NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 904/2010
ze dne 7. října 2010
o správní spolupráci a boji proti podvodům v oblasti daně z přidané hodnoty
(přepracování)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 113 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
v souladu se zvláštním legislativním postupem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Rady (ES) č. 1798/2003 ze dne 7. října 2003 o správní spolupráci v oblasti daně z přidané hodnoty (3) bylo několikrát podstatně změněno. Vzhledem k novým změnám by mělo být z důvodu srozumitelnosti a přehlednosti přepracováno.
(2)
Nástroje pro boj proti podvodům v oblasti daně z přidané hodnoty (dále jen „DPH“), které byly stanoveny v nařízení (ES) č. 1798/2003, by měly být zdokonaleny a doplněny v návaznosti na závěry Rady ze dne 7. října 2008, sdělení Komise Radě, Evropskému parlamentu a Evropskému hospodářskému a sociálnímu výboru o koordinované strategii ke zlepšení boje proti podvodům s DPH v Evropské unii a zprávu Komise Radě a Evropskému parlamentu o používání nařízení Rady (ES) č. 1798/2003 o správní spolupráci v oblasti daně z přidané hodnoty (dále jen „zpráva Komise“). Ustanovení nařízení (ES) č. 1798/2003 je rovněž třeba vyjasnit z formulačního či praktického hlediska.
(3)
Vyhýbání se daňovým povinnostem a daňové úniky překračující hranice členských států vedou k rozpočtovým ztrátám a k porušování zásady spravedlivého zdanění. Mohou také způsobit narušení pohybu kapitálu a podmínek hospodářské soutěže. Ovlivňují tak fungování vnitřního trhu.
(4)
Boj proti daňovým únikům v oblasti DPH vyžaduje úzkou spolupráci mezi příslušnými orgány v jednotlivých členských státech odpovědnými za uplatňování předpisů v této oblasti.
(5)
Opatření pro harmonizaci daní přijatá k dokončení vnitřního trhu by tudíž měla zahrnovat vytvoření společného systému pro spolupráci mezi členskými státy, zejména pokud jde o výměnu informací, při které si mají být příslušné orgány členských států navzájem nápomocny a mají spolupracovat s Komisí, aby zajistily správné uplatňování DPH na dodání zboží, poskytnutí služeb, pořízení zboží uvnitř Společenství a dovoz zboží.
(6)
Správní spolupráce by neměla vést k nepatřičnému přesouvání administrativní zátěže mezi členskými státy.
(7)
Pro účely výběru splatné daně by měly členské státy spolupracovat, aby pomohly zajistit správné vyměření DPH. V důsledku toho musí nejen kontrolovat správné uplatňování daně splatné na jejich území, ale měly by rovněž poskytovat pomoc jiným členským státům za účelem zajištění správného uplatňování daně spojené s činností vykonávanou na jejich území, která je splatná v jiném členském státě.
(8)
Kontrola správného uplatňování DPH u přeshraničních plnění zdanitelných v jiném členském státě, než kde je usazen dodavatel nebo poskytovatel, závisí v mnoha případech na informacích, které má členský stát usazení k dispozici nebo které může snáze získat. Účinný dohled nad těmito plněními proto závisí na tom, aby členský stát usazení tyto informace shromažďoval nebo byl schopen je shromažďovat.
(9)
Pro zavedení systému jednoho kontaktního místa stanoveného směrnicí Rady 2006/112/ES ze dne 28. listopadu 2006 o společném systému daně z přidané hodnoty (4), a pro uplatňování postupu vrácení DPH osobám povinným k dani neusazeným v členském státě vrácení DPH stanoveného směrnicí Rady 2008/9/ES ze dne 12. února 2008, kterou se stanoví prováděcí pravidla pro vrácení daně z přidané hodnoty stanovené směrnicí 2006/112/ES osobám povinným k dani neusazeným v členském státě vrácení daně, ale v jiném členském státě (5), je třeba stanovit pravidla výměny informací mezi členskými státy a uchovávání těchto informací.
(10)
V přeshraničních situacích je důležité upřesnit povinnosti každého členského státu, aby mohla být daň účinně kontrolována v členském státě, ve kterém je splatná.
(11)
Pro správné fungování systému DPH je nezbytné elektronické uchovávání a elektronický přenos určitých údajů pro účely kontroly DPH. Tyto postupy umožňují rychlou výměnu informací a automatizovaný přístup k informacím, což přispívá k posílení boje proti podvodům. Tuto výměnu umožní zdokonalení databází o osobách povinných k DPH a jejich plněních uvnitř Společenství tím, že se do nich zahrne řada informací o osobách povinných k dani a jejich plněních.
(12)
Členské státy by měly zavést řádné ověřovací postupy s cílem zajistit aktuálnost, srovnatelnost a náležitou kvalitu uvedených informací, a tím zvýšit jejich spolehlivost. Podmínky výměny elektronicky uchovávaných údajů a automatizovaného přístupu členských států k těmto údajům by měly být jasně vymezeny.
(13)
V zájmu účinného boje proti podvodům je nezbytné stanovit výměnu informací bez předchozí žádosti. Pro usnadnění výměny informací by měly být určeny kategorie, pro něž je třeba automatickou výměnu informací zavést.
(14)
Jak je uvedeno ve zprávě Komise, je zpětná vazba jedním z vhodných prostředků k zajištění trvalého zlepšování kvality vyměňovaných informací. Je proto třeba stanovit rámec pro poskytování zpětné vazby.
(15)
V zájmu účinné kontroly DPH u přeshraničních plnění je nutno umožnit, aby členské státy mohly provádět souběžné kontroly a aby úředníci jednoho členského státu mohli být v rámci správní spolupráce přítomni na území jiného členského státu.
(16)
Hospodářské subjekty stále více využívají potvrzení platnosti identifikačních čísel pro účely DPH na internetu. Systém potvrzování platnosti identifikačního čísla pro účely DPH by měl hospodářským subjektům umožnit automatizované potvrzení příslušných informací.
(17)
Některé osoby povinné k dani mohou podléhat zvláštním povinnostem odlišným od povinností platných v členském státě, kde jsou usazeny, zejména v oblasti fakturace, v případě, že dodávají zboží či poskytují služby zákazníkům usazeným na území jiného členského státu. Měl by být zaveden mechanismus, který učiní informace o těchto povinnostech snadno přístupné osobám povinným k dani.
(18)
Nedávná praktická zkušenost s uplatňováním nařízení (ES) č. 1798/2003 v boji proti karuselovým podvodům ukázala, že v určitých případech je pro účinný boj proti podvodům nezbytné zavést mnohem rychlejší mechanismus výměny informací zahrnující rozsáhlejší a cílenější informace. V souladu se závěry Rady ze dne 7. října 2008 by v rámci tohoto nařízení měla být zřízena decentralizovaná síť bez právní subjektivity nazvaná Eurofisc, jež by ve všech členských státech podporovala a usnadňovala mnohostrannou a decentralizovanou spolupráci, díky níž bude možno v boji proti konkrétním typům podvodů postupovat cíleně a pohotově.
(19)
Členský stát spotřeby nese prvotní odpovědnost za to, že neusazení dodavatelé splní své povinnosti. Pro tento účel je pro použití dočasného zvláštního režimu pro elektronicky poskytované služby, který je stanoven v hlavě XII kapitole 6 směrnice 2006/112/ES, nezbytné stanovit pravidla týkající se poskytování informací a převodu peněžních částek mezi členským státem identifikace a členským státem spotřeby.
(20)
Informace získané některým členským státem od třetích zemí mohou být pro jiné členské státy velmi užitečné. Rovněž informace získané některým členským státem od jiných členských států mohou být velmi užitečné pro třetí země. Měly by proto být stanoveny podmínky pro výměnu těchto informací.
(21)
Vnitrostátní pravidla bankovního tajemství by neměla bránit uplatňování tohoto nařízení.
(22)
Tímto nařízením by neměla být dotčena jiná opatření přijatá na úrovni Unie, která přispívají k boji proti podvodům v oblasti DPH.
(23)
Z důvodů účinnosti, rychlosti a nákladů je nezbytné, aby informace sdělené podle tohoto nařízení byly pokud možno předkládány elektronickými prostředky.
(24)
Za účelem rychlejšího zpracování žádostí o informace je s ohledem na opakující se povahu určitých žádostí a jazykovou rozmanitost v Unii důležité v rámci výměny informací posílit používání vzorových formulářů.
(25)
Lhůty, které toto nařízení stanoví pro poskytnutí informací, je třeba chápat jako maximální dobu, která nemá být překročena, přičemž platí zásada, že v zájmu účinné spolupráce by informace, které již má dožádaný členský stát k dispozici, měly být poskytnuty neprodleně.
(26)
Pro účely tohoto nařízení je vhodné omezit některá práva a povinnosti stanovené směrnicí Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES ze dne 24. října 1995 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů a o volném pohybu těchto údajů (6), aby byly chráněny zájmy uvedené v čl. 13 odst. 1 písm. e) uvedené směrnice. Tato omezení jsou nezbytná a přiměřená s přihlédnutím k potenciálním ztrátám příjmů pro členské státy a k zásadnímu významu informací, na něž se vztahuje toto nařízení, pro účinný boj proti podvodům.
(27)
Jelikož opatření potřebná k provedení tohoto nařízení jsou opatřeními obecného významu ve smyslu článku 2 rozhodnutí Rady 1999/468/ES ze dne 28. června 1999 o postupech pro výkon prováděcích pravomocí svěřených Komisi (7), musí být přijata regulativním postupem stanoveným v článku 5 tohoto rozhodnutí,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
1. Toto nařízení stanoví podmínky, za kterých příslušné orgány členských států odpovědné za uplatňování právních předpisů o DPH spolupracují mezi sebou navzájem a s Komisí za účelem zajištění dodržování těchto předpisů.
Za tímto účelem stanoví toto nařízení pravidla a postupy, jež umožňují příslušným orgánům členských států spolupráci a vzájemnou výměnu všech informací, které mohou pomoci správně vyměřit DPH, kontrolovat správné uplatňování DPH, zejména u plnění uvnitř Společenství, a bojovat proti podvodům souvisejícím s DPH. Vymezuje zejména pravidla a postupy, které členským státům umožňují shromažďovat a vyměňovat uvedené informace elektronickými prostředky.
2. Toto nařízení stanoví podmínky, za nichž jsou orgány uvedené v odstavci 1 nápomocny při ochraně příjmů z DPH ve všech členských státech.
3. Tímto nařízením není v členských státech dotčeno uplatnění pravidel vzájemné pomoci v trestních věcech.
4. Toto nařízení rovněž stanoví pravidla a postupy pro elektronickou výměnu informací o DPH u elektronicky poskytovaných služeb v souladu se zvláštním režimem podle hlavy XII kapitoly 6 směrnice 2006/112/ES a rovněž pro jakoukoli následnou výměnu informací, a pokud jde o služby zahrnuté do uvedeného zvláštního režimu, pro převod peněžních částek mezi příslušnými orgány členských států.
Článek 2
1. Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
a)
„ústředním kontaktním orgánem“ úřad, jemuž byla podle čl. 4 odst. 1 uložena hlavní odpovědnost za styk s ostatními členskými státy v oblasti správní spolupráce;
b)
„kontaktním útvarem“ jiný úřad než ústřední kontaktní orgán, který má na základě pověření příslušným orgánem podle čl. 4 odst. 2 uskutečňovat přímou výměnu informací na základě tohoto nařízení;
c)
„příslušným úředníkem“ úředník, který může uskutečňovat přímou výměnu informací na základě tohoto nařízení a je k tomu pověřen příslušným orgánem podle čl. 4 odst. 3;
d)
„dožadujícím orgánem“ ústřední kontaktní orgán, kontaktní útvar nebo jakýkoli příslušný úředník členského státu, který podává žádost o pomoc jménem příslušného orgánu;
e)
„dožádaným orgánem“ ústřední kontaktní orgán, kontaktní útvar nebo jakýkoli příslušný úředník členského státu, kterému je podána žádost o pomoc jménem příslušného orgánu;
f)
„plněním uvnitř Společenství“ dodání zboží uvnitř Společenství nebo poskytnutí služby uvnitř Společenství;
g)
„dodáním zboží uvnitř Společenství“ dodání zboží, které musí být přiznáno v souhrnném hlášení podle článku 262 směrnice 2006/112/ES;
h)
„poskytnutím služby uvnitř Společenství“ poskytnutí služby, které musí být přiznáno v souhrnném hlášení uvedeném podle 262 směrnice 2006/112/ES;
i)
„pořízením zboží uvnitř Společenství“ nabytí práva nakládat jako vlastník s movitým hmotným majetkem podle článku 20 směrnice 2006/112/ES;
j)
„identifikačním číslem pro účely DPH“ číslo uvedené v článcích 214, 215 a 216 směrnice 2006/112/ES;
k)
„správním šetřením“ všechny kontroly, prověrky a jiné kroky, které provádějí členské státy při výkonu svých funkcí, aby zajistily správné uplatnění právních předpisů týkajících se DPH;
l)
„automatickou výměnou“ systematické sdělování předem určených informací jinému členskému státu bez předchozí žádosti;
m)
„spontánní výměnou“ jiné než systematické sdělování informací jinému členskému státu v jakýkoli okamžik a bez předchozí žádosti;
n)
„osobou“:
i)
fyzická osoba,
ii)
právnická osoba,
iii)
pokud tak stanoví platné právní předpisy, sdružení osob jiné než právnická osoba uznané jako způsobilé k právním úkonům nebo
iv)
každé jiné právní uspořádání jakékoli povahy a formy mající právní subjektivitu či nikoliv a uskutečňující plnění, která jsou předmětem DPH;
o)
„automatizovaným přístupem“ možnost bezodkladného přístupu k elektronickému systému za účelem konzultace určitých informací v něm obsažených;
p)
„elektronickými prostředky“ použití elektronických zařízení pro zpracování, včetně digitální komprese, a uchovávání dat a využití přenosu po drátě, rádiového přenosu nebo optickými technologiemi nebo jinými elektromagnetickými prostředky;
q)
„sítí CCN/CSI“ společná platforma založená na společné komunikační síti (Common Communication Network - dále jen „CCN“) a společném systémovém rozhraní (Common System Interface - dále jen „CSI“), kterou vyvinula Unie k zajištění všech přenosů dat elektronickými prostředky mezi příslušnými orgány v oblasti cel a daní;
r)
„souběžnou kontrolou“ koordinovaná kontrola daňové situace jedné či více osob povinných k dani, které jsou mezi sebou propojeny, organizovaná nejméně dvěma zúčastněnými členskými státy, které mají společné či doplňující se zájmy.
2. Ode dne 1. ledna 2015 se definice obsažené v článcích 358, 358a a 369a směrnice 2006/112/ES použijí rovněž pro účely tohoto nařízení.
Článek 3
Příslušnými orgány jsou orgány, jejichž jménem má být toto nařízení uplatňováno, a to buď přímo, nebo na základě pověření.
Každý členský stát sdělí Komisi do 1. prosince 2010, který z jeho orgánů je příslušným orgánem pro účely tohoto nařízení, a neprodleně Komisi informuje o jakékoli následné změně.
Komise zpřístupní seznam všech příslušných orgánů členským státům a zveřejní tyto informace v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
1. Každý členský stát určí jediný ústřední kontaktní orgán, jemuž uloží hlavní odpovědnost za styk s ostatními členskými státy v oblasti správní spolupráce. Informuje o tom Komisi a ostatní členské státy. Ústřednímu kontaktnímu orgánu může být rovněž uložena odpovědnost za styk s Komisí.
2. Příslušný orgán každého členského státu může určit kontaktní útvary. Ústřední kontaktní orgán odpovídá za aktualizaci seznamu těchto útvarů a za jeho zpřístupnění ústředním kontaktním orgánům ostatních dotčených členských států.
3. Kromě toho může příslušný orgán každého členského státu za podmínek, které sám stanoví, určit příslušné úředníky, kteří mohou uskutečňovat přímou výměnu informací na základě tohoto nařízení. Pokud tak příslušný orgán učiní, může omezit rozsah takového pověření. Ústřední kontaktní orgán odpovídá za aktualizaci seznamu těchto úředníků a za jeho zpřístupnění ústředním kontaktním orgánům ostatních dotčených členských států.
4. Úředníci uskutečňující výměnu informací podle článků 28, 29 a 30 se v každém případě považují pro tento účel za příslušné úředníky v souladu s podmínkami, které stanoví příslušné orgány.
Článek 5
Pokud kontaktní útvar nebo příslušný úředník odešlou nebo obdrží žádost o pomoc či odpověď na žádost o pomoc, uvědomí o tom ústřední kontaktní orgán svého členského státu za podmínek jím stanovených.
Článek 6
Pokud kontaktní útvar nebo příslušný úředník obdrží žádost o pomoc vyžadující zásah mimo jejich územní či věcnou působnost, předá ji neprodleně ústřednímu kontaktnímu orgánu svého členského státu a uvědomí o tom dožadující orgán. V takovém případě začíná lhůta stanovená v článku 10 běžet dnem následujícím po dni předání žádosti o pomoc ústřednímu kontaktnímu orgánu.
KAPITOLA II
VÝMĚNA INFORMACÍ NA ŽÁDOST
ODDÍL 1
Žádost o informace a o správní šetření
Článek 7
1. Na žádost dožadujícího orgánu sdělí dožádaný orgán informace podle článku 1 včetně veškerých informací týkajících se konkrétního případu či konkrétních případů.
2. Pro účely předání informací podle odstavce 1 zajistí dožádaný orgán provedení jakýchkoli správních šetření nezbytných pro získání těchto informací.
3. Do dne 31. prosince 2014 může žádost podle odstavce 1 obsahovat odůvodněnou žádost o správní šetření. Jestliže se dožádaný orgán domnívá, že správní šetření není nutné, sdělí okamžitě dožadujícímu orgánu příslušné důvody.
4. Ode dne 1. ledna 2015 může žádost podle odstavce 1 obsahovat odůvodněnou žádost o zvláštní správní šetření. Jestliže se dožádaný orgán domnívá, že žádné správní šetření není nutné, sdělí okamžitě dožadujícímu orgánu příslušné důvody.
Aniž je dotčen první pododstavec, lze šetření částek přiznaných osobou povinnou k dani v souvislosti s dodáním zboží či poskytnutím služby uvedeným v příloze I uskutečněným osobou povinnou k dani usazenou v členském státě dožádaného orgánu, které je zdanitelné v členském státě dožadujícího orgánu, odmítnout provést pouze:
a)
z důvodů stanovených v čl. 54 odst. 1 na základě posouzení dožádaným orgánem v souladu s prohlášením o osvědčených postupech, které se týká spolupůsobení tohoto odstavce s čl. 54 odst. 1 a které bude přijato postupem podle čl. 58 odst. 2;
b)
z důvodů stanovených v čl. 54 odst. 2, 3 a 4 nebo
c)
z toho důvodu, že dožádaný orgán již dožadujícímu orgánu poskytl informace o téže osobě povinné k dani na základě správního šetření provedeného před méně než dvěma roky.
Odmítne-li dožádaný orgán provést správní šetření podle druhého pododstavce z důvodů stanovených v písmenech a) a b), poskytne dožadujícímu orgánu přesto údaje o datu uskutečnění a hodnotě všech příslušných dodání zboží nebo poskytnutí služby, jež osoba povinná k dani uskutečnila v členském státě dožadujícího orgánu během uplynulých dvou let.
5. Za účelem získání požadovaných informací nebo provedení požadovaného správního šetření postupují dožádaný orgán nebo správní orgán, na který se dožádaný orgán obrátí, jako kdyby jednaly samy za sebe nebo na žádost jiného úřadu svého vlastního členského státu.
Článek 8
Žádosti o informace a o správní šetření podle článku 7 se předávají na vzorovém formuláři přijatém postupem podle čl. 58 odst. 2, s výhradou případů podle článku 50 nebo výjimečných případů, kdy žádost uvádí důvody, pro které se dožadující orgán domnívá, že vzorový formulář není vhodný.
Článek 9
1. Na žádost dožadujícího orgánu sdělí dožádaný orgán veškeré relevantní informace, které získá nebo má k dispozici, jakož i výsledky správních šetření ve formě zpráv, výkazů a jakýchkoli jiných dokumentů nebo ověřených opisů či výpisů z nich.
2. Prvopisy dokumentů se poskytnou pouze tehdy, není-li to v rozporu s platnými předpisy členského státu, v němž má dožádaný orgán sídlo.
ODDÍL 2
Lhůta pro poskytnutí informací
Článek 10
Dožádaný orgán poskytne informace podle článků 7 a 9 co nejrychleji, nejpozději však do tří měsíců ode dne obdržení žádosti.
Pokud však dožádaný orgán má již příslušnou informaci k dispozici, zkracuje se lhůta na jeden měsíc.
Článek 11
V určitých zvláštních skupinách případů se dožádaný orgán a dožadující orgán mohou dohodnout na lhůtách odlišných od lhůt stanovených v článku 10.
Článek 12
Pokud není dožádaný orgán schopen odpovědět na žádost ve stanovené lhůtě, uvědomí písemně a bez odkladu dožadující orgán o důvodech, které brání včasné odpovědi, a o datu, kdy pravděpodobně bude moci odpovědět.
KAPITOLA III
VÝMĚNA INFORMACÍ BEZ PŘEDCHOZÍ ŽÁDOSTI
Článek 13
1. Příslušný orgán každého členského státu předá bez předchozí žádosti informace podle článku 1 příslušnému orgánu kteréhokoli jiného dotčeného členského státu v těchto případech:
a)
pokud se má za to, že ke zdanění dochází v členském státě určení a že informace poskytované členským státem původu jsou nezbytné pro účinnost kontrolního systému členského státu určení;
b)
pokud má členský stát důvod se domnívat, že v jiném členském státě došlo nebo pravděpodobně došlo k porušení právních předpisů týkajících se DPH;
c)
pokud existuje nebezpečí daňové ztráty v jiném členském státě.
2. Výměna informací bez předchozí žádosti je buď automatická podle článku 14, nebo spontánní podle článku 15.
3. Informace se předávají prostřednictvím vzorových formulářů přijatých postupem podle čl. 58 odst. 2.
Článek 14
1. Postupem podle čl. 58 odst. 2 se určí:
a)
přesné kategorie informací, které jsou předmětem automatické výměny;
b)
četnost výměny každé kategorie, která se má vyměňovat automaticky, a
c)
praktická opatření pro automatickou výměnu informací.
Členský stát se může zdržet účasti na automatické výměně informací z jedné či více těchto kategoriích, u nichž by shromažďování informací pro takovou výměnu vyžadovalo uložení nových povinností osobám povinným k DPH nebo by z ní plynula pro dotyčný členský stát nepřiměřená administrativní zátěž.
Výsledky automatické výměny informací v rámci každé kategorie jednou ročně přezkoumává výbor uvedený v čl. 58 odst. 1, aby bylo zajištěno, že k tomuto typu výměny dochází pouze v případech, kdy se jedná o nejúčinnější způsob, jak si informace vyměňovat.
2. Ode dne 1. ledna 2015 příslušný orgán každého členského státu provádí zejména automatickou výměnu informací umožňující členským státům spotřeby zjistit, zda osoby povinné k dani neusazené na jejich území přiznávají a správně odvádějí DPH splatnou za telekomunikační služby, služby rozhlasového a televizního vysílání a elektronicky poskytované služby, bez ohledu na to, zda tyto osoby povinné k dani využijí zvláštní režim stanovený v hlavě XII kapitole 6 oddíle 3 směrnice 2006/112/ES. Členský stát usazení uvědomí členský stát spotřeby o veškerých nesrovnalostech, o kterých se dozví.
Článek 15
Příslušné orgány členských států předávají spontánní výměnou příslušným orgánům ostatních členských států jakékoli informace podle čl. 13 odst. 1, jež nebyly postoupeny v rámci automatické výměny podle článku 14, které jsou jim známy a které mohou být podle jejich názoru pro tyto příslušné orgány užitečné.
KAPITOLA IV
ZPĚTNÁ VAZBA
Článek 16
Pokud příslušný orgán poskytuje informace podle článků 7 nebo 15, může požádat příslušný orgán, který dané informace obdržel, o zpětnou vazbu k nim. Na takovou žádost poskytne příslušný orgán, který dané informace obdržel, co nejdříve zpětnou vazbu příslušnému orgánu, který informace poskytl, aniž jsou dotčena pravidla daňového tajemství a ochrany údajů platná v jeho členském státě a pokud mu tím nevznikne nepřiměřená administrativní zátěž. Praktická opatření se určí postupem podle čl. 58 odst. 2.
KAPITOLA V
UCHOVÁVÁNÍ A VÝMĚNA KONKRÉTNÍCH INFORMACÍ
Článek 17
1. Každý členský stát uchovává v elektronickém systému tyto údaje:
a)
informace shromažďované na základě hlavy XI kapitoly 6 směrnice 2006/112/ES;
b)
údaje o totožnosti, činnosti, právní formě a adresy osob, jimž přidělil identifikační číslo pro účely DPH, které byly shromážděny na základě článku 213 směrnice 2006/112/ES, a dále datum přidělení tohoto čísla;
c)
údaje o identifikačních číslech pro účely DPH, která přidělil a která pozbyla platnosti, a data, kdy tato čísla pozbyla platnosti, a
d)
informace shromažďované na základě článků 360, 361, 364 a 365 směrnice 2006/112/ES a ode dne 1. ledna 2015 též informace shromažďované na základě článků 369c, 369f a 369 g směrnice 2006/112/ES.
2. Technické podrobnosti týkající se automatizované žádosti vztahující se k informacím uvedeným v odst. 1 písm. b), c) a d) se přijímají postupem podle čl. 58 odst. 2.
Článek 18
Aby bylo umožněno používat informace uvedené v článku 17 v postupech stanovených tímto nařízením, musí tyto informace zůstat dostupné po dobu nejméně pěti let po skončení prvního kalendářního roku, ve kterém měl být udělen přístup k těmto informacím.
Článek 19
Členské státy zajistí, aby informace dostupné v elektronickém systému podle článku 17 byly aktuální, úplné a přesné.
Postupem podle čl. 58 odst. 2 se stanoví kritéria pro určení, které změny nejsou relevantní, zásadní nebo užitečné, a tudíž je není třeba provádět.
Článek 20
1. Informace podle článku 17 musí být bez prodlení vloženy do elektronického systému.
2. Odchylně od odstavce 1 musí být údaje podle čl. 17 odst. 1 písm. a) vloženy do elektronického systému nejpozději jeden měsíc od konce období, k němuž se vztahují.
3. Odchylně od odstavců 1 a 2 musí být údaje v případě, že mají být opravovány nebo doplňovány do elektronického systému na základě článku 19, vloženy nejpozději jeden měsíc od konce období, v němž byly shromážděny.
Článek 21
1. Každý členský stát poskytne příslušnému orgánu kteréhokoli jiného členského státu automatizovaný přístup k informacím uchovávaným podle článku 17.
2. Pokud jde o informace uvedené v čl. 17 odst. 1 písm. a), musí být přístupné alespoň tyto informace:
a)
identifikační čísla pro účely DPH přidělená členským státem, který dostává informace;
b)
celková hodnota veškerých dodání zboží uvnitř Společenství a celková hodnota veškerých poskytnutí služeb uvnitř Společenství osobám, kterým bylo přiděleno identifikační číslo pro účely DPH uvedené v písmenu a), všemi hospodářskými subjekty identifikovanými pro účely DPH v členském státě, který poskytuje informace;
c)
identifikační čísla pro účely DPH osob, které dodaly zboží a poskytly služby uvedené v písmenu b);
d)
celková hodnota dodání zboží a poskytnutí služeb uvedených v písmenu b) od každé osoby uvedené v písmenu c) každé osobě mající identifikační číslo pro účely DPH uvedené v písmenu a);
e)
celková hodnota dodání zboží a poskytnutí služeb uvedených v písmenu b) od každé osoby uvedené v písmenu c) každé osobě mající identifikační číslo pro účely DPH přidělené jiným členským státem, a to za těchto podmínek:
i)
přístup je poskytován v souvislosti s vyšetřováním podezření z podvodu,
ii)
přístup je poskytován prostřednictvím kontaktního úředníka Eurofiscu uvedeného v čl. 36 odst. 1, který má osobní uživatelskou identifikaci pro elektronické systémy umožňující přístup k těmto informacím,
iii)
přístup je poskytován pouze v obvyklé pracovní době.
Hodnoty podle prvního pododstavce písm. b), d) a e) se vyjadřují v měně členského státu, který poskytl informace, a vztahují se k obdobím souhrnných hlášení každé osoby povinné k dani, stanoveným podle článku 263 směrnice 2006/112/ES.
Článek 22
1. S cílem zaručit správcům daně přiměřenou míru jistoty, pokud jde o kvalitu a spolehlivost údajů dostupných prostřednictvím elektronického systému uvedeného v článku 17, přijmou členské státy nezbytná opatření k zajištění toho, aby údaje poskytnuté osobami povinnými k dani a právnickými osobami nepovinnými k dani k identifikaci pro účely DPH podle článku 214 směrnice 2006/112/ES byly dle jejich soudu úplné a přesné.
Členské státy zavedou postupy, jimiž se uvedené údaje kontrolují, je-li tak určeno na základě výsledků hodnocení rizika. Tyto kontroly proběhnou v zásadě před identifikací pro účely DPH nebo v případě, že se před identifikací uskutečňují pouze předběžné kontroly, nejpozději šest měsíců po ní.
2. Členské státy uvědomí výbor uvedený v čl. 58 odst. 1 o opatřeních zavedených na vnitrostátní úrovni za účelem zajištění kvality a spolehlivosti informací v souladu s odstavcem 1.
Článek 23
Členské státy zajistí, aby v elektronickém systému uvedeném v článku 17 tohoto nařízení bylo identifikační číslo pro účely DPH podle článku 214 směrnice 2006/112/ES znázorněno jako neplatné, nastane-li přinejmenším kterákoli z těchto situací:
a)
osoba identifikovaná pro účely DPH prohlásí, že ekonomickou činnost podle článku 9 směrnice 2006/112/ES již nevykonává, nebo se v jejím případě příslušný správce daně domnívá, že ekonomickou činnost již nevykonává. Správce daně může zejména předpokládat, že osoba přestala vykonávat ekonomickou činnost, pokud nepodala přiznání k DPH a souhrnná hlášení, ačkoliv k tomu byla povinna, během jednoho roku po uplynutí lhůty pro podání prvního zmeškaného přiznání nebo hlášení. Dotyčná osoba má právo prokázat výkon ekonomické činnosti jinými prostředky;
b)
osoba uvedla nepravdivé údaje, aby získala identifikaci pro účely DPH, nebo nesdělila změny svých údajů, a pokud by to správce daně býval věděl, odmítl by této osobě udělit identifikační číslo pro účely DPH nebo by jí je odňal.
Článek 24
Jestliže si příslušné orgány členských států pro účely článků 17 až 21 vyměňují informace elektronickými prostředky, učiní veškerá opatření nezbytná k zajištění souladu s článkem 55.
Členské státy odpovídají za veškerý vývoj svých systémů, který je nezbytný pro umožnění výměny informací za využití sítě CCN/CSI.
KAPITOLA VI
ŽÁDOST O DORUČENÍ PROSTŘEDNICTVÍM SPRÁVNÍCH ORGÁNŮ
Článek 25
Dožádaný orgán na žádost dožadujícího orgánu a v souladu s pravidly doručování obdobných aktů v členském státě, ve kterém má dožádaný orgán sídlo, doručí adresátovi veškeré akty a rozhodnutí, které vydaly příslušné orgány a které se vztahují na uplatňování právních předpisů týkajících se DPH na území členského státu, ve kterém má sídlo dožadující orgán.
Článek 26
Žádost o doručení musí obsahovat předmět doručovaného aktu nebo rozhodnutí a dále jméno, adresu a všechny ostatní informace využitelné k identifikaci adresáta.
Článek 27
Dožádaný orgán neprodleně uvědomí dožadující orgán o úkonech učiněných k vyřízení žádosti o doručení, a zejména mu oznámí datum doručení aktu nebo rozhodnutí adresátovi.
KAPITOLA VII
PŘÍTOMNOST V PROSTORÁCH SPRÁVNÍCH ORGÁNŮ A ÚČAST NA SPRÁVNÍCH ŠETŘENÍCH
Článek 28
1. Na základě dohody mezi dožadujícím orgánem a dožádaným orgánem a v souladu s podmínkami stanovenými dožádaným orgánem mohou být úředníci zmocnění dožadujícím orgánem přítomni v souvislosti s výměnou informací podle článku 1 v prostorách správních orgánů dožádaného členského státu či na jakémkoli jiném místě, kde tyto orgány plní své úkoly. Pokud jsou požadované informace obsaženy v dokumentech, k nimž mají úředníci dožádaného orgánu přístup, jsou úředníkům dožadujícího orgánu poskytnuty jejich kopie.
2. Na základě dohody mezi dožadujícím orgánem a dožádaným orgánem a v souladu s podmínkami stanovenými dožádaným orgánem mohou být úředníci zmocnění dožadujícím orgánem přítomni v souvislosti s výměnou informací podle článku 1 při správních šetřeních prováděných na území dožádaného členského státu. Tato správní šetření provádějí výhradně úředníci dožádaného orgánu. Úředníci dožadujícího orgánu nevykonávají kontrolní pravomoci svěřené úředníkům dožádaného orgánu. Mohou však mít na základě zprostředkování úředníky dožádaného orgánu a výhradně pro účely prováděného správního šetření přístup do týchž prostor a k týmž dokumentům jako úředníci dožádaného orgánu.
3. Úředníci dožadujícího orgánu, kteří jsou přítomni v jiném členském státě v souladu s odstavci 1 a 2, musí být vždy schopni předložit písemné zmocnění, v němž je uvedena jejich totožnost a jejich úřední postavení.
KAPITOLA VIII
SOUBĚŽNÉ KONTROLY
Článek 29
Členské státy mohou souhlasit s prováděním souběžných kontrol, kdykoli je považují za účinnější než kontroly provedené pouze jedním členským státem.
Článek 30
1. Členský stát sám určí osobu povinnou k dani, pro kterou navrhne souběžnou kontrolu. Příslušný orgán tohoto členského státu oznámí případy navržené pro souběžnou kontrolu příslušným orgánům ostatních dotčených členských států. Svou volbu zdůvodní pokud možno tím, že poskytne informace, které ho přivedly k jeho rozhodnutí. Stanoví lhůtu, během níž by měly být tyto kontroly provedeny.
2. Příslušný orgán členského státu, který obdrží návrh na souběžnou kontrolu, potvrdí příslušnému orgánu navrhujícího členského státu svůj souhlas nebo mu sdělí své odmítnutí spolu s odůvodněním, a to v zásadě do dvou týdnů od obdržení návrhu, avšak nejpozději do jednoho měsíce.
3. Každý příslušný orgán dotčených členských států jmenuje zástupce, který ponese odpovědnost za dohled nad kontrolami a za jejich koordinaci.
KAPITOLA IX
INFORMOVÁNÍ OSOB POVINNÝCH K DANI
Článek 31
1. Příslušné orgány každého členského státu zajistí, aby osobám podílejícím se na dodání zboží nebo poskytnutí služby uvnitř Společenství a neusazeným osobám povinným k dani poskytujícím telekomunikační služby, služby rozhlasového a televizního vysílání nebo elektronicky poskytované služby, zejména služby uvedené v příloze II směrnice 2006/112/ES, bylo umožněno získat pro potřeby těchto plnění elektronickými prostředky potvrzení o platnosti identifikačního čísla pro účely DPH jakékoli blíže určené osoby, jakož i odpovídajícího jména a adresy. Tyto informace musí odpovídat údajům podle článku 17 tohoto nařízení.
2. Každý členský stát poskytne elektronickými prostředky potvrzení jména a adresy osoby, jíž bylo identifikační číslo pro účely DPH přiděleno, v souladu se svými vnitrostátními pravidly ochrany údajů.
3. Během období stanoveného v článku 357 směrnice 2006/112/ES se odstavec 1 tohoto článku nepoužije na neusazené osoby povinné k dani poskytující telekomunikační služby a služby rozhlasového a televizního vysílání.
Článek 32
1. Komise na základě informací poskytnutých členskými státy zveřejní na svých internetových stránkách podrobnosti o předpisech každého členského státu, které provádějí hlavu XI kapitolu 3 směrnice 2006/112/ES.
2. Podrobnosti a formát informací, které se mají sdělit, se přijímají postupem podle čl. 58 odst. 2.
KAPITOLA X
EUROFISC
Článek 33
1. S cílem podpořit a usnadnit mnohostrannou spolupráci při boji proti podvodům v oblasti DPH se touto kapitolou zřizuje síť pro rychlou výměnu cílených informací mezi členskými státy, dále nazývanou „Eurofisc“.
2. V rámci Eurofiscu členské státy:
a)
zavedou mnohostranný mechanismus včasného varování pro boj proti podvodům v oblasti DPH;
b)
koordinují rychlou mnohostrannou výměnu cílených informací v tematických okruzích, v jejichž rámci Eurofisc vyvíjí činnost (dále jen „pracovní oblasti Eurofiscu“);
c)
koordinují práci kontaktních úředníků Eurofiscu zúčastněných členských států při reakci na obdržená varování.
Článek 34
1. Členské státy se účastní činnosti Eurofiscu v pracovních oblastech podle vlastní volby a rovněž se mohou rozhodnout svou účast ukončit.
2. Členské státy, které se rozhodly účastnit se některé pracovní oblasti Eurofiscu, se aktivně účastní mnohostranné výměny cílených informací mezi všemi zúčastněnými členskými státy.
3. Vyměňované informace jsou důvěrné ve smyslu článku 55.
Článek 35
Komise poskytuje Eurofiscu technickou a logistickou podporu. Komise nemá přístup k informacím uvedeným v článku 1, které mohou být prostřednictvím Eurofiscu vyměňovány.
Článek 36
1. Příslušné orgány každého členského státu určí alespoň jednoho kontaktního úředníka Eurofiscu. Kontaktní úředníci Eurofiscu jsou příslušnými úředníky ve smyslu čl. 2 odst. 1 písm. c) a vykonávají činnosti podle čl. 33 odst. 2. Tito úředníci jsou odpovědní výhradně správním orgánům svých členských států.
2. Kontaktní úředníci členských států účastnících se činnosti v určité pracovní oblasti Eurofiscu (dále jen „zúčastnění kontaktní úředníci Eurofiscu“) určí ze svého středu na omezenou dobu koordinátora (dále jen „koordinátor pracovní oblasti Eurofiscu“). Koordinátoři pracovní oblasti Eurofiscu:
a)
shromažďují informace získané od zúčastněných kontaktních úředníků Eurofiscu a zpřístupňují všechny informace ostatním zúčastněným kontaktním úředníkům Eurofiscu. Informace se vyměňují v elektronické podobě;
b)
zajišťují, že informace získané od zúčastněných kontaktních úředníků Eurofiscu jsou zpracovávány, jak se na tom dohodli účastníci dané pracovní oblasti, a zpřístupňují výsledky zúčastněným kontaktním úředníkům Eurofiscu;
c)
poskytují zpětnou vazbu zúčastněným kontaktním úředníkům Eurofiscu.
Článek 37
Koordinátoři pracovní oblasti Eurofiscu předkládají výboru uvedenému v čl. 58 odst. 1 výroční zprávu o činnostech ve všech pracovních oblastech.
KAPITOLA XI
USTANOVENÍ O ZVLÁŠTNÍCH REŽIMECH PODLE HLAVY XII KAPITOLY 6 SMĚRNICE 2006/112/ES
ODDÍL 1
Ustanovení použitelná do 31. prosince 2014
Článek 38
Následující ustanovení se použijí v případě zvláštního režimu podle hlavy XII kapitoly 6 směrnice 2006/112/ES. Definice obsažené v článku 358 uvedené směrnice se použijí rovněž pro účely této kapitoly.
Článek 39
1. Informace poskytované osobou povinnou k dani neusazenou ve Společenství členskému státu identifikace při zahájení její činnosti podle článku 361 směrnice 2006/112/ES se podávají elektronickými prostředky. Technické podrobnosti včetně jednotné elektronické zprávy se stanoví postupem podle čl. 58 odst. 2 tohoto nařízení.
2. Členský stát identifikace zašle tyto informace elektronickými prostředky příslušným orgánům ostatních členských států do deseti dnů od konce měsíce, ve kterém informace od neusazené osoby povinné k dani obdržel. Stejným způsobem jsou příslušné orgány ostatních členských států informovány o přiděleném identifikačním čísle. Technické podrobnosti včetně jednotné elektronické zprávy, kterou se tyto informace zasílají, se stanoví postupem podle čl. 58 odst. 2.
3. Členský stát identifikace informuje neprodleně elektronickými prostředky příslušné orgány ostatních členských států o výmazu neusazené osoby povinné k dani z identifikačního registru.
Článek 40
1. Přiznání k DPH s údaji stanovenými v článku 365 směrnice 2006/112/ES se podává elektronickými prostředky. Technické podrobnosti včetně jednotné elektronické zprávy se stanoví postupem podle čl. 58 odst. 2 tohoto nařízení.
2. Členský stát identifikace zašle tyto informace elektronickými prostředky příslušnému orgánu dotčeného členského státu do deseti dnů od konce měsíce, ve kterém přiznání k DPH obdržel. Členské státy, které požadují přiznání k DPH s údaji v jiné národní měně než v eurech, přepočtou částky na eura pomocí směnných kurzů platných poslední den zdaňovacího období. Přepočet se provede podle směnných kurzů zveřejněných Evropskou centrální bankou pro uvedený den, nebo pokud není v uvedený den kurz zveřejněn, podle kurzu zveřejněného pro nejbližší následující den. Technické podrobnosti o zasílání těchto údajů se stanoví postupem podle čl. 58 odst. 2.
3. Členský stát identifikace zašle elektronickými prostředky členskému státu spotřeby informace potřebné pro přiřazení jednotlivých plateb příslušným čtvrtletním přiznáním k DPH.
Článek 41
1. Členský stát identifikace zajistí, aby částka uhrazená neusazenou osobou povinnou k dani byla převedena na bankovní účet vedený v eurech, který určil členský stát spotřeby, jemuž platba náleží. Členské státy, které vyžadují platby v jiné národní měně než v eurech, přepočtou částky na eura pomocí směnných kurzů platných poslední den zdaňovacího období. Přepočet se provede podle směnných kurzů zveřejněných Evropskou centrální bankou pro uvedený den, nebo pokud není v uvedený den kurz zveřejněn, podle kurzu zveřejněného pro nejbližší následující den. Převod se uskuteční do deseti dnů od konce měsíce, ve kterém byla platba obdržena.
2. Pokud neusazená osoba povinná k dani neuhradí celou splatnou daň, členský stát identifikace zajistí, aby platby členským státům spotřeby byly převedeny v poměru k dani splatné v jednotlivých členských státech. Členský stát identifikace o tom uvědomí elektronickými prostředky příslušné orgány členských států spotřeby.
Článek 42
Členské státy oznámí elektronickými prostředky příslušným orgánům ostatních členských států čísla bankovních účtů pro příjem plateb podle článku 41.
Členské státy neprodleně oznámí elektronickými prostředky příslušným orgánům ostatních členských států a Komisi změny základní sazby daně.
ODDÍL 2
Ustanovení použitelná ode dne 1. ledna 2015
Článek 43
Následující ustanovení se použijí v případě zvláštních režimů podle hlavy XII kapitoly 6 směrnice 2006/112/ES.
Článek 44
1. Informace poskytované osobou povinnou k dani neusazenou ve Společenství členskému státu identifikace při zahájení její činnosti podle článku 361 směrnice 2006/112/ES se podávají elektronickými prostředky. Technické podrobnosti včetně jednotné elektronické zprávy se stanoví postupem podle čl. 58 odst. 2 tohoto nařízení.
2. Členský stát identifikace zašle tyto informace elektronickými prostředky příslušným orgánům ostatních členských států do deseti dnů od konce měsíce, ve kterém informace od osoby povinné k dani neusazené ve Společenství obdržel. Podobné údaje pro identifikaci osoby povinné k dani, která využívá zvláštního režimu podle článku 369b směrnice 2006/112/ES, se předávají příslušným orgánům ostatních členských států do deseti dnů od konce měsíce, ve kterém tato osoba povinná k dani oznámila zahájení svých zdanitelných činností, na které se vztahuje daný režim. Stejným způsobem jsou příslušné orgány ostatních členských států informovány o přiděleném identifikačním čísle.
Technické podrobnosti včetně jednotné elektronické zprávy, kterou se tyto informace zasílají, se stanoví postupem podle čl. 58 odst. 2 tohoto nařízení.
3. Členský stát identifikace uvědomí neprodleně elektronickými prostředky příslušné orgány ostatních členských států o vynětí osoby povinné k dani neusazené ve Společenství nebo osoby povinné k dani neusazené v členském státě spotřeby ze zvláštního režimu.
Článek 45
1. Přiznání k DPH s údaji stanovenými v článcích 365 a 369 g směrnice 2006/112/ES se podává elektronickými prostředky. Technické podrobnosti včetně jednotné elektronické zprávy se stanoví postupem podle čl. 58 odst. 2 tohoto nařízení.
2. Členský stát identifikace zašle tyto informace elektronickými prostředky příslušnému orgánu dotčeného členského státu spotřeby do deseti dnů od konce měsíce, ve kterém přiznání k DPH obdržel. Údaje stanovené v čl. 369g druhém pododstavci směrnice 2006/112/ES se zasílají rovněž příslušnému orgánu dotčeného členského státu usazení. Členské státy, které požadují přiznání k DPH s údaji v jiné národní měně než v eurech, přepočtou částky na eura pomocí směnných kurzů platných k poslednímu dni zdaňovacího období. Přepočet se provede podle směnných kurzů zveřejněných Evropskou centrální bankou pro uvedený den, nebo pokud není v uvedený den kurz zveřejněn, podle kurzu zveřejněného pro nejbližší následující den. Technické podrobnosti o zasílání těchto údajů se stanoví postupem podle čl. 58 odst. 2 tohoto nařízení.
3. Členský stát identifikace zašle elektronickými prostředky členskému státu spotřeby informace potřebné pro přiřazení jednotlivých plateb příslušným čtvrtletním přiznáním k DPH.
Článek 46
1. Členský stát identifikace zajistí, aby částka uhrazená neusazenou osobou povinnou k dani byla převedena na bankovní účet vedený v eurech, který určil členský stát spotřeby, jemuž platba náleží. Členské státy, které vyžadují platby v jiné národní měně než v eurech, přepočtou částky na eura pomocí směnných kurzů platných poslední den zdaňovacího období. Přepočet se provede podle směnných kurzů zveřejněných Evropskou centrální bankou pro uvedený den, nebo pokud není v uvedený den kurz zveřejněn, podle kurzu zveřejněného pro nejbližší následující den. Převod se uskuteční do deseti dnů od konce měsíce, ve kterém byla platba obdržena.
2. Pokud neusazená osoba povinná k dani neuhradí celou splatnou daň, členský stát identifikace zajistí, aby platby členským státům spotřeby byly převedeny v poměru k dani splatné v jednotlivých členských státech. Členský stát identifikace o tom uvědomí elektronickými prostředky příslušné orgány členských států spotřeby.
3. Pokud jde o platby, které mají být převedeny členskému státu spotřeby v souladu se zvláštním režimem stanoveným v hlavě XII kapitole 6 oddíle 3 směrnice 2006/112/ES, ponechá si členský stát identifikace z částek uvedených v prvním a druhém pododstavci tohoto článku
a)
30 % v období od 1. ledna 2015 do 31. prosince 2016;
b)
15 % v období od 1. ledna 2017 do 31. prosince 2018;
c)
0 % od 1. ledna 2019.
Článek 47
Členské státy oznámí elektronickými prostředky příslušným orgánům ostatních členských států čísla bankovních účtů pro příjem plateb podle článku 46.
Členské státy neprodleně oznámí elektronickými prostředky příslušným orgánům ostatních členských států a Komisi změny sazby daně uplatňované na poskytování telekomunikačních služeb, služeb rozhlasového a televizního vysílání a elektronicky poskytovaných služeb.
KAPITOLA XII
VÝMĚNA A UCHOVÁVÁNÍ INFORMACÍ V RÁMCI POSTUPU VRÁCENÍ DPH OSOBÁM POVINNÝM K DANI NEUSAZENÝM V ČLENSKÉM STÁTĚ VRÁCENÍ DPH, ALE V JINÉM ČLENSKÉM STÁTĚ
Článek 48
1. Pokud příslušný orgán členského státu usazení obdrží žádost o vrácení DPH podle článku 5 směrnice 2008/9/ES a pokud se nepoužije článek 18 uvedené směrnice, předá tuto žádost elektronickými prostředky do patnácti kalendářních dnů od jejího obdržení příslušným orgánům každého dotčeného členského státu vrácení DPH a potvrdí, že žadatel ve smyslu čl. 2 bodu 5 směrnice 2008/9/ES je osobou povinnou k dani pro účely DPH a že identifikační nebo registrační číslo, které tato osoba uvedla, je platné pro období vrácení DPH.
2. Příslušné orgány každého členského státu vrácení DPH oznámí příslušným orgánům ostatních členských států elektronickými prostředky jakékoli informace, které tyto orgány vyžadují podle čl. 9 odst. 2 směrnice 2008/9/ES. Technické podrobnosti včetně jednotné elektronické zprávy, kterou se tyto informace zasílají, se stanoví postupem podle čl. 58 odst. 2 tohoto nařízení.
3. Příslušné orgány každého členského státu vrácení DPH oznámí příslušným orgánům ostatních členských států elektronickými prostředky, zda chtějí využít možnosti požádat žadatele o popis jeho podnikatelské činnosti podle harmonizovaných kódů, jak je uvedeno v článku 11 směrnice 2008/9/ES.
Harmonizované kódy uvedené v prvním pododstavci se stanoví postupem podle čl. 58 odst. 2 tohoto nařízení na základě klasifikace NACE stanovené nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1893/2006 ze dne 20. prosince 2006, kterým se zavádí statistická klasifikace ekonomických činností NACE Revize 2 (8).
KAPITOLA XIII
VZTAHY S KOMISÍ
Článek 49
1. Členské státy a Komise prověří a vyhodnotí fungování úpravy správní spolupráce obsažené v tomto nařízení. Komise shromáždí zkušenosti členských států, aby se zlepšilo fungování této úpravy.
2. Členské státy sdělí Komisi veškeré dostupné údaje o tom, jak uplatňují toto nařízení.
3. Seznam statistických údajů potřebných pro vyhodnocení tohoto nařízení se stanoví postupem podle čl. 58 odst. 2. Členské státy sdělí tyto údaje Komisi, pokud je mají k dispozici a pokud jejich sdělení nepředstavuje nepřiměřenou administrativní zátěž.
4. Pro vyhodnocení účinnosti tohoto systému správní spolupráce v boji proti daňovým únikům a vyhýbání se daňovým povinnostem mohou členské státy sdělit Komisi jakékoli další informace podle článku 1.
5. Komise předá ostatním dotčeným členským státům informace podle odstavců 2, 3 a 4.
6. Pokud je to nutné a vedle toho, co požadují ostatní ustanovení tohoto nařízení, sdělí Komise příslušným orgánům každého členského státu veškeré informace, které jim umožní bojovat proti podvodům souvisejícím s DPH, jakmile takové informace získá.
7. Komise může na žádost členského státu za účelem dosažení cílů tohoto nařízení poskytnout svou odbornou, technickou či logistickou pomoc nebo jakoukoli jinou podporu.
KAPITOLA XIV
VZTAHY SE TŘETÍMI ZEMĚMI
Článek 50
1. Pokud příslušný orgán členského státu obdrží informace od třetí země, může je předat dále příslušným orgánům těch členských států, které by mohly mít o tyto informace zájem, v každém případě však všem členským státům, které o tyto informace požádají, pokud to ujednání o pomoci uzavřená s dotyčnou třetí zemí povolují.
2. Příslušné orgány mohou v souladu se svými vnitrostátními předpisy o předávání osobních údajů třetím zemím informace získané podle tohoto nařízení předat třetí zemi, jsou-li splněny tyto podmínky:
a)
příslušný orgán členského státu, z něhož dané informace pocházejí, s tímto předáním souhlasí a
b)
dotyčná třetí země se zavázala poskytnout spolupráci nezbytnou ke shromáždění důkazů o protiprávní povaze plnění, která se jeví v rozporu s právními předpisy týkajícími se DPH.
KAPITOLA XV
PODMÍNKY VÝMĚNY INFORMACÍ
Článek 51
1. Informace sdělené podle tohoto nařízení se poskytují pokud možno elektronickými prostředky na základě úpravy přijaté postupem podle čl. 58 odst. 2.
2. V případech, kdy žádost nebyla podána v úplnosti elektronickým systémem uvedeným v odstavci 1, dožádaný orgán elektronickými prostředky potvrdí přijetí žádosti neprodleně a v každém případě do pěti pracovních dnů od přijetí.
Jestliže orgán obdrží žádost či informace, aniž by byl jejich zamýšleným příjemcem, zašle odesílateli neprodleně a v každém případě do pěti pracovních dnů od přijetí elektronickou cestou zprávu.
Článek 52
Žádosti o pomoc včetně žádostí o doručení a připojené dokumenty mohou být vyhotoveny v jakémkoli jazyce, na němž se dožádaný a dožadující orgán dohodnou. K uvedeným žádostem se přiloží překlad do úředního jazyka nebo jednoho z úředních jazyků členského státu, v němž má dožádaný orgán sídlo, pouze ve zvláštních případech, kdy dožádaný orgán uvede důvod, proč o překlad žádá.
Článek 53
Komise a členské státy zajistí, aby stávající nebo nové systémy komunikace a výměny informací, které jsou nezbytné pro vzájemnou výměnu informací podle tohoto nařízení, byly provozuschopné. Postupem podle čl. 58 odst. 2 se schválí dohoda o úrovni služeb, jež má zajistit technickou kvalitu a množství služeb, které Komise a členské státy poskytnou pro fungování těchto systémů komunikace a výměny informací. Komise odpovídá za veškerý další vývoj sítě CCN/CSI, který je nezbytný k umožnění výměny těchto informací mezi členskými státy. Členské státy odpovídají za veškerý další vývoj svých systémů, který je nezbytný k umožnění výměny těchto informací prostřednictvím sítě CCN/CSI.
Členské státy se vzdávají všech nároků na náhradu výdajů vzniklých při uplatňování tohoto nařízení s výjimkou případných odměn placených odborníkům.
Článek 54
1. Dožádaný orgán jednoho členského státu poskytne dožadujícímu orgánu jiného členského státu informace uvedené v článku 1 za předpokladu, že:
a)
počet a povaha žádostí o informace, které během určitého období podal dožadující orgán, nepředstavují pro dožádaný orgán nepřiměřenou administrativní zátěž;
b)
dožadující orgán vyčerpal obvyklé zdroje informací, které mohl podle okolností použít k získání požadovaných informací, aniž by se vystavil nebezpečí nedosažení požadovaného cíle.
2. Toto nařízení neukládá povinnost provést šetření či poskytnout informace ke konkrétnímu případu, pokud právní předpisy či správní praxe neopravňují členský stát, který má informace poskytnout, k provedení takového šetření nebo k získání a použití takových informací pro své vlastní účely.
3. Příslušný orgán dožádaného členského státu může odmítnout poskytnutí informace, pokud není dožadující členský stát z právních důvodů schopen odpovídající informace sám poskytnout. O důvodech odmítnutí uvědomí dožádaný členský stát Komisi.
4. Poskytnutí informací může být odmítnuto, pokud by vedlo k prozrazení obchodního, průmyslového či profesního tajemství nebo obchodního postupu anebo pokud by odporovalo veřejnému pořádku.
5. Odstavce 2, 3 a 4 nelze v žádném případě vykládat tak, že dožádanému orgánu členského státu umožňují odmítnout poskytnutí informací týkajících se osoby, která je pro účely DPH identifikována v členském státě dožadujícího orgánu, výhradně z toho důvodu, že tyto informace jsou v držení banky, jiné finanční instituce, určené osoby nebo osoby jednající v zastoupení nebo ve funkci zmocněnce nebo z toho důvodu, že se týkají vlastnických podílů v právnické osobě.
6. Dožádaný orgán sdělí dožadujícímu orgánu důvody odmítnutí žádosti o pomoc.
7. Postupem podle čl. 58 odst. 2 může být pro žádost o pomoc stanovena minimální prahová hodnota.
Článek 55
1. Informace sdělené či shromážděné v jakékoli formě na základě tohoto nařízení, včetně veškerých informací, které byly dostupné úředníkovi za okolností uvedených v kapitolách VII, VIII a X, jakož i v případech uvedených v odstavci 2 tohoto článku, podléhají služebnímu tajemství a požívají stejné ochrany jako obdobné informace podle vnitrostátního práva členského státu, který je obdržel, a odpovídajících předpisů platných pro orgány Unie. Tyto informace mohou být použity pouze za okolností stanovených tímto nařízením.
Tyto informace mohou být použity pro účely stanovení vyměřovacího základu nebo pro výběr či správní kontrolu daní pro účely stanovení vyměřovacího základu.
Tyto informace mohou být rovněž použity pro vyměření jiných dávek, cel a daní, na něž se vztahuje článek 2 směrnice Rady 2008/55/ES ze dne 26. května 2008 o vzájemné pomoci při vymáhání pohledávek vyplývajících z některých dávek, cel, daní a jiných opatření (9).
Kromě toho mohou být tyto informace použity v soudních řízeních, která mohou vést k uložení sankcí za porušení daňových předpisů, aniž jsou dotčena obecná pravidla a právní předpisy upravující práva žalované strany a svědků v takových řízeních.
2. Osoby pověřené Bezpečnostním akreditačním úřadem Komise mohou mít přístup k těmto informacím pouze tehdy, pokud je to nezbytné pro péči o síť CCN/CSI a pro její údržbu a rozvoj.
3. Odchylně od odstavce 1 povolí příslušný orgán členského státu, který poskytuje informace, jejich použití pro jiné účely ve členském státě dožadujícího orgánu, jestliže podle právních předpisů členského státu dožádaného orgánu mohou být v členském státě dožádaného orgánu použity pro obdobné účely.
4. Má-li dožadující orgán za to, že by informace, které získal od dožádaného orgánu, mohly být užitečné pro příslušný orgán třetího členského státu, může mu je předat. Dožádanému orgánu to oznámí předem. Dožádaný orgán může požadovat, aby byly informace poskytovány třetí straně pouze po jeho předchozím souhlasu.
5. Na veškeré uchovávání a výměnu údajů podle tohoto nařízení se vztahují předpisy provádějící směrnici 95/46/ES. Pro účely správného uplatňování tohoto nařízení však členské státy omezí rozsah povinností a práv uvedených v článku 10, čl. 11 odst. 1 a článcích 12 a 21 směrnice 95/46/ES v míře nezbytné pro ochranu zájmů stanovených v čl. 13 odst. 1 písm. e) uvedené směrnice.
Článek 56
Zprávy, výkazy a všechny ostatní dokumenty nebo jejich ověřené opisy či výpisy získané pracovníky dožádaného orgánu a poskytnuté dožadujícímu orgánu v rámci pomoci podle tohoto nařízení mohou příslušné orgány členského státu dožadujícího orgánu použít jako důkazní prostředky stejným způsobem jako obdobné dokumenty, které poskytl jiný orgán členského státu dožadujícího orgánu.
Článek 57
1. Pro účely uplatňování tohoto nařízení učiní členské státy všechna nezbytná opatření, aby:
a)
zajistily účinnou vnitřní koordinaci mezi příslušnými orgány;
b)
vytvořily přímou spolupráci mezi orgány zmocněnými pro účely této koordinace;
c)
zajistily plynulé fungování systému výměny informací stanoveného tímto nařízením.
2. Komise co nejdříve sdělí každému členskému státu všechny informace, které sama obdrží a které je schopna poskytnout.
KAPITOLA XVI
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 58
1. Komisi je nápomocen Stálý výbor pro správní spolupráci.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použijí se články 5 a 7 rozhodnutí 1999/468/ES s ohledem na článek 8 zmíněného rozhodnutí.
Doba uvedená v čl. 5 odst. 6 rozhodnutí 1999/468/ES je tři měsíce.
Článek 59
1. Do 1. listopadu 2013 a poté každých pět let předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě zprávu o uplatňování tohoto nařízení.
2. Členské státy sdělí Komisi znění všech vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti tohoto nařízení.
Článek 60
1. Tímto nařízením není dotčeno plnění jakýchkoli širších povinností týkajících se vzájemné pomoci, které vyplývají z jiných právních aktů, včetně dvoustranných či mnohostranných dohod.
2. Pokud členské státy uzavřou dvoustranná ujednání o záležitostech spadajících do oblasti působnosti tohoto nařízení, zejména na základě článku 11, s výjimkou ujednání týkajících se jednotlivých případů, uvědomí o tom neprodleně Komisi. Komise poté uvědomí ostatní členské státy.
Článek 61
Nařízení (ES) č. 1798/2003 se zrušuje s účinkem od 1. ledna 2012. Avšak účinky čl. 2 odst. 1 uvedeného nařízení zůstávají zachovány do dne, kdy Komise zveřejní seznam příslušných orgánů podle článku 3 tohoto nařízení.
Kapitola V uvedeného nařízení s výjimkou čl. 27 odst. 4 zůstává použitelná do 31. prosince 2012.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení.
Článek 62
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. ledna 2012.
Avšak, články 33 až 37 se použijí ode dne 1. listopadu 2010,
kapitola V s výjimkou článků 22 a 23 se použije ode dne 1. ledna 2013,
-
články 38 až 42 se použijí ode dne 1. ledna 2012 do 31. prosince 2014 a
-
články 43 až 47 se použijí ode dne 1. ledna 2015.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Lucemburku dne 7. října 2010.
ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 904/2010
z dnia 7 października 2010 r.
w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej
(wersja przekształcona)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej (3) zostało wielokrotnie zmienione w znacznym zakresie. W związku z tym, że wprowadzone mają zostać kolejne zmiany, dla większej jasności rozporządzenie to powinno zostać przekształcone.
(2)
Należy udoskonalić instrumenty mające na celu zwalczanie oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „VAT”) zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 1798/2003 oraz uzupełnić je zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 7 października 2008 r., z komunikatem Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie skoordynowanej strategii mającej na celu poprawę walki z oszustwami związanymi z podatkiem od wartości dodanej w Unii Europejskiej oraz zgodnie ze sprawozdaniem Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1798/2003 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej (zwanym dalej „sprawozdaniem Komisji”). Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1798/2003 należy również doprecyzować pod względem redakcyjnym i praktycznym.
(3)
Uchylanie się od opodatkowania i unikanie opodatkowania przekraczające granice państw członkowskich prowadzą do strat budżetowych i naruszenia zasady sprawiedliwego opodatkowania. Mogą one również powodować zakłócenia w przepływie kapitału oraz zakłócenia warunków konkurencji. Tym samym wpływają one na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(4)
Zwalczanie uchylania się od opodatkowania VAT wymaga ścisłej współpracy między właściwymi organami każdego z państw członkowskich odpowiedzialnymi za stosowanie przepisów w tej dziedzinie.
(5)
Środki harmonizacji podatkowej podjęte w celu zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego powinny obejmować ustanowienie wspólnego systemu współpracy między państwami członkowskimi, w szczególności w zakresie wymiany informacji, za pomocą którego właściwe organy państw członkowskich miałyby pomagać sobie wzajemnie oraz współpracować z Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania VAT w odniesieniu do dostawy towarów i świadczenia usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz importu towarów.
(6)
Współpraca administracyjna nie powinna prowadzić do nienależytego przenoszenia obciążeń administracyjnych między państwami członkowskimi.
(7)
W celu poboru należnego podatku państwa członkowskie powinny współpracować, aby pomóc zapewnić dokonanie prawidłowego wymiaru VAT. W związku z tym muszą nie tylko kontrolować prawidłowość stosowania podatku należnego na swoim własnym terytorium, ale również udzielać pomocy innym państwom członkowskim w celu zapewnienia prawidłowego stosowania podatku związanego z działalnością prowadzoną na ich własnym terytorium, ale należnego w innym państwie członkowskim.
(8)
Kontrola prawidłowości stosowania VAT w transakcjach transgranicznych podlegających opodatkowaniu w państwie członkowskim innym niż to, w którym dostawca towaru lub usługodawca mają siedzibę, opiera się w wielu przypadkach na informacjach, które państwo członkowskie siedziby posiada lub które państwo to może dużo łatwiej uzyskać. Skuteczny nadzór nad takimi transakcjami jest zatem uzależniony od tego, aby państwo członkowskie siedziby gromadziło lub było w stanie gromadzić te informacje.
(9)
W celu ustanowienia systemu jednego okienka przewidzianego w dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (4) oraz w celu stosowania procedury zwrotu w odniesieniu do podatników niemających siedziby w państwie członkowskim zwrotu, przewidzianej w dyrektywie Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (5), niezbędne są zasady wymiany informacji między państwami członkowskimi oraz zasady przechowywania przez nie takich informacji.
(10)
W sytuacjach transgranicznych ważne jest uściślenie obowiązków każdego z państw członkowskich, tak aby umożliwić skuteczną kontrolę podatkową w państwie członkowskim, w którym podatek jest należny.
(11)
Aby system VAT mógł prawidłowo funkcjonować, niezbędne jest elektroniczne przechowywanie i przesyłanie niektórych danych do celów kontroli VAT. Umożliwiają one szybką wymianę informacji i zautomatyzowany dostęp do informacji, co ułatwia zwalczanie oszustw. Można to osiągnąć dzięki rozbudowie baz danych podatników VAT i ich transakcji wewnątrzwspólnotowych, tak aby bazy te zawierały również szereg informacji dotyczących podatników i ich transakcji.
(12)
Państwa członkowskie powinny wprowadzić w życie stosowne procedury weryfikacji w celu zapewnienia, aby informacje były aktualne, porównywalne i wysokiej jakości, co zwiększy ich wiarygodność. Należy jasno określić warunki wymiany danych przechowywanych elektronicznie oraz zautomatyzowanego dostępu państw członkowskich do tych danych.
(13)
Aby skutecznie zwalczać oszustwa, konieczne jest zapewnienie wymiany informacji bez uprzedniego wniosku. W celu ułatwienia wymiany informacji należy określić kategorie informacji, dla których należy ustanowić wymianę automatyczną.
(14)
Jak wskazano w sprawozdaniu Komisji, przekazywanie informacji zwrotnych jest odpowiednim sposobem zapewnienia stałej poprawy jakości wymienianych informacji. Należy zatem stworzyć ramy dla przekazywania informacji zwrotnych.
(15)
Do celów skutecznej kontroli VAT w odniesieniu do transakcji transgranicznych należy przewidzieć możliwość przeprowadzania przez państwa członkowskie jednoczesnych kontroli oraz umożliwić obecność urzędników z jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego w ramach współpracy administracyjnej.
(16)
Podmioty gospodarcze coraz częściej korzystają z możliwości potwierdzania ważności numerów identyfikacyjnych VAT za pośrednictwem Internetu. System potwierdzania ważności numerów identyfikacyjnych VAT powinien umożliwiać podmiotom gospodarczym zautomatyzowane potwierdzanie stosownych informacji.
(17)
Niektórzy podatnicy podlegają szczególnym obowiązkom, różniącym się od tych, które obowiązują w państwie członkowskim, w którym mają siedzibę, w szczególności w dziedzinie fakturowania, gdy dostarczają oni towary lub świadczą usługi klientom mającym siedzibę w innym państwie członkowskim. Należy ustanowić mechanizm umożliwiający tym podatnikom łatwy dostęp do informacji na temat takich obowiązków.
(18)
Praktyczne doświadczenia z ostatniego czasu dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1798/2003 w zakresie zwalczania „oszustw karuzelowych” pokazują, że w niektórych przypadkach wprowadzenie mechanizmu znacznie przyspieszającego wymianę informacji, rozszerzającego jej zakres i polepszającego jej ukierunkowanie jest nieodzowne dla skutecznego zwalczania oszustw. Zgodnie z konkluzjami Rady z dnia 7 października 2008 r., w ramach niniejszego rozporządzenia należy ustanowić zdecentralizowaną sieć bez osobowości prawnej - pod nazwą Eurofisc - przeznaczoną dla wszystkich państw członkowskich, w celu propagowania i ułatwiania wielostronnej i zdecentralizowanej współpracy pozwalającej podejmować ukierunkowane i szybkie działania służące zwalczaniu szczególnych rodzajów oszustw.
(19)
Państwo członkowskie konsumpcji jest w pierwszym rzędzie odpowiedzialne za zapewnienie wypełniania obowiązków przez dostawców towaru lub usługodawców niemających siedziby w tym państwie. W tym celu stosowanie tymczasowej procedury szczególnej dla usług świadczonych drogą elektroniczną przewidzianej w tytule XII rozdział 6 dyrektywy 2006/112/WE wymaga określenia zasad dotyczących dostarczania informacji oraz przekazywania pieniędzy między państwem członkowskim identyfikacji a państwem członkowskim konsumpcji.
(20)
Informacje uzyskane przez państwo członkowskie od państw trzecich mogą być bardzo użyteczne dla innych państw członkowskich. Podobnie informacje uzyskane przez państwo członkowskie od pozostałych państw członkowskich mogą być bardzo użyteczne dla państw trzecich. W związku z tym należy określić warunki wymiany takich informacji.
(21)
Przepisy krajowe dotyczące tajemnicy bankowej nie powinny stać na przeszkodzie stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(22)
Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na inne środki przyjmowane na poziomie unijnym, przyczyniające się do zwalczania oszustw w dziedzinie VAT.
(23)
W trosce o skuteczność, szybkość i koszty, niezbędne jest, aby informacje przekazywane na mocy niniejszego rozporządzenia były w miarę możliwości przekazywane drogą elektroniczną.
(24)
Ze względu na powtarzalność pewnych wniosków oraz na różnorodność językową Unii ważne jest upowszechnianie stosowania standardowych formularzy w ramach wymiany informacji, tak aby umożliwić szybsze rozpatrywanie wniosków o udzielenie informacji.
(25)
Terminy udzielenia informacji określone w niniejszym rozporządzeniu należy rozumieć jako maksymalne nieprzekraczalne okresy, przyjmując zasadę, że - aby współpraca była skuteczna - informacje, które są już dostępne wezwanemu państwu członkowskiemu, powinny być przekazywane bez dalszej zwłoki.
(26)
Do celów niniejszego rozporządzenia należy rozważyć ograniczenie niektórych praw i obowiązków ustanowionych w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych (6) w celu zabezpieczenia interesów, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. e) tej dyrektywy. Ograniczenie to jest konieczne i proporcjonalne ze względu na potencjalną utratę dochodów przez państwa członkowskie oraz na żywotne znaczenie informacji objętych niniejszym rozporządzeniem dla skutecznego zwalczania oszustw.
(27)
Ponieważ środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia są środkami o zasięgu ogólnym w rozumieniu art. 2 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (7), środki te muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną przewidzianą w art. 5 tej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie określa warunki współpracy pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich odpowiedzialnymi za stosowanie przepisów ustawowych dotyczących VAT oraz współpracy tych organów z Komisją, w celu zapewnienia przestrzegania tych przepisów ustawowych.
W tym celu niniejsze rozporządzenie określa zasady i procedury umożliwiające właściwym organom państw członkowskich współpracę oraz wymianę między sobą wszelkich informacji, które mogą pomóc w dokonaniu właściwego wymiaru VAT, w kontrolowaniu prawidłowego stosowania VAT, w szczególności w odniesieniu do transakcji wewnątrzwspólnotowych, oraz w zwalczaniu oszustw w dziedzinie VAT. W szczególności określa ono zasady i procedury umożliwiające państwom członkowskim gromadzenie i wymianę takich informacji drogą elektroniczną.
2. Niniejsze rozporządzenie określa warunki udzielania przez organy, o których mowa w ust. 1, pomocy w zakresie ochrony dochodów z VAT we wszystkich państwach członkowskich.
3. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na stosowanie w państwach członkowskich zasad dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych.
4. Niniejsze rozporządzenie określa także zasady i procedury dla wymiany drogą elektroniczną informacji dotyczących VAT od usług świadczonych drogą elektroniczną zgodnie z procedurą szczególną przewidzianą w tytule XII rozdział 6 dyrektywy 2006/112/WE, a także każdej późniejszej wymiany informacji oraz, w zakresie, w jakim dotyczy to usług objętych tą procedurą szczególną, dla przekazywania pieniędzy między właściwymi organami państw członkowskich.
Artykuł 2
1. Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)
„centralne biuro łącznikowe” oznacza biuro wyznaczone na mocy art. 4 ust. 1, na którym spoczywa główna odpowiedzialność za kontakty z pozostałymi państwami członkowskimi w dziedzinie współpracy administracyjnej;
b)
„łącznikowy organ administracyjny” oznacza każde biuro inne niż centralne biuro łącznikowe wyznaczone jako takie przez właściwy organ na mocy art. 4 ust. 2 do bezpośredniej wymiany informacji na podstawie niniejszego rozporządzenia;
c)
„właściwy urzędnik” oznacza każdego urzędnika, który może dokonać bezpośredniej wymiany informacji na podstawie niniejszego rozporządzenia, do której to wymiany został upoważniony na mocy art. 4 ust. 3;
d)
„organ występujący z wnioskiem” oznacza centralne biuro łącznikowe, łącznikowy organ administracyjny lub właściwego urzędnika państwa członkowskiego, który występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy w imieniu właściwego organu;
e)
„organ wezwany” oznacza centralne biuro łącznikowe, łącznikowy organ administracyjny lub właściwego urzędnika państwa członkowskiego, który otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy w imieniu właściwego organu;
f)
„transakcje wewnątrzwspólnotowe” oznaczają wewnątrzwspólnotową dostawę towarów lub wewnątrzwspólnotowe świadczenie usług;
g)
„wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów” oznacza każdą dostawę towarów, która musi zostać zadeklarowana w informacji podsumowującej przewidzianej w art. 262 dyrektywy 2006/112/WE;
h)
„wewnątrzwspólnotowe świadczenie usług” oznacza każde świadczenie usług, które musi zostać zadeklarowane w informacji podsumowującej przewidzianej w art. 262 dyrektywy 2006/112/WE;
i)
„wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów” oznacza nabycie na mocy art. 20 dyrektywy 2006/112/WE prawa do rozporządzania jak właściciel rzeczowym majątkiem ruchomym;
j)
„numer identyfikacyjny VAT” oznacza numer przewidziany w art. 214, 215 i 216 dyrektywy 2006/112/WE;
k)
„postępowanie administracyjne” oznacza wszystkie kontrole, postępowania wyjaśniające oraz inne działania podejmowane przez państwa członkowskie w wykonywaniu swoich funkcji w związku z zapewnieniem właściwego stosowania przepisów dotyczących VAT;
l)
„wymiana automatyczna” oznacza systematyczne przekazywanie określonych z góry informacji do innego państwa członkowskiego, bez uprzedniego wniosku;
m)
„wymiana spontaniczna” oznacza nieregularne przekazywanie informacji innemu państwu członkowskiemu, w dowolnej chwili i bez uprzedniego wniosku;
n)
„osoba” oznacza:
(i)
osobę fizyczną;
(ii)
osobę prawną;
(iii)
w przypadku gdy przewidują to obowiązujące przepisy - stowarzyszenie osób uznane za mające zdolność do czynności prawnych, lecz nieposiadające statusu prawnego osoby prawnej; lub
(iv)
każde inne konstrukcje prawne dowolnego rodzaju i postaci, posiadające osobowość prawną lub jej nieposiadające, oraz realizujące transakcje, które podlegają VAT;
o)
„zautomatyzowany dostęp” oznacza możliwość uzyskania niezwłocznego dostępu do systemu elektronicznego w celu uzyskania pewnych informacji, które on zawiera;
p)
„drogą elektroniczną” oznacza przy użyciu sprzętu elektronicznego do przetwarzania, wraz z kompresją cyfrową, oraz przechowywania danych, z wykorzystaniem transmisji kablowej, radiowej, technologii optycznych oraz innych środków elektromagnetycznych;
q)
„sieć CCN/CSI” oznacza wspólną platformę opartą na wspólnej sieci łączności (zwanej dalej „CCN”) oraz wspólnym systemie połączeń (zwanym dalej „CSI”), opracowaną przez Unię w celu zapewnienia wszystkich transmisji drogą elektroniczną między właściwymi organami w dziedzinie ceł i podatków;
r)
„kontrola jednoczesna” oznacza skoordynowaną kontrolę stanu sytuacji podatkowej podatnika lub powiązanych podatników, organizowaną przez przynajmniej dwa państwa członkowskie, posiadające wspólne lub uzupełniające się interesy.
2. Od dnia 1 stycznia 2015 r. definicje zawarte w art. 358, 358a i 369a dyrektywy 2006/112/WE mają zastosowanie również na użytek niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Właściwymi organami są organy, w których imieniu należy stosować niniejsze rozporządzenie, bez względu na to, czy bezpośrednio, czy w drodze delegacji.
Każde z państw członkowskich przekazuje Komisji, do dnia 1 grudnia 2010 r., informacje na temat organu właściwego do celów niniejszego rozporządzenia, a następnie niezwłocznie przekazuje jej informacje o wszelkich zmianach w tym zakresie.
Komisja udostępnia pozostałym państwom członkowskim wykaz wszystkich właściwych organów i publikuje tę informację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
1. Każde z państw członkowskich wyznacza jedno centralne biuro łącznikowe, na które deleguje główną odpowiedzialność za kontakty z innymi państwami członkowskimi w dziedzinie współpracy administracyjnej. Każde z państw członkowskich informuje o tym Komisję i pozostałe państwa członkowskie. Centralne biuro łącznikowe może również zostać wyznaczone jako organ odpowiedzialny za kontakty z Komisją.
2. Właściwy organ każdego z państw członkowskich może wyznaczyć łącznikowe organy administracyjne. Centralne biuro łącznikowe jest odpowiedzialne za uaktualnianie wykazu tych organów oraz udostępnianie go centralnym biurom łącznikowym pozostałych zainteresowanych państw członkowskich.
3. Właściwy organ każdego z państw członkowskich może dodatkowo wyznaczyć, na warunkach przez siebie określonych, właściwych urzędników, którzy mogą dokonywać bezpośredniej wymiany informacji na podstawie niniejszego rozporządzenia. Może przy tym ograniczyć zakres takiego wyznaczenia. Centralne biuro łącznikowe jest odpowiedzialne za uaktualnianie wykazu takich urzędników oraz udostępnianie go centralnym biurom łącznikowym pozostałych zainteresowanych państw członkowskich.
4. Uważa się, że urzędnicy dokonujący wymiany informacji na mocy art. 28, 29 i 30 są w każdym przypadku upoważnieni w tym celu, zgodnie z warunkami określonymi przez właściwe organy.
Artykuł 5
W przypadku gdy łącznikowy organ administracyjny lub właściwy urzędnik wysyła lub otrzymuje wniosek lub odpowiedź na wniosek o udzielenie pomocy, informuje centralne biuro łącznikowe swojego państwa członkowskiego na warunkach przez nie określonych.
Artykuł 6
W przypadku gdy łącznikowy organ administracyjny lub właściwy urzędnik otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy wymagający działania poza jego właściwością terytorialną lub rzeczową, niezwłocznie przesyła taki wniosek do centralnego biura łącznikowego swojego państwa członkowskiego oraz informuje o tym organ występujący z wnioskiem. W takim przypadku okres określony w art. 10 rozpoczyna się z dniem następującym po dniu, w którym wniosek o udzielenie pomocy został przekazany do centralnego biura łącznikowego.
ROZDZIAŁ II
WYMIANA INFORMACJI NA WNIOSEK
SEKCJA 1
Wniosek o udzielenie informacji oraz o przeprowadzenie postępowania administracyjnego
Artykuł 7
1. Na wniosek organu występującego z wnioskiem organ wezwany przekazuje informacje, o których mowa w art. 1, wraz ze wszelkimi informacjami dotyczącymi konkretnego przypadku lub przypadków.
2. Do celów przesyłania informacji, o których mowa w ust. 1, organ wezwany doprowadza do przeprowadzenia każdego postępowania administracyjnego niezbędnego do uzyskania takich informacji.
3. Do dnia 31 grudnia 2014 r. wniosek, o którym mowa w ust. 1, może zawierać uzasadniony wniosek o przeprowadzenie postępowania administracyjnego. Jeżeli organ wezwany uważa, że postępowanie administracyjne nie jest konieczne, niezwłocznie informuje organ występujący z wnioskiem o przyczynach swojej decyzji.
4. Od dnia 1 stycznia 2015 r. wniosek, o którym mowa w ust. 1, może zawierać uzasadniony wniosek o przeprowadzenie konkretnego postępowania administracyjnego. Jeżeli organ wezwany uważa, że postępowanie administracyjne nie jest konieczne, niezwłocznie informuje organ występujący z wnioskiem o przyczynach swojej decyzji.
Niezależnie od akapitu pierwszego, przeprowadzenia postępowania dotyczącego kwot zadeklarowanych przez podatnika w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług wymienionych w załączniku I, zrealizowanymi przez podatnika mającego siedzibę w państwie członkowskim organu wezwanego oraz podlegającymi opodatkowaniu w państwie członkowskim organu występującego z wnioskiem, można odmówić jedynie:
a)
z przyczyn przewidzianych w art. 54 ust. 1, poddanych ocenie przez organ współpracujący zgodnie z oświadczeniem na temat najlepszych praktyk, dotyczącym związku między niniejszym ustępem a art. 54 ust. 1, które ma zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2;
b)
z przyczyn przewidzianych w art. 54 ust. 2, 3 i 4; lub
c)
w związku z tym, że organ wezwany dostarczył już organowi występującemu z wnioskiem informacje na temat tego samego podatnika w następstwie postępowania administracyjnego przeprowadzonego nie dawniej niż dwa lata wcześniej.
W przypadku gdy organ wezwany odmawia przeprowadzenia postępowania administracyjnego, o którym mowa w akapicie drugim, z przyczyn określonych w lit. a) lub b), organ wezwany przekazuje jednak organowi występującemu z wnioskiem daty i wartości wszelkich stosownych dostaw towarów lub świadczenia usług zrealizowanych w ciągu ostatnich dwóch lat przez podatnika w państwie członkowskim organu występującego z wnioskiem.
5. W celu uzyskania poszukiwanych informacji lub przeprowadzenia żądanego postępowania administracyjnego organ wezwany lub organ administracyjny, do którego organ ten może się zwrócić, postępuje tak, jakby działał we własnym imieniu lub na wniosek innego organu w swoim państwie członkowskim.
Artykuł 8
Wnioski o udzielenie informacji oraz o przeprowadzenie postępowania administracyjnego składane na podstawie art. 7 przesyła się, przy użyciu standardowego formularza przyjętego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 50, lub - w wyjątkowych przypadkach - w przypadku gdy wniosek zawiara powody, dla których organ występujący z wnioskiem uważa, że standardowy formularz nie jest odpowiedni.
Artykuł 9
1. Na wniosek organu występującego z wnioskiem organ wezwany przekazuje mu wszelkie stosowne informacje uzyskane lub posiadane, a także wyniki postępowania administracyjnego, w postaci sprawozdań, oświadczeń i wszelkich innych dokumentów albo poświadczonych kopii dokumentów lub wyciągów z nich.
2. Oryginały dostarcza się jedynie wtedy, gdy nie jest to sprzeczne z przepisami obowiązującymi w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę organ wezwany.
SEKCJA 2
Termin dostarczania informacji
Artykuł 10
Organ wezwany udziela informacji, o których mowa w art. 7 i 9, najszybciej jak to możliwe i nie później niż w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku.
Jednakże w przypadku gdy organ wezwany posiada już te informacje, termin ich udzielenia ulega skróceniu maksymalnie do jednego miesiąca.
Artykuł 11
W niektórych szczególnych kategoriach przypadków organ występujący z wnioskiem i organ wezwany mogą uzgodnić inne terminy niż te, które są przewidziane w art. 10.
Artykuł 12
W przypadku gdy organ wezwanynie jest w stanie odpowiedzieć na wniosek w terminie, niezwłocznie informuje organ występujący z wnioskiem na piśmie o przyczynach niemożności dotrzymania terminu oraz o możliwym terminie udzielenia odpowiedzi.
ROZDZIAŁ III
WYMIANA INFORMACJI BEZ UPRZEDNIEGO WNIOSKU
Artykuł 13
1. Właściwy organ każdego z państw członkowskich przesyła, bez uprzedniego wniosku, właściwemu organowi każdego z pozostałych zainteresowanych państw członkowskich informacje, o których mowa w art. 1, w następujących przypadkach:
a)
w przypadku gdy uznano, że opodatkowanie ma miejsce w państwie członkowskim przeznaczenia, a informacje dostarczone przez państwo członkowskie pochodzenia są niezbędne dla skuteczności systemu kontroli państwa członkowskiego przeznaczenia;
b)
w przypadku gdy państwo członkowskie ma podstawy sądzić, że w innym państwie członkowskim naruszono przepisy dotyczące VAT lub takie naruszenie jest prawdopodobne;
c)
w przypadku gdy istnieje ryzyko strat podatkowych w innym państwie członkowskim.
2. Wymiana informacji bez uprzedniego wniosku odbywa się drogą automatyczną, zgodnie z art. 14, lub spontanicznie, zgodnie z art. 15.
3. Informacje przekazywane są za pomocą standardowych formularzy przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2.
Artykuł 14
1. Następujące elementy określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2:
a)
dokładne kategorie informacji podlegających wymianie automatycznej;
b)
częstotliwość automatycznej wymiany informacji z każdej kategorii; oraz
c)
praktyczne uzgodnienia dotyczące automatycznej wymiany informacji.
Państwo członkowskie może powstrzymać się od uczestniczenia w automatycznej wymianie informacji w odniesieniu do jednej lub więcej kategorii, w przypadku gdy zgromadzenie informacji w celu takiej wymiany wymagałoby nałożenia nowych obowiązków na osoby podlegające VAT lub nakładałoby nieproporcjonalne obciążenia administracyjne na to państwo członkowskie.
Komitet, o którym mowa w art. 58 ust. 1, przeprowadza raz w roku przegląd wyników automatycznej wymiany każdej z kategorii informacji, tak aby zapewnić tego typu wymianę jedynie w sytuacjach, gdy jest ona najskuteczniejszym sposobem wymiany informacji.
2. Od dnia 1 stycznia 2015 r. właściwe organy każdego z państw członkowskich prowadzą, w szczególności, automatyczną wymianę informacji, umożliwiając państwom członkowskim konsumpcji ustalenie, czy podatnicy niemający siedziby na jego terytorium deklarują i prawidłowo dokonują zapłaty VAT należnego w odniesieniu do usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych i usług świadczonych drogą elektroniczną, niezależnie od tego, czy ci podatnicy korzystają z procedury szczególnej przewidzianej w tytule XII rozdział 6 sekcja 3 dyrektywy 2006/112/WE. Państwo członkowskie siedziby informuje państwo członkowskie konsumpcji o wszelkich rozbieżnościach, o jakich się dowiaduje.
Artykuł 15
Właściwe organy państw członkowskich przekazują, w drodze wymiany spontanicznej, właściwym organom pozostałych państw członkowskich wszelkie znane sobie informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1, które nie zostały przekazane w drodze automatycznej wymiany, o której mowa w art. 14, a które ich zdaniem mogą być użyteczne dla tych właściwych organów.
ROZDZIAŁ IV
INFORMACJE ZWROTNE
Artykuł 16
W przypadku gdy właściwy organ przekazuje informacje na mocy art. 7 lub 15, może zwrócić się do właściwego organu, który otrzymał informacje, o przesłanie informacji zwrotnych na ich temat. Jeżeli zwrócono się z takim wnioskiem, właściwy organ, który otrzymuje informacje - bez uszczerbku dla przepisów dotyczących tajemnicy podatkowej i ochrony danych mających zastosowanie w jego państwie członkowskim - przesyła najszybciej jak to możliwe informacje zwrotne, pod warunkiem że nie nałoży to na niego nieproporcjonalnego obciążenia administracyjnego. Praktyczne uzgodnienia określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2.
ROZDZIAŁ V
PRZECHOWYWANIE I WYMIANA KONKRETNYCH INFORMACJI
Artykuł 17
1. Każde z państw członkowskich przechowuje w elektronicznym systemie następujące informacje:
a)
informacje, które gromadzi zgodnie z tytułem XI rozdział 6 dyrektywy 2006/112/WE;
b)
dane dotyczące tożsamości, działalności, formy prawnej i adresu osób, którym nadało numer identyfikacyjny VAT, zgromadzone zgodnie z art. 213 dyrektywy 2006/112/WE, a także datę nadania takiego numeru;
c)
dane dotyczące numerów identyfikacyjnych VAT, które nadało i które straciły ważność, oraz datę utracenia przez te numery ważności; oraz
d)
informacje, które gromadzi zgodnie z art. 360, 361, 364 i 365 dyrektywy 2006/112/WE, jak również - od dnia 1 stycznia 2015 r. - informacje, które gromadzi zgodnie z art. 369c, 369f i 369 g tej dyrektywy.
2. Szczegóły techniczne dotyczące zautomatyzowanego wniosku o informacje, o których mowa w ust. 1 lit. b), c) i d), przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2.
Artykuł 18
W celu umożliwienia użycia informacji, o których mowa w art. 17, w ramach procedur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, informacje te udostępnia się przez okres co najmniej pięciu lat od końca pierwszego roku kalendarzowego, w którym informacje mają być udostępnione.
Artykuł 19
Państwa członkowskie zapewniają uaktualnianie dostępnych w elektronicznym systemie informacji, o których mowa w art. 17, ich kompletność i dokładność.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2 określa się kryteria ustalania, która ze zmian nie jest istotna, niezbędna lub użyteczna i dlatego nie musi być dokonywana.
Artykuł 20
1. Informacje, o których mowa w art. 17, wprowadza się niezwłocznie w systemie elektronicznym.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, informacje, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. a), wprowadza się do systemu elektronicznego najpóźniej przed upływem jednego miesiąca od zakończenia okresu, do którego odnoszą się te informacje.
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2, w przypadku gdy informacje mają zostać skorygowane w systemie elektronicznym lub dodane do tego systemu zgodnie z art. 19, informacje te muszą zostać wprowadzone najpóźniej przed upływem miesiąca następującego po okresie, w którym informacje te zostały zgromadzone.
Artykuł 21
1. Każde państwo członkowskie udziela właściwemu organowi każdego innego państwa członkowskiego zautomatyzowanego dostępu do informacji przechowywanych zgodnie z art. 17.
2. W odniesieniu do informacji, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. a), udostępniane są przynajmniej następujące elementy:
a)
numery identyfikacyjne VAT nadane przez państwo członkowskie otrzymujące informację;
b)
całkowita wartość wszystkich wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i całkowita wartość wszystkich transakcji wewnątrzwspólnotowego świadczenia usług na rzecz osób posiadających numer identyfikacyjny VAT, o którym mowa w lit. a), dokonanych przez wszystkie podmioty gospodarcze zidentyfikowane do celów VAT w państwie członkowskim dostarczającym informacje;
c)
numery identyfikacyjne VAT osób, które dokonywały dostaw towarów i świadczenia usług, o których mowa w lit. b);
d)
całkowita wartość dostaw towarów i świadczonych usług, o których mowa w lit. b), przez każdą z osób, o których mowa w lit. c), na rzecz każdej z osób posiadających numer identyfikacyjny VAT, o którym mowa w lit. a);
e)
całkowita wartość dostaw towarów i świadczonych usług, o których mowa w lit. b), przez każdą z osób, o których mowa w lit. c), na rzecz każdej z osób posiadających numer identyfikacyjny VAT nadany przez inne państwo członkowskie pod następującymi warunkami:
(i)
dostęp ten wiąże się z dochodzeniem w sprawie podejrzenia popełnienia oszustwa;
(ii)
dostęp ten przysługuje urzędnikowi łącznikowemu Eurofisc, o którym mowa w art. 36 ust. 1, który posiada osobisty kod identyfikacyjny do systemów elektronicznych umożliwiający dostęp do tych informacji; oraz
(iii)
dostęp jest udzielany jedynie w zwykłych godzinach urzędowych.
Wartości, o których mowa w lit. b), d) i e), wyraża się w walucie państwa członkowskiego dostarczającego informacje i odnoszą się one do okresów, za które poszczególni podatnicy składają informacje podsumowujące, ustanowione zgodnie z art. 263 dyrektywy 2006/112/WE.
Artykuł 22
1. W celu zapewnienia administracjom podatkowym rozsądnego poziomu pewności w odniesieniu do jakości i wiarygodności informacji dostępnych za pośrednictwem elektronicznego systemu, o którym mowa w art. 17, państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby dane przekazywane przez podatników i osoby prawne niebędące podatnikami na potrzeby identyfikacji do celów VAT zgodnie z art. 214 dyrektywy 2006/112/WE były, w ich ocenie, kompletne i dokładne.
Państwa członkowskie wdrażają procedury weryfikacji tych danych stosownie do wyników przeprowadzonej przez nie oceny ryzyka. Weryfikacji dokonuje się co do zasady przed identyfikacją do celów VAT lub - w przypadku gdy przed taką identyfikacją zostały przeprowadzone jedynie wstępne weryfikacje - nie później niż sześć miesięcy od takiej identyfikacji.
2. Państwa członkowskie informują komitet, o którym mowa w art. 58 ust. 1, o środkach wdrażanych na poziomie krajowym w celu zapewnienia jakości i wiarygodności informacji zgodnie z ust. 1.
Artykuł 23
Państwa członkowskie zapewniają, aby numer identyfikacyjny VAT, o którym mowa w art. 214 dyrektywy 2006/112/WE, był oznaczony jako nieważny w systemie elektronicznym, o którym mowa w art. 17 niniejszego rozporządzenia, przynajmniej w następujących sytuacjach:
a)
w przypadku gdy osoby zidentyfikowane do celów VAT oświadczyły, że ich działalność gospodarcza, określona w art. 9 dyrektywy 2006/112/WE, ustała, lub w przypadku gdy właściwa administracja podatkowa uznaje, że ich działalność gospodarcza ustała. Administracja podatkowa może w szczególności domniemywać, że działalność gospodarcza osoby ustała, jeśli - pomimo stosownych wymogów - osoba ta nie przedłożyła deklaracji oraz informacji podsumowujących przez rok po upływie terminu przedłożenia pierwszej brakującej deklaracji lub informacji podsumowujących. Osoba ta ma prawo do dostarczenia dowodu istnienia działaności gospodarczej innymi sposobami;
b)
w przypadku gdy osoby zadeklarowały fałszywe dane w celu uzyskania identyfikacji VAT lub nie zgłosiły zmian w swoich danych oraz gdyby skutkiem faktu posiadania tych informacji przez administrację podatkową była odmowa identyfikacji do celów VAT lub cofnięcie numeru identyfikacyjnego VAT.
Artykuł 24
W przypadku gdy do celów art. 17-21 właściwe organy państw członkowskich dokonują wymiany informacji drogą elektroniczną, podejmują one wszystkie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z art. 55.
Państwa członkowskie są odpowiedzialne za wprowadzenie wszystkich niezbędnych zmian w swoich systemach, aby umożliwić wymianę tych informacji za pomocą sieci CCN/CSI.
ROZDZIAŁ VI
WNIOSEK O DORĘCZENIE ADMINISTRACYJNE
Artykuł 25
Organ wezwany na żądanie organu występującego z wnioskiem oraz zgodnie z przepisami dotyczącymi doręczania podobnych aktów w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma organ wezwany, doręcza adresatowi wszystkie akty i decyzje właściwych organów dotyczące stosowania przepisów o VAT na terytorium państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma organ występujący z wnioskiem.
Artykuł 26
Wnioski o doręczenie, zawierające informację o przedmiocie aktu lub decyzji, które mają zostać doręczone, wskazują nazwę (nazwisko), adres oraz wszelkie inne stosowne informacje przydatne do identyfikacji adresata.
Artykuł 27
Organ wezwany niezwłocznie informuje organ występujący z wnioskiem o swoich działaniach podjętych w związku z wnioskiem o doręczenie i powiadamia go, w szczególności, o dacie doręczenia adresatowi decyzji lub aktu.
ROZDZIAŁ VII
OBECNOŚĆ W URZĘDACH ADMINISTRACYJNYCH ORAZ UDZIAŁ W POSTĘPOWANIU ADMINISTRACYJNYM
Artykuł 28
1. Na mocy umowy między organem występującym z wnioskiem a organem wezwanym i z zastosowaniem uzgodnień określonych przez organ wezwany, urzędnicy upoważnieni przez organ występujący z wnioskiem mogą, w związku z wymianą informacji, o których mowa w art. 1, być obecni w biurach organów administracyjnych wezwanego państwa członkowskiego, lub w każdym innym miejscu, w którym organy te wykonują swoje obowiązki. W przypadku gdy informacja, której dotyczy wniosek, zawarta jest w dokumentach, do których mają dostęp urzędnicy organu wezwanego, urzędnicy organu występującego z wnioskiem otrzymują kopie tych dokumentów.
2. Na mocy umowy między organem występującym z wnioskiem a organem wezwanym i z zastosowaniem uzgodnień określonych przez organ wezwany, urzędnicy upoważnieni przez organ występujący z wnioskiem mogą, w związku z wymianą informacji, o których mowa w art. 1, być obecni podczas postępowania administracyjnego prowadzonego na terytorium wezwanego państwa członkowskiego. Takie postępowania administracyjne prowadzone są wyłącznie przez urzędników organu wezwanego. Urzędnicy organu występującego z wnioskiem nie wykonują uprawnień dochodzeniowych przysługujących urzędnikom organu wezwanego. Mogą oni jednakże uzyskać dostęp do tych samych pomieszczeń i dokumentów, co urzędnicy organu wezwanego, za pośrednictwem urzędników organu wezwanego oraz jedynie do celów prowadzonego postępowania administracyjnego.
3. Urzędnicy organu występującego z wnioskiem obecni w innym państwie członkowskim zgodnie z ust. 1 i 2 muszą być w stanie w każdej chwili przedstawić pisemne upoważnienie stwierdzające ich tożsamość oraz pełnioną funkcję urzędową.
ROZDZIAŁ VIII
KONTROLE JEDNOCZESNE
Artykuł 29
Państwa członkowskie mogą uzgodnić prowadzenie kontroli jednoczesnych w każdym przypadku, gdy uznają, że takie kontrole są skuteczniejsze niż kontrole prowadzone przez tylko jedno państwo członkowskie.
Artykuł 30
1. Państwo członkowskie samodzielnie określa, których podatników zamierza zaproponować jako podlegających kontroli jednoczesnej. Właściwy organ tego państwa członkowskiego powiadamia właściwe organy innych zainteresowanych państw członkowskich o przypadkach proponowanych do kontroli jednoczesnej. Podaje przy tym przyczyny swojego wyboru, w najszerszym możliwym zakresie, dostarczając informacje leżące u podstaw takiej decyzji. Określa również okres czasu, podczas którego takie kontrole powinny zostać przeprowadzone.
2. Właściwy organ państwa członkowskiego, który otrzymuje wniosek o przeprowadzenie kontroli jednoczesnej, potwierdza swoją zgodę lub przekazuje uzasadnioną odmowę swojemu odpowiednikowi, co do zasady w terminie dwóch tygodni od otrzymania wniosku, ale nie później niż w terminie jednego miesiąca.
3. Każdy z właściwych organów zainteresowanego państwa członkowskiego mianuje przedstawiciela odpowiedzialnego za nadzór i koordynację działań kontrolnych.
ROZDZIAŁ IX
INFORMOWANIE PODATNIKÓW
Artykuł 31
1. Właściwe organy każdego z państw członkowskich zapewniają osobom uczestniczącym w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów lub wewnątrzwspólnotowym świadczeniu usług oraz podatnikom niemającym siedziby świadczącym usługi telekomunikacyjne, usługi nadawcze i usługi świadczone drogą elektroniczną, w szczególności te, o których mowa w załączniku II do dyrektywy 2006/112/WE, możliwość uzyskania do celów takich transakcji potwierdzenia drogą elektroniczną ważności numeru identyfikacyjnego VAT każdej określonej osoby wraz z odpowiadającą mu nazwą (nazwiskiem) i adresem. Przekazywane dane muszą odpowiadać danym, o których mowa w art. 17.
2. Każde z państw członkowskich przekazuje drogą elektroniczną potwierdzenie nazwy (nazwiska) i adresu osoby, której wydano numer identyfikacyjny VAT, zgodnie ze swoimi przepisami krajowymi dotyczącymi ochrony danych.
3. W okresie, o którym mowa w art. 357 dyrektywy 2006/112/WE, ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do niemających siedziby podatników świadczących usługi telekomunikacyjne, usługi nadawcze i usługi świadczone drogą elektroniczną.
Artykuł 32
1. Na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie Komisja publikuje na swojej stronie internetowej szczegółowe przepisy zatwierdzone przez każde z państw członkowskich, które transponują tytuł XI rozdział trzeci dyrektywy 2006/112/WE.
2. Szczegóły oraz format informacji, jakie mają zostać podane, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2.
ROZDZIAŁ X
EUROFISC
Artykuł 33
1. Aby propagować i ułatwiać wielostronną współpracę w zakresie zwalczania oszustw w dziedzinie VAT, niniejszy rozdział ustanawia sieć służącą sprawnej wymianie ukierunkowanych informacji między państwami członkowskimi, zwaną dalej „Eurofisc”.
2. W ramach Eurofisc państwa członkowskie:
a)
ustanawiają wielostronny mechanizm wczesnego ostrzegania w zakresie zwalczania oszustw w dziedzinie VAT;
b)
koordynują sprawną wielostronną wymianę ukierunkowanych informacji w tematycznych obszarach działalności Eurofisc (zwanych dalej „dziedzinami roboczymi Eurofisc”);
c)
koordynują prace urzędników łącznikowych Eurofisc z uczestniczących państw członkowskich dotyczące otrzymanych ostrzeżeń.
Artykuł 34
1. Państwa członkowskie uczestniczą w wybranych przez siebie dziedzinach roboczych Eurofisc; mogą również podjąć decyzję o zaprzestaniu swojego uczestnictwa.
2. Państwa członkowskie, które zdecydowały się na uczestniczenie w wybranej dziedzinie roboczej Eurofisc, biorą aktywny udział w wielostronnej wymianie ukierunkowanych informacji między wszystkimi uczestniczącymi państwami członkowskimi.
3. Wymieniane informacje są poufne, zgodnie z art. 55.
Artykuł 35
Komisja zapewnia Eurofisc wsparcie techniczne i logistyczne. Komisja nie ma dostępu do informacji, o których mowa w art. 1, które mogą być przedmiotem wymiany w ramach Eurofisc.
Artykuł 36
1. Właściwe organy każdego z państw członkowskich wyznaczają co najmniej jednego urzędnika łącznikowego Eurofisc. Urzędnicy łącznikowi Eurofisc są właściwymi urzędnikami w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) i realizują działania, o których mowa w art. 33 ust. 2. Pozostają odpowiedzialni jedynie przed swoimi administracjami krajowymi.
2. Urzędnicy łącznikowi z państw członkowskich uczestniczących w danej dziedzinie roboczej Eurofisc (zwani dalej „uczestniczącymi urzędnikami łącznikowymi Eurofisc”) wyznaczają, na określony okres czasu, koordynatora (zwanego dalej „koordynatorem dziedziny roboczej Eurofisc”) spośród uczestniczących urzędników łącznikowych Eurofisc. Koordynatorzy dziedzin roboczych Eurofisc:
a)
zestawiają informacje otrzymane od uczestniczących urzędników łącznikowych Eurofisc i udostępniają wszystkie informacje pozostałym uczestniczącym urzędnikom łącznikowym Eurofisc. Informacje są wymieniane drogą elektroniczną;
b)
zapewniają przetwarzanie informacji otrzymanych od uczestniczących urzędników łącznikowych Eurofisc, zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez uczestników danej dziedziny roboczej, oraz udostępniają wyniki uczestniczącym urzędnikom łącznikowym Eurofisc;
c)
przekazują informacje zwrotne uczestniczącym urzędnikom łącznikowym Eurofisc.
Artykuł 37
Koordynatorzy dziedzin roboczych Eurofisc przedkładają roczne sprawozdanie z działań w ramach wszystkich dziedzin roboczych komitetowi, o którym mowa w art. 58 ust. 1.
ROZDZIAŁ XI
PRZEPISY DOTYCZĄCE PROCEDUR SZCZEGÓLNYCH Z TYTUŁU XII ROZDZIAŁ 6 DYREKTYWY 2006/112/WE
SEKCJA 1
Przepisy mające zastosowanie do dnia 31 grudnia 2014 r.
Artykuł 38
Zastosowanie mają następujące przepisy dotyczące procedury szczególnej przewidzianej w tytule XII rozdział 6 dyrektywy 2006/112/WE. Do celów niniejszego rozdziału stosuje się również definicje zawarte w art. 358 tej dyrektywy.
Artykuł 39
1. Informacje dostarczane państwu członkowskiemu identyfikacji przez podatnika niemającego siedziby na terytorium Wspólnoty w chwili rozpoczęcia przez niego działalności zgodnie z art. 361 dyrektywy 2006/112/WE przekazuje się drogą elektroniczną. Szczegóły techniczne, w tym jednolitą wiadomość elektroniczną, określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2. Państwo członkowskie identyfikacji przekazuje drogą elektroniczną te informacje właściwym organom pozostałych państw członkowskich w terminie 10 dni od końca miesiąca, w którym otrzymano informacje od podatnika niemającego siedziby. W ten sam sposób właściwe organy pozostałych państw członkowskich są informowane o przyznanym numerze identyfikacyjnym. Szczegóły techniczne, w tym jednolitą wiadomość elektroniczną, za pomocą której takie informacje mają być przekazywane, określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2.
3. Państwo członkowskie identyfikacji niezwłocznie informuje drogą elektroniczną właściwe organy pozostałych państw członkowskich o wykluczeniu podatnika niemającego siedziby z rejestru identyfikacyjnego.
Artykuł 40
1. Deklarację zawierającą szczegółowe dane określone w art. 365 dyrektywy 2006/112/WE należy przedłożyć drogą elektroniczną. Szczegóły techniczne, w tym jednolitą wiadomość elektroniczną, określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2. Państwo członkowskie identyfikacji przekazuje tę informację drogą elektroniczną właściwemu organowi zainteresowanego państwa członkowskiego nie później niż 10 dni od końca miesiąca, w którym otrzymano deklarację. Państwa członkowskie wymagające, aby deklaracja została sporządzona w walucie krajowej innej niż euro, przeliczają podane kwoty na euro przy użyciu kursu walutowego obowiązującego w ostatnim dniu okresu sprawozdawczego. Przeliczenia dokonuje się poprzez zastosowanie kursów wymiany opublikowanych przez Europejski Bank Centralny na ten dzień lub, jeżeli w tym dniu kurs wymiany nie został opublikowany, poprzez zastosowanie kursu wymiany opublikowanego następnego dnia. Szczegóły techniczne przekazywania tych informacji określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2.
3. Państwo członkowskie identyfikacji przekazuje drogą elektroniczną państwu członkowskiemu konsumpcji informacje niezbędne do powiązania każdej płatności z odpowiednią deklaracją kwartalną.
Artykuł 41
1. Państwo członkowskie identyfikacji zapewnia przekazanie kwoty zapłaconej przez podatnika nieposiadającego siedziby na rachunek bankowy denominowany w euro, wyznaczony przez państwo członkowskie konsumpcji, w którym podatek jest należny. Państwa członkowskie wymagające płatności w walucie krajowej innej niż euro przeliczają podane kwoty na euro przy użyciu kursu walutowego obowiązującego w ostatnim dniu okresu sprawozdawczego. Przeliczenia dokonuje się poprzez zastosowanie kursów wymiany opublikowanych przez Europejski Bank Centralny na ten dzień lub, jeżeli w tym dniu kurs wymiany nie został opublikowany, poprzez zastosowanie kursu wymiany opublikowanego następnego dnia. Przekazu dokonuje się najpóźniej w ciągu 10 dni od końca miesiąca, w którym otrzymano płatność.
2. Jeżeli podatnik nieposiadający siedziby nie zapłacił całości należnego podatku, państwo członkowskie identyfikacji zapewnia przekazanie płatności do państw członkowskich konsumpcji proporcjonalnie do podatku należnego w każdym z państw członkowskich. Państwo członkowskie identyfikacji informuje o tym drogą elektroniczną właściwe organy państw członkowskich konsumpcji.
Artykuł 42
Państwa członkowskie powiadamiają drogą elektroniczną właściwe organy pozostałych państw członkowskich o stosownych rachunkach bankowych, na które zgodnie z art. 41 mają być przekazywane płatności.
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają drogą elektroniczną właściwe organy pozostałych państw członkowskich oraz Komisję o zmianach w standardowych stawkach podatku.
SEKCJA 2
Przepisy mające zastosowanie od dnia 1 stycznia 2015 r.
Artykuł 43
Zastosowanie mają następujące przepisy dotyczące procedur szczególnych przewidzianych w tytule XII rozdział 6 dyrektywy 2006/112/WE.
Artykuł 44
1. Informacje dostarczane państwu członkowskiemu identyfikacji przez podatnika niemającego siedziby na terytorium Wspólnoty w chwili rozpoczęcia przez niego działalności zgodnie z art. 361 dyrektywy 2006/112/WE przekazuje się drogą elektroniczną. Szczegóły techniczne, w tym jednolitą wiadomość elektroniczną, ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2. Państwo członkowskie identyfikacji przekazuje drogą elektroniczną informacje, o których mowa w ust. 1, właściwym organom pozostałych państw członkowskich w terminie 10 dni od końca miesiąca, w którym otrzymano informacje od podatnika niemającego siedziby na terytorium Wspólnoty. Podobne dane dotyczące identyfikacji podatnika korzystającego z procedury szczególnej na mocy art. 369b dyrektywy 2006/112/WE przekazuje się drogą elektroniczną w terminie 10 dni od końca miesiąca, w którym podatnik złożył oświadczenie o rozpoczęciu podlegającej opodatkowaniu działalności w ramach tej procedury. W ten sam sposób właściwe organy pozostałych państw członkowskich są informowane o przyznanym numerze identyfikacyjnym.
Szczegóły techniczne, w tym jednolitą wiadomość elektroniczną, za pomocą której takie informacje mają być przekazywane, określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
3. Państwo członkowskie identyfikacji niezwłocznie informuje drogą elektroniczną właściwe organy pozostałych państw członkowskich o wykluczeniu ze stosowania procedury szczególnej podatnika niemającego siedziby na terytorium Wspólnoty lub podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim konsumpcji.
Artykuł 45
1. Deklarację zawierającą szczegółowe dane określone w art. 365 i 369 g dyrektywy 2006/112/WE należy przedłożyć drogą elektroniczną. Szczegóły techniczne, w tym jednolitą wiadomość elektroniczną, określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2. Państwo członkowskie identyfikacji przekazuje tę informację drogą elektroniczną właściwemu organowi zainteresowanego państwa członkowskiego konsumpcji nie później niż 10 dni od końca miesiąca, w którym otrzymano deklarację. Informacje przewidziane w art. 369 g akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE są również przekazywane właściwemu organowi zainteresowanego państwa członkowskiego siedziby. Państwa członkowskie wymagające, aby deklaracja była sporządzona w walucie krajowej innej niż euro, przeliczają podane kwoty na euro przy użyciu kursu walutowego obowiązującego w ostatnim dniu okresu sprawozdawczego. Przeliczeń dokonuje się zgodnie z kursami wymiany opublikowanymi przez Europejski Bank Centralny na dany dzień lub, jeżeli w tym dniu kurs wymiany nie został opublikowany, stosując kurs wymiany z następnego dnia publikacji. Szczegóły techniczne dotyczące przekazywania tych informacji określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
3. Państwo członkowskie identyfikacji przekazuje drogą elektroniczną państwu członkowskiemu konsumpcji informacje niezbędne do powiązania każdej płatności z odpowiednią deklaracją kwartalną.
Artykuł 46
1. Państwo członkowskie identyfikacji zapewnia przekazanie kwoty zapłaconej przez podatnika nieposiadającego siedziby na rachunek bankowy denominowany w euro wyznaczony przez państwo członkowskie konsumpcji, w którym podatek jest należny. Państwa członkowskie wymagające płatności w walucie krajowej innej niż euro przeliczają podane kwoty na euro przy użyciu kursu walutowego obowiązującego w ostatnim dniu okresu sprawozdawczego. Przeliczenia dokonuje się poprzez zastosowanie kursów wymiany opublikowanych przez Europejski Bank Centralny na dany dzień lub, jeżeli w tym dniu kurs wymiany nie został opublikowany, poprzez zastosowanie kursu wymiany opublikowanego następnego dnia. Przekazu dokonuje się najpóźniej w ciągu 10 dni od końca miesiąca, w którym otrzymano płatność.
2. Jeżeli podatnik nieposiadający siedziby nie zapłacił całości należnego podatku, państwo członkowskie identyfikacji zapewnia przekazanie płatności do państw członkowskich konsumpcji proporcjonalnie do podatku należnego w każdym z państw członkowskich. Państwo członkowskie identyfikacji informuje o tym drogą elektroniczną właściwe organy państw członkowskich konsumpcji.
3. W odniesieniu do płatności, które mają być przekazywane państwu członkowskiemu konsumpcji zgodnie z procedurą szczególną przewidzianą w tytule XII rozdział 6 sekcja 3 dyrektywy 2006/112/WE, państwo członkowskie identyfikacji zatrzymuje następujący odsetek kwot, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu:
a)
od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.: - 30 %;
b)
od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.: - 15 %;
c)
począwszy od dnia 1 stycznia 2019 r.: - 0 %.
Artykuł 47
Państwa członkowskie powiadamiają drogą elektroniczną właściwe organy pozostałych państw członkowskich o stosownych rachunkach bankowych, na które mają być przekazywane płatności zgodnie z art. 46.
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają drogą elektroniczną właściwe organy pozostałych państw członkowskich oraz Komisję o zmianach w stawce podatku mającej zastosowanie do świadczenia usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych i usług świadczonych drogą elektroniczną.
ROZDZIAŁ XII
WYMIANA I PRZECHOWYWANIE INFORMACJI W KONTEKŚCIE PROCEDURY ZWROTU VAT PODATNIKOM NIEMAJĄCYM SIEDZIBY W PAŃSTWIE CZŁONKOWSKIM ZWROTU, LECZ MAJĄCYM SIEDZIBĘ W INNYM PAŃSTWIE CZŁONKOWSKIM
Artykuł 48
1. W przypadku gdy właściwy organ państwa członkowskiego siedziby otrzymuje wniosek o zwrot VAT na mocy art. 5 dyrektywy 2008/9/WE, a art. 18 tej dyrektywy nie ma zastosowania, w ciągu 15 dni kalendarzowych od daty jego otrzymania przekazuje drogą elektroniczną wniosek właściwym organom każdego z zainteresowanych państw członkowskich zwrotu wraz z potwierdzeniem, że wnioskodawca, określony w art. 2 pkt 5 dyrektywy 2008/9/WE, jest podatnikiem do celów VAT oraz że numer identyfikacyjny lub numer rejestracji podany przez tę osobę jest ważny w danym okresie zwrotu.
2. Właściwe organy każdego z państw członkowskich zwrotu powiadamiają drogą elektroniczną właściwe organy pozostałych państw członkowskich o wszelkich informacjach, jakich zażądały na mocy art. 9 ust. 2 dyrektywy 2008/9/WE. Szczegóły techniczne, w tym jednolitą wiadomość elektroniczną, za pomocą której takie informacje mają być przekazywane, określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
3. Właściwe organy każdego z państw członkowskich zwrotu powiadamiają drogą elektroniczną właściwe organy pozostałych państw członkowskich, jeśli chcą skorzystać z możliwości, o której mowa w art. 11 dyrektywy 2008/9/WE, zażądania od wnioskodawcy przedstawienia opisu prowadzonej działalności gospodarczej za pomocą zharmonizowanych kodów.
Zharmonizowane kody, o których mowa w akapicie pierwszym, określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2 niniejszego rozporządzenia na podstawie klasyfikacji NACE ustanowionej w rozporządzeniu (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 (8).
ROZDZIAŁ XIII
STOSUNKI Z KOMISJĄ
Artykuł 49
1. Państwa członkowskie i Komisja analizują i oceniają funkcjonowanie uzgodnień dotyczących współpracy administracyjnej przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Komisja zbiera doświadczenia państw członkowskich w celu usprawnienia funkcjonowania tych uzgodnień.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji wszelkie dostępne informacje dotyczące stosowania przez nie niniejszego rozporządzenia.
3. Wykaz danych statystycznych niezbędnych do oceny niniejszego rozporządzenia ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2. Państwa członkowskie przekazują te dane Komisji, gdy tylko są one dostępne, a przekazanie ich nie będzie oznaczać nieuzasadnionych obciążeń administracyjnych.
4. W celu oceny skuteczności niniejszego systemu współpracy administracyjnej w zwalczaniu uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania państwa członkowskie mogą przekazywać Komisji wszelkie inne informacje, o których mowa w art. 1.
5. Komisja przesyła informacje, o których mowa w ust. 2, 3 i 4, pozostałym zainteresowanym państwom członkowskim.
6. W razie konieczności, w ramach uzupełnienia wymogów innych przepisów niniejszego rozporządzenia, Komisja przesyła właściwym organom każdego z państw członkowskich wszelkie informacje, które mogłyby umożliwić im zwalczanie oszustw w dziedzinie VAT, niezwłocznie po otrzymaniu takich informacji.
7. Na wniosek państwa członkowskiego Komisja może służyć wiedzą ekspercką, pomocą techniczną lub logistyczną lub wszelkim innym wsparciem z myślą o realizacji celów niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ XIV
STOSUNKI Z PAŃSTWAMI TRZECIMI
Artykuł 50
1. Jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego otrzymuje informacje od państwa trzeciego, organ ten może przekazać informacje właściwym organom państw członkowskich, które mogłyby być nimi zainteresowane oraz, w każdym przypadku, wszystkim, którzy tego zażądają, w zakresie, w jakim umożliwiają to porozumienia o pomocy wzajemnej z tym konkretnym państwem trzecim.
2. Właściwe organy mogą przekazać państwu trzeciemu - zgodnie ze swoimi krajowymi przepisami dotyczącymi przekazywania danych osobowych państwom trzecim - informacje uzyskane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że spełnione zostały następujące warunki:
a)
właściwy organ państwa członkowskiego, z którego pochodzą informacje, wyraził zgodę na ich przekazanie; oraz
b)
zainteresowane państwo trzecie zobowiązało się do podjęcia współpracy koniecznej w zbieraniu dowodów nieprawidłowego charakteru transakcji, co do których istnieje podejrzenie, że naruszają przepisy dotyczące VAT.
ROZDZIAŁ XV
ZASADY REGULUJĄCE WYMIANĘ INFORMACJI
Artykuł 51
1. Informacje przekazywane na mocy niniejszego rozporządzenia dostarczane są, w zakresie, w jakim jest to możliwe, drogą elektroniczną, zgodnie z porozumieniami, które mają zostać zawarte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2.
2. W przypadku gdy wniosek nie został złożony w całości za pośrednictwem systemu elektronicznego, o którym mowa w ust. 1, organ wezwany niezwłocznie potwierdza otrzymanie wniosku drogą elektroniczną, a w każdym razie nie później niż pięć dni roboczych po jego otrzymaniu.
W przypadku gdy dany organ otrzymał wniosek lub informacje, które nie były do niego skierowane, niezwłocznie przesyła nadawcy wiadomość drogą elektroniczną, a w każdym razie nie później niż pięć dni roboczych po ich otrzymaniu.
Artykuł 52
Wnioski o udzielenie pomocy, w tym również wnioski o doręczenie, oraz załączone dokumenty mogą być sporządzone w jakimkolwiek języku uzgodnionym przez organ występujący z wnioskiem i organ wezwany. Wspomnianym wnioskom towarzyszy tłumaczenie na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę organ wezwany, jedynie w szczególnych przypadkach, gdy organ wezwany przedstawia powody wystąpienia o takie tłumaczenie.
Artykuł 53
Komisja i państwa członkowskie zapewniają funkcjonowanie takich istniejących lub nowych systemów przekazywania i wymiany informacji, jakie są niezbędne do zapewnienia wymiany informacji opisanej w niniejszym rozporządzeniu. Porozumienie dotyczące poziomu usług zapewniającego odpowiednią jakość techniczną i rozmiar usług świadczonych przez Komisję i państwa członkowskie w celu umożliwienia działania tych systemów przekazywania i wymiany informacji ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2. Komisja odpowiada za wszelkie rozwijanie sieci CCN/CSI niezbędne do umożliwienia wymiany informacji między państwami członkowskimi. Państwa członkowskie odpowiadają za wszelkie rozwijanie swoich własnych systemów niezbędne do umożliwienia wymiany tych informacji przy użyciu sieci CCN/CSI.
Państwa członkowskie zrzekają się wszystkich roszczeń o zwrot wydatków poniesionych przy stosowaniu niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem, w stosownych przypadkach, wynagrodzeń wypłacanych ekspertom.
Artykuł 54
1. Organ wezwany w jednym państwie członkowskim udziela organowi występującemu z wnioskiem w innym państwie członkowskim informacji, o których mowa w art. 1, pod warunkiem że:
a)
liczba oraz charakter wniosków o udzielenie informacji złożonych przez organ występujący z wnioskiem w określonym okresie nie nakłada nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych na organ wezwany;
b)
organ występujący z wnioskiem wyczerpał zwyczajne źródła informacji, których mógł użyć w danych okolicznościach do uzyskania informacji, których wniosek dotyczy, bez podejmowania ryzyka narażenia się na niepowodzenie w osiąganiu pożądanego rezultatu.
2. Niniejsze rozporządzenie nie nakłada obowiązku przeprowadzenia postępowania lub udzielenia informacji w konkretnym przypadku, jeżeli prawo lub praktyka administracyjna państwa członkowskiego, które miałoby udzielić informacji, nie upoważnia państwa członkowskiego do prowadzenia takiego postępowania lub gromadzenia lub używania takich informacji dla własnych celów tego państwa członkowskiego.
3. Właściwy organ wezwanego państwa członkowskiego może odmówić dostarczenia informacji w przypadku, gdy państwo członkowskie występujące z wnioskiem nie jest w stanie, z przyczyn prawnych, dostarczyć podobnych informacji. O przyczynach odmowy przez wezwane państwo członkowskie informuje się Komisję.
4. Można odmówić udzielenia informacji w przypadku, gdy prowadziłoby to do ujawnienia tajemnicy handlowej, przemysłowej lub zawodowej lub procesu produkcyjnego lub informacji, której ujawnienie naruszyłoby porządek publiczny.
5. Ustępów 2, 3 i 4 nie można w żadnym wypadku interpretować jako umożliwiających organowi wezwanemu państwa członkowskiego odmowę udzielenia informacji dotyczących podatnika zidentyfikowanego do celów VAT w państwie członkowskim organu występującego z wnioskiem z tego tylko względu, że informacje te znajdują się w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, pełnomocnika lub osoby działającej w charakterze agenta lub powiernika, ani też dlatego, że dotyczą one udziału kapitałowego w jakiejkolwiek osobie prawnej.
6. Organ wezwany informuje organ występujący z wnioskiem o przyczynach odmowy na wniosek o udzielenie pomocy.
7. Minimalny próg uprawniający do złożenia wniosku o udzielenie pomocy można przyjąć zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2.
Artykuł 55
1. Informacje przekazane lub zgromadzone w jakiejkolwiek formie na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym również wszelkie informacje, do których urzędnik uzyskał dostęp w okolicznościach określonych w rozdziałach VII, VIII lub X, oraz w przypadkach, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, objęte są obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej i korzystają z takiej ochrony, jaką objęte są informacje o podobnym charakterze na mocy zarówno prawa krajowego państwa członkowskiego, które informacje otrzymuje, jak i odpowiednich przepisów mających zastosowanie do organów unijnych. Informacje te wykorzystywane są tylko w okolicznościach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Można używać takich informacji do celów ustalenia podstawy wymiaru podatku lub poboru podatku, lub kontroli administracyjnej podatku do celów ustalenia podstawy wymiaru podatku.
Można również używać takich informacji do ustalenia innych opłat, ceł i podatków objętych art. 2 dyrektywy Rady 2008/55/WE z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń (9).
Ponadto można ich używać w związku z postępowaniem sądowym, które może prowadzić do sankcji, wszczętym jako skutek naruszeń prawa podatkowego, bez uszczerbku dla zasad ogólnych i przepisów regulujących prawa oskarżonych i świadków w takim postępowaniu.
2. Osoby należycie akredytowane przez organ akredytacji bezpieczeństwa Komisji mogą mieć dostęp do takich informacji jedynie w stopniu niezbędnym do nadzoru, konserwacji oraz rozwijania sieci CCN/CSI.
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 właściwy organ państwa członkowskiego udzielający informacji zezwala na użycie jej do innych celów w państwie członkowskim organu występującego z wnioskiem, jeżeli na mocy przepisów państwa członkowskiego organu wezwanego informacja może być użyta do podobnych celów.
4. W przypadku gdy organ występujący z wnioskiem uzna, że informacja, którą otrzymał od organu wezwanego, może być użyteczna dla właściwego organu trzeciego państwa członkowskiego, może mu ją przekazać. Informuje o tym z wyprzedzeniem organ wezwany. Organ wezwany może wymagać, aby przekazanie tej informacji stronie trzeciej było uzależnione od jego uprzedniej zgody.
5. Wszystkie kwestie przechowywania i wymiany informacji, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, podlegają przepisom wdrażającym dyrektywę 95/46/WE. Jednakże państwa członkowskie, do celów właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia, ograniczają zakres praw i obowiązków przewidzianych w art. 10, art. 11 ust. 1 oraz w art. 12 i 21 dyrektywy 95/46/WE w zakresie, w jakim jest to konieczne do zabezpieczenia interesów, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. e) tej dyrektywy.
Artykuł 56
Sprawozdania, oświadczenia oraz wszelkie inne dokumenty lub potwierdzone kopie dokumentów lub wyciągi z nich, otrzymane przez personel organu wezwanego oraz przekazane organowi występującemu z wnioskiem w ramach pomocy przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu mogą zostać użyte jako dowody przez właściwe podmioty państwa członkowskiego organu występującego z wnioskiem na takiej samej podstawie, jak podobne dokumenty dostarczone przez inny organ w tym państwie.
Artykuł 57
1. Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie podejmują wszystkie niezbędne środki, aby:
a)
zapewnić skuteczną koordynację wewnętrzną między właściwymi organami;
b)
ustanowić bezpośrednią współpracę między organami upoważnionymi do celów takiej koordynacji;
c)
zapewnić sprawne funkcjonowanie uzgodnień dotyczących wymiany informacji przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
2. Komisja przekazuje każdemu z państw członkowskich, najszybciej jak to możliwe, każdą otrzymaną informację, której jest w stanie udzielić.
ROZDZIAŁ XVI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 58
1. Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet Współpracy Administracyjnej.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.
Artykuł 59
1. Do dnia 1 listopada 2013 r., a następnie co pięć lat, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty wszelkich przepisów prawa krajowego przyjętych przez nie w dziedzinach objętych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 60
1. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla wypełniania wszelkich szerszych obowiązków w związku z pomocą wzajemną wynikających z innych aktów prawnych, w tym również z umów dwustronnych lub wielostronnych.
2. W przypadku gdy państwa członkowskie zawierają porozumienia dwustronne w sprawach objętych niniejszym rozporządzeniem, w szczególności jego art. 11, inne niż dotyczące postępowania w przypadkach indywidualnych, niezwłocznie informują o tym Komisję. Komisja informuje o tym z kolei pozostałe państwa członkowskie.
Artykuł 61
Rozporządzenie (WE) nr 1798/2003 traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2012 r. Jednakże skutki art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia pozostają w mocy do daty opublikowania przez Komisję wykazu właściwych organów, o którym mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
Rozdział V, z wyjątkiem art. 27 ust. 4, tego rozporządzenia, ma nadal zastosowanie do dnia 31 grudnia 2012 r.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia rozumie się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 62
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.
Jednakże art. 33-37 stosuje się od dnia 1 listopada 2010 r.;
rozdział V, z wyjątkiem art. 22 i 23, stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.
-
artykuły 38-42 stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2014 r.; oraz
-
artykuły 43-47 stosuje się od dnia 1 stycznia 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu dnia 7 października 2010 r.