NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 578/2010
ze dne 29. června 2010,
kterým se provádí nařízení Rady (ES) č. 1216/2009, pokud jde o režim poskytování vývozních náhrad pro některé zemědělské produkty vyvážené ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, a kritéria pro stanovení výše těchto náhrad
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1216/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o právní úpravě obchodování s některým zbožím vzniklým zpracováním zemědělských produktů (1), a zejména na čl. 8 odst. 3 první pododstavec uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Komise (ES) č. 1043/2005 ze dne 30. června 2005, kterým se provádí nařízení Rady (ES) č. 3448/93, pokud jde o režim poskytování vývozních náhrad pro některé zemědělské produkty vyvážené ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, a kritérií pro stanovení výše těchto náhrad (2), bylo několikrát podstatně změněno. Vzhledem k tomu, že jsou nezbytné další změny, mělo by být uvedené nařízení nahrazeno.
(2)
Nařízení Rady (ES) č. 1234/2007 ze dne 22. října 2007, kterým se stanoví společná organizace zemědělských trhů a zvláštní ustanovení pro některé zemědělské produkty („jednotné nařízení o společné organizaci trhů“) (3) stanoví, že v míře nezbytné pro umožnění vývozu některých zemědělských produktů ve formě určitého zpracovaného zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, na základě kurzů nebo cen za tyto produkty na světovém trhu, může být rozdíl mezi těmito kurzy nebo cenami a cenami v Unii pokryt vývozní náhradou. Poskytování náhrad pro všechny tyto zemědělské produkty vyvážené ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, by proto mělo podléhat společným pravidlům.
(3)
Za účelem zajištění jednotného používání nařízení (ES) č. 1234/2007, pokud jde o poskytování vývozních náhrad, by se tyto náhrady neměly poskytovat na zboží ze třetích zemí používané při výrobě zboží, které se vyváží poté, co bylo ve volném oběhu v Unii.
(4)
Vývozní náhrady by se měly vyplácet na zboží, které se získává přímo ze základních produktů, z produktů získaných zpracováním základních produktů a z produktů obdobných kterékoliv z těchto kategorií. V každém z těchto případů by se měl určit způsob stanovení výše vývozní náhrady.
(5)
Nařízení Komise (ES) č. 612/2009 ze dne 7. července 2009, kterým se stanoví společná prováděcí pravidla k režimu vývozních náhrad pro zemědělské produkty (4), a nařízení Komise (EHS) č. 2220/85 ze dne 22. července 1985, kterým se stanoví společná prováděcí pravidla k režimu jistot pro zemědělské produkty (5), se obecně používají u zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy. Je proto nezbytné vymezit, jak se určitá ustanovení uvedených nařízení mají používat.
(6)
V souladu s nařízením Komise (ES) č. 1670/2006 ze dne 10. listopadu 2006, kterým se stanoví některá prováděcí pravidla k nařízení Rady (ES) č. 1784/2003, pokud jde o stanovení a poskytování náhrad pro obiloviny vyvážené ve formě některých lihovin (6), je sazba vývozní náhrady sazba, která je použitelná v den, kdy jsou obiloviny určené k výrobě lihovin podrobeny celní kontrole. Umístění obilovin určených k výrobě lihovin uvedených v článku 2 nařízení (ES) č. 1670/2006 pod celní dohled by proto mělo být pro účel poskytnutí vývozní náhrady považováno za rovnocenné vývozu.
(7)
Lihoviny jsou ve srovnání s jiným zbožím považovány za méně citlivé na cenu zemědělských produktů používaných při jejich výrobě. Protokol 19 k Aktu o přistoupení Spojeného království, Irska a Dánska však stanoví, že se musí rozhodnout o nezbytných opatřeních, aby se usnadnilo používání obilovin Unie při výrobě lihovin získávaných z obilovin.
(8)
Mnohé zboží, které vyrábí podnik za jasně definovaných technických podmínek a které má stálé vlastnosti a jakost, se řídí obvyklým schématem vývozu. K usnadnění vývozních formalit by se pro takové zboží měl přijmout zjednodušený postup, pomocí něhož by výrobce příslušným orgánům sděloval informace, které tyto orgány považují za nezbytné, pokud jde o podmínky výroby zboží. Pro případy, kdy se množství zemědělských produktů skutečně použitá při výrobě vyváženého zboží evidují u příslušných orgánů, by se mělo začlenit ustanovení týkající se každoročního potvrzování tohoto zaevidování, aby se snížilo riziko spojené s případným nesdělením změn těchto množství.
(9)
Celá řada zemědělských produktů podléhá přírodním a sezónním výkyvům. V důsledku toho se může obsah zemědělských produktů ve vyváženém zboží lišit. Výše náhrady by se proto měla stanovit na základě množství zemědělských produktů, které byly skutečně použity při výrobě vyváženého zboží. U některého zboží jednoduchého a poměrně stálého složení by se však výše náhrady kvůli správnímu zjednodušení měla určovat na základě pevně stanovených množství zemědělských produktů.
(10)
K získání nároku na náhradu je nutné, aby se použité zemědělské produkty, a zejména zboží vyrobené z těchto produktů, vyvezly. Jakákoli výjimka z tohoto pravidla by měla být vykládána restriktivně. Během procesu výroby zboží však výrobcům mohou vzniknout ztráty u surovin, za které přesto byly zaplaceny ceny Unie, zatímco ztráty vzniklé výrobcům, kteří jsou usazeni mimo Unii, se omezují na ceny na světovém trhu. Kromě toho během procesu výroby vznikají určité vedlejší produkty, které se z hlediska hodnoty výrazně liší od hlavních produktů. V některých případech lze tyto vedlejší produkty používat pouze jako krmivo. Je tudíž nezbytné stanovit společná pravidla pro vymezení pojetí množství produktů skutečně použitých při procesu výroby vyváženého zboží.
(11)
Pro účely čl. 8 odst. 3 druhého pododstavce nařízení (ES) č. 1216/2009 je nezbytné stanovit, že náhrady pro základní produkty vyvážené ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I, by měly být určeny pro totéž období, jaké je stanoveno pro náhrady pro zemědělské produkty vyvážené nezpracované. Je však rovněž třeba stanovit možnost odchýlit se od uvedeného pravidla za okolností narušení trhu, které se určí v souladu s postupem uvedeným v čl. 16 odst. 2 nařízení (ES) č. 1216/2009.
(12)
Při stanovování sazby náhrady pro základní produkty nebo obdobné produkty by se měly brát v úvahu podpory nebo jiná opatření s podobným účinkem, použitelná v souladu s nařízením (ES) č. 1234/2007.
(13)
Bramborový škrob by měl být pro účely stanovení vývozní náhrady považován za obdobný kukuřičnému škrobu. Mělo by však být možné stanovit zvláštní sazbu náhrady pro bramborový škrob v situacích na trhu, kdy je jeho cena podstatně nižší než cena kukuřičného škrobu.
(14)
V souladu s čl. 162 odst. 2 nařízení (ES) č. 1234/2007 nesmí být náhrady poskytované pro vývoz zemědělských produktů použitých ve zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, vyšší než náhrady, které by byly vyplatitelné na tyto produkty v případě, že by se vyvážely nezpracované. Na tuto okolnost by měl být brán ohled při stanovení sazeb náhrad a při vytváření pravidel pro to, aby produkt mohl být považován za obdobný jinému produktu.
(15)
Některé zboží, které má podobné vlastnosti, mohlo být získáno pomocí různých technologií z různých základních materiálů. Od vývozců by se mělo požadovat, aby uvedli povahu základních materiálů a poskytli určité údaje týkající se výrobního procesu, pokud jsou takové informace nezbytné pro stanovení nároku na náhradu či příslušné sazby náhrady, která se má použít.
(16)
Při výpočtu množství zemědělských produktů, které byly skutečně použity, je vhodné brát ohled na obsah sušiny v případě škrobů a některých glukózových a maltodextrinových sirupů.
(17)
Pokud tak vyžaduje situace na světovém trhu nebo zvláštní požadavky některých trhů nebo dohody o mezinárodním obchodu, mělo by být možné rozlišovat náhradu pro některé zemědělské produkty vyvážené ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, podle místa určení.
(18)
S ohledem na řízení výše náhrad, které mohou být poskytovány během rozpočtového roku pro některé zemědělské produkty vyvážené ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, by mělo být umožněno stanovit různé sazby pro vývoz se stanovením nebo bez stanovení sazby náhrady předem, a to na základě vývoje na trhu Unie nebo na světových trzích.
(19)
Výše náhrad, kterou lze poskytovat v kterémkoli rozpočtovém roce, je omezena v souladu s mezinárodními závazky Unie. Vývoz zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, by se měl umožnit za podmínek, které jsou známy předem. Zejména by mělo být možné, aby hospodářské subjekty získaly ujištění o tom, že tento vývoz je způsobilý pro náhradu slučitelnou se závazky Unie. V případech, kdy takové ujištění již nemůže být poskytnuto, by měli být vývozci informováni s dostatečným předstihem. Vydávání osvědčení o náhradě umožňuje sledovat žádosti o náhradu a zaručit jejich držitelům, že jim bude poskytnuta náhrada až do výše, na kterou je osvědčení vydáno, pokud splní všechny ostatní podmínky pro náhradu stanovené v právních předpisech Unie.
(20)
Měla by být stanovena řídicí opatření pro systém osvědčení o náhradě. Mělo by se zejména vytvořit ustanovení týkající se koeficientu snížení, který se použije, pokud žádosti o osvědčení o náhradě překročí dostupné částky. Pro některé případy by se mělo vytvořit ustanovení týkající se pozastavení vydávání osvědčení o náhradě.
(21)
Osvědčení o náhradě slouží k zajištění shody s mezinárodními závazky Unie. Rovněž umožňují stanovení náhrady předem, kterou lze poskytovat pro zemědělské produkty použité při výrobě zboží vyváženého do třetích zemí. Tento účel se v některých ohledech liší od záměrů vývozních licencí vydávaných pro základní produkty vyvážené nezpracované, které podléhají mezinárodním závazkům týkajícím se množstevních omezení. Je proto nezbytné přesně stanovit, která obecná ustanovení použitelná u zemědělských licencí a osvědčení, v současné době stanovená v nařízení Komise (ES) č. 376/2008 ze dne 23. dubna 2008, kterým se stanoví společná prováděcí pravidla k režimu dovozních a vývozních licencí a osvědčení o stanovení náhrady předem pro zemědělské produkty (7), by se neměla vztahovat na osvědčení o náhradě.
(22)
Sazby náhrad se většinou stanovují nebo upravují vždy ve čtvrtek. Je nezbytné snížit nebezpečí, že budou žádosti o stanovení náhrady předem pro produkty předkládány ze spekulativních důvodů. Proto v případě, že je žádost o stanovení náhrady předem předložena ve čtvrtek, měla by být žádost považována za předloženou následující pracovní den.
(23)
Aby se členským státům usnadnil provoz režimu vývozních náhrad, měly by být sazby náhrad pro různé základní produkty použité ve zboží, na něž se nevztahuje příloha I, simultánně stanoveny předem.
(24)
Žádosti o osvědčení mohou být předkládány pro částky vyšší než částky, které mohou být poskytnuty. Rozpočtový rok by se proto měl rozdělit na období tak, aby se osvědčení mohla dát k dispozici jak hospodářským subjektům, které vyvážejí na konci rozpočtového roku, tak i těm, které vyvážejí na začátku rozpočtového roku. Je-li to vhodné, měl by se u všech částek požadovaných během určitého období uplatňovat koeficient snížení.
(25)
V případech, kdy je celková částka náhrad, o niž se žádá ohledně konkrétní tranše, nižší než částka, která je pro uvedenou tranši k dispozici, mělo by být hospodářským subjektům umožněno předložit každý týden žádosti o osvědčení o náhradě ohledně jakékoliv zbývající částky v rámci dané tranše.
(26)
Je nezbytné stanovit způsob, jakým by se měla některá ustanovení nařízení (ES) č. 376/2008 vztahující se k osvědčením stanovícím vývozní náhradu předem, o které se žádá v souvislosti s nabídkovým řízením vypsaným v dovážející třetí zemi, vztahovat na osvědčení o náhradě.
(27)
Měly by být stanoveny podmínky pro uvolnění jistoty, která je složena v souvislosti s osvědčeními o náhradě. Uvedené podmínky by měly zahrnovat povinnosti považované za základní požadavky, na jejichž základě se jistota skládá, a důkazy, které je třeba předložit, aby se prokázalo splnění uvedených povinností.
(28)
Většině vývozců je v náhradách poskytováno méně než 100 000 EUR ročně. Dohromady má tento vývoz malý hospodářský význam a tvoří jen malou část celkové výše náhrad poskytovaných pro zemědělské produkty vyvážené ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy. V takových případech by proto mělo být možné osvobodit malé vývozce od požadavku předkládat osvědčení. V zájmu zjednodušení by v určitých případech měli být oprávněni využívat osvědčení o náhradě, aniž by pozbyli statusu malého vývozce. V zájmu zamezení zneužívání je však nezbytné používání tohoto osvobození omezit na členský stát, v němž je malý vývozce usazen.
(29)
Měl by se vytvořit režim monitorování, založený na zásadě, že by vývozce při každém vývozu zboží měl učinit prohlášení příslušným orgánům ohledně množství produktů použitých při výrobě vyváženého zboží. Příslušné orgány by měly učinit veškerá opatření, která považují za nezbytná, k ověření správnosti těchto prohlášení.
(30)
Orgány odpovědné za kontrolu prohlášení vývozce nemusí mít k dispozici dostatečné důkazy, které by jim umožňovaly přijmout prohlášení o použitých množstvích, i kdyby se zakládalo na chemické analýze. Tyto situace velmi pravděpodobně vyvstanou v případech, kdy zboží k vývozu bylo vyrobeno v jiném členském státě, než je vyvážející členský stát. Příslušné orgány vyvážejícího členského státu by proto měly být schopny získat v případě potřeby přímo od příslušných orgánů druhého členského státu všechny informace, které jsou příslušné orgány druhého členského státu schopny získat a které se týkají podmínek výroby zboží.
(31)
Po konzultaci s příslušnými orgány členského státu, v němž je zboží vyrobeno, by se hospodářským subjektům mělo povolit podání zjednodušeného prohlášení o použitých produktech, a to ve formě souhrnných množství těchto produktů, pokud povedou podrobné záznamy o použitých produktech a dají je k dispozici uvedeným orgánům.
(32)
Není vždy možné, aby vývozce znal přesná množství použitých zemědělských produktů, ohledně kterých může žádat o náhradu, a to zejména pokud sám není výrobce. Vývozce tudíž není vždy schopen podat prohlášení o těchto množstvích. Je proto nezbytné, aby se stanovila náhradní metoda výpočtu náhrady, o jejíž použití může dotyčná osoba požádat. Tato metoda by se omezovala na některé zboží, a to na základě chemické analýzy tohoto zboží a za použití tabulky za tímto účelem vytvořené.
(33)
V souladu s článkem 28 nařízení (ES) č. 612/2009 nemá být poskytnuta žádná náhrada pro produkty, které nemají řádnou a uspokojivou obchodní jakost v den přijetí vývozního prohlášení. Za účelem zajištění jednotného používání tohoto pravidla by se mělo jasně stanovit, že pro poskytnutí náhrady pro některé produkty živočišného původu, na které se vztahuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 852/2004 ze dne 29. dubna 2004 o hygieně potravin (8) a nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 853/2004 ze dne 29. dubna 2004, kterým se stanoví zvláštní hygienická pravidla pro potraviny živočišného původu (9), a které jsou uvedeny v příloze II tohoto nařízení, by měly být dotčené produkty živočišného původu připravené v souladu s požadavky uvedených nařízení a nést požadované označení zdravotní nezávadnosti.
(34)
Je nutné, aby Komise byla schopna monitorovat veškerá přijatá opatření, která se týkají poskytnutých vývozních náhrad. Příslušné orgány členských států by proto měly Komisi předávat určité statistické informace. Měl by být přesně stanoven formát a rozsah těchto informací.
(35)
V souladu s čl. 12 odst. 1 a 4 nařízení (ES) č. 612/2009 složky jiné než produkty v odvětví cukru uvedené v čl. 162 odst. 1 písm. a) bodě iii) a písm. b) nařízení (ES) č. 1234/2007, pro které je poskytnuta vývozní náhrada, musí pocházet z Unie. Měla by být proto stanovena opatření, kterými se zajistí splnění uvedeného požadavku.
(36)
Existuje velké množství žádostí, na jejichž základě se poskytují náhrady v souladu s tímto nařízením. Většina zboží, ohledně kterého se tyto žádosti předkládají, se vyrábí za jasně stanovených technických podmínek, má stálé vlastnosti a jakost, řídí se obvyklým schématem vývozu a jeho výrobní plány zaevidovaly a potvrdily příslušné orgány. Za těchto specifických okolností a s cílem zjednodušit administrativní práci spojenou s poskytováním vývozních náhrad podle tohoto nařízení je vhodné poskytnout členským státům větší flexibilitu používáním článku 24 nařízení (ES) č. 612/2009, pokud jde o maximální hodnoty, pod jejichž úrovní mohou členské státy osvobodit hospodářké subjekty od povinnosti předložit požadovaný doklad, jiný než přepravní doklad.
(37)
Je vhodné, aby se na celém území Unie zajistilo jednotné používání ustanovení o poskytování náhrad pro zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy. Každý členský stát by za tímto účelem měl informovat Komisi o režimu monitorování, který uplatňuje na svém území u různých druhů vyváženého zboží.
(38)
Na přechod od administrativních opatření týkajících se osvědčení o náhradě podle nařízení (ES) č. 1043/2005 k administrativním opatřením stanoveným v tomto nařízení by měla být poskytnuta dostatečná doba. Toto nařízení by se proto mělo použít na žádosti o osvědčení předložené od prvního dne prvního období pro předkládání v rozpočtovém roce 2011 a uvedeného dne vstoupit v platnost.
(39)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Řídícího výboru pro horizontální otázky týkající se obchodu se zpracovanými zemědělskými produkty neuvedenými v příloze I Smlouvy,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
PŘEDMĚT A DEFINICE
Článek 1
1. Tímto nařízením se stanoví prováděcí pravidla k nařízení (ES) č. 1216/2009, pokud jde o režim poskytování vývozních náhrad vytvořený podle nařízení (ES) č. 1234/2007.
Použije se na vývoz základních produktů, produktů získaných jejich zpracováním nebo produktů obdobných jedné z těchto dvou kategorií v souladu s článkem 3 tohoto nařízení, pokud jsou tyto produkty vyváženy ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, jsou však uvedeny v částech I až V přílohy XX nařízení (ES) č. 1234/2007 a v příloze II tohoto nařízení.
2. Vývozní náhrada uvedená v odstavci 1 se neposkytuje na zboží propuštěné do volného oběhu v souladu s článkem 29 Smlouvy, které je znovu vyvezeno.
Na toto zboží se neposkytuje žádná náhrada v případě, že se vyváží po zpracování nebo po zapracování do jiného zboží.
3. Kromě případu obilovin se na produkty používané při výrobě alkoholu, který je obsažen v lihovinách uvedených v příloze II a spadajících do kódu KN 2208, neposkytuje žádná náhrada.
Článek 2
1. Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
a)
„rozpočtovým obdobím“ období od 1. října jednoho roku do 30. září roku následujícího;
b)
„rozpočtovým rokem“ období od 16. října jednoho roku do 15. října roku následujícího;
c)
„základními produkty“ produkty uvedené v příloze I tohoto nařízení;
d)
„složkami“ základní produkty, produkty získané jejich zpracováním nebo produkty obdobné těmto dvěma kategoriím, které se používají při výrobě zboží a jsou uvedeny v čl. 162 odst. 1 písm. a) bodech i), ii), iii), v) a vii) a písm. b) nařízení (ES) č. 1234/2007;
e)
„zbožím“ produkty, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, jsou však uvedeny v částech I až V přílohy XX nařízení (ES) č. 1234/2007 a v příloze II tohoto nařízení;
f)
„dohodou“ Dohoda o zemědělství uzavřená během Uruguayského kola mnohostranných obchodních jednání;
g)
„potravinovou pomocí“ projekty potravinové pomoci, které splňují podmínky stanovené v čl. 10 odst. 4 dohody;
h)
„rezidui“ produkty výrobního procesu, jejichž složení se jasně odlišuje od skutečně vyváženého zboží a které nelze uvádět na trh;
i)
„vedlejšími produkty“ produkty nebo zboží získané v průběhu výrobního procesu, jejichž složení nebo vlastnosti se odlišují od skutečně vyváženého zboží a které jsou způsobilé pro uvádění na trh;
j)
„ztrátami“ množství produktů nebo zboží vzniklých z výrobního procesu od fáze, při které se zemědělské produkty používají nezpracované při výrobě, kromě množství skutečně vyváženého zboží a kromě reziduí a vedlejších produktů, a které nelze uvádět na trh.
2. Pro účely odst. 1 písm. h), i) a j) se za uváděné na trh nepovažují produkty získané v průběhu výrobního procesu, jejichž složení je odlišné od zboží skutečně vyváženého a které jsou prodány proti platbě představující výhradně náklady vzniklé v souvislosti s jejich likvidací.
Pro účely odst. 1 písm. j) jsou produkty nebo zboží vzniklé z výrobního procesu, které lze použít pouze jako krmivo, ať už proti platbě nebo nikoli, považovány za obdobné ztrátám.
Článek 3
1. Bramborový škrob kódu KN 1108 13 00 přímo vyráběný z brambor, kromě vedlejších produktů, se považuje za obdobný produktu získanému zpracováním kukuřice.
2. Syrovátka kódů KN 0404 10 48 až 0404 10 62, nezahuštěná, též zmrazená, se považuje za obdobnou syrovátce v prášku uvedené v příloze I (dále jen „skupina produktů 1“).
3. Následující produkty se považují za obdobné mléku v prášku o obsahu tuku nepřesahujícím 1,5 % uvedenému v příloze I (dále jen „skupina produktů 2“):
a)
mléko a mléčné výrobky kódů KN 0403 10 11, 0403 90 51 a 0404 90 21, nezahuštěné ani neobsahující přidaný cukr nebo jiná sladidla, též zmrazené, o obsahu mléčného tuku nepřesahujícím 0,1 % hmotnostních;
b)
mléko a mléčné výrobky kódů KN 0403 10 11, 0403 90 11 a 0404 90 21, v prášku, granulích nebo v jiné pevné formě, neobsahující přidaný cukr nebo jiná sladidla, o obsahu mléčného tuku nepřesahujícím 1,5 % hmotnostních.
4. Následující produkty se považují za obdobné mléku v prášku o obsahu tuku 26 % uvedenému v příloze I (dále jen „skupina produktů 3“):
a)
mléko, smetana a mléčné výrobky kódů KN 0403 10 11, 0403 10 13, 0403 90 51, 0403 90 53, 0404 90 21 a 0404 90 23, nezahuštěné ani neobsahující přidaný cukr nebo jiná sladidla, též zmrazené, o obsahu mléčného tuku převyšujícím 0,1 %, avšak nepřesahujícím 6 % hmotnostních;
b)
mléko, smetana a mléčné výrobky kódů KN 0403 10 11, 0403 10 13, 0403 10 19, 0403 90 13, 0403 90 19, 0404 90 23 a 0404 90 29 v prášku, granulích nebo v jiné pevné formě, neobsahující přidaný cukr nebo jiná sladidla, o obsahu mléčného tuku vyšším než 1,5 %, avšak nižším než 45 % hmotnostních.
5. Následující produkty se považují za obdobné skupině produktů 6:
a)
mléko, smetana a mléčné výrobky kódů KN 0403 10 19, 0403 90 59, 0404 90 23 a 0404 90 29, nezahuštěné ani neobsahující přidaný cukr nebo jiná sladidla, o obsahu mléčného tuku převyšujícím 6 % hmotnostních;
b)
mléko, smetana a mléčné výrobky kódů KN 0403 10 19, 0403 90 19 a 0404 90 29, v prášku, granulích nebo v jiné pevné formě, neobsahující přidaný cukr nebo jiná sladidla, o obsahu mléčného tuku nejméně 45 % hmotnostních;
c)
máslo a ostatní mléčné tuky kódů KN 0405 10, 0405 20 90, 0405 90 10 a 0405 90 90 o obsahu mléčného tuku jiném než 82 % hmotnostních, avšak nejméně 62 % hmotnostních.
6. Mléko, smetana a mléčné výrobky kódů KN 0403 10 11 až 0403 10 19, 0403 90 51 až 0403 90 59 a 0404 90 21 až 0404 90 29, zahuštěné, jiné než v prášku, v granulích nebo v jiné pevné formě, neobsahující přidaný cukr nebo jiná sladidla, se považují za obdobné skupině produktů 2, pokud jde o obsah beztučné sušiny v daném produktu. Pokud jde o složku mléčného tuku v takovém produktu, považuje se za obdobnou skupině produktů 6.
První pododstavec se vztahuje také na sýry a tvaroh.
7. Loupaná rýže kódu KN 1006 20 a poloomletá rýže kódů KN 1006 30 21 až 1006 30 48 se považuje za obdobnou celoomleté rýži kódů KN 1006 30 61 až 1006 30 98.
8. Pokud následující produkty splňují při vývozu v nezpracovaném stavu podmínky způsobilosti pro náhradu stanovené v nařízení (ES) č. 1234/2007 a v nařízení Komise (ES) č. 951/2006 (10), považují se za obdobné bílému cukru kódu KN 1701 99 10:
a)
surový řepný nebo třtinový cukr kódu KN 1701 11 90 nebo kódu KN 1701 12 90 a o obsahu sacharózy v sušině nejméně 92 % hmotnostních podle polarimetrické metody;
b)
cukr kódu KN 1701 91 00 nebo kódu KN 1701 99 90;
c)
produkty uvedené v písm. c) části III přílohy I nařízení (ES) č. 1234/2007 kromě směsí získaných částečně použitím produktů uvedených v části I přílohy I nařízení (ES) č. 1234/2007;
d)
produkty uvedené v písm. d) a g) části III přílohy I nařízení (ES) č. 1234/2007 kromě směsí získaných částečně použitím produktů uvedených v příloze I nařízení (ES) č. 1234/2007.
Článek 4
Kromě ustanovení tohoto nařízení se použije také nařízení (ES) č. 612/2009 a nařízení EHS) č. 2220/85, pokud čl. 39 odst. 4 a článek 50 tohoto nařízení nestanoví jinak.
KAPITOLA II
VÝVOZNÍ NÁHRADY
ODDÍL 1
Metoda výpočtu
Článek 5
1. Výše náhrady poskytované pro množství každého základního produktu vyváženého ve formě stejného druhu zboží, určené v souladu s oddílem 2, se získá vynásobením uvedeného množství sazbou náhrady pro základní produkt vypočítanou na jednotku hmotnosti v souladu s oddílem 3.
2. Pokud jsou podle čl. 15 odst. 2 stanoveny různé sazby náhrady pro určitý základní produkt, pro každé z množství základního produktu, pro něž existuje odlišná sazba náhrady, se vypočítá samostatná výše.
3. Pokud se při výrobě vyváženého zboží používá zboží, sazba náhrady, která se má použít při výpočtu částky vztahující se ke každému ze základních produktů, k produktům získaným jejich zpracováním nebo produktům obdobným jedné z těchto dvou kategorií v souladu s článkem 3, které byly použity při výrobě vyváženého zboží, je sazba použitelná v případě, že se zboží použité při výrobě vyváží nezpracované.
ODDÍL 2
Referenční množství
Článek 6
Co se týče zboží, množství každého ze základních produktů, které má sloužit jako základ pro výpočet výše náhrady (dále jen „referenční množství“), se určí v souladu s články 7, 8 a 9 s výjimkou případů, kdy je učiněn odkaz na přílohu III, nebo případů, kdy se použije čl. 47 odst. 2.
Článek 7
V případě použití základního nezpracovaného produktu nebo obdobného produktu je referenční množství množstvím, které se skutečně používá při výrobě vyváženého zboží, přičemž se zohlední přepočítací koeficienty uvedené v příloze VII.
Článek 8
1. V případě použití produktu, jehož se týká čl. 1 odst. 1 písm. a) a část I přílohy I nařízení (ES) č. 1234/2007 nebo čl. 1 odst. 1 písm. b) a část II přílohy I nařízení (ES).1234/2007, je referenční množství množstvím, které se skutečně používá při výrobě vyváženého zboží, upraveným tak, aby odpovídalo množství základního produktu, pomocí použití koeficientů uvedených v příloze V tohoto nařízení, pokud se na dotyčný produkt vztahuje jedno z těchto písmen:
a)
produkt vzniká zpracováním základního produktu nebo produktu obdobného uvedenému základnímu produktu;
b)
produkt je obdobný produktu vzniklému zpracováním základního produktu;
c)
produkt vzniká zpracováním produktu, který je obdobný produktu vzniklému zpracováním základního produktu.
2. Odchylně od odstavce 1 odpovídá referenční množství u obilných destilátů obsažených v lihovinách kódu KN 2208 3,4 kg ječmene na % objemových alkoholu získaného z obilovin na hektolitr vyvážené lihoviny.
Článek 9
1. S výhradou článku 11 se v případě použití kteréhokoli z následujících produktů referenční množství pro každý ze základních produktů rovná množství, které stanoví příslušné orgány v souladu s článkem 45:
a)
produkt, na nějž se nevztahuje příloha I Smlouvy, získaný zpracováním produktu uvedeného v článku 7 nebo 8 tohoto nařízení;
b)
produkt získaný ze směsi nebo zpracováním několika produktů uvedených v článku 7 nebo 8 nebo produktů uvedených v písmeni a) tohoto pododstavce.
Referenční množství se určí na základě množství produktu, které bylo skutečně použito při výrobě vyváženého zboží.
Za účelem výpočtu uvedeného množství se použijí přepočítací koeficienty uvedené v příloze VII, případně zvláštní pravidla pro výpočet, poměry rovnocennosti a koeficienty uvedené v článku 8.
2. Odchylně od odstavce 1 u lihovin na bázi obilovin obsažených v lihovinách kódu KN 2208 referenční množství odpovídá 3,4 kg ječmene na % objemových alkoholu získaného z obilovin na hektolitr vyvážené lihoviny.
Článek 10
1. Pro účely článků 6 až 9 se produkty, které se používají nezpracované při výrobě vyváženého zboží, považují za skutečně použité.
2. Pokud je během jedné z fází výroby tohoto zboží samotný základní produkt zpracován na jiný důkladněji zpracovaný základní produkt a použit v pozdější fázi, potom se za skutečně použitý považuje pouze tento důkladněji zpracovaný základní produkt.
3. Množství skutečně použitých produktů ve smyslu odstavce 1 se určují pro každé vyvážené zboží.
4. Odchylně od odstavců 1, 2 a 3 v případě pravidelného vývozu zboží, které vyrábí určitý podnik podle jasně definovaných technických podmínek a které má stálé vlastnosti a jakost, lze daná množství na základě dohody s příslušnými orgány určovat buď z výrobního plánu pro zboží, nebo z průměrných množství produktu použitých během stanovené doby při výrobě daného množství tohoto zboží. Množství produktů takto určená zůstávají základem pro výpočet, pokud nedojde k žádné změně podmínek, za kterých se zboží vyrábí.
S výjimkou případu, kdy daná množství úředně schválí příslušný orgán, se množství produktů takto stanovená potvrzují alespoň jednou za rok.
Článek 11
1. Pokud jde o zboží uvedené v příloze III, referenční množství v kilogramech základního produktu na 100 kg zboží je množství v uvedené příloze u každého druhu tohoto zboží.
V případě čerstvých těstovin se však množství základních produktů stanovená v příloze III sníží na rovnocenné množství sušených těstovin vynásobením těchto množství procentním podílem sušiny z těstovin a jejich vydělením číslem 88.
2. Pokud bylo zboží uvedené v příloze III vyrobeno částečně z produktů, u kterých se vyplácení vývozní náhrady řídí nařízením (ES) č. 1234/2007, a částečně z jiných produktů, referenční množství týkající se těchto prvně jmenovaných produktů se určí v souladu s články 6 až 10.
Článek 12
1. Pro účely stanovení skutečně použitých množství zemědělských produktů se použijí odstavce 2 a 3.
2. Všechny zemědělské produkty použité ve smyslu článku 10, u kterých vzniká nárok na náhradu a které se v obvyklém průběhu výrobního procesu ztrácejí v takových formách, jako je pára nebo kouř, nebo přeměnou na neobnovitelný prach nebo popel, jsou způsobilé pro náhradu ohledně všech použitých množství.
3. Každé množství zboží, které není skutečně vyvezeno, není způsobilé pro náhrady ohledně skutečně použitých množství zemědělských produktů.
Pokud má toto zboží stejné složení jako zboží skutečně vyvezené, může se použít poměrné snížení množství zemědělských produktů skutečně použitých při výrobě druhého jmenovaného zboží.
Článek 13
1. Odchylně od čl. 12 odst. 3 jsou ztráty v hodnotě nejvýše 2 % hmotnostních, které jsou nedílnou součástí výroby tohoto zboží, způsobilé pro náhrady.
Prahová hodnota 2 % se vypočítá jako poměr hmotnosti sušiny všech použitých surovin, po odečtení množství uvedených v čl. 12 odst. 2, k hmotnosti sušiny skutečně vyvezeného zboží nebo pomocí použití jakékoli jiné metody výpočtu vhodné s ohledem na podmínky výroby zboží.
2. Pokud jsou ztráty, které jsou nedílnou součástí výroby zboží, vyšší než 2 %, není nadměrná ztráta způsobilá pro náhrady, pokud jde o množství skutečně použitých zemědělských produktů. Příslušné orgány členských států však mohou přijmout řádně odůvodněné vyšší ztráty. Členské státy oznámí Komisi případy, ve kterých příslušné orgány přijaly vyšší ztráty, jakož i důvody, proč tak učinily.
3. Pro náhrady jsou způsobilá skutečně použitá množství zemědělských produktů obsažená v reziduích.
4. V případech, kdy vznikají vedlejší produkty, se množství skutečně použitých zemědělských produktů připisují k vyvezenému zboží a k vedlejším produktům, a to v uvedeném pořadí.
ODDÍL 3
Sazby náhrady
Článek 14
1. Sazbu náhrady pro základní produkty uvedené v příloze I tohoto nařízení, vyvážené ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, jak je stanoveno v článku 164 nařízení (ES) č. 1234/2007, stanoví Komise na 100 kg základního produktu na stejnou dobu jako v případě náhrad pro takové produkty vyvážené nezpracované.
2. Odchylně od odstavce 1 může být náhrada stanovena podle jiného časového rozvrhu určeného v souladu s postupem uvedeným v čl. 16 odst. 2 nařízení (ES) č. 1216/2009.
Článek 15
1. Sazbu náhrady stanoví Komise se zvláštním ohledem na následující skutečnosti:
a)
průměrné náklady vzniklé zpracovatelským odvětvím v souvislosti se získáváním dodávek základních produktů na trhu Unie a ceny existující na světovém trhu;
b)
úroveň náhrady pro vývoz zpracovaných zemědělských produktů uvedených v příloze I Smlouvy, které jsou vyráběny za podobných podmínek;
c)
potřeba zajištění rovných podmínek hospodářské soutěže mezi odvětvími, která používají produkty Unie, a těmi, která používají produkty ze třetích zemí v režimu aktivního zušlechťovacího styku;
d)
na jedné straně vývoj rozpočtových výdajů a na straně druhé vývoj cen základních produktů na trhu v Unii a na světovém trhu;
e)
shoda s omezeními plynoucími z dohod uzavřených v souladu s článkem 218 Smlouvy.
2. Při stanovování sazeb náhrady se, je-li to vhodné, u základních produktů nebo u obdobných produktů berou v úvahu podpory nebo jiná opatření s rovnocenným účinkem použitelná ve všech členských státech v souladu s nařízením (ES) č. 1234/2007.
3. Náhrady poskytované pro vývoz zemědělských produktů obsažených ve zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, nesmí být vyšší než náhrady, které jsou vyplatitelné na tyto produkty v případě, že se vyvážejí nezpracované.
Článek 16
1. V případě bramborového škrobu kódu KN 1108 13 00 se sazba náhrady stanoví odděleně, v ekvivalentu kukuřice, a to postupem podle čl. 195 odst. 2 nařízení (ES) č. 1234/2007 tak, že se použijí kritéria stanovená v čl. 15 odst. 1 tohoto nařízení. Použitá množství bramborového škrobu se převádějí na ekvivalentní množství kukuřice v souladu s článkem 8 tohoto nařízení.
2. V případě směsí D-glucitolu (sorbitolu, sorbitu) kódů KN 2905 44 a 3824 60, pokud dotyčná strana nevypracuje prohlášení uvedené v článku 45, v němž uvede informace požadované podle čl. 48 odst. 1 písm. d), nebo pokud dotyčná strana své prohlášení uspokojivě nedoloží, sazba náhrady pro tyto směsi je sazbou pro základní produkt, u něhož se uplatňuje nejnižší sazba náhrady.
Článek 17
1. Náhrada pro škroby kódů KN 1108 11 00 až 1108 19 90 nebo produkty uvedené v písm. d) části I přílohy I nařízení (ES) č. 1234/2007 vzniklé zpracováním těchto škrobů se poskytne pouze na základě předložení prohlášení dodavatele těchto produktů, v němž se potvrzuje, že tyto produkty byly vyrobeny přímo z obilovin, brambor nebo rýže, kromě veškerého použití vedlejších produktů získaných při výrobě jiných zemědělských produktů nebo zboží.
2. Prohlášení uvedené v odstavci 1 se až do odvolání vztahuje ke všem dodávkám téhož výrobce. Ověřuje se v souladu s článkem 45.
Článek 18
1. Pokud obsah sušiny bramborového škrobu obdobného kukuřičnému škrobu podle čl. 3 odst. 1 činí nejméně 80 %, je sazba vývozní náhrady sazbou stanovenou v souladu s článkem 14. Pokud je obsah sušiny nižší než 80 %, je sazba náhrady sazbou stanovenou v souladu s článkem 14, vynásobenou 1/80 procenta skutečné sušiny.
U všech ostatních škrobů o obsahu sušiny nejméně 87 % je sazba vývozní náhrady sazbou stanovenou v souladu s článkem 14. Pokud je obsah sušiny nižší než 87 %, je sazba náhrady sazbou stanovenou v souladu s článkem 14, vynásobenou 1/87 procenta skutečné sušiny.
2. Pokud obsah sušiny v glukózových nebo maltodextrinových sirupech kódů KN 1702 30 90, 1702 40 90, 1702 90 50 nebo 2106 90 55 činí nejméně 78 %, je sazba vývozní náhrady sazbou stanovenou v souladu s článkem 14. Pokud je obsah sušiny těchto sirupů nižší než 78 %, je sazba náhrady sazbou stanovenou v souladu s článkem 14, vynásobenou 1/78 procenta sušiny.
3. Pro účely odstavce 1 se obsah sušiny u škrobů určí pomocí metody uvedené v příloze IV nařízení Komise (ES) č. 687/2008 (11) a obsah sušiny glukózových nebo maltodextrinových sirupů se určí pomocí metody 2 uvedené v příloze II směrnice Komise 79/796/EHS (12) nebo kterékoli jiné vhodné metody analýzy, která poskytuje přinejmenším stejné záruky.
4. Je-li předloženo prohlášení uvedené v článku 45, nahlásí žadatel obsah sušiny u použitých škrobů nebo glukózových nebo maltodextrinových sirupů.
Článek 19
1. Náhrady pro kasein kódu KN 3501 10, kaseináty kódu KN 3501 90 90 nebo pro vaječný albumin kódu KN 3502 11 90 a 3502 19 90 vyvážené v nezměněném stavu se mohou lišit podle místa určení, pokud si to vyžaduje některá z těchto skutečností:
a)
situace ve světovém obchodě ohledně těchto druhů zboží;
b)
specifické požadavky určitých trhů;
c)
dohody o mezinárodním obchodu.
2. Sazba náhrad pro zboží kódů KN 1902 11 00, 1902 19 a 1902 40 10 se může lišit podle místa určení.
3. Náhrada se může lišit podle toho, zda je či není stanovena předem v souladu s článkem 26.
Článek 20
1. Sazba náhrady je sazbou platnou v den, kdy se zboží vyváží, s výjimkou následujících případů:
a)
v souladu s článkem 26 byla podána žádost o to, aby sazba náhrady byla stanovena předem;
b)
v souladu s čl. 37 odst. 2 byla podána žádost a sazba náhrady byla stanovena předem v den, kdy byla žádost o osvědčení o náhradě předložena.
2. Pokud se uplatňuje systém stanovení sazby náhrady předem, sazba platná v den, kdy byla předložena žádost o stanovení náhrady předem, se použije u zboží vyváženého později během doby platnosti osvědčení o náhradě v souladu s čl. 35 odst. 2.
V případě zpracovaných výrobků z obilovin a rýže se sazba náhrady upraví za použití stejných pravidel, která se použijí při stanovení náhrad předem pro základní produkty vyvážené nezpracované, avšak za použití přepočítacích koeficientů stanovených v příloze V.
3. Na výpisy z osvědčení o náhradě ve smyslu nařízení (ES) č. 376/2008 se nevztahuje stanovení náhrady předem bez ohledu na osvědčení, z nichž pocházejí.
KAPITOLA III
OSVĚDČENÍ O NÁHRADĚ
ODDÍL 1
Obecná ustanovení
Článek 21
1. Členské státy vydávají žadateli bez ohledu na jeho místo usazení v Unii osvědčení o náhradě, která jsou platná na celém území Unie.
Osvědčení o náhradě zaručují vyplacení náhrady za předpokladu, že jsou splněny podmínky stanovené v kapitole V. Podmínky mohou obsahovat i stanovení sazeb náhrad předem. Osvědčení jsou platná pouze na jedno rozpočtové období.
2. Poskytování náhrad pro vývoz základních produktů ve formě zboží uvedeného v příloze II tohoto nařízení nebo pro obiloviny umístěné pod celní dohled určené k výrobě lihovin uvedených v článku 2 nařízení (ES) č. 1670/2006 je podmíněno předložením osvědčení o náhradě vydaným v souladu s článkem 24 tohoto nařízení.
Obiloviny uvedené v prvním pododstavci se považují za vyvezené.
První pododstavec se nepoužije na dodávky uvedené v čl. 4 odst. 1 druhém pododstavci třetí odrážce, čl. 33 odst. 1, čl. 37 odst. 1, čl. 41 odst. 1 a čl. 43 odst. 1 nařízení (ES) č. 612/2009 nebo na vývoz uvedený v kapitole IV tohoto nařízení.
3. Poskytování náhrady v rámci systému stanovení náhrad předem podle čl. 20 odst. 2 je podmíněno předložením osvědčení o náhradě, ve kterém se uvádí stanovení sazeb náhrad předem.
Článek 22
1. Nařízení (ES) č. 376/2008 se vztahuje na osvědčení o náhradě uvedená v tomto nařízení.
2. Ustanovení nařízení (ES) č. 376/2008 o právech a povinnostech vyplývajících z osvědčení o náhradě vyjádřených v množstvích se použijí obdobně na práva a povinnosti vyplývající z osvědčení o náhradě uvedených v tomto nařízení pro částky vyjádřené v eurech, přičemž se zohlední příloha VI tohoto nařízení.
3. Odchylně od odstavců 1 a 2 tohoto článku se čl. 7 odst. 2 a 4, články 8, 11 a 13, čl. 17 odst. 1, články 20, 23, 31, 32 a 34, čl. 35 odst. 6 a články 41, 45, 46 a 48 nařízení (ES) č. 376/2008 nepoužijí na osvědčení o náhradě uvedená v tomto nařízení.
4. Pro účely článků 39 a 40 nařízení (ES) č. 376/2008 nelze prodloužit platnost osvědčení, která vyprší 30. září.
V těchto případech se osvědčení na všechny částky, o které nebylo požádáno z důvodu vyšší moci, zruší a příslušná jistota se uvolní.
Článek 23
1. Žádosti o osvědčení o náhradě, kromě žádostí týkajících se projektů potravinové pomoci uvedených v článku 36, jsou platné pouze tehdy, pokud byla složena jistota rovnající se 10 % částky, o kterou se žádá, v souladu s podmínkami stanovenými v článku 14 nařízení (ES) č. 376/2008.
2. Jistota se uvolňuje v souladu s podmínkami stanovenými v článku 40 tohoto nařízení.
Článek 24
1. Žádost o osvědčení o náhradě a samotné osvědčení o náhradě vychází z tiskopisu „Vývozní licence nebo osvědčení o stanovení náhrady předem“ uvedeného v příloze I nařízení (ES) č. 376/2008 a udává částku v eurech.
Uvedené dokumenty se vyplňují v souladu s pokyny uvedenými v příloze VI tohoto nařízení.
2. Pokud žadatel nemá v úmyslu vyvážet zboží z jiného členského státu, než je stát, v němž žádá o osvědčení o náhradě, může příslušný orgán vzniklé osvědčení o náhradě uchovávat, zejména v elektronické podobě. V takovém případě informuje příslušný orgán žadatele o tom, že jeho osvědčení o náhradě bylo zaevidováno, a poskytne mu informace uvedené ve vyhotovení osvědčení o náhradě určeném pro držitele (dále jen „vyhotovení č. 1“). Vyhotovení osvědčení o náhradě určené pro vydávající orgány (dále jen „vyhotovení č. 2“) se nevydává.
Příslušný orgán zaznamená všechny informace z osvědčení o náhradě uvedených v oddílech III a IV přílohy VI a částky požadované na základě osvědčení.
Článek 25
1. Závazky vyplývající z osvědčení nejsou převoditelné. Práva vyplývající z osvědčení může převádět jejich držitel během doby jejich platnosti za předpokladu, že práva vyplývající z každého osvědčení či výpisu z osvědčení jsou převedena pouze na jediného nabyvatele. Tento převod se týká pouze částek, které ještě nejsou zapsány do osvědčení nebo výpisu.
2. Nabyvatelé nesmí svá práva dále převádět, mohou je ale převádět zpět na držitele. Zpětný převod na držitele se týká pouze částek, které ještě nejsou zapsány do osvědčení nebo výpisu. V těchto případech zapíše vydávající orgán v kolonce 6 osvědčení jeden z údajů stanovených v příloze VIII.
3. V případě žádosti držitele o převod práv nebo v případě zpětného převodu práv nabyvatelem na držitele uvede vydávající orgán nebo subjekt či subjekty jmenované každým členským státem na osvědčení nebo případně na výpisu z osvědčení toto:
a)
jméno a adresu nabyvatele podle odstavce 1 nebo údaj uvedený v odstavci 2;
b)
datum převodu nebo zpětného převodu na držitele potvrzené razítkem orgánu nebo subjektu.
4. Převod nebo zpětný převod na držitele nabývá platnosti dnem uvedení daného údaje podle odst. 3 písm. b).
Článek 26
1. Žádosti o stanovení sazeb náhrady předem se dotýkají všech platných sazeb náhrady.
2. Žádost o stanovení náhrady předem se může předkládat buď v době žádosti o osvědčení o náhradě, nebo kdykoli po dni, kdy bylo osvědčení o náhradě poskytnuto.
3. Žádosti o stanovení náhrady předem se podávají v souladu s oddílem II přílohy VI za použití tiskopisu uvedeného v příloze I nařízení (ES) č. 376/2008. Stanovení náhrady předem se nevztahuje na vývoz, který se uskutečnil přede dnem, kdy byla žádost předložena.
4. Žádosti o stanovení náhrady předem předložené ve čtvrtek se považují za předložené následující pracovní den.
Článek 27
1. Držitel osvědčení o náhradě může žádat o výpis z osvědčení v podobě uvedené v příloze I nařízení (ES) č. 376/2008. Žádost musí obsahovat informace uvedené v bodě 3 oddíle II přílohy VI tohoto nařízení.
Částka, na kterou se o výpis žádá, se zaznamená na původním osvědčení.
2. Aniž je dotčen článek 9 nařízení (ES) č. 376/2008, výpisy platné v celé Unii se mohou vyhotovovat z osvědčení, která se evidují jako platná osvědčení v jednom členském státě.
Článek 28
1. Každý vývozce vyplňuje zvláštní žádost o platbu ve smyslu článku 46 nařízení (ES) č. 612/2009. Předkládá se orgánu, který je odpovědný za platbu, společně s odpovídajícími osvědčeními, s výjimkou případu zaevidování osvědčení podle čl. 24 odst. 2 tohoto nařízení nebo v případě vývozu, který není pokryt osvědčeními o náhradě.
Příslušný orgán nemusí zvláštní žádost považovat za podklady pro výplatu uvedené v čl. 46 odst. 2 nařízení (ES) č. 612/2009.
Příslušný orgán může považovat zvláštní žádost za vývozní prohlášení ve smyslu čl. 5 odst. 1 nařízení (ES) č. 612/2009. V takovém případě je den, kdy orgán odpovědný za platbu podle odstavce 2 tohoto článku obdrží zvláštní žádost, dnem, kdy uvedený orgán obdrží vývozní prohlášení. Ve všech ostatních případech musí zvláštní žádost obsahovat podrobné údaje z vývozního prohlášení, včetně referenčního čísla vývozního prohlášení.
2. Orgán odpovědný za platbu určuje částku požadovanou na základě informací obsažených ve zvláštní žádosti, přičemž se za základ považuje výhradně množství a povaha vyváženého(vyvážených) základního(základních) produktu(ů) a platná(é) sazba(y) náhrady(náhrad). Zmíněné údaje se ve vývozním prohlášení uvedou jasně nebo se v něm na ně jasně odkáže.
Orgán odpovědný za platbu zaznamená uvedenou částku na osvědčení o náhradě do šesti měsíců ode dne obdržení zvláštní žádosti.
Osvědčení se zapisuje na zadní straně vyhotovení č. 1. Kolonky 28, 29 a 30 musí obsahovat částku v eurech místo množství.
Třetí pododstavec se použije obdobně na osvědčení vedená v elektronické podobě.
3. Není-li osvědčení o náhradě po zapsání zaevidováno podle čl. 24 odst. 2, vyhotovení č. 1 osvědčení se vrací držiteli nebo je na žádost vývozce uchovává platební orgán.
4. Jistota zadržená ohledně částky, která byla zapsána do osvědčení o náhradě vzhledem k vyvezenému zboží, se může uvolnit nebo může být převedena tak, aby zaručovala vyplacení náhrady předem v souladu s hlavou II kapitolou 2 nařízení (ES) č. 612/2009.
Článek 29
1. O osvědčení o náhradě vydaná pro jediné rozpočtové období se může žádat odděleně v šesti tranších. Žádosti o osvědčení se mohou předkládat nejpozději dne:
a)
7. září, pokud jde o osvědčení k použití ode dne 1. října;
b)
7. listopadu, pokud jde o osvědčení k použití ode dne 1. prosince;
c)
7. ledna, pokud jde o osvědčení k použití ode dne 1. února;
d)
7. března, pokud jde o osvědčení k použití ode dne 1. dubna;
e)
7. května, pokud jde o osvědčení k použití ode dne 1. června;
f)
7. července, pokud jde o osvědčení k použití ode dne 1. srpna.
2. O osvědčení o náhradě mohou hospodářské subjekty žádat pouze v souvislosti s tranší, která odpovídá prvnímu termínu po dni podání žádosti uvedenému v odst. 1.
Článek 30
Termín pro oznámení žádostí o osvědčení členskými státy Komisi je tento:
a)
14. září, pokud jde o osvědčení uvedená v čl. 29 odst. 1 písm. a);
b)
14. listopadu, pokud jde o osvědčení uvedená v čl. 29 odst. 1 písm. b);
c)
14. ledna, pokud jde o osvědčení uvedená v čl. 29 odst. 1 písm. c);
d)
14. března, pokud jde o osvědčení uvedená v čl. 29 odst. 1 písm. d);
e)
14. května, pokud jde o osvědčení uvedená v čl. 29 odst. 1 písm. e);
f)
14. července, pokud jde o osvědčení uvedená v čl. 29 odst. 1 písm. f).
Článek 31
1. Celková částka, ohledně které lze osvědčení o náhradě vydat pro každé rozpočtové období, se určí v souladu s odstavcem 2.
2. Od částky, která představuje maximální výši náhrad, stanovenou v souladu s čl. 9 odst. 2 dohody, se odečítají tyto složky:
a)
částka převyšující maximální částku a neoprávněně poskytnutá během předchozího rozpočtového roku;
b)
částka vyhrazená k pokrytí vývozu podle kapitoly IV tohoto nařízení;
c)
částky, ohledně kterých byla vydána osvědčení o náhradě platná během dotčeného rozpočtového období.
3. Částka, ohledně které byla vydaná osvědčení podle článku 41 vrácena, se připočte k číselnému údaji získanému v souladu s odstavcem 2.
4. Jakákoliv částka vyhrazená k pokrytí vývozu uvedeného v kapitole IV, která zůstává nevyužita, se připočte k číselnému údaji získanému v souladu s odstavcem 2.
5. Pokud ohledně částek uvedených v odst. 2 písm. a), b) a c) panuje nejistota, zohlední se tato skutečnost při určování konečné částky.
Článek 32
Celková částka, ohledně které lze osvědčení vydat pro každou z tranší uvedených v článku 29, je:
a)
30 % částky vypočítané v souladu s článkem 31, stanovené dne 14. září, v případě tranše uvedené v čl. 29 odst. 1 písm. a);
b)
27 % částky vypočítané v souladu s článkem 31, stanovené dne 14. listopadu, v případě tranše uvedené v čl. 29 odst. 1 písm. b);
c)
32 % částky vypočítané v souladu s článkem 31, stanovené dne 14. ledna, v případě tranše uvedené v čl. 29 odst. 1 písm. c);
d)
44 % částky vypočítané v souladu s článkem 31, stanovené dne 14. března, v případě tranše uvedené v čl. 29 odst. 1 písm. d);
e)
67 % částky vypočítané v souladu s článkem 31, stanovené dne 14. května, v případě tranše uvedené v čl. 29 odst. 1 písm. e);
f)
100 % částky vypočítané v souladu s článkem 31, stanovené dne 14. července, v případě tranše uvedené v čl. 29 odst. 1 písm. f).
ODDÍL 2
Žádost o vydání osvědčení o náhradě
Článek 33
1. Pokud celková částka požadovaná v žádostech obdržených pro jedno z dotčených období převyšuje maximální částku uvedenou v čl. 31 odst. 2, stanoví Komise koeficient snížení použitelný u všech žádostí předložených před odpovídajícím datem uvedeným v článku 29 tak, aby byla dodržena maximální částka uvedená v článku 31.
Komise zveřejní koeficient v Úředním věstníku Evropské unie do pěti pracovních dnů ode dnů uvedených v článku 30.
2. Pokud Komise stanoví koeficient snížení, osvědčení se vydávají na požadovanou částku vynásobenou 1 mínus koeficient snížení stanovený podle odstavce 1 tohoto článku nebo čl. 34 odst. 3 písm. a).
Pokud však jde o tranše uvedené v čl. 29 odst. 1 písm. f), mohou žadatelé stahovat své žádosti do pěti pracovních dnů od zveřejnění koeficientu v Úředním věstníku Evropské unie.
3. Členské státy oznámí Komisi do 1. srpna částky uvedené v žádostech o osvědčení o náhradě, stažených podle odst. 2 druhého pododstavce.
Článek 34
1. Pokud po termínu pro předložení žádostí o osvědčení o náhradě vzhledem ke konkrétní tranši uvedené v čl. 29 odst. 1 nebyl zveřejněn koeficient snížení podle čl. 33 odst. 1, hospodářské subjekty mohou předložit žádost o vydání osvědčení o náhradě na jakoukoli zbývající částku, která je k dispozici v rámci uvedené tranše a o niž ještě nebylo žádáno.
Žádost se předloží během období do dalšího termínu uvedeného v čl. 29 odst. 1.
2. Členské státy oznámí Komisi žádosti předložené v průběhu každého týdne vždy následující pondělí. Odpovídající osvědčení se mohou vydávat počínaje středou následující po oznámení, nevydá-li Komise jiné pokyny.
3. Pokud celková částka, ohledně které jsou obdrženy žádosti v konkrétním týdnu podávání žádostí, překročí zbývající částku, která je k dispozici, uvedenou v odstavci 1, Komise přijme jedno z následujících opatření:
a)
stanoví koeficient snížení použitelný u žádostí o osvědčení o náhradě, předložených v konkrétním týdnu předkládání žádostí, které byly oznámeny Komisi a pro které dosud nebyla vydána osvědčení o náhradě;
b)
nařídí členským státům, aby zamítly žádosti předložené v konkrétním týdnu předkládání žádostí, které se teprve musí oznámit Komisi;
c)
pozastaví předkládání žádostí o osvědčení o náhradě.
4. Každé nařízení přijaté podle odstavce 3 se zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie do tří dnů po oznámení žádostí uvedených v odstavci 2.
Článek 35
1. Osvědčení o náhradě jsou platná ode dne vydání, jak je stanoveno v čl. 22 odst. 1 nařízení (ES) č. 376/2008.
2. S výhradou druhého pododstavce jsou osvědčení o náhradě platná do posledního dne pátého měsíce po měsíci, v němž byla podána žádost o osvědčení, nebo do posledního dne rozpočtového období podle toho, který den nastane dříve.
Osvědčení o náhradě uvedená v článku 36 jsou platná do posledního dne pátého měsíce po měsíci, v němž byla žádost o osvědčení podána.
3. Jsou-li sazby náhrady stanoveny předem v souladu s článkem 26, zůstávají v platnosti do posledního dne platnosti osvědčení.
Článek 36
Nařízení Komise (ES) č. 2298/2001 (13) se použije na žádosti o osvědčení o náhradě a osvědčení o náhradě vydaná na vývoz zboží, které je součástí fungování mezinárodní potravinové pomoci ve smyslu čl. 10 odst. 4 dohody.
Článek 37
1. Pro účely článku 47 nařízení (ES) č. 376/2008 se použijí odstavce 2 až 11 tohoto článku.
2. Od 1. října každého rozpočtového období se podle tohoto článku mohou mimo období stanovená v článcích 29 a 34 podávat žádosti o osvědčení v souvislosti s nabídkovým řízením vyhlášeným v dovážející třetí zemi, obsahující stanovení vývozní náhrady předem v den předložení žádosti, pokud souhrn částek odpovídající jednomu nabídkovému řízení, ohledně něhož jeden nebo více vývozců podalo jednu nebo více žádostí o osvědčení o náhradě a ohledně něhož dosud nebylo vydáno žádné osvědčení, nepřevyšuje částku 2 milionů EUR.
Uvedené omezení se však může zvýšit na 4 miliony EUR, pokud žádný z koeficientů snížení zveřejněných od začátku rozpočtového období a uvedených v čl. 33 odst. 1 nebo v čl. 34 odst. 3 nepřesahuje 50 %.
3. Částka, ohledně které se osvědčení žádá nebo žádají, nesmí přesahovat množství uvedené v nabídkovém řízení, vynásobené odpovídající(mi) sazbou(sazbami) náhrady, stanovenou(stanovenými) předem v den předložení žádosti. Nepřihlíží se k přípustným odchylkám nebo k opcím stanoveným v oznámení o nabídkovém řízení.
4. Kromě údajů uvedených v čl. 47 odst. 3 prvním pododstavci nařízení (ES) č. 376/2008 členské státy sdělí neprodleně Komisi částky, ohledně kterých byly podány žádosti o každé osvědčení, a den a dobu předložení každé žádosti.
5. Pokud částky oznámené podle odstavce 4 po připočtení k částkám, ohledně kterých již byly v rámci téhož nabídkového řízení podány žádosti o jedno či více osvědčení, překročí příslušné omezení podle odstavce 2, informuje Komise členské státy do dvou pracovních dnů ode dne obdržení dodatečné informace podle odstavce 4 o tom, že osvědčení o náhradě nebude hospodářskému subjektu vydáno.
6. Komise může pozastavit používání odstavce 2, pokud kumulovaný součet částek v osvědčeních o náhradě, která mohou být vydána v souladu s článkem 47 nařízení (ES) č. 376/2008, převyšuje 4 miliony EUR v jednom rozpočtovém období. Rozhodnutí o pozastavení se zveřejňuje v Úředním věstníku Evropské unie.
7. Odchylně od čl. 35 odst. 1 a 2 tohoto nařízení jsou osvědčení o náhradě vydaná podle článku 47 nařízení (ES) č. 376/2008 platná ode dne, kdy jsou vydána ve smyslu čl. 22 odst. 2 nařízení (ES) č. 376/2008. Osvědčení o náhradě jsou platná do konce osmého měsíce po měsíci vydání nebo do 30. září podle toho, který den nastane dříve. Sazby stanovené předem jsou platné do posledního dne platnosti osvědčení.
8. Pokud bylo ke spokojenosti příslušného orgánu v souladu s čl. 47 odst. 9 písm. a) nařízení (ES) č. 376/2008 prokázáno, že, z důvodů vybraným účastníkem nabídkového řízení nezaviněných a nepovažovaných za případ vyšší moci, subjekt, který vyhlásil nabídkové řízení, zrušil smlouvu, uvolní příslušný orgán jistotu v případech, kdy je sazba náhrady na základní produkt, která je stanovena předem a odpovídá nejvyšší náhradě v porovnání s ostatními použitými základními produkty, vyšší nebo se rovná sazbě náhrady platné v poslední den platnosti osvědčení.
9. Pokud bylo ke spokojenosti příslušného orgánu v souladu s čl. 47 odst. 9 písm. b) nařízení (ES) č. 376/2008 prokázáno, že, z důvodů vybraným účastníkem nabídkového řízení nezaviněných a nepovažovaných za případ vyšší moci, subjekt, který vyhlásil nabídkové řízení, mu uložil změny ve smlouvě, příslušný orgán může prodloužit dobu platnosti osvědčení a období, během něhož se má použít sazba náhrady stanovené předem, až do 30. září.
10. Pokud vybraný účastník nabídkového řízení předloží důkaz v souladu s čl. 47 odst. 9 písm. c) nařízení (ES) č. 376/2008, že v oznámení o nabídkovém řízení nebo ve smlouvě uzavřené po výběru nabídky je stanovena přípustná odchylka nebo opce vyšší než 5 % a že subjekt, který vyhlásil nabídkové řízení, využil této doložky, je závazek vyvézt považován za splněný, pokud je vyvezené množství nejvíce o 10 % menší než množství odpovídající částce, na kterou bylo osvědčení vydáno.
První pododstavec se použije za podmínky, že sazba náhrady stanovená předem ohledně základního produktu, která odpovídá nejvyšší náhradě v porovnání s ostatními použitými základními produkty, je vyšší nebo se rovná sazbě náhrady platné v poslední den platnosti osvědčení. V těchto případech se sazba ve výši 95 % uvedená v čl. 40 odst. 3 a 5 tohoto nařízení nahrazuje sazbou ve výši 90 %.
11. Pro účely odstavců 1 až 10 tohoto článku činí lhůta 21 dnů uvedená v čl. 47 odst. 5 nařízení (ES) č. 376/2008 44 dnů.
ODDÍL 3
Jistoty
Článek 38
1. Vydání osvědčení o náhradě zavazuje držitele k tomu, aby žádal o náhrady na zboží vyvážené během doby platnosti osvědčení o náhradě rovnající se částce, na kterou bylo osvědčení vydáno.
Složí se jistota uvedená v článku 23, aby se zaručilo dodržení závazku uvedeného v prvním pododstavci.
2. Závazek uvedený v odst. 1 prvním pododstavci tohoto článku se považuje za zásadní požadavek ve smyslu čl. 20 odst. 2 nařízení (EHS) č. 2220/85.
Článek 39
1. Zásadní požadavek se považuje za splněný, pokud vývozce odeslal zvláštní žádost vztahující se na zboží vyvezené během doby platnosti osvědčení o náhradě v souladu s podmínkami stanovenými v článku 28 a v oddílu V přílohy VI.
2. Pokud zvláštní žádost není vývozním prohlášením, musí být předložena do tří měsíců ode dne uplynutí doby platnosti osvědčení o náhradě, jehož číslo je vyplněné na zvláštní žádosti, s výjimkou případů vyšší moci.
Není-li dodržena lhůta tří měsíců stanovená v prvním pododstavci, zásadní požadavek nelze považovat za splněný.
3. Doklad o splnění zásadního požadavku se poskytuje tak, že se příslušnému orgánu předloží vyhotovení č. 1 osvědčení o náhradě řádně zaevidovaného v souladu s čl. 28 odst. 2. Uvedený doklad se předloží do konce dvanáctého měsíce po skončení období platnosti osvědčení o náhradě.
První pododstavec se obdobně použije na osvědčení zaevidovaná podle čl. 24 odst. 2.
4. Odchylně od čl. 22 odst. 3 nařízení (EHS) č. 2220/85 jistota stanovená v článku 23 tohoto nařízení propadá v poměru k částce, ohledně níž nebyl předložen požadovaný doklad ve lhůtě stanovené v odstavcích 2 a 3 tohoto článku.
Článek 40
1. Pokud se používá koeficient snížení podle čl. 33 odst. 2 nebo čl. 34 odst. 3 písm. a), část jistoty rovnající se složené částce vynásobené koeficientem snížení se uvolní okamžitě.
2. Stáhne-li žadatel svou žádost o osvědčení v souladu s čl. 33 odst. 2 druhým pododstavcem, uvolní se 80 % původní jistoty.
3. Jistota se uvolní v plné výši, jakmile držitel osvědčení požádá o náhrady, které celkem činí 95 % částky, ohledně níž bylo osvědčení vydáno.
4. Členské státy mohou na žádost držitele uvolnit jistotu ve splátkách v poměru k částkám, ohledně kterých byly splněny podmínky uvedené v čl. 39 odst. 1 a 3 za předpokladu, že byl předložen doklad o tom, že bylo požádáno o částku rovnající se nejméně 5 % částky uvedené v osvědčení.
5. Pokud byly podány žádosti o náhrady na méně než 95 % částky, ohledně níž bylo osvědčení vydáno, část jistoty, která se rovná 10 % rozdílu mezi 95 % částky, na niž bylo osvědčení vydáno, a skutečně použitou částkou náhrad, propadá.
6. Je-li částka, ohledně níž byly splněny podmínky uvedené v čl. 39 odst. 1 a 3, nižší než 5 % částky uvedené v osvědčení, celá jistota propadá.
7. Pokud celková částka jistoty, která má propadnout, dosahuje 100 EUR nebo méně na dané osvědčení, dotyčný členský stát uvolní celou jistotu.
Článek 41
1. Pokud se osvědčení nebo výpis z osvědčení vrátí vydávajícímu orgánu v době odpovídající počátečním dvěma třetinám jeho doby platnosti, odpovídající částka jistoty, která má propadnout, se sníží o 40 %, přičemž se pro tyto účely započítává jakákoli část dne jako celý den.
2. Pokud se osvědčení nebo výpis z osvědčení vrátí vydávajícímu orgánu v době odpovídající poslední třetině jeho doby platnosti nebo během měsíce po datu skončení platnosti, odpovídající částka jistoty, která má propadnout, se sníží o 25 %.
3. Odstavce 1 a 2 se použijí pouze na osvědčení a výpisy z osvědčení vrácené vydávajícímu orgánu během rozpočtového období, na které byla tato osvědčení vydána, za předpokladu, že se vrátí nejpozději do 31. srpna uvedeného období.
KAPITOLA IV
VÝVOZ NEKRYTÝ OSVĚDČENÍM
Článek 42
1. Osvědčení se nevyžadují pro vývoz, u kterého žádosti, jež předloží hospodářský subjekt během rozpočtového roku, nezakládají nárok na vyplacení částky vyšší než 100 000 EUR.
2. Osvědčení se nevyžadují pro dodávky uvedené v čl. 4 odst. 1 druhém pododstavci třetí odrážce, čl. 33 odst. 1, čl. 37 odst. 1, čl. 41 odst. 1 a čl. 43 odst. 1 nařízení (ES) č. 612/2009.
3. Odstavce 1 a 2 se rovněž použijí na vývoz uskutečňovaný hospodářskými subjekty, které získaly osvědčení o náhradě během dotyčného rozpočtového období nebo které byly držiteli takového osvědčení v den vývozu.
4. Odstavce 1, 2 a 3 se použijí pouze v členském státě, ve kterém je hospodářský subjekt usazen.
Článek 43
1. V každém rozpočtovém období je vývoz uvedený v čl. 42 odst. 1 způsobilý pro výplatu náhrady v rozsahu celkové rezervy 40 milionů EUR pro každý rozpočtový rok.
2. Náhrady pro vývoz, který je součástí fungování mezinárodní potravinové pomoci ve smyslu čl. 10 odst. 4 dohody, a náhrady pro dodávky uvedené v čl. 4 odst. 1 druhém pododstavci třetí odrážce, čl. 33 odst. 1, čl. 37 odst. 1, čl. 41 odst. 1 a čl. 43 odst. 1 nařízení (ES) č. 612/2009 se nezohlední při stanovení výše výdajů v rámci rezervy uvedené v odstavci 1.
Článek 44
1. Pokud součet částek, které členské státy oznámí v souladu s článkem 53, dosahuje 30 milionů EUR, může Komise při zohlednění mezinárodních závazků Unie pozastavit používání čl. 43 odst. 1 u vývozu nekrytého osvědčením o náhradě nejvýše na 20 pracovních dnů.
2. Za podmínek stanovených v odstavci 1 může Komise v souladu s čl. 16 odst. 2 nařízení (ES) č. 1216/2009 pozastavit používání čl. 43 odst. 1 tohoto nařízení u vývozu nekrytého osvědčením o náhradě na období delší než 20 pracovních dnů.
KAPITOLA V
ZÁVAZKY VÝVOZCE
Článek 45
1. Před vývozem zboží podává dotyčná strana prohlášení o množstvích základních produktů, produktů získaných jejich zpracováním nebo produktů obdobných jedné z těchto dvou kategorií v souladu s článkem 3, které byly skutečně použity, ve smyslu článku 10, při výrobě tohoto zboží, na které bude žádat o náhradu, nebo odkáže na uvedené složení, bylo-li určeno v souladu s čl. 10 odst. 4.
2. Pokud bylo při výrobě zboží k vývozu použito zboží, v prohlášení dotyčné strany se uvede skutečně použité množství zboží a povaha a množství každého ze základních produktů, produktů získaných jejich zpracováním a/nebo produktů obdobných jedné z těchto dvou kategorií v souladu s článkem 3, z níž bylo zboží získáno.
Dotyčná strana poskytne příslušným orgánům na podporu svého prohlášení všechny dokumenty a informace, které tyto orgány považují za důležité. Dotčené dokumenty a informace mohou být uchovávány a předkládány v elektronické podobě.
Příslušné orgány ověří správnost prohlášení jakýmikoli vhodným způsobem.
3. Na žádost příslušných orgánů členského státu, na jehož území se provádějí celní formality při vývozu, jim příslušné orgány jiného členského státu přímo sdělí všechny informace, které jsou schopny získat, aby bylo možné ověřit prohlášení předložené dotyčnou stranou.
Článek 46
Odchylně od článku 45 a po poradě s příslušnými orgány lze prohlášení o použitých produktech nebo zboží nahradit souhrnným prohlášením o množstvích použitých produktů nebo odkazem na prohlášení o těchto množstvích, pokud již byla určena podle čl. 10 odst. 4 a pod podmínkou, že výrobce dá orgánům k dispozici všechny informace nezbytné k ověření prohlášení.
Článek 47
1. Pokud vývozce nevypracuje prohlášení uvedené v článku 46 nebo neposkytne uspokojivé informace na podporu svého prohlášení, nemá nárok na náhradu.
2. Odchylně od odstavce 1 může dotyčná strana na svou výslovnou žádost obdržet náhradu, je-li dotyčné zboží uvedeno ve sloupcích 1 a 2 přílohy IV. Povaha a množství základních produktů vzatých v úvahu pro výpočet této náhrady se určuje z analýzy zboží k vývozu a v souladu s tabulkou v příloze IV. Příslušný orgán rozhodne o podmínkách, za kterých se provede analýza, a o informacích, které se mají poskytnout na podporu žádosti.
3. Náklady na tuto analýzu hradí vývozce.
Článek 48
1. Článek 45 se nepoužije na množství zemědělských produktů určená v souladu s přílohou III, s výjimkou následujícího:
a)
množství produktů uvedených v čl. 45 odst. 1 vyvážených ve formě zboží získaného částečně z produktů, u kterých je platba vývozní náhrady upravena v nařízení (ES) č. 1234/2007, a částečně z jiných produktů v souladu s podmínkami stanovenými v čl. 11 odst. 2;
b)
množství vajec nebo vaječných výrobků vyvážených ve formě těstovin kódu KN 1902 11 00;
c)
množství sušiny v čerstvých těstovinách, jak je uvedeno v čl. 11 odst. 1;
d)
povaha základních produktů skutečně použitých při výrobě D-glucitolu (sorbitolu, sorbitu) kódů KN 2905 44 a 3824 60 a, v případě potřeby, podíl D-glucitolu (sorbitolu, sorbitu) získaného ze škrobových produktů a sacharózy;
e)
množství kaseinu vyváženého ve formě zboží kódu KN 3501 90 90;
f)
stupeň Bg piva ze sladu kódu KN 2202 90 10;
g)
množství nesladového ječmene přijatá příslušnými orgány.
Při popisu zboží uvedeného na vývozním prohlášení a v žádosti o náhradu na zboží uvedené v příloze III se zohlední nomenklatura v uvedené příloze.
2. Při analýze zboží pro účely článků 45, 46, 47 nebo odstavců 1 nebo 3 tohoto článku se použijí metody analýzy uvedené v nařízení Komise (ES) č. 904/2008 (14) nebo, v případě jejich neexistence, metody uvedené v nařízení Komise (ES) č. 900/2008 (15) nebo, v případě jejich neexistence, metody použitelné u klasifikace podobného zboží dováženého do Unie podle společného celního sazebníku.
3. Na dokumentu potvrzujícím vývoz se uvedou množství vyvezeného zboží a množství produktů uvedených v čl. 45 odst. 1 nebo odkaz na složení určené v souladu s čl. 10 odst. 4. Pokud se však používá čl. 47 odst. 2, druhá jmenovaná množství se nahradí množstvími základních produktů uvedených ve sloupci 4 přílohy IV, která odpovídají výsledkům analýzy vyvezeného zboží.
4. Aby mohla být poskytnuta náhrada na zboží kódů KN 0403 10 51 až 0403 10 99, 0403 90 71 až 0403 90 99, 0405 20 10, 0405 20 30, 2105 00 99, 3502 11 90 a 3502 19 90, musí toto zboží splňovat požadavky nařízení (ES) č. 852/2004 a nařízení (ES) č. 853/2004, včetně požadavku, aby bylo připraveno ve schváleném zařízení a vyhovovalo požadavkům označení zdravotní nezávadnosti uvedeným v oddílu I přílohy II nařízení (ES) č. 853/2004.
5. Pro účely článků 45 a 46 každý členský stát informuje Komisi o kontrolách různých druhů vyváženého zboží provedených na svém území. Komise podle toho informuje ostatní členské státy.
Článek 49
1. Podle článků 45 a 46 tohoto nařízení a za použití článku 12 nařízení (ES) č. 612/2009, pokud jde o zboží, které obsahuje obiloviny, rýži, mléko a mléčné výrobky nebo vejce uvedené v čl. 162 odst. 1 písm. a) bodě i), ii), v) a vii) a písm. b) nařízení (ES) č. 1234/2007, předloží dotyčná strana prohlášení o tom, že žádná z těchto složek nebyla dovezena ze třetích zemí, nebo přesně stanoví množství těchto produktů dovezených ze třetích zemí.
2. Pokud se žádá o to, aby byla daná množství určena v souladu s čl. 10 odst. 4, příslušný orgán může přijmout prohlášení dotyčné strany o tom, že obiloviny, rýže a mléčné a vaječné výrobky uvedené v odstavci 1, které byly dovezeny ze třetích zemí, se nepoužijí.
3. Pokud se žádá o to, aby byla daná množství určena v souladu s čl. 11 odst. 1 nebo v souladu s čl. 47 odst. 2, příslušný orgán může přijmout prohlášení dotyčné strany o tom, že obiloviny, rýže a mléčné a vaječné výrobky uvedené v odstavci 1, které byly dovezeny ze třetích zemí, se nepoužijí.
4. Prohlášení podle odstavců 1 až 3 musí být ověřena příslušnými orgány jakýmkoli vhodným způsobem.
KAPITOLA VI
PLATBA NÁHRADY
Článek 50
1. V případě zboží vyvezeného mezi 1. říjnem a 15. říjnem každého roku se náhrady nevyplatí před 16. říjnem.
Pokud se jedná o zboží vyvezené na základě předložení osvědčení o náhradě vydaného na rozpočtové období a pokud se Komise domnívá, že existuje nebezpečí, že Unie nesplní své mezinárodní závazky, platby náhrady naplánované po skončení uvedeného období se neprovedou před 16. říjnem. V tom případě se lhůty uvedené v čl. 46 odst. 8 nařízení (ES) č. 612/2009 mohou dočasně prodloužit na tři měsíce a 15 dní prostřednictvím nařízení, které se vyhlásí přede dnem 20. září v Úředním věstníku Evropské unie.
2. Pro zboží uvedené v příloze II tohoto nařízení a odchylně od článku 24 nařízení (ES) č. 612/2009 platí částka stanovená v čl. 24 odst. 1 písm. a) bodě ii) nařízení (ES) č. 612/2009 bez ohledu na zemi nebo území určení vývozu zboží:
a)
v případě zboží baleného pro maloobchodní prodej spotřebiteli v bezprostředním obalu o čisté hmotnosti nepřevyšující 2,5 kg nebo v nádobách o obsahu nejvýše 2 litry s označením ve smyslu čl. 1 odst. 3 písm. a) směrnice Evropského parlamentu a Rady 2000/13/ES (16), jež buď uvádí dovozce do země určení, nebo jehož text je v úředním jazyce země určení nebo v jazyce srozumitelném v této zemi;
b)
v případech, kdy určitý vývozce nejméně dvanáctkrát v průběhu dvou let předcházejících datu žádosti o povolení, jak je uvedena v odstavci 3, vyváží zboží, které neobsahuje více než 90 % hmotnostních jakéhokoli jediného základního produktu, na nějž se vyplácí náhrada, které má stejný osmimístný kód KN a směřuje ke stejnému příjemci či stejným příjemcům.
3. V případech uvedených v odstavci 2 mohou členské státy na základě žádosti udělit úřední povolení osvobozující daného vývozce od povinnosti předložit doklady vyžadované podle článku 17 nařízení (ES) č. 612/2009 jiné, než je přepravní doklad.
Povolení uvedené v prvním pododstavci platí, není-li zrušeno, nejdéle po dobu dvou let a je obnovitelné. Členské státy mohou povolení podle vlastního uvážení zrušit a musí je okamžitě odebrat, zejména pokud mají důvodné podezření, že vývozce nedodržel podmínky v něm uvedené.
Osvobození udělená v souladu s prvním pododstavcem se pokládají za rizikové faktory, k nimž je třeba přihlédnout pro účely čl. 2 odst. 1 nařízení Rady (ES) č. 485/2008 (17).
Vývozci, kteří využívají osvobození, uvedou číslo povolení na jednotný správní doklad a na zvláštní žádost o platbu, jak je uvedena v článku 28 tohoto nařízení.
4. Odchylně od odstavce 3 mohou členské státy v případech uvedených v odst. 2 písm. b) osvobodit daného vývozce od povinnosti předložit přepravní doklady na veškerý vývoz, na nějž se vztahuje povolení, pokud se po daném vývozci žádá, aby předložil přepravní doklady k přinejmenším 10 % takových vývozních prohlášení nebo jeden ročně, podle toho, která z hodnot je větší, o čemž rozhodne členský stát podle kritérií stanovených v nařízení Komise (ES) č. 1276/2008 (18).
5. V případě zboží uvedeného v příloze II tohoto nařízení, jehož vývozní prohlášení bylo přijato nejpozději dne 30. září 2007 a k němuž vývozce nemůže předložit průkazní doklad uvedený v čl. 17 odst. 1 nařízení (ES) č. 612/2009, se zboží považuje za dovezené do třetí země po předložení kopie přepravního dokladu a buď jednoho z dokladů uvedených v čl. 17 odst. 2 nařízení (ES) č. 612/2009, nebo bankovního dokladu vydaného schválenými zprostředkovateli usazenými v Unii, který potvrzuje, že platba odpovídající vývozu je připsána na účet vývozce vedený u zprostředkovatelů, nebo dokladu o zaplacení.
6. Pro účely použití článku 27 nařízení (ES) č. 612/2009 členské státy přihlédnou k odstavci 5.
KAPITOLA VII
OZNAMOVACÍ POVINNOST
Článek 51
1. Členské státy oznámí Komisi před desátým dnem každého měsíce toto:
a)
částky, vyjádřené v eurech, ohledně kterých byla vrácena osvědčení o náhradě během předchozího měsíce v souladu s čl. 41 odst. 1;
b)
částky, vyjádřené v eurech, ohledně kterých bylo během předchozího měsíce stanoveno, že zásadní požadavek uvedený v článku 38 nebyl splněn;
c)
osvědčení o náhradě, vyjádřená v eurech, vydaná během předchozího měsíce, jak je uvedeno v článku 35;
d)
osvědčení o náhradě, vyjádřená v eurech, vydaná během předchozího měsíce v souladu s článkem 47 nařízení (ES) č. 376/2008.
Částky uvedené v prvním pododstavci písm. b) se rozlišují podle odkazu na rozpočtové období osvědčení o náhradě, k němuž se vztahují.
2. Před 1. listopadem každého roku oznámí členské státy Komisi celkové částky, vyjádřené v eurech, zapsané před 1. říjnem téhož roku do osvědčení o náhradě vydaných v rozpočtovém období, jež skončilo 30. září předchozího kalendářního roku.
Článek 52
1. Členské státy nejpozději do konce měsíce po každém měsíci kalendářního roku sdělí Komisi prostřednictvím Systému výměny údajů, známého jako DEX (Data Exchange System), statistické údaje o zboží, na které se vztahuje toto nařízení a na něž byly v předchozím měsíci poskytnuty vývozní náhrady, přičemž údaje se rozepisují podle osmimístných kódů KN a zahrnují:
a)
množství tohoto zboží, vyjádřená v tunách nebo jiné stanovené měrné jednotce;
b)
výši vývozních náhrad, vyjádřenou v eurech, poskytnutých v předchozím měsíci na každý z dotyčných základních zemědělských produktů;
c)
množství každého ze základních zemědělských produktů, vyjádřená v tunách, pro která byly poskytnuty náhrady.
2. Členské státy oznámí Komisi před 31. prosincem každého roku celkové částky náhrad, vyjádřené v eurech, které skutečně poskytly během rozpočtového období, jež skončilo 30. září téhož roku, ve vztahu ke zboží vyvezenému v rozpočtovém období, jež skončilo 30. září předchozího roku, a během jakýchkoli předchozích rozpočtových období, která nebyla dosud oznámena, přičemž dotyčná období uvedou.
3. Pro účely odstavců 1 a 2 poskytnuté náhrady zahrnují platby předem.
4. Členské státy oznámí Komisi před 31. prosincem každého roku celkové částky, vyjádřené v eurech, zpětných uhrazení náhrad vyplacených neoprávněně, jež byly získány během rozpočtového období, jež skončilo 30. září téhož roku, přičemž uvedou dotyčné období (dotyčná období).
Článek 53
Členské státy oznámí Komisi nejpozději do pátého dne každého měsíce částky náhrad poskytnutých podle čl. 43 odst. 1 od šestnáctého dne do konce předchozího měsíce a nejpozději do dvacátého dne každého měsíce částky náhrad poskytnutých podle čl. 43 odst. 1 od prvního do patnáctého dne daného měsíce. Je-li to vhodné, členské státy informují Komisi o tom, že mezi příslušnými dny nebyly poskytnuty žádné částky.
KAPITOLA VIII
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 54
Nařízení (ES) č. 1043/2005 se zrušuje.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze IX.
Článek 55
Toto nařízení vstupuje v platnost druhým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se na žádosti předkládané od 8. července 2010 o osvědčení k použití od 1. října 2010.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 29. června 2010.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 578/2010
z dnia 29 czerwca 2010 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów ustalania wysokości kwot takich refundacji
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1216/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych (1), w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3348/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji (2) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione. Ponieważ konieczne są dalsze zmiany, właściwe jest jego zastąpienie.
(2)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (3) stanowi, że w zakresie wymaganym dla umożliwienia wywozu niektórych produktów rolnych w postaci niektórych towarów przetworzonych niewymienionych w załączniku I do Traktatu w oparciu o notowania cenowe lub ceny osiągane przez te produkty na rynkach światowych, różnica między takimi notowaniami lub cenami a cenami w Unii może zostać pokryta refundacją wywozową. Przyznawanie refundacji dla wszystkich produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu powinno zatem podlegać wspólnym regułom.
(3)
W celu zapewnienia jednolitego stosowania rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 w zakresie przyznawania refundacji wywozowych, refundacje takie nie powinny być przyznawane dla towarów pochodzących z krajów trzecich i użytych przy wytwarzaniu wywożonych towarów, jeżeli były one w swobodnym obrocie w Unii.
(4)
Refundacje wywozowe powinny być wypłacane za towary uzyskiwane bezpośrednio z produktów podstawowych, z produktów uzyskiwanych wskutek przetwarzania produktów podstawowych oraz z produktów zaliczonych do jednej z tych kategorii. Powinna zostać określona metoda ustalania kwoty refundacji wywozowej w każdym z powyższych przypadków.
(5)
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (4) oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych (5) mają zastosowanie do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. Należy zatem wyjaśnić, w jaki sposób należy stosować niektóre przepisy tych rozporządzeń.
(6)
Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1670/2006 z dnia 10 listopada 2006 r. ustanawiającym niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 w zakresie ustalania i udzielania dostosowanych refundacji w odniesieniu do zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów spirytusowych (6), stawką refundacji wywozowej jest stawka obowiązująca w dniu, w którym zboża zostają umieszczone pod kontrolą celną w celu wytwarzania napojów spirytusowych. Umieszczenie zbóż pod kontrolą celną w celu wytwarzania napojów spirytusowych o których mowa w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1670/2006 powinno być zatem uznane, dla potrzeb przyznawania refundacji wywozowych, za równoważne z wywozem.
(7)
Napoje spirytusowe są uważane za mniej wrażliwe niż inne towary na wahania cen produktów rolnych użytych do ich wytwarzania. Jednakże Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy przyjąć niezbędne środki, aby ułatwić użycie zbóż z Unii do wytwarzania napojów spirytusowych otrzymywanych ze zbóż.
(8)
Wywóz wielu towarów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa w jasno określonych warunkach technicznych, odznaczających się stałymi cechami charakterystycznymi i jakością, odbywa się według stałego schematu. Dla uproszczenia formalności wywozowych należy przyjąć dla takich towarów procedurę uproszczoną, według której producent przekazuje właściwym organom informacje uważane przez nie za konieczne i dotyczące warunków wytwarzania towarów. W przypadku rejestracji przez właściwe organy ilości produktów rolnych rzeczywiście użytych do produkcji towarów wywożonych należy wprowadzić wymóg corocznego potwierdzania takiej rejestracji w celu zmniejszenia ryzyka związanego z brakiem informacji o zmianach w tych ilościach.
(9)
Wiele produktów rolnych podlega naturalnym i sezonowym zmianom. Dlatego zawartość produktów rolnych w wywożonych towarach może się różnić. Kwotę refundacji należy zatem ustalać na podstawie ilości produktów rolnych rzeczywiście użytych do wytworzenia wywożonych towarów. Niemniej jednak, w przypadku niektórych towarów o prostym i stosunkowo stałym składzie, dla uproszczenia procedur administracyjnych kwotę refundacji należy ustalić na podstawie stałych ilości produktów rolnych.
(10)
W celu zakwalifikowania do refundacji użyte produkty rolne, w szczególności towary wytworzone z takich produktów, muszą zostać wywiezione. Wszelkie wyjątki od tej zasady należy dopuszczać w bardzo ograniczonym zakresie. W trakcie procesu wytwarzania towarów producenci mogą jednak ponieść straty surowców, za które zapłacono ceny unijne, podczas gdy straty producentów prowadzących działalność gospodarczą poza Unią ograniczone są cenami na rynkach światowych. Ponadto, w trakcie procesu wytwarzania niektórych towarów otrzymywane są pewne produkty uboczne, których wartość znacząco różni się od wartości głównych produktów. W niektórych przypadkach te produkty uboczne mogą być użyte jedynie jako pasza. Konieczne jest zatem ustanowienie wspólnych reguł ustalania pojęcia ilości produktów rzeczywiście użytych w procesie wytwarzania wywożonych towarów.
(11)
Do celów art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1216/2009 należy zapewnić przyznawanie refundacji dla produktów podstawowych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I dla takiego samego okresu, jak w przypadku refundacji dla produktów rolnych wywożonych w nieprzetworzonym stanie. Należy jednak przewidzieć również możliwość odstępstwa od tej reguły w warunkach zakłóceń rynkowych, które należy określić zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1216/2009.
(12)
Przy ustalaniu stawki refundacji na produkty podstawowe lub produkty zaliczone do danej kategorii należy uwzględnić pomoc oraz inne środki o podobnym skutku, stosowane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1234/2007.
(13)
Skrobię ziemniaczaną należy zaliczyć do skrobi kukurydzianej w celu określenia refundacji wywozowych. Należy jednak umożliwić ustalenie szczególnej stawki refundacji dla skrobi ziemniaczanej w sytuacjach rynkowych, gdy jej cena jest znacznie niższa niż cena skrobi kukurydzianej.
(14)
Zgodnie z art. 162 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 refundacje przyznane na wywóz produktów rolnych wchodzących w skład towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu nie mogą przewyższać refundacji należnych w przypadku wywozu tych produktów w nieprzetworzonym stanie. Należy to uwzględnić przy ustalaniu stawek refundacji i tworzeniu reguł zaliczania produktów do poszczególnych kategorii.
(15)
Niektóre towary o podobnych cechach mogą być uzyskiwane różnymi technikami i z różnych materiałów podstawowych. Eksporterów należy objąć wymogiem określania rodzaju materiałów podstawowych i składania pewnych deklaracji odnośnie do procesu wytwarzania, o ile informacje takie są niezbędne do określenia uprawnienia do otrzymania refundacji lub odpowiedniej stawki refundacji.
(16)
Przy obliczaniu ilości rzeczywiście użytych produktów rolnych właściwe jest uwzględnienie zawartości suchej masy w przypadku skrobi oraz niektórych syropów glukozowych i syropów z maltodekstryny.
(17)
Jeżeli wymaga tego sytuacja w handlu światowym, konkretne wymogi danego rynku lub międzynarodowe umowy handlowe, powinno być możliwe różnicowanie refundacji dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, w zależności od miejsca przeznaczenia tych produktów.
(18)
Mając na względzie zarządzanie kwotami refundacji, które mogą być przyznawane w ciągu roku budżetowego dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, należy zezwolić na ustalanie różnych stawek dla wywozu, z wcześniejszym ustaleniem stawki refundacji na podstawie sytuacji na rynku unijnym oraz na rynkach światowych, lub bez takiego ustalenia.
(19)
Zobowiązania międzynarodowe podjęte przez Unię ograniczają wysokość refundacji, które mogą zostać przyznane w danym roku budżetowym. Należy umożliwić wywóz towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu na wcześniej ustalonych warunkach. W szczególności należy umożliwić podmiotom gospodarczym uzyskanie zapewnienia, że taki wywóz kwalifikuje się do refundacji zgodnej z zobowiązaniami Unii. W przypadku braku możliwości udzielenia takiego zapewnienia, eksporterzy powinni otrzymać taką informację z wystarczającym wyprzedzeniem. Wydawanie świadectw refundacji umożliwia śledzenie losów wniosków o refundację i gwarantuje ich posiadaczom, że będą mogli korzystać z refundacji do kwoty, na którą świadectwo zostało wydane, o ile spełnią pozostałe warunki dotyczące refundacji określone zasadami unijnymi.
(20)
Należy określić środki zarządzania dla systemu świadectw refundacji. W szczególności należy wprowadzić przepis dotyczący współczynnika redukcji stosowanego w sytuacjach, kiedy wnioski o refundację przewyższają dostępne kwoty. W niektórych okolicznościach należy wprowadzić przepis dotyczący zawieszania wydawania świadectw refundacji.
(21)
Świadectwa refundacji zapewniają zgodność z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii. Umożliwiają one także wcześniejsze ustalenie refundacji, która może zostać udzielona na produkty rolne używane do wytwarzania towarów wywożonych do krajów trzecich. Cel ten różni się pod niektórymi względami od celów pozwoleń na wywóz wydawanych na produkty podstawowe wywożone w stanie nieprzetworzonym, które są przedmiotem zobowiązań międzynarodowych dotyczących ograniczeń ilościowych. Konieczne jest zatem określenie, które z przepisów ogólnych obowiązujących w odniesieniu do pozwoleń i świadectw w zakresie produktów rolnych, ustanowionych obecnie w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych (7), nie powinny mieć zastosowania do świadectw refundacji.
(22)
W większości przypadków stawki refundacji są ustalane lub zmieniane w czwartki. Konieczne jest zmniejszenie ryzyka, że wnioski o wcześniejsze ustalenie stawki będą składane w celach spekulacyjnych. Jeżeli zatem wniosek o wcześniejsze ustalenie stawki składany jest w czwartek, wniosek ten powinien być traktowany tak, jakby został złożony w następnym dniu roboczym.
(23)
W celu ułatwienia państwom członkowskim posługiwania się systemem refundacji wywozowych stawki refundacji dla różnych produktów podstawowych wchodzących w skład towarów nieobjętych załącznikiem I należy ustalać wcześniej i w tym samym czasie.
(24)
Wnioski o wydanie świadectwa mogą opiewać na kwoty wyższe niż te, które mogą zostać przyznane. W związku z tym rok budżetowy należy podzielić na okresy, aby świadectwa były dostępne zarówno dla podmiotów gospodarczych, które dokonują wywozu pod koniec roku budżetowego, jak i dla tych, które realizują wywóz na początku roku budżetowego. W stosownych przypadkach należy stosować współczynnik redukcji w odniesieniu do wszystkich kwot wnioskowanych w danym okresie.
(25)
W przypadku gdy całkowita kwota refundacji, o które złożono wnioski w ramach pojedynczej transzy jest niższa niż kwota dostępna dla tej transzy, podmiotom należy zezwolić na składanie w trybie cotygodniowym wniosków o wydanie świadectwa refundacji na pozostałą kwotę dostępną dla danej transzy.
(26)
Należy określić, w jaki sposób niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 376/2008 odnoszące się do świadectw, ustalających wcześniej refundację wywozową, co do których składany jest wniosek w związku z zaproszeniem do składania ofert wydanym w kraju trzecim przywozu, powinny być stosowane odnośnie do świadectw refundacji.
(27)
Należy ustanowić warunki zwalniania zabezpieczeń wnoszonych w odniesieniu do świadectw refundacji. Warunki te powinny obejmować obowiązki uznane za zasadnicze, w stosunku do których wniesione jest zabezpieczenie, oraz dowody, które należy przedstawić, aby wykazać wypełnienie tych obowiązków.
(28)
Większość eksporterów otrzymuje tytułem refundacji mniej niż 100 000 EUR rocznie. Ogólnie wywóz ten ma niewielkie znaczenie dla gospodarki i stanowi jedynie niewielką część łącznej kwoty refundacji przyznawanych dla produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. W takich przypadkach należy zatem umożliwić zwolnienie małych eksporterów z wymogu przedstawiania świadectwa. Celem uproszczenia należy im zezwolić na wykorzystanie w pewnych okolicznościach świadectw refundacji bez utraty statusu małego eksportera. W celu zapobiegania nadużyciom należy jednak ograniczyć stosowanie tego zwolnienia do państwa członkowskiego, w którym mały eksporter ma swoją siedzibę.
(29)
Należy ustalić warunki w odniesieniu do monitorowania, oparte na zasadzie, że eksporter powinien deklarować właściwym organom, przy każdym wywozie towarów, ilości produktów użytych do wytworzenia wywożonych towarów. Właściwe organy powinny podjąć wszelkie środki, jakie uznają za niezbędne, w celu sprawdzania prawidłowości takich deklaracji.
(30)
Organy odpowiedzialne za sprawdzenie deklaracji eksportera mogą nie dysponować wystarczającymi dowodami, umożliwiającymi im uznanie deklaracji w sprawie użytych ilości, nawet jeżeli dowody te opierają się na analizie chemicznej. Sytuacje takie mogą w szczególności mieć miejsce, kiedy wywożone towary są wytwarzane w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie wywozu. W związku z powyższym właściwe organy państwa członkowskiego wywozu powinny, w razie potrzeby, mieć możliwość uzyskania bezpośrednio od właściwych organów pozostałych państw członkowskich wszystkich informacji, które te organy będą w stanie uzyskać odnośnie do warunków wytwarzania towarów.
(31)
W porozumieniu z właściwymi organami państwa członkowskiego, w którym wytwarzane są towary, podmiotom gospodarczym należy zezwolić na składanie uproszczonej deklaracji użytych produktów, w formie zsumowanych ilości tych produktów, pod warunkiem że przechowują oni szczegółowy rejestr zużytych produktów i udostępniają go wspomnianym organom.
(32)
Eksporter nie zawsze może znać dokładne ilości użytych produktów rolnych, w odniesieniu do których może wnioskować o refundację, w szczególności, jeżeli nie jest producentem. Dlatego też nie zawsze może takie ilości zadeklarować. W związku z tym zachodzi konieczność zapewnienia alternatywnej metody obliczania refundacji, o którą może wnioskować zainteresowana osoba, ograniczonej do niektórych towarów i opartej na analizie chemicznej tych towarów oraz wykorzystującej sporządzoną w tym celu tabelę.
(33)
Zgodnie z art. 28 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 nie udziela się refundacji w odniesieniu do produktów, których jakość handlowa nie jest należyta i uczciwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego. Aby dopilnować, że zasada ta jest jednolicie stosowana, należy wyjaśnić, że aby otrzymać refundację na niektóre produkty pochodzenia zwierzęcego objęte rozporządzeniem (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (8) oraz rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (9), a także włączone do załącznika II do niniejszego rozporządzenia, te produkty pochodzenia zwierzęcego powinny być przygotowane zgodnie z wymogami tych rozporządzeń i opatrzone wymaganym znakiem jakości zdrowotnej.
(34)
Zasadnicze znaczenie ma umożliwienie Komisji skutecznego monitorowania wszelkich przyjmowanych środków dotyczących przyznawanych refundacji wywozowych. W związku z tym właściwe organy państw członkowskich powinny przekazywać Komisji pewne informacje statystyczne. Należy określić format i zakres przekazywanych informacji.
(35)
Zgodnie z art. 12 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 składniki, inne niż produkty cukrownicze, o których mowa w art. 162 ust. 1 lit. a) ppkt (iii) oraz w art. 162 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, w odniesieniu do których przyznano refundację wywozową, muszą być pochodzenia unijnego. Należy zatem ustanowić środki zapewniające przestrzeganie tego wymogu.
(36)
Liczba wniosków, w odniesieniu do których udziela się refundacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jest wysoka. Większość towarów, dla których składane są te wnioski, jest wytwarzana w jasno określonych warunkach technicznych, odznacza się stałymi cechami charakterystycznymi i jakością, jest wywożona według stałego schematu i posiada wzory produkcji, które zostały zarejestrowane i zatwierdzone przez właściwe organy. W świetle wymienionych szczególnych okoliczności i w celu uproszczenia pracy administracyjnej związanej z przyznawaniem refundacji wywozowych na mocy niniejszego rozporządzenia, należy dać państwom członkowskim większą elastyczność w stosowaniu art. 24 rozporządzenia (WE) nr 612/2009, w tym zakresie, w jakim odnosi się on do wartości maksymalnych, poniżej których państwa członkowskie mogą zwolnić podmioty gospodarcze z obowiązku przedstawienia innych dowodów niż dokument transportowy.
(37)
Właściwe jest zapewnienie w całej Unii jednolitego stosowania przepisów dotyczących przyznawania refundacji dla towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. W tym celu każde państwo członkowskie powinno informować Komisję o ustaleniach w zakresie monitorowania stosowanych na jego terytorium w odniesieniu do różnych rodzajów wywożonych towarów.
(38)
Należy zapewnić wystarczającą ilość czasu na przejście od ustaleń administracyjnych dotyczących świadectw refundacji wydawanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 do ustaleń administracyjnych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Niniejsze rozporządzenie powinno się zatem stosować do wniosków o wydanie świadectw refundacji złożonych od początkowej daty pierwszego okresu składania wniosków w okresie budżetowym w 2011 r. oraz powinno wejść w życie w tej dacie.
(39)
Środki przyjęte w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. horyzontalnych zagadnień dotyczących handlu przetworzonymi produktami rolnymi nieobjętymi załącznikiem I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1216/2009 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.
Ma ono zastosowanie do wywozu produktów podstawowych, produktów otrzymanych w wyniku przetwarzania produktów podstawowych, lub produktów zaliczonych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia, kiedy produkty te są wywożone w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, ale są wyszczególnione w częściach I do V załącznika XX do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
2. Refundacja wywozowa, o której mowa w ust. 1 nie jest przyznawana w odniesieniu do towarów wprowadzanych do swobodnego obrotu zgodnie z art. 29 Traktatu, a następnie ponownie wywożonych.
Nie przyznaje się refundacji w odniesieniu do takich towarów, jeżeli są one wywożone po przetworzeniu, lub w przypadku gdy stanowią składnik innych towarów.
3. Z wyjątkiem zbóż, refundacji nie przyznaje się dla produktów używanych do wytwarzania alkoholu zawartego w napojach spirytusowych, o których mowa w załączniku II i objętych kodem CN 2208.
Artykuł 2
1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)
„okres budżetowy” oznacza okres od dnia 1 października danego roku do dnia 30 września następnego roku;
b)
„rok budżetowy” oznacza okres od dnia 16 października danego roku do dnia 15 października następnego roku;
c)
„produkty podstawowe” oznaczają produkty wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
d)
„składniki” oznaczają produkty podstawowe, produkty otrzymane w wyniku przetwarzania produktów podstawowych lub produkty zaliczone do jednej z tych dwóch kategorii, używane do wytwarzania towarów i wymienione w art. 162 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (iii), (v) i (vii) oraz w art. 162 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007;
e)
„towary” oznaczają produkty nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, ale wymienione w część I do V załącznika XX do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
f)
„Porozumienie” oznacza Porozumienie w sprawie rolnictwa, zawarte podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej;
g)
„pomoc żywnościowa” oznacza działania związane z udzielaniem pomocy żywnościowej, spełniające warunki ustanowione w art. 10 ust. 4 Porozumienia;
h)
„pozostałości” oznaczają produkty procesu wytwarzania, o składzie wyraźnie różnym od składu rzeczywiście wywożonych towarów, i które nie mogą być wprowadzane do obrotu;
i)
„produkty uboczne” oznaczają produkty lub towary uzyskane podczas procesu wytwarzania, o składzie lub cechach charakterystycznych różnych od rzeczywiście wywożonych towarów, i które mogą być wprowadzane do obrotu;
j)
„straty” oznaczają ilości produktów lub towarów uzyskanych w wyniku procesu wytwarzania, począwszy od etapu, na którym w procesie wytwarzania użyto produktów rolnych w stanie nieprzetworzonym, inne niż towary, które są rzeczywiście wywożone, inne niż pozostałości oraz produkty uboczne, i które nie mogą być wprowadzane do obrotu.
2. Do celów ust. 1 lit. h), i) oraz j) produkty uzyskane podczas procesu wytwarzania, o składzie wyraźnie różnym od towarów rzeczywiście wywożonych, sprzedawane za opłatą pokrywającą wyłącznie koszty poniesione w związku z ich zbytem, nie są uznawane za wprowadzone do obrotu.
Do celów ust. 1 lit. j) produkty lub towary uzyskane podczas procesu wytwarzania oraz które można zbyć, odpłatnie lub nieodpłatnie, wyłącznie jako pasze dla zwierząt, zaliczane są do strat.
Artykuł 3
1. Skrobia ziemniaczana objęta kodem CN 1108 13 00, wyprodukowana bezpośrednio z ziemniaków, z wyłączeniem podproduktów, zaliczana jest do produktu otrzymanego w wyniku przetwarzania kukurydzy.
2. Serwatka objęta kodami CN 0404 10 48 do 0404 10 62, niezagęszczona, nawet mrożona, zaliczana jest do serwatki w proszku wymienionej w załączniku I („Grupa Produktów 1”).
3. Poniższe produkty są zaliczane do mleka w proszku o zawartości tłuszczu nieprzekraczającej 1,5 % wymienionego w załączniku I („Grupa Produktów 2”).
a)
mleko i przetwory mleczne objęte kodami CN 0403 10 11, 0403 90 51 i 0404 90 21, niezagęszczone ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone, o zawartości tłuszczu mlecznego nieprzekraczającej 0,1 % masy;
b)
mleko i przetwory mleczne objęte kodami CN 0403 10 11, 0403 90 11 i 0404 90 21, w proszku, granulkach albo w innej stałej postaci, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone, o zawartości tłuszczu mlecznego nieprzekraczającej 1,5 % masy.
4. Poniższe produkty są zaliczane do mleka w proszku o zawartości tłuszczu 26 % wymienionego w załączniku I („Grupa Produktów 3”):
a)
mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 0403 10 11, 0403 10 13, 0403 90 51, 0403 90 53, 0404 90 21 i 0404 90 23, niezagęszczone ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone, o zawartości tłuszczu mlecznego przekraczającej 0,1 % masy, ale nieprzekraczającej 6 %;
b)
mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 0403 10 11, 0403 10 13, 0403 10 19, 0403 90 13, 0403 90 19, 0404 90 23 i 0404 90 29, w proszku, granulkach albo w innej stałej postaci, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, o zawartości tłuszczu mlecznego przekraczającej 1,5 % masy, ale mniejszej niż 45 %.
5. Poniższe produkty są zaliczane do Grupy Produktów 6:
a)
mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 0403 10 19, 0403 90 59, 0404 90 23 i 0404 90 29, niezagęszczone ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, o zawartości tłuszczu mlecznego przekraczającej 6 % masy;
b)
mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 0403 10 19, 0403 90 19 i 0404 90 29, w proszku, granulkach albo w innej stałej postaci, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, o zawartości tłuszczu mlecznego nie mniejszej niż 45 % masy;
c)
masło i inne tłuszcze mleczne o zawartości tłuszczu mlecznego innej niż 82 %, ale nie mniejszej niż 62 % masy, objęte kodami CN 0405 10, 0405 20 90, 0405 90 10, 0405 90 90.
6. Mleko, śmietana i przetwory mleczne, objęte kodami CN 0403 10 11 do 0403 10 19, 0403 90 51 do 0403 90 59 i 0404 90 21 do 0404 90 29, zagęszczone, inne niż w proszku, granulkach lub innej stałej postaci, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, są, w odniesieniu do beztłuszczowej części zawartości suchej masy, zaliczane do Grupy Produktów 2. W odniesieniu do tłuszczu mlecznego zawartego w takim produkcie, jest on zaliczany do Grupy Produktów 6.
Pierwszy akapit ma zastosowanie także do sera i twarogu.
7. Ryż łuskany objęty kodem CN 1006 20 oraz ryż półbielony objęty kodami CN 1006 30 21 do 1006 30 48 są zaliczane do ryżu całkowicie bielonego objętego kodami CN 1006 30 61 do 1006 30 98.
8. Poniższe produkty są zaliczane do cukru białego objętego kodem CN 1701 99 10, jeżeli spełniają warunki kwalifikujące do refundacji ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 951/2006 (10), w przypadku gdy są wywożone w stanie nieprzetworzonym:
a)
surowy cukier buraczany lub trzcinowy, objęty kodem CN 1701 11 90 lub kodem CN 1701 12 90 i zawierający w stanie suchym przynajmniej 92 % masy sacharozy, określonej metodą polarymetryczną;
b)
cukier objęty kodem CN 1701 91 00 lub 1701 99 90;
c)
produkty o których mowa w części III lit. c) w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 z wyłączeniem mieszanek otrzymanych częściowo przy wykorzystaniu produktów objętych częścią I załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007;
d)
produkty określone w części III lit. d) i g) w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 z wyłączeniem mieszanek otrzymanych częściowo przy wykorzystaniu produktów objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.
Artykuł 4
Oprócz przepisów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają rozporządzenie (WE) nr 612/2009 oraz rozporządzenie (EWG) nr 2220/85, o ile art. 39 ust. 4 oraz art. 50 niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej.
ROZDZIAŁ II
REFUNDACJE WYWOZOWE
SEKCJA 1
Metoda obliczania
Artykuł 5
1. Wysokość refundacji przyznanej dla ilości ustalonej zgodnie z sekcją 2, dla każdego z produktów podstawowych wywożonych w postaci towarów tego samego rodzaju, uzyskuje się poprzez pomnożenie tej ilości przez stawkę refundacji dla produktu podstawowego, obliczoną na jednostkę wagi zgodnie z sekcją 3.
2. W przypadku gdy według art. 15 ust. 2 dla określonego produktu podstawowego ustalono różne stawki refundacji, kwotę dla każdej ilości produktu podstawowego o różnych stawkach refundacji oblicza się oddzielnie.
3. W przypadku gdy towary używane są do wytwarzania towarów wywożonych, stawka refundacji uwzględniona przy obliczeniu kwoty mającej zastosowanie do każdego produktu podstawowego, do produktów otrzymanych w wyniku przetworzenia produktu podstawowego, albo do produktów zaliczonych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 3, które zostały użyte do produkcji wywożonych towarów, jest stawką stosowaną w przypadku wywozu takich towarów w stanie nieprzetworzonym.
SEKCJA 2
Ilość referencyjna
Artykuł 6
W odniesieniu do towarów, ilość każdego produktu podstawowego, jaka ma stanowić podstawę obliczania kwoty refundacji (dalej „ilość referencyjna”), ustala się zgodnie z art. 7, 8 i 9, z wyjątkiem przypadków, w których następuje odesłanie do załącznika III, albo przypadków, w których stosuje się przepisy art. 47 ust. 2.
Artykuł 7
W przypadku użycia produktu podstawowego, nieprzetworzonego, lub produktu zaliczonego do danej kategorii, ilość referencyjna jest ilością rzeczywiście użytą w produkcji towarów wywożonych, z uwzględnieniem współczynników przeliczeniowych określonych w załączniku VII.
Artykuł 8
1. W przypadku użycia produktu objętego przepisami art. 1 ust. 1 lit. a) oraz części I załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 albo art. 1 ust. 1 lit. b) oraz części II załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, ilość referencyjna jest ilością rzeczywiście użytą do wytworzenia wywożonych towarów, dostosowaną tak, aby odpowiadać ilości produktu podstawowego, przez zastosowanie współczynników określonych w załączniku V do niniejszego rozporządzenia, jeżeli w odniesieniu do danego produktu występuje jeden z poniższych warunków:
a)
produkt został uzyskany w wyniku przetworzenia produktu podstawowego albo produktu zaliczonego do tego produktu podstawowego;
b)
produkt został zaliczony do produktu otrzymanego w wyniku przetworzenia produktu podstawowego;
c)
produkt został uzyskany w wyniku przetworzenia produktu zaliczonego do produktu uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu podstawowego.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku spirytusu zbożowego zawartego w napojach spirytusowych objętych kodem CN 2208, ilość referencyjna wynosi 3,4 kg jęczmienia na % obj. alkoholu powstałego ze zbóż, na hektolitr wywożonego napoju spirytusowego.
Artykuł 9
1. Z zastrzeżeniem art. 11, w przypadku użycia któregokolwiek z poniższych produktów, ilość referencyjna dla każdego z produktów podstawowych jest równa ilości ustalonej przez właściwe organy zgodnie z art. 45:
a)
produkt nieobjęty załącznikiem I do Traktatu, który został uzyskany w wyniku przetwarzania produktu o którym mowa w art. 7 lub 8 niniejszego rozporządzenia;
b)
produkt uzyskany z mieszanki lub w wyniku przetworzenia kilku produktów o których mowa w art. 7 lub 8 albo produktów o których mowa w lit. a) niniejszego akapitu.
Ilość referencyjna jest określana na podstawie ilości produktu rzeczywiście użytej podczas wytwarzania wywożonych towarów.
Do celów obliczania tej ilości stosuje się współczynniki przeliczeniowe o których mowa w załączniku VII lub, w zależności od przypadku, szczególne zasady obliczania, wskaźniki równoważności oraz współczynniki o których mowa w art. 8.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku spirytusu zbożowego zawartego w napojach spirytusowych objętych kodem CN 2208, ilość referencyjna wynosi 3,4 kg jęczmienia na % obj. alkoholu powstałego ze zbóż, na hektolitr wywożonego napoju spirytusowego.
Artykuł 10
1. Do celów art. od 6 do 9 produkty użyte w stanie nieprzetworzonym do wytworzenia towarów wywożonych uważa się za rzeczywiście użyte.
2. Jeśli podczas jednego z etapów wytwarzania takich towarów produkt podstawowy jest przetwarzany na inny, jeszcze bardziej przetworzony produkt podstawowy używany na dalszym etapie, za rzeczywiście użyty produkt uważa się tylko ten drugi produkt podstawowy.
3. Ilości produktów rzeczywiście użytych w rozumieniu ust. 1 ustala się dla każdego z wywożonych towarów.
4. W drodze odstępstwa od ust. 1, 2 i 3, w przypadku regularnego wywozu towarów wytwarzanych przez określone przedsiębiorstwo w jasno określonych warunkach technicznych oraz posiadających stałe cechy charakterystyczne i jakość, za zgodą właściwych organów, ilości te można ustalić na podstawie wzoru produkcyjnego dla towarów lub na podstawie średnich ilości produktu użytych w określonym czasie do wytworzenia danej ilości przedmiotowych towarów. Ustalone w ten sposób ilości produktów pozostają podstawą obliczeń do czasu zmiany warunków wytwarzania towarów.
Z wyjątkiem przypadku formalnego zezwolenia wydanego przez właściwe organy, ustalone w ten sposób ilości produktów potwierdza się przynajmniej raz w roku.
Artykuł 11
1. W odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku III ilość referencyjna w kilogramach produktu podstawowego na 100 kg towarów jest przedstawiona w wymienionym załączniku w odniesieniu do każdego z tych towarów.
Jednakże, w przypadku świeżego ciasta makaronowego ilości produktów podstawowych określone w załączniku III zostają zmniejszone do ilości równoważnej suchemu ciastu makaronowemu, mnożąc przedmiotowe ilości przez procentową zawartość suchego ekstraktu ciasta makaronowego i dzieląc przez 88.
2. Jeżeli towary wymienione w załączniku III zostały wytworzone częściowo z produktów, dla których wypłata refundacji wywozowych jest objęta rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007, a częściowo z innych produktów, odpowiednia ilość referencyjna dla tych pierwszych produktów jest określana zgodnie z art. 6 do 10.
Artykuł 12
1. W celu określenia ilości rzeczywiście użytych produktów rolnych, zastosowanie mają ust. 2 i 3.
2. Wszystkie produkty rolne użyte w rozumieniu art. 10 oraz które uprawniają do refundacji, ale które zanikają w toku normalnego procesu wytwarzania (na przykład w postaci pary lub dymu, lub w wyniku przemiany w pył lub popiół nienadające się do wykorzystania), kwalifikują się do refundacji w odniesieniu do wszystkich użytych ilości.
3. Ilości towarów, które nie zostały rzeczywiście wywiezione, nie kwalifikują się do refundacji w odniesieniu do rzeczywiście użytych ilości produktów rolnych.
Jeżeli towary te mają taki sam skład, jak towary rzeczywiście wywiezione, można zastosować proporcjonalne zmniejszenie ilości produktów rolnych rzeczywiście użytych do wytworzenia tych ostatnich towarów.
Artykuł 13
1. W drodze odstępstwa od art. 12 ust. 3, straty wynoszące 2 % masy lub mniej, właściwe dla produkcji towarów, kwalifikują się do refundacji.
Próg 2 % jest wyliczony jako stosunek wagi zużytej suchej masy wszystkich użytych surowców, po odjęciu ilości o których mowa w art. 12 ust. 2, do wagi suchej masy towarów rzeczywiście wywożonych, lub inną metodą obliczania właściwą dla warunków wytwarzania towarów.
2. W przypadku gdy straty właściwe dla wytwarzania towarów przekraczają 2 %, nadwyżka strat nie kwalifikuje się do refundacji w odniesieniu do rzeczywiście użytych ilości produktów rolnych. Właściwe organy państw członkowskich mogą jednak uznać właściwie uzasadnione wyższe straty. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przypadkach uznania przez właściwe organy wyższych strat oraz o przyczynach, dla których zostały one uznane.
3. Ilości produktów rolnych rzeczywiście użytych wchodzących w skład pozostałości kwalifikują się do refundacji.
4. W przypadku uzyskania produktów ubocznych, ilości produktów rolnych rzeczywiście użytych przypisywane są odpowiednio do towarów wywożonych i do produktów ubocznych.
SEKCJA 3
Stawki refundacji
Artykuł 14
1. Stawkę refundacji dla produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, zgodnie z art. 164 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, Komisja ustala na 100 kg produktu podstawowego na taki sam okres, jak w przypadku refundacji dla tych produktów wywożonych w nieprzetworzonym stanie.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, refundacja może być ustalona według innego harmonogramu, określonego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1216/2009.
Artykuł 15
1. Stawkę refundacji Komisja ustala w szczególności w odniesieniu do:
a)
średniego kosztu ponoszonego przez przemysł przetwórczy w związku z pozyskaniem produktów podstawowych na rynku unijnym oraz cen na rynku światowym;
b)
poziomu refundacji wywozowej dla przetworzonych produktów rolnych objętych załącznikiem I do Traktatu, które są wytwarzane w podobnych warunkach;
c)
konieczności zapewnienia równych warunków konkurencji zakładom przemysłowym wykorzystującym produkty unijne oraz tym, które wykorzystują produkty z krajów trzecich według procedury uszlachetniania czynnego;
d)
tendencji w wydatkach budżetowych z jednej strony oraz tendencji cenowych produktów podstawowych na rynku unijnym i na rynku światowym z drugiej strony;
e)
zgodności z limitami wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 218 Traktatu.
2. Przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, pomoc lub inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich państwach członkowskich do produktów podstawowych lub produktów zaliczonych do tej kategorii zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007.
3. Refundacje przyznane dla wywozu produktów rolnych wchodzących w skład towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu nie mogą przewyższać refundacji należnych w przypadku wywozu tych produktów w stanie nieprzetworzonym.
Artykuł 16
1. W przypadku skrobi ziemniaczanej objętej kodem CN 1108 13 00 stawkę refundacji ustala się oddzielnie, w równoważniku kukurydzy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 195 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, przez zastosowanie kryteriów określonych w art. 15 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. Ilości użytej skrobi ziemniaczanej przelicza się na równoważne ilości kukurydzy zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia.
2. W przypadku mieszanek D-sorbitu (sorbitolu) objętych kodami CN 2905 44 i 3824 60, gdy zainteresowana strona nie złoży deklaracji o której mowa w art. 45 z podaniem informacji wymaganych na mocy art. 48 ust. 1 lit. d), lub w przypadku gdy zainteresowana strona nie załączy do deklaracji wystarczającej dokumentacji dowodowej, stawka refundacji dla tych mieszanek jest taka sama, jak dla produktu podstawowego, do którego stosuje się najniższą stawkę refundacji.
Artykuł 17
1. Refundacja dla skrobi objętych kodami CN 1108 11 00 do 1108 19 90 albo dla produktów wymienionych w części I lit. d) w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 powstałych z przetworzenia takich skrobi, przyznawana jest jedynie w przypadku przedstawienia przez dostawcę deklaracji poświadczającej, że przedmiotowe produkty zostały wyprodukowane bezpośrednio ze zbóż, ziemniaków lub ryżu, z wykluczeniem użycia podproduktów uzyskanych podczas produkcji innych produktów rolnych lub towarów.
2. Deklarację, o której mowa w ust. 1, stosuje się, do czasu jej odwołania, w odniesieniu do wszystkich dostaw od tego samego producenta. Sprawdza się ją zgodnie z art. 45.
Artykuł 18
1. W przypadku, gdy zawartość suchej masy skrobi ziemniaczanej zaliczanej do skrobi kukurydzianej na mocy art. 3 ust. 1 wynosi 80 % lub więcej, stawką refundacji wywozowej jest stawka ustalona zgodnie z art. 14. Jeżeli zawartość suchej masy jest niższa niż 80 %, stawką refundacji jest stawka ustalona zgodnie z art. 14, pomnożona przez 1/80 część rzeczywistej zawartości procentowej suchej masy.
Dla wszystkich innych rodzajów skrobi o zawartości suchej masy 87 % lub większej stawką refundacji wywozowej jest stawka ustalona zgodnie z art. 14. Jeżeli zawartość suchej masy jest niższa niż 87 %, stawką refundacji jest stawka ustalona zgodnie z art. 14, pomnożona przez 1/87 część rzeczywistej zawartości procentowej suchej masy.
2. Jeżeli zawartość suchej masy syropów glukozowych albo syropów z maltodekstryny objętych kodami CN 1702 30 90, 1702 40 90, 1702 90 50 lub 2106 90 55 wynosi 78 % lub więcej, stawką refundacji wywozowej jest stawka ustalona zgodnie z art. 14. Jeżeli zawartość suchej masy takich syropów jest niższa niż 78 %, stawką refundacji jest stawka ustalona zgodnie z art. 14, pomnożona przez 1/78 część rzeczywistej zawartości procentowej suchej masy.
3. Do celów ust. 1 zawartość suchej masy skrobi ustala się z zastosowaniem metody o której mowa w załączniku IV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 687/2008 (11); zawartość suchej masy syropów glukozowych albo syropów z maltodekstryny ustala się z zastosowaniem metody 2 o której mowa w załączniku II do dyrektywy Komisji 79/796/EWG (12) albo innej odpowiedniej metody analitycznej dającej przynajmniej takie same gwarancje.
4. W przypadku składania deklaracji, o której mowa w art. 45, wnioskodawca deklaruje użytą zawartość suchej masy skrobi, syropów glukozowych albo syropów z maltodekstryny.
Artykuł 19
1. Refundacje w odniesieniu do wywozu w niezmienionym stanie kazeiny objętej kodem CN 3501 10, kazeinianów objętych kodem CN 3501 90 90 lub albuminy jaja kurzego objętej kodami CN 3502 11 90 i 3502 19 90 mogą zostać zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia i jeśli jest to konieczne ze względu na:
a)
sytuację na świecie w odniesieniu do handlu tymi towarami;
b)
szczególne wymogi niektórych rynków;
c)
międzynarodowe umowy handlowe.
2. Stawka refundacji dla towarów objętych kodami CN 1902 11 00, 1902 19 i 1902 40 10 może zostać zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia.
3. Refundacja może być zróżnicowana w zależności od tego, czy została wcześniej ustalona, zgodnie z art. 26, czy też nie.
Artykuł 20
1. Stawką refundacji jest stawka obowiązująca w dniu wywozu towarów, z wyjątkiem następujących przypadków:
a)
został złożony wniosek o wcześniejsze ustalenie stawki refundacji zgodnie z art. 26;
b)
został złożony wniosek zgodnie z art. 37 ust. 2, a stawkę refundacji ustalono z wyprzedzeniem w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa refundacji.
2. W przypadku stosowania systemu wcześniejszego ustalania stawki refundacji, stosowana jest stawka obowiązująca w dniu złożenia wniosku o wcześniejsze ustalenie, w odniesieniu do towarów wywożonych w terminie późniejszym, w trakcie okresu ważności świadectwa refundacji, zgodnie z przepisami art. 35 ust. 2.
Dla przetworzonych produktów zbożowych i ryżowych stawkę refundacji dostosowuje się według tych samych zasad, jakie mają zastosowanie do wcześniejszego ustalania refundacji w przypadku produktów podstawowych wywożonych w stanie nieprzetworzonym, lecz z wykorzystaniem współczynników przeliczeniowych określonych w załączniku V.
3. Wyciągi ze świadectw refundacji, w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 376/2008, nie są przedmiotem wcześniejszego ustalania stawki niezależnie od świadectw, z których pochodzą.
ROZDZIAŁ III
ŚWIADECTWA REFUNDACJI
SEKCJA 1
Postanowienia ogólne
Artykuł 21
1. Państwa członkowskie wydają każdemu wnioskodawcy, bez względu na jego miejsce prowadzenia działalności w Unii, świadectwa refundacji, które są ważne na terenie całej Unii.
Świadectwa refundacji gwarantują wypłatę refundacji, z zastrzeżeniem że spełnione zostaną warunki określone w rozdziale V. Warunki te mogą obejmować wcześniejsze ustalenie stawek refundacji. Świadectwa są ważne tylko na jeden okres budżetowy.
2. Przyznanie refundacji wywozowych dla wywozu produktów podstawowych w postaci towarów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia lub dla zbóż umieszczonych pod kontrolą celną do celów produkcji napojów spirytusowych, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1670/2006, uwarunkowane jest okazaniem świadectwa refundacji wydanego zgodnie z art. 24 niniejszego rozporządzenia.
Zboża, o których mowa w akapicie pierwszym, zostają uznane za wywiezione.
Przepisów pierwszego akapitu nie stosuje się w odniesieniu do dostaw o których mowa w art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret trzecie, art. 33 ust. 1, art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 1 oraz w art. 43 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 lub w odniesieniu do wywozów o których mowa w rozdziale IV niniejszego rozporządzenia.
3. Przyznanie refundacji według systemu wcześniejszego ustalania przewidzianego w art. 20 ust. 2 uwarunkowane jest okazaniem świadectwa refundacji zawierającego informację o wcześniejszym ustaleniu stawek refundacji.
Artykuł 22
1. Rozporządzenie (WE) nr 376/2008 ma zastosowanie do świadectw refundacji, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu.
2. Przepisy rozporządzenia (WE) nr 376/2008 dotyczące praw i obowiązków wynikających z świadectw refundacji denominowanych w ilościach, mają zastosowanie mutatis mutandis do praw i obowiązków wynikających ze świadectw refundacji o których mowa w niniejszym rozporządzeniu dla kwot denominowanych w EUR, uwzględniając przepisy zawarte w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, do świadectw refundacji, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, nie mają zastosowania art. 7 ust. 2 i 4, art. 8, 11 i 13, art. 17 ust. 1, art. 20, 23, 31, 32 i 34, art. 35 ust. 6 oraz art. 41, 45, 46 i 48 rozporządzenia (WE) nr 376/2008.
4. Do celów art. 39 i 40 rozporządzenia (WE) nr 376/2008 świadectwa ważne do dnia 30 września nie mogą być przedłużone.
W takich przypadkach świadectwa zostają anulowane dla wszystkich kwot, na które nie zostały złożone wnioski z powodu siły wyższej, a odnośne zabezpieczenie zostaje zwolnione.
Artykuł 23
1. Wnioski o wydanie świadectw refundacji, z wyjątkiem wniosków odnoszących się do działań związanych z udzielaniem pomocy żywnościowej, o których mowa w art. 36, są ważne tylko po wniesieniu zabezpieczenia w wysokości 10 % wnioskowanej kwoty, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 376/2008.
2. Zabezpieczenie zostaje zwolnione zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 40 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
1. Wniosek o wydanie świadectwa refundacji oraz samo świadectwo refundacji sporządza się w oparciu o wzór „Pozwolenie na wywóz lub świadectwo o wcześniejszym ustaleniu refundacji”, przedstawiony w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 376/2008, a kwotę wyraża się w EUR.
Dokumenty te wypełnia się zgodnie z instrukcjami podanymi w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
2. Jeżeli wnioskodawca nie zamierza dokonywać wywozu z państwa członkowskiego innego niż to, w którym składa wniosek o wydanie świadectwa refundacji, właściwy organ może zatrzymać wydawane świadectwo, w szczególności w formie elektronicznej. W takich przypadkach właściwy organ informuje wnioskodawcę, iż jego wniosek został zarejestrowany oraz udzielają mu informacji określonych w egzemplarzu posiadacza świadectwa refundacji, zwanego dalej „egzemplarzem nr 1”. Egzemplarza dla organu wydającego (zwanego dalej „egzemplarzem nr 2”) nie wydaje się.
Właściwy organ rejestruje natomiast wszystkie informacje ze świadectw refundacji określone w sekcjach III i IV załącznika VI oraz kwoty wnioskowane na podstawie danego świadectwa.
Artykuł 25
1. Obowiązki wynikające ze świadectw są niezbywalne. Prawa wynikające ze świadectw mogą być przenoszone przez ich posiadacza tytularnego w trakcie okresu ich ważności, pod warunkiem że prawa wynikające z każdego świadectwa lub jego wyciągu przenosi się na tylko jednego beneficjenta. Takie przeniesienie praw odnosi się do kwot jeszcze nieprzydzielonych dla danego świadectwa lub jego wyciągu.
2. Beneficjenci nie mogą przenosić nabytych praw dalej na inne osoby, ale mogą przenieść je z powrotem na posiadacza tytularnego. Przeniesienie zwrotne na posiadacza tytularnego dotyczy ilości jeszcze nieprzydzielonych dla danego świadectwa lub jego wyciągu. W takich przypadkach organ wydający wpisuje jedną z informacji ustalonych w załączniku VIII w rubryce 6 świadectwa.
3. W przypadku wniosku o przeniesienie praw przez posiadacza tytularnego lub w przypadku przeniesienia zwrotnego przez beneficjenta na posiadacza tytularnego, organ wydający lub agencja lub agencje wyznaczone przez każde państwo członkowskie wprowadzają poniższe informacje do świadectwa lub, jeżeli to właściwe, do jego wyciągu:
a)
imię i nazwisko lub nazwa oraz adres beneficjenta zgodnie z ust. 1 lub wpis o którym mowa w ust. 2;
b)
datę przeniesienia lub przeniesienia zwrotnego na posiadacza tytularnego, potwierdzoną pieczęcią właściwego organu lub agencji.
4. Przeniesienie praw lub przeniesienie zwrotne na posiadacza tytularnego staje się skuteczne z datą wpisu określonego w ust. 3 lit. b).
Artykuł 26
1. Wnioski o wcześniejsze ustalenie stawek refundacji dotyczą wszystkich stosowanych stawek refundacji.
2. Wniosek o wcześniejsze ustalenie stawek refundacji może zostać złożony w momencie składania wniosku o wydanie świadectwa refundacji albo w dowolnym czasie po dniu, w którym świadectwo refundacji zostało wydane.
3. Wnioski o wcześniejsze ustalenie stawek refundacji zostają przygotowane zgodnie z sekcją II załącznika VI, wykorzystując formularz określony w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 376/2008. Wcześniejszego ustalenia nie stosuje się do wywozu dokonanego przed dniem złożenia wniosku.
4. Wnioski o wcześniejsze ustalenie stawek refundacji składane w czwartki są traktowane tak, jakby zostały złożone w następnym dniu roboczym.
Artykuł 27
1. Posiadacz świadectwa refundacji może zwrócić się o wydanie wyciągu ze świadectwa sporządzonego w postaci ustalonej w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 376/2008. Wniosek zawiera informacje określone w pkt 3 sekcji II załącznika VI do niniejszego rozporządzenia.
Kwotę, na jaką składany jest wniosek o wyciąg, odnotowuje się na oryginale świadectwa.
2. Nie naruszając art. 9 rozporządzenia (WE) nr 376/2008, można sporządzać wyciągi, zachowujące ważność na całym terytorium Unii, ze świadectw zarejestrowanych jako ważne w jednym państwie członkowskim.
Artykuł 28
1. Każdy eksporter wypełnia specjalny wniosek o wypłatę refundacji w rozumieniu art. 46 rozporządzenia (WE) nr 612/2009. Zostaje on przedstawiony organowi odpowiedzialnemu za wypłaty refundacji, łącznie z odpowiednimi świadectwami, poza przypadkiem rejestracji świadectw zgodnie z art. 24 ust. 2 niniejszego rozporządzenia lub w przypadku wywozu nieobjętego świadectwami refundacji.
Właściwy organ może uznać, że specjalny wniosek nie jest dokumentami dotyczącymi wypłaty refundacji o których mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 612/2009.
Właściwy organ może uznać specjalny wniosek za zgłoszenie wywozowe w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 612/2009. W tym przypadku datą otrzymania specjalnego wniosku przez organ odpowiedzialny za wypłaty refundacji o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu jest data otrzymania przez ten organ zgłoszenia wywozowego. We wszystkich innych przypadkach specjalny wniosek zawiera szczegółowe dane dotyczące zgłoszenia wywozowego, w tym numer referencyjny zgłoszenia wywozowego.
2. Organ odpowiedzialny za wypłaty refundacji ustala wnioskowaną kwotę na podstawie informacji zamieszczonych w specjalnym wniosku, przyjmując za wyłączną podstawę ilość i charakter wywożonego produktu podstawowego (produktów podstawowych) oraz obowiązującą stawkę (stawki) refundacji. Wszystkie te informacje bądź odniesienia do nich zamieszcza się wyraźnie w zgłoszeniu wywozowym.
Organ odpowiedzialny za wypłaty refundacji zapisuje przedmiotową kwotę na świadectwie refundacji w terminie sześciu miesięcy od daty otrzymania specjalnego wniosku.
Świadectwa przypisuje się na odwrotnej stronie egzemplarza nr 1. Rubryki 28, 29 i 30 zamiast ilości zawierają kwoty wyrażone w EUR.
Akapit trzeci stosuje się mutatis mutandis do świadectw przechowywanych w formie elektronicznej.
3. Po przypisaniu, jeżeli świadectwo refundacji nie jest zarejestrowane na mocy art. 24 ust. 2, egzemplarz nr 1 świadectwa jest zwracany posiadaczowi lub na życzenie eksportera przechowywany przez organ odpowiedzialny za wypłaty refundacji.
4. Zabezpieczenie zatrzymane w odniesieniu do kwoty, do której przypisano świadectwo refundacji dla wywożonych towarów, może zostać zwolnione albo przeniesione w charakterze zabezpieczenia wypłaty zaliczki na poczet refundacji zgodnie z rozdziałem 2 tytułu II rozporządzenia (WE) nr 612/2009.
Artykuł 29
1. O świadectwa refundacji wydane dla pojedynczego okresu budżetowego można się ubiegać oddzielnie, w sześciu transzach. Wnioski o wydanie świadectw mogą być składane najpóźniej do dnia:
a)
7 września dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 października;
b)
7 listopada dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 grudnia;
c)
7 stycznia dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 lutego;
d)
7 marca dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 kwietnia;
e)
7 maja dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 czerwca;
f)
7 lipca dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 sierpnia.
2. Podmioty mogą składać wnioski o wydanie świadectwa refundacji tylko dla transzy właściwej dla najbliższej daty zamknięcia, jak podano w ust. 1, po dacie złożenia wniosku.
Artykuł 30
Ostateczne terminy przekazywania Komisji informacji przez państwa członkowskie w sprawie wniosków o wydanie świadectw podano poniżej:
a)
14 września dla świadectw o których mowa w art. 29 ust. 1 lit. a);
b)
14 listopada dla świadectw o których mowa w art. 29 ust. 1 lit. b);
c)
14 stycznia dla świadectw o których mowa w art. 29 ust. 1 lit. c);
d)
14 marca dla świadectw o których mowa w art. 29 ust. 1 lit. d);
e)
14 maja dla świadectw o których mowa w art. 29 ust. 1 lit. e);
f)
14 lipca dla świadectw o których mowa w art. 29 ust. 1 lit. f).
Artykuł 31
1. Łączną kwotę, na jaką mogą opiewać wydane świadectwa refundacji dla każdego okresu budżetowego, określa się zgodnie z ust. 2.
2. Od kwoty stanowiącej maksymalną kwotę refundacji, określoną zgodnie z art. 9 ust. 2 Porozumienia, odejmuje się następujące elementy:
a)
kwotę przekraczającą maksymalną kwotę oraz niesłusznie przyznaną w poprzednim roku budżetowym;
b)
kwotę zarezerwowaną na pokrycie wywozów, o których mowa w rozdziale IV niniejszego rozporządzenia;
c)
kwoty, dla których świadectwa refundacji ważne podczas danego okresu budżetowego zostały wydane.
3. Kwotę, w odniesieniu do której wydane świadectwa, o których mowa w art. 41, zostały zwrócone, dodaje się do liczby otrzymanej zgodnie z ust. 2.
4. Każda kwota zarezerwowana na pokrycie wywozów, o których mowa w rozdziale IV, która pozostaje niewykorzystana, dodawana jest do kwoty otrzymanej zgodnie z ust. 2.
5. W przypadku wątpliwości odnośnie jakichkolwiek kwot o których mowa w ust. 2, zostają one uwzględnione podczas określania kwoty końcowej.
Artykuł 32
Łączna kwota, na jaką mogą zostać wydane świadectwa na każdy z okresów o których mowa w art. 29, wynosi:
a)
30 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 31, ustalonej na dzień 14 września, w przypadku transzy określonej w art. 29 ust. 1 lit. a);
b)
27 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 31, ustalonej na dzień 14 listopada, w przypadku transzy określonej w art. 29 ust. 1 lit. b);
c)
32 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 31, ustalonej na dzień 14 stycznia, w przypadku transzy określonej w art. 29 ust. 1 lit. c);
d)
44 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 31, ustalonej na dzień 14 marca, w przypadku transzy określonej w art. 29 ust. 1 lit. d);
e)
67 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 31, ustalonej na dzień 14 maja, w przypadku transzy określonej w art. 29 ust. 1 lit. e);
f)
100 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 31, ustalonej na dzień 14 lipca, w przypadku transzy określonej w art. 29 ust. 1 lit. f).
SEKCJA 2
Wnioski o wydanie świadectw refundacji i ich wydawanie
Artykuł 33
1. W przypadku gdy łączna kwota o którą wystąpiono we wnioskach otrzymanych w odniesieniu do każdego z odnośnych okresów przekracza kwotę maksymalną o której mowa w art. 31 ust. 2, Komisja ustanawia współczynnik redukcji, stosowany do wszystkich wniosków złożonych przed odpowiednią datą o której mowa w art. 29, celem zapewnienia zgodności z maksymalną kwotą o której mowa w art. 31.
Komisja publikuje przedmiotowy współczynnik w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w terminie pięciu dni roboczych od daty o której mowa w art. 30.
2. Jeżeli Komisja ustanawia współczynnik redukcji, świadectwa są wydawane na wnioskowane kwoty, pomnożone przez 1 minus współczynnik redukcji określony w sposób wskazany w ust. 1 niniejszego artykułu lub w art. 34 ust. 3 lit. a).
Jednakże dla transzy o której mowa w art. 29 ust. 1 lit. f), wnioskodawcy mogą wycofać swoje wnioski w ciągu pięciu dni roboczych od opublikowania wartości współczynnika redukcji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 1 sierpnia o kwotach, na jakie opiewają wnioski o wydanie świadectw refundacji, które zostały wycofane zgodnie z ust. 2 akapit drugi.
Artykuł 34
1. Jeżeli po dacie zamknięcia składania wniosków o wydanie świadectw refundacji dla danej transzy, o której mowa w art. 29 ust. 1, nie opublikowano na mocy art. 33 ust. 1 współczynnika redukcji, podmioty gospodarcze mogą składać wnioski o wydanie świadectwa refundacji na dowolną pozostałą kwotę dostępną dla danej transzy, w odniesieniu do której nie składano jeszcze wniosków.
Wnioski należy składać najpóźniej do kolejnej daty zamknięcia ustanowionej w art. 29 ust. 1.
2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wnioskach złożonych w ciągu tygodnia w następny poniedziałek. Odpowiednie świadectwa mogą być wydawane od środy następującej po powiadomieniu Komisji, o ile Komisja nie wyda odmiennych instrukcji.
3. Jeżeli ogólna kwota, której dotyczą wnioski otrzymane w danym tygodniu składania wniosków, przewyższa kwotę dostępną, o której mowa w ust. 1, Komisja podejmuje jeden lub więcej z następujących środków:
a)
stosuje współczynnik redukcji do wniosków o wydanie świadectw refundacji, złożonych w danym tygodniu składania wniosków, o których państwa członkowskie poinformowały Komisję i na które nie zostały jeszcze wydane świadectwa refundacji;
b)
instruuje państwa członkowskie, aby te odrzucały wnioski złożone w danym tygodniu, o których nie powiadomiły jeszcze Komisji;
c)
zawiesza przyjmowanie wniosków o wydanie świadectw refundacji.
4. Każde rozporządzenie przyjęte na mocy ust. 3 jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w ciągu trzech dni od otrzymania powiadomienia o złożonych wnioskach, o których mowa w ust. 2.
Artykuł 35
1. Świadectwa refundacji są ważne od daty wydania określonej w art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 376/2008.
2. Z zastrzeżeniem akapitu drugiego świadectwa refundacji zachowują ważność do ostatniego dnia piątego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek o wydanie świadectwa, lub do ostatniego dnia okresu budżetowego, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza.
Świadectwa refundacji, o których mowa w art. 36, zachowują ważność do ostatniego dnia piątego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek o wydanie świadectwa.
3. Jeżeli stawki refundacji zostały ustalone wcześniej zgodnie z art. 26, stawki te obowiązują do ostatniego dnia okresu ważności świadectwa.
Artykuł 36
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2298/2001 (13) stosuje się do wniosków o wydanie świadectw refundacji oraz świadectw refundacji wydanych dla wywozu towarów będących częścią międzynarodowych działań związanych z udzielaniem pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia.
Artykuł 37
1. Do celów art. 47 rozporządzenia (WE) nr 376/2008 zastosowanie mają przepisy zawarte w ust. 2 do 11 niniejszego artykułu.
2. Od dnia 1 października każdego okresu budżetowego wnioski o wydanie świadectw w związku z zaproszeniem do składania ofert wydanym w kraju trzecim przywozu, ustalających refundacje wywozowe z wyprzedzeniem w dniu złożenia wniosku, mogą być przygotowywane zgodnie z niniejszym artykułem poza okresami ustalonymi w art. 29 i 34, jeżeli suma kwot odnoszących się do pojedynczego zaproszenia do składania ofert, na które jeden lub więcej eksporterów złożyło jeden lub więcej wniosków o wydanie świadectw refundacji, i na które nie wydano jeszcze świadectw, nie przekracza 2 mln EUR.
Jednakże limit ten może zostać podniesiony do 4 mln EUR, jeżeli żaden ze współczynników redukcji opublikowanych od początku okresu budżetowego i o których mowa w art. 33 ust. 1 lub w art. 34 ust. 3 nie przekracza 50 %.
3. Kwota, na którą opiewają wnioski o wydanie świadectwa lub świadectw, nie może przekroczyć ilości podanej w zaproszeniu do składania ofert, pomnożonej przez odpowiednią(-e) stawkę(-i) refundacji, ustaloną(-e) z wyprzedzeniem w dniu złożenia wniosku. Nie uwzględnia się marginesu błędu ani opcji przewidzianych w zaproszeniu do składania ofert.
4. Poza informacjami o których mowa w art. 47 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 376/2008, państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji informacje o kwotach, do których odnosi się każdy wniosek o wydanie świadectwa, oraz o dacie i godzinie złożenia każdego wniosku.
5. Jeżeli kwoty zgłoszone zgodnie z ust. 4, po dodaniu do kwot, w odniesieniu do których złożono już jeden lub więcej wniosków o wydanie świadectw w ramach tego samego zaproszenia do składania ofert, przekraczają obowiązujący limit o którym mowa w ust. 2, Komisja powiadamia państwa członkowskie w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania dodatkowych informacji o których mowa w ust. 4, iż danemu podmiotowi gospodarczemu nie można wydać świadectwa refundacji.
6. Komisja może zawiesić stosowanie ust. 2, jeżeli skumulowana suma kwot świadectw refundacji, które mogą zostać wydane zgodnie z art. 47 rozporządzenia (WE) nr 376/2008, przekracza w jednym okresie budżetowym kwotę 4 mln EUR. Decyzje dotyczące zawieszania publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
7. W drodze odstępstwa od art. 35 ust. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia świadectwa wydane zgodnie z art. 47 rozporządzenia (WE) nr 376/2008 są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 22 ust 2 rozporządzenia (WE) nr 376/2008. Świadectwa refundacji są ważne do końca ósmego miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostały wydane, lub do dnia 30 września, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza. Stawki ustalone wcześniej obowiązują do ostatniego dnia ważności świadectwa.
8. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że wykazano zgodnie z jego wymogami i zgodnie z art. 47 ust. 9 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 376/2008, że agencja, która wystąpiła z zaproszeniem do składania ofert, unieważniła zamówienie z powodów niezależnych od zwycięskiego oferenta i niestanowiących przypadku siły wyższej, zwalnia zabezpieczenie w przypadkach, kiedy wcześniej ustalona stawka refundacji dla produktu podstawowego, odpowiadająca największej refundacji w porównaniu z innymi użytymi produktami podstawowymi, jest wyższa lub równa stawce refundacji obowiązującej w ostatnim dniu ważności świadectwa.
9. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że wykazano zgodnie z jego wymogami i zgodnie z art. 47 ust. 9 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 376/2008, że agencja, która wystąpiła z zaproszeniem do składania ofert, zobowiązała zwycięskiego oferenta do przyjęcia zmian w zamówieniu z powodów niezależnych od tego oferenta i niestanowiących przypadku siły wyższej, może przedłużyć ważność świadectwa oraz okres, podczas którego ma zastosowanie wcześniej ustalona stawka refundacji, do dnia 30 września.
10. Jeżeli zwycięski oferent przedstawi dowód, zgodnie z art. 47 ust. 9 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 376/2008, że w zaproszeniu do składania ofert lub w zamówieniu udzielonym w wyniku rozstrzygnięcia przetargu przewidziany jest margines błędu lub opcja ponad 5 %, a agencja, która wystąpiła z zaproszeniem do składania ofert, korzysta z tej klauzuli, obowiązek wywozu zostaje uznany za dopełniony, jeżeli ilość wywiezionych towarów jest maksymalnie 10 % mniejsza od ilości odpowiadającej kwocie, na jaką wydane zostało świadectwo.
Akapit pierwszy stosuje się pod warunkiem, że ustalona wcześniej stawka refundacji dla produktu podstawowego, odpowiadająca największej refundacji w porównaniu z innymi użytymi produktami podstawowymi, jest wyższa lub równa stawce refundacji obowiązującej w ostatnim dniu ważności świadectwa. W takich przypadkach stawka 95 %, o której mowa w art. 40 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia, zostaje zastąpiona stawką 90 %.
11. Do celów ust. 1 do 10 niniejszego artykułu termin 21 dni, określony w art. 47 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 376/2008, zostaje wydłużony do 44 dni.
SEKCJA 3
Zabezpieczenia
Artykuł 38
1. Wydanie świadectwa refundacji zobowiązuje jego posiadacza do złożenia wniosku o refundacje równe kwocie, na jaką wydane zostało świadectwo, w odniesieniu do towarów wywożonych podczas okresu ważności świadectwa refundacji.
Celem zagwarantowania wywiązania się ze zobowiązania o którym mowa w akapicie pierwszym wnosi się zabezpieczenie o którym mowa w art. 23.
2. Zobowiązanie o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu uznaje się za zobowiązanie pierwotne w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 39
1. Zobowiązanie pierwotne uważa się za wypełnione, jeżeli eksporter przekaże specjalny wniosek dotyczący towarów wywożonych w okresie ważności świadectwa refundacji zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 28 oraz w sekcji V załącznika VI.
2. W przypadku gdy specjalny wniosek nie jest zgłoszeniem wywozowym, musi on zostać złożony w terminie trzech miesięcy od daty wygaśnięcia ważności świadectwa refundacji, którego numer został podany w specjalnym wniosku, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Jeżeli termin trzech miesięcy ustanowiony w akapicie pierwszym nie zostanie dotrzymany, zobowiązanie pierwotne nie może być uznane za dopełnione.
3. Dowód na dopełnienie zobowiązania pierwotnego zostaje dostarczony właściwemu organowi w postaci przedstawienia egzemplarza nr 1 świadectwa refundacji, właściwie oznaczonego zgodnie z art. 28 ust. 2. Dowód ten przedstawia się do końca dwunastego miesiąca następującego po końcu okresu ważności świadectwa refundacji.
Akapit pierwszy stosuje się mutatis mutandis do świadectw zarejestrowanych na mocy art. 24 ust. 2.
4. W drodze odstępstwa od art. 22 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 zabezpieczenie przewidziane w art. 23 niniejszego rozporządzenia ulega przepadkowi proporcjonalnie do kwoty, w odniesieniu do której nie przedstawiono wymaganego dowodu przed upływem terminu określonego w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 40
1. Jeżeli na podstawie art. 33 ust. 2 lub art. 34 ust. 3 lit. a) stosowany jest współczynnik redukcji, część zabezpieczenia, równa kwocie wniesionego zabezpieczenia pomnożonej przez współczynnik redukcji, zostaje niezwłocznie zwolniona.
2. Jeżeli wnioskodawca wycofa swój wniosek o wydanie świadectwa, zgodnie z art. 33 ust. 2 akapit drugi, zwolnione zostaje 80 % pierwotnej kwoty zabezpieczenia.
3. Zabezpieczenie zostaje zwolnione w całości po złożeniu przez posiadacza świadectwa wniosku o refundację wynoszącą łącznie 95 % kwoty, na którą zostało wydane świadectwo.
4. Na wniosek posiadacza tytularnego państwo członkowskie może zwolnić zabezpieczenie w ratach, proporcjonalnie do kwot, w odniesieniu do których warunki określone w art. 39 ust. 1 i 3 zostały spełnione, jeżeli przedstawi on dowód, że złożył wniosek o kwotę równą przynajmniej 5 % kwoty wskazanej na świadectwie.
5. Jeżeli zostały złożone wnioski o refundację w odniesieniu do kwoty poniżej 95 % kwoty, na jaką świadectwo zostało wydane, część zabezpieczenia, równa 10 % różnicy między 95 % kwoty, na którą wydane zostało świadectwo, a kwotą rzeczywiście wykorzystanej refundacji, ulega przepadkowi.
6. Jeżeli kwota, w odniesieniu do której warunki o których mowa w art. 39 ust. 1 i 3 zostały spełnione, jest niższa niż 5 % kwoty wskazanej na świadectwie, całość zabezpieczenia ulega przepadkowi.
7. Jeżeli łączna kwota zabezpieczenia ulegająca przepadkowi wynosi 100 EUR lub mniej dla danego świadectwa, państwo członkowskie zwalnia zabezpieczenie w całości.
Artykuł 41
1. Jeżeli świadectwo lub jego wyciąg zostają zwrócone organowi wydającemu w terminie odpowiadającym pierwszym dwóm trzecim jego okresu ważności, odpowiednia kwota zabezpieczenia ulegająca przepadkowi zostaje zmniejszona o 40 %, przy czym dla potrzeb wyliczenia takiego okresu każda część dnia jest traktowana jako jeden cały dzień.
2. Jeżeli świadectwo lub jego wyciąg zostają zwrócone organowi wydającemu w czasie odpowiadającym ostatniej jednej trzeciej jego okresu ważności lub w ciągu miesiąca następującego po dacie jego wygaśnięcia, odpowiednia kwota zabezpieczenia ulegająca przepadkowi zostaje zmniejszona o 25 %.
3. Przepisy ust. 1 i 2 mają zastosowanie tylko do świadectw i wyciągów ze świadectw zwróconych organom wydającym w czasie trwania okresu budżetowego, w odniesieniu do którego świadectwa te zostały wydane, pod warunkiem że zostaną zwrócone nie później niż dnia 31 sierpnia w tym okresie budżetowym.
ROZDZIAŁ IV
WYWÓZ NIEOBJĘTY ŚWIADECTWAMI
Artykuł 42
1. Dla wywozu, w odniesieniu do którego wnioski złożone przez podmiot gospodarczy w roku budżetowym nie powodują wypłaty refundacji w kwocie wyższej niż 100 000 EUR, świadectwa nie są wymagane.
2. Dla dostaw o których mowa w art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret trzecie, art. 33 ust. 1, art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 43 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 świadectwa nie są wymagane.
3. Ustępy 1 i 2 stosuje się także do wywozu realizowanego przez podmioty, które posiadały świadectwo refundacji w danym okresie budżetowym lub posiadają takie świadectwo w dniu wywozu.
4. Ustępy 1, 2 i 3 mają zastosowanie tylko w państwie członkowskim, w którym podmiot ma swoją siedzibę.
Artykuł 43
1. Dla każdego okresu budżetowego wywozy o których mowa w art. 42 ust. 1 kwalifikują się do wypłaty refundacji w ramach limitu określonego rezerwą łączną w wysokości 40 mln EUR na każdy rok budżetowy.
2. Refundacje dla wywozów będących częścią międzynarodowych działań związanych z udzielaniem pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia, oraz refundacje dla dostaw, o których mowa w art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret trzecie, art. 33 ust. 1, art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 43 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 nie są uwzględniane w określaniu poziomu wydatków w ramach rezerwy, o której mowa w ust. 1.
Artykuł 44
1. Ze względu na zobowiązania międzynarodowe Unii, Komisja może zawiesić stosowanie art. 43 ust. 1 do wywozów nieobjętych świadectwem refundacji na maksymalny okres 20 dni roboczych, jeżeli suma kwot, o których państwa członkowskie poinformowały Komisję zgodnie z art. 53, osiąga 30 mln EUR.
2. W okolicznościach określonych w ust. 1 Komisja może, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1216/2009, zawiesić stosowanie art. 43 ust. 1 niniejszego rozporządzenia do wywozu nieobjętego świadectwem refundacji na okres przekraczający 20 dni roboczych.
ROZDZIAŁ V
OBOWIĄZKI EKSPORTERA
Artykuł 45
1. Jeżeli towary mają zostać wywiezione, zainteresowana strona deklaruje ilości produktów podstawowych, produktów otrzymanych w wyniku przetworzenia produktów podstawowych albo produktów zaliczonych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 3, które zostały rzeczywiście użyte, w rozumieniu art. 10, do wytworzenia tych towarów, w odniesieniu do których ubiegała się będzie o refundację, albo w inny sposób odwołuje się do tego składu, jeżeli został on określony zgodnie z art. 10 ust. 4.
2. Jeżeli towary zostały użyte do wytworzenia towarów, które mają zostać wywiezione, deklaracja zainteresowanej strony zawiera ilość rzeczywiście użytych towarów oraz charakter i ilość każdego z produktów podstawowych, produktów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów podstawowych lub produktów zaliczonych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 3, z których uzyskano towary.
Zainteresowana strona na poparcie swej deklaracji zobowiązana jest dostarczyć właściwym organom wszystkie dokumenty i informacje, jakie te organy uznają za stosowne. Dokumenty i informacje, o których mowa, mogą być przechowywane i składane w formie elektronicznej.
Właściwe organy sprawdzają prawidłowość deklaracji za pomocą odpowiednich środków.
3. Na wniosek właściwych organów państwa członkowskiego, na którego terytorium przeprowadzane są formalności celne związane z wywozem, właściwe organy pozostałych państw członkowskich przekazują im bezpośrednio wszystkie informacje, które są w stanie uzyskać, aby umożliwić sprawdzenie deklaracji sporządzonej przez zainteresowaną stronę.
Artykuł 46
W drodze odstępstwa od art. 45 oraz po konsultacji z właściwymi organami deklarację użytych produktów lub towarów można zastąpić zbiorczą deklaracją ilości użytych produktów albo odniesieniem do deklaracji dotyczącej tych ilości, jeżeli zostały one już określone na mocy art. 10 ust. 4 oraz pod warunkiem, że producent przekazuje do dyspozycji organów wszelkie informacje konieczne do sprawdzenia deklaracji.
Artykuł 47
1. Eksporter, który nie złoży deklaracji o której mowa w art. 46 albo nie dostarczy zadowalających informacji na poparcie swej deklaracji, nie jest uprawniony do refundacji.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, jeżeli dane towary te są wymienione w kolumnach 1 i 2 załącznika IV, można przyznać refundację na wyraźny wniosek zainteresowanej strony. Rodzaj i ilość produktów podstawowych uwzględnionych do obliczenia takiej refundacji określa się na postawie analizy wywożonych towarów oraz zgodnie z tabelą w załączniku IV. Właściwy organ podejmuje decyzję o warunkach, zgodnie z którymi należy przeprowadzić analizę, oraz o informacjach, jakie należy dostarczyć na poparcie wniosku.
3. Koszt takiej analizy ponosi eksporter.
Artykuł 48
1. Artykuł 45 nie ma zastosowania do ilości produktów rolnych określonych zgodnie z załącznikiem III, z wyjątkiem:
a)
ilości produktów o których mowa w art. 45 ust. 1 wywożonych w postaci towarów uzyskanych częściowo z produktów, odnośnie do których wypłata refundacji wywozowej objęta jest rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007, a częściowo z innych produktów, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 11 ust. 2;
b)
ilości jaj i produktów jajecznych wywożonych w postaci ciasta makaronowego objętego kodem CN 1902 11 00;
c)
ilości suchej masy świeżego ciasta makaronowego, o których mowa w art. 11 ust. 1 akapit drugi;
d)
charakteru produktów podstawowych rzeczywiście użytych do wytworzenia D-sorbitu (sorbitolu) objętego kodami CN 2905 44 i 3824 60 oraz, w razie konieczności, proporcji D-sorbitu (sorbitolu) uzyskanego z produktów skrobiowych i sacharozy;
e)
ilości kazeiny wywożonej w postaci towarów objętych kodem CN 3501 90 90;
f)
stopnia Plato piwa wytworzonego ze słodu objętego kodem CN 2202 90 10;
g)
ilości jęczmienia niebrowarnego zaakceptowanych przez właściwe organy.
Opis towarów podany w zgłoszeniu wywozowym i wniosku o przyznanie refundacji odnośnie do towarów wymienionych w załączniku III uwzględnia nazewnictwo podane w tym załączniku.
2. W przypadku analizy towarów do celów art. 45, 46, 47 lub ust. 1 lub 3 niniejszego artykułu stosuje się metody analizy określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 904/2008 (14) lub, w razie ich braku, metody określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 900/2008 (15) lub, w razie ich braku, metody mające zastosowanie w odniesieniu do klasyfikacji Wspólnej Taryfy Celnej towarów podobnych, które są przywożone do Unii.
3. Na dokumencie poświadczającym wywóz wyszczególnia się ilości towarów wywożonych oraz ilości produktów o których mowa w art. 45 ust. 1 lub zamieszcza się odniesienie do składu określonego zgodnie z art. 10 ust. 4. Jednakże w przypadku zastosowania art. 47 ust. 2, te drugie ilości zastępuje się ilościami produktów podstawowych wymienionych w kolumnie 4 załącznika IV, odpowiednio do wyników analizy wywożonych towarów.
4. Aby refundacja dla towarów objętych kodami CN 0403 10 51 do 0403 10 99, 0403 90 71 do 0403 90 99, 0405 20 10, 0405 20 30, 2105 00 99, 3502 11 90 oraz 3502 19 90 została udzielona, towary te spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w tym wymóg przygotowania ich w zatwierdzonym zakładzie i ich zgodności z wymaganiami znaku jakości zdrowotnej, wymienionymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
5. Do celów art. 45 i 46 każde państwo członkowskie informuje Komisję o kontrolach przeprowadzanych na swoim terytorium odnośnie do różnych rodzajów wywożonych towarów. Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie.
Artykuł 49
1. Na mocy art. 45 i 46 niniejszego rozporządzenia oraz wykonując art. 12 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 dla towarów zawierających zboża, ryż, mleko i przetwory mleczne lub jaja, o których mowa w art. 162 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii), (v) i (vii) oraz w art. 162 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zainteresowana strona przedstawia deklarację, że żaden ze składników nie został przywieziony z krajów trzecich, lub specyfikację ilości dla towarów przywiezionych z krajów trzecich.
2. W przypadku złożenia wniosku o ustalenie ilości zgodnie z art. 10 ust. 4, właściwy organ może zaakceptować deklarację przedstawioną przez zainteresowaną stronę, potwierdzającą, że zboża, ryż, przetwory mleczne i produkty jajeczne o których mowa w ust. 1, które zostały przywiezione z krajów trzecich, nie będą użyte.
3. W przypadku złożenia wniosku o określenie ilości zgodnie z art. 11 ust. 1 lub zgodnie z art. 47 ust. 2, właściwy organ może zaakceptować deklarację przedstawioną przez zainteresowaną stronę, potwierdzającą, że zboża, ryż, przetwory mleczne i produkty jajeczne określone w ust. 1, które zostały przywiezione z krajów trzecich, nie będą użyte.
4. Właściwe organy sprawdzają deklaracje o których mowa w ust. 1, 2 i 3 za pomocą wszelkich stosownych środków.
ROZDZIAŁ VI
WYPŁATA REFUNDACJI
Artykuł 50
1. W przypadku towarów wywiezionych między dniem 1 października a dniem 15 października każdego roku refundacja nie jest wypłacana przed 16 października.
W przypadku towarów wywiezionych na podstawie świadectwa refundacji wydanego na dany okres budżetowy, oraz jeżeli Komisja uzna, że występuje niebezpieczeństwo niewypełnienia przez Unię jej zobowiązań międzynarodowych, wypłaty refundacji zaplanowane po zakończeniu tego okresu nie są realizowane przed dniem 16 października. W takim przypadku termin określony w art. 46 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 może zostać czasowo wydłużony do trzech miesięcy i 15 dni w drodze rozporządzenia publikowanego przed dniem 20 września w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Dla towarów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia i w drodze odstępstwa od art. 24 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 kwotę określoną w art. 24 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 612/2009 stosuje się niezależnie od kraju lub terytorium przeznaczenia, do którego towary są wywożone:
a)
w przypadku towarów, które są pakowane z przeznaczeniem do sprzedaży detalicznej konsumentom w bezpośrednich opakowaniach, których zawartość netto nie przekracza 2,5 kg lub w pojemnikach zawierających nie więcej niż 2 litry, zaopatrzonych w etykietowanie w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (16), określające importera w kraju przeznaczenia lub sporządzone w języku urzędowym kraju przeznaczenia lub w języku łatwo zrozumiałym w tym kraju;
b)
w przypadkach, w których konkretny eksporter w okresie dwóch lat poprzedzających datę złożenia wniosku o zezwolenie, o którym mowa w ust. 3, przynajmniej 12 razy wywozi towary o zawartości nie więcej niż 90 % masy dowolnego poszczególnego produktu podstawowego, względem którego refundacja podlega wypłacie, posiadające ten sam ośmiocyfrowy kod CN i tego samego odbiorcę lub odbiorców.
3. W przypadkach przewidzianych w ust. 2 państwo członkowskie może, na wniosek, udzielić formalnego zezwolenia zwalniającego danego eksportera z obowiązku przedstawienia dokumentów wymaganych na mocy art. 17 rozporządzenia (WE) nr 612/2009, innych niż dokument przewozowy.
Zezwolenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest ważne, o ile nie zostanie cofnięte, przez okres nie dłuższy niż dwa lata i jest odnawialne. Państwa członkowskie mogą cofnąć zezwolenie, według własnego uznania, i w szczególności wycofują je bezzwłocznie, kiedy mają zasadne podstawy, aby podejrzewać, że eksporter nie przestrzegał warunków konkretnego zezwolenia.
Zwolnienia udzielone zgodnie z akapitem pierwszym uznaje się za czynniki ryzyka, które muszą być uwzględnione dla celów art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 485/2008 (17).
Eksporterzy korzystający ze zwolnienia podają numer zezwolenia na jednolitym dokumencie administracyjnym i na specjalnym wniosku o wypłatę, o którym mowa w art. 28 niniejszego rozporządzenia.
4. W drodze odstępstwa od ust. 3, w przypadkach przewidzianych w ust. 2 lit. b), państwa członkowskie mogą zwolnić danego eksportera z obowiązku przedstawienia dokumentów przewozowych dla wszystkich wywozów objętych zezwoleniem, jeżeli od danego eksportera wymaga się, aby przedstawił dokumenty przewozowe w odniesieniu do co najmniej 10 % liczby takich zgłoszeń wywozowych lub jednego rocznie, w zależności od tego, która z tych liczb jest większa, które to dokumenty są wybierane przez państwa członkowskie przy zastosowaniu kryteriów ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1276/2008 (18).
5. W przypadku towarów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, jeżeli zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte nie później niż dnia 30 września 2007 r. i względem których eksporter nie jest w stanie dostarczyć dowodu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 612/2009, towary uznaje się za przywiezione do kraju trzeciego na podstawie przedstawienia kopii dokumentu przewozowego oraz jednego z dokumentów wymienionych w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 lub dokumentu bankowego wydanego przez zatwierdzonych pośredników mających siedzibę w Unii, który zaświadcza, że zapłata za wywóz została dokonana na konto eksportera otwarte u tego pośrednika, lub dowodu zapłaty.
6. Do celów stosowania art. 27 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 państwa członkowskie biorą pod uwagę przepisy ust. 5.
ROZDZIAŁ VII
OBOWIĄZEK INFORMOWANIA
Artykuł 51
1. Państwa członkowskie informują Komisję, do dziesiątego dnia każdego miesiąca, o:
a)
kwotach, wyrażonych w EUR, na jakie opiewały świadectwa refundacji zwrócone w poprzednim miesiącu, zgodnie z art. 41 ust. 1;
b)
kwotach, wyrażonych w EUR, względem których ustalono w poprzednim miesiącu, że zobowiązania pierwotne o których mowa w art. 38 nie zostały spełnione;
c)
świadectwach refundacji, wyrażonych w EUR, wydanych w poprzednim miesiącu, o których mowa w art. 35;
d)
świadectwach refundacji, wyrażonych w EUR, wydanych w poprzednim miesiącu zgodnie z art. 47 rozporządzenia (WE) nr 376/2008.
Kwoty wymienione w lit. b) pierwszego akapitu są różnicowane przez wskazanie okresu budżetowego, do którego odnoszą się świadectwa refundacji.
2. Co roku przed dniem 1 listopada państwa członkowskie powiadamiają Komisję o łącznej kwocie, wyrażonej w EUR, przypisanej przed dniem 1 października tego roku do świadectw refundacji wydanych w okresie budżetowym kończącym się dnia 30 września poprzedniego roku kalendarzowego.
Artykuł 52
1. Najpóźniej do końca miesiąca następującego po każdym miesiącu roku kalendarzowego, państwa członkowskie przekazują Komisji, za pośrednictwem zabezpieczonego sieciowego Systemu Wymiany Danych (DEX), informacje statystyczne dotyczące towarów objętych niniejszym rozporządzeniem, dla których przyznane zostały w poprzednim miesiącu refundacje wywozowe, w rozbiciu na ośmiocyfrowe kody CN, obejmujące:
a)
ilości takich towarów wyrażone w tonach lub innych podanych jednostkach miary;
b)
kwoty, wyrażone w EUR, refundacji wywozowych przyznanych w poprzednim miesiącu dla wszystkich podstawowych produktów rolnych, których to dotyczy;
c)
ilości, wyrażone w tonach, każdego z podstawowych produktów rolnych, dla których przyznano refundacje.
2. Przed 31 grudnia każdego roku państwa członkowskie powiadamiają Komisję o łącznych kwotach refundacji, wyrażonych w EUR, które zostały rzeczywiście przyznane w okresie budżetowym kończącym się dnia 30 września tego roku w odniesieniu do towarów wywiezionych w okresie budżetowym kończącym się dnia 30 września poprzedniego roku oraz w każdym poprzednim okresie budżetowym, o którym jeszcze nie informowano, z wyszczególnieniem tych okresów.
3. Do celów ust. 1 i ust. 2 przyznane refundacje obejmują zaliczki.
4. Przed 31 grudnia każdego roku państwa członkowskie powiadamiają Komisję o łącznych kwotach, wyrażonych w EUR, zwrotów bezpodstawnie wypłaconych refundacji, odzyskanych w okresie budżetowym kończącym się 30 września tego roku, z wyszczególnieniem danego okresu lub okresów budżetowych.
Artykuł 53
Państwa członkowskie informują Komisję, nie później niż piątego dnia każdego miesiąca, o kwotach refundacji przyznanych na podstawie art. 43 ust. 1 od szesnastego do ostatniego dnia poprzedniego miesiąca, i nie później niż dwudziestego dnia każdego miesiąca o kwotach refundacji przyznanych na podstawie art. 43 ust. 1 od pierwszego do piętnastego dnia tego miesiąca. Jeżeli to właściwe, państwa członkowskie informują Komisję o nieprzyznaniu żadnych refundacji w tych dniach.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 54
Rozporządzenie (WE) nr 1043/2005 traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IX.
Artykuł 55
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie drugiego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wniosków złożonych od dnia 8 lipca 2010 r. dotyczących świadectw do wykorzystania od dnia 1 października 2010 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 29 czerwca 2010 r.