniu do których refundacja została wypłacona;
b)
liczba zgłoszeń wywozowych, w odniesieniu do których refundacja nie została całkowicie lub częściowo wypłacona, oraz liczba zwierząt, w odniesieniu do których refundacja nie została wypłacona;
c)
liczba zgłoszeń wywozowych, w odniesieniu do których refundacja została całkowicie lub częściowo odzyskana, oraz liczba zwierząt, w odniesieniu do których refundacja została odzyskana, włączając zwierzęta, w odniesieniu do których odzyskanie refundacji związane jest z czynnościami wywozowymi przeprowadzonymi przed danym okresem;
d)
powody niewypłacenia i odzyskania refundacji za zwierzęta określone w lit. b) i c) oraz liczba tych zwierząt ujętych odpowiednio w kategoriach B, C i D, o których mowa w załącznikach I, III i IV;
e)
liczba kar dla każdej kategorii określonej w art. 6 ust. 1 i 2 wraz z odpowiadającą im liczbą zwierząt i kwotami niewypłaconych refundacji;
f)
kwoty refundacji w euro, które nie zostały wypłacone, oraz kwoty, które zostały odzyskane, włączając odzyskane kwoty odpowiadające czynnościom wywozowym przeprowadzonym przed danym okresem;
g)
liczba zgłoszeń wywozowych oraz kwoty, w odniesieniu do których procedura odzyskiwania nie została zakończona;
h)
wszelkie pozostałe informacje, które państwa członkowskie uznają za właściwe w zakresie funkcjonowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 639/2003 traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VI.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 września 2010 r.