ROZHODNUTÍ EVROPSKÉ RADY
ze dne 29. října 2010,
kterým se mění status ostrova Svatý Bartoloměj vůči Evropské unii
(2010/718/EU)
EVROPSKÁ RADA,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 355 odst. 6 této smlouvy,
s ohledem na podnět Francouzské republiky,
s ohledem na stanovisko Evropské komise,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Článek 355 Smlouvy o fungování Evropské unie (EU) umožňuje, aby Evropská rada z podnětu dotyčného členského státu přijala po konzultaci s Komisí jednomyslně rozhodnutí, kterým se vůči Unii mění status dánské, francouzské nebo nizozemské země nebo území uvedených v čl. 355 odst. 1 a 2.
(2)
Francouzská republika (dále jen „Francie“) dopisem prezidenta republiky ze dne 30. června 2010 požádala Evropskou radu, aby toto rozhodnutí přijala ohledně ostrova Svatý Bartoloměj, který je uveden v čl. 355 odst. 1 Smlouvy o fungování EU. Francie žádá, aby byl status tohoto ostrova změněn ze statusu nejvzdálenějšího regionu, který se řídí článkem 349 Smlouvy o fungování EU, na status zámořské země a území, který se řídí částí čtvrtou Smlouvy o fungování EU.
(3)
Žádost Francie je podepřena vůlí vyjádřenou volenými zástupci ostrova Svatý Bartoloměj, který v rámci Francouzské republiky tvoří zámořský územní celek podle článku 74 francouzské ústavy s vlastní samosprávou, aby byl ostrovu udělen status vůči Evropské unii, jenž by lépe vyhovoval postavení, jaké toto území má v rámci vnitrostátního práva, zejména vzhledem k jeho fyzické vzdálenosti od metropolitní Francie a jeho malému ostrovnímu hospodářství orientovanému na cestovní ruch, které čelí konkrétním potížím se zásobováním, jež ztěžují uplatňování předpisů Unie.
(4)
Francie se zavázala uzavřít dohody nezbytné k ochraně zájmů Unie v rámci nového statusu. Tyto dohody by se měly týkat měnové oblasti, protože Francie má v úmyslu zachovat euro jakožto jednotnou měnu Svatého Bartoloměje a protože je třeba zajistit kontinuitu uplatňování práva Unie v oblastech, které jsou zásadní pro správné fungování hospodářské a měnové Unie. Dále by se měly týkat daňové oblasti a jejich cílem by mělo být zajistit, aby se mechanismy stanovené ve směrnici Rady 77/799/EHS ze dne 19. prosince 1977 vzájemné pomoci mezi příslušnými orgány členských států v oblasti přímých daní a daní z pojistného (1) a směrnici Rady 2003/48/ES ze dne 3. června 2003 o zdanění příjmů z úspor v podobě úrokových plateb (2), zaměřené zejména na boj proti přeshraničním podvodům a únikům, i v budoucnu uplatňovaly na území Svatého Bartoloměje. Občané Svatého Bartoloměje by měli zůstat občany Unie a mít v ní stejné povinnosti a svobody jako ostatní francouzští občané a stejně tak by všichni občané Unie měli na Svatém Bartoloměji požívat stejných práv a svobod jako v současnosti.
(5)
Změna statusu ostrova Svatý Bartoloměj vůči Evropské unii, která je v souladu s požadavkem demokraticky vyjádřeným jeho volenými zástupci, by neměla poškodit zájmy Unie a měla by v souvislosti s přechodem ostrova ke samosprávnému postavení v rámci vnitrostátního práva představovat logický krok,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Dnem 1. ledna 2012 ostrov Svatý Bartoloměj pozbývá statusu nejvzdálenějšího regionu Unie a nabývá statusu zámořské země a území podle části čtvrté Smlouvy o fungování Evropské unie (EU).
Článek 2
Smlouva o fungování EU se mění takto:
1)
v čl. 349 prvním pododstavci se vypouštějí slova „Svatého Bartoloměje,“;
2)
v čl. 355 odst. 1 se vypouštějí slova „Svatý Bartoloměj,“;
3)
v příloze II se mezi odrážky týkající se Saint-Pierre a Miquelonu a Aruby vkládá nová odrážka, která zní:
„-
Svatý Bartoloměj,“.
Článek 3
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem přijetí.
Použije se ode dne 1. ledna 2012.
V Bruselu dne 29. října 2010.
DECYZJA RADY EUROPEJSKIEJ
z dnia 29 października 2010 r.
w sprawie zmiany wobec Unii Europejskiej statusu wyspy Saint-Barthélemy
(2010/718/UE)
RADA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 355 ust. 6,
uwzględniając inicjatywę Republiki Francuskiej,
uwzględniając opinię Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z art. 355 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Rada Europejska może, z inicjatywy zainteresowanego państwa członkowskiego, przyjąć - jednomyślnie i po konsultacji z Komisją - decyzję zmieniającą wobec Unii status duńskiego, francuskiego lub niderlandzkiego kraju lub terytorium, o którym mowa w art. 355 ust. 1 i 2.
(2)
W piśmie prezydenta Republiki Francuskiej z dnia 30 czerwca 2010 r. Republika Francuska (zwana dalej „Francją”) zwróciła się do Rady Europejskiej o podjęcie takiej decyzji w odniesieniu do wyspy Saint-Barthélemy, o której mowa w art. 355 ust. 1 TFUE. Francja występuje z wnioskiem o zmianę statusu wyspy Saint-Barthélemy ze statusu regionu najbardziej oddalonego, podlegającego art. 349 TFUE, na status kraju i terytorium zamorskiego, przewidziany w części czwartej TFUE.
(3)
Wniosek Francji jest zgodny z wolą wyrażoną przez wybieralnych przedstawicieli wyspy Saint-Barthélemy, która w ramach Republiki Francuskiej jest autonomiczną wspólnotą zamorską podlegającą postanowieniom art. 74 konstytucji francuskiej; postuluje się w nim nadanie wyspie wobec Unii statusu lepiej dostosowanego do statusu, którym dysponuje ona w ramach prawa krajowego, szczególnie ze względu na fizyczne oddalenie wyspy od metropolii oraz jej niewielką gospodarkę wyspiarską nastawioną wyłącznie na turystykę i borykającą się z konkretnymi problemami zaopatrzeniowymi, gdyż sytuacja ta utrudnia stosowanie części norm Unii.
(4)
Francja zobowiązała się zawrzeć umowy, które są niezbędne, by ta zmiana statusu przebiegła bez uszczerbku dla interesów Unii. Umowy te powinny dotyczyć, z jednej strony, spraw walutowych z uwagi na to, że Francja ma zamiar utrzymać euro jako jedyną walutę na wyspie Saint-Barthélemy i że należy zagwarantować dalsze stosowanie unijnych przepisów w dziedzinach, które są nieodzowne dla prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej. Z drugiej strony, umowy te powinny dotyczyć opodatkowania i mieć na celu zagwarantowanie, by mechanizmy przewidziane w dyrektywie Rady 77/779/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich oraz opodatkowania składek ubezpieczeniowych (1) i w dyrektywie Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (2), mające na celu zwalczanie transgranicznych przypadków oszustw podatkowych i unikania opodatkowania, również w przyszłości miały zastosowanie na terytorium wyspy Saint-Barthélemy. Obywatele Saint-Barthélemy powinni pozostać obywatelami Unii i korzystać w ramach Unii z tych samych praw i swobód co inni obywatele francuscy, podobnie jak wszyscy obywatele Unii powinni nadal korzystać na wyspie Saint-Barthélemy z tych samych co obecnie praw i swobód.
(5)
Zmiana wobec Unii statusu wyspy Saint-Barthélemy, zgodna z wolą wyrażoną w demokratyczny sposób przez jej wybieralnych przedstawicieli, nie powinna zatem naruszać interesów Unii i powinna być spójna z uzyskaniem przez wyspę autonomicznego statusu w ramach prawa krajowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z dniem 1 stycznia 2012 r. wyspa Saint-Barthélemy przestaje być regionem najbardziej oddalonym Unii i otrzymuje status kraju i terytorium zamorskiego, przewidziany w części czwartej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).
Artykuł 2
W związku z tym w TFUE wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 349 akapit pierwszy skreśla się wyrazy „Saint-Barthélemy,”;
2)
w art. 355 ust. 1 skreśla się wyrazy „Saint-Barthélemy,”;
3)
w załączniku II między tiret dotyczącym Saint Pierre i Miquelon a tiret dotyczącym Aruby dodaje się tiret w brzmieniu:
„-
Saint-Barthélemy,”.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.
Sporządzono w Brukseli dnia 29 października 2010 r.