NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 389/2012
ze dne 2. května 2012
o správní spolupráci v oblasti spotřebních daní a o zrušení nařízení (ES) č. 2073/2004
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 113 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
v souladu se zvláštním legislativním postupem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Rady (ES) č. 2073/2004 ze dne 16. listopadu 2004 o správní spolupráci v oblasti spotřebních daní (3) stanoví společný systém, na jehož základě si členské státy vzájemně pomáhají a spolupracují s Komisí s cílem zajistit správné uplatňování právních předpisů o spotřebních daních a bojovat proti únikům spotřebních daní a výslednému narušení vnitřního trhu. Vzhledem k získaným zkušenostem a s ohledem na nejnovější vývoj je nutno provést řadu změn uvedeného nařízení. Vzhledem k počtu změn, které jsou takto zapotřebí, by uvedené nařízení mělo být z důvodu jasnosti nahrazeno.
(2)
K dotvoření vnitřního trhu je i nadále nezbytný systém správní spolupráce v oblasti spotřebních daní zahrnující všechny aspekty právních předpisů o uplatňování spotřebních daní na zboží uvedené v článku 1 směrnice Rady 2008/118/ES ze dne 16. prosince 2008 o obecné úpravě spotřebních daní (4).
(3)
Z důvodu účinnosti, rychlosti a nákladů je nezbytné posílit úlohu elektronických prostředků při výměně informací. S ohledem na opakující se povahu určitých žádostí a jazykovou rozmanitost v Unii je důležité zajistit, aby se při výměně informací šíře používaly standardní formáty za účelem rychlejšího zpracování žádostí o informace. Tyto požadavky lze nejlépe splnit systematičtějším využíváním elektronického systému zřízeného rozhodnutím Evropského parlamentu a Rady č. 1152/2003/ES ze dne 16. června 2003 o zavedení elektronického systému pro přepravu a sledování výrobků podléhajících spotřební dani (5). Uvedený systém nyní nabízí větší možnosti než v době vstupu nařízení (ES) č. 2073/2004 v platnost a bude se dále vyvíjet. Členské státy by jej proto měly využívat, kdykoli je to možné.
(4)
Výměna informací o záležitostech týkajících se spotřebních daní ve velmi širokém rozsahu je nezbytná k získání přesné představy o situaci některých osob z hlediska spotřebních daní, současně však členské státy nemohou zcela libovolně podnikat kroky za účelem shromáždění informací nebo požadovat informace, které pravděpodobně nejsou důležité pro situaci určité osoby nebo zjistitelné skupiny či kategorie osob z hlediska spotřebních daní.
(5)
Za účelem náležité koordinace informačních toků je nezbytné zachovat ustanovení nařízení (ES) č. 2073/2004 o jednotném kontaktním místě v každém členském státě. Z důvodu vyšší účinnosti by mohlo být třeba více přímých kontaktů mezi orgány a úředníky členských států, a proto by měla být zachována i ustanovení o pověření a určení příslušných úředníků.
(6)
Aby byly potřebné informace k dispozici včas, měla by být zachována ustanovení nařízení (ES) č. 2073/2004, která vyžadují, aby dožádaný orgán jednal co nejrychleji, nejpozději však ve stanovené lhůtě. Lhůta pro poskytnutí informací, které již má dožádaný členský stát k dispozici, by však měla být kratší než běžná lhůta.
(7)
V zájmu účinné kontroly postupů týkajících se spotřebních daní v případě přeshraniční přepravy je nezbytné zachovat možnost souběžných kontrol prováděných členskými státy a přítomnost úředníků jednoho členského státu na území jiného členského státu v rámci správní spolupráce.
(8)
Potíže spojené s přeshraničním doručováním správních rozhodnutí a opatření by měly být i nadále řešeny zachováním ustanovení nařízení (ES) č. 2073/2004 týkajících se této záležitosti.
(9)
V zájmu účinného boje proti podvodům je nezbytné zachovat ustanovení o výměně informací bez předchozí žádosti. Pro usnadnění takovéto výměny by měly být určeny kategorie informací, jež mají být vyměňovány povinně.
(10)
Členské státy by měly mít i nadále možnost vyměňovat si nepovinně informace, které jsou nezbytné pro správné uplatňování právních předpisů o spotřebních daních, pokud tyto informace nespadají do kategorií informací, které mají být vyměňovány automaticky.
(11)
Zpětná vazba je vhodným prostředkem k zajištění trvalého zvyšování kvality vyměňovaných informací. Je proto třeba stanovit rámec pro poskytování zpětné vazby.
(12)
Pro náležité fungování systému spotřebních daní a boj proti podvodům je nezbytné, aby členské státy pomocí elektronických prostředků uchovávaly určité stanovené údaje o povoleních udělených hospodářským subjektům a daňovým skladům. Elektronické prostředky umožňují rychlou výměnu těchto údajů mezi členskými státy a automatický přístup k informacím. Toho lze dosáhnout využíváním informací, které jsou již obsaženy ve vnitrostátních elektronických systémech pro spotřební daně, vypracováním analýzy rizik, která zlepší informace uchovávané na vnitrostátní úrovni o hospodářských subjektech povinných ke spotřební dani a o jejich přepravě zboží podléhajícího spotřební dani uvnitř Unie, a zahrnutím řady informací o osobách povinných k dani a jejich plněních. Jelikož postupy pro stanovení nebo vymáhání spotřebních daní, jakož i promlčecí doby a jiné lhůty se v jednotlivých členských státech liší, je v zájmu zajištění účinné vzájemné pomoci při uplatňování právních předpisů o spotřebních daních v přeshraničních situacích nezbytné stanovit minimální dobu, po kterou by členské státy měly tyto informace uchovávat.
(13)
Aby byly informace uchovávané v elektronických databázích spolehlivé, je nutno stanovit jejich pravidelnou aktualizaci.
(14)
Hospodářské subjekty by měly být schopny provést rychle ověření potřebná pro přepravu zboží podléhajícího spotřební dani. Měly by mít možnost nechat si elektronickými prostředky potvrdit platnost čísel pro účely spotřební daně prostřednictvím centrálního registru provozovaného Komisí, do nějž jsou dodávány informace obsažené ve vnitrostátních databázích.
(15)
Účinnosti mechanismů stanovených v tomto nařízení by mohla bránit vnitrostátní pravidla týkající se bankovního tajemství. Členské státy by proto neměly být oprávněny odmítnout poskytnutí informací pouze na základě těchto pravidel.
(16)
Tímto nařízením by neměla být dotčena jiná opatření přijatá na úrovni Unie, která přispívají k boji proti nesrovnalostem a podvodům v oblasti spotřebních daní, nýbrž by jím měla být spíše doplňována.
(17)
Z důvodu jasnosti je užitečné v tomto nařízení potvrdit, že v případech, kdy jsou informace nebo dokumenty získány na základě povolení nebo žádosti soudního orgánu, podléhá poskytnutí informací nebo dokumentů příslušnému orgánu jiného členského státu povolení justičního orgánu, vyžaduje-li se toto povolení podle práva poskytujícího členského státu.
(18)
Směrnice Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES ze dne 24. října 1995 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů a o volném pohybu těchto údajů (6) se vztahuje na zpracovávání osobních údajů, které provádějí členské státy v rámci tohoto nařízení. Nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 ze dne 18. prosince 2000 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů orgány a institucemi Společenství a o volném pohybu těchto údajů (7) se vztahuje zpracovávání osobních údajů prováděné Komisí podle tohoto nařízení.
(19)
Výměna informací se třetími zeměmi se ukázala jako přínosná pro správné uplatňování právních předpisů o spotřebních daních, a měla by být proto zachována. Směrnice 95/46/ES stanoví zvláštní podmínky pro sdělování informací do třetích zemí, které jsou členské státy povinny dodržovat.
(20)
Pro účely účinného uplatňování tohoto nařízení by mohlo být nezbytné omezit rozsah některých práv a povinností stanovených směrnicí 95/46/ES, konkrétně práva stanovená v článku 10, čl. 11 odst. 1, a článcích 12 a 21 uvedené směrnice, a to v zájmu ochrany významných hospodářských a finančních zájmů členských států vzhledem k potenciálním výpadkům příjmů pro členské státy a k zásadnímu významu informací, na něž se vztahuje toto nařízení, pro účinný boj proti podvodům. Vzhledem k potřebě uchovávat důkazy v případech podezření na daňové nesrovnalosti či podvody a předcházet tomu, aby bylo mařeno správné posouzení dodržování právních předpisů o spotřebních daních, by mohlo být nezbytné omezit během výměny osobních údajů podle tohoto nařízení povinnosti správce údajů a práva subjektu údajů týkající se poskytování informací, přístupu k údajům a zveřejňování postupů zpracovávání. Členské státy by měly být povinny uplatňovat taková omezení v nezbytném a přiměřeném rozsahu.
(21)
K zajištění jednotných podmínek pro provádění některých článků tohoto nařízení a popisu hlavních kategorií údajů, které si členské státy mohou v souladu s tímto nařízením vyměňovat, by Komisi měly být svěřeny prováděcí pravomoci. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 ze dne 16. února 2011, kterým se stanoví pravidla a obecné zásady způsobu, jakým členské státy kontrolují Komisi při výkonu prováděcích pravomocí (8).
(22)
Při přijímání těchto prováděcích aktů by se měl použít přezkumný postup, jelikož tyto akty jsou opatřeními s obecnou působností ve smyslu čl. 2 odst. 2 písm. a) nařízení (EU) č. 182/2011.
(23)
Je nezbytné sledovat a vyhodnocovat fungování tohoto nařízení. Proto by měly být upraveny sběr statistických údajů a jiných informací členskými státy a vypracovávání pravidelných zpráv Komisí.
(24)
Jelikož cíle tohoto nařízení, totiž zjednodušení a posílení správní spolupráce mezi členskými státy, která vyžaduje harmonizovaný přístup, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni samotných členských států, a proto jej může být z důvodu potřebné jednotnosti a účinnosti lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřesahuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle.
(25)
Toto nařízení dodržuje základní práva a ctí zásady uznávané Listinou základních práv Evropské unie, zejména právo na ochranu osobních údajů (článek 8). Vzhledem k omezením stanoveným tímto nařízením nepřesahuje zpracovávání těchto údajů na základě tohoto nařízení rámec toho, co je nezbytné a přiměřené pro účely ochrany legitimních daňových zájmů členských států.
(26)
Nařízení (ES) č. 2073/2004 by mělo být zrušeno.
(27)
Evropský inspektor ochrany údajů byl konzultován a vydal stanovisko (9),
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
1. Toto nařízení stanoví podmínky, za kterých orgány členských států příslušné pro uplatňování právních předpisů o spotřebních daních spolupracují mezi sebou navzájem a s Komisí k zajištění dodržování těchto předpisů. Za tímto účelem stanoví toto nařízení pravidla a postupy, jež příslušným orgánům členských států umožní spolupráci a výměnu informací nezbytných pro zajištění správného uplatňování právních předpisů o spotřebních daních uskutečňovanou elektronickými prostředky či jinak.
2. Tímto nařízením není v členských státech dotčeno uplatňování pravidel týkajících se vzájemné pomoci v trestních věcech.
3. Tímto nařízením není dotčeno plnění jakýchkoli závazků širší vzájemné pomoci, které vyplývají z jiných právních nástrojů, včetně dvoustranných či mnohostranných dohod.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
1)
„příslušným orgánem“ orgán určený v souladu s čl. 3 odst. 1;
2)
„dožadujícím orgánem“ ústřední kontaktní orgán pro spotřební daně nebo kterýkoli kontaktní útvar nebo příslušný úředník členského státu, který podává žádost o pomoc jménem příslušného orgánu;
3)
„dožádaným orgánem“ ústřední kontaktní orgán pro spotřební daně nebo kterýkoli kontaktní útvar nebo příslušný úředník členského státu, kterému je podána žádost o pomoc jménem příslušného orgánu;
4)
„orgánem pro spotřební daně“ jakýkoli úřad, u něhož lze splnit náležitosti stanovené předpisy o spotřebních daních;
5)
„automatickou výměnou vyvolanou událostmi“ systematické sdělování informací s předem stanovenou strukturou, které se týkají významné události, bez předchozí žádosti, pokud a jakmile jsou tyto informace k dispozici, jiné než výměna informací podle článku 21 směrnice 2008/118/ES;
6)
„pravidelnou automatickou výměnou“ systematické sdělování informací s předem stanovenou strukturou bez předchozí žádosti a v předem stanovených pravidelných odstupech;
7)
„spontánní výměnou“ sdělování informací jinému členskému státu bez předchozí žádosti, na něž se nevztahuje bod 5 ani 6 ani článek 21 směrnice 2008/118/ES;
8)
„elektronickým systémem“ elektronický systém pro přepravu a sledování zboží podléhajícího spotřební dani zřízený rozhodnutím Evropského parlamentu a Rady č. 1152/2003/ES ze dne 16. června 2003 o zavedení elektronického systému pro přepravu a sledování výrobků podléhajících spotřební dani (10);
9)
„osobou“ fyzická osoba, právnická osoba, jakékoli sdružení osob, které není právnickou osobou, ale kterému právo Unie nebo vnitrostátní právo přiznává způsobilost k právním úkonům, nebo jakékoli jiné právní uspořádání jakékoli povahy a formy, s právní subjektivitou či bez ní;
10)
„hospodářským subjektem“ osoba, která se v rámci svého podnikání podílí na činnostech, na něž se vztahují právní předpisy o spotřebních daních, bez ohledu na to, zda je k tomu oprávněna či nikoli;
11)
„elektronickými prostředky“ použití elektronického zařízení, které je schopné zpracovávat, včetně přenosu a komprese, a uchovávat data; tyto prostředky zahrnují elektronický systém vymezený v bodě 8;
12)
„číslem pro účely spotřebních daní“ identifikační číslo přidělené členskými státy pro účely spotřebních daní na záznamy o hospodářských subjektech a obchodních prostorách uvedené v čl. 19 odst. 1 písm. a) a b);
13)
„přepravou zboží podléhajícího spotřební dani uvnitř Unie“ přeprava zboží podléhajícího spotřební dani mezi dvěma či více členskými státy v režimu s podmíněným osvobozením od spotřební daně ve smyslu kapitoly IV směrnice 2008/118/ES nebo zboží podléhajícího spotřební dani po propuštění ke spotřebě ve smyslu kapitoly V oddílu 2 směrnice 2008/118/ES;
14)
„správním šetřením“ všechny kontroly, prověření a jiné úkony, které provádějí orgány příslušné pro uplatňování právních předpisů o spotřebních daních při plnění svých povinností, aby zajistily správné uplatňování uvedených předpisů;
15)
„sítí CCN/CSI“ společná platforma založená na společné komunikační síti (Common Communication Network - CCN) a společném systémovém rozhraní (Common System Interface - CSI), kterou vyvinula Unie k zajištění všech přenosů dat elektronickými prostředky mezi příslušnými orgány v oblasti cel a daní;
16)
„spotřebními daněmi“ daně uvedené v čl. 1 odst. 1 směrnice 2008/118/ES;
17)
„dokladem v rámci vzájemné správní pomoci“ doklad vyhotovený elektronickým systémem, který se používá při výměně informací podle článku 8, 15 nebo 16 a k následným krokům podle článku 8 nebo 16;
18)
„záložním dokladem v rámci vzájemné správní pomoci“ doklad v papírové podobě, který se používá při výměně informací podle článku 8 nebo 15, není-li dostupný elektronický systém;
19)
„souběžnou kontrolou“ koordinovaná kontrola situace hospodářského subjektu nebo osob, které jsou s ním propojeny, organizovaná dvěma či více zúčastněnými členskými státy, které mají společné či doplňující se zájmy, s ohledem na právní předpisy o spotřebních daních.
Článek 3
Příslušné orgány
1. Každý členský stát určí příslušný orgán, jehož jménem má být toto nařízení uplatňováno. O tomto určení a o jeho případných následných změnách neprodleně uvědomí Komisi.
2. Komise zpřístupní seznam příslušných orgánů a zveřejní tyto informace v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Ústřední kontaktní orgány pro spotřební daně a kontaktní útvary
1. Příslušný orgán každého členského státu určí ústřední kontaktní orgán pro spotřební daně, na nějž přenese hlavní odpovědnost za styk s ostatními členskými státy v oblasti správní spolupráce, pokud jde o právní předpisy o spotřebních daních. Uvědomí o tom Komisi a příslušné orgány ostatních členských států.
Ústřednímu kontaktnímu orgánu pro spotřební daně může být rovněž svěřena odpovědnost za styk s Komisí pro účely tohoto nařízení.
2. Příslušný orgán každého členského státu může za účelem přímé výměny informací podle tohoto nařízení určit kontaktní útvary jiné než ústřední kontaktní orgán pro spotřební daně, s působností stanovenou v souladu s právními předpisy či politikou tohoto členského státu.
Ústřední kontaktní orgán pro spotřební daně zajistí, aby byl seznam těchto útvarů aktualizován a zpřístupněn ústředním kontaktním orgánům pro spotřební daně ostatních dotčených členských států.
Článek 5
Příslušní úředníci
1. Příslušný orgán každého členského státu může za podmínek stanovených členským státem určit příslušné úředníky, kteří mohou uskutečňovat přímou výměnu informací na základě tohoto nařízení.
Příslušný orgán může rozsah takového určení omezit.
Ústřední kontaktní orgán pro spotřební daně odpovídá za průběžnou aktualizaci seznamu příslušných úředníků a za jeho zpřístupnění ústředním kontaktním orgánům pro spotřební daně ostatních dotčených členských států.
2. Úředníci uskutečňující výměnu informací podle článku 12 a 13 se pro účely uvedených článků považují za příslušné úředníky v souladu s podmínkami, které stanoví příslušné orgány.
Článek 6
Povinnosti ústředního kontaktního orgánu pro spotřební daně, kontaktních útvarů a příslušných úředníků
1. Ústřední kontaktní orgán pro spotřební daně nese hlavní odpovědnost za výměnu informací o přepravě zboží podléhajícího spotřební dani mezi členskými státy, a zejména nese hlavní odpovědnost za zajištění:
a)
výměny informací podle článku 8;
b)
doručování správních rozhodnutí a opatření, o něž požádají členské státy podle článku 14;
c)
povinné výměny informací podle článku 15;
d)
nepovinné spontánní výměny informací podle článku 16;
e)
poskytování zpětné vazby podle čl. 8 odst. 5 a čl. 16 odst. 2;
f)
výměny informací uchovávaných v elektronické databázi podle článku 19;
g)
poskytování statistických údajů a jiných informací podle článku 34.
2. Pokud kontaktní útvary nebo příslušní úředníci odešlou nebo obdrží žádosti o pomoc či odpovědi na takové žádosti o pomoc, uvědomí o tom ústřední kontaktní orgán pro spotřební daně svého členského státu, a to za podmínek tímto orgánem stanovených.
3. Pokud kontaktní útvar nebo příslušný úředník obdrží žádost o pomoc, která vyžaduje zásah mimo jeho územní či věcnou působnost, předá ji neprodleně ústřednímu kontaktnímu orgánu pro spotřební daně svého členského státu a příslušnému úředníkovi pověřeného kontaktního útvaru a uvědomí o tom dožadující orgán. V takovém případě začínají lhůty stanovené v článku 11 běžet dnem následujícím po dni předání žádosti o pomoc ústřednímu kontaktnímu orgánu pro spotřební daně a příslušnému úředníkovi pověřeného kontaktního útvaru, nejpozději však jeden týden po obdržení žádosti uvedené v první větě tohoto odstavce.
Článek 7
Informace nebo dokumenty získané na základě povolení nebo žádosti justičního orgánu
1. Informace nebo dokumenty, které získal příslušný orgán na základě povolení nebo žádosti justičního orgánu, lze příslušnému orgánu jiného členského státu poskytnout pouze po předchozím povolení justičním orgánem, vyžaduje-li se takové povolení podle vnitrostátního práva.
2. Pokud v případě žádosti o informace justiční orgán odmítne toto povolení dožádanému orgánu vydat, dožádaný orgán o tom uvědomí dožadující orgán v souladu s čl. 25 odst. 5.
KAPITOLA II
SPOLUPRÁCE NA ZÁKLADĚ ŽÁDOSTI
Článek 8
Obecné povinnosti dožádaného orgánu
1. Na žádost dožadujícího orgánu sdělí dožádaný orgán informace potřebné k zajištění správného uplatňování právních předpisů o spotřebních daních, včetně informací týkajících se konkrétního případu či konkrétních případů, zejména informací o přepravě zboží podléhajícího spotřební dani uvnitř Unie.
2. Pro účely sdělení informací podle odstavce 1 zajistí dožádaný orgán provedení jakýchkoli správních šetření nezbytných pro získání těchto informací.
3. Žádost podle odstavce 1 může obsahovat odůvodněnou žádost o zvláštní správní šetření. Jestliže dožádaný orgán rozhodne, že žádné správní šetření není nutné, sdělí okamžitě dožadujícímu orgánu důvody svého rozhodnutí.
4. Za účelem získání požadovaných informací nebo provedení požadovaného správního šetření postupuje dožádaný orgán nebo správní orgán, na který se dožádaný orgán obrátí, jako kdyby jednal sám za sebe nebo na žádost jiného orgánu svého členského státu.
5. Dožádaný orgán může dožadující orgán požádat, aby mu poskytl zpětnou vazbu o krocích, které dožadující členský stát učinil na základě poskytnutých informací. Je-li taková žádost podána, zašle dožadující orgán dotyčnou zpětnou vazbu co nejdříve, pokud to pro něj nepředstavuje nepřiměřenou zátěž a aniž jsou dotčena pravidla týkající se služebního tajemství a ochrany údajů platná v jeho členském státě.
Článek 9
Forma žádosti a odpovědi
1. Žádosti o informace a o správní šetření podle článku 8 a odpovědi na ně se podávají pomocí dokladu v rámci vzájemné správní pomoci s výhradou odstavce 4 tohoto článku.
Je-li elektronický systém nedostupný, použije se místo dokladu v rámci vzájemné správní pomoci záložní doklad v rámci vzájemné správní pomoci.
2. Komise přijme prováděcí akty, jež stanoví:
a)
strukturu a obsah dokladů v rámci vzájemné správní pomoci;
b)
pravidla a postupy týkající se výměny dokladů v rámci vzájemné správní pomoci;
c)
vzorový formulář a obsah záložního dokladu v rámci vzájemné správní pomoci;
d)
pravidla a postupy týkající se používání záložního dokladu v rámci vzájemné správní pomoci.
Komise může rovněž přijmout prováděcí akty, jež stanoví strukturu a obsah zpětné vazby uvedené v čl. 8 odst. 5.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 35 odst. 2.
3. Každý členský stát určí situace, ve kterých lze elektronický systém považovat za nedostupný.
4. Není-li použití dokladu v rámci vzájemné správní pomoci praktické, lze výměnu zpráv výjimečně uskutečnit zcela nebo zčásti jinými prostředky. V těchto případech se ke zprávě připojí vysvětlení, proč nebylo použití dokladu v rámci vzájemné správní pomoci praktické.
Článek 10
Poskytování dokumentů
1. Dokumenty s jakýmkoli obsahem, jež mají být poskytnuty podle článku 8, se připojují k dokladu v rámci vzájemné správní pomoci uvedenému v čl. 9 odst. 1.
Není-li to však možné či praktické, poskytnou se tyto dokumenty elektronickými prostředky či jinak.
2. Dožádaný orgán je povinen poskytnout originály dokumentů pouze tehdy, je-li to nezbytné pro účely sledované dožadujícím orgánem a není-li jejich poskytnutí v rozporu s platnými právními předpisy členského státu dožádaného orgánu.
Článek 11
Lhůty
1. Dožádaný orgán poskytne informace podle článku 8 co nejrychleji, nejpozději však do tří měsíců ode dne obdržení žádosti.
Má-li již však dožádaný orgán příslušné informace k dispozici, činí tato lhůta jeden měsíc.
2. V určitých zvláštních kategoriích případů se dožádaný a dožadující orgán mohou dohodnout na lhůtách odlišných od lhůt stanovených v odstavci 1.
3. Pokud není dožádaný orgán schopen odpovědět na žádost ve lhůtě stanovené v odstavci 1, uvědomí pomocí dokladu v rámci vzájemné správní pomoci do jednoho měsíce dožadující orgán o důvodech, které brání včasné odpovědi, a o datu, kdy očekává, že bude moci odpovědět.
Článek 12
Účast úředníků z jiných členských států na správních šetřeních
1. Na základě dohody mezi dožadujícím orgánem a dožádaným orgánem a v souladu s podmínkami stanovenými dožádaným orgánem mohou být úředníci zmocnění dožadujícím orgánem přítomni, za účelem výměny informací potřebných k zajištění správného uplatňování právních předpisů o spotřebních daních, v prostorách správních orgánů dožádaného členského státu či na jakémkoli jiném místě, kde tyto orgány plní své úkoly.
Pokud jsou požadované informace obsaženy v dokumentech, k nimž mají úředníci dožádaného orgánu přístup, jsou úředníkům dožadujícího orgánu poskytnuty jejich kopie.
2. Na základě dohody mezi dožadujícím orgánem a dožádaným orgánem a v souladu s podmínkami stanovenými dožádaným orgánem mohou být úředníci určení dožadujícím orgánem přítomni, za účelem výměny informací potřebných k zajištění správného uplatňování právních předpisů o spotřebních daních, při správních šetřeních prováděných na území dožádaného členského státu.
Je-li dosaženo takovéto dohody, mohou mít úředníci dožadujícího orgánu prostřednictvím úředníků dožádaného orgánu a výhradně pro účely provádění správního šetření přístup do týchž prostor a k týmž dokumentům jako úředníci dožádaného orgánu. Úředníci dožadujícího orgánu provádějí šetření nebo kladou otázky pouze se souhlasem úředníků dožádaného orgánu a pod jejich dohledem. Nevykonávají kontrolní pravomoci svěřené úředníkům dožádaného orgánu.
3. Úředníci dožadujícího orgánu, kteří jsou přítomni v jiném členském státě v souladu s odstavci 1 a 2, musí být vždy schopni předložit písemné zmocnění, v němž je uvedena jejich totožnost a jejich úřední postavení.
Článek 13
Souběžné kontroly
1. Za účelem výměny informací potřebných k zajištění správného uplatňování právních předpisů o spotřebních daních se mohou dva či více členských států na základě analýzy rizik dohodnout, že na svých územích provedou souběžné kontroly situace jednoho či více hospodářských subjektů nebo jiných osob, o něž mají společný či doplňující se zájem, z hlediska spotřebních daní, kdykoli takové kontroly považují za účinnější než kontroly provedené pouze jedním členským státem.
2. K zahájení souběžné kontroly podle odstavce 1 předloží příslušný orgán jednoho členského státu návrh příslušným orgánům ostatních dotčených členských států.
Tento návrh musí:
a)
upřesňovat případ nebo případy navrhované pro souběžné kontroly;
b)
jednotlivě určovat totožnost každé osoby, s ohledem na niž má být kontrola provedena;
c)
uvádět důvody objasňující nezbytnost společné kontroly;
d)
stanovit dobu, během níž mají tyto kontroly provedeny.
3. Příslušné orgány, které obdrží návrh uvedený v odstavci 2, potvrdí svůj souhlas s účastí na souběžné kontrole nebo sdělí své odmítnutí spolu s odůvodněním příslušnému orgán, který návrh podal, co nejdříve, nejpozději však jeden měsíc od obdržení návrhu.
4. Každý příslušný orgán, který se účastní souběžné kontroly, jmenuje zástupce odpovědného za dohled nad souběžnou kontrolou a za její koordinaci.
5. Po provedení souběžné kontroly příslušné orgány neprodleně informují ústřední kontaktní orgány pro spotřební daně ostatních členských států o metodách či praktikách zjištěných v průběhu této souběžné kontroly, které se používají nebo u kterých je podezření, že byly použity k obcházení právních předpisů o spotřebních daních, pokud tyto informace mohou mít zvláštní význam pro ostatní členské státy.
Článek 14
Žádosti o doručení správních rozhodnutí a opatření
1. Na žádost dožadujícího orgánu doručí dožádaný orgán v souladu s pravidly doručování obdobných aktů platnými v jeho členském státě příjemci veškerá rozhodnutí a opatření přijatá správními orgány dožadujícího členského státu, které se týkají uplatňování právních předpisů o spotřebních daních.
2. V žádostech o doručení podle odstavce 1 musí být uveden předmět doručovaného rozhodnutí nebo opatření a jméno, adresa a veškeré další informace k identifikaci příjemce.
3. Dožádaný orgán neprodleně uvědomí dožadující orgán o úkonech učiněných k vyřízení žádosti o doručení podle odstavce 1 a sdělí mu datum předání rozhodnutí nebo opatření příjemci.
4. Nemůže-li dožádaný orgán jednat na základě žádosti o doručení podle odstavce 1, uvědomí o tom dožadující orgán písemně do jednoho měsíce od obdržení žádosti.
Dožádaný orgán nesmí odmítnout jednat na základě takovéto žádosti z důvodu obsahu rozhodnutí nebo opatření, které má být doručeno.
5. Dožadující orgán požádá o doručení podle tohoto článku pouze v případě, že nemůže provést doručení rozhodnutí nebo opatření příjemci v souladu s pravidly doručování dotyčných aktů v dožadujícím členském státě, nebo pokud by takové doručení představovalo nepřiměřené obtíže.
6. Tento článek se nevztahuje na dokumenty uvedené v článku 8 směrnice Rady 2010/24/EU ze dne 16. března 2010 o vzájemné pomoci při vymáhání pohledávek vyplývajících z daní, poplatků, cel a jiných opatření (11).
KAPITOLA III
VÝMĚNA INFORMACÍ BEZ PŘEDCHOZÍ ŽÁDOSTI
Článek 15
Povinná výměna informací
1. Příslušný orgán každého členského státu předá příslušným orgánům všech ostatních dotčených členských států bez předchozí žádosti a prostřednictvím pravidelné automatické výměny informací nebo automatické výměny informací vyvolané událostmi informace potřebné k zajištění správného uplatňování právních předpisů o spotřebních daních v těchto případech:
a)
pokud v jiném členském státě došlo k nesrovnalosti nebo porušení právních předpisů o spotřebních daních, nebo pokud existuje podezření, že k nim došlo;
b)
pokud nesrovnalost nebo porušení právních předpisů o spotřebních daních, ke kterým došlo nebo u nichž existuje podezření, že k nim došlo, na území jednoho členského státu může mít následky v jiném členském státě;
c)
pokud existuje nebezpečí podvodu nebo ztráty spotřební daně v jiném členském státě;
d)
pokud došlo k úplnému zničení nebo nenahraditelné ztrátě zboží podléhajícího spotřební dani v režimu s podmíněným osvobozením od spotřební daně;
e)
pokud během přepravy zboží podléhajícího spotřební dani uvnitř Unie došlo k mimořádné události, která není upravena ve směrnici 2008/118/ES a která může mít vliv na výpočet spotřební daně, kterou má hospodářský subjekt odvést.
2. Orgán, který předal informace jinému orgánu podle odstavce 1, může tento druhý orgán požádat, aby mu poskytl zpětnou vazbu o krocích, které na základě poskytnutých informací učinil. Je-li taková žádost podána, zašle druhý orgán dotyčnou zpětnou vazbu co nejdříve, pokud to pro něj nepředstavuje nepřiměřenou administrativní zátěž a aniž jsou dotčena pravidla týkající se služebního tajemství a ochrany údajů platná v jeho členském státě.
3. Pokud informace uvedené v odstavci 1 souvisejí s přepravou zboží podléhajícího spotřební dani uvnitř Unie, předávají se pomocí dokladu v rámci vzájemné správní pomoci, s výhradou odstavce 4.
Není-li však použití tohoto dokladu praktické, lze výměnu informací výjimečně uskutečnit zcela nebo zčásti jinými prostředky. V těchto případech se ke zprávě připojí vysvětlení, proč nebylo použití dokladu v rámci vzájemné správní pomoci praktické.
4. Je-li elektronický systém nedostupný, použije se místo dokladu uvedeného v odstavci 3 záložní doklad v rámci vzájemné správní pomoci.
5. Komise přijme prováděcí akty, jež stanoví:
a)
přesné kategorie informací, které jsou vyměňovány podle odstavce 1 a které v případě fyzických osob zahrnují údaje jako jejich jméno, příjmení, název ulice, číslo popisné, poštovní směrovací číslo, město, členský stát, daňové či jiné identifikační číslo, kód nebo popis produktu a další související osobní údaje, jsou-li k dispozici;
b)
četnost pravidelné výměny a lhůty v případě výměny vyvolané událostmi podle odstavce 1 pro každou kategorii informací;
c)
strukturu a obsah dokladů v rámci vzájemné správní pomoci;
d)
formu a obsah záložního dokladu v rámci vzájemné správní pomoci;
e)
pravidla a postupy týkající se výměny dokladů uvedených v písmenech c) a d).
Komise může rovněž přijmout prováděcí akty stanovící situace, kdy pro účely odstavce 4 tohoto článku mohou mít příslušné orgány za to, že elektronický systém je nedostupný.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 35 odst. 2.
Článek 16
Nepovinná výměna informací
1. Příslušné orgány členských států si mohou bez předchozí žádosti a prostřednictvím spontánní výměny předávat navzájem informace potřebné k zajištění správného uplatňování právních předpisů o spotřebních daních, které jsou jim známy a na něž se nevztahuje výměna podle článku 15.
K tomuto účelu mohou využít elektronický systém, je-li schopen takovéto informace zpracovávat.
2. Orgán, který předal informace jinému orgánu podle odstavce 1, může tento druhý orgán požádat, aby mu poskytl zpětnou vazbu o krocích, které na základě poskytnutých informací učinil. Je-li taková žádost podána, zašle druhý orgán dotyčnou zpětnou vazbu co nejdříve, pokud to pro něj nepředstavuje nepřiměřenou administrativní zátěž a aniž jsou dotčena pravidla týkající se služebního tajemství a ochrany údajů platná v jeho členském státě.
3. Komise přijme prováděcí akty, jež stanoví:
a)
strukturu a obsah dokladů v rámci vzájemné správní pomoci, které se vztahují na nejběžnější druhy informací uvedených v odstavci 1;
b)
pravidla a postupy týkající se výměny dokladů v rámci vzájemné správní pomoci.
Komise může rovněž přijmout prováděcí akty stanovící strukturu a obsah zpětné vazby uvedené v odstavci 2.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 35 odst. 2.
Článek 17
Povinnost členských států usnadňovat výměny informací bez předchozí žádosti
Členské státy přijmou nezbytná správní a organizační opatření, aby usnadnily výměnu uvedenou v této kapitole.
Článek 18
Omezení povinností
Členský stát není povinen ukládat osobám pro účely uplatňování této kapitoly žádné nové povinnosti týkající se shromažďování informací ani nést nepřiměřenou administrativní zátěž.
KAPITOLA IV
UCHOVÁVÁNÍ A VÝMĚNA ELEKTRONICKÝCH INFORMACÍ O HOSPODÁŘSKÝCH SUBJEKTECH
Článek 19
Uchovávání a výměna informací o povoleních udělených hospodářským subjektům a daňovým skladům
1. Každý členský stát provozuje elektronickou databázi s těmito registry:
a)
registr hospodářských subjektů, které patří do jedné z těchto kategorií:
i)
oprávnění skladovatelé ve smyslu čl. 4 bodu 1 směrnice 2008/118/ES,
ii)
registrovaní příjemci ve smyslu čl. 4 bodu 9 směrnice 2008/118/ES,
iii)
registrovaní odesílatelé ve smyslu čl. 4 bodu 10 směrnice 2008/118/ES;
b)
registr obchodních prostor schválených jako daňové sklady ve smyslu čl. 4 bodu 11 směrnice 2008/118/ES.
2. Registry podle odstavce 1 musí obsahovat tyto informace:
a)
jedinečné číslo pro účely spotřebních daní vydané příslušným orgánem ve vztahu k danému hospodářskému subjektu nebo obchodním prostorám;
b)
jméno nebo název a adresu hospodářského subjektu nebo obchodních prostor;
c)
kategorii výrobku podléhajícího spotřební dani (KAT) nebo kód výrobku podléhajícího spotřební dani (EPC) pro výrobky, na něž se vztahuje povolení, podle přílohy II seznamu kódů 11 v nařízení Komise (ES) č. 684/2009 ze dne 24. července 2009, kterým se provádí směrnice Rady 2008/118/ES, pokud jde o elektronické postupy pro přepravu zboží podléhajícího spotřební dani v režimu s podmíněným osvobozením od spotřební daně (12);
d)
označení ústředního kontaktního orgánu pro spotřební daně nebo orgánu pro spotřební daně, od něhož lze získat další informace;
e)
den počátku, změny a případně pozbytí platnosti povolení;
f)
u oprávněných skladovatelů daňový sklad nebo seznam daňových skladů, na něž se vztahuje povolení, a pokud tak stanoví vnitrostátní právní předpisy, údaj o tom, že skladovatel je oprávněn nevyplnit údaje o příjemci v okamžiku odeslání, rozdělit přepravu v souladu s článkem 23 směrnice 2008/118/ES nebo nechat přepravit zboží podléhající spotřební dani na místo přímého dodání v souladu s čl. 17 odst. 2 uvedené směrnice;
g)
u registrovaných příjemců, pokud tak stanoví vnitrostátní právní předpisy, údaj o tom, že příjemce je oprávněn nechat přepravit zboží podléhající spotřební dani na místo přímého dodání v souladu s čl. 17 odst. 2 směrnice 2008/118/ES;
h)
u registrovaných příjemců uvedených v čl. 19 odst. 3 směrnice 2008/118/ES jiných než uvedených v písmeni i) tohoto odstavce obsah povolení s ohledem na množství zboží podléhajícího spotřební dani, totožnost odesílatele v členském státě odeslání a dobu, po kterou je povolení platné;
i)
u registrovaných příjemců uvedených v čl. 19 odst. 3 směrnice 2008/118/ES, kteří mají povolení přijímat víno od odesílatelů využívajících osvobození podle článku 40 směrnice 2008/118/ES, obsah povolení s ohledem na množství zboží podléhajícího spotřební dani a dobu, po kterou je povolení platné. Záznam musí obsahovat údaj o osvobození podle článku 40 směrnice 2008/118/ES;
j)
u daňových skladů oprávněného skladovatele nebo seznam oprávněných skladovatelů, kteří jsou oprávněni tento daňový sklad používat.
3. Ústřední kontaktní orgán pro spotřební daně nebo kontaktní útvar každého členského státu zajistí, aby informace obsažené v národních registrech byly úplné, přesné a aktuální.
4. Informace obsažené v příslušných národních registrech podle odstavce 2, které se týkají hospodářských subjektů zabývajících se přepravou zboží podléhajícího spotřební dani mezi členskými státy v režimu s podmíněným osvobozením od spotřební daně, jsou automaticky vyměňovány prostřednictvím centrálního registru.
Komise provozuje registr jako součást elektronického systému způsobem, jenž neustále zajišťuje správné aktuální zobrazení všech údajů z národních registrů, které poskytly všechny členské státy.
Ústřední kontaktní orgány pro spotřební daně nebo kontaktní útvary členských států sdělují Komisi včas obsah národního registru a rovněž jeho případné změny.
Článek 20
Přístup k informacím a jejich oprava
1. Komise zajistí, aby osoby, které se podílejí na přepravě zboží podléhajícího spotřební dani mezi členskými státy v režimu s podmíněným osvobozením od spotřební daně, mohly elektronickými prostředky získat potvrzení o platnosti čísel pro účely spotřebních daní, která jsou uchovávána v centrálním registru uvedeném v čl. 19 odst. 4. Komise předá žádosti hospodářských subjektů o opravu těchto údajů ústřednímu kontaktnímu orgánu pro spotřební daně nebo kontaktnímu útvaru, který odpovídá za povolení vydané uvedenému hospodářskému subjektu.
2. Ústřední kontaktní orgány pro spotřební daně nebo kontaktní útvary členských států zajistí, aby hospodářské subjekty mohly získat potvrzení informací uchovávaných podle čl. 19 odst. 2, které se jich týkají, a opravu případné nepřesnosti.
3. Příslušný orgán členského státu může za podmínek tímto členským státem stanovených povolit, aby ústřední kontaktní orgán pro spotřební daně nebo určené kontaktní útvary poskytovaly potvrzení informací uchovávaných podle čl. 19 odst. 2.
Článek 21
Uchovávání údajů
1. Každý členský stát uchovává informace týkající se přepravy zboží podléhajícího spotřební dani uvnitř Unie a záznamy obsažené v národních registrech uvedených v článku 19 po dobu nejméně pěti let od skončení kalendářního roku, ve kterém byla přeprava zahájena, aby mohly být použity pro postupy podle tohoto nařízení. Pokud jde o informace vložené do národních registrů před 1. červencem 2012, lze tuto dobu omezit na tři roky.
2. Informace shromážděné elektronickým systémem jsou v něm uchovávány způsobem, který je v něm umožňuje vyhledat a dále zpracovávat v reakci na žádost o informace podle článku 8.
Článek 22
Provádění
Komise přijme prováděcí akty, jež stanoví:
a)
technické údaje týkající se automatické aktualizace databází uvedených v čl. 19 odst. 1 a centrálního registru uvedeného v čl. 19 odst. 4;
b)
pravidla a postupy týkající se přístupu k informacím a jejich oprav podle čl. 20 odst. 1.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 35 odst. 2.
KAPITOLA V
SPOLEČNÉ PODMÍNKY POSKYTOVÁNÍ POMOCI
Článek 23
Jazykový režim
Žádosti o pomoc včetně žádostí o doručení a připojené dokumenty mohou být vyhotoveny v jakémkoli jazyce, na němž se dožádaný a dožadující orgán dohodnou. Doprovodný překlad do úředního jazyka nebo jednoho z úředních jazyků členského státu, v němž má dožádaný orgán sídlo, se vyžaduje pouze tehdy, když dožádaný orgán potřebu překladu odůvodní.
Článek 24
Kvalita služby
1. Komise a členské státy zajistí, aby části elektronického systému, které jsou nezbytné pro výměnu informací popsanou v tomto nařízení, byly provozuschopné, byly náležitě udržovány a dále se vyvíjely.
2. Komise a členské státy uzavřou dohodu o rozsahu služeb a dohodnou se na bezpečnostní politice pro elektronický systém. Dohoda o rozsahu služeb vymezí technickou kvalitu a množství služeb, jež mají Komise a členské státy poskytovat k zajištění bezpečného fungování všech částí elektronického systému a elektronické komunikace a rozdělení povinností týkajících se dalšího vývoje uvedeného systému.
Článek 25
Obecná omezení povinností dožádaného orgánu
1. Dožádaný orgán poskytne dožadujícímu orgánu informace požadované podle tohoto nařízení za předpokladu, že:
a)
dožadující orgán vyčerpal obvyklé zdroje informací, které mohl za daných okolností použít k získání požadovaných informací, aniž by se vystavoval nebezpečí nedosažení požadovaného cíle, a
b)
počet a povaha žádostí o informace, které během určitého období podal dožadující orgán, nepředstavují pro dožádaný orgán nepřiměřenou administrativní zátěž.
2. Toto nařízení neukládá příslušnému orgánu členského státu povinnost provést šetření nebo poskytnout informace, pokud právní předpisy či správní praxe tohoto členského státu tento orgán neopravňují k provedení takovéhoto šetření nebo shromažďování či používání takovýchto informací pro vlastní účely tohoto členského státu.
3. Příslušný orgán členského státu může odmítnout poskytnutí informace, pokud není dožadující členský stát z právních důvodů schopen obdobné informace sám poskytovat.
4. Poskytnutí informací může být odmítnuto, pokud by vedlo k prozrazení obchodního, průmyslového či profesního tajemství nebo obchodního postupu anebo pokud by odporovalo veřejnému pořádku.
5. Dožádaný orgán sdělí dožadujícímu orgánu důvody odmítnutí žádosti o pomoc. Příslušné orgány sdělují Komisi ročně pro statistické účely kategorie důvodů odmítnutí.
6. Odstavce 2, 3 nebo 4 nelze v žádném případě vykládat tak, že dožádanému orgánu umožňují odmítnout poskytnutí informací výhradně z toho důvodu, že tyto informace jsou v držení banky, jiné finanční instituce, určené osoby nebo osoby jednající v zastoupení nebo ve funkci zmocněnce, nebo z toho důvodu, že se týkají vlastnických podílů v právnické osobě.
Článek 26
Výdaje
Členské státy se vzájemně vzdávají všech nároků na náhradu výdajů vzniklých při uplatňování tohoto nařízení, s výjimkou nároků souvisejících s odměnami pro odborníky.
Článek 27
Minimální částka
1. Žádost o pomoc může podléhat určité minimální prahové hodnotě stanovené na základě potenciálně dlužné výše spotřební daně.
2. Komise může přijmout prováděcí akty, jež stanoví prahovou hodnotu podle odstavce 1 tohoto článku.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 35 odst. 2.
Článek 28
Služební tajemství, ochrana údajů a použití informací sdělených podle tohoto nařízení
1. Informace sdělené nebo shromážděné členskými státy podle tohoto nařízení nebo jakékoli informace, k nimž měl úředník či jiný zaměstnanec nebo smluvní dodavatel přístup při plnění svých povinností, podléhají služebnímu tajemství a požívají stejné ochrany jako obdobné informace podle práva členského státu, který tyto informace obdržel.
2. Informace podle odstavce 1 lze použít k těmto účelům:
a)
stanovení vyměřovacího základu pro spotřební daně;
b)
výběr nebo správní kontrola spotřebních daní;
c)
sledování přepravy zboží podléhajícího spotřební dani;
d)
analýza rizik v oblasti spotřebních daní;
e)
šetření v oblasti spotřebních daní;
f)
stanovení jiných daní, cel a poplatků, na něž se vztahuje článek 2 směrnice 2010/24/EU.
Příslušný orgán členského státu, který poskytuje informace, však povolí jejich použití pro jiné účely v členském státě dožadujícího orgánu, pokud právní předpisy členského státu dožádaného orgánu umožňují použití informací pro obdobné účely v tomto členském státě.
Pokud to povoluje vnitrostátní právo a aniž je dotčen čl. 1 odst. 2, mohou být informace uvedené v odstavci 1 tohoto článku použity v souvislosti se soudními či správními řízeními, která mohou vést k uložení sankcí za porušení daňových právních předpisů, aniž jsou dotčena pravidla upravující práva obžalovaných a svědků v takových řízeních.
3. Pokud se dožadující orgán domnívá, že informace, které obdržel od dožádaného orgánu, mohou být užitečné pro příslušný orgán jiného členského státu, může je tomuto orgánu předat. Uvědomí o tom dožádaný orgán.
Dožádaný orgán může sdělení informací jinému členskému státu podmínit svým předchozím souhlasem.
4. Veškeré zpracovávání osobních údajů členskými státy podle tohoto nařízení podléhá vnitrostátním předpisům provádějícím směrnici 95/46/ES.
Za účelem správného uplatňování tohoto nařízení mohou členské státy omezit rozsah práv a povinností stanovených v článku 10, čl. 11 odst. 1 a článcích 12 a 21 směrnice 95/46/ES v míře nezbytné pro ochranu zájmů uvedených v čl. 13 odst. 1 písm. e) uvedené směrnice. Tato omezení musí být úměrná dotyčnému zájmu.
Článek 29
Přístup k informacím na základě povolení Komise
Osoby řádně zmocněné Komisí mohou mít přístup k informacím podle čl. 28 odst. 4 pouze v rozsahu nezbytném pro péči o síť CCN/CSI a její údržbu a rozvoj a pro provoz centrálního registru.
Tyto osoby jsou povinny zachovávat služební tajemství. Informace, k nimž je umožněn přístup, jsou chráněny jako osobní údaje podle nařízení (ES) č. 45/2001.
Článek 30
Důkazní hodnota získaných informací
Zprávy, výkazy a všechny ostatní dokumenty nebo jejich ověřené opisy či výpisy sdělené příslušným orgánem jednoho členského státu příslušnému orgánu jiného členského státu podle tohoto nařízení mohou příslušné orgány tohoto jiného členského státu použít jako důkazní prostředky stejným způsobem jako obdobné dokumenty, které poskytl jiný orgán tohoto jiného členského státu.
Článek 31
Povinnost spolupracovat
1. Pro účely uplatňování tohoto nařízení učiní členské státy všechna nezbytná opatření, aby:
a)
zajistily účinnou vnitřní koordinaci mezi orgány uvedenými v článcích 3, 4 a 5;
b)
navázaly přímou spolupráci mezi orgány zmocněnými pro účely koordinace podle písmene a) tohoto odstavce;
c)
zajistily plynulé fungování systému výměny informací stanoveného tímto nařízením.
2. Komise neprodleně sdělí příslušnému orgánu každého členského státu všechny informace potřebné k zajištění správného uplatňování právních předpisů o spotřebních daních, které sama obdrží a které je schopna poskytnout.
Článek 32
Vztahy se třetími zeměmi
1. Pokud příslušný orgán členského státu obdrží informace od třetí země, může je předat příslušným orgánům těch členských států, které by o ně mohly mít zájem, a zejména příslušným orgánům, které o ně požádají, pokud to ujednání o pomoci uzavřená s dotyčnou třetí zemí povolují. Takové informace mohou být předány rovněž Komisi, je-li to v zájmu Unie, a to pro účely tohoto nařízení.
2. Pokud se dotčená třetí země právně zavázala poskytnout pomoc nezbytnou ke shromáždění důkazů o protiprávní povaze operací, které se jeví být v rozporu s právními předpisy o spotřebních daních, může příslušný orgán členského státu informace získané podle tohoto nařízení této třetí zemi sdělit v souladu s vnitrostátním právem daného členského státu upravujícím předávání osobních údajů třetím zemím, pro účely správného uplatňování spotřebních daní nebo obdobných daní, poplatků a cel platných ve třetí zemi, se souhlasem příslušných orgánů, které tyto informace poskytly, v souladu s jejich vnitrostátním právem.
Článek 33
Poskytování pomoci hospodářským subjektům
1. Jestliže odesílatel zboží podléhajícího spotřební dani neobdrží oznámení o přijetí zboží podle čl. 24 odst. 4 směrnice 2008/118/ES, oznámení o vývozu zboží uvedené v čl. 25 odst. 3 zmíněné směrnice nebo, v situacích uvedených v čl. 33 odst. 1 uvedené směrnice, kopii průvodního dokladu podle jejího článku 34, mohou mu orgány členského státu, v němž je usazen, poskytnout pomoc.
Poskytnutím této pomoci nejsou dotčeny daňové povinnosti odesílatele, jemuž je pomoc poskytnuta.
2. Pokud členský stát poskytuje pomoc podle odstavce 1 tohoto článku a považuje za nezbytné získat informace od jiného členského státu, vyžádá si je v souladu s článkem 8. Tento jiný členský stát může odmítnout obstarat požadované informace, jestliže odesílatel nevyužil k získání důkazu o ukončení přepravy zboží podléhajícího spotřební dani uskutečňované mezi členskými státy všechny dostupné prostředky.
KAPITOLA VI
HODNOCENÍ A ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 34
Vyhodnocení opatření, sběr provozních statistik a podávání zpráv
1. Členské státy a Komise prověřují a vyhodnocují uplatňování tohoto nařízení. Za tímto účelem Komise pravidelně shrnuje zkušenosti členských států s cílem zlepšit fungování systému zřízeného tímto nařízením.
2. Členské státy sdělí Komisi veškeré dostupné informace:
a)
o svých zkušenostech s uplatňováním tohoto nařízení, včetně statistických údajů potřebných pro hodnocení;
b)
o metodách či praktikách, které jsou skutečně používány nebo u kterých je podezření, že jsou používány k obcházení právních předpisů o spotřebních daních, pokud tyto metody nebo praktiky odhalují nedostatky nebo mezery ve fungování postupů stanovených v tomto nařízení.
Pro vyhodnocení účinnosti tohoto systému správní spolupráce při vymáhání dodržování právních předpisů o spotřebních daních a v boji proti únikům a podvodům v souvislosti se spotřebními daněmi mohou členské státy Komisi sdělit jakékoli jiné dostupné informace než informace podle prvního pododstavce.
Komise předá informace sdělené členskými státy ostatním dotčeným členským státům.
Povinnost sdělovat informace a statistické údaje nesmí vést k neodůvodněnému zvýšení administrativní zátěže.
3. Komise může pro diagnostické a statistické účely získávat informace ze zpráv přímo vytvořených elektronickým systémem s výhradou článku 28.
4. Informace sdělené členskými státy nebo získané Komisí ze zpráv pro účely odstavců 1, 2 a 3 nesmějí obsahovat individuální ani osobní údaje.
5. Komise přijme prováděcí akty, jež stanoví pro účely tohoto článku příslušné statistické údaje sdělované členskými státy, informace, jež má Komise získávat ze zpráv, a statistické zprávy, jež mají vyhotovovat Komise a členské státy.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 35 odst. 2.
Článek 35
Výbor pro spotřební daně
1. Komisi je nápomocen Výbor pro spotřební daně zřízený čl. 43 odst. 1 směrnice 2008/118/ES. Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.
Článek 36
Zrušení nařízení (ES) č. 2073/2004
Nařízení (ES) č. 2073/2004 se zrušuje.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze tohoto nařízení.
Článek 37
Podávání zpráv Evropskému parlamentu a Radě
Každých pět let ode dne vstupu tohoto nařízení v platnost předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě zprávu o uplatňování tohoto nařízení, založenou zejména na informacích poskytnutých členskými státy.
Článek 38
Dvoustranná ujednání
Pokud příslušné orgány uzavřou ujednání o dvoustranných záležitostech spadajících do oblasti působnosti tohoto nařízení, s výjimkou ujednání týkajících se jednotlivých případů, uvědomí o tom neprodleně Komisi. Komise o tom následně uvědomí příslušné orgány ostatních členských států.
Článek 39
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. července 2012.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 2. května 2012.
ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 389/2012
z dnia 2 maja 2012 r.
w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków akcyzowych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 2073/2004
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2073/2004 z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków akcyzowych (3) przewiduje stworzenie wspólnego systemu, w ramach którego państwa członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy i współpracują z Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych oraz w celu zwalczania uchylania się od podatków akcyzowych i wiążących się z tym zakłóceń na rynku wewnętrznym. W związku ze zgromadzonymi doświadczeniami i niedawnym rozwojem sytuacji do tego rozporządzenia należy wprowadzić szereg zmian. Biorąc pod uwagę liczbę zmian, które są tym samym konieczne, rozporządzenie należy zastąpić, aby zapewnić jasność przepisów.
(2)
Zakończenie procesu tworzenia rynku wewnętrznego nadal wymaga systemu współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków akcyzowych obejmującej wszystkie aspekty przepisów dotyczących stosowania podatków akcyzowych do wyrobów, o których mowa w art. 1 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego (4).
(3)
W celu zwiększenia skuteczności i szybkości oraz obniżenia kosztów istotne jest wzmocnienie roli środków elektronicznych w wymianie informacji. Biorąc pod uwagę powtarzalność niektórych wniosków oraz różnorodność językową w ramach Unii, ważne jest, aby zapewnić powszechniejsze wykorzystanie standardowych formatów przy wymianie informacji, tak by wnioski o udzielenie informacji mogły być szybciej rozpatrywane. Te wymogi mogą zostać spełnione w najwyższym stopniu dzięki bardziej systematycznemu stosowaniu skomputeryzowanego systemu utworzonego na mocy decyzji nr 1152/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie komputeryzacji przepływu wyrobów objętych podatkiem akcyzowym i nadzoru nad nimi (5). Obecnie system ten daje większe możliwości niż w chwili wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 2073/2004 i nadal będzie rozwijany. W związku z tym od państw członkowskich powinno się wymagać, aby stosowały go zawsze, gdy to możliwe.
(4)
Wymiana informacji w kwestiach związanych z akcyzą jest w ogromnej mierze niezbędna w celu stworzenia prawdziwego obrazu spraw dotyczących akcyzy w odniesieniu do pewnych osób, ale jednocześnie państwa członkowskie nie mają prawa poszukiwać informacji ani zwracać się o informacje, które nie wydają się istotne z punktu widzenia spraw dotyczących akcyzy w odniesieniu do danej osoby lub określonej grupy bądź kategorii osób.
(5)
Do celów właściwej koordynacji przepływu informacji niezbędne jest utrzymanie przepisów rozporządzenia (WE) nr 2073/2004 dotyczących jednego punktu kontaktowego w każdym państwie członkowskim. Biorąc pod uwagę, że może zajść potrzeba bardziej bezpośrednich kontaktów między organami i urzędnikami państw członkowskich w celu zwiększenia skuteczności, przepisy dotyczące delegowania i wyznaczania właściwych urzędników również powinny zostać utrzymane.
(6)
Aby niezbędne informacje były dostępne w odpowiednim czasie, należy utrzymać przepisy rozporządzenia (WE) nr 2073/2004 nakładające na organ współpracujący wymóg jak najszybszego działania i bezwzględnego przestrzegania wyznaczonego terminu. Termin udzielenia informacji, którymi współpracujące państwo członkowskie już dysponuje, powinien być jednak krótszy niż termin standardowy.
(7)
Do celów skutecznego monitorowania procedur w zakresie akcyzy w ramach przemieszczania transgranicznego konieczne jest dalsze zapewnianie możliwości prowadzenia kontroli równoległych przez państwa członkowskie oraz obecności urzędników z jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego w ramach współpracy administracyjnej.
(8)
Problemy związane z transgranicznym powiadamianiem o decyzjach i środkach administracyjnych powinny nadal być rozwiązywane poprzez utrzymanie przepisów rozporządzenia (WE) nr 2073/2004 w tym zakresie.
(9)
Do celów skutecznego zwalczania oszustw powinny zostać utrzymane przepisy dotyczące wymiany informacji bez uprzedniego wniosku. W celu ułatwienia takiej wymiany należy określić kategorie informacji podlegające obowiązkowej wymianie.
(10)
Państwa członkowskie nadal powinny mieć możliwość dobrowolnej wymiany informacji niezbędnych do prawidłowego stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych, w przypadku gdy te informacje nie mieszczą się w zakresie kategorii informacji objętych automatyczną wymianą.
(11)
Informacje zwrotne są odpowiednim sposobem zapewnienia stałej poprawy jakości wymienianych informacji. W związku z tym należy stworzyć ramy dla przekazywania informacji zwrotnych.
(12)
Przechowywanie przez państwa członkowskie na nośnikach elektronicznych niektórych określonych danych dotyczących zezwoleń dla podmiotów gospodarczych i składów podatkowych jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania systemu podatków akcyzowych oraz do zwalczania oszustw. Umożliwia to szybką wymianę tych danych między państwami członkowskimi, jak również zautomatyzowany dostęp do informacji. Można to osiągnąć dzięki wykorzystaniu informacji zawartych już w krajowych systemach komputerowych dotyczących akcyzy, dzięki opracowaniu analizy ryzyka umożliwiającej zwiększenie zakresu informacji zgromadzonych na poziomie krajowym na temat podmiotów gospodarczych, których dotyczą przepisy akcyzowe, i dokonywanych przez nich przemieszczeń wyrobów akcyzowych w ramach Unii oraz dzięki włączeniu różnych informacji na temat podatników oraz dokonywanych przez nich transakcji. W związku z tym, że procedury dotyczące ustalania lub odzyskiwania podatków akcyzowych oraz okresy przedawnienia i inne terminy w poszczególnych państwach członkowskich są różne, należy - aby zapewnić skuteczną pomoc wzajemną w zakresie stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych w przypadku sytuacji transgranicznych - przewidzieć minimalny okres, w którym każde państwo członkowskie powinno przechowywać takie informacje.
(13)
Aby informacje przechowywane w elektronicznych bazach danych były wiarygodne, powinno się wprowadzić przepis nakazujący ich regularną aktualizację.
(14)
Podmioty gospodarcze powinny mieć możliwość szybkiego dokonywania weryfikacji niezbędnych do przemieszczania wyrobów akcyzowych. Należy im zapewnić możliwość elektronicznego potwierdzania ważności numerów akcyzowych w centralnym rejestrze prowadzonym przez Komisję, do którego wprowadza się informacje zawarte w krajowych bazach danych.
(15)
Przepisy krajowe dotyczące tajemnicy bankowej mogłyby wpłynąć na obniżenie efektywności mechanizmów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. W związku z tym państwa członkowskie nie powinny mieć prawa odmówić przekazania informacji wyłącznie na podstawie takich przepisów.
(16)
Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na inne przyjmowane na szczeblu Unii środki, które przyczyniają się do zwalczania nieprawidłowości i oszustw w dziedzinie akcyzy, lecz powinno je uzupełniać.
(17)
W celu zapewnienia większej jasności w niniejszym rozporządzeniu należy potwierdzić, że w przypadku gdy informacje lub dokumenty uzyskuje się za zgodą lub na wniosek organu sądowego, przekazanie takich informacji lub dokumentów właściwemu organowi innego państwa członkowskiego jest uzależnione od zgody organu sądowego, jeżeli taka zgoda jest wymagana na mocy prawa przekazującego państwa członkowskiego.
(18)
Przetwarzanie przez państwa członkowskie danych osobowych w ramach niniejszego rozporządzenia podlega przepisom dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (6). Przetwarzanie danych osobowych przez Komisję na mocy niniejszego rozporządzenia podlega przepisom rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (7).
(19)
Wymiana informacji z państwami trzecimi okazała się korzystna z punktu widzenia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych i dlatego powinna być kontynuowana. Dyrektywa 95/46/WE określa konkretne warunki dotyczące przekazywania informacji państwom trzecim, które muszą być przestrzegane przez państwa członkowskie.
(20)
Do celów skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia konieczne może się okazać ograniczenie zakresu niektórych praw i obowiązków ustanowionych w dyrektywie 95/46/WE, a konkretnie praw określonych w jej art. 10, art. 11 ust. 1, art. 12 i 21, dla ochrony ważnych interesów ekonomicznych i finansowych państw członkowskich, mając na uwadze potencjalną utratę dochodu przez państwa członkowskie oraz kluczowe znaczenie informacji będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia dla skuteczności zwalczania oszustw. Biorąc pod uwagę konieczność zachowania dowodów w przypadku podejrzeń o nieprawidłowości lub oszustwa podatkowe, a także konieczność unikania zakłóceń utrudniających prawidłową ocenę przestrzegania przepisów dotyczących podatków akcyzowych, podczas wymiany danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia konieczne może być ograniczenie zakresu obowiązków administratora danych oraz praw osoby, której dotyczą dane, związanych z przekazywaniem informacji, dostępem do danych i podawaniem do wiadomości publicznej operacji przetwarzania danych. Należy zobowiązać państwa członkowskie do stosowania takich ograniczeń w stopniu, w jakim są one niezbędne i proporcjonalne.
(21)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niektórych artykułów niniejszego rozporządzenia oraz opisania najważniejszych kategorii danych, które państwa członkowskie mogą wymieniać na mocy niniejszego rozporządzenia, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (8).
(22)
Przy przyjmowaniu aktów wykonawczych należy stosować procedurę sprawdzającą, z uwagi na to, że akty te są środkami o zasięgu ogólnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
(23)
Funkcjonowanie niniejszego rozporządzenia należy monitorować i poddawać ocenie. W związku z tym należy wprowadzić przepis przewidujący gromadzenie statystyk i innych informacji przez państwa członkowskie oraz regularne sporządzanie sprawozdań przez Komisję.
(24)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, czyli uproszczenie i zacieśnienie współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi, co wymaga zastosowania zharmonizowanego podejścia, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez same państwa członkowskie, natomiast ze względu na wymaganą jednolitość i skuteczność działania możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(25)
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i respektuje zasady uznane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności prawo do ochrony danych osobowych (art. 8). W świetle ograniczeń ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu przetwarzanie wskazanych danych w ramach niniejszego rozporządzenia nie wykracza poza to, co jest niezbędne i proporcjonalne do celów ochrony uzasadnionych interesów podatkowych państw członkowskich.
(26)
Rozporządzenie (WE) nr 2073/2004 powinno zostać uchylone.
(27)
Przeprowadzono konsultacje z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który przyjął opinię (9),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie określa warunki, na jakich właściwe organy państw członkowskich odpowiedzialne za stosowanie przepisów dotyczących podatków akcyzowych mają współpracować ze sobą, a także z Komisją, aby zapewnić przestrzeganie tych przepisów. W tym celu niniejsze rozporządzenie określa zasady i procedury mające umożliwić właściwym organom państw członkowskich współpracę i wymianę - drogą elektroniczną lub w inny sposób - informacji, które są konieczne dla zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych.
2. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stosowanie w państwach członkowskich zasad dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych.
3. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na wypełnianie jakichkolwiek szerszych obowiązków dotyczących wzajemnej pomocy wynikających z innych aktów prawnych, w tym umów dwustronnych lub wielostronnych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1)
„właściwy organ” oznacza organ wyznaczony zgodnie z art. 3 ust. 1;
2)
„organ wnioskujący” oznacza centralne akcyzowe biuro łącznikowe lub jakikolwiek łącznikowy organ administracyjny, lub właściwego urzędnika państwa członkowskiego, który występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy w imieniu właściwego organu;
3)
„organ współpracujący” oznacza centralne akcyzowe biuro łącznikowe lub jakikolwiek łącznikowy organ administracyjny, lub właściwego urzędnika państwa członkowskiego, który otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy w imieniu właściwego organu;
4)
„urząd akcyzowy” oznacza każdy urząd, w którym można dopełnić formalności określonych przepisami akcyzowymi;
5)
„wymiana automatyczna wywołana zdarzeniem” oznacza systematyczne przekazywanie, bez uprzedniego wniosku, informacji o strukturze z góry określonej dotyczącej istotnego zdarzenia, kiedy taka informacja staje się dostępna, niebędące wymianą informacji, o której mowa w art. 21 dyrektywy 2008/118/WE;
6)
„regularna wymiana automatyczna” oznacza systematyczne przekazywanie, bez uprzedniego wniosku, informacji o strukturze z góry określonej, w ustalonych z góry regularnych odstępach czasu;
7)
„wymiana spontaniczna” oznacza przekazywanie informacji, bez uprzedniego wniosku, innemu państwu członkowskiemu w sposób inny niż objęty pkt 5 lub 6, lub art. 21 dyrektywy 2008/118/WE;
8)
„skomputeryzowany system” oznacza skomputeryzowany system przemieszczania wyrobów akcyzowych i nadzoru nad nimi utworzony w decyzji nr 1152/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie komputeryzacji przepływu wyrobów objętych podatkiem akcyzowym i nadzoru nad nimi (10);
9)
„osoba” oznacza osobę fizyczną, osobę prawną, każde stowarzyszenie osób niebędące osobą prawną, ale uznane na mocy prawa Unii lub prawa krajowego za posiadające zdolność do czynności prawnych, oraz każdą inną konstrukcję prawną o dowolnym charakterze i formie, bez względu na to, czy posiada osobowość prawną;
10)
„podmiot gospodarczy” oznacza osobę, która w ramach prowadzonej działalności gospodarczej bierze udział w czynnościach objętych przepisami dotyczącymi podatków akcyzowych, niezależnie od tego, czy uzyskała na to zezwolenie;
11)
„drogą elektroniczną” oznacza przy użyciu wszelkiego rodzaju narzędzi elektronicznych zdolnych do przetwarzania, w tym transmisji i kompresji, oraz przechowywania danych, i obejmuje m.in. skomputeryzowany system, o którym mowa w pkt 8;
12)
„numer akcyzowy” oznacza numer identyfikacyjny nadany przez państwo członkowskie do celów podatku akcyzowego w rejestrach podmiotów gospodarczych oraz miejsc, o których mowa w art. 19 ust. 1 lit. a) i b);
13)
„przemieszczanie wyrobów akcyzowych w ramach Unii” oznacza przemieszczanie między co najmniej dwoma państwami członkowskimi wyrobów akcyzowych w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy w rozumieniu rozdziału IV dyrektywy 2008/118/WE lub wyrobów akcyzowych dopuszczonych do konsumpcji w rozumieniu rozdziału V sekcja 2 dyrektywy 2008/118/WE;
14)
„postępowanie administracyjne” oznacza wszelkie kontrole, inspekcje lub inne działania podejmowane przez właściwe organy odpowiedzialne za stosowanie przepisów dotyczących podatków akcyzowych podczas wykonywania ich obowiązków w celu zapewnienia prawidłowego stosowania tych przepisów;
15)
„sieć CCN/CSI” oznacza wspólną platformę opartą na wspólnej sieci łączności (CCN) oraz wspólnym systemie połączeń (CSI), opracowaną przez Unię do zapewnienia wszystkich transmisji drogą elektroniczną między właściwymi organami w dziedzinie ceł i podatków;
16)
„podatki akcyzowe” oznaczają podatki, o których mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE;
17)
„dokument wzajemnej pomocy administracyjnej” oznacza dokument sporządzony w ramach skomputeryzowanego systemu i używany do celów wymiany informacji na mocy art. 8, 15 lub 16 oraz do celów prowadzenia działań następczych na mocy art. 8 lub 16;
18)
„awaryjny dokument wzajemnej pomocy administracyjnej” oznacza dokument w formie papierowej używany do celów wymiany informacji na mocy art. 8 lub 15, w przypadku gdy skomputeryzowany system jest niedostępny;
19)
„kontrola równoległa” oznacza skoordynowane inspekcje w zakresie przepisów dotyczących podatków akcyzowych, dotyczące sytuacji podmiotu gospodarczego lub osób powiązanych, organizowane przez co najmniej dwa uczestniczące państwa członkowskie mające wspólne lub uzupełniające się interesy.
Artykuł 3
Właściwe organy
1. Każde państwo członkowskie wyznacza właściwy organ, w imieniu którego ma być stosowane niniejsze rozporządzenie. Państwo członkowskie niezwłocznie informuje Komisję o wyznaczeniu właściwego organu oraz o wszelkich późniejszych zmianach w tym zakresie.
2. Komisja udostępnia wykaz właściwych organów i publikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Centralne akcyzowe biura łącznikowe i łącznikowe organy administracyjne
1. Właściwy organ każdego państwa członkowskiego wyznacza centralne akcyzowe biuro łącznikowe, któremu przekazuje się główne obowiązki w zakresie kontaktów z innymi państwami członkowskimi w dziedzinie współpracy administracyjnej odnoszącej się do przepisów dotyczących podatków akcyzowych. Państwo członkowskie informuje o tym Komisję oraz właściwe organy pozostałych państw członkowskich.
Centralne akcyzowe biuro łącznikowe można również wyznaczyć jako organ odpowiedzialny za kontakty z Komisją do celów niniejszego rozporządzenia.
2. Właściwy organ każdego państwa członkowskiego może wyznaczyć łącznikowe organy administracyjne, inne niż centralne akcyzowe biuro łącznikowe, posiadające kompetencje przyznane zgodnie ze swoim krajowym ustawodawstwem lub polityką do bezpośredniej wymiany informacji na mocy niniejszego rozporządzenia.
Centralne akcyzowe biuro łącznikowe zapewnia aktualizację wykazu takich organów administracyjnych i udostępnianie go centralnym akcyzowym biurom łącznikowym pozostałych zainteresowanych państw członkowskich.
Artykuł 5
Właściwi urzędnicy
1. Właściwy organ każdego państwa członkowskiego może wyznaczyć, na warunkach określonych przez dane państwo członkowskie, właściwych urzędników, którzy mogą dokonywać bezpośredniej wymiany informacji na mocy niniejszego rozporządzenia.
Właściwy organ może ograniczyć zakres takiego wyznaczenia.
Centralne akcyzowe biuro łącznikowe jest odpowiedzialne za aktualizację wykazu właściwych urzędników oraz udostępnianie go centralnym akcyzowym biurom łącznikowym pozostałych zainteresowanych państw członkowskich.
2. Urzędników dokonujących wymiany informacji na mocy art. 12 i 13 uznaje się za właściwych urzędników do celów tych artykułów zgodnie z warunkami określonymi przez właściwe organy.
Artykuł 6
Obowiązki centralnego akcyzowego biura łącznikowego, łącznikowych organów administracyjnych oraz właściwych urzędników
1. Głównym zadaniem centralnego akcyzowego biura łącznikowego jest wymiana informacji o przemieszczaniu wyrobów akcyzowych między państwami członkowskimi, a w szczególności zapewnianie:
a)
wymiany informacji na podstawie art. 8;
b)
przekazywania powiadomień o decyzjach i środkach administracyjnych na wniosek państw członkowskich na podstawie art. 14;
c)
obowiązkowej wymiany informacji na podstawie art. 15;
d)
nieobowiązkowej spontanicznej wymiany informacji na podstawie art. 16;
e)
sprawozdań dotyczących działań następczych na podstawie art. 8 ust. 5 i art. 16 ust. 2;
f)
wymiany informacji przechowywanych w elektronicznej bazie danych, o której mowa w art. 19;
g)
danych statystycznych i innych informacji na podstawie art. 34.
2. W przypadku gdy łącznikowe organy administracyjne lub właściwi urzędnicy przesyłają lub otrzymują wnioski o udzielenie pomocy lub odpowiedzi na takie wnioski, łącznikowe organy administracyjne lub właściwi urzędnicy informują centralne akcyzowe biuro łącznikowe ich państwa członkowskiego zgodnie z warunkami określonymi przez to państwo.
3. W przypadku gdy łącznikowy organ administracyjny lub właściwy urzędnik otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy wymagający podjęcia czynności nieobjętych zakresem jego właściwości miejscowej lub operacyjnej, niezwłocznie przekazuje go do centralnego akcyzowego biura łącznikowego swojego państwa członkowskiego oraz do odpowiedzialnego właściwego urzędnika łącznikowego organu administracyjnego, a także informuje o tym organ wnioskujący. W takim przypadku terminy określone w art. 11 rozpoczynają swój bieg następnego dnia po przekazaniu wniosku o udzielenie pomocy do centralnego akcyzowego biura łącznikowego oraz do odpowiedzialnego właściwego urzędnika łącznikowego organu administracyjnego, jednak nie później niż w terminie jednego tygodnia od daty otrzymania wniosku, o którym mowa w zdaniu pierwszym niniejszego ustępu.
Artykuł 7
Informacje lub dokumenty uzyskane za zgodą lub na wniosek organu sądowego
1. Przekazanie właściwemu organowi innego państwa członkowskiego informacji lub dokumentów uzyskanych przez właściwy organ za zgodą lub na wniosek organu sądowego jest uzależnione od uprzedniej zgody organu sądowego, jeżeli taka zgoda jest wymagana na mocy prawa krajowego.
2. Jeżeli - w przypadku wniosku o udzielenie informacji - organ sądowy odmówi wydania takiej zgody organowi współpracującemu, taki organ współpracujący informuje o tym organ wnioskujący zgodnie z art. 25 ust. 5.
ROZDZIAŁ II
WSPÓŁPRACA NA WNIOSEK
Artykuł 8
Ogólne obowiązki organu współpracującego
1. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący przekazuje informacje niezbędne do zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych, w tym wszelkie informacje odnoszące się do konkretnego przypadku lub przypadków, w szczególności w zakresie przemieszczania wyrobów akcyzowych w ramach Unii.
2. Do celów przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1, organ współpracujący organizuje prowadzenie wszelkich postępowań administracyjnych niezbędnych do uzyskania takich informacji.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może zawierać uzasadniony wniosek o przeprowadzenie szczególnego postępowania administracyjnego. Jeżeli organ współpracujący zadecyduje, że żadne postępowanie administracyjne nie jest konieczne, niezwłocznie informuje organ wnioskujący o przyczynach swojej decyzji.
4. W celu uzyskania wnioskowanych informacji lub przeprowadzenia wnioskowanego postępowania administracyjnego organ współpracujący lub każdy organ administracyjny, do którego zwrócił się organ współpracujący, postępują tak, jakby prowadzili własne postępowanie lub postępowanie na wniosek innego organu we własnym państwie członkowskim.
5. Organ współpracujący może zwrócić się do organu wnioskującego z wnioskiem o dostarczenie sprawozdania na temat czynności następczych podjętych przez wnioskujące państwo członkowskie na podstawie dostarczonych informacji. W przypadku wystosowania takiego wniosku organ wnioskujący, bez uszczerbku dla zasad dotyczących zachowania tajemnicy i ochrony danych mających zastosowanie w jego państwie członkowskim, przesyła takie sprawozdanie jak najszybciej, pod warunkiem że nie stanowi to dla niego nadmiernego obciążenia.
Artykuł 9
Forma wniosku i odpowiedzi
1. Wnioski o udzielenie informacji oraz o przeprowadzenie postępowania administracyjnego składane na mocy art. 8 oraz odpowiedzi na takie wnioski wymienia się przy użyciu dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej, z zastrzeżeniem ust. 4 niniejszego artykułu.
Jeżeli skomputeryzowany system jest niedostępny, zamiast dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej wykorzystuje się awaryjny dokument wzajemnej pomocy administracyjnej.
2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia:
a)
struktury i treści dokumentów wzajemnej pomocy administracyjnej;
b)
zasad i procedur dotyczących wymiany dokumentów wzajemnej pomocy administracyjnej;
c)
wzoru, formy i treści awaryjnego dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej;
d)
zasad i procedur dotyczących wykorzystania awaryjnego dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej.
Komisja może również przyjąć akty wykonawcze w celu określenia struktury i treści sprawozdania, o którym mowa w art. 8 ust. 5.
Przedmiotowe akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 35 ust. 2.
3. Każde państwo członkowskie określa sytuacje, w których skomputeryzowany system można uznać za niedostępny.
4. W przypadku gdy zastosowanie dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej jest niewykonalne, wymiana komunikatów może zostać w drodze wyjątku przeprowadzona w całości lub w części przy wykorzystaniu innych środków. W takich przypadkach do komunikatu dołącza się wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej było niewykonalne.
Artykuł 10
Przekazywanie dokumentów
1. Dokumenty, które niezależnie od ich treści mają być przekazywane na mocy art. 8, dołącza się do dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej, o którym mowa w art. 9 ust. 1.
Jeżeli jednak jest to niemożliwe lub niewykonalne, dokumenty te przekazuje się drogą elektroniczną lub w inny sposób.
2. Organ współpracujący ma obowiązek przekazać oryginały dokumentów jedynie wówczas, gdy są one niezbędne do celów realizowanych przez organ wnioskujący i jeżeli przekazanie ich nie jest sprzeczne z przepisami obowiązującymi w państwie członkowskim organu współpracującego.
Artykuł 11
Terminy
1. Organ współpracujący przekazuje informacje, o których mowa w art. 8, jak najszybciej i nie później niż w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku.
Jeżeli jednak organ współpracujący dysponuje już danymi informacjami, przedmiotowy termin wynosi jeden miesiąc.
2. W określonych szczególnych kategoriach przypadków organ wnioskujący i organ współpracujący mogą uzgodnić terminy inne niż terminy przewidziane w ust. 1.
3. W przypadku gdy organ współpracujący nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na wniosek w terminie przewidzianym w ust. 1, w ciągu jednego miesiąca informuje organ wnioskujący za pomocą dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej o przyczynach niedotrzymania terminu oraz o przewidywanym terminie udzielenia odpowiedzi.
Artykuł 12
Uczestnictwo urzędników innych państw członkowskich w postępowaniach administracyjnych
1. W drodze porozumienia między organem wnioskującym a organem współpracującym oraz zgodnie z ustaleniami przyjętymi przez organ współpracujący urzędnicy upoważnieni przez organ wnioskujący mogą - w związku z wymianą informacji niezbędnych do zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych - przebywać w urzędach organów administracyjnych współpracującego państwa członkowskiego lub we wszystkich innych miejscach, w których organy te wykonują swoje obowiązki.
Jeżeli informacje, których dotyczy wniosek, zawarte są w dokumentach, do których mają dostęp urzędnicy organu współpracującego, urzędnicy organu wnioskującego otrzymują kopie tych dokumentów.
2. W drodze porozumienia między organem wnioskującym a organem współpracującym oraz zgodnie z ustaleniami przyjętymi przez organ współpracujący urzędnicy wyznaczeni przez organ wnioskujący mogą - w związku z wymianą informacji niezbędnych do zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych - być obecni podczas postępowań administracyjnych prowadzonych na terytorium współpracującego państwa członkowskiego.
Jeżeli takie porozumienie zostanie osiągnięte, urzędnicy organu wnioskującego mogą uzyskać dostęp to tych samych obiektów i dokumentów, do których dostęp mają urzędnicy organu współpracującego, za pośrednictwem tych urzędników oraz wyłącznie do celów prowadzonego postępowania administracyjnego. Urzędnicy organu wnioskującego prowadzą postępowania lub zadają pytania wyłącznie w porozumieniu i pod nadzorem urzędników organu współpracującego. Nie wykonują oni uprawnień kontrolnych przyznanych urzędnikom organu współpracującego.
3. Urzędnicy organu wnioskującego przebywający w innym państwie członkowskim zgodnie z ust. 1 i 2 muszą być w stanie w każdym momencie przedstawić pisemne upoważnienie wskazujące na ich tożsamość i zakres uprawnień.
Artykuł 13
Kontrole równoległe
1. W związku z wymianą informacji niezbędnych do zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych co najmniej dwa państwa członkowskie mogą uzgodnić, na podstawie analizy ryzyka, przeprowadzenie na swoim własnym terytorium kontroli równoległych w zakresie podatku akcyzowego dotyczących co najmniej jednego podmiotu gospodarczego lub co najmniej jednej innej osoby, będących przedmiotem wspólnego lub uzupełniającego się zainteresowania, ilekroć uznają, że takie kontrole byłyby skuteczniejsze niż kontrole przeprowadzone przez tylko jedno państwo członkowskie.
2. W celu zainicjowania kontroli równoległej zgodnie z ust. 1, właściwy organ państwa członkowskiego przedstawia wniosek właściwym organom pozostałych zainteresowanych państw członkowskich.
W przedmiotowym wniosku:
a)
określa się przypadek lub przypadki, w których proponuje się kontrole równoległe;
b)
odrębnie określa się każdą osobę, która ma być przedmiotem kontroli;
c)
przedstawia się powody uzasadniające konieczność przeprowadzenia wspólnej kontroli;
d)
precyzuje się okres, w którym zamierza się takie kontrole przeprowadzić.
3. Właściwe organy, które otrzymują wniosek, o którym mowa w ust. 2, potwierdzają swą zgodę na udział w kontroli równoległej lub przekazują swą odmowę wraz z jej uzasadnieniem właściwemu organowi, który przedłożył wniosek, jak najszybciej, jednak nie później niż w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku.
4. Każdy właściwy organ, który uczestniczy w kontroli równoległej, wyznacza przedstawiciela odpowiedzialnego za nadzorowanie i koordynowanie kontroli równoległej.
5. Po przeprowadzeniu kontroli równoległej właściwe organy niezwłocznie informują centralne akcyzowe biura łącznikowe pozostałych państw członkowskich o wszelkich wykrytych w trakcie takiej kontroli metodach lub praktykach, które zostały wykorzystane lub co do których zachodzi podejrzenie, że zostały wykorzystane do naruszania przepisów dotyczących podatków akcyzowych, jeżeli informacje takie mogą stanowić przedmiot szczególnego zainteresowania innych państw członkowskich.
Artykuł 14
Wniosek o powiadomienie o decyzjach i środkach administracyjnych
1. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący, zgodnie z zasadami regulującymi podobne powiadomienia obowiązującymi w jego państwie członkowskim, powiadamia adresata o wszystkich decyzjach i środkach podjętych przez organy administracyjne wnioskującego państwa członkowskiego odnośnie do stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych.
2. Wnioski o powiadomienie, o których mowa w ust. 1, zawierają informacje o przedmiocie decyzji lub środka, które mają być przekazane w powiadomieniu, oraz wskazują nazwę, adres oraz wszelkie inne stosowne informacje konieczne do ustalenia adresata.
3. Organ współpracujący niezwłocznie informuje organ wnioskujący o czynnościach podjętych w sprawie wniosku o powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, i informuje go o dacie przekazania decyzji lub środka adresatowi.
4. Jeżeli organ współpracujący nie jest w stanie podjąć czynności w sprawie wniosku o powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, informuje o tym organ wnioskujący na piśmie w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku.
Organ współpracujący nie może odmówić podjęcia czynności w sprawie wniosku ze względu na treść decyzji lub środka, które mają być przekazane w powiadomieniu.
5. Organ wnioskujący składa wniosek o powiadomienie na mocy niniejszego artykułu wyłącznie wtedy, gdy nie jest w stanie powiadomić adresata zgodnie z zasadami regulującymi kwestię powiadomień dotyczących danych środków we wnioskującym państwie członkowskim lub gdy takie powiadomienie powodowałoby nieproporcjonalne trudności.
6. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do dokumentów, o których mowa w art. 8 dyrektywy Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (11).
ROZDZIAŁ III
WYMIANA INFORMACJI BEZ UPRZEDNIEGO WNIOSKU
Artykuł 15
Obowiązkowa wymiana informacji
1. Właściwy organ każdego państwa członkowskiego przekazuje właściwym organom wszystkich pozostałych zainteresowanych państw członkowskich, bez uprzedniego wniosku, w ramach regularnej wymiany automatycznej lub wymiany automatycznej wywołanej zdarzeniem, informacje niezbędne do zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych, w następujących przypadkach:
a)
jeżeli w innym państwie członkowskim wystąpiła nieprawidłowość lub naruszenie przepisów dotyczących podatków akcyzowych albo zachodzi podejrzenie ich wystąpienia;
b)
jeżeli nieprawidłowość lub naruszenie przepisów dotyczących podatków akcyzowych, które wystąpiły lub co do których zachodzi podejrzenie, że wystąpiły na terytorium jednego państwa członkowskiego, mogą wywołać skutki w innym państwie członkowskim;
c)
jeżeli w innym państwie członkowskim istnieje ryzyko oszustw lub utraty podatku akcyzowego;
d)
jeżeli wystąpiło całkowite zniszczenie lub nieodwracalna utrata wyrobów akcyzowych objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy;
e)
jeżeli w trakcie przemieszczania wyrobów akcyzowych w ramach Unii miało miejsce zdarzenie wyjątkowe, które nie jest przewidziane w dyrektywie 2008/118/WE i które może mieć wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podmiotu gospodarczego w zakresie podatku akcyzowego.
2. Organ, który zgodnie z ust. 1 przekazał informacje innemu organowi, może zwrócić się do tego organu o przedstawienie sprawozdania z podjętych przez ten organ na podstawie dostarczonych informacji działań następczych. W przypadku wystosowania takiego wniosku drugi organ, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących zachowania tajemnicy i ochrony danych mających zastosowanie w jego państwie członkowskim, wysyła takie sprawozdanie jak najszybciej, chyba że stanowiłoby to dla niego nadmierne obciążenie administracyjne.
3. Jeżeli informacje, o których mowa w ust. 1, dotyczą przemieszczania wyrobów akcyzowych w ramach Unii, informacje takie przekazuje się przy użyciu dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej, z zastrzeżeniem ust. 4.
W przypadku gdy zastosowanie takiego dokumentu jest niewykonalne, wymiana komunikatów może jednak zostać w drodze wyjątku przeprowadzona w całości lub w części przy wykorzystaniu innych środków. W takich przypadkach do komunikatu dołącza się wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej było niewykonalne.
4. Jeżeli skomputeryzowany system jest niedostępny, zamiast dokumentu, o którym mowa w ust. 3, wykorzystuje się awaryjny dokument wzajemnej pomocy administracyjnej.
5. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia:
a)
dokładnych kategorii informacji wymienianych na podstawie ust. 1, które w odniesieniu do osób fizycznych obejmują takie dane, jak ich imię, nazwisko, ulicę, numer domu, kod pocztowy, miasto, państwo członkowskie, numer podatkowy lub inny numer identyfikacyjny, kod lub opis produktu oraz inne powiązane dane osobowe, o ile są dostępne;
b)
częstotliwości regularnej wymiany i terminów wymiany wywołanej zdarzeniem na podstawie ust. 1 w odniesieniu do każdej kategorii informacji;
c)
struktury i treści dokumentów wzajemnej pomocy administracyjnej;
d)
formy i treści awaryjnego dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej;
e)
zasad i procedur dotyczących wymiany dokumentów, o których mowa w lit. c) i d).
Komisja może również przyjąć akty wykonawcze w celu określenia sytuacji, w których właściwe organy mogą uznać skomputeryzowany system za niedostępny do celów ust. 4 niniejszego artykułu.
Przedmiotowe akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 35 ust. 2.
Artykuł 16
Nieobowiązkowa wymiana informacji
1. Właściwe organy państw członkowskich mogą przekazywać sobie nawzajem bez uprzedniego wniosku, w ramach wymiany spontanicznej, wszelkie znane im informacje niezbędne do zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych, których wymiana nie jest objęta zakresem art. 15.
W tym celu organy te mogą korzystać ze skomputeryzowanego systemu, jeżeli jest on odpowiedni do przetwarzania takich informacji.
2. Organ, który zgodnie z ust. 1 przekazał informacje innemu organowi, może zwrócić się do tego organu o przedstawienie sprawozdania z podjętych przez ten organ na podstawie dostarczonych informacji działań następczych. W przypadku wystosowania takiego wniosku drugi organ, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących zachowania tajemnicy i ochrony danych mających zastosowanie w jego państwie członkowskim, wysyła takie sprawozdanie jak najszybciej, chyba że stanowiłoby to dla niego nadmierne obciążenie administracyjne.
3. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia:
a)
struktury i treści dokumentów wzajemnej pomocy administracyjnej, które obejmują najczęściej przekazywane rodzaje informacji, o których mowa w ust. 1;
b)
zasad i procedur w zakresie wymiany dokumentu wzajemnej pomocy administracyjnej.
Komisja może również przyjąć akty wykonawcze w celu określenia struktury i treści sprawozdania, o którym mowa w ust. 2.
Przedmiotowe akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 35 ust. 2.
Artykuł 17
Obowiązek państw członkowskich w zakresie ułatwiania wymiany informacji bez uprzedniego wniosku
Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki administracyjne i organizacyjne, aby ułatwić wymianę informacji, o której mowa w niniejszym rozdziale.
Artykuł 18
Ograniczenie obowiązków
Państwa członkowskie nie są zobowiązane do nakładania - do celów wdrożenia niniejszego rozdziału - na osoby żadnych nowych obowiązków związanych z gromadzeniem informacji ani do ponoszenia jakiegokolwiek nieproporcjonalnego obciążenia administracyjnego.
ROZDZIAŁ IV
PRZECHOWYWANIE I WYMIANA INFORMACJI ELEKTRONICZNYCH DOTYCZĄCYCH PODMIOTÓW GOSPODARCZYCH
Artykuł 19
Przechowywanie i wymiana informacji dotyczących zezwoleń przyznanych podmiotom gospodarczym oraz składom podatkowym
1. Każde państwo członkowskie prowadzi elektroniczną bazę danych zawierającą następujące rejestry:
a)
rejestr podmiotów gospodarczych należących do jednej z poniższych kategorii:
(i)
uprawnieni prowadzący skład podatkowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 dyrektywy 2008/118/WE;
(ii)
zarejestrowani odbiorcy w rozumieniu art. 4 pkt 9 dyrektywy 2008/118/WE;
(iii)
zarejestrowani wysyłający w rozumieniu art. 4 pkt 10 dyrektywy 2008/118/WE;
b)
rejestr miejsc będących uprawnionymi składami podatkowymi w rozumieniu art. 4 pkt 11 dyrektywy 2008/118/WE.
2. Rejestry, o których mowa w ust. 1, zawierają następujące informacje:
a)
niepowtarzalny numer akcyzowy wydany przez właściwy organ w odniesieniu do podmiotu gospodarczego lub miejsca;
b)
imię i nazwisko lub nazwę oraz adres podmiotu gospodarczego lub miejsca;
c)
kategorię wyrobu akcyzowego (KAT) lub kod wyrobu akcyzowego (KWA) dla wyrobów objętych zezwoleniem, o których mowa w wykazie kodów w pkt 11 załącznika II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 684/2009 z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wykonania dyrektywy Rady 2008/118/WE w odniesieniu do skomputeryzowanych procedur przemieszczania wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy (12);
d)
wskazanie centralnego akcyzowego biura łącznikowego lub urzędu akcyzowego, od których można uzyskać dodatkowe informacje;
e)
datę, od której zezwolenie jest ważne, datę jego zmiany oraz, w stosownych przypadkach, datę końca jego ważności;
f)
w przypadku uprawnionych prowadzących skład - skład podatkowy lub wykaz składów podatkowych, do których zezwolenie ma zastosowanie, a także - w stosownych przypadkach przewidzianych w przepisach krajowych - wskazanie, że są oni upoważnieni do pominięcia danych dotyczących odbiorców w momencie wysyłki, że są oni upoważnieni do podziału przemieszczenia, zgodnie z art. 23 dyrektywy 2008/118/WE, lub że są oni upoważnieni do tego, aby ich wyroby akcyzowe zostały przemieszczone do miejsca dostawy bezpośredniej zgodnie z art. 17 ust. 2 tej dyrektywy;
g)
w przypadku zarejestrowanych odbiorców, w stosownych przypadkach przewidzianych w przepisach krajowych - wskazanie, że są oni upoważnieni do tego, aby ich wyroby akcyzowe zostały przemieszczone do miejsca dostawy bezpośredniej zgodnie z art. 17 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE;
h)
w przypadku zarejestrowanych odbiorców, o których mowa w art. 19 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE, innych niż zarejestrowani odbiorcy, o których mowa w lit. i) niniejszego ustępu - zawarte w zezwoleniu informacje na temat ilości wyrobów akcyzowych, danych wysyłającego w państwie członkowskim wysyłki oraz okresu ważności zezwolenia;
i)
w przypadku zarejestrowanych odbiorców, o których mowa w art. 19 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE, posiadających zezwolenie na odbiór wina od wysyłających, którzy korzystają z odstępstwa przewidzianego w art. 40 dyrektywy 2008/118/WE - zawarte w zezwoleniu informacje na temat ilości wyrobów akcyzowych oraz okresu ważności zezwolenia. W rejestrze umieszcza się informację dotyczącą odstępstwa na podstawie art. 40 dyrektywy 2008/118/WE;
j)
w przypadku składów podatkowych - uprawnionego prowadzącego skład lub wykaz uprawnionych prowadzących skład, którzy są wskazani w zezwoleniu jako podmioty uprawnione do korzystania z danego składu.
3. Centralne akcyzowe biuro łącznikowe lub łącznikowy organ administracyjny każdego państwa członkowskiego zapewnia kompletność, dokładność i aktualność informacji zawartych w rejestrach krajowych.
4. Informacje zawarte w odpowiednich rejestrach krajowych, o których mowa w ust. 2, dotyczące podmiotów gospodarczych uczestniczących w przemieszczaniu wyrobów akcyzowych między państwami członkowskimi w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, są objęte wymianą automatyczną za pomocą rejestru centralnego.
Komisja prowadzi rejestr w ramach skomputeryzowanego systemu w sposób zapewniający stały, prawidłowy i aktualny obraz wszystkich danych pochodzących z rejestrów krajowych i przekazywanych przez wszystkie państwa członkowskie.
Centralne akcyzowe biura łącznikowe lub łącznikowe organy administracyjne państw członkowskich w odpowiednim terminie przekazują Komisji informacje zawarte w rejestrze krajowym oraz wszelkie wprowadzone w nim zmiany.
Artykuł 20
Dostęp do informacji oraz ich korygowanie
1. Komisja zapewnia, by osoby uczestniczące w przemieszczaniu wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy między państwami członkowskimi mogły uzyskać drogą elektroniczną potwierdzenie ważności numeru akcyzowego zawartego w rejestrze centralnym, o którym mowa w art. 19 ust. 4. Komisja przekazuje wszelkie otrzymane od podmiotu gospodarczego wnioski o skorygowanie przedmiotowych informacji do centralnego akcyzowego biura łącznikowego lub łącznikowego organu administracyjnego, odpowiedzialnych za zezwolenie dla danego podmiotu gospodarczego.
2. Centralne akcyzowe biura łącznikowe lub łącznikowe organy administracyjne państw członkowskich zapewniają, aby podmioty gospodarcze mogły uzyskać potwierdzenie informacji na swój temat przechowywanych na podstawie art. 19 ust. 2 oraz uzyskać korektę wszelkich nieścisłości w tych informacjach.
3. Właściwy organ państwa członkowskiego może - na warunkach określonych przez to państwo członkowskie - zezwolić centralnemu akcyzowemu biuru łącznikowemu lub wyznaczonym łącznikowym organom administracyjnym na przekazanie potwierdzenia informacji przechowywanych na podstawie art. 19 ust. 2.
Artykuł 21
Przechowywanie danych
1. Każde państwo członkowski przechowuje informacje dotyczące przemieszczania wyrobów akcyzowych w ramach Unii oraz dokumenty zawarte w rejestrach krajowych, o których mowa w art. 19, przez co najmniej pięć lat od zakończenia roku kalendarzowego, w którym rozpoczęło się przemieszczenie, tak aby informacje te mogły być wykorzystywane do celów procedur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Okres ten może zostać ograniczony do trzech lat w przypadku informacji wprowadzonych do rejestrów krajowych przed dniem 1 lipca 2012 r.
2. Informacje gromadzone za pomocą skomputeryzowanego systemu są w nim przechowywane w sposób umożliwiający ich odnalezienie i dalsze przetwarzanie w ramach systemu w celu odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji, o którym mowa w art. 8.
Artykuł 22
Wykonanie
Komisja przyjmuje akty wykonawcze, aby:
a)
określić szczegóły techniczne dotyczące automatycznego aktualizowania baz danych, o których mowa w art. 19 ust. 1, oraz rejestru centralnego, o którym mowa w art. 19 ust. 4;
b)
określić zasady i procedury dotyczące dostępu do informacji oraz ich korygowania na podstawie art. 20 ust. 1.
Przedmiotowe akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 35 ust. 2.
ROZDZIAŁ V
WSPÓLNE WARUNKI REGULUJĄCE UDZIELENIE POMOCY
Artykuł 23
System językowy
Wnioski o udzielenie pomocy, w tym wnioski o powiadomienie, oraz załączone dokumenty można sporządzać w dowolnym języku uzgodnionym przez organ współpracujący i organ wnioskujący. Dołączenia tłumaczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę organ współpracujący, wymaga się wyłącznie gdy organ współpracujący przedstawi uzasadnienie wyjaśniające potrzebę wykonania tłumaczenia.
Artykuł 24
Jakość usługi
1. Komisja i państwa członkowskie zapewniają, aby elementy skomputeryzowanego systemu niezbędne do wymiany informacji określonych w niniejszym rozporządzeniu były sprawne, objęte odpowiednią obsługą techniczną oraz dalej rozbudowywane.
2. Komisja i państwa członkowskie zawierają umowę o poziomie usług oraz uzgadniają strategię bezpieczeństwa w odniesieniu do skomputeryzowanego systemu. W umowie o poziomie usług określa się jakość techniczną i liczbę usług, które mają wykonać Komisja i państwa członkowskie, aby zapewnić bezpieczne funkcjonowanie wszystkich elementów skomputeryzowanego systemu i komunikacji elektronicznej, a także podział zadań w zakresie dalszego rozbudowywania systemu.
Artykuł 25
Ogólne ograniczenia dotyczące obowiązków organu współpracującego
1. Organ współpracujący przekazuje organowi wnioskującemu informacje, których dotyczy wniosek złożony zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że:
a)
organ wnioskujący wyczerpał zwykłe źródła informacji, których mógł użyć w danych okolicznościach do uzyskania informacji, których dotyczy wniosek, bez zagrożenia realizacji pożądanego celu; oraz
b)
liczba oraz charakter wniosków o udzielenie informacji złożonych przez organ wnioskujący w konkretnym okresie nie nakłada nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych na ten organ współpracujący.
2. W niniejszym rozporządzeniu nie nakłada się na właściwe organy państwa członkowskiego żadnego obowiązku przeprowadzenia postępowań lub przekazania informacji, jeżeli przepisy prawa lub praktyka administracyjna tego państwa członkowskiego nie upoważniają jego organów do przeprowadzenia takich postępowań bądź gromadzenia lub wykorzystywania takich informacji dla własnych celów tego państwa członkowskiego.
3. Właściwy organ państwa członkowskiego może odmówić przekazania informacji, jeżeli wnioskujące państwo członkowskie nie jest w stanie, z przyczyn prawnych, przekazać podobnych informacji.
4. Można odmówić udzielenia informacji w przypadku gdy prowadziłoby to do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub służbowej lub tajemnicy procesu produkcyjnego bądź informacji, których ujawnienie naruszyłoby porządek publiczny.
5. Organ współpracujący informuje organ wnioskujący o powodach odrzucenia wniosku o udzielenie pomocy. Do celów statystycznych właściwe organy przedstawiają Komisji co roku informacje na temat kategorii powodów uzasadniających przypadki odrzucenia wniosków.
6. Ust. 2, 3 lub 4 nie można w żadnym wypadku interpretować jako umożliwiających organowi współpracującemu odmowę udzielenia informacji z tego tylko względu, że informacje te znajdują się w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, pełnomocnika lub osoby działającej w charakterze agenta lub powiernika, ani też dlatego, że dotyczą one udziałów własnościowych w danej osobie.
Artykuł 26
Koszty
Państwa członkowskie wzajemnie zrzekają się wszystkich roszczeń o zwrot kosztów poniesionych przy stosowaniu niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem roszczeń związanych z wynagrodzeniem wypłacanym ekspertom.
Artykuł 27
Kwota minimalna
1. Wniosek o udzielenie pomocy może podlegać minimalnemu progowi w oparciu o potencjalnie należny podatek akcyzowy.
2. Komisja może przyjmować akty wykonawcze w celu określenia progu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
Przedmiotowe akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 35 ust. 2.
Artykuł 28
Tajemnica urzędowa, ochrona danych oraz wykorzystanie informacji przekazanych na mocy niniejszego rozporządzenia
1. Informacje przekazywane lub gromadzone przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub wszelkie informacje, do których urzędnik lub inny pracownik lub wykonawca miał dostęp w trakcie wykonywania swoich zadań, są objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy urzędowej oraz korzystają z ochrony zapewnianej w stosunku do podobnych informacji na mocy przepisów państwa członkowskiego otrzymującego takie informacje.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, mogą być wykorzystywane do następujących celów:
a)
ustalania podstawy wymiaru podatków akcyzowych;
b)
poboru podatków akcyzowych lub kontroli administracyjnej tych podatków;
c)
monitorowania przemieszczania wyrobów akcyzowych;
d)
przeprowadzania analiz ryzyka w dziedzinie podatków akcyzowych;
e)
przeprowadzania postępowań w dziedzinie podatków akcyzowych;
f)
ustalania innych podatków, ceł i opłat objętych zakresem art. 2 dyrektywy 2010/24/UE.
Właściwy organ państwa członkowskiego udzielającego informacji zezwala jednak na ich wykorzystywanie do innych celów w państwie członkowskim organu wnioskującego, jeżeli w przepisach obowiązujących w państwie członkowskim organu współpracującego zezwala się na wykorzystywanie informacji w podobnych celach w tym państwie członkowskim.
W zakresie, w jakim zezwala na to prawo krajowe, i bez uszczerbku dla art. 1 ust. 2, informacje, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą być wykorzystywane w związku z postępowaniami sądowymi lub administracyjnymi, które mogą skutkować nałożeniem kary, wszczętymi w wyniku naruszenia prawa podatkowego, bez uszczerbku dla przepisów regulujących prawa oskarżonych i świadków w takich postępowaniach.
3. W przypadku gdy organ wnioskujący uzna, że informacje, które otrzymał od organu współpracującego, mogą być użyteczne dla właściwego organu innego państwa członkowskiego, może mu je przekazać. Informuje o tym organ współpracujący.
Organ współpracujący może wymagać, aby przekazanie informacji innemu państwu członkowskiemu było uzależnione od jego uprzedniej zgody.
4. Wszystkie operacje przetwarzania danych osobowych przez państwa członkowskie, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, podlegają krajowym przepisom wykonującym dyrektywę 95/46/WE.
Do celów prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie ograniczają zakres obowiązków i praw przewidzianych w art. 10, art. 11 ust. 1, art. 12 i 21 dyrektywy 95/46/WE w zakresie, w jakim jest to konieczne do zabezpieczenia interesów, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. e) tej dyrektywy. Ograniczenia te powinny być proporcjonalne do przedmiotowych interesów.
Artykuł 29
Dostęp do informacji na podstawie upoważnienia Komisji
Osoby należycie upoważnione przez Komisję mogą otrzymać dostęp do informacji, o których mowa w art. 28 ust. 4, tylko w zakresie niezbędnym do utrzymania, obsługi technicznej i rozbudowy sieci CCN/CSI oraz prowadzenia rejestru centralnego.
Osoby te podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy urzędowej. Informacje, do których mają dostęp, są chronione jako dane osobowe na podstawie rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
Artykuł 30
Wartość dowodowa uzyskanych informacji
Sprawozdania, oświadczenia oraz wszelkie inne dokumenty lub ich uwierzytelnione odpisy albo wyciągi z nich, przekazane przez właściwy organ jednego państwa członkowskiego właściwemu organowi innego państwa członkowskiego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, mogą zostać użyte jako dowody przez właściwe podmioty tego drugiego państwa członkowskiego na takiej samej podstawie jak podobne dokumenty dostarczane przez inny organ tego drugiego państwa członkowskiego.
Artykuł 31
Obowiązek współpracy
1. Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia państwo członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby:
a)
zapewnić skuteczną koordynację wewnętrzną między organami, o których mowa w art. 3-5;
b)
ustanowić bezpośrednią współpracę między organami upoważnionymi do celów koordynacji, o której mowa w lit. a) niniejszego ustępu;
c)
zapewnić sprawne funkcjonowanie systemu wymiany informacji przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu.
2. Komisja bezzwłocznie przekazuje właściwym organom każdego państwa członkowskiego wszelkie informacje, które otrzymuje i których może udzielić, niezbędne do zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych.
Artykuł 32
Stosunki z państwami trzecimi
1. Właściwy organ państwa członkowskiego, który otrzymuje informacje od państwa trzeciego, może przekazać te informacje właściwym organom dowolnego państwa członkowskiego, które mogłyby być nimi zainteresowane oraz, w szczególności, właściwym organom, które zwrócą się z wnioskiem o ich udostępnienie, jeżeli umożliwiają to porozumienia o pomocy zawarte z danym państwem trzecim. Informacje te mogą być również przekazane Komisji, jeżeli leży to w interesie Unii do celów niniejszego rozporządzenia.
2. Jeżeli dane państwo trzecie podjęło prawne zobowiązanie, że udzieli pomocy wymaganej do zebrania dowodów potwierdzających nielegalny charakter transakcji, które wydają się naruszać przepisy dotyczące podatków akcyzowych, dopuszczalne jest przekazanie przez właściwy organ państwa członkowskiego temu państwu trzeciemu informacji uzyskanych na mocy niniejszego rozporządzenia - zgodnie z przepisami krajowymi tego państwa członkowskiego dotyczącymi przekazywania danych osobowych państwom trzecim, do celów prawidłowego stosowania podatków akcyzowych lub podobnych podatków, ceł i opłat mających zastosowanie w danym państwie trzecim, za zgodą właściwych organów, które dostarczyły te informacje, zgodnie z ich przepisami krajowymi.
Artykuł 33
Udzielanie pomocy podmiotom gospodarczym
1. Organy państwa członkowskiego, w którym wysyłający wyroby akcyzowe ma siedzibę, mogą udzielić pomocy temu wysyłającemu w przypadku gdy nie otrzyma on raportu odbioru, o którym mowa w art. 24 ust. 4 dyrektywy 2008/118/WE, raportu wywozu, o którym mowa w art. 25 ust. 3 tej dyrektywy, lub - w sytuacjach, o których mowa w art. 33 ust. 1 tej dyrektywy - kopii dokumentu towarzyszącego, o którym mowa w art. 34 przedmiotowej dyrektywy.
Udzielenie takiej pomocy nie narusza obowiązków podatkowych wysyłającego, któremu pomoc jest udzielana.
2. Jeżeli państwo członkowskie udziela pomocy zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu i uznaje za konieczne uzyskanie informacji od drugiego państwa członkowskiego, składa wniosek o udzielenie tych informacji zgodnie z art. 8. Drugie państwo członkowskie może odmówić pozyskania informacji, których dotyczy wniosek, jeżeli wysyłający nie wyczerpał wszystkich dostępnych mu środków, aby uzyskać dowód wykazujący zakończenie przemieszczania wyrobów akcyzowych między państwami członkowskimi.
ROZDZIAŁ VI
OCENA I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 34
Ocena ustaleń, gromadzenie statystyk operacyjnych i sprawozdawczość
1. Państwa członkowskie i Komisja analizują i oceniają stosowanie niniejszego rozporządzenia. W tym celu Komisja dokonuje regularnego podsumowania doświadczeń państw członkowskich, aby ulepszyć funkcjonowanie systemu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu.
2. Państwa członkowskie przedstawiają Komisji:
a)
wszelkie dostępne informacje na temat ich doświadczeń związanych ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia, w tym wszelkie dane statystyczne potrzebne do jego oceny;
b)
wszelkie dostępne informacje na temat rzeczywistych lub podejrzanych metod lub praktyk stosowanych w celu obejścia przepisów dotyczących podatków akcyzowych, jeżeli te metody lub praktyki ujawniają niedociągnięcia lub luki w funkcjonowaniu procedur określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Aby ocenić skuteczność systemu współpracy administracyjnej w zakresie egzekwowania przepisów dotyczących podatków akcyzowych oraz zwalczania uchylania się od podatków akcyzowych i oszustw z tym związanych, państwa członkowskie mogą przekazywać Komisji wszelkie dostępne informacje inne od tych, o których mowa w akapicie pierwszym.
Komisja przekazuje informacje otrzymane od państw członkowskich innym zainteresowanym państwom członkowskim.
Obowiązek przekazywania informacji i danych statystycznych nie może powodować nieuzasadnionego zwiększenia obciążenia administracyjnego.
3. Komisja może bezpośrednio pobierać do celów diagnostycznych i statystycznych informacje z komunikatów generowanych przez skomputeryzowany system, z zastrzeżeniem art. 28.
4. Informacje przekazywane przez państwa członkowskie lub pobierane przez Komisję do celów określonych w ust. 1-3 nie zawierają danych indywidualnych ani osobowych.
5. Komisja przyjmuje akty wykonawcze, aby określić, do celów wdrożenia niniejszego artykułu, odpowiednie dane statystyczne przekazywane przez państwa członkowskie, informacje pobierane przez Komisję oraz sprawozdania statystyczne sporządzane przez Komisję i państwa członkowskie.
Przedmiotowe akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 35 ust. 2.
Artykuł 35
Komitet ds. Podatku Akcyzowego
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Podatku Akcyzowego ustanowiony w art. 43 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 36
Uchylenie rozporządzenia (WE) nr 2073/2004
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 2073/2004.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia są traktowane jako odesłania do niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 37
Składanie sprawozdań Parlamentowi Europejskiemu i Radzie
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszego rozporządzenia co pięć lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i na podstawie, w szczególności, informacji dostarczonych przez państwa członkowskie.
Artykuł 38
Porozumienia dwustronne
Jeżeli właściwe organy zawierają porozumienia dotyczące kwestii dwustronnych objętych zakresem niniejszego rozporządzenia, innych niż dotyczące postępowania w indywidualnych przypadkach, bezzwłocznie informują o tym Komisję. Następnie Komisja informuje o tym właściwe organy pozostałych państw członkowskich.
Artykuł 39
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2012 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 maja 2012 r.