NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 1063/2010
ze dne 18. listopadu 2010,
kterým se mění nařízení (EHS) č. 2454/93, kterým se provádí nařízení Rady (EHS) č. 2913/92, kterým se vydává celní kodex Společenství
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (EHS) č. 2913/92 ze dne 12. října 1992, kterým se vydává celní kodex Společenství (1), a zejména na článek 247 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Na základě nařízení Rady (ES) č. 732/2008 ze dne 22. července 2008 o uplatňování systému všeobecných celních preferencí pro období od 1. ledna 2009 do 31. prosince 2011 a o změně nařízení (ES) č. 552/97, (ES) č. 1933/2006 a nařízení Komise (ES) č. 1100/2006 a (ES) č. 964/2007 (2) poskytuje Evropská unie celní preference rozvojovým zemím v rámci systému všeobecných celních preferencí („GSP“ nebo „systém“). Podle čl. 5 odst. 2 uvedeného nařízení jsou pravidla původu týkající se definice pojmu původních produktů a související postupy a metody správní spolupráce stanoveny v nařízení Komise (EHS) č. 2454/93 (3).
(2)
Po rozsáhlé diskusi zahájené zelenou knihou ze dne 18. prosince 2003 o budoucnosti pravidel původu v preferenčních obchodních režimech (4) Komise dne 16. března 2005 přijala sdělení nazvané „Pravidla původu v preferenčních obchodních režimech: Budoucí zaměření“ (5) („sdělení“). Toto sdělení stanoví nový přístup k pravidlům původu ve všech preferenčních obchodních režimech Evropské unie, a zejména v režimech, které zohledňují požadavky vývoje, jako je systém všeobecných celních preferencí.
(3)
V souvislosti s rozvojovou agendou z Dohá byla uznána potřeba větší integrace rozvojových zemí do světového hospodářství, zejména prostřednictvím lepšího přístupu na trhy rozvinutých zemí.
Za tímto účelem by preferenční pravidla původu měla být zjednodušena a případně zmírněna, aby produkty pocházející ze zvýhodněných zemí mohly skutečně využívat poskytnutých preferencí.
(4)
Aby se preferenčních výhod dostávalo skutečně tomu, kdo je potřebuje, a aby byly ochráněny vlastní zdroje Evropské unie, měla by změny preferenčních pravidel původu doprovázet úprava postupů pro jejich řízení.
(5)
Posouzení dopadů tohoto nařízení provedené Komisí prokazuje, že pravidla systému všeobecných celních preferencí jsou vnímána jako příliš složitá a restriktivní. Dále z posouzení vyplývá, že u některých produktů, zejména těch, které jsou pro nejméně rozvinuté země nejzajímavější, je skutečné využívání poskytnutých preferencí nízké a že jedním z důvodů tohoto stavu jsou pravidla původu.
(6)
Posouzení dopadů naznačilo, že zjednodušení a zohlednění požadavků vývoje by mohlo být dosaženo jediným kritériem použitelným na všechny produkty, které by určilo původ zboží, jež není zcela získáno ve zvýhodněné zemi, a to na základě hodnoty přidané v dotyčné zvýhodněné zemi a dodržení dostatečného zpracovatelského prahu. Posouzení však neprokázalo, že pro zjednodušení nebo zohlednění požadavků vývoje je nepostradatelná pouze jediná metoda. Podle názorů zúčastněných stran kromě toho existuje celá řada odvětví, pro která kritérium přidané hodnoty buď není vhodné, nebo by nemělo být použito jako jediné kritérium; jako jsou zemědělské a zpracované zemědělské produkty, produkty rybolovu, chemikálie, kovy, textilní produkty, oblečení a boty. Proto by v těchto odvětvích měla být používána jiná, jednodušší kritéria, kterým hospodářské subjekty lépe porozumějí a která mohou celní správy jednodušeji kontrolovat, a to buď namísto kritéria přidané hodnoty, nebo jako jeho alternativa. Tato jiná kritéria zahrnují maximální povolený obsah nepůvodních materiálů, změnu čísla nebo položky či podpoložky celního sazebníku, zvláštní opracování a zpracování a použití zcela získaných materiálů. Zjednodušení si nicméně vyžaduje, aby různých pravidel bylo co nejméně. Proto by pravidla původu měla být založena pokud možno na jednotlivých odvětvích, nikoli na jednotlivých produktech.
(7)
Pravidla původu by měla odrážet charakteristiky konkrétních odvětví a rovněž zvýhodněným zemím umožnit skutečný přístup k poskytnutému preferenčnímu celnímu zacházení. Pravidla by mimoto v případě potřeby měla zohledňovat různorodé průmyslové kapacity zvýhodněných zemí. S cílem podpořit průmyslový rozvoj v nejméně rozvinutých zemích by měl být práh vztahující se na tyto materiály v případech, kde je pravidlo založeno na dodržení maximálního obsahu nepůvodních materiálů, co nejvyšší, přičemž by se mělo zajistit, že operace uskutečněné v těchto zemích budou řádně provedeny a hospodářsky odůvodněné. Maximální obsah nepůvodních materiálů až do výše 70 % nebo jakékoli pravidlo, které stanoví ekvivalentní úroveň uvolnění, by u produktů pocházejících z nejméně rozvinutých zemí měly vést ke zvýšení jejich vývozu.
(8)
Aby se zajistilo, že opracování nebo zpracování, které se uskuteční ve zvýhodněné zemi, je řádně provedenou a hospodářsky odůvodněnou operací, jež bude pro tuto zemi skutečným hospodářským přínosem, je vhodné stanovit seznam operací nedostatečného opracování nebo zpracování, které produktu nikdy nemohou udělit status původu. Tento seznam může být z větší části stejný jako seznam stávající. Měly by však být provedeny určité úpravy. Aby se zabránilo odklonění obchodu a narušení trhu s cukrem, mělo by být v souladu s ustanoveními, jež již byla přijata jako součást pravidel původu ostatních preferenčních obchodních režimů, například stanoveno nové pravidlo, které zabrání mísení cukru s jiným materiálem.
(9)
V odvětvích, na která se neuplatňuje kritérium přidané hodnoty, by měla být zajištěna míra pružnosti, jako je tomu dosud, a to povolením použití omezeného podílu materiálů, které nesplňují pravidla. Rozsah tohoto použití by však měl být vyjasněn, pokud jde o produkty vyrobené za použití zcela získaných materiálů. Kromě toho by s cílem umožnit větší pružnost při získávání materiálů měl být s výjimkou některých citlivých produktů povolený podíl těchto materiálů zvýšen, a to z 10 % na 15 % ceny konečného produktu ze závodu. Mezi tyto citlivé produkty patří produkty spadající do kapitol 2 a 4 až 24 harmonizovaného systému, kromě zpracovaných produktů rybolovu kapitoly 16, pro které se přípustné odchylky vyjádřené jako hmotnost zdají být vhodnější, a produkty spadající do kapitol 50 až 63 harmonizovaného systému, které by měly podléhat zvláštním pravidlům pro přípustné odchylky založeným podle okolností buď na hmotnosti, nebo na hodnotě a lišícím se v závislosti na produktu.
(10)
Kumulace původu je důležitým zjednodušujícím faktorem, který umožňuje zemím s totožnými pravidly původu spolupracovat za účelem výroby produktů způsobilých pro preferenční celní zacházení. Stávající podmínky regionální kumulace původu, což je druh kumulace fungující v současnosti v rámci tří regionálních sdružení zemí, se ukázaly jako složité a příliš přísné. Měly by proto být zjednodušeny a zmírněny, a to zrušením stávající podmínky týkající se hodnoty. Kromě toho by měly být zachovány stávající možnosti kumulace mezi zeměmi ve stejném regionálním sdružení, a to i přes diferenciaci v pravidlech původu zavedenou v některých případech tímto nařízením mezi nejméně rozvinutými zeměmi a jinými zvýhodněnými zeměmi. Tato kumulace by měla být povolena pouze za předpokladu, že při zasílání materiálů do jiné země v rámci sdružení za účelem regionální kumulace uplatní každá země pravidlo původu, které pro ni platí v obchodních vztazích s Evropskou unií. Aby se však zabránilo narušení trhu mezi zeměmi s různými úrovněmi celní preference, měla by být přijata opatření na vynětí některých citlivých produktů z regionální kumulace.
(11)
Komise ve sdělení uvedla, že je připravena zvážit jakýkoli požadavek na vytvoření nových, spojených nebo rozšířených sdružení, pokud bude existovat hospodářská komplementarita, budou zohledněny rozdíly v preferenčních režimech uplatňovaných na různé země a související riziko obcházení cel a pokud budou zavedeny nezbytné struktury a postupy pro správní spolupráci při řízení a kontrole původu. V souladu s tím by měla být přijata opatření na kumulaci původu mezi zeměmi ve sdružení regionální kumulace I a III, které splňují požadované podmínky. V návaznosti na žádost předloženou organizací MERCOSUR by mělo být vytvořeno nové sdružení regionální kumulace nazvané „sdružení IV“ a sestávající z Argentiny, Brazílie, Paraguaye a Uruguaye. Uplatnění regionální kumulace mezi uvedenými zeměmi by mělo být podmíněno splněním nezbytných požadavků.
(12)
Zvýhodněným zemím by mělo být dovoleno dále využívat kumulace se zeměmi, které jsou partnerskými zeměmi v rámci dohod o volném obchodu uzavřených EU. Tento nový druh kumulace, tzv. „rozšířená kumulace“, by měl být jednosměrný, tj. měl by povolovat pouze použití materiálů ve zvýhodněných zemích a měl by být udělen po důkladném prozkoumání žádosti podané dotyčnou zvýhodněnou zemí. Zboží spadající do kapitol 1 až 24 harmonizovaného systému by vzhledem ke své citlivé povaze mělo být z tohoto druhu kumulace vyňato.
(13)
Zvýhodněným zemím je od roku 2001 povoleno kumulovat původ u zboží spadajícího pod kapitoly 25 až 97 harmonizovaného systému a pocházejícího z Norska a Švýcarska. Tato kumulace by měla být povolena i nadále a měla by být rozšířena na Turecko za předpokladu, že Norsko, Švýcarsko a Turecko použijí stejnou definici pojmu původu jako Evropská unie a udělí reciproční zacházení dovezeným produktům, které byly vyrobeny za použití materiálů pocházejících z Evropské unie. Za tímto účelem by měla být mezi smluvními stranami výměnou dopisů nebo jakoukoli jinou vhodnou formou uzavřena dohoda obsahující závazek, že smluvní strany poskytnou členským státům a sobě navzájem nezbytnou podporu v záležitostech správní spolupráce.
(14)
Regionální kumulace by se však neměla vztahovat na některé materiály, u kterých celní preference v Evropské unii není stejná pro všechny země účastnící se kumulace a kde by dotčené materiály prostřednictvím kumulace využívaly příznivějšího celního zacházení než toho, kterého by se jim dostalo v případě přímého vývozu do Evropské unie. Pokud by tato situace nebyla vyřešena prostřednictvím vynětí materiálů, mohlo by to vést k obcházení cel nebo k narušení obchodu tím, že by se do Evropské unie vyváželo zboží pouze ze zemí, na které se uplatňuje nejpříznivější celní preference.
(15)
V samostatné příloze se stanoví seznam materiálů vyňatých z regionální kumulace. Tato příloha může být pozměněna nejen při opětovném vzniku těchto okolností, ale také s cílem zahrnout případy, kdy by takové okolnosti nastaly v důsledku provedení kumulace mezi zeměmi sdružení regionální kumulace I a III.
Kumulace původu mezi zeměmi ve sdruženích regionální kumulace I a III a rozšířená kumulace by měla podléhat konkrétním podmínkám, přičemž by Komise v souladu s postupem projednávání ve výborech a na základě příslušných ohledů měla ověřit jejich splnění předtím, než zváží udělení kumulace. Ze stejných důvodů by Komise měla mít v případech, kdy používání této kumulace bylo uděleno, ale později se zjistí, že uplatňování kumulace již nesplňuje podmínky nebo vede k nežádoucím následkům, jako například k narušování obchodu nebo obcházení cel, možnost kdykoli odejmout povolení k používání těchto druhů kumulace.
(16)
Ve stávajících pravidlech původu jsou některá ustanovení týkající se rybářských plavidel lovících ryby mimo pobřežní vody složitá do takové míry, která je nepřiměřená jejich záměru, a je proto velmi obtížné je provádět i kontrolovat. Měla by proto být zjednodušena.
Stávající pravidla vyžadují důkaz přímé dopravy do Evropské unie, který je často obtížné získat. Kvůli tomuto požadavku nemůže jisté zboží, ke kterému je připojen platný doklad o původu, ve skutečnosti využívat preference. Je proto vhodné zavést nové, jednodušší a pružnější pravidlo, které se zaměří na to, aby zboží předložené celním orgánům po prohlášení o propuštění do volného oběhu v Evropské unii bylo stejné jako zboží, které opustilo zvýhodněnou zemi vývozu, a nebylo cestou jakýmkoli způsobem pozměněno či přetvořeno.
(17)
V současné době potvrzují původ produktů orgány zvýhodněné země a v případech, kdy se prokáže, že deklarovaný původ je nesprávný, dovozci často nemusí platit clo, neboť jednali v dobré víře a chyba se stala na straně příslušných orgánů. To vede ke ztrátě vlastních zdrojů Evropské unie a hlavní břemeno pak spočívá na daňových poplatnících Evropské unie. Vzhledem k tomu, že vývozci nejlépe sami znají původ svých produktů, je vhodné požadovat, aby vývozci přímo svým zákazníkům poskytovali deklarace o původu.
(18)
Vývozci by měli být registrováni u příslušných orgánů zvýhodněných zemí, aby se usnadnily cílené kontroly po vývozu. Za tímto účelem by každá zvýhodněná země měla vytvořit elektronický rejstřík registrovaných vývozců, jehož obsah by měl být oznámen Komisi příslušným vládním orgánem dané zvýhodněné země. Na tomto základě by Komise měla pro účely správních úřadů a hospodářských subjektů v Evropské unii vytvořit centrální databázi registrovaných vývozců, jejímž prostřednictvím by hospodářské subjekty před deklarováním zboží určeného k propuštění do volného oběhu mohly zkontrolovat, že jejich dodavatel je vývozce registrovaný v dotyčné zvýhodněné zemi. Stejně tak by hospodářské subjekty z Evropské unie vyvážející za účelem dvoustranné kumulace původu měly být registrovány u příslušných úřadů členských států.
(19)
Zveřejnění registračních čísel vývozců a údajů nedůvěrné povahy o nich by mělo ostatním stranám umožnit konzultaci těchto údajů s cílem zjednodušit transparentnost a zvýšit informovanost zúčastněných stran. Uvážíme-li však důsledky tohoto zveřejnění, mělo by k němu docházet pouze v případě, že k tomu vývozce předem dobrovolně udělí svůj výslovný a vědomý písemný souhlas.
(20)
Směrnice Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES ze dne 24. října 1995 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů a o volném pohybu těchto údajů (6) upravuje zpracování osobních údajů členskými státy. Zásady uvedené ve směrnici 95/46/ES by v tomto nařízení měly být podle potřeby doplněny nebo objasněny.
(21)
Nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 ze dne 18. prosince 2000 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů institucemi a orgány Společenství a o volném pohybu těchto údajů (7) upravuje zpracovávání osobních údajů Komisí. Zásady uvedené v nařízení (ES) č. 45/2001 by v tomto nařízení měly být podle potřeby doplněny nebo objasněny.
(22)
Podle článku 28 směrnice 95/46/ES by vnitrostátní orgány dozoru měly provádět dohled nad přípustností zpracování osobních údajů členskými státy, zatímco podle článku 46 nařízení (ES) č. 45/2001 by evropský inspektor ochrany údajů měl kontrolovat činnost orgánů a institucí Evropské unie ve vztahu ke zpracování osobních údajů. Evropský inspektor ochrany údajů a vnitrostátní orgány dozoru by měli aktivně spolupracovat s v rámci své příslušné oblasti působnosti a zajistit koordinovaný dohled nad zpracováním dat prováděným v souladu s tímto nařízením.
(23)
Zavedení systému registrovaných vývozců musí zohlednit schopnost zvýhodněných zemí vytvořit a řídit registrační systém a rovněž schopnost Komise vytvořit nezbytnou centrální databázi. Za tím účelem musí Komise ještě stanovit požadavky uživatelů a technické specifikace systému. Po vytvoření podrobné struktury centrální databáze bude posouzen přesný vliv systému registrovaných vývozců, zejména pokud jde o přístupové údaje a ochranu údajů, a budou provedeny nezbytné úpravy příslušných ustanovení. Zavedení systému by proto mělo být odloženo na 1. ledna 2017, což umožní uskutečnění vývojové fáze, až budou stanoveny požadavky uživatelů a technické specifikace a provedeny případné právní úpravy nezbytné s ohledem na požadavky uživatelů systému a technické specifikace a jejich vliv na ochranu údajů. Pro země, které nemohou tento termín dodržet, by mělo být kromě toho stanoveno dodatečné tříleté období.
Do roku 2017 a po tomto roce by pro zvýhodněné země, které v té době nebudou schopny používat nový systém, měla být stanovena přechodná pravidla týkající se postupů a metod správní spolupráce založená na dosud platných ustanoveních. Tato přechodná pravidla by zejména měla stanovit vydávání dokladu o původu příslušnými orgány dotyčné země. Stávající pravidla by kromě toho měla být zefektivněna tím, že jejich struktura bude sladěna s pravidly platnými po zavedení systému registrovaných vývozců. Tím se tato pravidla stanou srozumitelnějšími, zejména díky jasnému rozlišení obecných zásad, postupů při vývozu ve zvýhodněné zemi, postupů při propuštění do volného oběhu v Evropské unii a metod správní spolupráce. Zároveň by mělo být aktualizováno osvědčení o původu zboží na tiskopise A, a to nahrazením poznámek týkajících se tiskopisu verzí poznámek z roku 2007, neboť tato verze zohledňuje poslední rozšíření EU, a proto obsahuje aktualizovaný seznam zemí, které přijímají tiskopis A pro účely systému všeobecných celních preferencí.
(24)
Přístup k systému by měl být podmíněn tím, že zvýhodněné země zavedou a zachovají správní struktury, které umožní efektivní řízení systému, a zaváží se na vyžádání Komisi poskytnout veškerou nezbytnou pomoc pro účely sledování řádného řízení systému. Mezi orgány v Evropské unii a ve zvýhodněných zemích musí existovat systém správní spolupráce, který poskytne rámec pro ověřování původu. Zároveň by měla být jasně stanovena odpovědnost vývozců při deklarování původu a rovněž úloha správních orgánů při řízení systému. Měl by být upřesněn obsah deklarace o původu a případy, ve kterých mohou celní orgány v Evropské unii odmítnout přijetí deklarace nebo ji zaslat k ověření.
(25)
Definice a seznam operací dostatečného opracování nebo zpracování obsažené ve stávajících ustanoveních jsou společné pro systém všeobecných celních preferencí a pro opatření preferenčních cel jednostranně přijatých Evropskou unií pro některé země nebo území. Vzhledem k tomu, že pravidla původu těchto pozdějších režimů budou reformována později, měla by se na ně i nadále vztahovat stávající ustanovení. V zájmu soudržnosti se systémem všeobecných celních preferencí a ostatních jednostranných preferenčních obchodních režimů je vhodné sladit definici zcela získaných produktů a seznam operací nedostatečného opracování nebo zpracování stanovené v těchto jednostranných režimech s definicemi a seznamem pravidel původu systému všeobecných celních preferencí.
(26)
Nařízení (EHS) č. 2454/93 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(27)
Na základě nařízení Komise (ES) č. 1613/2000 (8), (ES) č. 1614/2000 (9) a (ES) č. 1615/2000 (10) poskytlo Společenství odchylky od pravidel původu systému všeobecných celních preferencí u některých textilních produktů pocházejících z Laosu, Kambodže a Nepálu, které pozbývají platnosti dne 31. prosince 2010. Po zavedení jednodušších pravidel původu, která zohlední požadavky vývoje, tímto nařízením bude pokračování platnosti těchto odchylek zbytečné.
(28)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro celní kodex,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (EHS) č. 2454/93 se mění takto:
(1)
V části I, hlavě IV, kapitole 2 se články 66 až 97 nahrazují tímto:
„Oddíl 1
Systém všeobecných preferencí
Pododdíl 1
Obecná ustanovení
Článek 66
Tento oddíl stanoví pravidla týkající se definice pojmu „původní produkty“ a souvisejících postupů a metod správní spolupráce pro účely uplatňování systému všeobecných celních preferencí poskytovaného Evropskou unií rozvojovým zemím na základě nařízení (ES) č. 732/2008 (11) („systém“).
Článek 67
1. Pro účely tohoto oddílu a oddílu 1A této kapitoly se použijí tyto definice:
a)
„zvýhodněnou zemí“ se rozumí země nebo území uvedená/é v nařízení (ES) č. 732/2008; termín „zvýhodněná země“ se rovněž vztahuje na pobřežní vody této země nebo území ve smyslu Úmluvy Organizace spojených národů o mořském právu (úmluva z Montego Bay, 10. prosince 1982) a nesmí překročit jejich hranice;
b)
„výrobou“ se rozumí každé opracování nebo zpracování, včetně sestavování;
c)
„materiálem“ se rozumí jakékoli příměsi, suroviny, komponenty, části apod., které jsou používány při výrobě produktu;
d)
„produktem“ nebo „výrobkem“ se rozumí vyráběný produkt nebo výrobek, i když je zamýšleno jeho pozdější využití v jiné výrobní operaci;
e)
„zbožím“ se rozumí jak materiál, tak produkty či výrobky;
f)
„dvoustrannou kumulací“ se rozumí systém, na jehož základě se mohou produkty, které podle tohoto nařízení pocházejí z Evropské unie, považovat za původní materiály ve zvýhodněné zemi, když jsou v této zvýhodněné zemi dále zpracovány nebo jsou zapracovány do produktu;
g)
„kumulací s Norskem, Švýcarskem nebo Tureckem“ se rozumí systém, na jehož základě se mohou produkty, které pocházejí z Norska, Švýcarska nebo Turecka, považovat za původní materiály ve zvýhodněné zemi, když jsou v této zvýhodněné zemi dále zpracovány nebo jsou zapracovány do produktu a dovezeny do Evropské unie;
h)
„regionální kumulací“ se rozumí systém, kdy se produkty, které podle tohoto nařízení pocházejí ze země, jež je členem regionálního sdružení, považují za materiály pocházející z jiné země téhož regionálního sdružení (nebo ze země jiného regionálního sdružení, kde je možná kumulace mezi sdruženími), když jsou dále zpracovány nebo zapracovány do produktu tam vyráběného;
i)
„rozšířenou kumulací“ se rozumí systém, který uděluje Komise na základě žádosti předložené zvýhodněnou zemí, kdy se některé materiály pocházející ze země, se kterou má Evropská unie dohodu o volném obchodu podle článku XXIV platné Všeobecné dohody o clech a obchodu (GATT), považují za materiály pocházející z dotyčné zvýhodněné země, když jsou dále zpracovány nebo zapracovány do produktu vyráběného v této zemi;
j)
„zastupitelnými materiály“ se rozumí materiály stejného druhu a obchodní kvality, se stejnými technickými a fyzickými vlastnostmi, které od sebe po zapracování do hotového produktu nelze rozeznat;
k)
„regionálním sdružením“ se rozumí sdružení zemí, mezi nimiž se uplatňuje regionální kumulace;
l)
„celní hodnotou“ se rozumí hodnota určená v souladu s Dohodou o provádění článku VII Všeobecné dohody o clech a obchodu (Dohoda Světové obchodní organizace o celní hodnotě) z roku 1994;
m)
„hodnotou materiálů“ v seznamu v příloze 13a se rozumí celní hodnota v okamžiku dovozu použitých nepůvodních materiálů, nebo není-li známa a nelze-li ji určit, první ověřitelná cena zaplacená za tyto materiály ve zvýhodněné zemi. Pokud je třeba určit hodnotu použitých původních materiálů, použije se toto písmeno přiměřeně;
n)
„cenou ze závodu“ se rozumí cena zaplacená za produkt ze závodu výrobci, v jehož podniku došlo k poslednímu opracování nebo zpracování, pokud tato cena zahrnuje hodnotu veškerého použitého materiálu a veškeré další náklady související s jeho výrobou po odečtení případných vnitřních daní, které se vracejí nebo mohou být vráceny při vývozu získaného produktu.
V případě, že skutečná zaplacená cena neodráží veškeré náklady související s výrobou produktu, které byly skutečně vynaloženy ve zvýhodněné zemi, rozumí se cenou ze závodu součet všech těchto nákladů po odečtení případných vnitřních daní, které se vracejí nebo mohou být vráceny při vývozu získaného produktu;
o)
„maximálním obsahem nepůvodních materiálů“ se rozumí maximální povolený obsah nepůvodních materiálů, na jehož základě je výroba považována za opracování nebo zpracování dostatečné k tomu, aby byl produktu udělen status původu. Lze jej vyjádřit jako procento ceny ze závodu nebo jako procento čisté hmotnosti těchto použitých materiálů, které spadají do stanovené skupiny kapitol, do kapitoly, čísla nebo položky či podpoložky;
p)
„čistou hmotností“ se rozumí hmotnost samotného zboží bez balicích materiálů a jakýchkoli jiných obalů;
q)
„kapitolami“, „čísly“ a „položkami“ či „podpoložkami“ se rozumí kapitoly, čísla a položky či podpoložky (čtyř- nebo šestimístné číselné kódy) používané v nomenklatuře, která tvoří harmonizovaný systém se změnami podle doporučení Rady pro celní spolupráci ze dne 26. června 2004;
r)
„zařazením“ se rozumí zařazení produktu nebo materiálu do určitého čísla nebo položky či podpoložky harmonizovaného systému;
s)
„zásilkou“ se rozumí produkty, které:
-
buď zasílá současně jeden vývozce jednomu příjemci, nebo
-
které jsou dopravovány na podkladě jediného přepravního dokladu od vývozce k příjemci, a pokud tento doklad neexistuje, na podkladě jediné faktury;
t)
„vývozcem“ se rozumí osoba vyvážející zboží do Evropské unie nebo do zvýhodněné země, která je schopna prokázat původ zboží, a to bez ohledu na to, zda se jedná o výrobce či nikoli a zda sama splňuje vývozní formality či nikoli;
u)
„registrovaným vývozcem“ se rozumí vývozce, který je registrován u příslušných orgánů dotyčné zvýhodněné země, aby mohl vyhotovovat deklaraci o původu pro vývoz v rámci systému;
v)
„deklarací o původu“ se rozumí deklarace vyhotovená vývozcem, která uvádí, že produkty v ní uvedené splňují pravidla původu systému, a to s cílem buď umožnit osobě deklarující zboží určené k propuštění do volného oběhu v Evropské unii požadovat výhody preferenčního celního zacházení, nebo hospodářskému subjektu ve zvýhodněné zemi, který dováží materiály k dalšímu zpracování v souvislosti s pravidly kumulace, prokázat status původu tohoto zboží.
2. Pro účely odst. 1 písm. n) může pojem ‚výrobce‘ uvedený v odst. 1 písm. n) prvním pododstavci v případě, kdy bylo poslední opracování nebo zpracování zadáno výrobci, odkazovat na podnik, který subdodavatele zaměstnal.
Článek 68
1. S cílem zajistit řádné uplatňování systému se zvýhodněné země zaváží, že:
a)
zavedou a zachovají nezbytné správní struktury a systémy nutné pro provádění a řízení pravidel a postupů stanovených v tomto oddíle v dotyčné zemi, včetně případných opatření nezbytných pro uplatňování kumulace;
b)
jejich příslušné orgány budou spolupracovat s Komisí a celními orgány členských států.
2. Spolupráce uvedená v odst. 1 písm. b) zahrnuje:
a)
poskytování veškeré nezbytné podpory v případě žádosti Komise o jí prováděné sledování řádného řízení systému v dotyčné zemi, včetně ověřovacích návštěv na místě prováděných Komisí nebo celními orgány členských států;
b)
aniž jsou dotčeny články 97g a 97h, ověřování statusu původu produktů a dodržování dalších podmínek stanovených tímto oddílem, včetně návštěv na místě, pokud o to Komise nebo celní orgány členských států požádají v souvislosti s prošetřováním původu.
3. Zvýhodněné země Komisi předloží závazek uvedený v odstavci 1.
Článek 69
1. Zvýhodněné země Komisi oznámí názvy a adresy orgánů nacházejících se na jejich území, které jsou:
a)
součástí vládních orgánů dotyčné země nebo jednají z pověření vlády a jsou zplnomocněny k registraci vývozců a k jejich vynětí z rejstříku registrovaných vývozců;
b)
součástí vládních orgánů dotyčné země a zplnomocněny k poskytování podpory Komisi a celním orgánům členských států prostřednictvím správní spolupráce, jak je uvedeno v tomto oddíle.
2. Zvýhodněné země Komisi okamžitě oznámí veškeré změny informací oznámených podle odstavce 1.
3. Na základě informací podaných vládními orgány zvýhodněných zemí a celními orgány členských států Komise vytvoří elektronickou databázi registrovaných vývozců.
K databázi a údajům v ní obsaženým má přístup pouze Komise. Orgány uvedené v prvním pododstavci zajistí, aby údaje sdělované Komisi byly aktualizovány a aby byly úplné a přesné.
Údaje zpracované v databázi uvedené v prvním pododstavci se zveřejní na internetu s výjimkou důvěrných informací obsažených v kolonkách 2 a 3 žádosti o registraci vývozce uvedené v článku 92.
Osobní údaje zpracované databází uvedenou v prvním pododstavci a členskými státy podle tohoto oddílu se předají nebo zpřístupní třetím zemím nebo mezinárodním organizacím pouze v souladu s článkem 9 nařízení (ES) č. 45/2001.
4. Toto nařízení nijak neovlivňuje úroveň ochrany fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů podle ustanovení právních předpisů Evropské unie a jednotlivých členských států, a zejména nemění povinnosti členských států týkající se zpracovávání osobních údajů těmito státy podle směrnice 95/46/ES, ani povinnosti orgánů a institucí Evropské unie týkající se zpracovávání osobních údajů těmito orgány a institucemi podle nařízení (ES) č. 45/2001 při plnění jejich povinností.
Údaje o identifikaci a registraci vývozců tvořené souborem údajů uvedených v bodech 1, 3 (týkající se popisu činnosti), 4 a 5 přílohy 13c Komise zveřejní na internetu pouze v případě, že k tomu tito vývozci dobrovolně udělili svůj výslovný a vědomý písemný souhlas.
Vývozcům se poskytnou informace stanovené v článku 11 nařízení (ES) č. 45/2001.
Výkon práv osob v souvislosti s jejich registračními údaji uvedenými v příloze 13c a zpracovanými ve vnitrostátních systémech se řídí právními předpisy členského státu, který jejich osobní údaje uložil, přičemž tyto předpisy provádějí směrnici 95/46/ES.
Práva osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů v centrální databázi uvedené v odstavci 3 jsou vykonávána v souladu s nařízením (ES) č. 45/2001.
Vnitrostátní orgány dozoru pro ochranu údajů a evropský inspektor ochrany údajů, z nichž každý jedná v rozsahu svých příslušných pravomocí, aktivně spolupracují a zajišťují koordinovaný dozor nad databází uvedenou v odstavci 3.
Článek 70
1. Komise v řadě C Úředního věstníku Evropské unie zveřejní seznam zvýhodněných zemí a datum, od kdy jsou považovány za země splňující podmínky uvedené v článcích 68 a 69. Splní-li nová zvýhodněná země tytéž podmínky, Komise tento seznam aktualizuje.
2. Původní produkty ve zvýhodněné zemi ve smyslu tohoto oddílu po propuštění do volného oběhu v Evropské unii využívají systému pouze pod podmínkou, že byly vyvezeny v den stanovený v seznamu uvedeném v odstavci 1 nebo po tomto dni.
3. Zvýhodněná země se považuje za zemi splňující ustanovení článků 68 a 69 v den, kdy předložila závazek uvedený v čl. 68 odst. 1 a provedla oznámení uvedené v čl. 69 odst. 1.
Článek 71
Nedodrží-li příslušné orgány zvýhodněné země ustanovení čl. 68 odst. 1, čl. 69 odst. 2, článků 91, 92, 93 nebo 97g nebo nebudou-li systematicky dodržovat čl. 97h odst. 2, může to v souladu s článkem 16 nařízení (ES) č. 732/2008 vést k dočasnému odnětí preferencí v rámci systému pro danou zemi.
Pododdíl 2
Definice pojmu „původní produkty“
Článek 72
Za pocházející ze zvýhodněné země se považují tyto produkty:
a)
produkty, které byly v dané zemi zcela získány ve smyslu článku 75;
b)
produkty, které byly získány v dané zemi a obsahují materiály, které zde nebyly zcela získány, jestliže byly tyto materiály dostatečně opracovány nebo zpracovány ve smyslu článku 76.
Článek 73
1. V dotyčné zvýhodněné zemi musí být splněny podmínky pro získání statusu původu stanovené v tomto pododdíle.
2. Jsou-li původní produkty vyvezené ze zvýhodněné země do jiné země vráceny do zvýhodněné země, je třeba je považovat za nepůvodní, nelze-li příslušným orgánům věrohodně prokázat, že:
a)
vrácené produkty jsou totožné s vyvezenými a
b)
byly případně podrobeny pouze operacím nezbytným pro jejich uchování v dobrém stavu po dobu pobytu v dané zemi nebo při jejich vývozu.
Článek 74
1. Produkty deklarované k propuštění do volného oběhu v Evropské unii musí být stejné jako produkty vyvezené ze zvýhodněné země, ze které pocházejí. Před jejich deklarováním k propuštění do volného oběhu nesmí být pozměněny, jakýmkoli způsobem přetvořeny nebo podrobeny operacím kromě těch, které je mají uchovat v dobrém stavu. Skladování produktů nebo zásilek a rozdělování zásilek lze provést na odpovědnost vývozce nebo následného držitele zboží a produkty zůstávají v zemi nebo zemích tranzitu pod dohledem celních orgánů.
2. Splnění odstavce 1 se považuje za uspokojivé, pokud celní orgány nemají důvod k pochybnostem; v takových případech mohou celní orgány požádat deklaranta, aby poskytl důkaz plnění, který je možné poskytnout jakýmkoli způsobem, včetně smluvních přepravních dokumentů, jako jsou nákladní listy; může se rovněž jednat o faktické či konkrétní důkazy založené na značení nebo číslování balíků nebo jakékoli důkazy týkající se vlastního zboží.
3. Při uplatnění kumulace podle článků 84, 85 nebo 86 se odstavce 1 a 2 použijí přiměřeně.
Článek 75
1. Za zcela získané ve zvýhodněné zemi se považují:
a)
nerostné produkty tam vytěžené z půdy nebo mořského dna;
b)
rostliny a produkty ze zeleniny tam vypěstované nebo sklizené;
c)
živá zvířata tam narozená nebo vylíhnutá a odchovaná;
d)
produkty získané z živých zvířat tam odchovaných;
e)
produkty z poražených zvířat tam narozených či vylíhnutých a odchovaných;
f)
produkty získané z tamního lovu nebo rybolovu;
g)
produkty akvakultury z ryb, korýšů a měkkýšů tam narozených nebo vylíhnutých a odchovaných;
h)
produkty mořského rybolovu a jiné produkty vytěžené z moře mimo pobřežní vody jejími plavidly;
i)
produkty vyrobené nebo získané na palubě jejích výrobních plavidel výlučně z produktů uvedených v písmenu h);
j)
vyřazené předměty tam sebrané, jsou-li použitelné pouze k opětovnému získání surovin;
k)
odpad a šrot pocházející z výrobních operací tam provedených;
l)
produkty získané z mořského dna nebo z mořského podzemí ležícího mimo pobřežní vody, má-li zvýhodněná země výhradní práva k využívání tohoto mořského dna nebo mořského podzemí;
m)
zboží tam vyrobené výhradně z produktů uvedených v písmenech a) až l).
2. Pojmy „její plavidla“ a „její výrobní plavidla“ uvedené v odst. 1 písm. h) a i) se vztahují pouze na plavidla a výrobní plavidla, která splňují tyto požadavky:
a)
jsou registrována ve zvýhodněné zemi nebo v některém členském státě;
b)
plují pod vlajkou zvýhodněné země nebo některého členského státu;
c)
splňují jednu z těchto podmínek:
i)
vlastní je alespoň z 50 % státní příslušníci zvýhodněné země nebo některého členského státu nebo
ii)
vlastní je společnosti,
-
které mají sídlo a hlavní provozovnu ve zvýhodněné zemi nebo v některém členském státě a
-
které jsou alespoň z 50 % ve vlastnictví zvýhodněné země nebo členských států nebo veřejných subjektů nebo státních příslušníků zvýhodněné země nebo členských států.
3. Podmínky uvedené v odstavci 2 mohou být splněny v členských státech nebo v různých zvýhodněných zemích, pokud všechny zvýhodněné země využívají regionální kumulaci podle čl. 86 odst. 1 a 5. V takovém případě se podle odst. 2 písm. b) produkty považují za pocházející ze zvýhodněné země, pod jejíž vlajkou pluje plavidlo nebo výrobní plavidlo.
První pododstavec se použije, pouze pokud jsou splněna ustanovení čl. 86 odst. 2 písm. b) a c).
Článek 76
1. Aniž jsou dotčeny články 78 a 79, považují se produkty, které nejsou zcela získány v dotyčné zvýhodněné zemi ve smyslu článku 75, za pocházející z této zvýhodněné země, pokud jsou splněny podmínky pro dotyčné zboží stanovené v seznamu v příloze 13a.
2. Je-li produkt, který získal status původu v některé zemi podle odstavce 1, dále v této zemi zpracován a použit jako materiál k výrobě jiného produktu, nezohledňují se nepůvodní materiály, které mohly být použity k jeho výrobě.
Článek 77
1. U každého produktu se určí, zda byly splněny požadavky čl. 76 odst. 1.
V případě, kdy je příslušné pravidlo založeno na dodržení maximálního obsahu nepůvodních materiálů, je však s ohledem na výkyvy v nákladech a směnných kurzech možné hodnotu nepůvodních materiálů vypočítat na základě průměru, jak je uvedeno v odstavci 2.
2. V případě uvedeném v odstavci 1 druhém pododstavci se průměrná cena produktu ze závodu vypočítá na základě součtu cen ze závodu účtovaných v každém prodeji produktů provedeném během předchozího účetního období a průměrná hodnota použitých nepůvodních materiálů se vypočítá na základě souhrnu hodnoty všech nepůvodních materiálů použitých k výrobě produktů za předchozí účetní období určené v zemi vývozu nebo v případě, kdy dosud nejsou k dispozici údaje za celé účetní období, za období kratší, nejméně však za tři měsíce.
3. Vývozci, kteří se rozhodnou pro výpočet na základě průměrné hodnoty, tuto metodu důsledně používají během roku následujícího po referenčním účetním období nebo případně během roku následujícího po kratším období použitém jako období referenční. Mohou tuto metodu přestat používat, pokud během daného účetního období nebo kratšího reprezentativního období nejméně tří měsíců zaznamenají, že výkyvy v nákladech nebo směnných kurzech, jež odůvodňovaly používání této metody, přestaly existovat.
4. Průměry uvedené v odstavci 2 se použijí jako cena ze závodu, resp. hodnota nepůvodních materiálů, aby bylo možné zjistit dodržování maximálního obsahu nepůvodních materiálů.
Článek 78
1. Aniž je dotčen odstavec 3, považují se za opracování nebo zpracování nedostatečná pro to, aby produktu udělila status původu, bez ohledu na to, zda jsou splněny podmínky článku 76, tyto operace:
a)
operace, jejichž účelem je uchování produktů v dobrém stavu během přepravy a skladování;
b)
rozdělování a spojování nákladových kusů;
c)
mytí, praní, čištění; odstraňování prachu, oxidu, oleje, nátěru nebo jiných povrchových vrstev;
d)
žehlení nebo mandlování textilií nebo textilních výrobků;
e)
prosté natírání a leštění;
f)
loupání a částečné nebo úplné mletí rýže; leštění a hlazení obilovin a rýže;
g)
operace barvení nebo ochucování cukru nebo tvarování cukru; částečné nebo úplné mletí krystalového cukru;
h)
loupání, vypeckovávání a louskání ovoce, ořechů a zeleniny;
i)
ostření, jednoduché broušení nebo prosté řezání;
j)
prosévání, prohazování, třídění, zařazování, sestavování (včetně vytváření souprav předmětů);
k)
prosté plnění do lahví, konzerv, baněk, pytlů, beden, krabic, upevnění na podložky nebo desky a veškeré ostatní prosté balící operace;
l)
připevňování nebo tisk značek, štítků, log a obdobných rozlišovacích znaků na produkty nebo jejich obaly;
m)
prosté mísení produktů, bez ohledu na druh produktů; mísení cukru s jakýmkoli dalším materiálem;
n)
prosté přidávání vody nebo ředění, dehydratace nebo denaturace produktů;
o)
prosté sestavování součástí produktu na úplný produkt nebo rozkládání produktů na části;
p)
kombinace dvou nebo více úkonů uvedených v písmenech a) až o);
q)
porážení zvířat.
2. Pro účely odstavce 1 se operace považují za prosté, jestliže k jejich provádění nejsou nutné žádné zvláštní dovednosti nebo stroje, přístroje nebo nástroje pro tyto operace zvláště vyrobené nebo nainstalované.
3. Při určování, zda se opracování nebo zpracování daného výrobku považuje za nedostatečné ve smyslu odstavce 1, se zohlední všechny operace provedené na daném výrobku ve zvýhodněné zemi.
Článek 79
1. Odchylně od článku 76 a s výhradou odstavců 2 a 3 tohoto článku mohou být nepůvodní materiály, které podle podmínek stanovených v seznamu v příloze 13a nemají být použity při výrobě daného produktu, přesto použity, pokud jejich celková hodnota nebo čistá hmotnost stanovená pro produkt nepřesahuje:
a)
15 % hmotnosti produktu u produktů kapitol 2 a 4 až 24 harmonizovaného systému, s výjimkou zpracovaných produktů rybolovu kapitoly 16;
b)
15 % ceny produktu ze závodu u ostatních produktů, s výjimkou produktů kapitol 50 až 63 harmonizovaného systému, u kterých se použijí přípustné odchylky uvedené v poznámkách 6 a 7 části I přílohy 13a.
2. Odstavec 1 nepovoluje překročení procentního podílu maximálního obsahu nepůvodních materiálů, jak je určeno v pravidlech, která jsou stanovena v seznamu v příloze 13a.
3. Odstavce 1 a 2 se nepoužijí na produkty zcela získané ve zvýhodněné zemi ve smyslu článku 75. Aniž je dotčen článek 78 a čl. 80 odst. 2, použije se však přípustná odchylka stanovená v těchto odstavcích na souhrn všech materiálů, které jsou použity při výrobě produktu a pro které pravidlo stanovené v seznamu v příloze 13a stanoví, že tyto materiály mají být zcela získány.
Článek 80
1. Určující jednotkou pro použití ustanovení tohoto oddílu je konkrétní produkt, který je považován za základní jednotku při určování zařazení za použití harmonizovaného systému.
2. Sestává-li zásilka z více stejných produktů zařazených do stejného čísla harmonizovaného systému, zohlední se při použití ustanovení tohoto oddílu každý jednotlivý produkt samostatně.
3. Je-li podle všeobecného výkladového pravidla 5 harmonizovaného systému zařazován s produktem i jeho obal, pak se tento obal zahrne i pro účely určování původu produktu.
Článek 81
Příslušenství, náhradní díly a nástroje dodávané spolu se zařízením, strojem, přístrojem nebo vozidlem, které jsou součástí jeho běžného vybavení a jsou zahrnuty v jeho ceně ze závodu, se považují za jeden celek s dotyčným zařízením, strojem, přístrojem nebo vozidlem.
Článek 82
Soupravy ve smyslu všeobecného výkladového pravidla 3 harmonizovaného systému se považují za původní produkty, jestliže jsou původními produkty všechny součásti, z nichž se skládají.
Pokud se však souprava skládá z původních i nepůvodních produktů, považuje se za původní produkt jako celek pod podmínkou, že hodnota nepůvodních produktů netvoří více než 15 % ceny ze závodu této soupravy.
Článek 83
Při určování, zda je produkt původním produktem, se nezohledňuje původ těchto prvků, které mohou být použity při jeho výrobě:
a)
energie a palivo;
b)
zařízení a vybavení;
c)
stroje a nástroje;
d)
zboží, které se nestává a nemá se stát součástí konečného složení produktu.
Pododdíl 3
Kumulace
Článek 84
Dvoustranná kumulace umožňuje, aby produkty pocházející z Evropské unie byly považovány za materiály pocházející ze zvýhodněné země, jsou-li zapracovány do produktu vyráběného v této zemi za předpokladu, že opracování nebo zpracování tam provedené přesahuje rámec operací uvedených v čl. 78 odst. 1.
Článek 85
1. Pokud Norsko, Švýcarsko a Turecko poskytují všeobecné celní preference na produkty pocházející ze zvýhodněných zemí a uplatňují pojem původu odpovídající pojmu definovanému v tomto oddíle, umožňuje kumulace s Norskem, Švýcarskem nebo Tureckem, aby produkty pocházející z Norska, Švýcarska nebo Turecka byly považovány za materiály pocházející ze zvýhodněné země, pokud opracování nebo zpracování tam provedené přesahuje rámec operací uvedených v čl. 78 odst. 1.
2. Odstavec 1 se použije pod podmínkou, že Turecko, Norsko a Švýcarsko poskytují na základě reciprocity stejné zacházení produktům pocházejícím ze zvýhodněných zemí, které zapracovávají materiály pocházející z Evropské unie.
3. Odstavec 1 se nepoužije na produkty kapitol 1 až 24 harmonizovaného systému.
4. Evropská komise v řadě C Úředního věstníku Evropské unie zveřejní datum, ke kterému byly splněny podmínky stanovené v odstavcích 1 a 2.
Článek 86
1. Regionální kumulace se vztahuje na tato čtyři různá regionální sdružení:
a)
sdružení I: Brunej, Kambodža, Indonésie, Laos, Malajsie, Filipíny, Singapur, Thajsko, Vietnam;
b)
sdružení II: Bolívie, Kolumbie, Kostarika, Ekvádor, Salvador, Guatemala, Honduras, Nikaragua, Panama, Peru, Venezuela;
c)
sdružení III: Bangladéš, Bhútán, Indie, Maledivy, Nepál, Pákistán, Srí Lanka;
d)
sdružení IV: Argentina, Brazílie, Paraguay a Uruguay.
2. Regionální kumulace mezi zeměmi v rámci stejného sdružení se uplatní, pouze pokud byly splněny tyto podmínky:
a)
pro účely regionální kumulace mezi zeměmi regionálního sdružení se použijí pravidla původu stanovená v tomto oddíle.
V případě, že způsobilá operace stanovená v části II přílohy 13a není stejná u všech zemí účastnících se kumulace, určí se původ produktů vyvážených z jedné země regionálního sdružení do druhé za účelem regionální kumulace na základě pravidla, které by se použilo, kdyby se produkty vyvážely do Evropské unie;
b)
země regionálního sdružení se zavázaly, že:
i)
budou dodržovat ustanovení tohoto oddílu nebo dbát na jejich dodržování a
ii)
poskytnou nezbytnou správní spolupráci, aby bylo zajištěno správné provádění tohoto oddílu s ohledem na Evropskou unii a rovněž mezi těmito zeměmi;
c)
závazky uvedené v písmenu b) byly Komisi oznámeny sekretariátem dotyčného regionálního sdružení nebo jiným příslušným subjektem zastupujícím členy daného regionálního sdružení.
Pokud země regionálního sdružení již před 1. lednem 2011 splnily ustanovení prvního pododstavce písmene b) a c), nový závazek se nevyžaduje.
3. Materiály uvedené v seznamu v příloze 13b jsou vyňaty z regionální kumulace stanovené v odstavci 2 v případě, že:
a)
celní preference uplatňovaná v Evropské unii není stejná pro všechny země účastnící se kumulace a
b)
dotčené materiály by prostřednictvím kumulace využívaly příznivějšího celního zacházení než toho, kterého by se jim dostalo v případě přímého vývozu do Evropské unie.
4. Regionální kumulace mezi zeměmi stejného regionálního sdružení se uplatní pouze pod podmínkou, že opracování nebo zpracování provedené ve zvýhodněné zemi, kde jsou materiály dále zpracovány nebo zapracovány, přesahuje rámec operací uvedených v čl. 78 odst. 1 a v případě textilních výrobků také rámec operací uvedených v příloze 16.
Není-li splněna podmínka stanovená v prvním pododstavci, je zemí původu produktů země regionálního sdružení s největším podílem celní hodnoty použitých materiálů pocházejících z ostatních zemí regionálního sdružení.
Je-li země původu určena podle druhého pododstavce, musí být uvedena jako země původu na dokladu o původu, který vyhotoví vývozce produktu do Evropské unie nebo - do zahájení používání systému registrovaných vývozců - vystaví orgány zvýhodněné země vývozu.
5. Na žádost orgánů zvýhodněné země sdružení I nebo sdružení III může Komise udělit regionální kumulaci mezi zeměmi těchto sdružení, pokud je Komise přesvědčena, že jsou splněny všechny tyto podmínky:
a)
jsou splněny podmínky stanovené v odst. 2 písm. a) a
b)
země, které se mají účastnit této regionální kumulace, se zavázaly a společně oznámily Komisi svůj závazek:
i)
dodržovat ustanovení tohoto oddílu nebo dbát na jejich dodržování a
ii)
poskytnout nezbytnou správní spolupráci, aby bylo zajištěno správné provádění tohoto oddílu s ohledem na Evropskou unii a rovněž mezi těmito zeměmi.
Žádost uvedená v prvním pododstavci musí být podložena důkazy, že podmínky v něm stanovené jsou splněny. Žádost je adresována Komisi. Komise o žádosti rozhodne po zohlednění všech prvků týkajících se kumulace, které považuje za vhodné, včetně materiálů, které mají být kumulovány.
6. V případě, že produkty vyrobené v zemi sdružení I nebo sdružení III za použití materiálů pocházejících ze země druhého sdružení mají být vyvezeny do Evropské unie, určí se původ těchto produktů takto:
a)
materiály pocházející ze země jednoho regionálního sdružení se považují za materiály pocházející ze země druhého regionálního sdružení, jsou-li zapracovány do produktu tam získaného za předpokladu, že opracování nebo zpracování provedené v druhé zvýhodněné zemi přesahuje rámec operací uvedených v čl. 78 odst. 1 a v případě textilních výrobků také rámec operací uvedených v příloze 16;
b)
není-li splněna podmínka stanovená v písmenu a), je zemí původu produktů země účastnící se kumulace s největším podílem celní hodnoty použitých materiálů pocházejících z ostatních zemí účastnících se kumulace.
Je-li země původu určena podle prvního pododstavce písm. b), musí být uvedena jako země původu na dokladu o původu, který vyhotoví vývozce produktu do Evropské unie nebo - do zahájení používání systému registrovaných vývozců - vystaví orgány zvýhodněné země vývozu.
7. Na žádost orgánů kterékoli zvýhodněné země může Komise poskytnout rozšířenou kumulaci mezi zvýhodněnou zemí a zemí, se kterou má Evropská unie dohodu o volném obchodu podle článku XXIV platné Všeobecné dohody o clech a obchodu (GATT), jsou-li splněny všechny tyto podmínky:
a)
země účastnící se kumulace se zavázaly, že budou dodržovat nebo dbát na dodržování ustanovení tohoto oddílu a poskytnou nezbytnou správní spolupráci, aby bylo zajištěno správné provádění tohoto oddílu s ohledem na Evropskou unii a rovněž mezi těmito zeměmi;
b)
závazek uvedený v písmenu a) byl dotčenou zvýhodněnou zemí oznámen Komisi.
Žádost uvedená v prvním pododstavci obsahuje seznam materiálů, jichž se kumulace týká, a je podložena důkazy, že podmínky stanovené v prvním pododstavci písm. a) a b) byly splněny. Žádost je adresována Komisi. Pokud dojde ke změně daných materiálů, předloží se nová žádost.
Materiály kapitol 1 až 24 harmonizovaného systému jsou z rozšířené kumulace vyňaty.
8. V případech rozšířené kumulace uvedené v odstavci 7 se původ použitých materiálů a vhodný dokumentární doklad o původu určí v souladu s pravidly stanovenými v příslušné dohodě o volném obchodu. Původ produktů, které mají být vyvezeny do Evropské unie, se určí v souladu s pravidly původu stanovenými v tomto oddíle.
Aby získaný produkt získal status původu, není nutné, aby materiály, které pocházejí ze země, s níž má Evropská unie dohodu o volném obchodu, a které jsou ve zvýhodněné zemi použity při výrobě produktu, který má být vyvezen do Evropské unie, prošly dostatečným opracováním nebo zpracováním, pokud toto opracování nebo zpracování provedené v dotčené zvýhodněné zemi přesahuje operace uvedené v čl. 78 odst. 1.
9. Komise v řadě C Úředního věstníku Evropské unie zveřejní:
a)
datum, kdy nabývá účinku kumulace mezi zeměmi sdružení I a sdružení III stanovená v odstavci 5, seznam zemí účastnících se této kumulace a případně seznam materiálů, na něž se kumulace uplatňuje;
b)
datum, kdy nabývá účinku rozšířená kumulace, seznam zemí účastnících se této kumulace a seznam materiálů, na něž se kumulace uplatňuje.
Článek 87
V případě použití dvoustranné kumulace nebo kumulace s Norskem, Švýcarskem nebo Tureckem v kombinaci s regionální kumulací obdrží získaný produkt status původu jedné ze zemí dotčeného regionálního sdružení určený v souladu s čl. 86 odst. 4 prvním a druhým pododstavcem.
Článek 88
1. Pododdíly 1 a 2 se použijí přiměřeně na:
a)
vývoz z Evropské unie do zvýhodněné země za účelem dvoustranné kumulace;
b)
vývoz z jedné zvýhodněné země do jiné za účelem regionální kumulace, jak je stanoveno v čl. 86 odst. 1 a 5, aniž je dotčen čl. 86 odst. 2 písm. a) druhý pododstavec.
2. Jsou-li pro opracování nebo zpracování produktu použity původní a nepůvodní zastupitelné materiály, mohou celní úřady členských států na písemnou žádost hospodářských subjektů za účelem následného vývozu do zvýhodněné země v rámci dvoustranné kumulace povolit spravování materiálů v Evropské unii za použití metody odděleného vedení účetnictví, aniž by materiály byly uchovávány odděleně.
3. Celní orgány členských států mohou pro udělení povolení uvedeného v odstavci 2 stanovit jakékoli podmínky, které považují za vhodné.
Povolení se udělí pouze tehdy, je-li použitím metody uvedené v odstavci 2 možné zajistit, aby bylo množství získaných produktů, které by mohly být považovány za „pocházející z Evropské unie“, kdykoli stejné jako množství, které by bylo získáno za použití metody fyzického oddělení zásob.
Je-li metoda povolena, uplatňuje se a její uplatňování se zaznamenává podle všeobecných účetních zásad uplatňovaných v Evropské unii.
4. Držitel metody uvedené v odstavci 2 vyhotovuje nebo do zahájení používání systému registrovaných vývozců žádá o doklady o původu pro množství produktů, které mohou být považovány za pocházející z Evropské unie. Na žádost celních orgánů členských států držitel předloží prohlášení o způsobu, jakým bylo uvedené množství spravováno.
5. Celní úřady členských států sledují využívání povolení uvedeného v odstavci 2.
Mohou povolení odejmout v těchto případech:
a)
držitel jakýmkoli způsobem povolení zneužívá nebo
b)
držitel nesplní některou z dalších podmínek stanovených v tomto oddíle nebo v oddíle 1A.
Pododdíl 4
Odchylky
Článek 89
1. Komise může z vlastního podnětu nebo na žádost zvýhodněné země přiznat zvýhodněné zemi dočasnou odchylku od ustanovení tohoto oddílu, pokud:
a)
taková země z důvodu vnitřních nebo vnějších faktorů dočasně nemůže dodržovat pravidla pro získání statusu původu stanovená v článku 72, která předtím dodržovat mohla, nebo
b)
taková země potřebuje čas, aby se mohla připravit na dodržování pravidel pro získání statusu původu stanovených v článku 72.
2. Tato dočasná odchylka je omezena na trvání účinků vnitřních nebo vnějších faktorů, které ji odůvodňují, nebo na dobu, kterou dotyčná zvýhodněná země potřebuje k zajištění dodržování pravidel.
3. Žádost o odchylku se v písemné podobě předkládá Komisi. Jsou v ní uvedeny důvody pro odchylku podle odstavce 1 a obsahuje náležité podpůrné doklady.
4. Je-li odchylka přiznána, dotyčná zvýhodněná země, musí splnit veškeré požadavky stanovené s ohledem na informace, které mají být poskytnuty Komisi a které se týkají používání odchylky a správy množství, pro která byla odchylka přiznána.
Pododdíl 5
Postupy při vývozu ve zvýhodněné zemi
Článek 90
Systém se použije v těchto případech:
a)
splní-li zboží vyvážené registrovaným vývozcem ve smyslu článku 92 požadavky tohoto oddílu;
b)
v případě zásilky sestávající z jednoho nebo více balení obsahujících původní produkty vyvezené kterýmkoli vývozcem, pokud celková hodnota zasílaných původních produktů nepřesáhne 6 000 EUR.
Článek 91
1. Příslušné orgány zvýhodněné země vytvoří a pravidelně aktualizují elektronický rejstřík registrovaných vývozců usazených v této zemi. Rejstřík musí být aktualizován, jakmile je kterýkoli vývozce v souladu s čl. 93 odst. 2 z rejstříku vyňat.
2. Rejstřík obsahuje tyto informace:
a)
název a plnou adresu místa, ve kterém je registrovaný vývozce usazen, včetně identifikačního čísla země nebo území (kód země ISO alfa 2);
b)
číslo registrovaného vývozce;
c)
produkty, které mají být v rámci systému vyváženy (přibližný seznam kapitol nebo čísel harmonizovaného systému, jak žadatel uzná za vhodné);
d)
údaje o tom, odkdy a dokdy je/byl vývozce registrován;
e)
důvod pro vynětí z rejstříku (na žádost registrovaného vývozce/vynětí příslušnými orgány). Tyto údaje mají k dispozici pouze příslušné orgány.
3. Příslušné orgány zvýhodněných zemí oznámí Komisi vnitrostátní systém číslování používaný pro označování registrovaných vývozců. Číslo začíná kódem země ISO alfa 2.
Článek 92
Za účelem registrace vývozci podají žádost u příslušných orgánů zvýhodněné země, které jsou uvedeny v čl. 69 odst. 1 písm. a), a to za použití formuláře, jehož vzor je uveden v příloze 13c. Vyplněním formuláře dávají vývozci souhlas s uložením poskytnutých informací do databáze Komise a se zveřejněním nedůvěrných údajů na internetu.
Příslušné orgány žádost přijmou, pouze pokud je úplná.
Článek 93
1. Registrovaní vývozci, kteří již nesplňují podmínky pro vývoz zboží v rámci systému nebo již nemají v úmyslu toto zboží vyvážet, tuto skutečnost oznámí příslušným orgánům zvýhodněné země, které je neprodleně vyjmou z rejstříku registrovaných vývozců vedeném v této zvýhodněné zemi.
2. Aniž je dotčen systém postihů a sankcí platných ve zvýhodněné zemi, vyhotoví-li registrovaní vývozci záměrně nebo z nedbalosti deklaraci o původu nebo jakýkoli podpůrný dokument, který obsahuje nesprávné informace vedoucí k tomu, že neoprávněně nebo podvodně získají výhody preferenčního celního zacházení, nebo zapříčiní-li vyhotovení této deklarace o původu nebo podpůrného dokumentu, vyjmou příslušné orgány zvýhodněné země vývozce z rejstříku registrovaných vývozců vedeného v dotyčné zvýhodněné zemi.
3. Aniž je dotčen možný vliv nesrovnalostí zjištěných během ověřování, nabývá vynětí registrovaných vývozců z rejstříku účinku pro budoucnost, tj. týká se deklarací vyhotovených po datu vynětí z rejstříku.
4. Vývozci, kteří byli v souladu s odstavcem 2 příslušnými orgány vyňati z rejstříku registrovaných vývozců, mohou být do tohoto rejstříku znovu zaneseni, pouze pokud prokáží příslušným orgánům zvýhodněné země, že napravili situaci, která vedla k jejich vynětí z rejstříku.
Článek 94
1. Registrovaní i neregistrovaní vývozci dodrží tyto povinnosti:
a)
vedou příslušné obchodní účetní záznamy o výrobě a dodávkách zboží způsobilého pro preferenční zacházení;
b)
mají k dispozici veškeré doklady týkající se materiálu používaného při výrobě;
c)
uchovávají veškeré celní doklady týkající se materiálu používaného při výrobě;
d)
po dobu alespoň tří let od konce roku, ve kterém byla vyhotovena deklarace o původu, popřípadě déle, pokud to vyžadují vnitrostátní právní předpisy, vedou záznamy o:
i)
deklaracích o původu, které vyhotovili, a
ii)
původních a nepůvodních materiálech, výrobě a účetní evidenci o zásobách.
Záznamy uvedené v prvním pododstavci písm. d) mohou být v elektronické podobě, avšak musí umožnit dohledání materiálů používaných při výrobě vyvážených produktů a potvrzení jejich statusu původu.
2. Povinnosti stanovené v odstavci 1 se také vztahují na dodavatele, kteří vývozcům poskytují prohlášení dodavatele, jež potvrzuje status původu zboží, které dodávají.
Článek 95
1. Vývozce vyhotoví deklaraci o původu při vývozu produktů, na něž se tato deklarace vztahuje, jestliže lze dotyčné zboží považovat za pocházející z dané zvýhodněné země nebo z jiné zvýhodněné země podle čl. 86 odst. 4 druhého pododstavce nebo čl. 86 odst. 6 prvního pododstavce písm. b).
2. Odchylně od odstavce 1 lze deklaraci o původu výjimečně vyhotovit až po vývozu („zpětná deklarace“) pod podmínkou, že je předložena v členském státě deklarace k propuštění do volného oběhu nejpozději dva roky po vývozu.
3. Vývozce poskytne svému zákazníku v Evropské unii deklaraci o původu, která obsahuje náležitosti uvedené v příloze 13d. Deklarace o původu se vyhotovuje buď v angličtině, nebo ve francouzštině.
Může být vyhotovena na kterémkoli obchodním dokladu, který umožní zjištění totožnosti dotčeného vývozce a příslušného zboží.
4. Při uplatnění kumulace podle článku 84, čl. 86 odst. 1 nebo čl. 86 odst. 5 a 6 se vývozce produktu, při jehož výrobě se používají materiály pocházející ze země, s níž je povolena kumulace, spoléhá na deklaraci o původu poskytnutou jeho dodavatelem. V těchto případech obsahuje deklarace o původu vyhotovená vývozcem podle okolností označení „EU cumulation“, „regional cumulation“ nebo „Cumul UE“, „cumul régional“.
5. Při uplatnění kumulace podle článku 85 se vývozce produktu, při jehož výrobě se používají materiály pocházející ze země, s níž je povolena kumulace, spoléhá na doklad o původu poskytnutý jeho dodavatelem a vyhotovený v souladu s pravidly původu systému všeobecných celních preferencí Norska, Švýcarska nebo Turecka. V tomto případě obsahuje deklarace o původu vyhotovená vývozcem označení „Norway cumulation“, „Switzerland cumulation“, „Turkey cumulation“ nebo „Cumul Norvège“, ‚Cumul Suisse‘, „Cumul Turquie“.
6. Při uplatnění rozšířené kumulace podle čl. 86 odst. 7 a 8 se vývozce produktu, při jehož výrobě se používají materiály pocházející ze země, s níž je povolena rozšířená kumulace, spoléhá na doklad o původu poskytnutý jeho dodavatelem a vyhotovený v souladu s ustanoveními příslušné dohody o volném obchodu mezi Evropskou unií a dotyčnou zemí.
V tomto případě obsahuje deklarace o původu vyhotovená vývozcem označení „extended cumulation with country x“ nebo „cumul étendu avec le pays x“.
Článek 96
1. Deklarace o původu se vyhotovuje pro každou zásilku.
2. Deklarace o původu platí dvanáct měsíců od data jejího vyhotovení vývozcem.
3. Jedna deklarace o původu se může vztahovat na několik zásilek, pokud zboží splňuje tyto podmínky:
a)
jedná se o rozložené nebo nesložené produkty ve smyslu všeobecného výkladového pravidla 2 písm. a) harmonizovaného systému;
b)
spadá do třídy XVI nebo XVII nebo čísla 7308 nebo 9406 harmonizovaného systému a
c)
má být dováženo po částech.
Pododdíl 6
Postupy při propuštění do volného oběhu v evropské unii
Článek 97
1. Celní prohlášení k propuštění do volného oběhu obsahuje odkaz na deklaraci o původu. Deklarace o původu musí být k dispozici celním orgánům, které mohou požádat o její předložení, aby mohly prohlášení ověřit. Tyto celní orgány mohou také požadovat překlad deklarace do úředního jazyka nebo jednoho z úředních jazyků daného členského státu.
2. Požádá-li deklarant o uplatnění režimu, aniž by měl při přijetí celního prohlášení k propuštění do volného oběhu k dispozici deklaraci o původu, považuje se toto prohlášení za neúplné ve smyslu čl. 253 odst. 1 a podle toho se s ním nakládá.
3. Před deklarováním zboží určeného k propuštění do volného oběhu se deklarant řádně ujistí, že zboží splňuje pravidla uvedená v tomto oddíle, a to zejména tím, že zkontroluje:
i)
v databázi uvedené v čl. 69 odst. 3, že vývozce je registrován, aby mohl vyhotovovat deklarace o původu, s výjimkou případů, kdy celková hodnota zasílaných původních produktů nepřesahuje 6 000 EUR, a
ii)
že deklarace o původu je vyhotovena v souladu s přílohou 13d.
Článek 97a
1. Tyto produkty jsou vyňaty z povinnosti vyhotovit a předložit deklaraci o původu:
a)
produkty, které jsou zasílány v drobných zásilkách soukromými osobami soukromým osobám a jejichž celková hodnota nepřesahuje 500 EUR;
b)
produkty, které se nacházejí v osobních zavazadlech cestujících a jejichž celková hodnota nepřesahuje 1 200 EUR.
2. Produkty uvedené v odstavci 1 musí splňovat tyto podmínky:
a)
nedováží se za obchodním účelem;
b)
byly prohlášeny za produkty splňující podmínky pro využívání režimu;
c)
není pochyb o pravdivosti prohlášení uvedeného v písm. b).
3. Pro účely odst. 2 písm. a) se dovoz nepovažuje za dovoz prováděný za obchodním účelem, pokud jsou splněny všechny tyto podmínky:
a)
dovoz je příležitostný;
b)
dovoz je tvořen výhradně produkty pro osobní potřebu příjemců nebo cestujících či jejich rodin;
c)
z povahy a množství produktů je zřejmé, že neslouží žádnému obchodnímu účelu.
Článek 97b
1. Zjištěním drobných rozporů mezi údaji uvedenými v deklaraci o původu a údaji v dokladech, které byly celním orgánům předloženy za účelem splnění celních formalit při dovozu produktů, není zapříčiněna neplatnost deklarace o původu, je-li řádně prokázáno, že se daný doklad vztahuje na dotčené produkty.
2. Zjevné formální chyby, například překlepy v deklaraci o původu, nevedou k odmítnutí dokladu, nejsou-li takové povahy, že vyvolávají pochybnost o správnosti údajů obsažených v tomto dokladu.
3. Deklarace o původu, které jsou celním orgánům země dovozu předloženy po uplynutí doby platnosti stanovené v článku 96, mohou být přijaty pro účely uplatnění celních preferencí, pokud lhůta k předložení těchto dokladů nemohla být dodržena na základě mimořádných okolností. V ostatních případech opožděného předložení mohou celní orgány země dovozu přijmout deklarace o původu, pokud byly příslušné produkty celním orgánům předloženy před uplynutím uvedené lhůty.
Článek 97c
1. Postup uvedený v čl. 96 odst. 3 se použije na období určené celními orgány členských států.
2. Celní orgány členského státu dovozu, které dohlížejí na po sobě jdoucí propuštění do volného oběhu, ověří, že po sobě jdoucí zásilky jsou součástí rozložených nebo nesložených produktů, pro které byla vyhotovena deklarace o původu.
Článek 97d
1. V případě, že produkty dosud nebyly propuštěny do volného oběhu, lze deklaraci o původu nahradit jedním nebo několika náhradními deklaracemi o původu vyhotovenými držitelem zboží za účelem zaslání všech nebo některých produktů na jiné místo v rámci celního území Společenství nebo popřípadě do Norska, Švýcarska nebo Turecka. Aby směli vyhotovovat náhradní deklarace o původu, nemusí být držitelé zboží sami registrovanými vývozci.
2. V případě, že je deklarace o původu nahrazena, musí původní deklarace o původu obsahovat tyto informace:
a)
údaje o náhradní deklaraci/náhradních deklaracích o původu;
b)
jména a adresy odesilatele;
c)
jméno příjemce/příjemců v Evropské unii.
Původní deklarace o původu se označí slovem „Replaced“ nebo popřípadě „Remplacée“.
3. V náhradní deklaraci o původu se uvedou následující informace:
a)
veškeré údaje týkající se zpětně zasílaných produktů;
b)
datum vyhotovení původní deklarace o původu;
c)
všechny nezbytné poznámky uvedené v příloze 13d;
d)
jméno a adresa odesilatele produktů v Evropské unii;
e)
jméno a adresa příjemce v Evropské unii, Norsku, Švýcarsku nebo Turecku;
f)
datum a místo náhrady.
Osoba, která vyhotoví náhradní deklaraci o původu, k ní může připojit kopii původní deklarace o původu.
4. Odstavce 1, 2 a 3 se použijí přiměřeně na deklarace o původu nahrazující deklarace o původu, jež jsou samy náhradními deklaracemi o původu. Odstavce 1, 2 a 3 se použijí přiměřeně na náhradní deklarace o původu vyhotovené odesilateli produktů v Norsku, Švýcarsku nebo Turecku.
5. V případě produktů, které využívají celních preferencí na základě odchylky přiznané v souladu s ustanoveními článku 89, se náhradní deklarace stanovená v tomto článku použije jen tehdy, jsou-li tyto produkty určeny pro Evropskou unii. V případě, že dotyčný produkt získal status původu prostřednictvím regionální kumulace, může být náhradní deklarace o původu vyhotovena pouze při zasílání produktů do Norska, Švýcarska nebo Turecka, pokud tyto země uplatňují stejná pravidla regionální kumulace jako Evropská unie.
6. Odstavce 1, 2 a 3 se použijí přiměřeně na deklarace, které nahrazují deklarace o původu s ohledem na rozdělení zásilky provedené v souladu s článkem 74.
Článek 97e
1. Mají-li celní orgány pochybnosti o statusu původu produktů, mohou požádat deklaranta, aby v přiměřené lhůtě určené celními orgány předložil veškeré doklady za účelem ověření správnosti údajů o původu v deklaraci nebo splnění podmínek podle článku 74.
2. Celní orgány mohou po dobu trvání ověřovacího postupu stanoveného v článku 97h pozastavit uplatňování preferenčního celního opatření, pokud:
a)
informace poskytnuté deklarantem nepostačují k tomu, aby potvrdily status původu produktů nebo splnění podmínek stanovených v článku 73 nebo článku 74;
b)
deklarant neodpoví ve lhůtě stanovené pro poskytnutí informací uvedených v odstavci 1.
3. Během čekání na informace vyžádané od deklaranta a uvedené v odstavci 1 nebo na výsledky ověřovacího postupu uvedené v odstavci 2 se pod podmínkou ochranných opatření, která jsou považována za nezbytná, dovozci nabídne možnost propuštění produktů.
Článek 97f
1. Aniž by musely požádat o další důkazy nebo zaslat zvýhodněné zemi žádost o ověření, odmítnou celní orgány členského státu dovozu uplatnit systém, pokud:
a)
zboží není stejné jako zboží uvedené v deklaraci o původu;
b)
deklarant nepředloží deklaraci o původu pro dotčené produkty, je-li tato deklarace vyžadována;
c)
aniž je dotčen čl. 90 písm. b) a čl. 97d odst. 1, nebyla deklarace o původu, kterou má deklarant v držení, vyhotovena vývozcem registrovaným ve zvýhodněné zemi;
d)
deklarace o původu není vyhotovena v souladu s přílohou 13d;
e)
nejsou splněny podmínky stanovené v článku 74.
2. Celní orgány členského státu dovozu odmítnou uplatnit systém, jestliže v návaznosti na žádost o ověření ve smyslu článku 97h adresovanou příslušným orgánům zvýhodněné země celní orgány členského státu dovozu:
a)
obdržely odpověď, na jejímž základě nebyl vývozce oprávněn vyhotovit deklaraci o původu;
b)
obdržely odpověď, na jejímž základě nepocházejí dotčené produkty ze zvýhodněné země nebo nebyly splněny podmínky stanovené v článku 73;
c)
měly při předložení žádosti o ověření odůvodněné pochybnosti o platnosti deklarace o původu nebo o správnosti informací, které deklarant poskytl o skutečném původu dotčených produktů, a
i)
ve lhůtě povolené podle článku 97h neobdržely odpověď nebo
ii)
obdržely odpověď, která neposkytuje příslušné odpovědi na otázky obsažené v žádosti.
Pododdíl 7
Kontrola původu
Článek 97g
1. Aby zajistily dodržování pravidel týkajících se statusu původu produktů, provádějí příslušné orgány zvýhodněné země:
a)
na žádost celních orgánů členských států ověřování statusu původu produktů;
b)
ze své vlastní iniciativy pravidelné kontroly vývozců.
Pokud Norsko, Švýcarsko a Turecko uzavřely s Evropskou unií dohodu, která uvádí, že si vzájemně poskytnou nezbytnou podporu v záležitostech správní spolupráce, použije se první pododstavec přiměřeně na žádosti zaslané orgánům Norska, Švýcarska a Turecka a týkající se ověřování náhradních deklarací o původu vyhotovených na jejich území, a to s cílem požádat tyto orgány o těsnější spolupráci s příslušnými orgány zvýhodněné země.
Rozšířená kumulace se povoluje v souladu s čl. 86 odst. 7 a 8, pouze pokud se země, se kterou má Evropská unie platnou dohodu o volném obchodu, zaváže k poskytování podpory v záležitostech správní spolupráce zvýhodněné zemi stejným způsobem, kterým by tuto podporu poskytla celním úřadům členských států v souladu s příslušnými ustanoveními dotyčné dohody o volném obchodu.
2. Kontroly uvedené v odst. 1 písm. b) zajistí trvalé plnění závazků vývozci. Provádějí se v intervalech určených na základě vhodných kritérií analýzy rizik. Za tím účelem požádají příslušné orgány zvýhodněných zemí vývozce o předložení kopií nebo seznamu deklarací o původu, jež vyhotovili.
3. Příslušné orgány zvýhodněných zemí mají právo požadovat jakékoli důkazy a provádět jakékoli kontroly účtů vývozce, popř. výrobců, kteří jsou jeho dodavateli, a to rovněž v provozních prostorách, nebo jakékoli jiné kontroly, které považují za vhodné.
Článek 97h
1. Následná ověřování deklarací o původu se provádí namátkou anebo vždy v případech, kdy mají celní orgány členských států odůvodněné pochybnosti o jejich pravosti, o statusu původu dotyčných produktů nebo o splnění jiných podmínek stanovených v tomto oddíle.
Požádají-li celní orgány členského státu příslušné orgány zvýhodněné země o spolupráci za účelem ověření platnosti deklarací o původu, statusu původu produktů nebo obou, uvedou ve své žádosti případně důvody pro odůvodněné pochybnosti o platnosti deklarace o původu nebo statusu původu produktů.
Na podporu žádosti o ověření může být připojena kopie deklarace o původu a jakékoli další informace nebo doklady, z nichž vyplývá, že informace uvedené v této deklaraci jsou nesprávné.
Žádající členský stát stanoví pro oznámení výsledků ověřování počáteční lhůtu šesti měsíců počínaje datem žádosti o ověření, s výjimkou žádostí zaslaných Norsku, Švýcarsku nebo Turecku za účelem ověření náhradních deklarací o původu vyhotovených na jejich území na základě deklarace o původu vyhotovené ve zvýhodněné zemi, pro které se tato lhůta prodlouží na osm měsíců.
2. Jestliže v případě odůvodněných pochybností po uplynutí lhůty uvedené v odstavci 1 neobdrží celní orgány odpověď nebo jestliže odpověď obsahuje údaje, které nepostačují k určení skutečného původu produktů, zašle se příslušným orgánům druhé sdělení. Toto sdělení stanoví další lhůtu v délce nejvýše šesti měsíců.
Pododdíl 8
Jiná ustanovení
Článek 97i
1. Pododdíly 5, 6 a 7 se použijí přiměřeně na:
a)
vývoz z Evropské unie do zvýhodněné země za účelem dvoustranné kumulace;
b)
vývoz z jedné zvýhodněné země do druhé za účelem regionální kumulace, jak je stanoveno v čl. 86 odst. 1 a 5.
2. Vývozci z Evropské unie se celními úřady členského státu na žádost vývozce považují za registrované vývozce pro účely systému, pokud vývozce splňuje tyto podmínky:
a)
vývozce má číslo EORI v souladu s články 4k až 4t;
b)
vývozce má status ‚schváleného vývozce‘ v rámci preferenčního režimu;
c)
vývozce ve své žádosti adresované celnímu úřadu členského státu poskytne tyto údaje ve formátu, jehož vzor je uveden v příloze 13c:
i)
podrobnosti uvedené v kolonkách 1 a 4,
ii)
závazek uvedený v kolonce 5.
Článek 97j
1. Pododdíly 1, 2 a 3 se použijí přiměřeně k určení toho, zda lze produkty vyvážené do Ceuty a Melilly považovat za pocházející ze zvýhodněné země nebo za pocházející z Ceuty a Melilly, když jsou vyváženy do zvýhodněné země pro účely dvoustranné kumulace.
2. Pododdíly 5, 6 a 7 se použijí přiměřeně na produkty vyvážené ze zvýhodněné země do Ceuty a Melilly a na produkty vyvážené z Ceuty a Melilly do zvýhodněné země za účelem dvoustranné kumulace.
3. Španělské celní orgány zajistí uplatňování oddílů 1, 2, 3, 5, 6 a 7 v Ceutě a Melille.
4. Pro účely uvedené v odstavcích 1 a 2 se Ceuta a Melilla považují za jediné území.“
(2)
V části I hlavě IV kapitole 2 se vkládá nový oddíl 1A, který zní:
„Oddíl 1A
Postupy a metody správní spolupráce použitelné do zahájení používání systému registrovaných vývozců
Pododdíl 1
Obecné zásady
Článek 97k
1. Každá zvýhodněná země dodrží nebo zajistí, že budou dodržena:
a)
pravidla původu vyvážených produktů stanovená v oddíle 1;
b)
pravidla pro vyplňování a vydávání osvědčení o původu zboží na tiskopise A, jehož vzor je uveden v příloze 17;
c)
ustanovení týkající se používání prohlášení na faktuře, jehož vzor je uveden v příloze 18;
d)
ustanovení týkající se metod správní spolupráce uvedených v článku 97s;
e)
ustanovení týkající se udělování odchylek uvedených v článku 89.
2. Příslušné orgány zvýhodněných zemí spolupracují s Komisí nebo členskými státy, zejména:
a)
poskytováním veškeré nezbytné podpory v případě žádosti Komise o jí prováděné sledování řádného řízení systému v dotyčné zemi, včetně ověřovacích návštěv na místě prováděných Komisí nebo celními orgány členských států;
b)
aniž jsou dotčeny články 97s a 97t, ověřováním statusu původu produktů a dodržování dalších podmínek stanovených tímto oddílem, včetně návštěv na místě, pokud o to Komise nebo celní orgány členských států požádají v souvislosti s prošetřováním původu.
3. Je-li ve zvýhodněné zemi určen příslušný orgán pro vydávání osvědčení o původu zboží na tiskopise A, jsou-li zde ověřovány dokumentární doklady o původu a vydávána osvědčení o původu zboží na tiskopise A pro vývoz do Evropské unie, má se za to, že tato zvýhodněná země přijala podmínky stanovené v odstavci 1.
4. Je-li země nebo území přijata/o nebo znovu přijata/o jako zvýhodněná země s ohledem na produkty uvedené v nařízení (ES) č. 732/2008, využívá zboží pocházející z této země nebo z tohoto území systému všeobecných preferencí, a to pod podmínkou, že bylo ze zvýhodněné země nebo území vyvezeno v den uvedený v článku 97s nebo po tomto dni.
5. Doklad o původu platí deset měsíců ode dne vydání v zemi vývozu a v této lhůtě musí být předložen celním orgánům země dovozu.
Pododdíl 2
Postupy při vývozu ve zvýhodněné zemi
Článek 97l
1. Osvědčení o původu zboží na tiskopise A, jehož vzor je uveden v příloze 17, se vydávají na písemnou žádost vývozce nebo jeho zmocněného zástupce s přiložením veškerých dalších příslušných podpůrných dokladů, které prokazují, že produkty, jež mají být vyvezeny, jsou způsobilé pro vydání osvědčení o původu zboží na tiskopise A.
2. Osvědčení se předá vývozci, jakmile je vývoz skutečně proveden nebo zajištěn. Osvědčení o původu zboží na tiskopise A může však být ve výjimečných případech vydáno po vývozu produktů, jichž se týká, jestliže:
a)
nebylo vydáno při vývozu v důsledku omylů, neúmyslného opomenutí nebo zvláštních okolností nebo
b)
bylo příslušným vládním orgánům uspokojivě prokázáno, že osvědčení o původu zboží na tiskopise A bylo vydáno, ale nebylo při dovozu přijato z technických příčin.
3. Příslušné vládní orgány mohou vydat osvědčení o původu zboží dodatečně pouze v případě, že ověří, že údaje uvedené v žádosti vývozce souhlasí s odpovídající vývozní dokumentací a že osvědčení o původu zboží na tiskopise A splňující podmínky tohoto oddílu nebylo vydáno již při vývozu dotyčných produktů. V osvědčeních o původu zboží na tiskopise A vydaných dodatečně musí být v kolonce 4 obsažena poznámka „Issued retrospectively“ nebo „Délivré à posteriori“.
4. V případě krádeže, ztráty nebo zničení osvědčení o původu zboží na tiskopise A může vývozce požádat příslušné vládní orgány, které je vydaly, o vystavení duplikátu na základě dokladů o vývozu, které má vývozce v držení. Duplikát tiskopisu A musí v kolonce 4 obsahovat poznámku „Duplicate“ nebo „Duplicata“ a musí být opatřen datem vydání a pořadovým číslem původního osvědčení. Duplikát nabývá účinku od data vydání původního osvědčení.
5. Pro účely ověření, zda produkt, pro který je vyžádáno osvědčení o původu zboží na tiskopise A, splňuje příslušná pravidla původu, mají příslušné vládní orgány právo požádat o veškeré dokumentární důkazy nebo provést jakoukoli kontrolu, kterou považují za vhodnou.
6. Vyplnění kolonky 2 osvědčení o původu zboží na tiskopise A není povinné. V kolonce 12 se uvede „Evropská unie“ nebo název členského státu. Datum vydání osvědčení o původu zboží na tiskopise A se uvádí v kolonce 11. Podpis uváděný v této kolonce, který je vyhrazen příslušným vládním orgánům, jež osvědčení vystavují, a rovněž podpis osoby zmocněné vývozcem k podpisu, který se uvádí v kolonce 12, musí být vlastnoruční.
Článek 97m
1. Prohlášení na faktuře může vyhotovit kterýkoli vývozce pro jakoukoli zásilku sestávající z jednoho nebo více balení obsahujících původní produkty, jejichž celková hodnota nepřesahuje 6 000 EUR, pokud se na tento postup vztahuje správní spolupráce uvedená v čl. 97k odst. 2.
2. Vývozce vyhotovující prohlášení na faktuře musí být připraven kdykoli na žádost celních orgánů nebo jiných příslušných vládních orgánů země vývozu předložit všechny příslušné dokumenty dokládající status původu dotčených produktů.
3. Prohlášení na faktuře, jehož text je uveden v příloze 18, vyhotovuje vývozce buď ve francouzštině, nebo v angličtině, psacím strojem, razítkem nebo tiskem na faktuře, dodacím listu, nebo jakémkoli jiném obchodním dokladu. Je-li prohlášení psáno rukou, musí být napsáno inkoustem a hůlkovým písmem. Prohlášení na faktuře podepisuje vlastnoručně vývozce.
4. Prohlášení na faktuře se použije za následujících podmínek:
a)
pro každou zásilku je vyhotoveno jedno prohlášení na faktuře;
b)
bylo-li zboží obsažené v zásilce již ověřováno v zemi vývozu s odkazem na definici pojmu „původní produkt“, může vývozce v prohlášení na faktuře na toto ověření odkázat.
5. Při uplatnění kumulace podle článků 84, 85 nebo 86 se příslušné vládní orgány zvýhodněné země požádané o vydání osvědčení o původu zboží na tiskopise A pro produkty, při jejichž výrobě se používají materiály pocházející ze země, s níž je povolena kumulace, spoléhají na následující:
-
v případě dvoustranné kumulace na doklad o původu poskytnutý dodavatelem vývozce a vydaný v souladu s ustanoveními pododdílu 5;
-
v případě kumulace s Norskem, Švýcarskem nebo Tureckem na doklad o původu poskytnutý dodavatelem vývozce a vydaný v souladu s pravidly původu systému všeobecných celních preferencí Norska, Švýcarska nebo Turecka;
-
v případě regionální kumulace na doklad o původu poskytnutý dodavatelem vývozce, tj. na osvědčení o původu zboží na tiskopise A, jehož vzor je uveden v příloze 17, nebo případně na prohlášení na faktuře, jehož znění je uvedeno v příloze 18;
-
v případě rozšířené kumulace na doklad o původu poskytnutý dodavatelem vývozce a vydaný v souladu s ustanoveními příslušné dohody o volném obchodu mezi Evropskou unií a dotyčnou zemí.
V případech uvedených v první, druhé, třetí a čtvrté odrážce prvního pododstavce se v kolonce 4 osvědčení o původu zboží na tiskopise A uvede podle potřeby označení „EU cumulation“, „Norway cumulation“, „Switzerland cumulation“, „Turkey cumulation“, „regional cumulation“, „extended cumulation with country x“ nebo „Cumul UE“, „Cumul Norvège“, „Cumul Suisse“, „Cumul Turquie“, „cumul régional“, „cumul étendu avec le pays x“.
Pododdíl 3
Postupy při propuštění do volného oběhu v Evropské unii
Článek 97n
1. Osvědčení o původu zboží na tiskopise A nebo prohlášení o faktuře se předkládají celním orgánům členských států dovozu v souladu s postupy týkajícími se celního prohlášení.
2. Doklady o původu, které jsou celním orgánům země dovozu předloženy po uplynutí doby platnosti stanovené v čl. 97k odst. 5, mohou být přijaty pro účely uplatnění celních preferencí, pokud lhůta k předložení těchto dokladů nemohla být dodržena na základě mimořádných okolností. V ostatních případech opožděného předložení mohou celní orgány země dovozu přijmout doklady o původu, pokud byly příslušné produkty cením orgánům předloženy před uplynutím uvedené lhůty.
Článek 97o
1. Jsou-li na žádost dovozce za podmínek stanovených celními orgány členského státu dovozu po částech dováženy rozložené nebo nesložené produkty ve smyslu všeobecného pravidla 2 písm. a) pro výklad harmonizovaného systému spadající do tříd XVI a XVII nebo čísel 7308 a 9406 harmonizovaného systému, lze celním orgánům předložit jediný doklad o původu těchto produktů při dovozu první části.
2. Na žádost dovozce může být za podmínek stanovených celními orgány členského státu dovozu těmto orgánům předložen doklad o původu při dovozu první zásilky, jestliže zboží
a)
je dováženo v rámci pravidelných a trvalých operací značné obchodní hodnoty;
b)
je předmětem téže kupní smlouvy a strany této smlouvy jsou usazeny v zemi vývozu nebo v členském státě/členských státech;
c)
je zařazeno do stejného kódu (osm číslic) kombinované nomenklatury;
d)
pochází výhradně od stejného vývozce, je určeno pro stejného dovozce a podléhá vstupním formalitám u stejného celního úřadu stejného členského státu.
Tento postup lze použít na období určené příslušnými celními orgány.
Článek 97p
1. Jsou-li původní produkty umístěny pod dohled celního úřadu jednoho členského státu, je možné nahradit původní doklad o původu jedním nebo více osvědčeními o původu zboží na tiskopise A pro účely zaslání všech nebo některých z těchto produktů na jiné místo v Evropské unii nebo případně do Norska, Švýcarska nebo Turecka.
2. Náhradní osvědčení o původu zboží na tiskopise A vydává celní úřad, pod jehož dohledem se produkty nacházejí. Náhradní osvědčení se vydává na základě písemné žádosti zpětného vývozce.
3. V náhradním osvědčení musí být v kolonce vpravo nahoře uveden název prostřednické země, v níž bylo náhradní osvědčení vydáno. V kolonce 4 se uvede poznámka „Replacement certificate“ nebo „Certificat de remplacement“ a datum vydání původního osvědčení o původu zboží a jeho pořadové číslo. V kolonce 1 se uvede jméno zpětného vývozce. V kolonce 2 může být uvedeno jméno konečného příjemce. Veškeré údaje o znovu vyvezených produktech uvedené na původním osvědčení se zapíší do kolonek 3 až 9 a odkazy na fakturu zpětného vývozce se uvedou v kolonce 10.
4. V kolonce 11 musí být uveden úřední záznam celních orgánů, které náhradní osvědčení vydaly. Odpovědnost těchto orgánů se týká pouze vydání náhradního osvědčení. V kolonce 12 se uvede země původu a země určení obsažená v původním osvědčení. Tuto kolonku musí podepsat zpětný vývozce. Zpětný vývozce, který kolonku podepsal v dobré víře, neodpovídá za správnost údajů v původním osvědčení.
5. Celní úřad, který je požádán o provedení operace uvedené v odstavci 1, zaznamená do původního osvědčení hmotnost, čísla a druh odesílaných produktů a pořadová čísla jednoho nebo vce odpovídajících náhradních osvědčení. Původní osvědčení musí tento celní úřad uchovávat po dobu nejméně tří let. K náhradnímu osvědčení může být přiložena fotokopie původního osvědčení.
6. V případě produktů, které využívají celních preferencí na základě odchylky přiznané v souladu s článkem 89, se postup stanovený v tomto článku použije jen tehdy, jsou-li tyto produkty určeny pro Evropskou unii. V případě, že dotyčný produkt získal status původu prostřednictvím regionální kumulace, může být náhradní osvědčení vydáno pouze při zasílání produktů do Norska, Švýcarska nebo Turecka, pokud tyto země uplatňují stejná pravidla regionální kumulace jako Evropská unie.
Článek 97q
1. Produkty, které jsou posílány v drobných zásilkách soukromými osobami soukromým osobám nebo se nacházejí v osobních zavazadlech cestujících, se považují za původní produkty využívající celních preferencí uvedených v článku 66, aniž by bylo třeba předložit osvědčení o původu zboží na tiskopise A nebo prohlášení na faktuře, pokud:
a)
tyto produkty
i)
nejsou dováženy za obchodním účelem,
ii)
byly prohlášeny za produkty splňující podmínky nezbytné pro využívání systému;
b)
není pochyb o pravdivosti prohlášení uvedeného v písm. a) bodu ii).
2. Dovoz se nepovažuje za dovoz za obchodním účelem, jsou-li splněny všechny tyto podmínky:
a)
dovoz je příležitostný;
b)
dovoz je tvořen výhradně produkty pro osobní potřebu příjemců nebo cestujících či jejich rodin;
c)
z povahy a množství produktů je zřejmé, že neslouží žádnému obchodnímu účelu.
3. Celková hodnota produktů uvedených v odstavci 2 nesmí u malých zásilek překročit 500 EUR a u produktů nacházejících se v osobních zavazadlech cestujících 1 200 EUR.
Článek 97r
1. Zjištěním drobných rozporů mezi údaji uvedenými v osvědčení o původu zboží na tiskopise A nebo v prohlášení na faktuře a údaji v dokladech, které byly celním orgánům předloženy za účelem splnění celních formalit při dovozu produktů, není zapříčiněna neplatnost osvědčení nebo prohlášení, je-li řádně prokázáno, že se daný doklad vztahuje na předložené produkty.
2. Zjevné formální chyby v osvědčení o původu zboží na tiskopise A, v průvodním osvědčení EUR.1 nebo v prohlášení na faktuře nevedou k odmítnutí dokladů, nejsou-li chyby takové povahy, že vyvolávají pochybnost o správnosti údajů obsažených v těchto dokladech.
Pododdíl 4
Způsoby správní spolupráce
Článek 97s
1. Zvýhodněné země sdělí Komisi názvy a adresy vládních orgánů na svém území příslušných pro vydávání osvědčení o původu zboží na tiskopise A, vzory otisků razítek, která tyto orgány používají, a názvy a adresy vládních orgánů příslušných ke kontrole osvědčení o původu zboží na tiskopise A a prohlášení na faktuře.
Komise tyto údaje sdělí celním orgánům členských států. Jsou-li tato sdělení činěna formou aktualizace předchozích sdělení, uvede Komise datum začátku platnosti nových razítek v souladu s údaji poskytnutými příslušnými vládními orgány zvýhodněných zemí. Tyto informace jsou důvěrné; má-li však být zboží propuštěno do volného oběhu, mohou dotyčné celní orgány dovolit dovozci nebo jeho řádně pověřenému zástupci, aby se seznámil se vzory otisků razítek.
Zvýhodněné země, které již poskytly informace vyžadované v prvním pododstavci, nemají povinnost tyto informace poskytnout znovu, pokud nedošlo ke změně.
2. Pro účely čl. 97k odst. 4 Komise v řadě C Úředního věstníku Evropské unie zveřejní datum, ke kterému země nebo území přijatá/é nebo znovu přijatá/é jako zvýhodněná země s ohledem na produkty uvedené v nařízení (ES) č. 732/2008 splnila/o povinnosti uvedené v odstavci 1.
3. Komise na žádost příslušných orgánů zvýhodněných zemí zašle zvýhodněným zemím vzory otisků razítek používaných celními orgány členských států pro vydávání průvodních osvědčení EUR.1.
Článek 97t
1. Dodatečné ověření osvědčení o původu zboží na tiskopise A a prohlášení na faktuře se provádí nahodile anebo vždy v případech, kdy mají celní orgány členských států odůvodněné pochybnosti o pravosti těchto dokladů, o statusu původu dotyčných produktů nebo o splnění jiných povinností stanovených v tomto oddíle.
2. Při podávání žádosti o dodatečné ověření vrátí celní orgány členských států osvědčení o původu zboží na tiskopise A a fakturu, pokud byla předložena, prohlášení na faktuře nebo kopii těchto dokladů příslušným vládním orgánům zvýhodněné země vývozu, a případně uvedou důvody pro tuto žádost. Spolu s žádostí o ověření se zašlou veškeré získané dokumenty a informace nasvědčující, že informace uvedené v dokladu o původu jsou nesprávné.
Jestliže se celní orgány členských států rozhodnou pozastavit uplatňování celních preferencí až do výsledku ověření, nabídne se dovozci pod podmínkou ochranných opatření, která jsou považována za nezbytná, možnost propuštění produktů.
3. Pokud byla podána žádost o dodatečné ověření, musí být ověření provedeno a jeho výsledky sděleny celním orgánům členských států ve lhůtě nejvýše šesti měsíců nebo v případě žádostí zaslaných Norsku, Švýcarsku nebo Turecku za účelem ověření náhradních dokladů o původu vystavených na jejich území na základě osvědčení o původu zboží na tiskopise A nebo prohlášení na faktuře vydaného ve zvýhodněné zemi ve lhůtě nejvýše osmi měsíců od data zaslání žádosti. Z výsledků musí být zřejmé, zda se dotyčný doklad o původu vztahuje na skutečně vyvezené produkty a zda lze tyto produkty považovat za produkty pocházející ze zvýhodněné země.
4. V případě osvědčení o původu zboží na tiskopise A vydaných na základě dvoustranné kumulace musí odpověď obsahovat jednu nebo více kopií průvodních osvědčení EUR.1, nebo případně odpovídajících prohlášení na faktuře.
5. Jestliže v případě odůvodněných pochybností po uplynutí šestiměsíční lhůty uvedené v odstavci 3 neobdrží celní orgány odpověď nebo jestliže odpověď neobsahuje údaje, které postačují k určení pravosti daného dokladu nebo o skutečném původu produktů, zašle se příslušnému orgánu druhé sdělení. Jestliže ve lhůtě čtyř měsíců od data zaslání tohoto druhého sdělení nejsou celním orgánům sděleny výsledky ověření nebo jestliže výsledky neumožňují určit pravost daného dokladu skutečný původ produktů, odmítnou příslušné orgány uplatnit celní preference, s výjimkou existence mimořádných okolností.
6. Pokud ověřovací postup nebo jiné dostupné informace naznačují, že jsou porušována pravidla původu, provede zvýhodněná země vývozu z vlastního podnětu nebo na žádost celních orgánů členských států potřebná šetření nebo přijme vhodná opatření, aby tato šetření byla provedena dostatečně rychle s cílem tyto přestupky odhalit a předcházet jim. Za tím účelem se Komise nebo celní orgány členských států mohou šetření účastnit.
7. Pro účely dodatečného ověření osvědčení o původu zboží na tiskopise A uchovávají vývozci veškeré příslušné doklady prokazující status původu dotčených produktů a příslušné vládní orgány zvýhodněné země vývozu uchovávají kopie osvědčení a rovněž veškeré související vývozní doklady. Tyto doklady se uchovávají po dobu alespoň tří let od konce roku, ve kterém bylo osvědčení o původu na tiskopise A vydáno.
Článek 97u
1. Články 97s a 97t se také použijí mezi zeměmi stejného regionálního sdružení pro účely poskytování informací Komisi nebo celním orgánům členských států a dodatečného ověřování osvědčení o původu zboží na tiskopise A nebo prohlášení na faktuře vydaných v souladu s pravidly pro regionální kumulaci původu.
2. Pro účely článků 85, 97m a 97p obsahuje dohoda uzavřená mezi Evropskou unií, Norskem, Švýcarskem a Tureckem mimo jiné závazek vzájemně si poskytovat nezbytnou podporu v záležitostech správní spolupráce.
Pro účely čl. 86 odst. 7 a 8 a článku 97k se země, se kterou Evropská unie uzavřela platnou dohodu o volném obchodu a která se zavázala k účasti na rozšířené kumulaci se zvýhodněnou zemí, rovněž zaváže k poskytování podpory v záležitostech správní spolupráce zvýhodněné zemi stejným způsobem, kterým by tuto podporu poskytla celním úřadům členských států v souladu s příslušnými ustanoveními dotyčné dohody o volném obchodu.
Pododdíl 5
Postupy týkající se dvoustranné kumulace
Článek 97v
1. Status původu produktů Evropské unie se prokazuje buď:
a)
předložením průvodního osvědčení EUR.1 podle vzoru uvedeného v příloze 21 nebo
b)
předložením prohlášení na faktuře, jehož znění je uvedeno v příloze 18. Prohlášení na faktuře může vyhotovit kterýkoli vývozce pro zásilky obsahující původní produkty, jejichž celková hodnota nepřekračuje 6 000 EUR, nebo schválený vývozce Evropské unie.
2. Vývozce nebo jím zmocněný zástupce uvede v kolonce 2 průvodního osvědčení EUR.1 slova „GSP beneficiary countries“ a „EU“ nebo „Pays bénéficaires du SPG“ a „UE“.
3. Ustanovení tohoto oddílu o vydávání, používání a dodatečném ověřování osvědčení o původu zboží na tiskopise A se použijí přiměřeně na průvodní osvědčení EUR.1 a, s výjimkou ustanovení o jejich vydávání, na prohlášení na faktuře.
4. Celní orgány členského státu mohou povolit kterémukoli vývozci (dále jen „schválený vývozce“), který často odesílá produkty pocházející z Evropské unie v rámci dvoustranné kumulace, aby vyhotovoval prohlášení na faktuře bez ohledu na hodnotu dotčených produktů, pokud tento vývozce celním orgánům uspokojivým způsobem poskytne veškeré záruky nezbytné k ověření:
a)
statusu původu produktů a
b)
splnění ostatních podmínek platných v dotyčném členském státě.
5. Celní orgány mohou udělení statusu schváleného vývozce podmínit splněním jakýchkoli podmínek, které považují za vhodné. Celní orgány přidělí schválenému vývozci číslo celního povolení, které se uvádí v prohlášení na faktuře.
6. Celní orgány sledují, jakým způsobem schválený vývozce povolení využívá. Celní orgány mohou povolení kdykoli odejmout.
Mohou povolení odejmout ve všech těchto případech:
a)
schválený vývozce již neskýtá záruky uvedené v odstavci 4;
b)
schválený vývozce nesplňuje podmínky uvedené v odstavci 5;
c)
schválený vývozce jakýmkoli způsobem udělené povolení zneužívá.
7. Schválený vývozce není povinen podepisovat prohlášení na faktuře, jestliže se schválený vývozce celním orgánům písemně zaváže, že přebírá plnou odpovědnost za jakékoli prohlášení na faktuře, které schváleného vývozce identifikuje, jako by je schválený vývozce vlastnoručně podepsal.
Pododdíl 6
Ceuta a Melilla
Článek 97w
Ustanovení tohoto oddílu o vydávání, používání a dodatečném ověřování dokladů o původu se použijí přiměřeně na produkty vyvážené ze zvýhodněné země do Ceuty a Melilly a na produkty vyvážené z Ceuty a Melilly do zvýhodněné země za účelem dvoustranné kumulace.
Ceuta a Melilla se považují za jediné území.
Španělské celní orgány zajistí použití tohoto oddílu v Ceutě a Melille.“
(3)
V části I hlavě IV kapitole 2 oddíle 2 se před pododdíl 1 vkládá článek 97x, který zní:
„Článek 97x
1. Pro účely tohoto oddílu se použijí tyto definice:
a)
„výrobou“ se rozumí každé opracování nebo zpracování, včetně sestavování;
b)
„materiálem“ se rozumí jakékoli příměsi, suroviny, komponenty, části apod., které jsou používány při výrobě produktu;
c)
„produktem“ nebo „výrobkem“ se rozumí vyráběný produkt nebo výrobek, i když je zamýšleno jeho pozdější využití v jiné výrobní operaci;
d)
„zbožím“ se rozumí jak materiál, tak produkty či výrobky;
e)
„celní hodnotou“ se rozumí hodnota určená v souladu s Dohodou o provádění článku VII Všeobecné dohody o clech a obchodu (Dohoda Světové obchodní organizace o celní hodnotě) z roku 1994;
f)
„cenou ze závodu“ v seznamu v příloze 15 se rozumí cena zaplacená za produkt ze závodu výrobci, v jehož podniku došlo k poslednímu opracování nebo zpracování, pokud tato cena zahrnuje hodnotu veškerého použitého materiálu po odečtení případných vnitřních daní, které se vracejí nebo mohou být vráceny při vývozu získaného produktu.
V případě, že skutečná zaplacená cena neodráží veškeré náklady související s výrobou produktu, které byly skutečně vynaloženy ve zvýhodněné zemi, rozumí se cenou ze závodu součet všech těchto nákladů po odečtení případných vnitřních daní, které se vracejí nebo mohou být vráceny při vývozu získaného produktu;
g)
„hodnotou materiálů“ v seznamu v příloze 15 se rozumí celní hodnota v okamžiku dovozu použitých nepůvodních materiálů, nebo není-li známa a nelze-li ji určit, první ověřitelná cena zaplacená za tyto materiály v Evropské unii nebo ve zvýhodněné zemi ve smyslu čl. 98 odst. 1. Pokud je třeba určit hodnotu použitých původních materiálů, použije se tento pododstavec přiměřeně;
h)
„kapitolami“, „čísly“ a „položkami“ či „podpoložkami“ se rozumí kapitoly, čísla a položky či podpoložky (čtyř- nebo šestimístné číselné kódy) používané v nomenklatuře, která tvoří harmonizovaný systém;
i)
„zařazením“ se rozumí zařazení produktu nebo materiálu do určitého čísla nebo položky či podpoložky harmonizovaného systému;
j)
„zásilkou“ se rozumí produkty, které:
-
buď zasílá současně jeden vývozce jednomu příjemci, nebo
-
které jsou dopravovány na podkladě jediného přepravního dokladu od vývozce k příjemci, a pokud tento doklad neexistuje, na podkladě jediné faktury.
2. Pro účely odst. 1 písm. f) může pojem „výrobce“ uvedený v odst. 1 písm. f) prvním pododstavci v případě, kdy bylo poslední opracování nebo zpracování zadáno výrobci, odkazovat na podnik, který subdodavatele zaměstnal.“
(4)
V článku 99 se doplňuje nové písmeno d)a, které zní:
„d)a
produkty z poražených zvířat tam narozených či vylíhnutých a odchovaných;“.
(5)
Ustanovení čl. 101 odst. 1 se mění takto:
a)
písmeno g) se nahrazuje tímto:
„g)
operace barvení nebo ochucování cukru nebo tvarování cukru; částečné nebo úplné mletí krystalového cukru;“;
b)
písmeno m) se nahrazuje tímto:
„m)
prosté mísení produktů, též různých druhů; mísení cukru s jiným materiálem;“;
c)
vkládá se nové písmeno m)a, které zní:
„m)a
prosté přidávání vody nebo ředění, dehydratace nebo denaturace produktů;“.
(6)
Vkládá se nová příloha 13a uvedená v příloze I tohoto nařízení.
(7)
Vkládá se nová příloha 13b uvedená v příloze II tohoto nařízení.
(8)
Vkládá se nová příloha 13c uvedená v příloze III tohoto nařízení.
(9)
Vkládá se nová příloha 13d uvedená v příloze IV tohoto nařízení.
(10)
V příloze 14 v poznámce 1 a 3.1 se výraz „článků 69 a 100“ nahrazuje výrazem „článku 100“.
(11)
Příloha 17 se mění v souladu s přílohou V tohoto nařízení.
(12)
Příloha 18 se nahrazuje zněním uvedeným v příloze VI tohoto nařízení.
Článek 2
Zvýhodněné země předloží Komisi závazek v souladu s čl. 68 odst. 3 nařízení (ES) č. 2454/93 ve znění tohoto nařízení a informace požadované článkem 69 uvedeného nařízení alespoň tři měsíce před vlastním použitím systému registrovaných vývozců na jejich území.
Komise nejpozději dne 1. července 2016 a 1. července 2019 přezkoumá stav přípravy zvýhodněných zemí na použití systému registrovaných vývozců. Komise navrhne veškeré nezbytné úpravy.
Článek 3
1. Toto nařízení vstupuje v platnost sedmým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
2. Použije se ode dne 1. ledna 2011.
3. S výhradou odstavce 4 tohoto článku se čl. 1 odst. 1, pokud se vztahuje k článkům 68 až 71, 90 až 97i a čl. 97j odst. 2, a čl. 1 odst. 8 a 9 použijí ode dne 1. ledna 2017.
4. Zvýhodněné země, které nejsou schopny provést systém registrovaných vývozců k datu uvedenému v odstavci 3 a které před 1. červencem 2016 podají Komisi písemnou žádost nebo k jejichž systému registrovaných vývozců Komise v souladu s čl. 2 druhým pododstavcem navrhla úpravy, mohou až do dne 1. ledna 2020 i nadále používat ustanovení hlavy IV kapitoly 2 oddílu 1A a příloh 17 a 18 nařízení (ES) č. 2454/93 ve znění tohoto nařízení.
5. Ustanovení čl. 1 odst. 2 se použijí do data stanoveného v odstavci 3 nebo pro zvýhodněné země uvedené v odstavci 4 do data stanoveného v odstavci 4.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 18. listopadu 2010.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1063/2010
z dnia 18 listopada 2010 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (1), w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 732/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. wprowadzającego ogólny system preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. oraz zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 552/97, (WE) nr 1933/2006 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1100/2006 i (WE) nr 964/2007 (2) Unia Europejska udziela krajom rozwijającym się preferencji handlowych w ramach jej ogólnego systemu preferencji taryfowych („GSP” lub „System”). Zgodnie z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia, reguły pochodzenia dotyczące definicji pojęcia produktów pochodzących, procedury oraz związane z nimi metody współpracy administracyjnej zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 (3).
(2)
Nawiązując do szeroko zakrojonej debaty, zainicjowanej ogłoszoną dnia 18 grudnia 2003 r. zieloną księgą dotyczącą przyszłości reguł pochodzenia w preferencyjnych zasadach handlu (4), w dniu 16 marca 2005 r. Komisja przyjęła komunikat zatytułowany „Reguły pochodzenia w preferencyjnych zasadach handlu - Kierunki na przyszłość” (5) („komunikat”). Komunikat zarysowuje nową koncepcję reguł pochodzenia we wszystkich preferencyjnych zasadach handlu obowiązujących w obrocie z Unią Europejską, a w szczególności w ramach zasad nastawionych na rozwój, takich jak GSP.
(3)
W kontekście Agendy Rozwoju DOHA nie budzi wątpliwości konieczność pogłębionej integracji państw rozwijających się z gospodarką ogólnoświatową - w szczególności poprzez ułatwianie im dostępu do rynków w krajach rozwiniętych.
W tym celu należy uprościć, a w stosownych przypadkach złagodzić reguły preferencyjnego pochodzenia w sposób umożliwiający zastosowanie przyznanych preferencji do produktów pochodzących z krajów korzystających.
(4)
Aby zapewnić faktyczne preferencje potrzebującym, przy jednoczesnej ochronie zasobów własnych Unii Europejskiej, wszelkim zmianom reguł preferencyjnego pochodzenia powinny towarzyszyć odpowiednie dostosowania procedur zarządzania nimi.
(5)
Ocena skutków niniejszego rozporządzenia przeprowadzona przez Komisję wskazuje, że reguły pochodzenia w ramach GSP są postrzegane jako nazbyt złożone i zbyt restrykcyjne. W ramach tej oceny wykazano ponadto, że faktyczny zakres wykorzystania przyznanych preferencji w przypadku niektórych produktów jest niski, w szczególności właśnie dla tych produktów, które mają największe znaczenie dla krajów najsłabiej rozwiniętych, a jednym z powodów takiego stanu rzeczy są obecnie obowiązujące reguły pochodzenia.
(6)
W ocenie skutków stwierdzono, że zarówno efekt uproszczenia, jak i sprzyjania rozwojowi można osiągnąć poprzez wprowadzenie jednolitego kryterium, które miałoby zastosowanie do wszystkich produktów, służącego określaniu pochodzenia towarów, które nie zostały w całości uzyskane w danym kraju korzystającym z preferencji na podstawie wartości dodanej w danym kraju korzystającym, przy zachowaniu wymogu zgodności z progiem wystarczającego przetworzenia. W ocenie skutków nie wykazano natomiast nieodzowności jednej wspólnej metody dla realizacji celu uproszczenia czy też sprzyjania rozwojowi. Co więcej, z reakcji zainteresowanych stron wynika, że w pewnej liczbie sektorów (np. dla produktów rolnych i przetworzonych produktów rolnych, produktów rybołówstwa, substancji chemicznych, metali, tkanin i odzieży, jak również obuwia) kryterium wartości dodanej albo okazuje się nieodpowiednie, albo też nie powinno być stosowane jako kryterium wyłączne. W konsekwencji powyższego, w takich sektorach należy stosować inne, proste kryteria, bardziej zrozumiałe dla zainteresowanych przedsiębiorców i łatwiejsze do skontrolowania przez administrację, czy to zamiast kryterium wartości dodanej, czy też na zasadzie alternatywy. Przez inne kryteria rozumie się między innymi określenie najwyższej dopuszczalnej zawartości materiałów niepochodzących; zmianę pozycji lub podpozycji taryfowej; określone formy obróbki lub przetwarzania; oraz używanie materiałów całkowicie uzyskanych. Przez wzgląd na prostotę, należy ograniczyć liczbę różnych reguł do niezbędnego minimum. Dlatego też ustalone reguły pochodzenia powinny mieć zastosowanie raczej do określonych sektorów, niż do konkretnych produktów.
(7)
Reguły pochodzenia powinny odzwierciedlać charakterystyczne cechy konkretnych sektorów, przy jednoczesnym zagwarantowaniu krajom korzystającym rzeczywistej możliwości korzystania z przyznanych im praw do preferencyjnego traktowania taryfowego. W stosownych przypadkach reguły powinny również odzwierciedlać zróżnicowane zdolności produkcyjne krajów korzystających. W dążeniu do pobudzenia rozwoju przemysłu w krajach najsłabiej rozwiniętych, w przypadku reguł opartych na kryterium najwyższej dopuszczalnej zawartości materiałów niepochodzących, próg stosowany do takich materiałów powinien być zawsze jak najwyższy, przy jednoczesnym zapewnieniu rzetelności i ekonomicznego uzasadnienia działalności przetwórczej prowadzonej w takich krajach. Stosowanie kryterium najwyższej dopuszczalnej zawartości materiałów niepochodzących sięgającej nawet 70 %, lub wszelkich innych reguł umożliwiających analogiczny poziom rozluźnienia reguł w odniesieniu do produktów pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych powinno prowadzić do zwiększenia wywozu z tych krajów.
(8)
W trosce o zapewnienie rzetelności i gospodarczej zasadności działalności w zakresie obróbki lub przetwarzania prowadzonej w krajach korzystających, która ma przynosić rzeczywiste korzyści tym krajom, należy ustalić wykaz procesów niewystarczającej obróbki lub przetworzenia, które nigdy nie nadają statusu pochodzenia. Wykaz ten w większej części może się pokrywać z dotychczasowym wykazem. Należy jednak dokonać w nim pewnych dostosowań. Przykładowo, dla zapobieżenia przypadkom przekierowania handlu oraz zakłóceniom na rynku cukru, w myśl przyjętych dotąd przepisów określających reguły pochodzenia w innych preferencyjnych zasadach handlu, należy ustanowić nowe reguły uniemożliwiające mieszanie cukru z innymi materiałami.
(9)
W sektorach, w których nie stosuje się kryterium wartości dodanej, należy w dalszym ciągu dopuścić pewien zakres swobody, jak to ma miejsce obecnie, przez umożliwienie stosowania ograniczonej ilości materiałów niespełniających reguł. Należy jednak doprecyzować zakres takiego stosowania w odniesieniu do produktów wytwarzanych z materiałów całkowicie uzyskanych. Ponadto w celu zwiększenia swobody w pozyskiwaniu surowców należy zwiększyć dozwoloną proporcję tych materiałów, z wyłączeniem określonych produktów wrażliwych, z dotychczasowych 10 % na 15 % ceny ex-works produktu końcowego. Do wspomnianych produktów wrażliwych należą produkty objęte działami 2 i od 4 do 24 Systemu Zharmonizowanego, z wyłączeniem przetworzonych produktów rybołówstwa objętych działem 16, dla których bardziej odpowiednie byłyby dopuszczalne odchylenia wagowe, i produktów objętych działami od 50 do 63 Systemu Zharmonizowanego, które powinny w dalszym ciągu podlegać szczegółowym regułom określającym dopuszczalne odchylenie - stosownie do przypadku: wagi lub wartości - zróżnicowane w zależności od produktu.
(10)
Istotnym elementem rozluźnienia reguł jest kumulacja pochodzenia, dzięki której kraje posługujące się identycznymi regułami pochodzenia mogą wspólnie rozliczać produkcję towarów, które kwalifikują się do preferencyjnego traktowania taryfowego. Obowiązujące warunki regionalnej kumulacji pochodzenia, z podziałem obecnie na trzy regionalne grupy krajów korzystających z kumulacji, zostały uznane za skomplikowane i zbyt surowe. Należy je zatem poddać uproszczeniu i rozluźnieniu poprzez zniesienie obowiązującego obecnie warunku związanego z wartością. Co więcej, obecne możliwości kumulacji między krajami należącymi do jednej grupy regionalnej należy w pewnych przypadkach utrzymać, w odniesieniu do krajów najsłabiej rozwiniętych i innych krajów korzystających, pomimo zróżnicowania reguł pochodzenia wprowadzanego niniejszym rozporządzeniem. Tego rodzaju kumulacja powinna być dozwolona jedynie pod warunkiem że, wysyłając materiały do innego kraju z tej samej grupy w celu kumulacji regionalnej, każdy kraj stosuje reguły pochodzenia obowiązujące w jego wymianie handlowej z Unią Europejską. Niemniej, w trosce o zapobieżenie zakłóceniom wymiany handlowej między krajami korzystającymi z preferencji taryfowych o różnych poziomach, należy ustanowić przepisy wykluczające zastosowanie kumulacji regionalnej do określonych produktów wrażliwych.
(11)
Komisja zaznaczyła już w komunikacie swoją gotowość do rozważenia wszelkich wniosków o ustanowienie nowych grup bądź też łączenie lub rozszerzanie grup istniejących, w przypadku państw uzupełniających się pod względem gospodarczym, z uwzględnieniem różnic w preferencyjnych zasadach przysługujących poszczególnym krajom oraz związanego z nimi ryzyka obejścia taryfy, po ustanowieniu niezbędnych struktur i procedur współpracy administracyjnej w dziedzinie administrowania pochodzeniem i sprawowania nad nim kontroli. W nawiązaniu do powyższego, należy ustanowić przepisy dotyczące kumulowania pochodzenia między krajami należącymi do I i III regionalnej grupy kumulacji, które spełniają wymagane kryteria. W następstwie wniosku złożonego przez Mercosur, należy utworzyć nową, IV z kolei regionalną grupę kumulacji w składzie: Argentyna, Brazylia, Paragwaj i Urugwaj. Zastosowanie zasad kumulacji regionalnej pomiędzy wymienionymi krajami powinno być uzależnione od spełnienia niezbędnych wymogów.
(12)
Krajom korzystającym powinno się umożliwić dalsze korzystanie z kumulacji z krajami, będącymi krajami partnerskimi zawieranych z UE umów o wolnym handlu. Tę kumulację nowego typu, nazywaną kumulacją rozszerzoną, należy stosować jednokierunkowo, to znaczy powinna ona umożliwiać wyłącznie wykorzystanie materiałów w kraju korzystającym, a jej przyznanie powinno być poprzedzone dogłębnym zbadaniem wniosku złożonego przez zainteresowany kraj korzystający. Z uwagi na swój wrażliwy charakter, towary objęte działami od 1 do 24 Systemu Zharmonizowanego powinny być wykluczone z zakresu kumulacji tego rodzaju.
(13)
Kraje korzystające miały już od 2001 r. możliwość kumulowania pochodzenia w odniesieniu do towarów klasyfikowanych w działach od 25 do 97 Systemu Zharmonizowanego, pochodzących z Norwegii i Szwajcarii. Należy dopuścić kontynuowanie takiej kumulacji oraz rozszerzenie jej zasięgu o Turcję, pod warunkiem że definicja pojęcia pochodzenia stosowana przez Norwegię, Szwajcarię i Turcję będzie taka sama jak definicja przyjętą przez Unię Europejską i kraje te zapewnią traktowanie na zasadzie wzajemności przywożonym do nich produktom wytwarzanym z użyciem materiałów pochodzących z Unii Europejskiej. Strony powinny w tym celu zawrzeć porozumienie w formie wymiany listów lub w jakiejkolwiek innej stosownej formie, zawierające zobowiązanie do udzielania państwom członkowskim i sobie nawzajem niezbędnej pomocy w zakresie współpracy administracyjnej.
(14)
Kumulacją regionalną nie powinny być jednak objęte niektóre materiały, jeżeli dostępne w Unii Europejskiej preferencje taryfowe nie są takie same dla wszystkich krajów uczestniczących w kumulacji i w wyniku kumulacji materiały objęte preferencjami korzystałyby z bardziej korzystnego traktowania taryfowego niż to, z którego korzystałyby w przypadku bezpośredniego wywozu do Unii Europejskiej. Niedokonanie niezbędnego wykluczenia w odniesieniu do konkretnych materiałów, zapobiegającego tego rodzaju sytuacjom, mogłoby doprowadzić do obejścia taryfy lub zakłóceń handlu poprzez dokonywanie wywozu towarów do Unii Europejskiej wyłącznie z krajów korzystających z najkorzystniejszych preferencji taryfowych.
(15)
Wykaz materiałów wykluczonych z kumulacji regionalnej należy ustanowić w postaci odrębnego załącznika. Załącznik ten może być poddawany zmianom nie tylko w przypadku zmiany sytuacji, ale również w celu zapobieżenia tego rodzaju sytuacjom, które mogłyby być wynikiem wprowadzenia w życie kumulacji pomiędzy krajami należącymi do regionalnych grup I i III.
Kumulacja pochodzenia między krajami należącymi do I i III regionalnej grupy kumulacji oraz kumulacja rozszerzona powinny podlegać określonym warunkom, których spełnienie, przed przyznaniem kumulacji, powinna weryfikować Komisja, zgodnie z procedurą komitetową, z uwzględnieniem wszelkich istotnych przesłanek. Z tego samego względu w przypadkach, gdy prawo do korzystania z kumulacji zostało przyznane, ale następnie ustalono, że warunki stosowania kumulacji nie są już spełniane albo stosowanie kumulacji mogłoby doprowadzić do nieprzewidzianych skutków, prowadząc przykładowo do zakłóceń wymiany handlowej lub obchodzenia taryfy, Komisja powinna zawsze mieć możliwość cofnięcia udzielonych uprawnień do stosowania tego rodzaju kumulacji.
(16)
W myśl obecnie obowiązujących reguł pochodzenia stopień komplikacji pewnych przepisów dotyczących statków rybackich dokonujących połowów poza wodami terytorialnymi dalece przekracza wyznaczony im cel, stanowiąc przykład nieproporcjonalności, stwarzając trudności zarówno w wykonaniu, jak i w kontroli. Przepisy te należy zatem uprościć.
Obecne reguły wymagają udokumentowania bezpośredniego transportu do Unii Europejskiej, co często jest trudne. W związku z tym wymogiem, niektóre towary, posiadające ważny dowód pochodzenia, w rzeczywistości nie mogą korzystać z preferencji. Dlatego należy wprowadzić nowe, prostsze oraz bardziej elastyczne reguły, skoncentrowane na zagwarantowaniu, że towary przedstawione organom celnym na podstawie zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej są tymi samymi, które opuściły korzystający kraj wywozu, i nie zostały przetworzone ani nie uległy żadnej innej zmianie w trakcie transportu.
(17)
Obecnie organy kraju korzystającego poświadczają pochodzenie produktów, zaś w przypadku, gdy deklarowane pochodzenie okaże się niewłaściwe, importerzy często nie muszą uiszczać należności celnych, ponieważ działali w dobrej wierze, a błąd został popełniony przez właściwe organy. Wynikła z tej sytuacji strata dla zasobów własnych Unii Europejskiej oznacza, że ostatecznie koszty ponosi każdy podatnik Unii Europejskiej. Ponieważ to eksporterzy mogą najlepiej określić jakie jest prawdziwe pochodzenie ich produktów, należałoby wymagać od nich, by wraz z towarami dostarczali swoim klientom oświadczenie o pochodzeniu.
(18)
Eksporterzy powinni być rejestrowani przez właściwe organy krajów korzystających dla ułatwienia dokładnie ukierunkowanych kontroli post-eksportowych. W tym celu każdy z krajów korzystających powinien wprowadzić elektroniczny spis eksporterów; a właściwe organy rządowe kraju korzystającego powinny udostępniać Komisji zawartość tego spisu. Na tej podstawie Komisja powinna prowadzić centralną bazę danych zarejestrowanych eksporterów, na potrzeby administracji oraz przedsiębiorców w Unii Europejskiej, korzystając z której każdy przedsiębiorca byłby w stanie sprawdzić, zanim zgłosi towary do dopuszczenia do swobodnego obrotu, czy ich dostawca jest eksporterem zarejestrowanym w danym kraju korzystającym. Analogicznie, przedsiębiorcy działający w Unii Europejskiej, którzy dokonują wywozu w ramach dwustronnej kumulacji pochodzenia, powinni być rejestrowani przez właściwe organy państw członkowskich.
(19)
Publikacja numerów oraz nieopatrzonych klauzulą poufności danych rejestracyjnych eksporterów powinna umożliwić pozostałym stronom uzyskanie dostępu do tych danych, tym samym przyczyniając się do zwiększenia przejrzystości i stopnia poinformowania zainteresowanych stron. Niemniej jednak uwzględniając skutki takiej publikacji, powinno się jej dokonywać wyłącznie w przypadku eksporterów, którzy uprzednio dobrowolnie udzielą na to świadomej, szczegółowej i pisemnej zgody.
(20)
Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (6) ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez państwa członkowskie. W stosownych przypadkach należy doprecyzować lub uzupełnić niniejszym rozporządzeniem zasady ustanowione dyrektywą 95/46/WE.
(21)
Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (7) ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez Komisję. W stosownych przypadkach należy doprecyzować lub uzupełnić niniejszym rozporządzeniem zasady ustanowione Rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
(22)
W myśl art. 28 dyrektywy 95/46/WE krajowe organy nadzorcze powinny kontrolować legalność przetwarzania danych osobowych przez państwa członkowskie, podczas gdy w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez instytucje lub organ Unii Europejskiej, zgodnie z art. 46 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 właściwy jest Europejski Inspektor Ochrony Danych. Europejski Inspektor Ochrony Danych i krajowe organy nadzorcze, działając w ramach właściwych sobie kompetencji, powinni czynnie współpracować oraz zapewniać koordynację nadzoru nad przetwarzaniem danych na mocy niniejszego rozporządzenia.
(23)
Wprowadzając system zarejestrowanych eksporterów, należy uwzględnić zdolności krajów korzystających do ustanowienia systemu rejestracji i administrowania nim, jak również zdolności Komisji do zbudowania niezbędnej centralnej bazy danych. W tym celu Komisja musi jeszcze określić wymagania dotyczące użytkowników systemu i sporządzić specyfikacje techniczne. Kiedy tylko określona zostanie szczegółowa architektura centralnej bazy danych, ocenione zostaną szczegółowe implikacje systemu zarejestrowanych eksporterów, w szczególności w zakresie dostępu do danych i ich ochrony, oraz zostaną wprowadzone w życie konieczne dostosowania odpowiednich przepisów. W związku z tym wdrożenie samego systemu należałoby odroczyć do dnia 1 stycznia 2017 r., z zapewnieniem czasu na fazę rozwojową, która rozpocznie się po określeniu wymagań dotyczących użytkowników i specyfikacji technicznych oraz wprowadzeniu wszelkich możliwych dostosowań przepisów, jakie okażą się konieczne w świetle wymagań dotyczących użytkowników systemu oraz specyfikacji technicznych, wraz z ich konsekwencjami w kontekście ochrony danych. Krajom, które nie będą w stanie dotrzymać tego terminu, należy ponadto zapewnić dodatkowy trzyletni okres.
Do roku 2017 i po tym terminie, na potrzeby krajów korzystających, które nie będą w stanie wdrożyć nowego systemu, należy ustanowić przepisy przejściowe, określające procedury i metody współpracy administracyjnej na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów w tej materii. Wspomniane przepisy przejściowe powinny w szczególności regulować kwestię dowodu pochodzenia wystawianego przez właściwe organy danego kraju. Co więcej, należy również uprościć obowiązujące reguły w celu uczynienia ich bardziej przystępnymi, poprzez przekształcenie ich struktury w taki sposób, by odzwierciedlała reguły, które mają zostać wprowadzone już po wejściu w życie systemu rejestracji eksporterów, w szczególności poprzez wyraźne wyróżnienie zasad ogólnych, procedur wywozowych w kraju korzystającym i procedur dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej, a także metod współpracy administracyjnej. Jednocześnie aktualizacji wymaga świadectwo pochodzenia na formularzu A, w szczególności przypisy do formularza należy zastąpić nową wersją przypisów z 2007 r., jako uwzględniającą ostatnie rozszerzenie UE, a zatem zawierającą aktualną listę krajów, które uznają formularz A do celów GSP.
(24)
Dostęp do Systemu powinien być warunkowany wdrożeniem i utrzymaniem przez kraje korzystające struktur administracyjnych umożliwiających skuteczne zarządzanie Systemem, a także złożeniem zobowiązania do zapewniania wszelkiej niezbędnej pomocy na żądanie Komisji, w kontekście nadzoru nad prawidłowym zarządzaniem Systemem. Konieczne jest w szczególności wprowadzenie w życie systemu współpracy administracyjnej między organami w Unii Europejskiej a ich odpowiednikami w krajach korzystających, zapewniającej ramy dla weryfikacji pochodzenia. Jednocześnie należy jasno określić odpowiedzialność eksporterów za deklarowane pochodzenie oraz rolę organów administracji w zarządzaniu systemem. Należy dokładnie określić treść oświadczeń o pochodzeniu, jak również przypadki, w których organy celne w Unii Europejskiej mogą odmówić przyjęcia danego oświadczenia lub odesłać je do weryfikacji.
(25)
Zawarte w obecnie obowiązujących przepisach definicje oraz wykazy wystarczających form obróbki lub przetwarzania są wspólne dla GSP i preferencyjnych środków taryfowych przyjętych jednostronnie przez Unię Europejską w odniesieniu do niektórych krajów i terytoriów. Zważywszy na fakt, iż reguły pochodzenia wynikające z tych ostatnich, jednostronnych zasad, ulegną przekształceniu dopiero na późniejszym etapie, należy w dalszym ciągu stosować do nich obecnie obowiązujące przepisy. Jednakże przez wzgląd na spójność z GSP oraz z innymi jednostronnymi preferencyjnymi zasadami handlu, właściwym będzie uzgodnienie definicji produktów całkowicie uzyskanych oraz wykazu procesów niewystarczającej obróbki lub przetwarzania, zawartych w pozostałych jednostronnych preferencyjnych zasadach handlu, z definicją i wykazem obowiązującymi w systemie reguł pochodzenia GSP.
(26)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2454/93.
(27)
Udzielone przez Wspólnotę na mocy rozporządzeń Komisji (WE) nr 1613/2000 (8), (WE) nr 1614/2000 (9) oraz (WE) nr 1615/2000 (10) odstępstwa od reguł pochodzenia GSP w odniesieniu do niektórych wyrobów włókienniczych pochodzących z Laosu, Kambodży i Nepalu wygasają z dniem 31 grudnia 2010 r. Wprowadzone niniejszym rozporządzeniem uproszczone i bardziej sprzyjające rozwojowi reguły sprawią, że przedłużanie tych odstępstw stanie się bezcelowe.
(28)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w części I tytuł IV rozdział 2 art. 66-97 otrzymują brzmienie:
„Sekcja 1
Ogólny system preferencji (GSP)
Podsekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 66
Niniejsza sekcja ustanawia reguły dotyczące definicji pojęcia »produkty pochodzące«, procedury oraz metody współpracy administracyjnej w tym zakresie do celów stosowania Systemu ogólnych preferencji taryfowych (GSP, »System«), przyznawanych przez Unię Europejską krajom rozwijającym się na mocy rozporządzenia nr 732/2008 (11).
Artykuł 67
1. Do celów niniejszej sekcji oraz sekcji 1A niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:
a)
»kraj korzystający« oznacza kraj lub terytorium wymienione w rozporządzeniu (WE) nr 732/2008; pojęcie »kraju korzystającego« obejmuje również granice morza terytorialnego danego kraju bądź terytorium w rozumieniu Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (konwencja z dnia 10 grudnia 1982 r., sporządzona w Montego Bay) i nie może przekraczać tych granic;
b)
»wytwarzanie« oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetwarzania łącznie z montażem;
c)
»materiał« oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp. użyty do wytworzenia produktu;
d)
»produkt« oznacza wytwarzany produkt, nawet jeśli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania;
e)
»towary« oznaczają zarówno materiały, jak i produkty;
f)
»kumulacja dwustronna« oznacza system, który pozwala uznawać produkty pochodzące z Unii Europejskiej w rozumieniu niniejszego rozporządzenia za materiały pochodzące z kraju korzystającego, kiedy zostaną one w tym kraju poddane dalszemu przetworzeniu lub użyte do wytworzenia nowego produktu;
g)
»kumulacja pochodzenia z Norwegią, Szwajcarią lub Turcją« oznacza system pozwalający uznawać produkty pochodzące z Norwegii, Szwajcarii lub Turcji, za materiały pochodzące z kraju korzystającego, o ile zostaną one w tym kraju poddane dalszemu przetworzeniu lub użyte do wytworzenia nowego produktu, a następnie są przywożone do Unii Europejskiej;
h)
»kumulacja regionalna« oznacza system, na mocy którego produkty, które w rozumieniu niniejszego rozporządzenia pochodzą z kraju należącego do grupy regionalnej, uznaje się za materiały pochodzące z innego kraju tej samej grupy regionalnej (lub innej grupy w przypadkach, gdzie dopuszcza się kumulację między grupami), o ile zostaną one w tym kraju poddane dalszemu przetworzeniu lub użyte do wytworzenia nowego produktu;
i)
»kumulacja rozszerzona« oznacza system, w którym uczestnictwo uzależnione jest od dopuszczenia przez Komisję na wniosek kraju korzystającego, na mocy którego określone materiały pochodzące z kraju, z którym Unię Europejską łączy wiążąca umowa o wolnym handlu zgodna z art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), uznaje się za materiały pochodzące ze wspomnianego kraju korzystającego, o ile zostaną one w tym kraju poddane dalszemu przetworzeniu lub użyte do wytworzenia nowego produktu;
j)
»materiały zamienne« oznaczają materiały tego samego rodzaju i jakości handlowej, charakteryzujące się identycznymi cechami technicznymi i fizycznymi, i niemożliwe do rozróżnienia po tym, jak zostaną użyte do wytworzenia nowego produktu;
k)
»grupa regionalna« oznacza grupę krajów, między którymi stosuje się kumulację regionalną;
l)
»wartość celna« oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (porozumienie Światowej Organizacji Handlu w sprawie ustalania wartości celnej);
m)
»wartość materiałów« w wykazie załącznika 13a oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały w kraju korzystającym. Przepisy niniejszego punktu stosuje się odpowiednio w przypadku potrzeby ustalenia wartości użytych materiałów pochodzących;
n)
»cena ex-works« oznacza cenę zapłaconą za produkt ex-works wytwórcy, w którego zakładzie przeprowadzono ostatnią obróbkę lub przetwarzanie, przy czym cena ta obejmuje sumę wartości wszystkich użytych materiałów oraz innych kosztów związanych z produkcją, pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które są zwracane lub mogą podlegać zwrotowi z chwilą wywozu uzyskanego produktu;
W przypadku gdy cena faktycznie zapłacona nie odzwierciedla wszystkich związanych z produkcją kosztów, które zostały rzeczywiście poniesione w kraju korzystającym, cena ex-works oznacza sumę wszystkich tych kosztów pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które są zwracane lub mogą podlegać zwrotowi z chwilą wywozu uzyskanego produktu;
o)
»najwyższa dopuszczalna zawartość materiałów niepochodzących« oznacza maksymalną zawartość materiałów niepochodzących, jaka pozwala na uznanie procesu wytwarzania za czynność obróbki lub przetworzenia wystarczającą dla nadania produktom statusu pochodzenia. Może być ona wyrażona w postaci procentu ceny ex-works produktu lub jako procent masy netto wspomnianych wykorzystanych materiałów, objętych określoną grupą działów, działem, pozycją lub podpozycją;
p)
»masa netto« oznacza masę samych towarów bez opakowań i wszelkiego rodzaju pojemników;
q)
»działy«, »pozycje« i »podpozycje« odnoszą się do działów, pozycji i podpozycji (cztero- i sześciocyfrowych kodów) stosowanych w nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego zgodnie ze zmianami wprowadzonymi zaleceniem Rady Współpracy Celnej z dnia 26 czerwca 2004 r.;
r)
»klasyfikowany« odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w konkretnej pozycji lub podpozycji Systemu Zharmonizowanego;
s)
»przesyłka« oznacza produkty, które są:
-
wysłane w tym samym czasie od jednego eksportera do jednego odbiorcy; lub
-
objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy, a w przypadku braku takiego dokumentu - jedną fakturą;
t)
»eksporter« oznacza osobę dokonującą wywozu towarów do Unii Europejskiej lub do kraju korzystającego, która może udowodnić pochodzenie towarów, niezależnie od tego, czy jest ich wytwórcą, i czy samodzielnie dopełnia formalności wywozowych;
u)
»zarejestrowany eksporter« oznacza eksportera, który figuruje w spisie prowadzonym przez właściwe organy danego kraju korzystającego na potrzeby składania oświadczeń o pochodzeniu do celów wywozu w ramach Systemu;
v)
»oświadczenie o pochodzeniu« oznacza oświadczenie złożone przez eksportera, zawierające stwierdzenie, że objęte nim produkty spełniają reguły pochodzenia w ramach Systemu, bądź to w celu umożliwienia osobie zgłaszającej te towary do dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej ubiegania się o zastosowanie preferencyjnego traktowania taryfowego, bądź też służące działającemu w kraju korzystającym przedsiębiorcy, który sprowadził materiały do dalszego przetworzenia w kontekście reguł kumulacji, do potwierdzenia statusu pochodzenia takich towarów.
2. Do celów ust. 1 lit. n) w przypadku, gdy ostatnia obróbka lub przetworzenie zostało zlecone wytwórcy, pojęcie »wytwórcy«, o którym mowa w ust. 1 lit. n) akapit pierwszy, może odnosić się do przedsiębiorstwa, które zatrudniło podwykonawcę.
Artykuł 68
1. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania Systemu, kraje korzystające zobowiązują się:
a)
do ustanowienia i utrzymania niezbędnych struktur administracyjnych oraz systemów niezbędnych dla celów wdrażania w danym kraju reguł i procedur ustanowionych w niniejszej sekcji i zarządzania nimi, z uwzględnieniem, w stosownych przypadkach, niezbędnych zasad dotyczących stosowania kumulacji;
b)
do współpracy ich właściwych organów z Komisją oraz organami celnymi państw członkowskich.
2. Współpraca, o której mowa w ust. 1 lit. b), obejmuje:
a)
zapewnianie wszelkiego niezbędnego wsparcia w przypadku gdy Komisja zażąda umożliwienia monitorowania przez nią prawidłowości zarządzania Systemem w danym kraju, z uwzględnieniem wizyt weryfikacyjnych na miejscu z udziałem służb Komisji lub organów celnych państw członkowskich;
b)
bez naruszenia przepisów art. 97g i 97h, weryfikowanie statusu pochodzenia produktów oraz spełnienia pozostałych warunków ustanowionych w niniejszej sekcji, włączając wizyty kontrolne na miejscu na żądanie Komisji lub organów celnych państw członkowskich w ramach dochodzeń w sprawie pochodzenia.
3. Kraje korzystające składają Komisji pisemne zobowiązanie, o którym mowa w ust. 1.
Artykuł 69
1. Kraje korzystające przekazują Komisji nazwy i adresy zlokalizowanych na ich terytorium organów, które:
a)
są częścią organów rządowych zainteresowanego kraju lub działają z upoważnienia rządu i są upoważnione do rejestracji eksporterów oraz wykreślania ich ze spisu zarejestrowanych eksporterów;
b)
są częścią organów rządowych zainteresowanego kraju i są upoważnione do wspomagania Komisji oraz organów celnych państw członkowskich w ramach współpracy administracyjnej, ustanowionej na mocy niniejszej sekcji.
2. Kraje korzystające bezzwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach informacji przekazanych na mocy ust. 1.
3. Komisja ustanawia elektroniczną bazę danych zarejestrowanych eksporterów na podstawie informacji dostarczanych przez organy rządowe krajów korzystających oraz organy celne państw członkowskich.
Wyłącznie Komisja ma dostęp do całości bazy danych i zawartych w niej danych. Organy, o których mowa w akapicie pierwszym, gwarantują aktualność, kompletność i rzetelność danych przekazywanych Komisji.
Dane wprowadzone do bazy danych, o której mowa w akapicie pierwszym, ogłasza się publicznie, drogą internetową, z wyłączeniem danych poufnych zawartych w polach 2 i 3 wniosku o rejestrację eksportera, o którym mowa w art. 92.
Dane osobowe wprowadzone do bazy danych, o której mowa w akapicie pierwszym, przez państwa członkowskie zgodnie z przepisami niniejszej sekcji przekazuje się lub udostępnia krajom trzecim lub organizacjom międzynarodowym wyłącznie na warunkach określonych w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
4. Niniejsze rozporządzenie w żaden sposób nie zmienia poziomu ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych na mocy przepisów prawa Unii Europejskiej i prawa krajowego, a w szczególności pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich w odniesieniu do przetwarzania przez nie danych osobowych na mocy dyrektywy 95/46/WE lub dla zobowiązań instytucji i organów Unii Europejskiej w odniesieniu do przetwarzania przez nie danych osobowych na mocy rozporządzenia (WE) nr 45/2001 w trakcie pełnienia ich obowiązków.
Dane identyfikacyjne i rejestracyjne eksporterów, na które składa się zbiór danych wymieniony w punktach 1, 3 (odnoszące się do opisu działalności), 4 oraz 5 załącznika 13c, zostaną opublikowane przez Komisję w Internecie jedynie w przypadku uprzedniego dobrowolnego udzielenia przez eksporterów szczegółowej, świadomej i pisemnej zgody.
Eksporterom udostępnia się informacje określone w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
Prawa osób w odniesieniu do ich danych rejestracyjnych wymienionych w załączniku 13c i przetwarzanych w krajowych bazach danych są wykonywane zgodnie z przepisami prawa państwa członkowskiego, które przechowuje dane osobowe tych osób, wdrażającymi dyrektywę 95/46/WE.
Prawa osób w odniesieniu do przetwarzania ich danych osobowych w centralnej bazie danych, o której mowa w ust. 3 są wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
Krajowe organy nadzorujące ochronę danych oraz Europejski Inspektor Ochrony Danych, działając w ramach swoich kompetencji, czynnie współpracują i zapewniają skoordynowany nadzór nad bazą danych, o której mowa w ust. 3.
Artykuł 70
1. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) wykaz krajów korzystających z podaniem daty, od kiedy uznano, że spełniają one warunki określone w art. 68 i 69. Komisja zaktualizuje ten wykaz z chwilą, gdy nowy kraj korzystający spełnia wspomniane warunki.
2. Produkty pochodzące, w rozumieniu niniejszej sekcji, z kraju korzystającego, w ramach dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej korzystają z Systemu jedynie pod warunkiem że ich wywóz nastąpił nie wcześniej niż w dniu wskazanym w wykazie, o którym mowa w ust. 1.
3. Uznaje się spełnienie przez kraj korzystający warunków art. 68 i 69 w dniu przedłożenia przez niego zobowiązania, o którym mowa w art. 68 ust. 1, i przekazania danych, o których mowa w art. 69 ust. 1.
Artykuł 71
Niedopełnienie przez właściwe organy kraju korzystającego wymogów art. 68 ust. 1, 69 ust. 2, art. 91, 92, 93 lub 97g, lub systemowa niezdolność do przestrzegania art. 97h ust. 2 może, zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 732/2008, skutkować czasowym wycofaniem preferencji przysługujących temu krajowi na mocy Systemu.
Podsekcja 2
Definicja pojęcia »produkty pochodzące«
Artykuł 72
Następujące produkty uznaje się za pochodzące z kraju korzystającego:
a)
produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 75;
b)
produkty uzyskane w tym kraju zawierające materiały, które nie zostały w pełni tam uzyskane, pod warunkiem że materiały te zostały tam poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 76.
Artykuł 73
1. Warunki określone w niniejszej podsekcji wymagane do uzyskania statusu pochodzenia mają być spełnione w zainteresowanym kraju korzystającym.
2. Jeżeli towary pochodzące wywożone z kraju korzystającego do innego kraju powracają do kraju korzystającego, to są one uważane za niepochodzące, o ile nie można wykazać, zgodnie z wymogami właściwych organów, że:
a)
towary powracające są tymi samymi towarami, które zostały wywiezione; oraz
b)
nie zostały one poddane żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie, gdy znajdowały się w kraju, do którego zostały wywiezione lub gdy były wywożone.
Artykuł 74
1. Produkty zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej muszą być dokładnie tymi samymi produktami, co wywiezione z kraju korzystającego, uznanego za kraj ich pochodzenia. Nie mogą one podlegać żadnym zmianom, być w żaden sposób przetwarzane ani poddawane żadnym czynnościom wykraczającym poza czynności niezbędne dla zachowania ich w dobrym stanie, zanim nie zostaną zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu. Przechowywanie produktów i przesyłek oraz podział przesyłek może mieć miejsce tylko pod kontrolą i na odpowiedzialność eksportera lub następnego posiadacza towarów, przy czym produkty pozostają pod dozorem celnym w kraju (krajach) tranzytu.
2. Wymogi ust. 1 uznaje się za spełnione, chyba że organy celne mają powody, by przyjąć przeciwne domniemanie; w takich przypadkach, organy celne mogą zażądać od zgłaszającego udokumentowania zgodności, przy czym można ją udowodnić za pomocą wszelkich środków, włącznie z umownym dokumentem przewozowym w rodzaju listu przewozowego, albo też dowodami faktycznymi lub materialnymi, jak oznakowanie lub numeracja opakowań lub innymi dowodami związanymi z samymi towarami.
3. Ustępy 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zastosowania kumulacji na mocy art. 84, 85 lub 86.
Artykuł 75
1. Za całkowicie uzyskane w kraju korzystającym uznaje się następujące produkty:
a)
produkty mineralne wydobyte z jego ziemi lub dna morskiego;
b)
owoce i produkty roślinne tam zebrane;
c)
żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane;
d)
produkty pochodzące od żywych zwierząt tam wyhodowanych;
e)
produkty pochodzące z ubitych zwierząt tam urodzonych i wyhodowanych;
f)
produkty uzyskane przez polowania lub połowy tam przeprowadzone;
g)
produkty akwakultury, o ile ryby, skorupiaki i mięczaki zostały tam urodzone i wyhodowane;
h)
produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza znajdującego się poza wszystkimi morzami terytorialnymi przez statki tego kraju;
i)
produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni danego kraju wyłącznie z produktów określonych w lit. h);
j)
artykuły zużyte nadające się tylko do odzyskiwania surowców, które zostały tam zebrane;
k)
odpady i złom powstały w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;
l)
produkty wydobyte z dna morskiego lub z gruntu pod dnem morskim znajdującego się poza wszystkimi morzami terytorialnymi, pod warunkiem posiadania wyłącznych praw do eksploatacji;
m)
towary tam wytworzone wyłącznie z produktów wymienionych w literach a)-l).
2. Określenie »ich statki« i »ich statki-przetwórnie«, użyte w ust. 1 lit. h) oraz i), odnosi się tylko do statków i statków-przetwórni, które spełniają każdy z następujących warunków:
a)
są zarejestrowane w kraju korzystającym lub państwie członkowskim;
b)
pływają pod banderą kraju korzystającego lub państwa członkowskiego;
c)
spełniają jeden z poniższych warunków:
(i)
w co najmniej 50 % należą do obywateli kraju korzystającego lub państwa członkowskiego; lub
(ii)
należą do przedsiębiorstw:
-
z główną siedzibą lub głównym miejscem prowadzenia działalności na terytorium kraju korzystającego lub państwa członkowskiego, oraz
-
w co najmniej 50 % należących do kraju korzystającego lub państwa członkowskiego lub podmiotów publicznych lub obywateli kraju korzystającego lub państwa członkowskiego.
3. Poszczególne warunki określone w ust. 2 mogą być spełniane w państwach członkowskich lub w różnych krajach korzystających, o ile te wszystkie kraje korzystające objęte są kumulacją regionalną zgodnie z art. 86 ust. 1 i 5. W takim przypadku produkty uważa się za pochodzące z kraju korzystającego, pod którego banderą pływa statek lub statek-przetwórnia zgodnie z ust. 2 lit. b).
Akapit pierwszy ma zastosowanie wyłącznie jeżeli spełnione są warunki określone przepisami art. 86 ust. 2 lit. b) i c).
Artykuł 76
1. Nie naruszając przepisów art. 78 i 79, produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w danym kraju korzystającym w rozumieniu art. 75, uznaje się za pochodzące z tego kraju, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie w załączniku 13a dla przedmiotowych towarów.
2. W przypadku produktów, które uzyskały status produktów pochodzących z danego kraju zgodnie z ust. 1 a następnie zostały poddane dalszemu przetwarzaniu w tym samym kraju, i zostały użyte do wytworzenia innych produktów, ewentualne użycie materiałów niepochodzących w trakcie tego wytwarzania nie jest brane pod uwagę.
Artykuł 77
1. Obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały wymogi art. 76 ust. 1, dotyczy każdego produktu.
Jednak w przypadku, gdy odpowiednie reguły polegają na spełnieniu warunku najwyższej dopuszczalnej zawartości materiałów niepochodzących, przez wzgląd na fluktuacje kosztów i kursów wymiany walut wartość materiałów niepochodzących może być obliczana z wykorzystaniem średniej określonej w ust. 2.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi, średnią cenę ex-works produktu oraz średnią wartość użytych materiałów niepochodzących oblicza się, odpowiednio, na podstawie sumy cen ex-works uzyskanych we wszystkich transakcjach sprzedaży produktów w poprzednim roku podatkowym oraz sumy wartości wszystkich materiałów niepochodzących użytych w trakcie wytwarzania produktów w ciągu poprzedniego roku podatkowego zdefiniowanego w kraju wywozu, albo też, w przypadku braku pełnych danych dotyczących całego roku podatkowego, na podstawie krótszego, jednak przynajmniej trzymiesięcznego okresu.
3. Eksporterzy decydujący się na obliczenie na podstawie średniej stosują taką metodę w ciągu całego roku następującego po roku podatkowym odniesienia, lub, w stosownych przypadkach, w ciągu roku następującego po wspomnianym krótszym okresie przyjętym za okres odniesienia. Mogą oni zaprzestać stosowania takiej metody, o ile w danym roku podatkowym lub skróconym, w co najmniej trzymiesięcznym okresie odniesienia odnotują ustanie fluktuacji kosztów i kursów wymiany walut, które uzasadniały stosowanie takiej metody obliczeń.
4. Średnie wartości, o których mowa w ust. 2 stosuje się, odpowiednio, jako cenę ex-works oraz wartość materiałów niepochodzących, do celów weryfikacji spełnienia wymogu najwyższej dopuszczalnej zawartości materiałów niepochodzących.
Artykuł 78
1. Nie naruszając przepisów ust. 3, następujących czynności nie uznaje się za obróbkę lub przetworzenie wystarczające do nadania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi określone w art. 76 zostały spełnione:
a)
czynności mające na celu zapewnienie zachowania produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania;
b)
dzielenie i łączenie opakowań;
c)
mycie, czyszczenie; usuwanie kurzu, rdzy, oleju, farby lub innych pokryć;
d)
wszelkie prasowanie materiałów lub artykułów włókienniczych;
e)
proste czynności malowania i polerowania;
f)
łuskanie i częściowe lub całkowite bielenie ryżu; polerowanie i glazurowanie zbóż oraz ryżu;
g)
czynności polegające na barwieniu lub aromatyzowaniu cukru lub formowaniu kostek cukru; częściowe lub całkowite mielenie cukru krystalicznego;
h)
obieranie, drylowanie i łuskanie owoców, orzechów i warzyw;
i)
ostrzenie, proste szlifowanie lub proste przycinanie;
j)
przesiewanie, przeglądanie, sortowanie, klasyfikowanie, stopniowanie, dobieranie (łącznie z tworzeniem zestawów artykułów);
k)
proste umieszczanie w butelkach, umieszczanie w puszkach, flakonach, torbach, skrzynkach, pudełkach, umieszczanie na kartach lub tablicach itp. oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem;
l)
umieszczanie lub drukowanie na produktach lub ich opakowaniach znaków, etykiet, logo i innych podobnych znaków wyróżniających;
m)
proste mieszanie produktów, nawet różnych rodzajów; mieszanie cukru z dowolnymi materiałami;
n)
proste dodawanie wody, rozcieńczanie albo odwadnianie lub skażanie produktów;
o)
prosty montaż części artykułów w celu otrzymania kompletnego artykułu lub demontaż produktów na części;
p)
połączenie przynajmniej dwóch czynności spośród wymienionych w lit. a)-o);
q)
ubój zwierząt.
2. Do celów ust. 1, czynność uznaje się za prostą w przypadku, gdy jej wykonanie nie wymaga szczególnych umiejętności ani maszyn, urządzeń czy narzędzi specjalnie wykonanych lub zainstalowanych w tym celu.
3. Wszystkie operacje przeprowadzane w kraju korzystającym na danym produkcie powinny być traktowane łącznie do celów określenia, czy obróbka lub przetworzenie dokonane na produkcie mają być traktowane jako niewystarczające w rozumieniu ust. 1.
Artykuł 79
1. W drodze odstępstwa od art. 76 i z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, materiały niepochodzące, które zgodnie z warunkami określonymi w wykazie załącznika 13a nie mogą być używane do wytwarzania danego produktu, mogą jednak zostać użyte, pod warunkiem że ich całkowita wartość lub szacowana masa netto w produkcie nie przekracza:
a)
15 % masy produktu dla produktów objętych działem 2 lub działami od 4 do 24 Systemu Zharmonizowanego, innych niż przetworzone produkty rybołówstwa z działu 16;
b)
15 % ceny ex-works produktu w przypadku pozostałych produktów, z wyłączeniem produktów objętych działami od 50 do 63 Systemu Zharmonizowanego, do których zastosowanie mają dopuszczalne odchylenia określone w uwagach 6 i 7 części I załącznika 13a.
2. Przepis ust. 1 nie pozwala na przekraczanie jakichkolwiek wartości procentowych określających najwyższą dopuszczalną zawartość materiałów niepochodzących, określoną na mocy reguł ustanowionych w wykazie w załączniku 13a.
3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do produktów całkowicie uzyskanych w kraju korzystającym w rozumieniu art. 75. Niemniej, nie naruszając przepisów art. 78 i 80 ust. 2, dopuszczalne odchylenie określone w tych ustępach, ma jednak zastosowanie do sumy wszystkich materiałów użytych do wytwarzania produktu, w odniesieniu do których w myśl reguł ustanowionych dla danego produktu w wykazie w załączniku 13a obowiązuje wymóg całkowitego uzyskania materiałów.
Artykuł 80
1. Jednostką, którą uwzględnia się do celów stosowania przepisów niniejszej sekcji, jest konkretny produkt uznany za jednostkę podstawową dla określania klasyfikacji z zastosowaniem Systemu Zharmonizowanego.
2. Jeżeli w skład przesyłki wchodzi pewna liczba produktów identycznych, klasyfikowanych pod tą samą pozycją Systemu Zharmonizowanego, przepisy niniejszej sekcji stosuje się z uwzględnieniem każdego produktu oddzielnie.
3. Jeśli zgodnie z regułą 5 Ogólnych reguł interpretacji Systemu Zharmonizowanego opakowanie jest traktowane łącznie z produktem do celów klasyfikacji, powinno być ono również traktowane łącznie do celów określania pochodzenia.
Artykuł 81
Akcesoria, części zamienne i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparatem lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i zostały wliczone w cenę ex-works uznaje się za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparatem lub pojazdem.
Artykuł 82
Zestawy w rozumieniu reguły 3 Ogólnych reguł interpretacji Systemu Zharmonizowanego, uznaje się za pochodzące, jeżeli wszystkie elementy zestawu są produktami pochodzącymi.
Jeżeli jednak zestaw składa się z produktów pochodzących i niepochodzących, to jest on w całości uznawany za pochodzący, pod warunkiem że wartość produktów niepochodzących nie przekracza 15 % ceny ex-works zestawu.
Artykuł 83
Przy ustalaniu, czy produkt jest produktem pochodzącym, nie uwzględnia się pochodzenia następujących składników, które mogły zostać użyte w procesie jego wytwarzania:
a)
energii i paliwa;
b)
fabryki i wyposażenia;
c)
maszyn i narzędzi;
d)
wszystkich innych towarów, które nie wchodzą w końcowy skład produktu ani nie są do tego przeznaczone.
Podsekcja 3
Kumulacja
Artykuł 84
Kumulacja dwustronna dopuszcza uznawanie produktów pochodzących z Unii Europejskiej użytych w danym kraju korzystającym do wytworzenia produktu za materiały pochodzące z tego kraju, o ile dokonane tam obróbka lub przetworzenie wykraczają poza czynności opisane w art. 78 ust. 1.
Artykuł 85
1. Jeżeli Norwegia, Szwajcaria i Turcja udzielają ogólnych preferencji taryfowych w odniesieniu do produktów pochodzących z krajów korzystających oraz stosują definicję pojęcia pochodzenia odpowiadającą definicji zawartej w niniejszej sekcji, kumulacja pochodzenia z Norwegią, Szwajcarią lub Turcją dopuszcza uznawanie produktów pochodzących z Norwegii, Szwajcarii lub Turcji za materiały pochodzące z kraju korzystającego, pod warunkiem że dokonane tam obróbka lub przetworzenie wykraczają poza czynności opisane w art. 78 ust. 1.
2. Ustęp 1 stosuje się pod warunkiem że Turcja, Norwegia i Szwajcaria, na zasadzie wzajemności udzielą takiego samego traktowania produktom pochodzącym z krajów korzystających, zawierającym materiały pochodzące z Unii Europejskiej.
3. Ustęp 1 nie ma zastosowania do produktów objętych działami od 1 do 24 Systemu Zharmonizowanego.
4. Komisja Europejska opublikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) datę spełnienia warunków ustępów 1 i 2.
Artykuł 86
1. Kumulacja regionalna ma zastosowanie do następujących czterech odrębnych grup regionalnych:
a)
Grupa I: Brunei, Filipiny, Indonezja, Kambodża, Laos, Malezja, Singapur, Tajlandia i Wietnam;
b)
Grupa II: Boliwia, Ekwador, Gwatemala, Honduras, Kolumbia, Kostaryka, Nikaragua, Panama, Peru, Salwador i Wenezuela;
c)
Grupa III: Bangladesz, Bhutan, Indie, Malediwy, Nepal, Pakistan i Sri Lanka;
d)
Grupa IV: Argentyna, Brazylia, Paragwaj i Urugwaj.
2. Kumulację regionalną między krajami należącymi do jednej grupy stosuje się wyłącznie przy spełnieniu następujących warunków:
a)
dla celów kumulacji regionalnej między krajami jednej grupy regionalnej stosuje się reguły pochodzenia ustanowione w niniejszej sekcji.
Kiedy kwalifikujące czynności obróbki i przetwarzania określone w części II załącznika 13a są zróżnicowane dla poszczególnych krajów uczestniczących w kumulacji, pochodzenie produktów wywożonych z jednego do drugiego kraju grupy regionalnej do celów kumulacji regionalnej ustalane jest w oparciu o reguły, jakie obowiązywałyby w przypadku wywozu do Unii Europejskiej;
b)
kraje grupy regionalnej zobowiązały się:
(i)
przestrzegać lub zapewnić przestrzeganie przepisów niniejszej sekcji; oraz
(ii)
zapewniać współpracę administracyjną niezbędną dla prawidłowego wykonania przepisów niniejszej sekcji w odniesieniu do Unii Europejskiej oraz między sobą;
c)
zobowiązanie, o którym mowa w lit. b), zostało notyfikowane Komisji przez sekretariat danej grupy regionalnej lub przez inne odpowiednie wspólne ciało reprezentujące wszystkich członków tej grupy.
W przypadku, gdy kraje należące do grupy regionalnej spełniały warunki akapitu pierwszego lit. b) i c) przed dniem 1 stycznia 2011 r., nowe zobowiązanie nie jest wymagane.
3. Materiały wymienione w załączniku 13b są wyłączone z kumulacji regionalnej przewidzianej w ust. 2, o ile:
a)
preferencje taryfowe przysługujące w Unii Europejskiej każdemu z krajów uczestniczących w kumulacji są różne; oraz
b)
w wyniku kumulacji materiały objęte preferencjami korzystałyby z bardziej korzystnego traktowania taryfowego niż to, z którego korzystałyby w przypadku bezpośredniego wywozu do Unii Europejskiej.
4. Kumulację regionalną między krajami z jednej grupy regionalnej stosuje się wyłącznie pod warunkiem że obróbka lub przetwarzanie produktów w kraju korzystającym, w którym materiały te podlegają dalszemu przetwarzaniu lub są użyte do wytwarzania wykraczają poza czynności określone w art. 78 ust. 1 oraz, w przypadku wyrobów włókienniczych, również poza czynności określone w załączniku 16.
W przypadku niespełnienia warunków ustanowionych w akapicie pierwszym, produkty uznaje się za pochodzące z kraju grupy regionalnej, mającego największy udział w ogólnej wartości celnej użytych materiałów pochodzących z pozostałych krajów grupy regionalnej.
W przypadku ustalania kraju pochodzenia zgodnie z akapitem drugim, kraj ten podaje się jako kraj pochodzenia na dowodzie pochodzenia sporządzanym przez eksportera produktu do Unii Europejskiej, lub, do czasu wdrożenia systemu zarejestrowanych eksporterów, wystawianym przez organy korzystającego kraju wywozu.
5. Na wniosek organów kraju korzystającego, należącego do grupy I lub III, Komisja może dopuścić kumulację regionalną między krajami tych grup, pod warunkiem że Komisja uzna, że spełnione są wszystkie z następujących warunków:
a)
spełnione są warunki ustalone w ust. 2 lit. a); oraz
b)
kraje uczestniczące w takiej kumulacji regionalnej zobowiązały się, wspólnie notyfikując Komisji swoje zobowiązania:
(i)
przestrzegać lub zapewnić przestrzeganie przepisów niniejszej sekcji; oraz
(ii)
zapewniać współpracę administracyjną niezbędną dla prawidłowego wykonania przepisów niniejszej sekcji w odniesieniu do Unii Europejskiej oraz między sobą.
Do wniosku, o którym mowa w akapicie pierwszym, dołącza się dowód spełnienia warunków określonych w tym akapicie. Wniosek jest kierowany do Komisji. Komisja podejmie decyzję w sprawie wniosku, uwzględniając wszystkie elementy mające związek z kumulacją, które uważa za istotne, włącznie z materiałami, które mają być objęte kumulacją.
6. W przypadku wywozu do Unii Europejskiej produktów wytworzonych w kraju korzystającym grupy I lub grupy III z użyciem materiałów pochodzących z kraju należącego do innej grupy, pochodzenie tych produktów ustala się w następujący sposób:
a)
materiały pochodzące z kraju jednej grupy regionalnej uznaje się za pochodzące z kraju innej grupy regionalnej, jeśli zostają użyte do wytworzenia uzyskanego tam produktu, pod warunkiem że obróbka lub przetworzenie dokonane w tym ostatnim kraju korzystającym wykraczają poza czynności opisane w art. 78 ust. 1 oraz, w przypadku produktów włókienniczych, również poza czynności określone w załączniku 16;
b)
w przypadku niespełnienia warunków ustanowionych w lit. a), produkty uznaje się za pochodzące z uczestniczącego w kumulacji kraju mającego największy udział w ogólnej wartości celnej użytych materiałów pochodzących z innych krajów objętych kumulacją.
W przypadku ustalania kraju pochodzenia zgodnie z akapitem pierwszym lit. b), kraj ten podaje się jako kraj pochodzenia na dowodzie pochodzenia sporządzanym przez eksportera produktu do Unii Europejskiej, lub, do czasu wdrożenia systemu zarejestrowanych eksporterów, wystawianym przez organy korzystającego kraju wywozu.
7. Na wniosek organów każdego kraju korzystającego, kumulacja rozszerzona między krajem korzystającym a krajem, z którym Unię Europejską łączy wiążąca umowa o wolnym handlu zgodna z art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), może zostać dopuszczona przez Komisję przy spełnieniu wszystkich następujących warunków:
a)
kraje uczestniczące w kumulacji zobowiązały się przestrzegać lub zapewnić przestrzeganie przepisów niniejszej sekcji, oraz zapewnić współpracę administracyjną niezbędną dla zapewnienia prawidłowego wykonania przepisów niniejszej sekcji w odniesieniu do Unii Europejskiej oraz między sobą;
b)
zainteresowany kraj korzystający złożył Komisji swoje zobowiązanie, o którym mowa w lit. a).
Wniosek, o którym mowa w akapicie pierwszym, zawiera wykaz materiałów objętych kumulacją oraz dowody spełnienia warunków określonych w akapicie pierwszym lit. a) i b). Wniosek jest kierowany do Komisji. W przypadku zmiany przedmiotowych materiałów, składa się kolejny wniosek.
Z kumulacji rozszerzonej wyłączone są materiały objęte działami od 1 do 24 Systemu Zharmonizowanego.
8. W przypadku kumulacji rozszerzonej, o której mowa w ust. 7, pochodzenie użytych materiałów oraz dokumenty, jakie należy przedstawić w celu potwierdzenia pochodzenia, określa się zgodnie z regułami ustanowionymi odpowiednią umową o wolnym handlu. Pochodzenie produktów przeznaczonych na wywóz do Unii Europejskiej ustala się zgodnie z regułami pochodzenia ustanowionymi w niniejszej sekcji.
W celu nadania statusu pochodzenia produktowi uzyskanemu, nie jest wymagane poddanie wystarczającej obróbce lub przetworzeniu materiałów pochodzących z kraju, z którym Unię Europejską łączy umowa o wolnym handlu, i użytych w kraju korzystającym do wytworzenia produktu przeznaczonego na wywóz do Unii Europejskiej, pod warunkiem że obróbka lub przetworzenie dokonane w kraju korzystającym wykraczają poza czynności opisane w art. 78 ust. 1.
9. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) następujące informacje:
a)
datę wejścia w życie kumulacji między krajami grupy I i III na mocy ust. 5, uczestniczące w niej kraje oraz, w stosownych przypadkach, wykaz materiałów, do których stosuje się kumulację;
b)
datę wejścia w życie kumulacji rozszerzonej, uczestniczące w niej kraje oraz wykaz materiałów, do których stosuje się kumulację.
Artykuł 87
W przypadku korzystania z kumulacji dwustronnej lub kumulacji z Norwegią, Szwajcarią lub Turcją w połączeniu z kumulacją regionalną, uzyskany produkt nabywa pochodzenie jednego z krajów odpowiedniej grupy regionalnej, określonego zgodnie z art. 86 ust. 4 akapit pierwszy i drugi.
Artykuł 88
1. Podsekcje 1 i 2 stosuje się odpowiednio w odniesieniu do:
a)
wywozu z Unii Europejskiej do kraju korzystającego do celów kumulacji dwustronnej;
b)
wywozu z jednego kraju korzystającego do innego do celów kumulacji regionalnej określonej w art. 86 ust. 1 i 5, bez naruszenia przepisów art. 86 ust. 2 lit. a) akapit drugi.
2. Jeśli w trakcie obróbki lub przetwarzania produktu użyto materiałów zamiennych pochodzących i niepochodzących, organy celne państw członkowskich mogą, na pisemny wniosek przedsiębiorców, zezwolić na gospodarowanie materiałami w Unii Europejskiej z wykorzystaniem metody rozróżnienia księgowego do celów dalszego wywozu do kraju korzystającego w ramach kumulacji dwustronnej, bez konieczności magazynowania takich materiałów osobno.
3. Organy celne państw członkowskich mogą uzależnić udzielenie pozwolenia, o którym mowa w ust. 2, od spełnienia warunków, które uznają za stosowne.
Pozwolenia udziela się wyłącznie wtedy, gdy przy zastosowaniu metody, o której mowa w ust. 2, można zagwarantować, że w dowolnym czasie liczba produktów uzyskanych, które mogą być uznane za pochodzące z Unii Europejskiej, nie różni się od liczby możliwej do uzyskania przy zastosowaniu metody fizycznego oddzielenia magazynowanych materiałów.
Po udzieleniu pozwolenia, metoda jest stosowana a jej stosowanie jest rejestrowane na podstawie ogólnych zasad rachunkowości mających zastosowanie w Unii Europejskiej.
4. Korzystający z metody, o której mowa w ust. 2 sporządza samodzielnie lub, do czasu wdrożenia systemu zarejestrowanych eksporterów, występuje z wnioskiem o dowody pochodzenia dla takiej ilości produktów, jakie mogą być uznane za pochodzące z Unii Europejskiej. Na wniosek organów celnych państw członkowskich korzystający składa oświadczenie dotyczące sposobu zarządzania tymi ilościami.
5. Organy celne państw członkowskich monitorują korzystanie z pozwolenia, o którym mowa w ust. 2.
Mogą one cofnąć pozwolenie w następujących przypadkach:
a)
korzystający w jakikolwiek sposób czyni z pozwolenia niewłaściwy użytek; lub
b)
korzystający nie spełnia jakichkolwiek innych warunków ustanowionych w niniejszej sekcji lub w sekcji 1A.
Podsekcja 4
Odstępstwa
Artykuł 89
1. Z własnej inicjatywy lub w odpowiedzi na wniosek danego kraju korzystającego Komisja może przyznać krajowi korzystającemu tymczasowe odstępstwo od przepisów niniejszej sekcji w przypadku, gdy:
a)
czynniki wewnętrzne lub zewnętrzne tymczasowo pozbawiają go możliwości przestrzegania reguł nabywania pochodzenia określonych w art. 72 w przypadku, gdy mógł ich przestrzegać wcześniej, lub
b)
potrzebuje on czasu na przygotowanie się do spełnienia reguł nabywania pochodzenia określonych w art. 72.
2. Tymczasowe odstępstwo jest ograniczone do okresu trwania skutków czynników wewnętrznych lub zewnętrznych stanowiących podstawę dla jego przyznania lub do czasu potrzebnego krajowi korzystającemu na dostosowanie się do reguł.
3. Wniosek o odstępstwo przedkłada się na piśmie Komisji. Wniosek zawiera przyczyny, o których mowa w ust. 1, dla których wnioskuje się o przyznanie odstępstwa, oraz odpowiednie dokumenty uzupełniające.
4. W przypadku przyznania odstępstwa dany kraj korzystający musi spełniać wszelkie wymogi dotyczące informacji, jakie należy dostarczać Komisji w odniesieniu do korzystania z odstępstwa oraz administrowania ilościami, dla których jest ono udzielane.
Podsekcja 5
Procedury wywozowe w kraju korzystającym
Artykuł 90
System stosuje się w następujących przypadkach:
a)
do towarów spełniających wymogi niniejszej sekcji wywożonych przez zarejestrowanego eksportera w rozumieniu art. 92;
b)
do wszelkich przesyłek składających się z jednej lub więcej niż z jednej paczki zawierających produkty pochodzące wywożone przez dowolnego eksportera, gdy całkowita wartość wchodzących w skład przesyłki produktów pochodzących nie przekracza 6 000 EUR.
Artykuł 91
1. Właściwe organy kraju korzystającego ustanawiają i stale aktualizują elektroniczny spis zarejestrowanych eksporterów mających siedzibę na jego terytorium. Spis ten podlega natychmiastowej aktualizacji w przypadku, gdy dany eksporter zostaje wykreślony ze spisu zgodnie z art. 93 ust. 2.
2. Spis zawiera następujące informacje:
a)
imię i nazwisko lub nazwę i pełny adres miejsca stałego pobytu lub siedziby zarejestrowanego eksportera, z uwzględnieniem identyfikacji kraju lub terytorium (kod ISO alpha-2 danego kraju),
b)
numer zarejestrowanego eksportera,
c)
produkty objęte Systemem, które zamierza on eksportować (orientacyjny wykaz działów lub pozycji Systemu Zharmonizowanego - wedle uznania wnioskodawcy),
d)
daty od kiedy (do kiedy) eksporter jest (był) zarejestrowany,
e)
przyczynę wykreślenia (wniosek samego zarejestrowanego eksportera / usunięcie decyzją właściwych organów). Dostęp do tych danych przysługuje wyłącznie właściwym organom.
3. Właściwe organy kraju korzystającego informują Komisję o krajowych systemach numeracji używanych dla oznaczania zarejestrowanych eksporterów. Pierwsze dwa znaki numeru powinien stanowić kod ISO alpha-2 danego kraju.
Artykuł 92
W celu uzyskania rejestracji eksporterzy przedkładają właściwym organom kraju korzystającego wniosek, o którym mowa w art. 69 ust. 1 lit. a), z wykorzystaniem formularza, którego wzór znajduje się w załączniku 13c. Wypełniając wniosek eksporter udziela zgody na przechowywanie dostarczonych informacji w bazie danych Komisji oraz na publikację w Internecie danych nieobjętych klauzulą poufności.
Właściwe organy przyjmują wyłącznie kompletne wnioski.
Artykuł 93
1. Zarejestrowany eksporter, który nie spełnia już warunków wywozu jakichkolwiek produktów objętych Systemem, lub nie zamierza już dokonywać wywozu takich produktów, informuje właściwe organy kraju korzystającego, które natychmiast usuwają go ze spisu zarejestrowanych eksporterów prowadzonego w tym kraju korzystającym.
2. Nie naruszając systemu kar i sankcji obowiązującego w kraju korzystającym, jeśli zarejestrowani eksporterzy, umyślnie lub w wyniku zaniedbania, sporządzają lub zlecają sporządzenie oświadczenia o pochodzeniu lub dokumentów uzupełniających, które zawierają nieprawidłowe informacje prowadzące do uzyskania korzyści z preferencyjnego traktowania taryfowego w sposób nieprawidłowy lub stanowiący oszustwo, właściwe organy kraju korzystającego wykreślają eksportera ze spisu zarejestrowanych eksporterów, prowadzonego przez przedmiotowy kraj korzystający.
3. Bez uszczerbku dla ewentualnych skutków nieprawidłowości stwierdzonych w toku kolejnych kontroli, wykreślenie ze spisu zarejestrowanych eksporterów nie obowiązuje z mocą wsteczną, to znaczy odnosi się wyłącznie do oświadczeń sporządzonych po dacie wykreślenia.
4. Eksporterzy, którzy zostali wykreśleni ze spisu zarejestrowanych eksporterów przez właściwe organy zgodnie z ust. 2, mogą zostać ponownie umieszczeni w spisie zarejestrowanych eksporterów, kiedy dowiodą właściwym organom kraju korzystającego, że przeprowadzili konieczne działania naprawcze w odniesieniu do stanu, który doprowadził do ich wykreślenia.
Artykuł 94
1. Eksporterzy zarejestrowani lub niezarejestrowani spełniają następujące obowiązki:
a)
prowadzą prawidłową handlową ewidencję księgową dotyczącą produkcji i dostaw towarów kwalifikujących się do preferencyjnego traktowania;
b)
przechowują i udostępniają wszelką dokumentację związaną z materiałami użytymi do wytwarzania;
c)
przechowują wszelką dokumentację celną związaną z materiałami użytymi do wytwarzania;
d)
przechowują przez co najmniej trzy lata od zakończenia roku, w którym sporządzono oświadczenie o pochodzeniu, lub - w przypadku, gdy wymaga tego prawodawstwo krajowe - dłużej:
(i)
sporządzone przez siebie oświadczenia o pochodzeniu; oraz
(ii)
ewidencję produkcji i zapasów wszystkich materiałów pochodzących i niepochodzących.
Ewidencja, o której mowa w akapicie pierwszym lit. d), może mieć formę elektroniczną, musi jednak umożliwiać zidentyfikowanie i zlokalizowanie materiałów użytych do wytwarzania produktów wywożonych, w celu potwierdzenia ich pochodzenia.
2. Obowiązki wynikające z ust. 1 mają również zastosowanie w przypadku dostawców zaopatrujących eksporterów w deklaracje dostawców potwierdzające status pochodzenia dostarczanych przez nich towarów.
Artykuł 95
1. Eksporter sporządza oświadczenie o pochodzeniu z chwilą wywozu towarów, do których się ono odnosi, o ile przedmiotowe towary można uznać za pochodzące z danego kraju korzystającego, albo też z innego kraju korzystającego zgodnie z art. 86 ust. 4 akapit drugi lub z przepisem art. 86 ust. 6 akapit pierwszy lit. b).
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, oświadczenie o pochodzeniu można wyjątkowo sporządzić po dokonaniu wywozu (oświadczenie retrospektywne), pod warunkiem że przedstawia się je w państwie członkowskim, w którym dokonuje się zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu, nie później niż w ciągu dwóch lat od wywozu.
3. Oświadczenie o pochodzeniu eksporter przedstawia swojemu odbiorcy w Unii Europejskiej. Zawiera ono dane określone w załączniku 13d. Oświadczenie o pochodzeniu sporządza się w języku angielskim bądź francuskim.
Może być ono sporządzone na dowolnym dokumencie handlowym pozwalającym na zidentyfikowanie danego eksportera oraz towarów, które obejmuje.
4. W przypadku zastosowania kumulacji na mocy art. 84, 86 ust. 1, lub art. 86 ust. 5 i 6, eksporter produktu, do wytworzenia którego użyto materiałów pochodzących od strony, z którą dopuszcza się kumulację, opiera się na oświadczeniu o pochodzeniu dostarczonym mu przez dostawcę. W takim przypadku oświadczenie o pochodzeniu sporządzone przez eksportera zawiera oznaczenie [w języku angielskim lub francuskim]: »EU cumulation« lub »Cumul UE« albo »regional cumulation« lub »cumul régional«.
5. W przypadku zastosowania kumulacji na mocy art. 85, eksporter produktu, do wytworzenia którego użyto materiałów pochodzących od strony, z którą dopuszcza się kumulację, opiera się na dowodzie pochodzenia dostarczonym przez dostawcę, a wystawionym zgodnie z przepisami reguł pochodzenia GSP, w zależności od przypadku dotyczącymi Norwegii, Szwajcarii lub Turcji. W takim przypadku oświadczenie o pochodzeniu sporządzone przez eksportera zawiera odpowiednie oznaczenie: »Norway cumulation« lub »Cumul Norvège«, »Switzerland cumulation« lub »Cumul Suisse«, »Turkey cumulation« lub »Cumul Turquie«.
6. W przypadku zastosowania kumulacji na mocy art. 86 ust. 7 i 8, eksporter produktu, do wytworzenia którego użyto materiałów pochodzących od strony, z którą dopuszcza się kumulację rozszerzoną, opiera się na dowodzie pochodzenia dostarczonym przez dostawcę, a wystawionym zgodnie z przepisami właściwej umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a daną stroną.
W takim przypadku oświadczenie o pochodzeniu sporządzone przez eksportera zawiera oznaczenie »extended cumulation with country x« lub »cumul étendu avec le pays x«.
Artykuł 96
1. Oświadczenie o pochodzeniu sporządza się dla każdej przesyłki.
2. Oświadczenie o pochodzeniu ważne jest przez dwanaście miesięcy od daty sporządzenia przez eksportera.
3. Pojedyncze oświadczenie o pochodzeniu może obejmować kilka przesyłek, pod warunkiem że towary spełniają następujące warunki:
a)
są to produkty rozmontowane lub niezmontowane, w rozumieniu reguły 2 a) Ogólnych reguł interpretacji Systemu Zharmonizowanego;
b)
są objęte sekcją XVI lub XVII albo pozycją 7308 bądź 9406 Systemu Zharmonizowanego; oraz
c)
mają być przywożone partiami.
Podsekcja 6
Procedury przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej
Artykuł 97
1. Zgłoszenie celne o dopuszczenie do swobodnego obrotu zawiera odniesienie do oświadczenia o pochodzeniu. Oświadczenie o pochodzeniu przechowuje się do dyspozycji organów celnych, które mogą zażądać ich przedłożenia w celu weryfikacji zgłoszenia. Organy te mogą również zażądać tłumaczenia oświadczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych danego państwa członkowskiego.
2. Jeżeli zgłaszający wystąpi z wnioskiem o zastosowanie Systemu, nie posiadając oświadczenia o pochodzeniu w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zgłoszenie to zostaje uznane za niekompletne w rozumieniu art. 253 ust. 1 i odpowiednio potraktowane.
3. Przed zgłoszeniem towarów do dopuszczenia do swobodnego obrotu, zgłaszający dokłada należytych starań, by towary spełniały wszelkie reguły ustanowione w niniejszej sekcji, w szczególności sprawdzając:
(i)
w bazie danych, o której mowa w art. 69 ust. 3, czy eksporter został zarejestrowany do celów sporządzania oświadczeń o pochodzeniu, z wyłączeniem przypadków, gdy całkowita wartość wchodzących w skład przesyłki produktów pochodzących nie przekracza 6 000 EUR; oraz
(ii)
czy oświadczenie o pochodzeniu zostało sporządzone zgodnie z załącznikiem 13d.
Artykuł 97a
1. Następujące produkty są zwolnione z obowiązku sporządzania i przedkładania oświadczenia o pochodzeniu:
a)
produkty wysyłane jako małe paczki przez osoby prywatne do osób prywatnych, o łącznej wartości nieprzekraczającej 500 EUR;
b)
produkty stanowiące część bagażu osobistego podróżnych, o łącznej wartości nieprzekraczającej 1 200 EUR.
2. Produkty, o których mowa w ust. 1, spełniają następujące warunki:
a)
nie są przywożone w celach handlowych;
b)
zostają zgłoszone jako spełniające warunki korzystania z Systemu;
c)
nie ma żadnych wątpliwości co do wiarygodności zgłoszenia, o którym mowa w lit. b).
3. Do celów ust. 2 lit. a), za przywóz w celach handlowych nie jest uważany przywóz spełniający wszystkie następujące warunki:
a)
przywóz odbywa się okazjonalnie;
b)
na przywóz składają się wyłącznie produkty przeznaczone do użytku osobistego odbiorców lub podróżnych bądź też ich rodzin;
c)
zarówno rodzaj, jak i ilość przywożonych produktów wskazują wyraźnie, że ich przeznaczenie nie jest handlowe.
Artykuł 97b
1. Stwierdzenie drobnych niezgodności między treścią oświadczenia o pochodzeniu a zawartością dokumentów przedłożonych organom celnym w celu dopełnienia formalności związanych z przywozem produktów nie unieważnia tym samym oświadczenia o pochodzeniu, jeżeli zostanie odpowiednio dowiedzione, że dany dokument rzeczywiście odpowiada danym produktom.
2. Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy literowe w oświadczeniu o pochodzeniu, nie powinny powodować odrzucenia dokumentu, jeśli błędy te nie wzbudzają wątpliwości co do prawdziwości oświadczeń złożonych w dokumencie.
3. Oświadczenia o pochodzeniu przedstawiane organom celnym kraju przywozu po terminie ich ważności określonym w art. 96 mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencji taryfowych, jeżeli przedłożenie dokumentów po terminie ostatecznym jest spowodowane wyjątkowymi okolicznościami. W innych przypadkach przedłożenia dowodów z opóźnieniem organy celne kraju przywozu mogą przyjąć oświadczenia o pochodzeniu, jeżeli produkty zostały im przedstawione przed wspomnianym terminem ostatecznym.
Artykuł 97c
1. Procedura, o której mowa w art. 96 ust. 3 obowiązuje w okresie określonym przez organy celne państw członkowskich.
2. Organy celne państw członkowskich przywozu nadzorujące kolejne dopuszczenia do swobodnego obrotu weryfikują, czy kolejne przesyłki zawierają części rozmontowanych lub niezmontowanych produktów, dla których sporządzono oświadczenie o pochodzeniu.
Artykuł 97d
1. W przypadku produktów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do swobodnego obrotu, oświadczenie o pochodzeniu można zastąpić jednym lub większą ilością zastępczych oświadczeń o pochodzeniu sporządzonych przez posiadacza towarów, do celów wysyłki części lub całości przedmiotowych produktów do innego miejsca przeznaczenia na obszarze celnym Wspólnoty lub, w stosownych przypadkach, do Norwegii, Szwajcarii lub Turcji. Posiadacz towarów nie musi być zarejestrowanym eksporterem, aby być uprawnionym do sporządzenia zastępczego oświadczenia o pochodzeniu.
2. W przypadku zastąpienia oświadczenia o pochodzeniu, oryginał oświadczenia o pochodzeniu musi zawierać:
a)
dane oświadczenia zastępczego lub zastępczych oświadczeń o pochodzeniu;
b)
nazwy i adresy nadawcy;
c)
wskazanie odbiorcy lub odbiorców w Unii Europejskiej.
Na oryginale oświadczenia o pochodzeniu umieszcza się wpis »Replaced« lub »Remplacée«, zależnie od przypadku.
3. Zastępcze oświadczenie o pochodzeniu zawiera następujące dane:
a)
wszystkie dane powrotnie wysyłanych produktów;
b)
datę sporządzenia oryginalnego oświadczenia o pochodzeniu;
c)
wszystkie niezbędne oznaczenia, określone w załączniku 13d;
d)
nazwę i adres nadawcy produktów w Unii Europejskiej;
e)
nazwę i adres odbiorcy w Unii Europejskiej, Norwegii, Szwajcarii lub Turcji;
f)
datę i miejsce zastąpienia.
Osoba sporządzająca zastępcze oświadczenie o pochodzeniu może załączyć do niego kopię pierwotnego oświadczenia o pochodzeniu.
4. Ustępy 1, 2 i 3 stosuje się odpowiednio do oświadczeń zastępujących zastępcze oświadczenia o pochodzeniu. Przepisy ust. 1, 2 i 3 stosuje się odpowiednio do oświadczeń zastępczych sporządzonych przez nadawców produktów w Norwegii, Szwajcarii lub Turcji.
5. W przypadku produktów korzystających z preferencji taryfowych na mocy odstępstwa udzielonego zgodnie z przepisami art. 89, przewidziane w niniejszym artykule zastąpienie stosuje się wyłącznie do produktów przeznaczonych do Unii Europejskiej. W przypadku produktu, który uzyskał status pochodzenia z zastosowaniem kumulacji regionalnej, zastępcze oświadczenie o pochodzeniu może być sporządzone wyłącznie w przypadku wysyłki produktów do Norwegii, Szwajcarii lub Turcji, o ile kraje te stosują te same reguły kumulacji regionalnej, co Unia Europejska.
6. Ustępy 1, 2 i 3 stosuje się odpowiednio do oświadczeń zastępujących oświadczenia o pochodzeniu, jeśli przesyłka zostanie podzielona zgodnie z art. 74.
Artykuł 97e
1. W razie uzasadnionych wątpliwości co do pochodzenia produktów organy celne mogą zażądać od zgłaszającego dostarczenia, w rozsądnym wyznaczonym przez nie terminie, wszelkich dostępnych dokumentów do celów zweryfikowania prawidłowości pochodzenia wskazanego w zgłoszeniu lub jego zgodności z warunkami określonymi w art. 74.
2. Organy celne mogą zawiesić stosowanie preferencyjnego środka taryfowego na czas procedury weryfikacji ustanowionej w art. 97h, w przypadkach gdy:
a)
informacje podane przez zgłaszającego są niedostateczne dla potwierdzenia statusu pochodzenia produktów lub zgodności z warunkami, ustanowionymi w art. 73 lub art. 74;
b)
zgłaszający nie udziela odpowiedzi w terminie wyznaczonym mu na dostarczenie informacji, o których mowa w ust. 1.
3. Do czasu dostarczenia przez zgłaszającego żądanych informacji, o których mowa w ust. 1, lub dostarczenia wyników procedury weryfikacji, o której mowa w ust. 2, importerowi przedstawia się propozycję zwolnienia produktów, z zastrzeżeniem podjęcia uznanych za konieczne środków zapobiegawczych.
Artykuł 97f
1. Organy celne państwa członkowskiego przywozu odmawiają prawa do preferencji wynikających z Systemu, bez obowiązku żądania dodatkowych dowodów lub wysyłania wniosku o weryfikację do kraju korzystającego, w przypadku gdy:
a)
towary nie są tymi samymi towarami, które zostały wymienione w oświadczeniu o pochodzeniu;
b)
zgłaszający nie dostarczy oświadczenia o pochodzeniu w odniesieniu do przedmiotowych towarów w przypadku, gdy takie oświadczenie jest wymagane;
c)
nie naruszając przepisów art. 90 lit. b) i art. 97d ust. 1, oświadczenie o pochodzeniu, jakie posiada zgłaszający, nie zostało sporządzone przez eksportera zarejestrowanego w kraju korzystającym;
d)
oświadczenie o pochodzeniu nie zostało sporządzone zgodnie z załącznikiem 13d;
e)
warunki określone w art. 74 nie są spełnione.
2. W następstwie wniosku o weryfikację w rozumieniu art. 97h skierowanego do właściwych organów kraju korzystającego organy celne państwa członkowskiego przywozu odmawiają objęcia Systemem, w przypadku gdy:
a)
otrzymały odpowiedź, zgodnie z którą dany eksporter nie był uprawniony do sporządzenia oświadczenia o pochodzeniu;
b)
otrzymały odpowiedź, zgodnie z którą przedmiotowe produkty nie pochodziły z kraju korzystającego, albo też warunki art. 73 nie zostały spełnione;
c)
występując o przeprowadzenie weryfikacji, miały uzasadnione wątpliwości co do ważności oświadczenia o pochodzeniu sporządzonego przez zgłaszającego lub prawidłowości dostarczonych przez niego informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów w przypadku, gdy wystąpiły o przeprowadzenie weryfikacji, oraz
(i)
nie uzyskały odpowiedzi w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 97h; lub
(ii)
otrzymały odpowiedź, która nie zawiera merytorycznej odpowiedzi na pytania postawione we wniosku.
Podsekcja 7
Kontrola pochodzenia
Artykuł 97g
1. Do celów zapewnienia zgodności z regułami odnoszącymi się do statusu pochodzenia produktów, właściwe organy kraju korzystającego przeprowadzają:
a)
weryfikację statusu pochodzenia produktów na wniosek organów celnych państw członkowskich;
b)
regularne kontrole eksporterów z własnej inicjatywy.
W zakresie, w jakim Norwegia, Szwajcaria i Turcja zawarły porozumienie z Unią Europejską, zobowiązując się do udzielania sobie wzajemnie niezbędnej pomocy w zakresie współpracy administracyjnej, ustęp pierwszy stosuje się odpowiednio do skierowanych do organów celnych Norwegii, Szwajcarii lub Turcji wniosków o weryfikację sporządzonych na ich terytorium zastępczych oświadczeń o pochodzeniu, z możliwością skierowania do tych organów wniosku o dalsze kontaktowanie się z właściwymi organami kraju korzystającego.
Kumulację rozszerzoną dopuszcza się wyłącznie na mocy art. 86 ust. 7 i 8, gdy dany kraj, z którym Unię Europejską łączy wiążąca umowa o wolnym handlu, wyrazi zgodę na dostarczanie krajowi korzystającemu pomocy w zakresie współpracy administracyjnej, na takich samych zasadach, jak w odniesieniu do organów celnych państw członkowskich zgodnie z odpowiednimi przepisami tej umowy o wolnym handlu.
2. Kontrole, o których mowa w ust. 1 lit. b), zapewniają stałe wypełnianie przez eksporterów spoczywających na nich obowiązków. Przeprowadza się je regularnie, w odstępach ustalonych na podstawie odpowiednich kryteriów analizy ryzyka. W tym celu właściwe organy krajów korzystających wymagają od eksporterów dostarczania kopii lub wykazu sporządzanych przez nich oświadczeń o pochodzeniu.
3. Właściwe organy krajów korzystających mają prawo domagać się wszelkiego rodzaju dowodów i prowadzić wszelkiego rodzaju przeglądy ksiąg rachunkowych eksportera oraz, w stosownych przypadkach, również zaopatrujących go producentów, w tym również inspekcje w jego zakładach lub wszelkie inne kontrole, jakie uznają za stosowne.
Artykuł 97h
1. Późniejsze weryfikacje oświadczeń o pochodzeniu przeprowadzane są wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne państw członkowskich mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów niniejszej sekcji.
Występując do właściwych organów kraju korzystającego z wnioskiem o współpracę w celu przeprowadzenia weryfikacji ważności oświadczeń o pochodzeniu, statusu pochodzenia produktów lub obu wymienionych, organy celne państwa członkowskiego w stosownych przypadkach wskazują w swoim wniosku powody, dla których żywią uzasadnione wątpliwości co do ważności oświadczenia o pochodzeniu lub posiadania przez produkty statusu pochodzenia.
Na poparcie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji można załączyć kopię oświadczenia o pochodzeniu wraz z wszelkimi dodatkowymi informacjami lub dokumentami wskazującymi, że informacje zawarte w oświadczeniu są nieprawidłowe.
Państwo członkowskie występujące z wnioskiem ustala wstępny, sześciomiesięczny termin przekazania wyników weryfikacji, biegnący od daty wniosku o przeprowadzenie weryfikacji, z wyłączeniem wniosków skierowanych do Norwegii, Szwajcarii lub Turcji do celów weryfikacji zastępczego oświadczenia o pochodzeniu sporządzonego na ich terytoriach na podstawie oświadczenia o pochodzeniu sporządzonego w kraju korzystającym, w którym to przypadku wyznaczany termin przedłuża się do ośmiu miesięcy.
2. Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości nie uzyskano odpowiedzi w terminie określonym w ust. 1 lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do ustalenia rzeczywistego pochodzenia produktów, po raz drugi powiadamia się właściwe organy. Ponowne powiadomienie określa kolejny termin nieprzekraczający 6 miesięcy.
Podsekcja 8
Inne przepisy
Artykuł 97i
1. Podsekcje 5, 6 i 7 stosuje się odpowiednio w odniesieniu do:
a)
wywozu z Unii Europejskiej do kraju korzystającego - do celów kumulacji dwustronnej;
b)
wywozu z jednego kraju korzystającego do innego - do celów kumulacji regionalnej, o której mowa w art. 86 ust. 1 i 5.
2. Eksporter z Unii Europejskiej na własne żądanie jest uznawany przez organy celne państwa członkowskiego za zarejestrowanego eksportera do celów Systemu, jeżeli spełnia następujące warunki:
a)
posiada numer EORI zgodnie z art. 4k-4t;
b)
posiada status »upoważnionego eksportera« w ramach preferencyjnych zasad;
c)
we wniosku skierowanym do organów celnych państwa członkowskiego zawarte są następujące dane, umieszczone w formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 13c:
(i)
szczegółowe dane wskazane w polach 1 i 4 formularza;
(ii)
zobowiązania określone w polu 5.
Artykuł 97j
1. Podsekcje 1, 2 i 3 stosuje się odpowiednio przy określaniu, czy produkty można uznać za pochodzące z kraju korzystającego w przypadku wywozu do Ceuty lub Melilli, lub uznać je za pochodzące z Ceuty i Melilli w przypadku wywozu do kraju korzystającego do celów kumulacji dwustronnej.
2. Podsekcje 5, 6 oraz 7 stosuje się odpowiednio do produktów wywożonych z kraju korzystającego do Ceuty lub Melilli, lub produktów wywożonych z Ceuty i Melilli do kraju korzystającego dla celów kumulacji dwustronnej.
3. Hiszpańskie organy celne są odpowiedzialne za stosowanie podsekcji 1, 2, 3, 5, 6 i 7 w Ceucie i Melilli.
4. Do celów określonych w ust. 1 i 2 Ceutę i Melillę uznaje się za jedno terytorium.”.
2)
w części I tytuł IV rozdział 2 dodaje się sekcję 1A w brzmieniu:
„Sekcja 1 A
Procedury oraz metody współpracy administracyjnej obowiązujące do czasu zastosowania systemu rejestracji eksporterów
Podsekcja 1
Zasady ogólne
Artykuł 97k
1. Każdy kraj korzystający przestrzega lub zapewnia przestrzeganie:
a)
reguł pochodzenia dotyczących wywożonych produktów, ustanowionych w sekcji 1;
b)
zasad wypełniania i wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, którego wzór zamieszczony jest w załączniku 17;
c)
przepisów obowiązujących w odniesieniu do stosowania deklaracji na fakturze, której wzór znajduje się w załączniku 18;
d)
przepisów określających metody współpracy administracyjnej, o której mowa w art. 97s;
e)
przepisów dotyczących udzielania odstępstw, o których mowa w art. 89.
2. Właściwe organy krajów korzystających współpracują z Komisją lub państwami członkowskimi, w szczególności:
a)
zapewniając wszelkie niezbędne wsparcie w przypadku, gdy Komisja zażąda monitorowania przez nią prawidłowości zarządzania Systemem w danym kraju, z uwzględnieniem wizyt weryfikacyjnych na miejscu z udziałem służb Komisji lub organów celnych państw członkowskich;
b)
bez naruszenia przepisów art. 97s i 97t, weryfikując status pochodzenia produktów oraz spełnienie pozostałych warunków ustanowionych w niniejszej sekcji, włączając wizyty kontrolne na miejscu na żądanie Komisji lub organów celnych państw członkowskich w ramach dochodzeń w sprawie pochodzenia.
3. Jeżeli w kraju korzystającym wyznaczono organ właściwy do wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A, weryfikuje się dokumenty dotyczące pochodzenia i wystawia się świadectwa pochodzenia na formularzu A do celów wywozu do Unii Europejskiej, uznaje się, że dany kraj korzystający zaakceptował warunki określone w ust. 1.
4. Jeżeli krajowi lub terytorium przyznano lub przywrócono status kraju korzystającego w odniesieniu do produktów, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 732/2008, towary pochodzące z tego kraju bądź terytorium korzystają z ogólnego systemu preferencji, pod warunkiem że zostały wywiezione z tego kraju korzystającego lub terytorium nie wcześniej niż w dniu, o którym mowa w art. 97s.
5. Dowód pochodzenia jest ważny przez dziesięć miesięcy od daty wystawienia w kraju wywozu i w tym okresie jest przedkładany organom celnym kraju przywozu.
Podsekcja 2
Procedury wywozowe w kraju korzystającym
Artykuł 97l
1. Świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór określono w załączniku 17, wystawia się na pisemny wniosek złożony przez eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela, wraz z wszelkimi odpowiednimi dokumentami uzupełniającymi potwierdzającymi, że wywożone towary spełniają warunki wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A.
2. Od chwili faktycznej realizacji wywozu lub jego zapewnienia, świadectwo zostaje udostępnione eksporterowi. Można jednak w drodze wyjątku wystawić świadectwo pochodzenia na formularzu A po dokonaniu wywozu produktów, które ono obejmuje, gdy:
a)
nie zostało wystawione w chwili wywozu z powodu błędów, nieumyślnych pominięć lub zaistnienia szczególnych okoliczności; lub
b)
zgodnie z wymogami organów rządowych wykazano, że świadectwo pochodzenia na formularzu A zostało wystawione, ale nie zostało z przyczyn technicznych przyjęte przy przywozie.
3. Właściwe organy rządowe mogą wystawić świadectwo z mocą wsteczną tylko po sprawdzeniu, czy dane zawarte we wniosku eksportera są zgodne z danymi znajdującymi się w odpowiednich dokumentach wywozowych i czy przy wywozie danych produktów nie zostało wystawione świadectwo pochodzenia na formularzu A zgodne z przepisami niniejszej sekcji. Świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawione z mocą wsteczną muszą zawierać w polu 4 adnotację »Issued retrospectively« lub »Délivré a posteriori«.
4. W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa pochodzenia na formularzu A eksporter może wystąpić do właściwych organów rządowych, które je wystawiły, o wystawienie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w ich posiadaniu. Na wystawionym w ten sposób duplikacie w polu 4 musi być umieszczony wyraz »Duplicata« lub »Duplicate« oraz data wystawienia i numer serii oryginału świadectwa. Duplikat jest ważny od daty wystawienia oryginalnego świadectwa.
5. W celu ustalenia, czy produkt objęty wnioskiem o wystawienie świadectwa pochodzenia na formularzu A spełnia obowiązujące reguły pochodzenia, właściwe organy rządowe mają prawo zażądać wszelkiego rodzaju dokumentacji lub przeprowadzić wszelkie kontrole, jakie uznają za stosowne.
6. Wypełnienie pola 2 świadectwa pochodzenia na formularzu A jest nieobowiązkowe. W polu 12 umieszcza się oznaczenie »European Union« (»Unia Europejska«) lub nazwę jednego z państw członkowskich. Datę wystawienia świadectwa pochodzenia na formularzu A umieszcza się w polu 11. Podpis wymagany w tym polu, zastrzeżonym do użytku właściwych organów rządowych, które wystawiają świadectwo, jak również podpis osoby upoważnionej reprezentującej eksportera składa się odręcznie w polu 12.
Artykuł 97m
1. Deklaracja na fakturze może być sporządzona przez dowolnego eksportera w odniesieniu do dowolnej przesyłki składającej się z jednego lub większej liczby opakowań zawierających produkty pochodzące o całkowitej wartości nieprzekraczającej kwoty 6 000 EUR, pod warunkiem że procedura ta objęta jest współpracą administracyjną, o której mowa w art. 97k ust. 2.
2. Eksporter sporządzający deklarację na fakturze jest zobowiązany do przedłożenia w każdej chwili, na wniosek organów celnych lub innych właściwych organów rządowych kraju wywozu, wszystkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów.
3. Deklaracja na fakturze sporządzana jest przez eksportera w języku angielskim lub francuskim przez wpisanie na maszynie, opieczętowanie lub wydrukowanie na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dowolnym dokumencie handlowym, deklaracji, której tekst podany jest w załączniku 18. Jeśli deklaracja jest sporządzana odręcznie, pisana jest tuszem i drukowanymi literami. Deklaracje na fakturze są opatrzone własnoręcznym, oryginalnym podpisem eksportera.
4. Stosowanie deklaracji na fakturze podlega następującym warunkom:
a)
dla każdej przesyłki sporządza się jedną deklarację na fakturze,
b)
jeżeli towary zawarte w przesyłce zostały już poddane weryfikacji w kraju wywozu w odniesieniu do definicji pojęcia »produkty pochodzące«, eksporter może umieścić stosowną adnotację o weryfikacji w deklaracji na fakturze.
5. W przypadkach zastosowania kumulacji zgodnie z art. 84, 85 lub 86, właściwe organy rządowe kraju korzystającego, które mają wystawić świadectwo pochodzenia na formularzu A dla produktów, do wytworzenia których użyto materiałów pochodzących od strony, z ktrą dopuszcza się kumulację, uwzględniają, co następuje:
-
w przypadku kumulacji dwustronnej, dowód pochodzenia dostarczany przez dostawcę eksportera i wystawiony zgodnie z przepisami podsekcji 5;
-
w przypadku kumulacji z Norwegią, Szwajcarią lub Turcją, dowód pochodzenia dostarczany przez dostawcę eksportera i wystawiony zgodnie z określonymi w GSP regułami pochodzenia, obowiązującymi, odpowiednio dla Norwegii, Szwajcarii lub Turcji;
-
w przypadku kumulacji regionalnej, dowód pochodzenia dostarczany przez dostawcę eksportera, to znaczy świadectwo pochodzenia na formularzu A, zgodne ze wzorem umieszczonym w załączniku 17, lub, w zależności od przypadku, deklarację na fakturze, której tekst jest umieszczony w załączniku 18;
-
w przypadku kumulacji rozszerzonej, dowód pochodzenia dostarczany przez dostawcę eksportera i sporządzony zgodnie z postanowieniami odpowiedniej umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a zainteresowanym krajem.
W przypadkach, o których mowa w akapicie pierwszym tiret pierwsze, drugie, trzecie i czwarte, pole 4 świadectwa pochodzenia na formularzu A zawiera, w zależności od przypadku, oznaczenie: »EU cumulation«, »Norway cumulation«, »Switzerland cumulation«, »Turkey cumulation«, »regional cumulation«, »extended cumulation with country x« albo »Cumul UE«, »Cumul Norvège«, »Cumul Suisse«, »Cumul Turquie«, »cumul régional«, »cumul étendu avec le pays x«.
Podsekcja 3
Procedury przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej
Artykuł 97n
1. Świadectwa pochodzenia na formularzu A lub deklaracje na fakturze przedkłada się organom celnym państw członkowskich przywozu, zgodnie z procedurami dotyczącymi zgłoszenia celnego.
2. Dowody pochodzenia przedstawiane organom celnym kraju przywozu po terminie ich ważności określonym w art. 97k ust. 5 mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencji taryfowych, jeżeli niedotrzymanie ostatecznego terminu przedłożenia dokumentów spowodowane jest wyjątkowymi okolicznościami. W innych przypadkach przedłożenia dowodów z opóźnieniem organy celne kraju przywozu mogą zaakceptować dowody pochodzenia, jeśli produkty zostały im przedłożone przed upływem wspomnianego ostatecznego terminu.
Artykuł 97o
1. W przypadku gdy na żądanie importera i na warunkach ustanowionych przez organy celne państwa członkowskiego przywozu produkty rozmontowane lub niezmontowane w rozumieniu reguły 2 a) Ogólnych reguł interpretacji Systemu Zharmonizowanego objęte sekcją XVI lub XVII lub pozycją 7308 lub 9406 Systemu Zharmonizowanego są przywożone partiami, przy przywozie pierwszej partii organom celnym przedkłada się pojedynczy dowód pochodzenia takich produktów.
2. Na wniosek importera i mając na uwadze warunki określone przez organy celne państwa członkowskiego przywozu, przy przywozie pierwszej przesyłki organom celnym można przedłożyć jeden dowód pochodzenia, w przypadku gdy towary:
a)
są przywożone w ramach częstego i ciągłego przepływu handlowego o znacznej wartości handlowej;
b)
są przedmiotem jednej umowy sprzedaży, której strony mają siedzibę w kraju wywozu lub w państwie członkowskim (państwach członkowskich);
c)
objęte są tym samym kodem (ośmiocyfrowym) nomenklatury scalonej;
d)
zostały wysłane przez tego samego eksportera, są przeznaczone dla tego samego importera, i zostały poddane formalnościom przywozowym w tym samym urzędzie celnym tego samego państwa członkowskiego.
Procedura ta ma zastosowanie w okresie określonym przez właściwe organy celne.
Artykuł 97p
1. Jeżeli produkty pochodzące znajdują się pod kontrolą urzędu celnego jednego państwa członkowskiego, oryginalny dowód pochodzenia może zostać zastąpiony, do celów wysyłki wszystkich tych produktów lub niektórych z nich do innego miejsca w Unii Europejskiej, lub, w stosownych przypadkach, do Norwegii, Szwajcarii lub Turcji, jednym lub kilkoma świadectwa pochodzenia na formularzu A.
2. Zastępcze świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawia urząd celny, pod kontrolą którego znajdują się produkty. Świadectwo zastępcze wystawiane jest na podstawie pisemnego wniosku reeksportera.
3. W prawym górnym polu świadectwa zastępczego należy podać nazwę kraju pośredniczącego, w którym zostało wystawione. W polu 4 należy umieścić oznaczenie »Replacement certificate« lub »Certificat de remplacement«, jak również datę wystawienia oryginalnego świadectwa pochodzenia i jego numer seryjny. Nazwa/imię i nazwisko reeksportera umieszczana(-e) jest w polu 1. Nazwa/imię i nazwisko ostatecznego odbiorcy może zostać umieszczona(-e) w polu 2. Wszystkie dane produktów powrotnie wywożonych umieszczone na oryginale świadectwa przenosi się do pól 3-9, a odniesienia do faktury sporządzonej przez reeksportera umieszcza się w polu 10.
4. Organy celne, które wystawiły świadectwo zastępcze, poświadczają pole 11. Odpowiedzialność organów ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego. Dane szczegółowe z pola 12, dotyczące kraju pochodzenia i kraju przeznaczenia, należy przenieść ze świadectwa oryginalnego. Pole to podpisuje reeksporter. Reeksporter podpisujący to pole w dobrej wierze nie jest odpowiedzialny za prawidłowość danych umieszczonych na świadectwie oryginalnym.
5. Urząd celny, który ma przeprowadzić czynności, o których mowa w ust. 1, wpisuje na świadectwie oryginalnym masę, numery i rodzaj dostarczonych towarów oraz podaje numery seryjne odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw zastępczych. Świadectwo oryginalne przechowywane jest przez właściwy urząd celny przez okres co najmniej trzech lat. Fotokopię świadectwa oryginalnego można dołączyć do świadectwa zastępczego.
6. W przypadku produktów, które korzystają z preferencji taryfowych na mocy odstępstwa udzielonego zgodnie z przepisami art. 89, przewidzianą w niniejszym artykule procedurę stosuje się wyłącznie do produktów przeznaczonych do Unii Europejskiej. W przypadku produktu, który uzyskał status pochodzenia z zastosowaniem kumulacji regionalnej, zastępcze świadectwo może być sporządzone wyłącznie w przypadku wysyłki produktów do Norwegii, Szwajcarii lub Turcji, o ile kraje te stosują te same reguły kumulacji regionalnej, co Unia Europejska.
Artykuł 97q
1. Produkty wysyłane w postaci małych przesyłek przez osoby prywatne do osób prywatnych lub stanowiące część bagażu podróżnych uznaje się za produkty pochodzące korzystające z preferencji taryfowych, o których mowa w art. 66, bez wymogu przedłożenia świadectwa pochodzenia na formularzu A lub deklaracji na fakturze, pod warunkiem że:
a)
takie produkty:
(i)
nie są przywożone w celach handlowych;
(ii)
zostają zgłoszone jako spełniające warunki korzystania z Systemu;
b)
nie ma żadnych wątpliwości co do wiarygodności zgłoszenia, o którym mowa w lit. a) pkt (ii).
2. Przywóz nie jest traktowany jako przywóz w celach handlowych, jeśli spełnione są wszystkie następujące warunki:
a)
przywóz odbywa się okazjonalnie;
b)
na przywóz składają się wyłącznie produkty przeznaczone do użytku osobistego odbiorców lub podróżnych bądź też ich rodzin;
c)
zarówno rodzaj, jak i ilość przywożonych produktów wskazują wyraźnie, że ich przeznaczenie nie jest handlowe.
3. Łączna wartość produktów, o których mowa w ust. 2, nie może przekraczać 500 EUR w przypadku małych paczek i 1 200 EUR w przypadku produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych.
Artykuł 97r
1. Stwierdzenie drobnych niezgodności między oświadczeniami zawartymi w świadectwie pochodzenia na formularzu A lub w deklaracji na fakturze a oświadczeniami podanymi w dokumentach przedłożonych w urzędzie celnym w celu spełnienia formalności związanych z przywozem produktów nie unieważnia tym samym świadectwa bądź deklaracji, jeżeli zostanie odpowiednio dowiedzione, że dany dokument rzeczywiście odpowiada przedstawionym produktom.
2. Oczywiste formalne pomyłki na świadectwie pochodzenia na formularzu A, na świadectwie przewozowym EUR.1 lub w deklaracji na fakturze nie powodują nieprzyjęcia dokumentu, jeżeli nie są to pomyłki mogące poddać w wątpliwość poprawność oświadczeń zawartych w dokumencie.
Podsekcja 4
Metody współpracy administracyjnej
Artykuł 97s
1. Kraje korzystające przekazują Komisji nazwy i adresy organów rządowych z siedzibą na ich terytorium, które są właściwe do wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A oraz wzory pieczęci używanych przez te organy, jak również nazwy i adresy właściwych organów rządowych odpowiedzialnych za kontrolę świadectw pochodzenia na formularzu A i deklaracji na fakturze.
Komisja przekazuje te informacje organom celnym państw członkowskich. Jeśli informacje te są przekazywane w związku ze zmianą dotychczasowych powiadomień, Komisja określa datę wprowadzenia do użytku nowych pieczęci zgodnie z instrukcjami właściwych organów rządowych krajów korzystających. Informacje te przeznaczone są do użytku urzędowego; jeżeli jednak towary są dopuszczane do swobodnego obrotu, dane organy celne mogą zezwolić importerowi lub jego należycie upoważnionemu przedstawicielowi na sprawdzenie wzorów odcisków pieczęci.
Kraje korzystające, które już dostarczyły informacji wymaganych zgodnie z akapitem pierwszym, nie są zobowiązane do ich dalszego dostarczania do czasu, aż informacje te nie ulegną zmianie.
2. Do celów art. 97k ust. 4 Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (seria C) termin, w którym dany kraj lub terytorium uznany za kraj korzystający lub któremu przywrócono status kraju korzystającego w odniesieniu do produktów, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 732/2008, spełnił obowiązki określone w ust. 1.
3. Komisja przesyła krajom korzystającym wzory odcisków pieczęci stosowanych przez organy celne państw członkowskich do celów wystawiania świadectw przewozowych EUR.1, na wniosek właściwych organów krajów korzystających.
Artykuł 97t
1. Późniejsze weryfikacje świadectw pochodzenia na formularzu A oraz deklaracji na fakturze przeprowadzane są wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne państw członkowskich mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów niniejszej sekcji.
2. Składając wniosek o przeprowadzenie późniejszej weryfikacji, organy celne państw członkowskich zwracają świadectwo pochodzenia na formularzu A oraz fakturę, jeżeli została przedłożona, deklarację na fakturze lub kopię tych dokumentów właściwym organom rządowym korzystającego kraju wywozu, podając, stosownie do przypadku, powody wystąpienia z wnioskiem o weryfikację. Wszelkie uzyskane dokumenty lub informacje wskazujące, że informacje podane na dowodzie pochodzenia są nieprawdziwe, są przekazywane wraz z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji.
Jeżeli organy celne państw członkowskich podejmą decyzję o zawieszeniu preferencji taryfowych w oczekiwaniu na wyniki weryfikacji, oferują importerowi możliwość zwolnienia tych produktów, z zastrzeżeniem podjęcia uznanych za konieczne środków zapobiegawczych.
3. W przypadku gdy złożony został wniosek o późniejszą weryfikację, weryfikację taką należy przeprowadzić, a jej wyniki przekazać organom celnym państw członkowskich w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy lub, w przypadku wniosków kierowanych do Norwegii, Szwajcarii lub Turcji, do celów zweryfikowania zastępczych dowodów pochodzenia sporządzonych na ich terytoriach na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A lub deklaracji na fakturze sporządzonej w kraju korzystającym, w nieprzekraczalnym terminie ośmiu miesięcy od daty wysłania wniosku. Wyniki powinny umożliwiać stwierdzenie, czy dane świadectwo pochodzenia ma zastosowanie do produktów rzeczywiście wywożonych i czy takie produkty mogą być uznane za pochodzące z kraju korzystającego.
4. W przypadku świadectw pochodzenia na formularzu A wystawionych z zastosowaniem kumulacji dwustronnej, odpowiedź zawiera kopię (kopie) świadectwa przewozowego (świadectw przewozowych) EUR.1 lub, gdy to konieczne, odpowiednich deklaracji na fakturze.
5. Jeżeli w przypadku uzasadnionych wątpliwości w określonym w ust. 3 terminie sześciu miesięcy nie uzyskano odpowiedzi lub jeżeli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających do stwierdzenia autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, właściwe organy powiadamia się drugi raz. Jeżeli po drugim powiadomieniu wyniki kontroli nie zostaną podane do wiadomości organów występujących z wnioskiem w terminie czterech miesięcy od dnia wysłania drugiego powiadomienia, lub jeżeli wyniki te nie pozwalają na stwierdzenie autentyczności danego dokumentu lub rzeczywistego pochodzenia produktów, organy te, z wyłączeniem szczególnych okoliczności, nie wyrażają zgody na zastosowanie preferencji taryfowych.
6. W przypadku gdy - w świetle procedury weryfikacji lub jakiejkolwiek innej dostępnej informacji - okaże się, że naruszane są reguły pochodzenia, korzystający kraj wywozu, z własnej inicjatywy lub na wniosek organów celnych państw członkowskich przeprowadza odpowiednie dochodzenie lub zleca przeprowadzenie dochodzenia w trybie pilnym, w celu potwierdzenia takich naruszeń i zapobiegania im w przyszłości. W tym celu w dochodzeniu mogą uczestniczyć Komisja lub organy celne państw członkowskich.
7. Do celów późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A, eksporterzy przechowują wszystkie przydatne dokumenty potwierdzające status pochodzenia danych produktów, a odpowiednie organy administracji rządowej korzystającego kraju wywozu zachowują kopie świadectw, jak również wszelkie odnoszące się do nich dokumenty wywozowe. Dokumenty te przechowuje się przez okres co najmniej trzech lat od końca roku, w którym wystawiono świadectwo pochodzenia na formularzu A.
Artykuł 97u
1. Przepisy art. 97s i 97t stosuje się również między krajami należącymi do jednej grupy regionalnej do celów przekazywania informacji Komisji bądź też organom celnym państw członkowskich oraz późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A lub deklaracji na fakturze wystawianych zgodnie z regułami regionalnej kumulacji pochodzenia.
2. Do celów art. 85, 97m i 97p, porozumienie zawarte między Unią Europejską a Norwegią, Szwajcarią i Turcją obejmuje, między innymi, zobowiązanie do udzielania sobie nawzajem niezbędnego wsparcia w zakresie współpracy administracyjnej.
Do celów art. 86 ust. 7 i 8 oraz art. 97k, kraj, z którym Unia Europejska zawarła wiążącą umowę o wolnym handlu, i który wyraził zgodę na udział w kumulacji rozszerzonej z krajem korzystającym, zgadza się tym samym na zapewnianie temu krajowi wsparcia w zakresie współpracy administracyjnej, na takich samych zasadach, jak w odniesieniu do organów celnych państw członkowskich zgodnie z odpowiednimi postanowieniami danej umowy o wolnym handlu.
Podsekcja 5
Procedury do celów kumulacji dwustronnej
Artykuł 97v
1. Dowód statusu pochodzenia produktów z Unii Europejskiej dostarcza się przez:
a)
przedstawienie świadectwa przewozowego EUR.1, którego wzór zamieszczono w załączniku 21; lub
b)
przedstawienie deklaracji na fakturze o treści zgodnej z wzorem zamieszczonym w załączniku 18. Deklarację na fakturze może sporządzić każdy eksporter dla przesyłek zawierających produkty pochodzące, których łączna wartość nie przekracza 6 000 EUR, lub upoważniony eksporter Unii Europejskiej.
2. Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel umieszcza w polu 2 świadectwa przewozowego EUR.1 oznaczenie: »GSP beneficiary countries« i »EU« lub »pays bénéficiaires du SPG« i »UE«.
3. Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wystawiania, stosowania i późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A, stosuje się odpowiednio w odniesieniu do świadectw przewozowych EUR.1 oraz, z wyłączeniem przepisów dotyczących ich wystawiania, do deklaracji na fakturze.
4. Organy celne państw członkowskich mogą upoważnić każdego eksportera, zwanego dalej »upoważnionym eksporterem«, dokonującego częstych wysyłek produktów pochodzących z Unii Europejskiej w ramach kumulacji dwustronnej, do sporządzania deklaracji na fakturze, bez względu na wartość przedmiotowych produktów, o ile eksporter ten zapewnia, zgodnie z wymogami organów celnych, wszelkie gwarancje niezbędne do przeprowadzenia weryfikacji:
a)
statusu pochodzenia produktów; oraz
b)
spełnienia innych wymogów obowiązujących w tym państwie członkowskim.
5. Organy celne mogą uzależnić przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia warunków, jakie uznają za właściwe. Organy celne nadają upoważnionemu eksporterowi numer pozwolenia celnego, który jest umieszczany na deklaracji na fakturze.
6. Organy celne monitorują sposób korzystania z pozwolenia przez upoważnionego eksportera. Organy celne mogą w każdej chwili cofnąć pozwolenie.
Mogą również cofnąć pozwolenie w każdym z następujących przypadków:
a)
upoważniony eksporter nie daje już gwarancji, o których mowa w ust. 4;
b)
upoważniony eksporter nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 5;
c)
upoważniony eksporter korzysta z pozwolenia w inny niewłaściwy sposób.
7. Od upoważnionego eksportera nie wymaga się podpisywania deklaracji na fakturze, o ile przedłoży on organom celnym swoje pisemne zobowiązanie, w którym przyjmie pełną odpowiedzialność za każdą deklarację na fakturze, która go identyfikuje, tak jakby była podpisana przez niego własnoręcznie.
Podsekcja 6
Ceuta i Melilla
Artykuł 97w
Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wystawiania, stosowania i późniejszej weryfikacji dowodów pochodzenia stosuje się odpowiednio do produktów wywożonych z kraju korzystającego do Ceuty i Melilli oraz produktów wywożonych z Ceuty i Melilli do kraju korzystającego dla celów kumulacji dwustronnej.
Ceutę i Melillę uznaje się za jedno terytorium.
Hiszpańskie organy celne są odpowiedzialne za stosowanie niniejszej sekcji w Ceucie i Melilli.”;
3)
w części I tytuł IV rozdział 2 sekcja 2, przed podsekcją 1 dodaje się art. 97x w brzmieniu:
„Artykuł 97x
1. Do celów niniejszej sekcji stosuje się następujące definicje:
a)
»wytwarzanie« oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetwarzania łącznie z montażem;
b)
»materiał« oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp. użyty do wytworzenia produktu;
c)
»produkt« oznacza wytwarzany produkt, nawet jeśli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania;
d)
»towary« oznaczają zarówno materiały, jak i produkty;
e)
»wartość celna« oznacza wartość określoną zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (porozumienie Światowej Organizacji Handlu w sprawie ustalania wartości celnej);
f)
»cena ex-works« ujęta w wykazie w załączniku 15 oznacza cenę zapłaconą za produkt ex-works wytwórcy, w którego przedsiębiorstwie dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta zawiera wartość wszystkich użytych materiałów pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które będą lub mogą zostać zwrócone, kiedy uzyskany produkt zostanie wywieziony.
W przypadku gdy cena faktycznie zapłacona nie odzwierciedla wszystkich kosztów związanych z wytworzeniem produktu, które zostały rzeczywiście poniesione w kraju korzystającym, cena ex-works oznacza sumę wszystkich tych kosztów pomniejszoną o wszystkie podatki wewnętrzne, które są zwracane lub mogą podlegać zwrotowi z chwilą wywozu uzyskanego produktu;
g)
»wartość materiałów« w wykazie załącznika 15 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub, jeżeli nie jest ona znana bądź nie może być ustalona, pierwszą możliwą do ustalenia cenę zapłaconą za te materiały w Unii Europejskiej lub w kraju korzystającym w rozumieniu art. 98 ust. 1. Przepisy niniejszego akapitu stosuje się odpowiednio w przypadku potrzeby ustalenia wartości użytych materiałów pochodzących;
h)
»działy«, »pozycje« i »podpozycje« odnoszą się do działów, pozycji i podpozycji (cztero- lub sześciocyfrowych kodów) stosowanych w nomenklaturze Systemu Zharmonizowanego;
i)
»klasyfikowany« odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału w konkretnej pozycji lub podpozycji Systemu Zharmonizowanego;
j)
»przesyłka« oznacza produkty, które są:
-
wysłane w tym samym czasie od jednego eksportera do jednego odbiorcy, lub
-
objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy, a w przypadku braku takiego dokumentu - jedną fakturą.
2. Dla celów ust. 1 lit. f) w przypadku, gdy ostatnie obróbki lub przetworzenia zostały zlecone wytwórcy, pojęcie »wytwórcy«, o którym mowa w ust. 1 lit. f) akapit pierwszy może odnosić się do przedsiębiorstwa, które zatrudniło podwykonawcę.”;
4)
w art. 99 dodaje się lit. d)a w brzmieniu:
„d)a
produkty pochodzące z ubitych zwierząt tam urodzonych i wyhodowanych;”;
5)
w art. 101 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a)
litera g) otrzymuje brzmienie:
„g)
czynności polegające na barwieniu lub aromatyzowaniu cukru lub formowaniu kostek cukru; częściowe lub całkowite mielenie cukru krystalicznego;”;
b)
litera m) otrzymuje brzmienie:
„m)
zwykłe mieszanie produktów, nawet różnych rodzajów; mieszanie cukru z dowolnymi materiałami;”;
c)
dodaje się lit. m)a w brzmieniu:
„m)a
proste dodawanie wody, rozcieńczanie albo odwadnianie lub skażanie produktów;”;
6)
dodaje się załącznik 13a w brzmieniu określonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
7)
dodaje się załącznik 13b w brzmieniu określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
8)
dodaje się załącznik 13c w brzmieniu określonym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
9)
dodaje się załącznik 13d w brzmieniu określonym w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia;
10)
w załączniku 14, w uwagach 1 i 3.1, wyrażenie »art. 69 i 100« zastępuje się wyrażeniem »art. 100«;
11)
załącznik 17 zmienia się zgodnie z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia;
12)
załącznik 18 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Kraje korzystające przedkładają Komisji zobowiązanie zgodnie z art. 68 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2454/93, zmienionego niniejszym rozporządzeniem, oraz informacje wymagane na mocy art. 69 tego rozporządzenia, co najmniej na trzy miesiące przed rzeczywistym zastosowaniem na swoich terytoriach systemu zarejestrowanych eksporterów.
W dniu 1 lipca 2016 r., a najpóźniej dnia 1 lipca 2019 r. Komisja zweryfikuje stan przygotowania krajów korzystających do stosowania systemu zarejestrowanych eksporterów. Komisja wystąpi następnie z propozycją ewentualnych niezbędnych dostosowań.
Artykuł 3
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2011 r.
3. Z zastrzeżeniem ust. 4 niniejszego artykułu, art. 1 pkt 1, w zakresie, w jakim odnosi się do art. 68-71, art. 90-97i oraz art. 97j ust. 2, oraz art. 1 pkt 8 i 9 obowiązują od dnia 1 stycznia 2017 r.
4. Kraje korzystające, które nie są w stanie wdrożyć systemu zarejestrowanych eksporterów w terminie określonym w ust. 3, mogą, składając przed dniem 1 lipca 2016 r. pisemny wniosek do Komisji lub otrzymawszy od Komisji propozycję poprawek zgodnie z art. 2 akapit 2, stosować w dalszym ciągu, do dnia 1 stycznia 2020 r., przepisy tytułu IV rozdział 2 sekcja 1A oraz załączników 17 i 18 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.
5. Przepisy art. 1 pkt 2 stosuje się do dnia określonego w ust. 3 lub, w przypadku krajów korzystających, o których mowa w ust. 4, do dnia określonego w ust. 4.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 18 listopada 2010 r.