NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 445/2011
ze dne 10. května 2011
o systému udělování osvědčení pro subjekty odpovědné za údržbu nákladních vozů a o změně nařízení (ES) č. 653/2007
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2004/49/ES ze dne 29. dubna 2004 o bezpečnosti železnic Společenství a o změně směrnice Rady 95/18/ES o vydávání licencí železničním podnikům a směrnice 2001/14/ES o přidělování kapacity železniční infrastruktury, zpoplatnění železniční infrastruktury a o vydávání osvědčení o bezpečnosti (1), a zejména na článek 14a uvedené směrnice,
s ohledem na doporučení Evropské agentury pro železnice ze dne 8. července 2010 pro zavedení systému udělování osvědčení pro subjekty odpovědné za údržbu,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Cílem směrnice 2004/49/ES je zlepšení přístupu služeb železniční dopravy na trh definováním společných zásad pro zajišťování a regulaci bezpečnosti železnic a pro dozor nad bezpečností železnic. Směrnice 2004/49/ES rovněž poskytuje rámec, jenž má být zaveden, aby byly prostřednictvím uplatňování stejných požadavků na udělování osvědčení v celé Unii zajištěny rovné podmínky pro všechny subjekty odpovědné za údržbu nákladních vozů.
(2)
Účelem systému udělování osvědčení je poskytnutí rámce pro harmonizaci požadavků a metod k posouzení způsobilosti subjektů odpovědných za údržbu v celé Unii.
(3)
Aniž je dotčena odpovědnost železničních podniků a provozovatelů infrastruktury za bezpečné provozování vlaků, subjekt odpovědný za údržbu by měl prostřednictvím systému údržby zajistit, aby nákladní vozy, za jejichž údržbu je odpovědný, byly v bezpečném provozuschopném stavu. Vzhledem k velké rozmanitosti metod návrhu a údržby by tento systém údržby měl být orientovaný na postupy.
(4)
Provozovatelé infrastruktury potřebují nákladní vozy využívat k přepravě stavebních materiálů nebo materiálů, jež mají být použity při činnostech souvisejících s údržbou infrastruktury. Jestliže nákladní vozy provozují za tímto účelem, činí tak v rámci svého statutu železničního podniku. Posouzení způsobilosti provozovatele infrastruktury pro provozování nákladních vozů za tímto účelem by mělo být součástí jeho schválení z hlediska bezpečnosti podle článku 11 směrnice 2004/49/ES.
(5)
Inspekce a sledování provedené před odjezdem vlaku nebo během jízdy provádí zpravidla provozní personál železničních podniků nebo provozovatelů infrastruktury podle postupu popsaného v jejich systému řízení bezpečnosti v souladu s čl. 4 odst. 3 směrnice 2004/49/ES.
(6)
Železniční podniky nebo provozovatelé infrastruktury by měli prostřednictvím svých systémů řízení bezpečnosti zajistit zvládání všech rizik souvisejících s jejich činností včetně využívání smluvních subjektů. V této záležitosti by měl železniční podnik spoléhat na smluvní ujednání zahrnující subjekty odpovědné za údržbu všech vozů, které provozuje. Mohlo by se jednat o smlouvu mezi železničním podnikem a subjektem odpovědným za údržbu nebo o řadu smluv zahrnujících další strany, např. provozovatele. Tyto smlouvy by měly být v souladu s postupy navrženými železničním podnikem nebo provozovatelem infrastruktury v jejich systémech řízení bezpečnosti včetně pro výměnu informací.
(7)
Osvědčení pro subjekt odpovědný za údržbu (osvědčení SOÚ) je podle směrnice 2004/49/ES platné v celé Unii. Osvědčení vydaná orgány ve třetích zemích, jež byly jmenovány podle rovnocenných kritérií a splňují požadavky odpovídající požadavkům obsaženým v tomto nařízení, by měla být běžně uznávána jako rovnocenná s osvědčeními SOÚ vydanými v Unii.
(8)
Posouzení žádosti o osvědčení SOÚ orgánem udělujícím osvědčení spočívá v posouzení, zda je žadatel způsobilý řídit činnosti související s údržbou a provádět provozní funkce údržby buď sám, nebo prostřednictvím smluv uzavřených s dalšími subjekty, např. údržbářskými dílnami, pověřenými prováděním těchto funkcí nebo částí těchto funkcí.
(9)
Systém akreditace by měl poskytnout nástroj k řízení rizik tím, že zajistí, aby akreditované orgány byly způsobilé provádět svoji práci. Akreditace je kromě toho považována za prostředek k zajištění vnitrostátního a mezinárodního uznávání osvědčení SOÚ, jež byla vydána akreditovanými orgány.
(10)
Pro zavedení systému umožňujícího orgánům udělujícím osvědčení provádět kontroly subjektů odpovědných za údržbu, jimž bylo osvědčení uděleno, po celé Unii, je důležité, aby všechny orgány, jež mohou udělit osvědčení jakémukoli subjektu odpovědnému za údržbu („orgány udělující osvědčení“), navzájem spolupracovaly s cílem harmonizovat přístupy k udělování osvědčení. Konkrétní požadavky na akreditaci by měly být vypracovány a schváleny v souladu s ustanoveními nařízení (ES) Evropského parlamentu a Rady č. 765/2008 (2).
(11)
Pro hodnocení postupu udělování osvědčení stanoveného v tomto nařízení je důležité, aby na vytváření tohoto systému udělování osvědčení dohlížela Evropská agentura pro železnice („agentura“). Aby tuto funkci mohla plnit, musí shromáždit informace o charakteru orgánů udělujících osvědčení, jež jsou činné v této oblasti, a o počtu osvědčení vydaných subjektům odpovědným za údržbu. Rovněž je důležité, aby agentura usnadnila koordinaci orgánů udělujících osvědčení.
(12)
Nařízení Komise (ES) č. 653/2007 ze dne 13. června 2007 o používání společného evropského vzoru pro osvědčení o bezpečnosti a žádosti podle článku 10 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/49/ES a o platnosti osvědčení o bezpečnosti předkládaných podle směrnice 2001/14/ES (3) poskytuje standardní podobu osvědčení o bezpečnosti. Tuto podobu je nutno aktualizovat tak, aby obsahovala rozsáhlejší informace o subjektech odpovědných za údržbu. Nařízení (ES) č. 653/2007 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(13)
Do doby plného použití systému udělování osvědčení pro subjekty odpovědné za údržbu stanoveného tímto nařízením by měla být během přechodného období uznávána platnost stávajících postupů pro udělování osvědčení pro subjekty odpovědné za údržbu a údržbářské dílny, aby bylo zajištěno nepřerušované poskytování nákladních železničních služeb, zejména na mezinárodní úrovni. Během tohoto období by vnitrostátní bezpečnostní orgány měly věnovat zvláštní pozornost rovnocennosti a shodě různých postupů pro udělování osvědčení.
(14)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem výboru zřízeného článkem 27 směrnice 2004/49/ES,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Účel
1. Tímto nařízením se zavádí systém udělování osvědčení pro subjekty odpovědné za údržbu nákladních vozů, jak je uvedeno v článku 14a směrnice 2004/49/ES.
2. Účelem tohoto systému udělování osvědčení je poskytnout důkaz, že subjekt odpovědný za údržbu zavedl svůj systém údržby a může splnit požadavky stanovené v tomto nařízení, a zajistit tak, že všechny nákladní vozy, za jejichž údržbu je odpovědný, jsou v bezpečném provozuschopném stavu.
Článek 2
Rozsah působnosti
1. Systém udělování osvědčení se použije u každého subjektu odpovědného za údržbu nákladních vozů, jež mají být používány na železniční síti v rámci Unie.
2. Opravny či jakákoli organizace, která převezme podskupinu funkcí uvedených v článku 4, mohou systém udělování osvědčení uplatnit dobrovolně na základě zásad uvedených v článku 8 a v příloze I.
3. Odkazy na provozovatele infrastruktury v článcích 5, 7 a 12 se rozumí jako odkazy týkající se jeho činností s nákladními vozy pro dopravu materiálů pro výstavbu nebo údržbu infrastruktury. Jestliže provozovatel infrastruktury za tímto účelem provozuje nákladní vozy, považuje se, že tak činí v rámci svého statutu železničního podniku.
Článek 3
Definice
1. Pro účely tohoto nařízení se použijí definice stanovené v článku 3 směrnice 2004/49/ES.
2. Kromě toho se použijí tyto definice:
a)
„akreditací“ se rozumí akreditace, jak je definována v čl. 2 odst. 10 nařízení (ES) č. 765/2008;
b)
„osvědčením SOÚ“ se rozumí osvědčení vydané subjektu odpovědnému za údržbu pro účely čl. 14a odst. 4 směrnice 2004/49/ES;
c)
„orgánem udělujícím osvědčení“ se rozumí orgán jmenovaný v souladu s článkem 10 odpovědný za udělování osvědčení subjektům odpovědným za údržbu na základě kritérií uvedených v příloze II;
d)
„nákladním vozem“ se rozumí vozidlo bez vlastního pohonu navržené pro účely přepravy nákladu či jiných materiálů, jež mají být použity při činnostech, jako je výstavba či údržba infrastruktury;
e)
„údržbářskou dílnou“ se rozumí mobilní nebo stálý subjekt sestávající ze zaměstnanců, včetně zaměstnanců s odpovědností za řízení, z nástrojů a zařízení uspořádaných za účelem provádění údržby vozidel a jejich částí, konstrukčních součástí a podsestav;
f)
„uvolněním do provozu“ se rozumí ujištění dané subjektem provádějícím údržbu vedoucímu údržby vozového parku, že údržba byla provedena podle příkazů k provedení údržby;
g)
„vrácením do provozu“ se rozumí ujištění vycházející z uvolnění do provozu dané uživateli, např. železničnímu podniku nebo provozovateli subjektem odpovědným za údržbu, že všechny příslušné údržbářské práce byly provedeny a vůz, který byl předtím vyňat z provozu, je ve stavu, ve kterém je možné jej bezpečně používat, případně s dočasnými omezeními.
Článek 4
Systém údržby
1. Systém údržby sestává z těchto funkcí:
a)
funkce řízení, jež spočívá v dohledu nad funkcemi údržby uvedenými pod písmeny b) až d) a v jejich koordinaci a která zajišťuje, že nákladní vůz v železničním systému se nachází v bezpečném stavu;
b)
funkce rozvoje údržby, jež spočívá v odpovědnosti za správu dokumentace o údržbě, včetně jejího uspořádání, na základě údajů o konstrukci a provozu a rovněž na základě provádění údržby a využívání zkušeností;
c)
funkce řízení údržby vozového parku, jež spočívá v řízení vyjímání nákladních vozů z provozu za účelem provedení údržby a jejich vracení do provozu po provedení údržby; a
d)
funkce provádění údržby, jež spočívá v provádění potřebné technické údržby nákladního vozu nebo jeho částí, včetně dokumentace o uvolnění do provozu.
2. Subjekt odpovědný za údržbu zajistí, že funkce uvedené v odstavci 1 budou plněny v souladu s požadavky a hodnotícími kritérii stanovenými v příloze III.
3. Subjekt odpovědný za údržbu provádí funkci řízení sám, ale funkce údržby uvedené v odst. 1 písm. b) až d) nebo jejich části může svěřit jiným smluvním stranám podle ustanovení článku 8. V případě, že se uchýlí ke svěření činností vnějším subjektům, zajistí subjekt odpovědný za údržbu uplatňování zásad stanovených v příloze I.
4. Bez ohledu na platné smlouvy o svěření činností vnějším subjektům zodpovídá subjekt odpovědný za údržbu za výsledek činností údržby, které řídí, a zavede systém ke sledování jejich provádění.
Článek 5
Vztahy mezi stranami podílejícími se na procesu údržby
1. Každý železniční podnik nebo provozovatel infrastruktury zajistí, aby nákladní vozy, které provozuje, měly před odjezdem přidělen subjekt odpovědný za údržbu, jemuž bylo uděleno osvědčení, a aby použití vozů odpovídalo rozsahu působnosti osvědčení.
2. Všechny strany podílející se na procesu údržby si vyměňují příslušné informace o údržbě v souladu s kritérii uvedenými v částech I.7 a I.8 přílohy III.
3. Železniční podnik může na základě smluvních ujednání požadovat informace o údržbě nákladního vozu pro účely provozu. Subjekt odpovědný za údržbu nákladního vozu na tyto požadavky reaguje buď přímo, nebo prostřednictvím jiných smluvních stran.
4. Subjekt odpovědný za údržbu může na základě smluvních ujednání požadovat informace o provozování nákladního vozu. Železniční podnik nebo provozovatel infrastruktury na tyto požadavky reaguje buď přímo, nebo prostřednictvím jiných smluvních stran.
5. Všechny smluvní strany si vyměňují informace o selháních vztahujících se k bezpečnosti, o nehodách, mimořádných událostech, nebezpečných situacích a dalších nebezpečných jevech a rovněž o každém případném omezení v používání nákladních vozů.
6. Osvědčení subjektů odpovědných za údržbu se uznává jako důkaz schopnosti železničního podniku nebo provozovatele infrastruktury splnit požadavky, kterými se řídí údržba a usměrňování smluvních subjektů a dodavatelů, uvedené v příloze II bodech B.1, B.2, B.3 a C.1 nařízení Komise (EU) č. 1158/2010 z 9. prosince 2010 o společné bezpečnostní metodě pro posuzování shody s požadavky pro získání osvědčení o bezpečnosti železnic (4) a nařízení Komise č. 1169/2010 ze dne 10. prosince 2010 o společné bezpečnostní metodě pro posuzování shody s požadavky pro získání schválení z hlediska bezpečnosti železnic (5), pokud vnitrostátní bezpečnostní orgán nemůže prokázat existenci významného bezpečnostního rizika.
7. Má-li smluvní strana, zejména železniční podnik, oprávněný důvod se domnívat, že určitý subjekt odpovědný za údržbu nesplňuje požadavky čl. 14a odst. 3 směrnice 2004/49/ES nebo požadavky na udělování osvědčení podle tohoto nařízení, neprodleně o tom informuje příslušný orgán udělující osvědčení. Orgán udělující osvědčení učiní vhodné kroky, aby prověřil, zda je tvrzení o nesplnění požadavků odůvodněné, a informuje o výsledcích svého šetření zúčastněné strany (případně včetně příslušného vnitrostátního bezpečnostního orgánu).
8. V případě, že dojde ke změně subjektu odpovědného za údržbu, držitel registrace, jak je uvedeno v čl. 33 odst. 3 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2008/57/ES (6), informuje v patřičné lhůtě registrační subjekt, jak je popsán v čl. 4 odst. 1 rozhodnutí Komise 2007/756/ES (7), tak aby registrační subjekt mohl aktualizovat celostátní registr vozidel.
Původní subjekt odpovědný za údržbu dodá dokumentaci o údržbě buď držiteli registrace, nebo novému subjektu odpovědnému za údržbu.
Bývalý subjekt odpovědný za údržbu je zproštěn svých povinností okamžikem, kdy je vyjmut z celostátního registru vozidel. Jestliže k datu zrušení registrace bývalého subjektu odpovědného za údržbu žádný nový subjekt nepotvrdil přijetí statusu subjektu odpovědného za údržbu, registrace vozidla je pozastavena.
Článek 6
Orgány udělující osvědčení
1. Osvědčení SOÚ udělí jakýkoli orgán oprávněný k udělování osvědčení, který si žádající subjekt odpovědný za údržbu zvolí.
2. Členské státy zajistí, že orgány udělující osvědčení dodržují všeobecná kritéria a zásady stanovené v příloze II a jsou v souladu s veškerými dalšími odvětvovými akreditačními systémy.
3. Členské státy přijmou opatření nutná k zajištění toho, aby rozhodnutí přijatá orgány udělujícími osvědčení podléhala soudnímu přezkoumání.
4. V zájmu sjednocení přístupů k posuzování žádostí spolu orgány udělující osvědčení navzájem spolupracují jak v rámci členských států, tak v celé Unii.
5. Agentura organizuje a usnadňuje spolupráci mezi orgány udělujícími osvědčení.
Článek 7
Systém udělování osvědčení pro subjekty odpovědné za údržbu
1. Udělování osvědčení je založeno na posouzení schopnosti subjektu odpovědného za údržbu splnit příslušné požadavky v příloze III a důsledně je uplatňovat. Zahrnuje systém dohledu, který zajišťuje průběžné dodržování platných požadavků poté, co bylo osvědčení SOÚ uděleno.
2. Subjekty odpovědné za údržbu žádají o udělení osvědčení prostřednictvím příslušného formuláře v příloze IV, přičemž předloží písemné doklady o postupech popsaných v příloze III. Neprodleně předloží všechny doplňkové informace požadované orgánem udělujícím osvědčení. Orgány udělující osvědčení použijí při posuzování žádostí požadavky a hodnotící kritéria stanovené v příloze III.
3. Orgán udělující osvědčení přijme rozhodnutí nejpozději do čtyř měsíců poté, co mu subjekt odpovědný za údržbu žádající o osvědčení předloží veškeré potřebné informace a jakékoli vyžádané doplňující informace. Orgán udělující osvědčení provede před udělením osvědčení nezbytné posouzení na pracovišti či pracovištích subjektu odpovědného za údržbu. Rozhodnutí o udělení osvědčení bude subjektu odpovědnému za údržbu sděleno za použití příslušného formuláře obsaženého v příloze V.
4. Osvědčení SOÚ je platné po dobu maximálně pěti let. Držitel osvědčení neprodleně informuje orgán udělující osvědčení o všech významných změnách v okolnostech platných v době, kdy bylo uděleno původní osvědčení, aby orgán udělující osvědčení mohl rozhodnout, zda má osvědčení změnit, obnovit nebo zrušit.
5. Orgán udělující osvědčení podrobně vyloží důvody, z nichž každé jeho rozhodnutí vychází. Orgán udělující osvědčení oznámí subjektu odpovědnému za údržbu své rozhodnutí se zdůvodněním a zároveň uvede postup a lhůtu pro odvolání a kontaktní údaje odvolacího orgánu.
6. Orgán udělující osvědčení provádí nejméně jednou za rok dohled na vybraných pracovištích, která zeměpisně i funkčně reprezentují všechny činnosti subjektů odpovědných za údržbu, kterým vydal osvědčení, aby ověřil, že subjekty i nadále splňují kritéria stanovená v příloze III.
7. Zjistí-li orgán udělující osvědčení, že subjekt odpovědný za údržbu již nesplňuje požadavky, na jejichž základě mu bylo vydáno osvědčení SOÚ, v závislosti na míře nesouladu se se subjektem odpovědným za údržbu dohodne na plánu na zlepšení, omezí působnost tohoto osvědčení nebo pozastaví platnost tohoto osvědčení.
V případě trvalého neplnění požadavků na udělení osvědčení nebo plánu na zlepšení omezí orgán udělující osvědčení působnost osvědčení SOÚ, nebo jej zruší, přičemž uvede důvody svého rozhodnutí a zároveň i postup a lhůtu pro odvolání a kontaktní údaje odvolacího orgánu.
8. V případě, že železniční podnik nebo provozovatel infrastruktury požádá o osvědčení o bezpečnosti nebo o schválení z hlediska bezpečnosti, platí pro nákladní vozy, které používá, toto:
a)
v případě, že jsou nákladní vozy udržovány žadatelem, pak žadatel buď jako součást své žádosti přiloží platné osvědčení SOÚ, pokud je k dispozici, nebo je jeho schopnost vykonávat funkci subjektu odpovědného za údržbu posouzena jako součást jeho žádosti o osvědčení o bezpečnosti nebo o schválení z hlediska bezpečnosti;
b)
v případě, že jsou nákladní vozy udržovány jinými stranami než žadatelem, žadatel prostřednictvím svého systému řízení bezpečnosti zajistí usměrňování všech rizik souvisejících s jeho činností včetně používání takových vozů, u nichž se zejména použijí ustanovení článku 5 tohoto nařízení.
Orgány udělující osvědčení a vnitrostátní bezpečnostní orgány si za všech okolností aktivně vyměňují názory, aby se vyvarovaly zdvojování posuzování.
Článek 8
Systém udělování osvědčení pro funkce údržby svěřené vnějšímu subjektu
1. Rozhodne-li se subjekt odpovědný za údržbu svěřit jednu nebo více funkcí uvedených v čl. 4 odst. 1 písm. b), c) a d) nebo jejich části vnějšímu subjektu, lze na základě dobrovolného osvědčení smluvní strany vydaného v rámci systému udělování osvědčení podle tohoto nařízení předpokládat, že subjekt odpovědný za údržbu splňuje příslušné požadavky stanovené v příloze III, pokud se na tyto požadavky vztahuje dobrovolné osvědčení smluvní strany. Pokud toto osvědčení nebylo vydáno, subjekt odpovědný za údržbu předvede orgánu udělujícímu osvědčení, jakým způsobem plní všechny požadavky stanovené v příloze III s ohledem na funkce, jež se rozhodl svěřit vnějšímu subjektu.
2. Osvědčení pro funkce údržby nebo jejich části, jež byly svěřeny vnějšímu subjektu, vydají orgány udělující osvědčení, podle téhož postupu, jaký je uveden v článcích 6 a 7 a v čl. 10 odst. 3, přičemž jej přizpůsobí konkrétnímu případu žadatele. Tato osvědčení platí v celé Unii.
Při posuzování žádostí o osvědčení pro funkce údržby nebo jejich části, jež byly svěřeny vnějšímu subjektu, dodrží orgány udělující osvědčení zásady stanovené v příloze I.
Článek 9
Úloha režimu dohledu
Má-li vnitrostátní bezpečnostní orgán oprávněný důvod domnívat se, že konkrétní subjekt odpovědný za údržbu nesplňuje požadavky čl. 14a odst. 3 směrnice 2004/49/ES nebo požadavky na udělení osvědčení dle tohoto nařízení, bez prodlení přijme potřebné rozhodnutí a o svém rozhodnutí informuje Komisi, agenturu, ostatní příslušné orgány, orgán udělující osvědčení a jiné zúčastněné strany.
Článek 10
Poskytování informací Komisi a agentuře
1. Členské státy nejpozději do 30. listopadu 2011 informují Komisi, zda jsou orgány udělující osvědčení akreditované orgány, uznané orgány nebo vnitrostátní bezpečnostní orgány. Rovněž oznámí Komisi jakoukoli změnu této situace, a to do jednoho měsíce od této změny.
2. Členské státy nejpozději do 31. května 2012 oznámí agentuře uznané orgány udělující osvědčení. Akreditační orgány podle definice v nařízení (ES) č. 765/2008 informují agenturu o akreditovaných orgánech udělujících osvědčení. Agentuře bude rovněž oznámena jakákoli změna, a to do jednoho měsíce od této změny.
3. Orgány udělující osvědčení informují agenturu o veškerých vydaných, pozměněných, obnovených nebo zrušených osvědčeních SOÚ nebo osvědčeních pro konkrétní funkce podle čl. 4 odst. 1 do jednoho týdne od svého rozhodnutí a použijí k tomu formuláře obsažené v příloze V.
4. Agentura uchovává záznamy o všech informacích oznámených na základě znění odstavců 2 a 3 a zpřístupní je veřejnosti.
Článek 11
Změna nařízení (ES) č. 653/2007
Příloha I nařízení (ES) č. 653/2007 se nahrazuje textem uvedeným v příloze VI tohoto nařízení.
Článek 12
Přechodná ustanovení
1. Použijí se následující přechodná ustanovení, aniž je dotčen článek 9.
2. Ode dne 31. května 2012 bude subjektům odpovědným za údržbu nákladních vozů vydáno každé osvědčení SOÚ v souladu s tímto nařízením, aniž je dotčen čl. 14a odst. 8 směrnice 2004/49/ES.
3. Osvědčení vydaná orgánem udělujícím osvědčení nejpozději do 31. května 2012 na základě zásad a kritérií rovnocenných se zásadami a kritérii uvedenými v memorandu o porozumění, jež stanoví základní zásady společného systému udělování osvědčení pro subjekty odpovědné za údržbu nákladních vozů a jež bylo podepsáno členskými státy dne 14. května 2009, jsou považována za rovnocenná s osvědčeními SOÚ vydanými podle tohoto nařízení po původní dobu jejich platnosti, nejpozději do 31. května 2015.
4. Osvědčení vydaná orgánem udělujícím osvědčení subjektům odpovědným za údržbu nejpozději do 31. května 2012 na základě vnitrostátních právních předpisů existujících před vstupem tohoto nařízení v platnost, které jsou rovnocenné tomuto nařízení, zejména článkům 6 a 7 a přílohám I a III, jsou považována za rovnocenná s osvědčeními SOÚ vydanými podle tohoto nařízení po původní dobu jejich platnosti, nejpozději do 31. května 2015.
5. Osvědčení vydaná údržbářským dílnám nejpozději do 31. května 2014 na základě vnitrostátních právních předpisů existujících před vstupem tohoto nařízení v platnost, které jsou rovnocenné tomuto nařízení, jsou považována za rovnocenná s osvědčeními pro údržbářské dílny přebírající funkci provádění údržby vydanými podle tohoto nařízení po původní dobu jejich platnosti, nejpozději do 31. května 2017.
6. Aniž by byly dotčeny odstavce 3 až 5, subjektům odpovědným za údržbu nákladních vozů registrovaným v celostátním registru vozidel nejpozději do 31. května 2012 se uděluje osvědčení podle tohoto nařízení nejpozději do 31. května 2013. Během tohoto období se uznávají jako rovnocenná osvědčením SOÚ vydaným podle tohoto nařízení vlastní prohlášení o shodě subjektů odpovědných za údržbu s příslušnými požadavky tohoto nařízení nebo memoranda o porozumění, jež stanoví základní zásady společného systému udělování osvědčení pro subjekty odpovědné za údržbu nákladních vozů, podepsaného členskými státy dne 14. května 2009.
7. Železniční podniky a provozovatelé infrastruktury, kterým již bylo uděleno osvědčení v souladu s články 10 a 11 směrnice 2004/49/ES nejpozději do 31. května 2012, nemusí žádat o osvědčení SOÚ na původní dobu platnosti svých osvědčení na údržbu vozů, za které jsou odpovědni jako subjekty odpovědné za údržbu.
Článek 13
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 10. května 2011.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 445/2011
z dnia 10 maja 2011 r.
w sprawie systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 653/2007
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (1), w szczególności jej art. 14a,
uwzględniając zalecenie Europejskiej Agencji Kolejowej z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Dyrektywa 2004/49/WE ma na celu poprawienie dostępu do rynku usług transportu kolejowego poprzez określenie wspólnych zasad zarządzania bezpieczeństwem kolei oraz regulacji i nadzoru w tym zakresie. Dyrektywa 2004/49/WE przewiduje także wdrożenie ram zapewniających równe warunki dla wszystkich podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe poprzez stosowanie takich samych wymogów związanych z certyfikacją w całej Unii.
(2)
Celem systemu certyfikacji jest zapewnienie ram dla harmonizacji wymogów i metod w zakresie oceny zdolności podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w całej Unii.
(3)
Bez uszczerbku dla odpowiedzialności przedsiębiorstw kolejowych i zarządców infrastruktury za bezpieczną eksploatację pociągów, podmiot odpowiedzialny za utrzymanie powinien dopilnować, za pomocą systemu utrzymania, aby wagony towarowe, za których utrzymanie jest odpowiedzialny, były w stanie poruszać się w bezpieczny sposób. Biorąc pod uwagę różnorodność konstrukcji i metod utrzymania, wspomniany system utrzymania powinien być systemem procesowym.
(4)
Zarządcy infrastruktury potrzebują wagonów towarowych do przewozu materiałów na budowę lub do działań związanych z utrzymaniem infrastruktury. W sytuacji gdy zarządcy infrastruktury eksploatują wagony towarowe we wspomnianym celu, działają jako przedsiębiorstwa kolejowe. Ocena zdolności zarządcy infrastruktury w zakresie eksploatowania wagonów towarowych we wspomnianym celu powinna stanowić część jej oceny na potrzeby autoryzacji bezpieczeństwa zgodnie z art. 11 dyrektywy 2004/49/WE.
(5)
Kontrole i monitorowanie podejmowane przed odjazdem pociągu lub na trasie są zazwyczaj prowadzone przez personel operacyjny przedsiębiorstw kolejowych lub zarządców infrastruktury zgodnie z procesem określonym w ich systemie zarządzania bezpieczeństwem, zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 2004/49/WE.
(6)
Przedsiębiorstwa kolejowe i zarządcy infrastruktury powinni za pomocą swoich systemów zarządzania bezpieczeństwem zapewnić utrzymanie pod kontrolą wszystkich zagrożeń związanych ze swoją działalnością, w tym z korzystaniem z usług wykonawców. W tym celu przedsiębiorstwo kolejowe powinno polegać na uzgodnieniach umownych z podmiotami odpowiedzialnymi za utrzymanie wszystkich eksploatowanych przez nie wagonów. Uzgodnienia takie mogą mieć formę umowy pomiędzy przedsiębiorstwem kolejowym a podmiotem odpowiedzialnym za utrzymanie lub łańcucha umów z udziałem innych podmiotów, np. posiadacza. Umowy takie powinny być zgodne z procedurami określonymi przez przedsiębiorstwo kolejowe lub zarządcę infrastruktury w swoim systemie zarządzania bezpieczeństwem, w tym w zakresie wymiany informacji.
(7)
Zgodnie z dyrektywą 2004/49/WE certyfikat podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie jest ważny w całej Unii. Certyfikaty wydane przez organy w państwach trzecich, które zostały wyznaczone w oparciu o równoważne kryteria i spełniają wymogi równoważne z wymogami zawartymi w niniejszym rozporządzeniu, powinny być w normalnych okolicznościach uznane za równoważne z certyfikatami podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie wydanymi w Unii.
(8)
Przeprowadzana przez organ certyfikujący ocena wniosku o certyfikat podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie polega na ocenie zdolności wnioskodawcy w zakresie zarządzania działaniami związanymi z utrzymaniem oraz wykonywania funkcji eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem - samodzielnie lub w drodze umów z innymi podmiotami, np. warsztatami utrzymaniowymi, którym powierzono wykonywanie tych funkcji lub ich części.
(9)
System akredytacji powinien zapewnić narzędzie zarządzania ryzykiem poprzez zagwarantowanie, że akredytowane organy posiadają odpowiednie kwalifikacje do wykonywania prac, których się podejmują. Ponadto akredytację uznaje się za środek zapewniający uznawanie na szczeblu krajowym i międzynarodowym certyfikatów podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie wydanych przez jednostki akredytowane.
(10)
Mając na względzie zapewnienie systemu umożliwiającego organom certyfikującym przeprowadzanie w całej Unii kontroli certyfikowanych podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie, istotne jest, aby wszystkie organy posiadające zdolność prawną do przyznawania certyfikatów podmiotom odpowiedzialnym za utrzymanie („organy certyfikujące”) współpracowały ze sobą w celu zharmonizowania podejścia do certyfikacji. Szczególne wymogi w zakresie akredytacji powinny zostać opracowane i zatwierdzone zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 (2).
(11)
Dla celów oceny procesu certyfikacji przedstawionego w niniejszym rozporządzeniu istotne jest, aby Europejska Agencja Kolejowa (Agencja) nadzorowała rozwój tego systemu. Aby być w stanie wykonywać tę funkcję, Agencja musi gromadzić informacje dotyczące charakteru organów certyfikujących działających w omawianej dziedzinie oraz liczby certyfikatów wydanych podmiotom odpowiedzialnym za utrzymanie. Jest również rzeczą istotną, aby Agencja ułatwiała koordynację organów certyfikujących.
(12)
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 653/2007 z dnia 13 czerwca 2007 r. w sprawie stosowania wspólnego europejskiego wzoru certyfikatów bezpieczeństwa i wniosków o ich wydanie zgodnie z art. 10 dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz w sprawie okresu ważności certyfikatów bezpieczeństwa wydanych na mocy dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) zawiera standardowy format certyfikatów bezpieczeństwa. Niezbędna jest aktualizacja tego formatu w celu uwzględnienia dodatkowych informacji dotyczących podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie. W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 653/2007.
(13)
Do czasu pełnego wprowadzenia systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu należy podczas okresu przejściowego uznawać ważność dotychczasowych praktyk w zakresie certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie i warsztatów utrzymaniowych, aby zapewnić nieprzerwane świadczenie usług kolejowych przewozów towarowych, zwłaszcza na poziomie międzynarodowym. Podczas tego okresu krajowe organy ds. bezpieczeństwa powinny zwracać szczególną uwagę na równoważność i spójność różnych praktyk w zakresie certyfikacji.
(14)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 27 dyrektywy 2004/49/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
1. Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się system certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe, o którym mowa w art. 14a dyrektywy 2004/49/WE.
2. Celem systemu certyfikacji jest wykazanie, że podmiot odpowiedzialny za utrzymanie ustanowił swój system utrzymania i że jest w stanie spełnić wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu w celu dopilnowania, aby każdy wagon towarowy, za którego utrzymanie jest on odpowiedzialny, był w stanie poruszać się w bezpieczny sposób.
Artykuł 2
Zakres
1. System certyfikacji ma zastosowanie do każdego podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe wykorzystywane w sieci kolejowej w Unii.
2. Warsztaty utrzymaniowe lub dowolna organizacja, które podejmują się wykonania pewnej części funkcji określonych w art. 4, mogą stosować system certyfikacji na zasadzie dobrowolności w oparciu o zasady określone w art. 8 i załączniku I.
3. Odniesienia do zarządcy infrastruktury zawarte w art. 5, 7 i 12 należy rozumieć jako dotyczące eksploatacji przez niego wagonów towarowych do celu przewozu materiałów wykorzystywanych na potrzeby budowy lub utrzymania infrastruktury. W przypadku gdy zarządca infrastruktury eksploatuje wagony towarowe do tego celu, uznaje się, że robi to w charakterze przedsiębiorstwa kolejowego.
Artykuł 3
Definicje
1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje określone w art. 3 dyrektywy 2004/49/WE.
2. Ponadto stosuje się następujące definicje:
a)
„akredytacja” oznacza akredytację zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008;
b)
„certyfikat podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie” oznacza certyfikat wydany podmiotowi odpowiedzialnemu za utrzymanie do celów art. 14a ust. 4 dyrektywy 2004/49/WE;
c)
„organ certyfikujący” oznacza organ wyznaczony zgodnie z art. 10, odpowiedzialny za certyfikację podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w oparciu o kryteria określone w załączniku II;
d)
„wagon towarowy” oznacza pojazd nieposiadający własnego napędu, przystosowany do przewozu ładunku lub innych materiałów wykorzystywanych w ramach działań takich, jak budowa lub utrzymanie infrastruktury;
e)
„warsztat utrzymaniowy” oznacza ruchomą lub stacjonarną jednostkę, w skład której wchodzi personel, w tym osoby odpowiedzialne za zarządzanie, narzędzia i instalacje zorganizowane w celu przeprowadzania utrzymania pojazdów, ich części, elementów lub podzespołów;
f)
„dopuszczenie do użytkowania” oznacza zapewnienie udzielone zarządzającemu utrzymaniem taboru przez podmiot przeprowadzający utrzymanie, zgodnie z którym czynności utrzymaniowe zostały wykonane zgodnie ze zleceniem;
g)
„przywrócenie do eksploatacji” oznacza zapewnienie udzielone na podstawie dopuszczenia do użytkowania użytkownikowi, np. przedsiębiorstwu kolejowemu lub posiadaczowi, przez podmiot odpowiedzialny za utrzymanie, zgodnie z którym wszystkie stosowne prace utrzymaniowe zostały wykonane, a wagon, który wcześniej został wycofany z eksploatacji, znajduje się w stanie pozwalającym na jego bezpieczne użytkowanie, z zastrzeżeniem ewentualnych czasowych ograniczeń dotyczących użytkowania.
Artykuł 4
System utrzymania
1. System utrzymania musi obejmować następujące funkcje:
a)
funkcja zarządzania, która umożliwia nadzór nad funkcjami utrzymania określonymi w lit. b) do d) i ich koordynowanie, a także pozwala zapewnić bezpieczny stan wagonu towarowego w systemie kolejowym;
b)
funkcja rozwoju utrzymania, która umożliwia przyjęcie odpowiedzialności za zarządzanie dokumentacją dotyczącą utrzymania, w tym zarządzanie konfiguracją, w oparciu o dane projektowe i operacyjne, jak również o wyniki działań i korzyści z doświadczenia;
c)
funkcja zarządzania utrzymaniem taboru, które umożliwia zarządzanie wycofaniem wagonu towarowego do celów utrzymania i jego przywróceniem do eksploatacji po zakończeniu utrzymania; oraz
d)
funkcja przeprowadzania utrzymania, które umożliwia przeprowadzanie wymaganego utrzymania technicznego wagonu towarowego lub jego części, włącznie z dokumentacją dotyczącą dopuszczenia do użytkowania.
2. Podmiot odpowiedzialny za utrzymanie dopilnowuje, aby funkcje opisane w ust. 1 były zgodne z wymogami i kryteriami oceny wyszczególnionymi w załączniku III.
3. Podmiot odpowiedzialny za utrzymanie wykonuje funkcję zarządzania samodzielnie, może natomiast zlecać innym kontrahentom na zasadzie outsourcingu funkcje utrzymania określone w ust. 1 lit. b) do d) lub ich część, z zastrzeżeniem przepisów art. 8. W przypadku korzystania z outsourcingu podmiot odpowiedzialny za utrzymanie zapewnia, aby stosowane były zasady przedstawione w załączniku I.
4. Bez względu na wprowadzone uzgodnienia dotyczące outsourcingu podmiot odpowiedzialny za utrzymanie jest odpowiedzialny za rezultat działań związanych z utrzymaniem, którymi zarządza, a także ustanawia system do celów monitorowania wyników tych działań.
Artykuł 5
Relacje pomiędzy stronami zaangażowanymi w proces utrzymania
1. Każde przedsiębiorstwo kolejowe i każdy zarządca infrastruktury dopilnowują, aby przed odjazdem eksploatowanych przez nich wagonów towarowych ich utrzymanie powierzono certyfikowanemu podmiotowi odpowiedzialnemu za utrzymanie oraz aby przeznaczenie wagonu odpowiadało zakresowi certyfikatu.
2. Wszystkie podmioty zaangażowane w proces utrzymania wymieniają istotne informacje dotyczące utrzymania zgodnie z kryteriami wyszczególnionymi w sekcjach I.7 i I.8 załącznika III.
3. Zgodnie z uzgodnieniami umownymi przedsiębiorstwo kolejowe może do celów operacyjnych zażądać udzielenia informacji dotyczących utrzymania wagonu towarowego. Podmiot odpowiedzialny za utrzymanie takiego wagonu towarowego odpowiada na tego rodzaju żądania bezpośrednio lub za pośrednictwem innych kontrahentów.
4. Zgodnie z uzgodnieniami umownymi podmiot odpowiedzialny za utrzymanie może zażądać udzielenia informacji dotyczących eksploatacji wagonu towarowego. Przedsiębiorstwo kolejowe lub zarządca infrastruktury odpowiada na tego rodzaju żądania bezpośrednio lub za pośrednictwem innych kontrahentów.
5. Wszyscy kontrahenci wymieniają informacje o związanych z bezpieczeństwem nieprawidłowościach, wypadkach, incydentach, zdarzeniach potencjalnie wypadkowych oraz innych niebezpiecznych zdarzeniach, jak również o wszelkich możliwych ograniczeniach użytkowania wagonów towarowych.
6. Certyfikaty podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie podlegają zatwierdzeniu na dowód zdolności przedsiębiorstwa kolejowego lub zarządcy infrastruktury do spełnienia stosownych wymogów dotyczących utrzymania oraz kontroli wykonawców i dostawców, określonych w punktach B.1, B.2, B.3 i C.1 załącznika II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1158/2010 z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie wspólnej metody oceny bezpieczeństwa w odniesieniu do zgodności z wymogami dotyczącymi uzyskania kolejowych certyfikatów bezpieczeństwa (4) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 1169/2010 z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie wspólnej metody oceny bezpieczeństwa w odniesieniu do zgodności z wymogami dotyczącymi uzyskania kolejowych autoryzacji w zakresie bezpieczeństwa (5), chyba że krajowy organ ds. bezpieczeństwa jest w stanie wykazać istnienie istotnego ryzyka dla bezpieczeństwa.
7. Jeżeli kontrahent, w szczególności przedsiębiorstwo kolejowe, ma uzasadniony powód, aby uznać, że dany podmiot odpowiedzialny za utrzymanie nie spełnia wymogów art. 14a ust. 3 dyrektywy 2004/49/WE lub wymogów związanych z certyfikacją określonych w niniejszym rozporządzeniu, niezwłocznie informuje o tym organ certyfikujący. Organ certyfikujący podejmuje odpowiednie działania w celu sprawdzenia, czy zarzut niespełniania wymogów jest uzasadniony, i informuje o wynikach swojego dochodzenia zainteresowane strony (w tym, w stosownych przypadkach, właściwy krajowy organ ds. bezpieczeństwa).
8. W przypadku zmiany podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie posiadacz dowodu rejestracyjnego określony w art. 33 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/57/WE (6) informuje w odpowiednim czasie jednostkę rejestrującą określoną w art. 4 ust. 1 decyzji Komisji 2007/756/WE (7), aby umożliwić jej zaktualizowanie krajowego rejestru pojazdów.
Poprzedni podmiot odpowiedzialny za utrzymanie przekazuje dokumentację dotyczącą utrzymania posiadaczowi dowodu rejestracyjnego lub nowemu podmiotowi odpowiedzialnemu za utrzymanie.
Poprzedni podmiot odpowiedzialny za utrzymanie zostaje zwolniony ze swoich obowiązków z chwilą wykreślenia z krajowego rejestru pojazdów. W przypadku gdy na dzień wykreślenia poprzedniego podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie żaden nowy podmiot nie potwierdził przyjęcia funkcji podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie, dowód rejestracyjny pojazdu zostaje zawieszony.
Artykuł 6
Organy certyfikujące
1. Certyfikaty podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie są przyznawane przez dowolny właściwy organ certyfikujący, wybrany przez podmiot odpowiedzialny za utrzymanie zwracający się z wnioskiem.
2. Państwa członkowskie dopilnowują, aby organy certyfikujące spełniały ogólne kryteria i zasady określone w załączniku II oraz były zgodne z każdym późniejszym systemem akredytacji sektorowej.
3. Państwa członkowskie podejmują środki celem zapewnienia, by od decyzji podejmowanych przez organy certyfikujące przysługiwało odwołanie do sądu.
4. Mając na względzie zharmonizowanie podejścia do oceny wniosków, organy certyfikujące współpracują ze sobą zarówno w obrębie państw członkowskich, jak i na terenie Unii.
5. Agencja organizuje i ułatwia współpracę pomiędzy organami certyfikującymi.
Artykuł 7
System certyfikacji w odniesieniu do podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie
1. Certyfikacja opiera się na ocenie zdolności danego podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie do spełnienia stosownych wymogów określonych w załączniku III i do konsekwentnego ich stosowania. Obejmuje ona system nadzoru w celu zapewnienia ciągłej zgodności ze stosownymi wymogami po przyznaniu certyfikatu podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie.
2. Podmioty odpowiedzialne za utrzymanie składają wniosek o certyfikację przy użyciu odpowiedniego formularza zawartego w załączniku IV, przekazując dokumentację na potwierdzenie procedur określonych w załączniku III. Na żądanie organu certyfikującego podmioty takie niezwłocznie przedstawiają wszelkie dodatkowe informacje. Przy dokonywaniu oceny wniosków organy certyfikujące stosują wymogi oraz kryteria oceny wyszczególnione w załączniku III.
3. Organ certyfikujący podejmuje decyzję nie później niż w terminie czterech miesięcy od przedłożenia mu wszystkich niezbędnych informacji oraz wszelkich dodatkowych wymaganych informacji przez podmiot odpowiedzialny za utrzymanie składający wniosek o certyfikat. Przed przyznaniem certyfikatu organ certyfikujący dokonuje niezbędnej oceny na terenie obiektu lub obiektów podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie. Decyzja o przyznaniu certyfikatu jest przekazywana podmiotowi odpowiedzialnemu za utrzymanie za pomocą odpowiedniego formularza zamieszczonego w załączniku V.
4. Certyfikat podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie zachowuje ważność przez okres nieprzekraczający pięciu lat. Posiadacz certyfikatu niezwłocznie informuje organ certyfikujący o wszelkich istotnych zmianach okoliczności istniejące w czasie, gdy został przyznany pierwotny certyfikat, tak by umożliwić organowi certyfikującemu podjęcie decyzji w sprawie ewentualnej zmiany, przedłużenia lub cofnięcia certyfikatu.
5. Organ certyfikujący szczegółowo uzasadnia każdą swoją decyzję. Organ certyfikujący przekazuje podmiotowi odpowiedzialnemu za utrzymanie swoją decyzję wraz z uzasadnieniem oraz informacją o procedurze i terminie odwołania, oraz z danymi teleadresowymi organu odwoławczego.
6. Organ certyfikujący przynajmniej raz w roku przeprowadza inspekcje na terenie wybranych obiektów, reprezentatywnych pod względem geograficznym i funkcjonalnym dla całości działalności podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie, którym przyznał certyfikaty, celem weryfikacji, czy podmioty te nadal spełniają kryteria określone w załączniku III.
7. Jeżeli organ certyfikujący stwierdzi, że podmiot odpowiedzialny za utrzymanie przestał spełniać wymogi, na podstawie których wydano certyfikat podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie, wtedy, w zależności od stopnia braku zgodności z wymogami, uzgadnia on z podmiotem odpowiedzialnym za utrzymanie plan naprawczy, ogranicza zakres stosowania certyfikatu podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie lub certyfikat ten zawiesza.
W przypadku utrzymującego się niespełniania wymogów związanych z certyfikacją lub nierealizowania ewentualnego planu naprawczego, organ certyfikujący ogranicza zakres certyfikatu podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie lub certyfikat ten cofa, podając uzasadnienie swojej decyzji oraz informację o procedurze i terminie odwołania, wraz z danymi teleadresowymi organu odwoławczego.
8. Gdy przedsiębiorstwo kolejowe lub zarządca infrastruktury ubiega się o certyfikat bezpieczeństwa lub autoryzację bezpieczeństwa, w odniesieniu do eksploatowanych przez nich wagonów towarowych stosuje się następujące zasady:
a)
w przypadku gdy utrzymaniem wagonów towarowych zajmuje się wnioskodawca, to albo dołącza on do swojego wniosku ważny certyfikat podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie, o ile taki posiada, albo w ramach złożonego wniosku o certyfikat bezpieczeństwa lub autoryzację bezpieczeństwa dokonuje się oceny jego zdolności do pełnienia funkcji podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie;
b)
w przypadku gdy utrzymaniem wagonów towarowych zajmują się podmioty inne niż wnioskodawca, to wnioskodawca za pomocą swojego systemu zarządzania bezpieczeństwem zapewni utrzymanie pod kontrolą wszystkich zagrożeń związanych ze swoją działalnością, w tym z wykorzystaniem takich wagonów, przy czym w szczególności zastosowanie mają przepisy art. 5 niniejszego rozporządzenia.
Organy certyfikujące i krajowe organy ds. bezpieczeństwa prowadzą we wszystkich okolicznościach aktywną wymianę poglądów, tak by uniknąć ewentualnego powielania oceny.
Artykuł 8
System certyfikacji w odniesieniu do funkcji utrzymania zleconych innym kontrahentom na zasadzie outsourcingu
1. W przypadku gdy podmiot odpowiedzialny za utrzymanie postanawia zlecić innym kontrahentom na zasadzie outsourcingu jedną lub więcej z funkcji określonych w art. 4 ust. 1 lit. b), c) i d), lub ich część, dobrowolna certyfikacja wykonawcy w ramach systemu certyfikacji określonego w niniejszym rozporządzeniu pociąga za sobą, w odniesieniu do podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie, domniemanie spełnienia stosownych wymogów wyszczególnionych w załączniku III, w zakresie, w jakim wymogi te objęte są dobrowolną certyfikacją wykonawcy. W razie braku takiej certyfikacji podmiot odpowiedzialny za utrzymanie musi wykazać organowi certyfikującemu, w jaki sposób spełnia wszystkie wymogi wyszczególnione w załączniku III w odniesieniu do funkcji, które postanawia zlecić na zasadzie outsourcingu innym kontrahentom.
2. Certyfikacja w zakresie funkcji utrzymania lub ich części, które są zlecane na zasadzie outsourcingu, jest wydawana przez organy certyfikujące zgodnie z takimi samymi procedurami, jak określone w art. 6 i 7 oraz art. 10 ust. 3, dostosowanymi do szczególnego przypadku wnioskodawcy. Certyfikaty zachowują ważność w całej Unii.
Przy dokonywaniu oceny wniosków o certyfikaty w odniesieniu do funkcji utrzymania lub ich części, które są zlecane na zasadzie outsourcingu, organy certyfikujące stosują się do zasad określonych w załączniku I.
Artykuł 9
Rola systemu nadzoru
Jeżeli krajowy organ ds. bezpieczeństwa ma uzasadniony powód, aby uznać, że dany podmiot odpowiedzialny za utrzymanie nie spełnia wymogów określonych w art. 14a ust. 3 dyrektywy 2004/49/WE lub wymogów w zakresie certyfikacji określonych w niniejszym rozporządzeniu, niezwłocznie podejmuje niezbędną decyzję oraz informuje o swojej decyzji Komisję, Agencję, inne właściwe organy, organ certyfikujący oraz inne zainteresowane strony.
Artykuł 10
Przekazywanie informacji Komisji i Agencji
1. Najpóźniej do dnia 30 listopada 2011 r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję, czy organy certyfikujące są jednostkami akredytowanymi, uznanymi organami bądź krajowymi organami ds. bezpieczeństwa. O każdej zmianie wspomnianej sytuacji także należy powiadomić Komisję w terminie jednego miesiąca od wystąpienia takiej zmiany.
2. Najpóźniej do dnia 31 maja 2012 r. państwa członkowskie powiadamiają Agencję o uznanych organach certyfikujących. Jednostki akredytujące określone w rozporządzeniu (WE) nr 765/2008 powiadamiają Agencję o akredytowanych organach certyfikujących. O każdej zmianie także należy powiadomić Agencję w terminie jednego miesiąca od wystąpienia takiej zmiany.
3. Organy certyfikujące powiadamiają Agencję o wszystkich wydanych, zmienionych, przedłużonych lub cofniętych certyfikatach podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie lub certyfikatach dla poszczególnych funkcji zgodnie z art. 4 ust. 1 w terminie jednego tygodnia od podjęcia decyzji, posługując się formularzami zamieszczonymi w załączniku V.
4. Agencja prowadzi rejestr wszystkich informacji przekazanych jej zgodnie z ust. 2 i 3 oraz udostępnia go do wiadomości publicznej.
Artykuł 11
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 653/2007
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 653/2007 zastępuje się tekstem zamieszczonym w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Przepisy przejściowe
1. Nie naruszając przepisów art. 9, zastosowanie mają następujące przepisy przejściowe.
2. Począwszy od dnia 31 maja 2012 r. każdy wydawany podmiotom odpowiedzialnym za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe certyfikat podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie wydaje się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, nie naruszając przepisów art. 14a ust. 8 dyrektywy 2004/49/WE.
3. Certyfikaty wydane przez organ certyfikujący najpóźniej do dnia 31 maja 2012 r. w oparciu o zasady i kryteria równoważne z zasadami i kryteriami określonymi w protokole ustaleń określającym podstawowe zasady wspólnego systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe, podpisanym przez państwa członkowskie w dniu 14 maja 2009 r., uznaje się za równoważne z certyfikatami podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie wydanymi na mocy niniejszego rozporządzenia na ich pierwotny okres ważności, nie później niż do dnia 31 maja 2015 r.
4. Certyfikaty wydane przez organ certyfikujący podmiotom odpowiedzialnym za utrzymanie najpóźniej do dnia 31 maja 2012 r. na podstawie przepisów krajowych obowiązujących przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i równoważnych niniejszemu rozporządzeniu, zwłaszcza art. 6 i 7 oraz załącznikom I i III, uznaje się za równoważne z certyfikatami podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie wydanymi na mocy niniejszego rozporządzenia na ich pierwotny okres ważności, nie później niż do dnia 31 maja 2015 r.
5. Certyfikaty wydane warsztatom utrzymaniowym najpóźniej do dnia 31 maja 2014 r. na podstawie przepisów krajowych obowiązujących przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i równoważnych niniejszemu rozporządzeniu uznaje się za równoważne z certyfikatami dla warsztatu utrzymaniowego podejmującego funkcję przeprowadzania utrzymania wydanymi na mocy niniejszego rozporządzenia na ich pierwotny okres ważności, nie później niż do dnia 31 maja 2017 r.
6. Nie naruszając przepisów ust. 3 do 5, podmioty odpowiedzialne za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe, zarejestrowane w krajowym rejestrze pojazdów nie później niż w dniu 31 maja 2012 r., zostaną certyfikowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem najpóźniej do dnia 31 maja 2013 r. W tym okresie własne deklaracje zgodności podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie z odpowiednimi wymogami niniejszego rozporządzenia lub protokołu ustaleń określającego podstawowe zasady wspólnego systemu certyfikacji podmiotów odpowiedzialnych za utrzymanie w zakresie obejmującym wagony towarowe, podpisanego przez państwa członkowskie w dniu 14 maja 2009 r., uznawać się będzie za równoważne z certyfikatami podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie wydanymi na mocy niniejszego rozporządzenia.
7. Przedsiębiorstwa kolejowe i zarządcy infrastruktury certyfikowani zgodnie z art. 10 i 11 dyrektywy 2004/49/WE nie później niż w dniu 31 maja 2012 r. nie muszą ubiegać się o certyfikat podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie na pierwotny okres ważności swoich certyfikatów na utrzymanie wagonów, dla których pełnią funkcję podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 maja 2011 r.