NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 493/2011
ze dne 5. dubna 2011,
kterým se mění nařízení Rady (ES) č. 377/2004 o vytvoření sítě styčných úředníků pro přistěhovalectví
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 79 odst. 2 písm. c) a článek 74 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
v souladu s řádným legislativním postupem (1),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Rady (ES) č. 377/2004 (2) stanoví povinnost zavést formy spolupráce mezi styčnými úředníky pro přistěhovalectví členských států, cíle této spolupráce, funkce a kvalifikaci styčných úředníků a jejich odpovědnost vůči hostitelské zemi a vysílajícímu členskému státu.
(2)
Rozhodnutím Rady 2005/267/ES (3) byla zřízena bezpečná webová informační a koordinační síť pro služby řízení migrace členských států pro výměnu informací o protiprávní migraci, nedovoleném vstupu a přistěhovalectví a o navracení neoprávněně pobývajících osob. V souladu s uvedeným nařízením má být do výměny informací zapojena také síť styčných úředníků pro přistěhovalectví.
(3)
Nařízením Rady (ES) č. 2007/2004 (4) byla zřízena Evropská agentura pro řízení operativní spolupráce na vnějších hranicích členských států Evropské unie (dále jen „agentura Frontex“). Úkolem agentury Frontex je příprava obecné a cílené analýzy rizik, která bude předložena Radě a Komisi.
(4)
Styční úředníci pro přistěhovalectví mají shromažďovat informace týkající se nedovoleného přistěhovalectví pro použití na operativní úrovni, na strategické úrovni nebo na obou úrovních. Tyto informace by mohly velmi přispět k činnostem agentury Frontex souvisejících s analýzou rizik a za tímto účelem by měla být zavedena užší spolupráce mezi styčnými úředníky pro přistěhovalectví a agenturou Frontex.
(5)
Všechny členské státy by měly mít možnost, pokud to považují za vhodné, iniciovat zasedání mezi styčnými úředníky pro přistěhovalectví vyslanými do konkrétní třetí země nebo regionu s cílem posílit spolupráci mezi nimi. Zástupci Komise a agentury Frontex by se měli těchto zasedání účastnit. Mělo by být možné přizvat též další subjekty a orgány, jako je například Evropský podpůrný úřad pro otázky azylu a Úřad vysokého komisaře OSN pro uprchlíky.
(6)
Rozhodnutím Evropského parlamentu a Rady č. 574/2007/ES (5) se zřizuje Fond pro vnější hranice na období od 1. ledna 2007 do 31. prosince 2013 jako součást obecného programu Solidarita a řízení migračních toků s cílem přispět k posílení prostoru svobody, bezpečnosti a práva a k uplatňování zásady solidarity mezi členskými státy. Mělo by být možné využívat dostupné finanční zdroje Fondu pro vnější hranice na zlepšení řízení činností organizovaných konzulárními a jinými službami členských států ve třetích zemích, a na posílení operativní schopnosti sítí styčných úředníků pro přistěhovalectví, čímž se podpoří účinnější spolupráce mezi členskými státy prostřednictvím uvedených sítí.
(7)
Evropský parlament, Rada a Komise by měly být pravidelně informovány o činnostech sítí styčných úředníků pro přistěhovalectví v konkrétních zemích či regionech, jež jsou pro Unii mimořádně zajímavé, a o situaci v těchto zemích či regionech ve věcech souvisejících s nedovoleným přistěhovalectvím. Výběr konkrétních zemí či regionů, jež jsou pro Unii mimořádně zajímavé, by měl vycházet z objektivních migračních ukazatelů, jako například statistiky týkající se nedovoleného přistěhovalectví a analýzy rizik a dalších relevantních informací a zpráv vypracovaných agenturou Frontex a Evropským podpůrným úřadem pro otázky azylu, a měla by se zohlednit celková politika vnějších vztahů Unie.
(8)
Nařízení (ES) č. 377/2004 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(9)
Jelikož cíle tohoto nařízení, totiž úpravy stávajících právních předpisů Unie týkajících se vytvoření a fungování sítí styčných úředníků pro přistěhovalectví s ohledem na změny v právních předpisech Unie a na praktické zkušenosti získané v této souvislosti, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni členských států, a proto jich může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle.
(10)
Toto nařízení dodržuje základní práva a ctí zásady uznávané Listinou základních práv Evropské unie, které jsou rovněž zohledněny v Evropské úmluvě o ochraně lidských práv a základních svobod, v souladu s článkem 6 Smlouvy o Evropské unii.
(11)
Spojené království se účastní tohoto nařízení v souladu s čl. 5 odst. 1 Protokolu o schengenském acquis začleněného do rámce Evropské unie, připojeného ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, a v souladu s čl. 8 odst. 2 rozhodnutí Rady 2000/365/ES ze dne 29. května 2000 o žádosti Spojeného království Velké Británie a Severního Irska, aby se na ně vztahovala některá ustanovení schengenského acquis (6).
(12)
Irsko se účastní tohoto nařízení v souladu s článkem 5 odst. 1 Protokolu o schengenském acquis začleněného do rámce Evropské unie, připojeného ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, a v souladu s čl. 6 odst. 2 rozhodnutí Rady 2002/192/ES ze dne 28. února 2002 o žádosti Irska, aby se na ně vztahovala některá ustanovení schengenského acquis (7).
(13)
V souladu s články 1 a 2 Protokolu o postavení Dánska připojeného ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie se Dánsko neúčastní přijímání tohoto nařízení, a toto nařízení pro ně není závazné ani použitelné. Vzhledem k tomu, že toto nařízení navazuje na schengenské acquis, rozhodne se Dánsko v souladu s článkem 4 uvedeného protokolu do šesti měsíců ode dne přijetí tohoto nařízení Radou, zda je provede ve svém vnitrostátním právu.
(14)
Pokud jde o Island a Norsko, rozvíjí toto nařízení ta ustanovení schengenského acquis ve smyslu Dohody uzavřené mezi Radou Evropské unie a Islandskou republikou a Norským královstvím o přidružení těchto dvou států k provádění, uplatňování a rozvoji schengenského acquis (8), která spadají do oblasti uvedené v čl. 1 bodu A a E rozhodnutí Rady 1999/437/ES (9) o některých opatřeních pro uplatňování uvedené dohody.
(15)
Pokud jde o Švýcarsko, rozvíjí toto nařízení ta ustanovení schengenského acquis ve smyslu Dohody mezi Evropskou unií, Evropským společenstvím a Švýcarskou konfederací o přidružení Švýcarské konfederace k provádění, uplatňování a rozvoji schengenského acquis (10), která spadají do oblasti uvedené v čl. 1 bodech A a E rozhodnutí 1999/437/ES ve spojení s článkem 3 rozhodnutí Rady 2008/146/ES (11).
(16)
Pokud jde o Lichtenštejnsko, rozvíjí toto nařízení ta ustanovení schengenského acquis ve smyslu Protokolu mezi Evropskou unií, Evropským společenstvím, Švýcarskou konfederací a Lichtenštejnským knížectvím o přistoupení Lichtenštejnského knížectví k Dohodě mezi Evropskou unií, Evropským společenstvím a Švýcarskou konfederací o přidružení Švýcarské konfederace k provádění, uplatňování a rozvoji schengenského acquis, která spadají do oblasti uvedené v čl. 1 bodech A a E rozhodnutí 1999/437/ES ve spojení s článkem 3 rozhodnutí Rady 2008/261/ES (12),
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Pozměňovací návrhy
Nařízení (ES) č. 377/2004 se mění takto:
1)
Článek 3 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se vypouští druhá věta;
b)
doplňuje se odstavec, který zní:
„3. Informace uvedené v odstavcích 1 a 2 jsou zveřejněny na bezpečné webové informační a koordinační síti pro služby řízení migrace členských států zřízené rozhodnutím Rady 2005/267/ES (13) (dále jen „síť ICONet“) v oddíle věnovaném sítím styčných úředníků pro přistěhovalectví. Komise předá uvedené informace také Radě.
2)
Článek 4 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se druhá odrážka nahrazuje tímto:
„-
vyměňují si informace a praktické zkušenosti, zejména na zasedáních a prostřednictvím sítě ICONet,
-
vyměňují si případně informace o zkušenostech ohledně dostupnosti ochrany pro žadatele o azyl,“;
b)
odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. Zástupci Komise a Evropské agentury pro řízení operativní spolupráce na vnějších hranicích členských států Evropské unie (dále jen ‚agentura Frontex‘) zřízené nařízením Rady (ES) č. 2007/2004 (14) se mohou účastnit zasedání organizovaných v rámci sítě styčných úředníků pro přistěhovalectví; vyžadují-li to však operativní důvody, mohou se zasedání konat i bez přítomnosti uvedených zástupců. V případě potřeby mohou být též přizvány jiné subjekty a orgány.
c)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Členský stát, který předsedá Radě Evropské unie, přebírá podnět k pořádání takových zasedání. Není-li předsedající členský stát v dotčené zemi nebo regionu zastoupen, přebírá podnět k pořádání zasedání členský stát zastupující předsednictví. Tato zasedání se mohou konat také na podnět jiných členských států.“
3)
Článek 6 se nahrazuje tímto:
„Článek 6
1. Na konci každého pololetí vypracuje členský stát, který předsedá Radě Evropské unie, nebo v případě, že tento členský stát není v dotčené zemi nebo regionu zastoupen, členský stát zastupující předsednictví pro Evropský parlament, Radu a Komisi zprávu o činnosti sítí styčných úředníků pro přistěhovalectví v konkrétních zemích či regionech, jež jsou pro Evropskou unii předmětem zvláštního zájmu, jakož i o situaci v těchto zemích či regionech ve věcech souvisejících s nedovoleným přistěhovalectvím, přičemž vezme v úvahu všechny relevantní aspekty, včetně lidských práv. Po konzultaci s členskými státy a Komisí by měl výběr konkrétních zemí či regionů, jež jsou pro Evropskou unii předmětem mimořádného zájmu, vycházet z objektivních migračních ukazatelů, jako například statistiky týkající se nedovoleného přistěhovalectví a analýzy rizik a jiných relevantních informací nebo zpráv vypracovaných agenturou Frontex a Evropským podpůrným úřadem pro otázky azylu, a zohledňovat celkovou politiku vnějších vztahů Unie.
2. Zprávy členských států uvedené v odstavci 1 jsou vypracovávány v souladu se vzorem vypracovaným podle rozhodnutí Komise 2005/687/ES ze dne 29. září 2005 o formě zprávy o činnosti sítí styčných úředníků pro přistěhovalectví a o situaci v hostitelské zemi ohledně ilegálního přistěhovalectví (15) a obsahují příslušná kritéria výběru.
3. Komise na základě zpráv členských států uvedených v odstavci 1, které zohlední relevantní aspekty lidských práv, každoročně předloží Evropskému parlamentu a Radě faktické shrnutí, a je-li to vhodné, doporučení týkající se vývoje sítí styčných úředníků pro přistěhovalectví.
Článek 2
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech v souladu se Smlouvami.
Ve Štrasburku dne 5. dubna 2011.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 493/2011
z dnia 5 kwietnia 2011 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 377/2004 w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. c) i art. 74,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 377/2004 (2) przewiduje obowiązek ustanowienia form współpracy między oficerami łącznikowymi ds. imigracji państw członkowskich, celów takiej współpracy, funkcji i właściwych kwalifikacji takich oficerów łącznikowych, a także ich obowiązków w stosunku do kraju przyjmującego oraz wysyłającego państwa członkowskiego.
(2)
Decyzja Rady 2005/267/WE (3) ustanawia bezpieczną, internetową sieć informowania i koordynacji dla służb imigracyjnych państw członkowskich, odpowiedzialnych za zarządzanie przepływami migracyjnymi, służącą wymianie informacji dotyczących nietypowych przepływów migracyjnych, przypadków nielegalnego wjazdu lub imigracji oraz odsyłania osób przebywających nielegalnie. Na mocy tej decyzji do elementów biorących udział w wymianie informacji mają również należeć sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji.
(3)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 (4) ustanowiło Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex). Frontex przygotowuje analizy o charakterze ogólnym oraz analizy ryzyka, dostosowane do określonych potrzeb, które mają być przedkładane Radzie i Komisji.
(4)
Oficerowie łącznikowi ds. imigracji mają zbierać informacje dotyczące nielegalnej imigracji, do wykorzystania na poziomie operacyjnym albo na poziomie strategicznym, albo na obu poziomach. Informacje takie mogłyby w znaczny sposób przyczynić się do realizacji zadań Fronteksu w zakresie analizy ryzyka; w tym celu należy zacieśnić współpracę między różnymi sieciami oficerów łącznikowych ds. imigracji a Fronteksem.
(5)
Wszystkie państwa członkowskie powinny móc inicjować w razie potrzeby posiedzenia między oficerami łącznikowymi ds. imigracji oddelegowanymi do danego kraju trzeciego lub regionu w celu wzmocnienia współpracy między nimi. W posiedzeniach tych powinni uczestniczyć przedstawiciele Komisji i Fronteksu. Należy umożliwić zapraszanie innych podmiotów i organów, takich jak Europejski Urząd Wsparcia ds. Polityki Azylowej i Biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców.
(6)
Decyzją nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5) ustanowiono na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. Fundusz Granic Zewnętrznych jako część programu ogólnego „Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi”, aby przyczynić się do rozwoju przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz stosowania zasady solidarności między państwami członkowskimi. Należy umożliwić wykorzystywanie środków dostępnych w ramach Funduszu Granic Zewnętrznych w celu wsparcia działań organizowanych przez służby konsularne i inne służby państw członkowskich w państwach trzecich, a także wzmocnienia zdolności operacyjnych różnych sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji, a tym samym wspierania skuteczniejszej współpracy między państwami członkowskimi za pośrednictwem tych sieci.
(7)
Parlament Europejski, Rada i Komisja powinny być regularnie informowane o działalności sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji w poszczególnych krajach lub regionach o szczególnym znaczeniu dla Unii i o sytuacji w tych krajach lub regionach w zakresie nielegalnej imigracji. Wybór poszczególnych krajów lub regionów o szczególnym znaczeniu dla Unii powinien opierać się na obiektywnych wskaźnikach migracji, takich jak statystyki dotyczące nielegalnej imigracji oraz analiza ryzyka i inne stosowne informacje lub sprawozdania opracowane przez Frontex i Europejski Urząd Wsparcia ds. Polityki Azylowej, a także uwzględniać ogólnounijną politykę stosunków zewnętrznych.
(8)
Rozporządzenie (WE) nr 377/2004 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione.
(9)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie dostosowanie obecnych przepisów unijnych dotyczących tworzenia i funkcjonowania sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji, aby uwzględnić zmiany w prawie Unii i praktyczne doświadczenia nabyte w tym kontekście, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(10)
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i pozostaje zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz odzwierciedlonymi w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zgodnie z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.
(11)
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z art. 5 ust. 1 Protokołu w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz art. 8 ust. 2 decyzji Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącej wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (6).
(12)
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do Irlandii zgodnie z art. 5 ust. 1 Protokołu w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz art. 6 ust. 2 decyzji Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącej wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (7).
(13)
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego rozporządzenia decyzję, czy dokona jego transpozycji do swego prawa krajowego.
(14)
W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (8), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A i E decyzji Rady 1999/437/WE (9) w sprawie niektórych warunków stosowania tej umowy.
(15)
W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (10), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A i E decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (11).
(16)
W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu podpisanego między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A i E decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/261/WE (12),
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany
W rozporządzeniu (WE) nr 377/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 skreśla się zdanie drugie;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, zostaną udostępnione w ramach bezpiecznej internetowej sieci informowania i koordynacji dla służb imigracyjnych państw członkowskich ustanowionej decyzją Rady 2005/267/WE (13) („ICONet”) w sekcji poświęconej sieciom oficerów łącznikowych ds. imigracji. Komisja przekazuje również te informacje Radzie.
2)
w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
„-
wymieniają informacje i doświadczenia, w szczególności podczas posiedzeń oraz za pośrednictwem sieci ICONet,
-
w stosownych przypadkach wymieniają informacje na temat doświadczeń dotyczących dostępu do ochrony przez osoby ubiegające się o azyl,”;
b)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Przedstawiciele Komisji i Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex) ustanowionej na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2004 (14) mogą uczestniczyć w posiedzeniach organizowanych w ramach sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji, jednakże jeżeli wymagają tego względy operacyjne, posiedzenia mogą odbywać się bez udziału tych przedstawicieli. W stosownych przypadkach mogą również zostać zaproszone inne podmioty i organy.
c)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Państwo członkowskie sprawujące Prezydencję Rady Unii Europejskiej przejmuje inicjatywę w zwoływaniu takich posiedzeń. Jeżeli państwo członkowskie sprawujące Prezydencję nie jest reprezentowane w danym kraju lub regionie, inicjatywę zwołania posiedzenia przejmuje państwo członkowskie pełniące funkcję państwa sprawującego Prezydencję. Posiedzenia takie mogą się również odbywać z inicjatywy innych państw członkowskich.”;
3)
art. 6 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 6
1. Państwo członkowskie sprawujące Prezydencję Rady Unii Europejskiej lub, jeżeli to państwo członkowskie nie jest reprezentowane w danym kraju lub regionie, państwo członkowskie pełniące funkcję państwa sprawującego Prezydencję, sporządza do końca każdego semestru sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w sprawie działań sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji w poszczególnych krajach lub regionach o szczególnym znaczeniu dla Unii, a także w sprawie sytuacji w tych krajach lub regionach w kwestiach dotyczących nielegalnej imigracji, uwzględniając wszystkie stosowne aspekty, w tym prawa człowieka. Wybór poszczególnych krajów lub regionów o szczególnym znaczeniu dla Unii, po konsultacjach z państwami członkowskimi i Komisją, opiera się na obiektywnych wskaźnikach migracji, takich jak statystyki dotyczące nielegalnej imigracji oraz analiza ryzyka i inne istotne informacje lub sprawozdania opracowane przez Frontex i Europejski Urząd Wsparcia ds. Polityki Azylowej, a także uwzględnia ogólnounijną politykę stosunków zewnętrznych.
2. Sprawozdania państwa członkowskiego, o których mowa w ust. 1, sporządza się zgodnie z wzorem i formatem ustanowionym decyzją Komisji 2005/687/WE z dnia 29 września 2005 r. w sprawie formatu sprawozdania z działalności sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji oraz na temat sytuacji w państwie przyjmującym w kwestiach dotyczących nielegalnej imigracji (15). W sprawozdaniu określa się stosowne kryteria wyboru.
3. Na podstawie sprawozdań państwa członkowskiego, o których mowa w ust. 1, uwzględniając w stosownych przypadkach aspekty praw człowieka, Komisja co roku przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie podsumowanie faktów oraz, w stosownych przypadkach, zalecenia dotyczące rozwoju sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Strasburgu dnia 5 kwietnia 2011 r.