NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 1103/2010
ze dne 29. listopadu 2010,
kterým se stanoví pravidla podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/66/ES týkající se označování kapacity přenosných sekundárních (schopných opětovného nabití) a automobilových baterií a akumulátorů
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici 2006/66/ES Evropského parlamentu a Rady ze dne 6. září 2006 o bateriích a akumulátorech a odpadních bateriích a akumulátorech a o zrušení směrnice 91/157/EHS (1), a zejména na čl. 21 odst. 2 a 7 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Množství odpadů by mohlo být sníženo zvýšením průměrné životnosti sekundárních (schopných opětovného nabití) baterií. Zvolením vhodného typu baterie pro dané zařízení by se snížilo množství odpadních baterií a akumulátorů.
(2)
Za účelem zajištění spravedlivé hospodářské soutěže a hodnot trvalé kvality výrobcům je nezbytné, aby údaje o kapacitě na označení byly poskytovány prostřednictvím harmonizovaných metod, které umožňují zpětnou kontrolu a které se dají opakovaně použít.
(3)
Směrnice 2006/66/ES vyžaduje, aby veškeré přenosné a automobilové baterie a akumulátory byly opatřeny štítkem s označením kapacity. Cílem tohoto označení kapacity je poskytnout konečným uživatelům při koupi přenosných a automobilových baterií potřebné, snadno srozumitelné a srovnatelné informace.
(4)
Podle čl. 21 odst. 7 směrnice 2006/66/ES je možné udělit výjimky z požadavků na označování kapacity stanovených v uvedeném článku.
(5)
Takové výjimky by se měly udělovat v případě baterií a akumulátorů, které jsou prodávány již zabudované v zařízeních a u kterých se nepředpokládá jejich vyjímání konečným uživatelem z bezpečnostních důvodů, důvodů spojených s výkonností baterie, zajištěním chodu lékařských přístrojů nebo z důvodu uchování údajů a nepřetržitého napájení. Tyto baterie a akumulátory nejsou konečným uživatelům přístupné, a ti se tedy nemusejí o jejich koupi rozhodovat.
(6)
Je žádoucí zakládat informace na stávajících mezinárodních a evropských normách za účelem poskytnutí dostatečného vědeckého a technického základu k zajištění přesnosti informací poskytovaných konečným uživatelům.
(7)
Stávající pravidla pro označování kapacity přenosných sekundárních (schopných opětovného nabití) a automobilových baterií a akumulátorů je třeba zharmonizovat. Případná harmonizace pravidel pro označování kapacity přenosných primárních (neschopných opětovného nabití) baterií by rovněž měla být posouzena.
(8)
Výrobci baterií a akumulátorů potřebují alespoň 18 měsíců k tomu, aby přizpůsobili své technologické postupy novým požadavkům na označování kapacity.
(9)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem výboru zřízeného článkem 18 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/12/ES ze dne 5. dubna 2006 o odpadech (2),
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Oblast působnosti
1. Toto nařízení se vztahuje na přenosné sekundární (schopné opětovného nabití) a automobilové baterie a akumulátory s prvním uvedením na trh po uplynutí 18 měsíců ode dne stanoveného v článku 5.
2. Toto nařízení se nevztahuje na přenosné sekundární (schopné opětovného nabití) baterie a akumulátory uvedené v příloze I.
Článek 2
Určování kapacity
1. Za kapacitu baterie nebo akumulátoru se bude považovat hodnota elektrického náboje, kterou je baterie nebo akumulátor za specifických podmínek schopen dodat.
2. Kapacita přenosných sekundárních (schopných opětovného nabití) baterií a akumulátorů se stanovuje na základě norem IEC/EN 61951-1, IEC/EN 61951-2, IEC/EN 60622, IEC/EN 61960 a IEC/EN 61056-1 v závislosti na chemických látkách v nich obsažených, jak je uvedeno v části A přílohy II.
3. Kapacita automobilových baterií a akumulátorů se stanoví na základě normy IEC 60095-1/EN 50342-1 v závislosti na chemických látkách v nich obsažených, jak je uvedeno v části B přílohy II.
Článek 3
Měrná jednotka kapacity
1. Kapacita přenosných sekundárních (schopných opětovného nabití) baterií a akumulátorů se udává v „miliampérhodinách“ nebo „ampérhodinách“, přičemž se používají zkratky mAh nebo Ah.
2. Kapacita automobilových baterií a akumulátorů se udává v „ampérhodinách“ (Ah) a v „ampérech udávajících kapacitu za nízkých teplot“ (A), přičemž se používají obě tyto zkratky.
Článek 4
Podoba štítku s označením kapacity
1. Přenosné sekundární (schopné opětovného nabití) baterie a akumulátory se opatří štítkem obsahujícím informace stanovené v části A přílohy III. Minimální velikost štítku je určena podle typu baterie a akumulátoru, jak je uvedeno v části A přílohy IV.
2. Veškeré automobilové baterie a akumulátory se opatří štítkem udávajícím informace stanovené v části B přílohy III. Minimální velikost štítku je určena podle typu baterie a akumulátoru, jak se uvedeno v části B přílohy IV.
Článek 5
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dnem vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 29. listopadu 2010.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1103/2010
z dnia 29 listopada 2010 r.
ustalające, na mocy dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przepisy dotyczące znakowania baterii i akumulatorów przenośnych wtórnych (ładowalnych) oraz samochodowych informacjami o ich pojemności
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uchylającą dyrektywę 91/157/EWG (1), w szczególności jej art. 21 ust. 2 i 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zmniejszenie ilości odpadów można uzyskać dzięki wydłużeniu średniego okresu żywotności baterii wtórnych (ładowalnych). Wybór właściwej baterii dla danego urządzenia spowoduje zmniejszenie ilości zużytych baterii i akumulatorów.
(2)
Udostępnianie informacji dotyczących pojemności podawanych na etykietach w ramach zharmonizowanych, kontrolowanych i powtarzalnych metod jest niezbędne w celu zapewnienia uczciwej konkurencji i jednolitych parametrów jakości dla producentów.
(3)
W dyrektywie 2006/66/WE wprowadzono wymóg, aby wszystkie baterie i akumulatory przenośne i samochodowe zostały oznakowane etykietami podającymi ich pojemność. Celem umieszczenia etykiety podającej pojemność jest zapewnienie użytkownikom końcowym przydatnych, łatwych do zrozumienia i porównywalnych informacji w trakcie zakupu baterii i akumulatorów przenośnych i samochodowych.
(4)
Na mocy art. 21 ust. 7 dyrektywy 2006/66/WE istnieje możliwość przyznania wyłączenia spod wymogów znakowania informacjami o pojemności.
(5)
Należy przyznać takie wyłączenia dla baterii i akumulatorów, które są sprzedawane jako części urządzeń, oraz dla baterii i akumulatorów, dla których nie przewiduje się wymiany przez użytkowników końcowych ze względów bezpieczeństwa, wydajności, ochrony medycznej lub integralności danych oraz ciągłości zasilania. Do takich baterii użytkownicy końcowi nie mają dostępu, a zatem nie muszą w odniesieniu do nich podejmować decyzji o zakupie.
(6)
Zaleca się, aby informacje opierały się na obecnie obowiązujących normach europejskich i międzynarodowych, aby zapewnić rzetelne podstawy naukowe i techniczne poświadczające dokładność informacji przekazywanych użytkownikom końcowym.
(7)
Obecne przepisy dotyczące znakowania baterii i akumulatorów przenośnych wtórnych (ładowalnych) oraz samochodowych informacjami o ich pojemności wymagają harmonizacji. Należy również ocenić możliwości potencjalnej harmonizacji przepisów dotyczących znakowania baterii przenośnych pierwotnych (nieładowalnych) informacjami o ich pojemności.
(8)
Producenci baterii i akumulatorów potrzebują co najmniej 18 miesięcy na dostosowanie procesów technologicznych do nowych wymogów w zakresie znakowania informacjami o pojemności.
(9)
Środki ustanowione na mocy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 18 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (2),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do baterii i akumulatorów przenośnych wtórnych (ładowalnych) oraz samochodowych, wprowadzanych po raz pierwszy do obrotu 18 miesięcy po terminie, o którym mowa w art. 5.
2. Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do baterii i akumulatorów przenośnych wtórnych (ładowalnych) wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2
Określanie pojemności
1. Za pojemność baterii lub akumulatora uznaje się wielkość ładunku elektrycznego dostarczanego przez baterię lub akumulator w określonych warunkach.
2. Pojemność baterii i akumulatorów przenośnych wtórnych (ładowalnych) określa się na podstawie norm IEC/EN 61951-1, IEC/EN 61951-2, IEC/EN 60622, IEC/EN 61960 oraz IEC/EN 61056-1 zależnie od zastosowanych w nich substancji chemicznych, wymienionych w załączniku II część A.
3. Pojemność baterii i akumulatorów samochodowych określa się na podstawie norm IEC 60095-1/EN 50342-1 wymienionych w załączniku II część B.
Artykuł 3
Jednostka pojemności
1. Pojemność baterii i akumulatorów przenośnych wtórnych (ładowalnych) podaje się w „miliamperogodzinach” lub „amperogodzinach”, stosując odpowiednio symbole tych jednostek mAh lub Ah.
2. Pojemność baterii i akumulatorów samochodowych podaje się w „amperogodzinach” (Ah) i „wartości prądu rozruchowego” (A), stosując obydwa symbole tych jednostek.
Artykuł 4
Projekt etykiety podającej pojemność
1. Baterie i akumulatory przenośne wtórne (ładowalne) opatruje się etykietą zawierającą informacje określone w załączniku III część A. Minimalną wielkość etykiety określa się zgodnie z rodzajem baterii lub akumulatora, określonym w załączniku IV część A.
2. Wszystkie baterie i akumulatory samochodowe opatruje się etykietą zawierającą informacje określone w załączniku III część B. Minimalną wielkość etykiety określa się zgodnie z rodzajem baterii lub akumulatora, określonym w załączniku IV część B.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 29 listopada 2010 r.