ROZHODNUTÍ RADY
ze dne 13. července 2010
v souladu s čl. 140 odst. 2 Smlouvy o přijetí eura Estonskem ke dni 1. ledna 2011
(2010/416/EU)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva“), a zejména na čl. 140 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na zprávu Evropské komise,
s ohledem na zprávu Evropské centrální banky,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu,
s ohledem na jednání Evropské rady,
s ohledem na doporučení členů Rady zastupujících členské státy, jejichž měnou je euro,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Dne 1. ledna 1999 byla zahájena třetí etapa hospodářské a měnové unie (dále jen „HMU“). Rada v rozhodnutí 98/317/ES (1) na svém zasedání na úrovni hlav států nebo předsedů vlád konaném v Bruselu dne 3. května 1998 rozhodla, že Belgie, Německo, Španělsko, Francie, Irsko, Itálie, Lucembursko, Nizozemsko, Rakousko, Portugalsko a Finsko splnily podmínky nezbytné pro přijetí jednotné měny ke dni 1. ledna 1999.
(2)
Rozhodnutím 2000/427/ES (2) Rada rozhodla, že Řecko splnilo podmínky nezbytné pro přijetí jednotné měny ke dni 1. ledna 2001. Rozhodnutím 2006/495/ES (3) Rada rozhodla, že Slovinsko splnilo podmínky nezbytné pro přijetí jednotné měny ke dni 1. ledna 2007. Rozhodnutími 2007/503/ES (4) a 2007/504/ES (5) Rada rozhodla, že Kypr a Malta splnily podmínky nezbytné pro přijetí jednotné měny ke dni 1. ledna 2008. Rozhodnutím 2008/608/ES (6) Rada rozhodla, že Slovensko splnilo podmínky nezbytné pro přijetí jednotné měny ke dni 1. ledna 2009.
(3)
Spojené království v souladu s odstavcem 1 Protokolu o některých ustanoveních týkajících se Spojeného království Velké Británie a Severního Irska připojeného ke Smlouvě o založení Evropského společenství oznámilo Radě, že nemá v úmyslu vstoupit do třetí etapy HMU ke dni 1. ledna 1999. Toto oznámení se od té doby nezměnilo. V souladu s odstavcem 1 Protokolu o některých ustanoveních týkajících se Dánska připojeného ke Smlouvě o založení Evropského společenství a v souladu s rozhodnutím, jež přijaly hlavy států nebo předsedové vlád v Edinburghu v prosinci 1992, oznámilo Dánsko Radě, že se nezúčastní třetí etapy HMU. Dánsko nepožádalo o zahájení postupu podle čl. 140 odst. 2 Smlouvy.
(4)
Na Švédsko se na základě rozhodnutí 98/317/ES vztahuje výjimka ve smyslu čl. 139 odst. 1 Smlouvy. V souladu s článkem 4 aktu o přistoupení z roku 2003 se na Českou republiku, Estonsko, Lotyšsko, Litvu, Maďarsko a Polsko vztahuje výjimka ve smyslu čl. 139 odst. 1 Smlouvy. V souladu s článkem 5 aktu o přistoupení z roku 2005 se na Bulharsko a Rumunsko vztahuje výjimka ve smyslu čl. 139 odst. 1 Smlouvy.
(5)
Evropská centrální banka (dále jen „ECB“) byla založena dne 1. července 1998. Evropský měnový systém byl nahrazen mechanismem směnných kurzů, jehož vytvoření bylo dohodnuto usnesením Evropské rady ze dne 16. června 1997 o zřízení mechanismu směnných kurzů ve třetí etapě hospodářské a měnové unie (7). Postupy používané v rámci mechanismu směnných kurzů ve třetí etapě hospodářské a měnové unie (ERM II) byly upraveny v Dohodě mezi Evropskou centrální bankou a národními centrálními bankami členských států mimo eurozónu o provozních postupech mechanismu směnných kurzů ve třetí etapě hospodářské a měnové unie, ze dne 16. března 2006 (8).
(6)
V čl. 140 odst. 2 Smlouvy je stanoven postup pro zrušení výjimky dotyčných členských států. Alespoň jednou za dva roky, nebo na žádost členského státu, na který se vztahuje výjimka, Komise a ECB podávají Radě zprávu postupem podle čl. 140 odst. 1 Smlouvy. Poslední pravidelné konvergenční zprávy Komise a ECB byly přijaty v květnu 2010.
(7)
Vnitrostátní právní předpisy členských států, včetně statutů jejich národních centrálních bank, se podle potřeby upraví, aby byla zajištěna jejich slučitelnost s články 130 a 131 Smlouvy a se statutem Evropského systému centrálních bank a Evropské centrální banky (dále jen „statut ESCB a ECB“). Zprávy Komise a ECB poskytují podrobné posouzení slučitelnosti právních předpisů Estonska s články 130 a 131 Smlouvy a se statutem ESCB a ECB.
(8)
Podle článku 1 protokolu č. 13 o kritériích konvergence (dále jen „protokol“) se kritériem cenové stability, jak je uvedeno v čl. 140 odst. 1 první odrážce Smlouvy, rozumí, že členský stát vykazuje dlouhodobě udržitelnou cenovou stabilitu a že jeho průměrná míra inflace měřená v průběhu jednoho roku před šetřením nepřekračuje o více než 1,5 procentního bodu míru inflace nejvýše tří členských států, které v oblasti cenové stability dosáhly nejlepších výsledků. Pro účely kritéria cenové stability se inflace měří pomocí harmonizovaných indexů spotřebitelských cen (HISC), definovaných nařízením Rady (ES) č. 2494/95 ze dne 23. října 1995 o harmonizovaných indexech spotřebitelských cen (9). K posouzení kritéria cenové stability byla změřena inflace členského státu pomocí procentuální změny aritmetického průměru 12 měsíčních indexů ve srovnání s aritmetickým průměrem 12 měsíčních indexů za předchozí období. Ve zprávách Komise a ECB se hodnotila referenční hodnota vypočítaná jako jednoduchý aritmetický průměr míry inflace tří členských států, které dosáhly nejlepších výsledků v oblasti cenové stability, plus 1,5 procentního bodu.
Ve jednoletém období, které skončilo v březnu 2010, byla vypočítaná referenční hodnota 1,0 procento a jako tři členské státy, které dosáhly nejlepších výsledků v oblasti cenové stability, byly použity Portugalsko s mírou inflace - 0,8, Estonsko s mírou inflace - 0,7 a Belgie s mírou inflace - 0,1 procenta. Za současné ekonomické situace, která se vyznačují rozsáhlým společným negativním šokem, kdy velké množství zemí čelí obdobím negativní míry inflace, se zdá být oprávněné vyloučit ze skupiny států s nejlepšími výsledky ty země, jejichž průměrná míra inflace je výrazně vzdálená od průměru eurozóny (0,3 % v březnu 2010) - v souladu s předchozí konvergenční zprávou z roku 2004 - jelikož země, které jsou takto vzdálené od průměru, nemohou být rozumně považovány za země s nejlepšími výsledky v oblasti cenové stability a zahrnutí těchto zemí by silně ovlivnilo referenční hodnotu, a tím spravedlnost kritéria. V březnu 2010 tak bylo vyloučeno Irsko jako jediná země, jejíž průměrná míra inflace za dvanáct měsíců (- 2,3 % v březnu 2010) se výrazně odchylovala od průměru eurozóny a ostatních členských států, zejména v důsledku silného hospodářského poklesu.
(9)
Podle článku 2 protokolu se kritériem stavu veřejných financí, jak je uvedeno v čl. 140 odst. 1 druhé odrážce Smlouvy, rozumí, že v době šetření se na členský stát nevztahuje rozhodnutí Rady podle čl. 126 odst. 6 Smlouvy o existenci nadměrného schodku.
(10)
Podle článku 3 protokolu o kritériích konvergence, připojeného ke Smlouvě, se kritériem účasti v mechanismu směnných kurzů Evropského měnového systému, jak je uvedeno v čl. 140 odst. 1 třetí odrážce Smlouvy, rozumí, že členský stát alespoň po dobu posledních dvou let před šetřením dodržoval normální fluktuační rozpětí stanovené mechanismem směnných kurzů (ERM) Evropského měnového systému, aniž by byl směnný kurz vystaven silným tlakům. Zejména pak nesměl členský stát v tomto období z vlastního podnětu devalvovat dvoustranný střední kurz své měny vůči euru. Od 1. ledna 1999 poskytuje ERM II rámec pro posuzování plnění kritéria směnného kurzu. Komise a ECB při posuzování plnění tohoto kritéria ve svých zprávách zkoumaly dvouleté období, jež skončilo 23. dubna 2010.
(11)
Podle článku 4 protokolu se kritériem konvergence úrokových sazeb, jak je uvedeno v čl. 140 odst. 1 čtvrté odrážce Smlouvy, rozumí, že v průběhu jednoho roku před šetřením průměrná dlouhodobá nominální úroková sazba členského státu nepřekračovala o více než 2 procentní body úrokovou sazbu nejvýše tří členských států, které dosáhly v oblasti cenové stability nejlepších výsledků. Pro účely kritérií konvergence úrokových sazeb byly použity srovnatelné úrokové sazby desetiletých reprezentativních státních dluhopisů. Estonsko, které bylo v březnu 2010 jedním z členských států s nejlepšími výsledky v oblasti cenové stability, nemá harmonizované reprezentativní dlouhodobé státní dluhopisy nebo jiné srovnatelné cenné papíry, které by bylo možno pro výpočet referenční hodnoty použít. Proto se v souladu s ustanovením protokolu (který odkazuje na „nejvýše tři členské státy, které dosáhly v oblasti cenové stability nejlepších výsledků“) k posouzení plnění kritéria úrokových sazeb ve zprávách Komise a ECB hodnotila referenční hodnota vypočítaná jako jednoduchý aritmetický průměr dlouhodobých nominálních úrokových sazeb ostatních dvou členských států, které dosáhly v oblasti cenové stability nejlepších výsledků, plus dva procentní body. Na tomto základě byla referenční hodnota v jednoletém období, které skončilo v březnu 2010, určena jako průměr míry inflace v Portugalsku (4,2 %) a Belgii (3,8 %) plus dva procentní body a činila 6,0 procent.
(12)
Podle článku 5 protokolu má statistické údaje použité při současném posouzení plnění kritérií konvergence poskytnout Komise. Údaje pro přípravu tohoto rozhodnutí Komise poskytla. Rozpočtové údaje poskytla Komise poté, co členské státy do 1. dubna 2010 podaly zprávu v souladu s nařízením Rady (ES) č. 479/2009 ze dne 25. května 2009 o použití Protokolu o postupu při nadměrném schodku, připojeného ke Smlouvě o založení Evropského společenství (10).
(13)
Na základě zpráv předložených Komisí a ECB o pokroku, jehož Estonsko dosáhlo při plnění svých závazků týkajících se uskutečňování hospodářské a měnové unie, dospěla Komise k závěru, že:
a)
Vnitrostátní právní předpisy Estonska, včetně statutu národní centrální banky, jsou slučitelné s články 130 a 131 Smlouvy a se statutem ESCB a ECB.
b)
Pokud jde o to, jak Estonsko plní konvergenční kritéria uvedená ve čtyřech odrážkách čl. 140 odst. 1 Smlouvy:
-
průměrná inflace v Estonsku v roce, který skončil v březnu 2010, činila - 0,7 procenta, což je výrazně méně než referenční hodnota, a i v následujících měsících pravděpodobně zůstane pod referenční hodnotou,
-
na Estonsko se nevztahuje žádné rozhodnutí Rady o existenci nadměrného schodku a v roce 2009 zde schodek rozpočtu činil 1,7 % HDP,
-
Estonsko je členem ERM II ode dne 28. června 2004; ve dvouletém období, které skončilo dne 23. dubna 2010, nebyl na estonskou korunu vyvinut silný tlak a během své účasti se estonská koruna neodchýlila od středního kurzu ERM II,
-
v Estonsku nejsou v důsledku velmi nízké úrovně veřejného dluhu dostupné reprezentativní dlouhodobé státní dluhopisy nebo jiné srovnatelné cenné papíry, které se používají pro posouzení stálosti konvergence projevující se v dlouhodobých úrokových sazbách. Zatímco v době vrcholící krize vnímání rizika vůči Estonsku na finančních trzích vzrostlo, jeho vývoj v průběhu referenčního období, jakož i obecnější hodnocení stálosti konvergence, včetně zaznamenané fiskální politiky a srovnatelně pružnějšího hospodářství Estonska, dávají za pravdu kladnému hodnocení Estonska při plnění kritéria dlouhodobých úrokových sazeb.
c)
Na základě hodnocení slučitelnosti právních předpisů a splnění konvergenčních kritérií a s přihlédnutím k dalším faktorům Estonsko splňuje podmínky pro přijetí eura.
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Estonsko splňuje podmínky nezbytné pro přijetí eura. Výjimka ve vztahu k Estonsku uvedená v článku 4 aktu o přistoupení z roku 2003 se zrušuje s účinkem ode dne 1. ledna 2011.
Článek 2
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
Článek 3
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
V Bruselu dne 13. července 2010.
DECYZJA RADY
z dnia 13 lipca 2010 r.
zgodnie z art. 140 ust. 2 Traktatu w sprawie przyjęcia przez Estonię euro w dniu 1 stycznia 2011 r.
(2010/416/UE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktat”), w szczególności jego art. 140 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając sprawozdanie Komisji Europejskiej,
uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Banku Centralnego,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając dyskusje w Radzie Europejskiej,
uwzględniając zalecenie członków Rady reprezentujących państwa członkowskie, których walutą jest euro,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Trzeci etap unii gospodarczej i walutowej („UGW”) rozpoczął się dnia 1 stycznia 1999 r. Dnia 3 maja 1998 r., decyzją 98/317/WE (1) Rada, zebrana w Brukseli w składzie szefów państw lub rządów, zdecydowała, że Belgia, Niemcy, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Austria, Portugalia i Finlandia spełniły warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 1999 r.
(2)
Decyzją 2000/427/WE (2) Rada zdecydowała, że Grecja spełniła warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 2001 r. Decyzją 2006/495/WE (3) Rada zdecydowała, że Słowenia spełniła warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 2007 r. Decyzjami 2007/503/WE (4) i 2007/504/WE (5) Rada zdecydowała, że Cypr i Malta spełniły warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 2008 r. Decyzją 2008/608/WE (6) Rada zdecydowała, że Słowacja spełniła warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty z dniem 1 stycznia 2009 r.
(3)
Zgodnie z pkt 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską Zjednoczone Królestwo powiadomiło Radę, że nie zamierza przejść do trzeciego etapu UGW z dniem 1 stycznia 1999 r. Od tego czasu powiadomienie to nie zostało zmienione. Zgodnie z pkt 1 Protokołu w sprawie niektórych postanowień dotyczących Danii załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz zgodnie z decyzją podjętą przez szefów państw lub rządów w Edynburgu w grudniu 1992 r. Dania powiadomiła Radę, że nie zamierza uczestniczyć w trzecim etapie UGW. Dania nie złożyła wniosku o rozpoczęcie procedury, o której mowa w art. 140 ust. 2 Traktatu.
(4)
Na mocy decyzji 98/317/WE Szwecja jest objęta derogacją w rozumieniu art. 139 ust. 1 Traktatu. Zgodnie z art. 4 Aktu przystąpienia z 2003 r., Republika Czeska, Estonia, Łotwa, Litwa, Węgry i Polska są objęte derogacją w rozumieniu art. 139 ust. 1 Traktatu. Zgodnie z art. 5 Aktu przystąpienia z 2005 r., Bułgaria i Rumunia są objęte derogacją w rozumieniu art. 139 ust. 1 Traktatu.
(5)
Europejski Bank Centralny („EBC”) został utworzony dnia 1 lipca 1998 r. Europejski system walutowy został zastąpiony mechanizmem kursowym, którego ustanowienie zostało uzgodnione rezolucją Rady Europejskiej z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie utworzenia mechanizmu kursów walut w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej (7). Funkcjonowanie mechanizmu kursowego w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej (ERM II) zostało określone w porozumieniu z dnia 16 marca 2006 r. pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a krajowymi bankami centralnymi państw członkowskich spoza strefy euro określającym procedury operacyjne mechanizmu kursowego w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej (8).
(6)
Art. 140 ust. 2 Traktatu określa procedurę uchylenia derogacji w stosunku do państw członkowskich, których to dotyczy. Przynajmniej raz na dwa lata lub na wniosek państwa członkowskiego objętego derogacją Komisja i EBC składają sprawozdania Radzie zgodnie z procedurą określoną w art. 140 ust. 1 Traktatu. Ostatnie okresowe sprawozdania z konwergencji Komisji i EBC zostały przyjęte w maju 2010 r.
(7)
Przepisy krajowe państw członkowskich, w tym statuty krajowych banków centralnych, mają w razie potrzeby zostać dostosowane w celu zapewnienia zgodności z art. 130 i 131 Traktatu oraz ze Statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (Statut ESBC i EBC). Sprawozdania Komisji i EBC zawierają szczegółową ocenę zgodności przepisów prawa Estonii z art. 130 i 131 Traktatu oraz ze Statutem ESBC i EBC.
(8)
Zgodnie z art. 1 Protokołu nr 13 w sprawie kryteriów konwergencji („Protokół”), kryterium stabilności cen, o którym mowa w art. 140 ust. 1 tiret pierwsze Traktatu, oznacza, że państwo członkowskie ma trwały poziom stabilności cen, a średnia stopa inflacji, odnotowana w ciągu jednego roku poprzedzającego badanie, nie przekracza o więcej niż 1,5 punktu procentowego stopy inflacji w trzech państwach członkowskich o najbardziej stabilnych cenach. Na potrzeby kryterium stabilności cen inflacja jest mierzona za pomocą zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych zdefiniowanych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczącym zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych (9). W celu oceny, czy kryterium stabilności cen zostało spełnione, inflacja w poszczególnych państwach członkowskich została zmierzona jako procentowa zmiana średniej arytmetycznej 12 wskaźników miesięcznych w stosunku do średniej arytmetycznej 12 wskaźników miesięcznych w poprzednim okresie. W sprawozdaniach Komisji i EBC jako wartość referencyjna przyjęta została zwykła średnia arytmetyczna stóp inflacji trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach powiększona o 1,5 punktu procentowego.
Wyliczono, że w okresie jednego roku do marca 2010 r. włącznie wartość referencyjna inflacji wynosiła 1,0 %; trzema państwami członkowskimi o najbardziej stabilnych cenach były Portugalia, Estonia i Belgia, ze stopami inflacji wynoszącymi odpowiednio - 0,8 %, - 0,7 % i - 0,1 %. W obecnej sytuacji gospodarczej, charakteryzującej się znacznym i powszechnym szokiem negatywnym, gdy wiele państw odnotowuje ujemne stopy inflacji, wydaje się uzasadnione, aby z grupy państw o najbardziej stabilnych cenach wykluczyć te państwa, których średnia stopa inflacji znacznie się różni od średniej inflacji w strefie euro (0,3 % w marcu 2010 r.) - co jest zgodne z precedensem ujętym w sprawozdaniu z konwergencji za 2004 r. - jako że te nietypowe państwa nie mogą być w sposób zasadny uznane za państwa o najbardziej stabilnych cenach, a uwzględnienie ich miałoby poważny wpływ na wartość referencyjną i, tym samym, rzetelność tego kryterium. W marcu 2010 r. podejście to prowadzi to wyłączenia Irlandii, jedynego państwa ze średnią 12-miesięczną stopą inflacji (na poziomie - 2,3 % w marcu 2010 r.) bardzo znacznie odbiegającą od inflacji w strefie euro i w innych państwach członkowskich, co było odzwierciedleniem przede wszystkim poważnego pogorszenia koniunktury gospodarczej.
(9)
Zgodnie z art. 2 Protokołu kryterium sytuacji finansów publicznych, o którym mowa w art. 140 ust. 1 tiret drugie Traktatu, oznacza, że w momencie oceny państwo członkowskie nie jest objęte decyzją Rady zgodnie z art. 126 ust. 6 Traktatu, stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu.
(10)
Zgodnie z art. 3 Protokołu kryterium udziału w mechanizmie kursowym europejskiego systemu walutowego, o którym mowa w art. 140 ust. 1 tiret trzecie Traktatu, oznacza, że państwo członkowskie utrzymywało normalne granice wahań przewidziane w mechanizmie kursowym europejskiego systemu walutowego, bez poważnych napięć przynajmniej przez dwa lata przed dokonaniem oceny. W szczególności przez ten sam okres państwo członkowskie nie mogło zdewaluować z własnej inicjatywy dwustronnego centralnego kursu swojej waluty wobec euro. Od dnia 1 stycznia 1999 r. punkt odniesienia dla oceny spełnienia kryterium kursów wymiany stanowi mechanizm kursowy ERM II. Oceniając spełnienie tego kryterium w swoich sprawozdaniach, Komisja i EBC zbadały okres dwóch lat do dnia 23 kwietnia 2010 r.
(11)
Zgodnie z art. 4 Protokołu kryterium konwergencji stóp procentowych, o którym mowa w art. 140 ust. 1 tiret czwarte Traktatu, oznacza, że w ciągu jednego roku przed dokonaniem oceny państwo członkowskie posiadało średnią nominalną długoterminową stopę procentową nieprzekraczającą więcej niż o dwa punkty procentowe stopy procentowej trzech państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach. Na potrzeby kryterium konwergencji stóp procentowych wykorzystano porównywalne stopy procentowe reprezentatywnych dziesięcioletnich obligacji skarbowych. Estonia, która w marcu 2010 r. była jednym z państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach, nie ma zharmonizowanych reprezentatywnych długoterminowych obligacji skarbowych ani porównywalnych papierów wartościowych, które mogłyby zostać wykorzystane do obliczenia wartości referencyjnej. W związku z tym, zgodnie z brzmieniem Protokołu (który wskazuje na „trzy państwa członkowskie o najbardziej stabilnych cenach”), aby ocenić, czy kryterium konwergencji stóp procentowych zostało spełnione, w sprawozdaniach Komisji i EBC jako wartość referencyjną przyjęto zwykłą średnią arytmetyczną nominalnych długoterminowych stóp procentowych pozostałych dwóch państw członkowskich o najbardziej stabilnych cenach powiększoną o dwa punkty procentowe. Obliczona w ten sposób wartość referencyjna dla okresu jednego roku do marca 2010 r. włącznie wyniosła 6,0 %, przy uwzględnieniu średniej ze stóp procentowych w Portugalii (4,2 %) i w Belgii (3,8 %) plus dwa punkty procentowe.
(12)
Zgodnie z art. 5 Protokołu Komisja ma dostarczać dane wykorzystywane w bieżącej ocenie spełnienia kryteriów konwergencji. Komisja udostępniła odpowiednie dane na potrzeby przygotowania niniejszej decyzji. Dane budżetowe zostały dostarczone przez Komisję po tym, jak państwa członkowskie złożyły do dnia 1 kwietnia 2010 r. odpowiednie sprawozdania zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 479/2009 z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (10).
(13)
Na podstawie przedłożonych przez Komisję i EBC sprawozdań w sprawie postępów dokonanych przez Estonię w wypełnieniu zobowiązań w zakresie urzeczywistnienia UGW Komisja stwierdziła, że:
a)
przepisy krajowe w Estonii, w tym statut krajowego banku centralnego, są zgodne z art. 130 i 131 Traktatu i ze Statutem ESBC i EBC;
b)
w odniesieniu do spełnienia przez Estonię kryteriów konwergencji wymienionych w czterech tiret art. 140 ust. 1 Traktatu stwierdza się, że:
-
średnia stopa inflacji w Estonii w okresie jednego roku do marca 2010 r. włącznie wyniosła - 0,7 %, a więc znacznie poniżej wartości referencyjnej, i prawdopodobnie pozostanie poniżej wartości referencyjnej w najbliższych miesiącach,
-
Estonia nie jest objęta decyzją Rady w sprawie istnienia nadmiernego deficytu, a jej deficyt budżetowy wyniósł w 2009 r. 1,7 % PKB,
-
od dnia 28 czerwca 2004 r. Estonia jest członkiem mechanizmu ERM II; w okresie dwóch lat do dnia 23 kwietnia 2010 r. estońska korona nie podlegała poważnym napięciom i od momentu przystąpienia korony do ERM II nie wystąpiło odchylenie od kursu centralnego ustalonego w ramach ERM II,
-
ponieważ Estonia ma bardzo niski poziom długu publicznego brutto, brak jest reprezentatywnych długoterminowych obligacji skarbowych lub innych odpowiednich papierów wartościowych, na podstawie których można ocenić trwałość konwergencji w ujęciu długoterminowych stóp procentowych. Mimo że w szczytowym momencie kryzysu wzrosło postrzegane przez rynki finansowe ryzyko związane z Estonią, to zmiany obserwowane w Estonii w okresie odniesienia oraz ogólna ocena trwałości konwergencji, w tym wyniki polityki podatkowej i stosunkowo elastyczna gospodarka, przemawiają za pozytywną oceną dotyczącą spełniania przez Estonię kryterium długoterminowych stóp procentowych;
c)
w świetle oceny zgodności prawnej i spełnienia kryteriów konwergencji oraz dodatkowych czynników Estonia spełnia warunki konieczne do przyjęcia euro,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Estonia spełnia warunki konieczne do przyjęcia euro. Derogacja w stosunku do Estonii, o której mowa w art. 4 Aktu przystąpienia z 2003 r., zostaje uchylona ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2011 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 13 lipca 2010 r.