SMĚRNICE RADY 2010/24/EU
ze dne 16. března 2010
o vzájemné pomoci při vymáhání pohledávek vyplývajících z daní, poplatků, cel a jiných opatření
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na články 113 a 115 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Vzájemná pomoc mezi členskými státy při vymáhání pohledávek jednotlivých států a pohledávek Unie, pokud jde o některé daně, jakož i další opatření přispívají k řádnému fungování vnitřního trhu. Zajišťuje se tak fiskální neutralita a členským státům se umožňuje odstraňovat diskriminační ochranná opatření při přeshraničních transakcích, zaměřená na prevenci podvodů a rozpočtových ztrát.
(2)
Úprava vzájemné pomoci při vymáhání pohledávek byla poprvé stanovena ve směrnici Rady 76/308/EHS ze dne 15. března 1976 o vzájemné pomoci při vymáhání pohledávek vyplývajících z operací, které jsou součástí systému financování Evropského zemědělského orientačního a záručního fondu, zemědělských dávek a cel (3). Uvedená směrnice a akty jí pozměňující byly kodifikovány ve směrnici Rady 2008/55/ES ze dne 26. května 2008 o vzájemné pomoci při vymáhání pohledávek vyplývajících z některých dávek, cel, daní a jiných opatření (4).
(3)
Ačkoli uvedená úprava představovala první krok směrem k lepším postupům pro vymáhání pohledávek v Unii sbližováním platných vnitrostátních předpisů, ukázala se jako nedostatečná ke splnění požadavků vnitřního trhu, jak se vyvinul za posledních 30 let.
(4)
V zájmu lepšího zajištění finančních zájmů členských států a neutrality vnitřního trhu je nutné rozšířit rozsah vzájemné pomoci při vymáhání pohledávek týkajících se daní a poplatků, na které se ještě nevztahuje vzájemná pomoc v této oblasti, přičemž, aby se zvládl nárůst žádostí o pomoc a zajistily lepší výsledky, je nutné zvýšit účinnost a efektivitu této pomoci a usnadnit poskytování pomoci v praxi. Za účelem splnění těchto cílů jsou nezbytné další změny, ovšem pouhé přizpůsobení stávající směrnice 2008/55/ES by nebylo dostačující. Uvedená směrnice musí být proto zrušena a nahrazena novým právním nástrojem, který bude vycházet z pozitivních výsledků směrnice 2008/55/ES, avšak stanoví v případě potřeby jasnější a přesnější pravidla.
(5)
Jasnější pravidla by měla podpořit rozsáhlejší výměnu informací mezi členskými státy. Taková pravidla by měla rovněž zajistit, aby se směrnice vztahovala na všechny právnické a fyzické osoby v Unii, a měla by vzít v úvahu stále rostoucí počet právních forem subjektů, včetně tradičních forem, jako jsou trusty a nadace, ale i nových právních forem, které mohou být v členských státech založeny daňovými poplatníky. Uvedená pravidla by měla dále umožnit zohlednit všechny formy, které mohou mít pohledávky orgánů veřejné moci týkající se daní, poplatků, cel, náhrad a intervencí, včetně veškerých peněžitých pohledávek vůči daňovému subjektu nebo vůči třetí straně, které nahrazují původní pohledávku. Jasnější pravidla jsou nutná především v zájmu lepšího vymezení práv a povinností všech zúčastněných stran.
(6)
Touto směrnicí by neměla být dotčena pravomoc členských států stanovit opatření k vymáhání pohledávek, která jsou dostupná podle jejich vnitrostátních právních předpisů. Je však nutno zajistit, aby rozdíly mezi vnitrostátními právními předpisy ani nedostatečná koordinace mezi příslušnými orgány neohrozily hladké fungování systému poskytování vzájemné pomoci stanoveného v této směrnici.
(7)
Vzájemná pomoc může spočívat v tom, že dožádaný orgán může dožadujícímu orgánu poskytnout informace, které tento orgán potřebuje za účelem vymáhání pohledávek vzniklých v dožadujícím členském státě, a doručit dlužníkovi veškeré dokumenty, které souvisejí s takovými pohledávkami a které pocházejí z dožadujícího členského státu. Na žádost dožadujícího orgánu může dožádaný orgán rovněž vymáhat pohledávky vzniklé v dožadujícím členském státě nebo přijímat předběžná opatření k zajištění vymáhání těchto pohledávek.
(8)
Přijetí jednotného dokladu, který se bude používat pro opatření k vymáhání pohledávek v dožádaném členském státě, jakož i přijetí jednotného standardního formuláře pro doručování aktů a rozhodnutí vztahujících se k pohledávce, by mělo vyřešit problémy související s uznáním a překladem aktů vydaných v jiném členském státě, které jsou nejvýznamnějším důvodem, proč je stávající úprava týkajících se pomoci neúčinná.
(9)
Měl by být vytvořen právní základ pro výměnu informací bez předchozí žádosti, týkajících se konkrétních vratek daní. V zájmu účinnosti by se mělo rovněž umožnit, aby mohli být daňoví úředníci členského státu přítomni správním šetřením v jiném členském státě nebo aby mohli být jeho účastníky. Pro dosažení rychlejší a účinnější pomoci by měla být zajištěna rovněž přímočařejší výměna informací mezi orgány.
(10)
Vzhledem k rostoucí mobilitě v rámci vnitřního trhu a omezením uloženým Smlouvou či jinými právními předpisy ohledně záruk, které lze požadovat od daňových poplatníků neusazených na území daného členského státu, je nutno rozšířit možnosti pro žádosti o vymáhání pohledávek nebo o předběžná opatření v jiném členském státě. Jelikož rozhodujícím činitelem je stáří pohledávky, mělo by být možné, aby členské státy požádaly o vzájemnou pomoc, ačkoli dosud nebyly plně využity vnitrostátní prostředky vymáhání pohledávek, mimo jiné pokud by využití takových postupů v dožadujícím členském státě způsobilo nepřiměřené obtíže.
(11)
Obecná povinnost předávat žádosti a dokumenty v digitální podobě a prostřednictvím elektronické sítě a přesná pravidla týkající se jazyků použitých v žádostech a dokumentech by členským státům měla umožnit rychlejší a snadnější vyřizování žádostí.
(12)
Při vymáhání pohledávky v dožádaném členském státě může dotyčná osoba napadnout pohledávku, doručení uskutečněné orgány dožadujícího členského státu nebo doklad o její vymahatelnosti. Je třeba stanovit, aby v takových případech podala dotyčná osoba příslušnému orgánu dožadujícího členského státu žalobu a aby dožádaný orgán, pokud dožadující orgán nepožaduje něco jiného, pozastavil jím zahájené vymáhání pohledávky do doby, než příslušný orgán dožadujícího členského státu vydá rozhodnutí.
(13)
S cílem podnítit členské státy, aby na vymáhání pohledávek jiných členských států vyčlenily dostatečné zdroje, by dožádaný členský stát měl mít možnost získat zpět náklady související s vymáháním pohledávky od dlužníka.
(14)
Účinnosti se nejlépe dosáhne, pokud bude dožádaný orgán při vyřizování žádosti o pomoc moci využít pravomoci stanovené v jeho vnitrostátních právních předpisech vztahujících se na pohledávky týkající se stejných nebo podobných daní nebo poplatků. Pokud obdobná daň, poplatek nebo clo neexistují, by měl být nejvhodnějším postupem postup stanovený podle právních předpisů dožádaného členského státu, který se vztahuje na pohledávky týkající se daní vybíraných z příjmu fyzických osob. Toto využití vnitrostátního práva by se nemělo obecně uplatňovat, pokud jde o přednostní postavení přiznávané pohledávkám vzniklým v dožádaném členském státě. Mělo by však být možné rozšířit toto přednostní postavení pohledávek na pohledávky jiných členských států na základě dohod mezi příslušnými členskými státy.
(15)
Pokud jde o otázky promlčení, je nutno stávající pravidla zjednodušit stanovením, že stavení, přerušení nebo prodloužení běhu promlčecích lhůt je obecně určeno podle platného práva v dožádaném členském státě kromě případů, kdy stavení, přerušení nebo prodloužení běhu promlčecí lhůty není podle práva platného v tomto státě možné.
(16)
V zájmu účinnosti je nutné, aby informace sdělované v průběhu vzájemné pomoci mohly být využívány v členském státě přijímajícím tyto informace pro jiné účely, než stanoví tato směrnice, pouze pokud to dovoluje právo jak členského státu poskytujícího informace, tak členského státu, který tyto informace přijímá.
(17)
Tato směrnice by neměla bránit plnění jakýchkoli závazků k poskytování širší pomoci, které vyplývají z dvoustranných nebo mnohostranných dohod nebo ujednání.
(18)
Opatření nezbytná k provedení této směrnice by měla být přijata v souladu s rozhodnutím Rady 1999/468/ES ze dne 28. června 1999 o postupech pro výkon prováděcích pravomocí svěřených Komisi (5).
(19)
Podle bodu 34 interinstitucionální dohody o zdokonalení tvorby právních předpisů se členské státy vybízejí k tomu, aby pro svou potřebu a v zájmu Unie sestavily vlastní tabulky, z nichž bude co nejvíce patrné srovnání mezi touto směrnicí a prováděcími opatřeními, a aby tyto tabulky zveřejnily.
(20)
Jelikož cílů této směrnice, totiž stanovení jednotného systému poskytování pomoci při vymáhání pohledávek v rámci vnitřního trhu, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni členských států, a proto jich může být proto z důvodu jednotnosti, efektivity a účinnosti dosaženo lépe na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(21)
Tato směrnice dodržuje základní práva a ctí zásady uznávané zejména Listinou základních práv Evropské unie,
PŘIJALA TUTO SMĚRNICI:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět
Tato směrnice stanoví pravidla, podle nichž mají členské státy poskytovat pomoc při vymáhání pohledávek uvedených v článku 2 v jednotlivých členských státech, pokud tyto pohledávky vzniknou v jiném členském státě.
Článek 2
Oblast působnosti
1. Tato směrnice se vztahuje na pohledávky týkající se
a)
veškerých daní a poplatků jakéhokoli druhu ukládaných členským státem nebo jeho nižšími územními nebo správními celky, včetně místních orgánů, či jejich jménem, nebo jménem Unie;
b)
náhrad, intervencí a dalších opatření, jež jsou součástí systému částečného nebo úplného financování Evropského zemědělského záručního fondu (EZZF) a Evropského zemědělského fondu pro rozvoj venkova (EZFRV), včetně částek, které mají být vybrány v souvislosti s těmito činnostmi;
c)
dávek a jiných poplatků stanovených v rámci společné organizace trhů v odvětví cukru.
2. Oblast působnosti této směrnice zahrnuje
a)
správní sankce, pokuty, poplatky a přirážky související s pohledávkami, pro které lze požadovat vzájemnou pomoc podle odstavce 1, uložené správními orgány, které jsou příslušné pro výběr dotčených daní nebo poplatků nebo pro provádění správních šetření týkajících se těchto daní nebo poplatků, nebo potvrzené správními či soudními orgány na žádost uvedených správních orgánů;
b)
poplatky za osvědčení a podobné dokumenty vydávané v souvislosti se správními postupy souvisejícími s daněmi a poplatky;
c)
úroky a náklady související s pohledávkami, pro které lze požadovat vzájemnou pomoc podle odstavce 1 nebo písmene a) nebo b) tohoto odstavce.
3. Tato směrnice se nevztahuje na
a)
povinné příspěvky na sociální zabezpečení splatné členskému státu nebo nižšímu celku členského státu nebo veřejnoprávním institucím sociálního zabezpečení;
b)
poplatky neuvedené v odstavci 2;
c)
platby smluvní povahy, jako například úhrada za veřejné služby;
d)
trestní sankce uložené na základě trestního stíhání nebo jiné trestní sankce, na které se nevztahuje odst. 2 písm. a).
Článek 3
Definice
Pro účely této směrnice se rozumí
a)
„dožadujícím orgánem“ ústřední kontaktní orgán, kontaktní orgán nebo kontaktní útvar členského státu, který podává žádost o pomoc v souvislosti s pohledávkou uvedenou v článku 2;
b)
„dožádaným orgánem“ ústřední kontaktní orgán, kontaktní orgán nebo kontaktní útvar členského státu, jemuž je žádost o pomoc podána;
c)
„osobou“:
i)
fyzická osoba,
ii)
právnická osoba,
iii)
pokud tak stanoví platné právní předpisy, sdružení osob uznané jako způsobilé k právním úkonům, avšak bez právní subjektivity právnické osoby, nebo
iv)
veškeré jiné právní uspořádání jakékoli povahy a formy, mající právní subjektivitu či nikoliv, vlastnící nebo spravující aktiva, včetně z nich pocházejícího příjmu, jež podléhají některé z daní, na které se vztahuje tato směrnice;
d)
„elektronickými prostředky“ použití elektronických zařízení pro zpracování (včetně digitální komprese) a uchovávání dat a využití přenosu po drátě, rádiového přenosu nebo jinými optickými nebo elektromagnetickými technologiemi;
e)
„sítí CCN“ společná platforma založená na společné komunikační síti (Common Communication Network - CCN), kterou vyvinula Unie k zajištění všech přenosů dat elektronickými prostředky mezi příslušnými orgány v oblasti cel a daní.
Článek 4
Organizace
1. Každý členský stát oznámí Komisi do 20. května 2010 svůj příslušný orgán nebo své příslušné orgány (dále jen „příslušný orgán“) pro účely této směrnice a neprodleně oznámí Komisi jakékoli změny týkající se příslušného orgánu.
Komise zpřístupní tyto informace ostatním členským státům a zveřejní seznam příslušných orgánů členských států v Úředním věstníku Evropské unie.
2. Příslušný orgán určí ústřední kontaktní orgán, který ponese hlavní odpovědnost za kontakty s jinými členskými státy v oblasti vzájemné pomoci podle této směrnice.
Ústřední kontaktní orgán může být rovněž určen jako odpovědný za kontakty s Komisí.
3. Příslušný orgán každého členského státu může určit kontaktní orgány, které odpovídají za kontakty s jinými členskými státy týkající se vzájemné pomoci s ohledem na jeden či více konkrétních druhů nebo kategorií daní a poplatků uvedených v článku 2.
4. Příslušný orgán každého členského státu může určit jako kontaktní útvary jiné úřady než ústřední kontaktní orgán nebo kontaktní orgány. Kontaktní útvary žádají o vzájemnou pomoc podle této směrnice nebo ji poskytují ve vztahu ke své konkrétní místní nebo funkční působnosti.
5. Pokud kontaktní orgán nebo kontaktní útvar obdrží žádost o vzájemnou pomoc požadující opatření nad rámec působnosti, která mu byla vymezena, neprodleně předá tuto žádost příslušnému úřadu nebo útvaru, pokud jsou známy, nebo ústřednímu kontaktnímu orgánu, a informuje o tom dožadující orgán.
6. Příslušný orgán každého členského státu informuje Komisi o svém ústředním kontaktním orgánu a o jakýchkoli kontaktních orgánech nebo kontaktních útvarech, které ustanovil. Komise zpřístupní obdržené informace členským státům.
7. Každé sdělení je zasíláno ústředním kontaktním orgánem nebo jeho jménem nebo v každém jednotlivém případě s jeho souhlasem, přičemž tento ústřední kontaktní orgán zajistí účinnost komunikace.
KAPITOLA II
VÝMĚNA INFORMACÍ
Článek 5
Žádost o informace
1. Na žádost dožadujícího orgánu poskytne dožádaný orgán veškeré informace, u kterých lze předpokládat, že jsou významné pro dožadující orgán při vymáhání pohledávek uvedených v článku 2.
Pro účely poskytnutí těchto informací zajistí dožádaný orgán provedení jakýchkoli správních šetření nezbytných k jejich získání.
2. Dožádaný orgán není povinen poskytnout informace,
a)
které by nebyl s to obdržet za účelem vymáhání obdobných pohledávek vzniklých v dožádaném členském státě;
b)
které by porušily ochranu obchodního, průmyslového nebo profesního tajemství;
c)
jejichž sdělení by mohlo ohrozit bezpečnost nebo být v rozporu s veřejným pořádkem dožádaného členského státu.
3. Odstavec 2 nelze v žádném případě vykládat tak, že dožádanému orgánu členského státu umožňuje odmítnout poskytnutí informací výhradně z toho důvodu, že tyto informace jsou v držení banky, jiné finanční instituce, určené osoby nebo osoby jednající v zastoupení nebo ve funkci zmocněnce, nebo z toho důvodu, že se týkají vlastnických podílů u nějaké osoby.
4. Dožádaný orgán informuje dožadující orgán o důvodech odmítnutí žádosti o informace.
Článek 6
Výměna informací bez předchozí žádosti
Pokud se vratky daní nebo poplatků jiných než daně z přidané hodnoty týká osoby usazené nebo osoby s bydlištěm v jiném členském státě, může členský stát, který má daně nebo poplatky vrátit, uvědomit členský stát usazení nebo bydliště, do něhož mají vracené daně nebo poplatky plynout.
Článek 7
Přítomnost v prostorách správních orgánů a účast na správních šetřeních
1. Na základě dohody mezi dožadujícím orgánem a dožádaným orgánem a v souladu s podmínkami stanovenými dožádaným orgánem mohou úředníci zmocnění dožadujícím orgánem za účelem podpory vzájemné pomoci podle této směrnice
a)
být přítomni v prostorách, kde správní orgány dožádaného členského státu plní své úkoly;
b)
být přítomni při správních šetřeních prováděných na území dožádaného členského státu;
c)
napomáhat příslušným úředníkům dožádaného členského státu v rámci soudního řízení v tomto členském státě.
2. Umožňuje-li to právo platné v dožádaném členském státě, může dohoda uvedená v odst. 1 písm. b) stanovit, že úředníci dožadujícího členského státu mohou jednotlivým osobám pokládat otázky a nahlížet do záznamů.
3. Úředníci zmocnění dožadujícím orgánem, kteří využívají možností uvedených v odstavcích 1 a 2, musí být vždy schopni předložit písemné zmocnění, v němž je uvedena jejich totožnost a jejich úřední způsobilost.
KAPITOLA III
POMOC PŘI DORUČOVÁNÍ DOKUMENTŮ
Článek 8
Žádost o doručení určitých dokumentů vztahujících se k pohledávkám
1. Na žádost dožadujícího orgánu dožádaný orgán doručí příjemci veškeré dokumenty vydané v dožadujícím členském státě, včetně dokumentů soudního charakteru, vztahující se k některé z pohledávek uvedených v článku 2 nebo k jejímu vymáhání.
K žádosti o doručení dokumentů je připojen standardní formulář obsahující alespoň tyto informace:
a)
jméno, adresu a jiné údaje důležité pro identifikaci příjemce;
b)
účel doručení dokumentů a lhůtu, v níž by doručení mělo být provedeno;
c)
popis přiložených dokumentů a povaha a výše částky dotyčné pohledávky;
d)
název, adresu a další kontaktní údaje týkající se
i)
úřadu odpovědného za připojené dokumenty, a pokud jde o jiný úřad,
ii)
úřadu, kde lze získat další informace týkající se doručovaného dokumentu nebo možnosti napadnout platební povinnost.
2. Dožadující orgán předloží žádost o doručení dokumentu podle tohoto článku pouze v případě, že jej nemůže doručit podle pravidel pro doručení daného dokumentu v dožadujícím členském státě, nebo v případě, že by z takového doručení vyplývaly nepřiměřené těžkosti.
3. Dožádaný orgán neprodleně uvědomí dožadující orgán o veškerých úkonech učiněných k vyřízení žádosti o doručení, a zejména o dni doručení dokumentu příjemci.
Článek 9
Způsoby doručování
1. Dožádaný orgán zajistí, aby se doručení v dožádaném členském státě uskutečnilo v souladu s příslušnými vnitrostátními právními předpisy a správní praxí platnými v dožádaném členském státě.
2. Odstavcem 1 není dotčen jiný způsob doručení příslušným orgánem dožadujícího členského státu v souladu s předpisy platnými v tomto členském státě.
Příslušný orgán v dožadujícím členském státě může doručit jakýkoli dokument přímo doporučeným dopisem nebo elektronicky osobě na území jiného členského státu.
KAPITOLA IV
OPATŘENÍ K VYMÁHÁNÍ POHLEDÁVEK NEBO PŘEDBĚŽNÁ OPATŘENÍ
Článek 10
Žádost o vymáhání pohledávky
1. Na žádost dožadujícího orgánu dožádaný orgán vymáhá pohledávky, na něž se vztahuje doklad o vymahatelnosti pohledávky v dožadujícím členském státě.
2. Dožadující orgán poskytne dožádanému orgánu veškeré důležité informace týkající se záležitosti, v níž byla podána žádost o vymáhání pohledávky, jakmile se o nich dozví.
Článek 11
Podmínky, jimiž se řídí žádost o vymáhání pohledávky
1. Dožadující orgán nemůže požádat o vymáhání pohledávky, pokud pohledávka nebo doklad o její vymahatelnosti byly v dožadujícím členském státě napadeny, s výjimkou případů, kdy se použije čl. 14 odst. 4 třetí pododstavec.
2. Než dožadující orgán požádá o vymáhání pohledávky, použije příslušné postupy k vymáhání pohledávky, které jsou dostupné v dožadujícím členském státě, s výjimkou těchto případů:
a)
pokud je zřejmé, že neexistují žádná aktiva k vymáhání v dožadujícím členském státě nebo že takové postupy nepovedou k úplnému uhrazení pohledávky, a dožadující orgán má konkrétní informace uvádějící, že dotyčná osoba má aktiva v dožádaném členském státě;
b)
pokud by uplatnění těchto postupů v dožadujícím členském státě vedlo k nepřiměřeným obtížím.
Článek 12
Doklad o vymahatelnosti pohledávky v dožádaném členském státě a další přiložené dokumenty
1. Ke každé žádosti o vymáhání pohledávky se přiloží jednotný doklad o její vymahatelnosti v dožádaném členském státě.
Tento jednotný doklad o vymahatelnosti pohledávky v dožádaném členském státě odráží základní obsah původního dokladu o vymahatelnosti pohledávky a je jediným základem pro opatření k vymáhání pohledávky a předběžná opatření přijímaná v dožádaném členském státě. Nepodléhá žádnému úkonu uznání, doplnění nebo nahrazení v tomto členském státě.
Jednotný doklad o vymahatelnosti pohledávky obsahuje alespoň tyto informace:
a)
informace důležité pro určení původního dokladu o vymahatelnosti pohledávky, popis pohledávky, včetně jejího charakteru, období, jehož se pohledávka týká, veškerá data důležitá pro její vymáhání, jakož i výši pohledávky a její různé složky, jako např. jistina, naběhlý úrok atd.;
b)
jméno a jiné údaje důležité pro identifikaci dlužníka;
c)
název, adresu a další kontaktní údaje týkající se
i)
úřadu odpovědného za vyměření pohledávky, a pokud jde o jiný úřad,
ii)
úřadu, kde lze získat další informace týkající se pohledávky nebo možností napadnout platební povinnost.
2. K žádosti o vymáhání pohledávky mohou být přiloženy další dokumenty vztahující se k pohledávce, které byly vydány v dožadujícím členském státě.
Článek 13
Vyřízení žádosti o vymáhání pohledávky
1. Pro účely vymáhání pohledávky v dožádaném členském státě se pohledávka, která je předmětem žádosti o vymáhání, považuje za pohledávku dožádaného členského státu, není-li v této směrnici stanoveno jinak. Dožádaný orgán využije pravomoci a postupy stanovené podle právních a správních předpisů dožádaného členského státu, které se vztahují na pohledávky vzniklé v souvislosti se stejnou daní či stejným poplatkem nebo v případě jejich neexistence s obdobnou daní či obdobným poplatkem, není-li v této směrnici stanoveno jinak.
Pokud se dožádaný orgán domnívá, že na jeho území nejsou vybírány stejné nebo obdobné daně či poplatky, využije pravomoci a postupy stanovené podle právních a správních předpisů dožádaného členského státu, které se vztahují na pohledávky vzniklé v souvislosti s výběrem daně z příjmu fyzických osob, není-li v této směrnici stanoveno jinak.
Dožádaný členský stát není povinen přiznat pohledávkám jiných členských států přednostní postavení přiznávané obdobným pohledávkám vzniklým v daném členském státě, pokud se dotyčné členské státy nedohodly jinak, nebo nestanoví-li právo dožádaného členského státu jinak. Členský stát, který přizná přednostní postavení pohledávkám jiného členského státu, nesmí odmítnout přiznat za stejných podmínek stejné přednostní postavení stejným nebo podobným pohledávkám dalších členských států.
Dožádaný členský stát vymáhá pohledávku ve své vlastní měně.
2. Dožádaný orgán informuje řádným způsobem dožadující orgán o veškerých opatřeních, která přijal na základě žádosti o vymáhání pohledávky.
3. Ode dne obdržení žádosti o vymáhání pohledávky účtuje dožádaný orgán úroky z prodlení podle platných právních a správních předpisů v dožádaném členském státě.
4. Dožádaný orgán může v případě, že to umožňují platné právní a správní předpisy dožádaného členského státu, rozhodnout o tom, že poskytne dlužníkovi lhůtu k zaplacení nebo mu povolí placení ve splátkách, a požadovat související úrok. O každém takovém rozhodnutí musí následně informovat dožadující orgán.
5. Aniž je dotčen čl. 20 odst. 1, dožádaný orgán předá dožadujícímu orgánu vymožené částky pohledávky a úroku podle odstavců 3 a 4 tohoto článku.
Článek 14
Spory
1. Spory týkající se pohledávky, původního dokladu o vymahatelnosti pohledávky v dožadujícím členském státě nebo jednotného dokladu o vymahatelnosti pohledávky v dožádaném členském státě a spory týkající se platnosti doručení učiněného příslušným orgánem dožadujícího členského státu spadají do pravomoci příslušných orgánů dožadujícího členského státu. Napadne-li zúčastněná osoba v průběhu vymáhání pohledávky pohledávku, původní doklad o vymahatelnosti pohledávky v dožadujícím členském státě nebo jednotný doklad o vymahatelnosti pohledávky v dožádaném členském státě, dožádaný orgán tuto osobu informuje, že musí podat žalobu k příslušnému orgánu dožadujícího členského státu v souladu s jeho platnými právními předpisy.
2. Spory týkající se opatření k vymáhání pohledávek přijatých v dožádaném členském státě nebo spory týkající se platnosti doručení učiněného příslušným orgánem dožádaného členského státu musí být předloženy příslušnému orgánu dožádaného členského státu v souladu s jeho právními předpisy.
3. Je-li příslušnému orgánu dožadujícího členského státu podána žaloba uvedená v odstavci 1, dožadující orgán o tom informuje dožádaný orgán a uvede rozsah, v jakém nebyla pohledávka napadena.
4. Jakmile dožádaný orgán obdrží od dožadujícího orgánu nebo od zúčastněné osoby informace uvedené v odstavci 3, pozastaví vymáhání pohledávky ve vztahu k napadené části pohledávky až do rozhodnutí příslušného orgánu v této věci, pokud dožadující orgán nevyžaduje v souladu s třetím pododstavcem tohoto odstavce jinak.
Na žádost dožadujícího orgánu, nebo považuje-li to dožádaný orgán jinak za potřebné, aniž je dotčen článek 16, může dožádaný orgán přijmout předběžná opatření k zajištění vymáhání pohledávky, pokud to umožňují platné právní předpisy dožádaného členského státu.
Dožadující orgán může v souladu s právními předpisy a správní praxí platnými v dožadujícím členském státě dožádaný orgán požádat, aby vymáhal napadenou pohledávku nebo napadenou část pohledávky, pokud to dovolují platné právní předpisy a správní praxe dožádaného členského státu. Každou takovouto žádost je nutno odůvodnit. Jestliže výsledek sporu poté vyzní ve prospěch dlužníka, je dožadující orgán povinen nahradit všechny vymožené částky a všechny případné splatné náhrady podle platných právních předpisů dožádaného členského státu.
Pokud bylo příslušnými orgány dožadujícího členského státu nebo dožádaného členského státu zahájeno řízení vedoucí ke vzájemné dohodě a výsledek tohoto řízení může ovlivnit pohledávku, ve vztahu k níž bylo požádáno o pomoc, jsou opatření k vymáhání pohledávek pozastavena nebo zcela zastavena, dokud nebude toto řízení ukončeno, s výjimkou bezprostředně naléhavého případu podvodu nebo platební neschopnosti. Pokud jsou opatření k vymáhání pohledávek pozastavena nebo zcela zastavena, použije se druhý pododstavec.
Článek 15
Změna nebo stažení žádosti o pomoc při vymáhání pohledávky
1. Dožadující orgán neprodleně informuje dožádaný orgán o případné následné změně své žádosti o vymáhání pohledávky nebo o stažení své žádosti s uvedením důvodů změny nebo stažení.
2. Je-li změna žádosti zapříčiněna rozhodnutím příslušného orgánu uvedeného v čl. 14 odst. 1, dožadující orgán zašle toto rozhodnutí spolu s revidovaným jednotným dokladem o vymahatelnosti pohledávky v dožádaném členském státě. Dožádaný orgán poté přistoupí k dalším opatřením k vymáhání pohledávky na základě revidovaného dokladu.
V opatřeních k vymáhání pohledávky nebo v předběžných opatřeních, která již byla v dožádaném členském státě učiněna na základě původního jednotného dokladu o vymahatelnosti, lze na základě revidovaného dokladu pokračovat, není-li nutné žádost změnit v důsledku neplatnosti původního dokladu o vymahatelnosti v dožadujícím členském státě nebo původního jednotného dokladu o vymahatelnosti v dožádaném členském státě.
Články 12 a 14 se použijí s ohledem na revidovaný doklad.
Článek 16
Žádost o předběžná opatření
1. Dožádaný orgán, pokud to umožňuje vnitrostátní právo a v souladu s vnitrostátní správní praxí, přijme na žádost dožadujícího orgánu předběžná opatření potřebná k vymáhání pohledávky, pokud je pohledávka nebo doklad o vymahatelnosti pohledávky v dožadujícím členském státě v době podání žádosti napaden nebo pokud se na pohledávku dosud nevztahuje doklad o vymahatelnosti v dožadujícím členském státě, jsou-li předběžná opatření v podobné situaci rovněž možná podle vnitrostátního práva a vnitrostátní správní praxe dožadujícího členského státu.
K žádosti o přijetí předběžných opatření v dožádaném členském státě se případně připojí dokument vypracovaný za účelem přijetí předběžných opatření v dožadujícím členském státě a vztahující se k pohledávce, která je předmětem žádosti o vzájemnou pomoc. Tento dokument nepodléhá žádnému úkonu uznání, doplnění nebo nahrazení v dožádaném členském státě.
2. K žádosti o předběžná opatření mohou být přiloženy další dokumenty vztahující se k pohledávce, které byly vydány v dožadujícím členském státě.
Článek 17
Pravidla, kterými se řídí žádost o předběžná opatření
Pro účely článku 16 se použijí obdobně čl. 10 odst. 2, čl. 13 odst. 1 a 2 a články 14 a 15.
Článek 18
Omezení povinností dožádaného orgánu
1. Dožádaný orgán není povinen poskytnout pomoc uvedenou v článcích 10 až 16, jestliže by vymáhání pohledávky v důsledku situace dlužníka způsobilo vážné hospodářské nebo sociální obtíže v dožádaném členském státě, pokud platné právní a správní předpisy tohoto členského státu povolují takovouto výjimku u vnitrostátních pohledávek.
2. Dožádaný orgán není povinen poskytnout pomoc uvedenou v článcích 5 a 7 až 16, jestliže se původní žádost o pomoc podle článku 5, 7, 8, 10 nebo 16 týká pohledávek starších pěti let, počítáno ode dne splatnosti pohledávky v dožadujícím členském státě do dne podání původní žádosti o pomoc.
Byly-li však pohledávka nebo původní doklad o vymahatelnosti v dožadujícím členském státě napadeny, má se za to, že pětiletá lhůta počíná běžet okamžikem, kdy dožadující členský stát zjistí, že pohledávku nebo doklad o vymahatelnosti již nelze napadnout.
V případech, kdy příslušné orgány dožadujícího členského státu povolí odklad platby nebo splátkový režim, se má za to, že pětiletá lhůta počíná běžet okamžikem, kdy uplynula lhůta pro splacení celé pohledávky.
V těchto případech však dožádaný orgán není povinen poskytnout pomoc ve vztahu k pohledávkám starším deseti let, počínaje dnem, kdy byla pohledávka původně splatná v dožadujícím členském státě.
3. Členský stát není povinen poskytnout pomoc, pokud celková částka pohledávek, na něž se vztahuje tato směrnice, na kterou je pomoc požadována, je menší než 1 500 EUR.
4. Dožádaný orgán uvědomí dožadující orgán o důvodech odmítnutí žádosti o pomoc.
Článek 19
Otázky týkající se promlčení
1. Otázky týkající se promlčecích lhůt se řídí výlučně platnými právními předpisy dožadujícího členského státu.
2. Co se týká stavení, přerušení nebo prodloužení běhu promlčecích lhůt, má se za to, že jakékoli úkony související s vymáháním pohledávky provedené dožádaným orgánem či jeho jménem v souladu se žádostí o pomoc, které podle platných právních předpisů dožádaného členského státu stavějí, přerušují nebo prodlužují promlčecí lhůtu, mají stejný účinek v dožadujícím členském státě pod podmínkou, že je příslušný odpovídající účinek stanoven platnými právními předpisy dožadujícího členského státu.
Pokud stavení, přerušení nebo prodloužení běhu promlčecí lhůty není podle platných právních předpisů dožádaného členského státu možné, jakékoli úkony související s vymáháním pohledávky provedené dožádaným orgánem či jeho jménem v souladu se žádostí o pomoc, které by v případě, že by byly provedeny dožadujícím orgánem či jeho jménem v jeho členském státě, podle platných právních předpisů dožadujícího členského státu stavěly, přerušovaly nebo prodlužovaly promlčecí lhůtu, se z hlediska tohoto účinku považují za provedené v posledně uvedeném státě.
Prvním a druhým pododstavcem není dotčeno právo příslušných orgánů dožadujícího členského státu přijmout opatření ke stavení, přerušení nebo prodloužení běhu promlčecí lhůty v souladu s platnými právními předpisy tohoto členského státu.
3. Dožadující orgán a dožádaný orgán se vzájemně informují o případných úkonech, které přerušují, stavějí nebo prodlužují promlčecí lhůtu pohledávky, pro kterou byla byla požadována opatření k jejímu vymáhání nebo předběžná opatření, nebo které mohou mít tento účinek.
Článek 20
Náklady
1. Kromě částek uvedených v čl. 13 odst. 5 usiluje dožádaný orgán o to, aby od dotyčné osoby vymohl a ponechal si náklady, které mu v souvislosti s vymáháním vznikly, v souladu s právními předpisy dožádaného členského státu.
2. Členské státy se vzdávají všech vzájemných nároků na náhradu nákladů vzniklých při poskytování vzájemné pomoci na základě této směrnice.
Je-li však vymáhání zvlášť obtížné, způsobí velmi vysoké náklady nebo se týká boje proti organizovanému zločinu, mohou se dožadující a dožádaný orgán dohodnout na zvláštní úpravě náhrady nákladů.
3. Bez ohledu na odstavec 2 ručí dožadující členský stát dožádanému členskému státu za všechny náklady a ztráty vzniklé v souvislosti s činnostmi, které byly shledány neodůvodněnými co do oprávněnosti pohledávky nebo platnosti dokladu o vymahatelnosti pohledávky nebo dokladu umožňujícího přijetí předběžných opatření vydaného dožadujícím orgánem.
KAPITOLA V
OBECNÁ PRAVIDLA, JIMIŽ SE ŘÍDÍ VŠECHNY DRUHY ŽÁDOSTÍ O POMOC
Článek 21
Standardní formuláře a komunikační prostředky
1. Žádosti o informace podle čl. 5 odst. 1, žádosti o doručení podle čl. 8 odst. 1, žádosti o vymáhání pohledávek podle čl. 10 odst. 1 nebo žádosti o předběžná opatření podle čl. 16 odst. 1 jsou zasílány elektronickými prostředky pomocí standardního formuláře, ledaže by toto nebylo proveditelné z technických důvodů. Tyto standardní formuláře jsou, pokud možno, používány rovněž pro případnou další komunikaci ohledně žádosti.
Jednotný doklad o vymahatelnosti pohledávky v dožádaném členském státě, doklad umožňující přijetí předběžných opatření v dožadujícím členském státě a ostatní dokumenty uvedené v článcích 12 a 16 jsou rovněž zasílány elektronickými prostředky, ledaže by toto nebylo proveditelné z technických důvodů.
Ke standardním formulářům mohou být případně připojeny zprávy, výkazy a jiné dokumenty či jejich ověřené kopie nebo výpisy z nich, které jsou rovněž zasílány elektronickými prostředky, ledaže by toto nebylo proveditelné z technických důvodů.
Standardní formuláře a komunikace elektronickými prostředky se mohou použít rovněž při výměně informací podle článku 6.
2. Odstavec 1 se nevztahuje na informace a dokumenty získané během přítomnosti v prostorách správních orgánů v jiném členském státě nebo při účasti ve správních šetřeních v jiném členském státě podle článku 7.
3. Nejsou-li pro komunikaci použity elektronické prostředky nebo standardní formuláře, není tím dotčena platnost získaných informací nebo opatření přijatých při vyřizování žádosti o pomoc.
Článek 22
Použití jazyků
1. Všechny žádosti o pomoc, standardní formuláře o doručení a jednotné doklady o vymahatelnosti pohledávky v dožádaném členském státě se zasílají v úředním jazyce nebo v jednom z úředních jazyků dožádaného členského státu, nebo je k nim připojen překlad do tohoto jazyka nebo do jednoho z těchto jazyků. Skutečnost, že některé části uvedených dokumentů jsou napsány v jazyce jiném, než je úřední jazyk nebo jeden z úředních jazyků dožádaného členského státu, nemá vliv na jejich platnost nebo na platnost příslušného řízení, pokud takový jiný jazyk je jazykem dohodnutým mezi dotyčnými členskými státy.
2. Dokumenty, které jsou předmětem žádosti o doručení podle článku 8, mohou být dožádanému orgánu zaslány v úředním jazyce dožadujícího členského státu.
3. Jsou-li k žádosti připojeny jiné dokumenty, než je uvedeno v odstavcích 1 a 2, může dožádaný orgán v případě potřeby od dožadujícího orgánu vyžadovat překlad těchto dokumentů do úředního jazyka nebo jednoho z úředních jazyků dožádaného členského státu či do jiného jazyka vzájemně dohodnutého mezi dotyčnými členskými státy.
Článek 23
Poskytování informací a dokumentů
1. Informace sdělené v jakékoli formě na základě této směrnice podléhají služebnímu tajemství a požívají stejné ochrany jako obdobné informace podle vnitrostátního práva členského státu, který je obdržel.
Tyto informace mohou být použity pro účely uplatnění opatření k vymáhání pohledávek nebo předběžných opatření, na něž se vztahuje tato směrnice. Mohou být rovněž použity v případě vyměření a vymáhání povinných příspěvků sociálního zabezpečení.
2. Osoby pověřené Bezpečnostním akreditačním úřadem Evropské komise, mohou mít přístup k těmto informacím pouze tehdy, pokud je to nezbytné pro péči o síť CCN a pro její údržbu a rozvoj.
3. Členský stát poskytující informace povolí jejich použití pro jiné účely, než které jsou uvedeny v odstavci 1, v členském státě přijímajícím tyto informace, jestliže podle práva členského státu poskytujícího informace mohou být tyto informace použity pro obdobné účely.
4. Jestliže se dožadující nebo dožádaný orgán domnívá, že informace získané na základě této směrnice jsou pravděpodobně užitečné třetímu členskému státu pro účely uvedené v odstavci 1, může tyto informace předat tomuto třetímu členskému státu, pokud je takové předání v souladu s pravidly a postupy stanovenými v této směrnici. Uvedený orgán informuje příslušný členský stát, z něhož informace pochází, o svém záměru sdílet informace se třetím členským státem. Členský stát, z něhož informace pochází, může vyjádřit svůj nesouhlas s takovým sdílením informací do deseti pracovních dnů ode dne, kdy obdržel sdělení členského státu, který si přeje dané informace sdílet.
5. Souhlas s použitím informací podle odstavce 3, které byly předány na základě odstavce 4, může být udělen pouze členským státem, z něhož informace pocházejí.
6. Informace sdělené v jakékoli formě na základě této směrnice mohou být všemi orgány v rámci členského státu, který informace obdržel, uplatněny nebo použity jako důkaz na stejném základě jako obdobné informace získané v tomto státě.
KAPITOLA VI
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 24
Použití jiných dohod o pomoci
1. Touto směrnicí není dotčeno plnění jakýchkoli závazků k poskytování širší pomoci, které vyplývají z dvoustranných nebo mnohostranných dohod nebo ujednání, včetně dohod nebo ujednání o doručování soudních nebo mimosoudních aktů.
2. Pokud členské státy uzavřou takové dvoustranné nebo mnohostranné dohody či ujednání o záležitostech spadajících do oblasti působnosti této směrnice, s výjimkou dohod či ujednání týkajících se jednotlivých případů, uvědomí o tom neprodleně Komisi. Komise poté uvědomí ostatní členské státy.
3. Při poskytování vzájemné pomoci v širším rozsahu na základě dvoustranné nebo mnohostranné dohody nebo ujednání mohou členské státy využívat elektronickou komunikační síť a standardní formuláře přijaté za účelem provedení této směrnice.
Článek 25
Výbor
1. Komisi je nápomocen Výbor pro vymáhání pohledávek.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použijí se články 5 a 7 rozhodnutí 1999/468/ES.
Lhůta uvedená v čl. 5 odst. 6 rozhodnutí 1999/468/ES je tři měsíce.
Článek 26
Prováděcí ustanovení
Komise přijme postupem podle čl. 25 odst. 2 prováděcí pravidla k čl. 4 odst. 2, 3 a 4, čl. 5 odst. 1, článkům 8 a 10, čl. 12 odst. 1, čl. 13 odst. 2, 3, 4 a 5, článku 15, čl. 16 odst. 1 a čl. 21 odst. 1.
Tato pravidla stanoví alespoň
a)
praktická ujednání ohledně organizace kontaktů mezi ústředními kontaktními orgány, ostatními kontaktními orgány a kontaktními útvary uvedenými v čl. 4 odst. 2, 3 a 4, z různých členských států, a ohledně kontaktů s Komisí;
b)
způsoby, kterými lze předávat sdělení mezi orgány;
c)
formát a další podrobnosti ohledně standardních formulářů používaných pro účely čl. 5 odst. 1, článku 8, čl. 10 odst. 1, čl. 12 odst. 1 a čl. 16 odst. 1;
d)
pravidla pro přepočet částek, které mají být vymáhány, a pro převod vymožených částek;
Článek 27
Podávání zpráv
1. Každý členský stát Komisi každoročně do 31. března informuje o
a)
počtu žádostí o informace, doručení a vymáhání nebo o předběžná opatření, které každý rok zaslal jednotlivým dožádaným členským státům a které obdržel od jednotlivých dožadujících členských států;
b)
výši pohledávek, které byly předmětem žádosti o pomoc, a o vymožených částkách.
2. Členské státy mohou rovněž poskytovat jakékoli další informace, které mohou být užitečné pro vyhodnocení poskytování vzájemné pomoci podle této směrnice.
3. Komise každých pět let předkládá Evropskému parlamentu a Radě zprávu o fungování opatření podle této směrnice.
Článek 28
Provedení
1. Členské státy přijmou a zveřejní právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 31. prosince 2011. Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
Budou používat tyto předpisy ode dne 1. ledna 2012.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 29
Zrušení směrnice 2008/55/ES
Směrnice 2008/55/ES se zrušuje s účinkem ode dne 1. ledna 2012.
Odkazy na zrušenou směrnici se považují za odkazy na tuto směrnici.
Článek 30
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 31
Určení
Tato směrnice je určena členským státům.
V Bruselu dne 16. března 2010.
DYREKTYWA RADY 2010/24/UE
z dnia 16 marca 2010 r.
w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 113 i 115,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Wzajemna pomoc między państwami członkowskimi przy odzyskiwaniu wierzytelności poszczególnych państw członkowskich i wierzytelności Unii dotyczących niektórych podatków i innych obciążeń przyczynia się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Zapewnia ona neutralność podatkową, a państwom członkowskim umożliwiła usunięcie dyskryminacyjnych środków ochronnych stosowanych w transakcjach transgranicznych w celu zapobiegania oszustwom i stratom budżetowym.
(2)
Ustalenia dotyczące wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności zostały po raz pierwszy określone w dyrektywie Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych (3). Dyrektywa ta oraz akty ją zmieniające zostały ujednolicone przez dyrektywę Rady 2008/55/WE z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń (4).
(3)
Ustalenia te, mimo że stanowiły pierwszy krok w kierunku udoskonalenia procedur odzyskiwania wierzytelności w Unii przez zbliżenie mających zastosowanie przepisów krajowych, okazały się jednak niewystarczające, by sprostać wymogom rynku wewnętrznego z uwagi na jego rozwój na przestrzeni ostatnich 30 lat.
(4)
Aby lepiej zabezpieczyć interesy finansowe państw członkowskich i neutralność rynku wewnętrznego, konieczne jest rozszerzenie zakresu wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków i ceł nieobjętych jeszcze wzajemną pomocą przy odzyskiwaniu, zaś, aby sprostać rosnącej liczbie wniosków o udzielenie pomocy i osiągnąć lepsze wyniki należy zwiększyć wydajność i skuteczność tej pomocy oraz ułatwić stosowanie jej w praktyce. Dla osiągnięcia tych celów niezbędne są istotne dostosowania, przy czym zwykła zmiana obowiązującej dyrektywy 2008/55/WE nie byłaby wystarczająca. Dyrektywa ta powinna zatem zostać uchylona i zastąpiona nowym instrumentem prawnym, który opierałby się na osiągnięciach dyrektywy 2008/55/WE, przewidując jednak w razie potrzeby jaśniejsze i precyzyjniejsze zasady.
(5)
Jaśniejsze zasady będą propagować szerszą wymianę informacji między państwami członkowskimi. Zapewnią również objęcie zakresem stosowania wszystkich osób prawnych i fizycznych w Unii, z uwzględnieniem coraz liczniejszych form konstrukcji prawnych, w tym nie tylko konstrukcji tradycyjnych, takich jak trusty i fundacje, ale również wszelkich nowych instrumentów, które mogą być ustanowione przez podatników w państwach członkowskich. Umożliwią także uwzględnienie wszystkich form, jakie mogą przybrać wierzytelności organów publicznych dotyczące podatków, ceł, opłat, refundacji i interwencji, w tym wszystkich wierzytelności pieniężnych od danego podatnika lub od strony trzeciej, które zastępują pierwotną wierzytelność. Jaśniejsze zasady są konieczne przede wszystkim po to, by lepiej zdefiniować prawa i obowiązki wszystkich zainteresowanych stron.
(6)
Niniejsza dyrektywa nie powinna wpłynąć na kompetencje państw członkowskich w zakresie określania środków odzyskiwania wierzytelności dostępnych na mocy ich ustawodawstwa wewnętrznego. Konieczne jest jednak zagwarantowanie, by rozbieżności między przepisami krajowymi i brak koordynacji między właściwymi organami nie zagroziły sprawnemu funkcjonowaniu systemu wzajemnej pomocy przewidzianego w niniejszej dyrektywie.
(7)
Wzajemna pomoc może obejmować następujące elementy: organ współpracujący może przekazać organowi wnioskującemu informacje, których ten ostatni potrzebuje w celu odzyskania wierzytelności powstałych we wnioskującym państwie członkowskim, oraz powiadomić dłużnika o wszystkich dokumentach odnoszących się do takich wierzytelności wydanych we wnioskującym państwie członkowskim. Organ współpracujący może również, na wniosek organu wnioskującego, odzyskać wierzytelności powstałe we wnioskującym państwie członkowskim lub przyjąć środki zabezpieczające w celu zagwarantowania odzyskania tych wierzytelności.
(8)
Przyjęcie jednolitego tytułu wykonawczego dla środków egzekucyjnych we współpracującym państwie członkowskim, a także przyjęcie jednolitego wzoru formularza służącego powiadomieniu o tytułach wykonawczych i decyzjach dotyczących wierzytelności, powinno rozwiązać problemy związane z uznawaniem i tłumaczeniem tytułów wykonawczych wydanych w innym państwie członkowskim, co stanowi jedną z głównych przyczyn braku skuteczności obowiązujących ustaleń w sprawie pomocy.
(9)
Należy stworzyć podstawę prawną dla wymiany, bez uprzedniego wniosku, informacji na temat konkretnych refundacji podatków. Do celów skuteczności urzędnikom podatkowym państwa członkowskiego należy również zapewnić możliwość bycia obecnym przy postępowaniach administracyjnych w innym państwie członkowskim lub brania w nich udziału. Należy również wprowadzić przepis dotyczący bardziej bezpośredniej wymiany informacji między służbami w celu przyspieszenia pomocy i zwiększenia jej skuteczności.
(10)
Biorąc pod uwagę coraz większą mobilność w ramach rynku wewnętrznego oraz ograniczenia nałożone przez Traktat lub inne przepisy na gwarancje, które mogą być wymagane od podatników niemających siedziby na terytorium danego kraju, należy rozszerzyć możliwości zwracania się o odzyskanie wierzytelności lub zastosowanie środków zabezpieczających w innym państwie członkowskim. Ponieważ jednym z podstawowych czynników jest wiek wierzytelności, państwa członkowskie powinny mieć możliwość zwracania się o wzajemną pomoc, nawet jeśli krajowe środki odzyskiwania wierzytelności nie zostały jeszcze w pełni wyczerpane, m.in. wtedy, gdy zastosowanie takich procedur we wnioskującym państwie członkowskim spowodowałoby nieproporcjonalne trudności.
(11)
Ogólny obowiązek przekazywania wniosków i dokumentów w formie cyfrowej i drogą elektroniczną wraz z dokładnymi przepisami dotyczącymi używania języków w odniesieniu do wniosków i dokumentów powinien umożliwić państwom członkowskim szybsze i sprawniejsze rozpatrywanie wniosków.
(12)
Podczas procedury odzyskiwania wierzytelności we współpracującym państwie członkowskim zainteresowana osoba może zaskarżyć wierzytelność, powiadomienie dokonane przez organy wnioskującego państwa członkowskiego lub tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję. Należy ustanowić przepis mówiący, że w takich przypadkach zainteresowana osoba powinna wnieść sprawę przed odpowiedni organ wnioskującego państwa członkowskiego oraz że organ współpracujący powinien zawiesić wszelkie rozpoczęte postępowanie egzekucyjne do czasu wydania decyzji przez odpowiedni organ wnioskującego państwa członkowskiego, chyba że organ wnioskujący zażąda inaczej.
(13)
Aby zachęcić państwa członkowskie do przeznaczenia wystarczających zasobów na odzyskanie wierzytelności innych państw członkowskich, współpracujące państwo członkowskie powinno mieć możliwość odzyskania kosztów poniesionych w związku z odzyskiwaniem wierzytelności od dłużnika.
(14)
Najlepsza skuteczność przy realizowaniu wniosku o udzielenie pomocy zostanie osiągnięta, jeśli organ współpracujący będzie mógł skorzystać z uprawnień przewidzianych na mocy jego przepisów krajowych mających zastosowanie do wierzytelności dotyczących takich samych lub podobnych podatków lub ceł. W przypadku braku podobnego podatku lub cła najwłaściwsza będzie procedura przewidziana na mocy przepisów współpracującego państwa członkowskiego mająca zastosowanie do wierzytelności dotyczących podatku dochodowego. Takie zastosowanie ustawodawstwa krajowego nie powinno co do zasady obowiązywać względem uprzywilejowanego traktowania wierzytelności powstających we współpracującym państwie członkowskim. Niemniej jednak należy zapewnić możliwość uprzywilejowanego traktowania wierzytelności innych państw członkowskich na podstawie porozumienia między zainteresowanymi państwami członkowskimi.
(15)
W odniesieniu do kwestii dotyczących terminu przedawnienia konieczne jest uproszczenie obowiązujących przepisów przez wprowadzenie przepisu mówiącego, że zawieszenie, przerwanie lub przedłużenie biegu terminu przedawnienia następuje zasadniczo zgodnie z przepisami obowiązującymi we współpracującym państwie członkowskim, chyba że zawieszenie, przerwanie lub przedłużenie biegu terminu przedawnienia nie jest możliwe zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie.
(16)
W celu zapewnienia skuteczności państwo członkowskie otrzymujące informacje powinno mieć możliwość wykorzystywania informacji przekazywanych w ramach wzajemnej pomocy do celów innych niż przewidziane w niniejszej dyrektywie, o ile zezwala na to krajowe ustawodawstwo zarówno państwa członkowskiego udzielającego informacji, jak i państwa członkowskiego otrzymującego informacje.
(17)
Niniejsza dyrektywa nie powinna stanowić przeszkody w realizacji wszelkich zobowiązań dotyczących zapewnienia szerszej pomocy wynikających z dwustronnych lub wielostronnych umów lub porozumień.
(18)
Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (5).
(19)
Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa zachęca się państwa członkowskie do sporządzania do celów własnych i w interesie Unii własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podania ich do wiadomości publicznej.
(20)
Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, czyli ustanowienie jednolitego systemu pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności w ramach rynku wewnętrznego, nie mogą zostać osiągnięte w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na wymaganą jednolitość, skuteczność i wydajność możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na szczeblu Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(21)
Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy, na mocy których państwa członkowskie mają udzielać w państwie członkowskim pomocy przy odzyskiwaniu wszelkich wierzytelności, o których mowa w art. 2, powstałych w innym państwie członkowskim.
Artykuł 2
Zakres stosowania
1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich wierzytelności dotyczących:
a)
wszystkich podatków i ceł każdego rodzaju pobieranych przez państwo członkowskie lub w jego imieniu albo przez jego jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów albo w imieniu Unii;
b)
refundacji, interwencji i innych środków stanowiących część całościowego lub częściowego systemu finansowania Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w tym sum do pobrania w związku z tymi działaniami;
c)
opłat i innych obciążeń przewidzianych w ramach wspólnej organizacji rynku dla sektora cukru.
2. Zakres stosowania niniejszej dyrektywy obejmuje:
a)
kary, grzywny, opłaty i dopłaty administracyjne związane z wierzytelnościami, w związku z którymi możliwe jest zwrócenie się o wzajemną pomoc zgodnie z ust. 1, nałożone przez organy administracyjne właściwe w dziedzinie pobierania tych podatków lub ceł lub w dziedzinie prowadzenia postępowań administracyjnych ich dotyczących albo potwierdzone przez organy administracyjne lub sądowe na wniosek wyżej wymienionych organów administracyjnych;
b)
opłaty za zaświadczenia i podobne dokumenty wydawane w związku z procedurami administracyjnymi dotyczącymi podatków i ceł;
c)
odsetki i koszty związane z wierzytelnościami, w związku z którymi możliwe jest zwrócenie się o wzajemną pomoc zgodnie z ust. 1 lub z niniejszym ustępem lit. a) lub b).
3. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a)
obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne należnych państwu członkowskiemu lub jego jednostce podziału terytorialnego, lub instytucjom zabezpieczenia społecznego ustanowionym na mocy prawa publicznego;
b)
opłat, o których nie mówi się w ust. 2;
c)
należności o charakterze umownym, takich jak wynagrodzenie za usługi użyteczności publicznej;
d)
sankcji karnych nałożonych na podstawie oskarżenia publicznego ani innych sankcji karnych nieobjętych ust. 2 lit. a).
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a)
„organ wnioskujący” oznacza centralne biuro łącznikowe, biuro łącznikowe lub wydział łącznikowy państwa członkowskiego, wystawiające wniosek o udzielenie pomocy dotyczący wierzytelności, o których mowa w art. 2;
b)
„organ współpracujący” oznacza centralne biuro łącznikowe, biuro łącznikowe lub wydział łącznikowy państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek o udzielenie pomocy;
c)
„osoba” oznacza:
(i)
osobę fizyczną;
(ii)
osobę prawną;
(iii)
jeżeli przewiduje to obowiązujące ustawodawstwo, stowarzyszenie osób uznane za mające zdolność do czynności prawnych, lecz nie posiadające prawnego statusu osoby prawnej; lub
(iv)
wszelkie inne konstrukcje prawne dowolnego rodzaju i postaci, posiadające osobowość prawną lub jej nie posiadające, będące w posiadaniu aktywów lub zarządzające aktywami, które, wraz z dochodem z nich pochodzącym, podlegają jednemu z podatków objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy;
d)
„drogą elektroniczną” oznacza przy użyciu sprzętu elektronicznego do przetwarzania - w tym kompresji cyfrowej - oraz przechowywania danych, z wykorzystaniem transmisji kablowej, radiowej, technologii optycznych lub innych środków elektromagnetycznych;
e)
„sieć CCN” oznacza wspólną platformę opartą na wspólnej sieci łączności (CCN), opracowaną przez Unię na potrzeby wszystkich transmisji dokonywanych drogą elektroniczną między właściwymi organami w obszarze ceł i podatków.
Artykuł 4
Organizacja
1. W terminie do dnia 20 maja 2010 r. każde państwo członkowskie informuje Komisję o właściwym organie lub właściwych organach (zwanych dalej odpowiednio „właściwym organem”) wyznaczonych do celów niniejszej dyrektywy; każde państwo członkowskie bezzwłocznie informuje również Komisję o wszelkich zmianach w tym zakresie.
Komisja udostępnia otrzymane informacje pozostałym państwom członkowskim i publikuje wykaz właściwych organów państw członkowskich w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Właściwy organ wyznacza centralne biuro łącznikowe, które jest w pierwszej kolejności odpowiedzialne za kontakty z pozostałymi państwami członkowskimi w dziedzinie wzajemnej pomocy objętej niniejszą dyrektywą.
Centralnemu biuru łącznikowemu można również powierzyć zadanie utrzymywania kontaktów z Komisją.
3. Właściwy organ każdego państwa członkowskiego może wyznaczyć biura łącznikowe odpowiedzialne za kontakty z pozostałymi państwami członkowskimi w zakresie wzajemnej pomocy w odniesieniu do jednego lub kilku określonych rodzajów lub kategorii podatków i ceł, o których mowa w art. 2.
4. Właściwy organ każdego państwa członkowskiego może wyznaczyć jako wydziały łącznikowe biura inne niż centralne biuro łącznikowe lub biura łącznikowe. Wydziały łącznikowe zwracają się o wzajemną pomoc lub udzielają jej zgodnie z niniejszą dyrektywą w związku ze swoją szczególną właściwością terytorialną lub operacyjną.
5. W przypadku gdy biuro łącznikowe lub wydział łącznikowy otrzyma wniosek o udzielenie wzajemnej pomocy wymagający działań wykraczających poza przyznane im kompetencje, bezzwłocznie przekazują wniosek właściwemu biuru lub wydziałowi - o ile można je zidentyfikować - lub centralnemu biuru łącznikowemu i informują o tym organ wnioskujący.
6. Właściwy organ każdego państwa członkowskiego informuje Komisję o centralnym biurze łącznikowym i wszystkich biurach lub wydziałach łącznikowych, które zostały przez ten organ wyznaczone. Komisja udostępnia otrzymane informacje państwom członkowskim.
7. Wszelkie informacje przesyłane są przez centralne biuro łącznikowe lub w jego imieniu, lub - w zależności od przypadku - za jego zgodą; biuro to zapewnia skuteczność przekazywania informacji.
ROZDZIAŁ II
WYMIANA INFORMACJI
Artykuł 5
Wniosek o udzielenie informacji
1. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący udziela wszelkich informacji, które w sposób dający się przewidzieć są istotne dla organu wnioskującego przy odzyskiwaniu jego wierzytelności, o których mowa w art. 2.
Do celów udzielania tych informacji organ współpracujący zapewnia przeprowadzenie wszelkich postępowań administracyjnych niezbędnych do ich uzyskania.
2. Organ współpracujący nie jest zobowiązany do dostarczenia informacji:
a)
których nie mógłby otrzymać do celów odzyskiwania podobnych wierzytelności powstałych we współpracującym państwie członkowskim;
b)
które ujawniałyby jakiekolwiek tajemnice handlowe, przemysłowe lub zawodowe;
c)
których ujawnienie mogłoby zagrażać bezpieczeństwu lub być sprzeczne z porządkiem publicznym współpracującego państwa członkowskiego.
3. Ustępu 2 nie można w żadnym wypadku interpretować jako umożliwiającego organowi współpracującemu państwa członkowskiego odmówienie udzielenia informacji z tego tylko względu, że informacje te znajdują się w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, przedstawiciela lub pełnomocnika lub powiernika lub też dlatego, że dotyczą one udziałów własnościowych w danym podmiocie.
4. Organ współpracujący informuje organ wnioskujący o przyczynach udzielenia odmownej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji.
Artykuł 6
Wymiana informacji bez uprzedniego wniosku
W przypadku gdy zwrot podatków lub ceł, innych niż podatek od wartości dodanej, dotyczy osoby mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, państwo członkowskie, z którego ma pochodzić zwrot, może poinformować państwo członkowskie siedziby lub miejsca zamieszkania o przewidywanym zwrocie.
Artykuł 7
Obecność w urzędach administracyjnych i udział w postępowaniach administracyjnych
1. W drodze porozumienia między organem wnioskującym a organem współpracującym i na warunkach ustalonych przez organ współpracujący urzędnicy upoważnieni przez organ wnioskujący mogą, w celu wspierania wzajemnej pomocy przewidzianej w niniejszej dyrektywie:
a)
być obecni w urzędach, w których organy administracyjne współpracującego państwa członkowskiego wykonują swoje obowiązki;
b)
być obecni podczas postępowań administracyjnych prowadzonych na terytorium współpracującego państwa członkowskiego;
c)
asystować właściwym urzędnikom współpracującego państwa członkowskiego w trakcie postępowań sądowych w tym państwie członkowskim.
2. Porozumienie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), może przewidywać, że urzędnicy wnioskującego państwa członkowskiego mogą przesłuchiwać osoby fizyczne i analizować dokumentację, pod warunkiem że jest to dozwolone na mocy ustawodawstwa obowiązującego we współpracującym państwie członkowskim.
3. Urzędnicy upoważnieni przez organ wnioskujący, którzy korzystają z możliwości przewidzianych w ust. 1 i 2, są zawsze w stanie przedstawić pisemne upoważnienie potwierdzające ich tożsamość oraz pełnioną funkcję urzędową.
ROZDZIAŁ III
POMOC W PRZYPADKU POWIADOMIENIA O DOKUMENTACH
Artykuł 8
Wniosek o powiadomienie o określonych dokumentach dotyczących wierzytelności
1. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący powiadamia adresata o wszystkich dokumentach, w tym natury sądowej, wydanych we wnioskującym państwie członkowskim i odnoszących się do wierzytelności, o której mowa w art. 2, lub do odzyskania tej wierzytelności.
Wnioskowi o powiadomienie towarzyszy standardowy formularz zawierający co najmniej następujące informacje:
a)
nazwę/nazwisko, adres i inne dane istotne do celów zidentyfikowania adresata;
b)
cel powiadomienia i termin, w którym powiadomienie powinno zostać dokonane;
c)
opis załączonego dokumentu oraz charakter i kwotę odnośnej wierzytelności;
d)
nazwę, adres i inne dane kontaktowe dotyczące:
(i)
urzędu odpowiedzialnego w odniesieniu do załączonego dokumentu oraz; jeśli jest to inny urząd,
(ii)
urzędu, w którym można uzyskać dalsze informacje dotyczące dokumentu będącego przedmiotem powiadomienia lub możliwości zaskarżenia obowiązku zapłaty.
2. Organ wnioskujący składa wniosek o powiadomienie na mocy niniejszego artykułu wyłącznie wtedy, gdy nie może dokonać powiadomienia zgodnie z przepisami regulującymi powiadomienie o odnośnym dokumencie we wnioskującym państwie członkowskim, lub gdy takie powiadomienie spowodowałoby nieproporcjonalne trudności.
3. Organ współpracujący bezzwłocznie informuje organ wnioskujący o wszelkich działaniach podjętych w związku ze złożonym wnioskiem o powiadomienie, w szczególności o dacie powiadomienia adresata o dokumencie.
Artykuł 9
Sposoby powiadamiania
1. Organ współpracujący czuwa nad tym, by powiadomienie we współpracującym państwie członkowskim zostało przekazane zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i praktykami administracyjnymi obowiązującymi we współpracującym państwie członkowskim.
2. Przepisy ust. 1 pozostają bez uszczerbku dla każdej innej formy powiadomienia przez właściwy organ wnioskującego państwa członkowskiego zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie członkowskim.
Właściwy organ wnioskującego państwa członkowskiego może powiadomić o wszelkich dokumentach bezpośrednio listem poleconym lub drogą elektroniczną daną osobę na terytorium innego państwa członkowskiego.
ROZDZIAŁ IV
ŚRODKI ODZYSKIWANIA WIERZYTELNOŚCI LUB ŚRODKI ZABEZPIECZAJĄCE
Artykuł 10
Wniosek o odzyskanie wierzytelności
1. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący odzyskuje wierzytelności objęte tytułem wykonawczym umożliwiającym egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim.
2. Gdy tylko organ wnioskujący otrzyma jakiekolwiek istotne informacje dotyczące sprawy, której dotyczy wniosek o odzyskanie wierzytelności, przekazuje te informacje organowi współpracującemu.
Artykuł 11
Warunki dotyczące wniosku o odzyskanie wierzytelności
1. Organ wnioskujący nie może wystąpić z wnioskiem o odzyskanie wierzytelności, jeżeli i tak długo jak wierzytelność lub tytuł wykonawczy umożliwiający jej egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim są zaskarżone w tym państwie członkowskim, z wyjątkiem przypadków, w których zastosowanie ma art. 14 ust. 4 akapit trzeci.
2. Zanim organ wnioskujący wystąpi z wnioskiem o odzyskanie wierzytelności, mają zastosowanie właściwe procedury odzyskiwania wierzytelności dostępne we wnioskującym państwie członkowskim, z wyjątkiem następujących sytuacji:
a)
gdy jest oczywiste, że we wnioskującym państwie członkowskim nie ma żadnych aktywów do odzyskania lub że takie procedury nie doprowadzą do spłaty całkowitej kwoty wierzytelności, a organ wnioskujący posiada konkretne informacje wskazujące na to, że dana osoba dysponuje aktywami we współpracującym państwie członkowskim;
b)
gdy zastosowanie takich procedur we wnioskującym państwie członkowskim spowodowałoby nieproporcjonalne trudności.
Artykuł 12
Tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we współpracującym państwie członkowskim i inne dokumenty uzupełniające
1. Do wszystkich wniosków o odzyskanie wierzytelności załącza się jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we współpracującym państwie członkowskim.
Ten jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we współpracującym państwie członkowskim odzwierciedla merytoryczną zawartość pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję i stanowi jedyną podstawę środków odzyskiwania wierzytelności i środków zabezpieczających podjętych we współpracującym państwie członkowskim. Nie podlega on w tym państwie członkowskim żadnemu zatwierdzeniu, uzupełnieniu ani zastąpieniu.
Jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję zawiera co najmniej następujące informacje:
a)
informacje istotne do celów zidentyfikowania pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję, opis wierzytelności, w tym jej charakter, okres objęty wierzytelnością, wszelkie daty istotne dla procedury egzekucji, a także kwotę wierzytelności i jej poszczególne elementy składowe, takie jak kwota zasadnicza, narosłe odsetki itp.;
b)
nazwę/nazwisko i inne dane istotne do celów zidentyfikowania dłużnika;
c)
nazwę, adres i inne dane kontaktowe dotyczące:
(i)
urzędu odpowiedzialnego za określenie wysokości wierzytelności oraz; jeżeli jest to inny urząd,
(ii)
urzędu, w którym można uzyskać dalsze informacje dotyczące wierzytelności lub możliwości zaskarżenia obowiązku zapłaty.
2. Do wniosku o odzyskanie wierzytelności można załączyć inne dokumenty dotyczące wierzytelności wydane we wnioskującym państwie członkowskim.
Artykuł 13
Realizacja wniosku o odzyskanie wierzytelności
1. Do celów odzyskania wierzytelności we współpracującym państwie członkowskim wszelkie wierzytelności będące przedmiotem wniosku o odzyskanie wierzytelności traktowane są jak wierzytelności współpracującego państwa członkowskiego, chyba że niniejsza dyrektywa stanowi inaczej. Organ współpracujący korzysta z uprawnień i procedur przewidzianych na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych współpracującego państwa członkowskiego, mających zastosowanie do wierzytelności dotyczących takiego samego podatku lub cła - lub podobnego podatku lub cła, gdy nie ma takich samych podatków lub ceł - chyba że niniejsza dyrektywa stanowi inaczej.
Jeżeli organ współpracujący uważa, że takie same lub podobne podatki lub cła nie są pobierane na jego terytorium, wówczas korzysta on z uprawnień i procedur przewidzianych na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych współpracującego państwa członkowskiego, mających zastosowanie do wierzytelności dotyczących podatku dochodowego, chyba że niniejsza dyrektywa stanowi inaczej.
Współpracujące państwo członkowskie nie ma obowiązku traktowania wierzytelności innych państw członkowskich w sposób uprzywilejowany, w jaki traktuje podobne wierzytelności powstałe w tym państwie członkowskim, chyba że zainteresowane państwa członkowskie uzgodniły inaczej lub prawo we współpracującym państwie członkowskim stanowi inaczej. Państwo członkowskie, które traktuje wierzytelności innego państwa członkowskiego w sposób uprzywilejowany, nie może odmówić takiego samego uprzywilejowanego traktowania wobec takich samych lub podobnych wierzytelności innych państw członkowskich, na takich samych warunkach.
Współpracujące państwo członkowskie odzyskuje wierzytelności w swojej walucie.
2. Organ współpracujący z należytą starannością informuje organ wnioskujący o wszelkich czynnościach podjętych w sprawie wniosku o odzyskanie wierzytelności.
3. Od daty otrzymania wniosku o odzyskanie wierzytelności organ współpracujący nalicza odsetki za zwłokę w płatności, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi obowiązującymi we współpracującym państwie członkowskim.
4. Organ współpracujący może, jeżeli pozwalają na to przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne obowiązujące we współpracującym państwie członkowskim, odroczyć dłużnikowi spłatę lub zezwolić na spłatę należności w ratach i naliczyć stosowne odsetki. Organ współpracujący informuje następnie o takiej decyzji organ wnioskujący.
5. Bez uszczerbku dla art. 20 ust. 1 organ współpracujący przekazuje organowi wnioskującemu kwoty odzyskane w odniesieniu do wierzytelności i odsetek, o których mowa w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.
Artykuł 14
Spory
1. Spory dotyczące wierzytelności, pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim lub jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we współpracującym państwie członkowskim oraz spory dotyczące ważności powiadomienia dokonanego przez właściwy organ wnioskującego państwa członkowskiego podlegają kompetencjom odpowiednich organów wnioskującego państwa członkowskiego. Jeżeli w trakcie procedury odzyskiwania wierzytelności wierzytelność, pierwotny tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim lub jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we współpracującym państwie członkowskim zostają zaskarżone przez zainteresowaną stronę, organ współpracujący informuje taką zainteresowaną stronę, że sprawa musi zostać przez nią wniesiona przed odpowiedni organ wnioskującego państwa członkowskiego, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie.
2. Spory dotyczące środków egzekucyjnych podjętych we współpracującym państwie członkowskim lub dotyczące ważności powiadomienia dokonanego przez właściwy organ współpracującego państwa członkowskiego są wnoszone przed odpowiedni organ tego państwa członkowskiego zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
3. Jeżeli zgodnie z ust. 1 sprawa została wniesiona przed odpowiedni organ wnioskującego państwa członkowskiego, organ wnioskujący informuje o tym organ współpracujący i wskazuje, w jakim zakresie wierzytelność nie została zaskarżona.
4. Gdy tylko organ współpracujący otrzyma od organu wnioskującego lub od zainteresowanej strony informację, o której mowa w ust. 3, zawiesza postępowanie egzekucyjne w odniesieniu do zaskarżonej części wierzytelności do momentu podjęcia decyzji przez właściwy w tej sprawie organ, chyba że organ wnioskujący zażąda inaczej zgodnie z akapitem trzecim niniejszego ustępu.
Na wniosek organu wnioskującego lub w innych przypadkach, gdy organ współpracujący uważa to za konieczne, i bez uszczerbku dla art. 16, organ współpracujący może podjąć środki zabezpieczające w celu zapewnienia odzyskania wierzytelności, o ile zezwalają na to przepisy ustawowe lub wykonawcze obowiązujące we współpracującym państwie członkowskim.
Organ wnioskujący może, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i praktykami administracyjnymi obowiązującymi we wnioskującym państwie członkowskim, zwrócić się do organu współpracującego o odzyskanie zaskarżonej wierzytelności lub zaskarżonej części wierzytelności, o ile zezwalają na to odpowiednie przepisy ustawowe, wykonawcze i praktyki administracyjne obowiązujące we współpracującym państwie członkowskim. Każdy tego rodzaju wniosek należy uzasadnić. Jeżeli sprawa zostanie następnie rozstrzygnięta na korzyść dłużnika, organ wnioskujący jest zobowiązany do zwrotu wszelkich odzyskanych kwot, wraz z należnym odszkodowaniem, zgodnie z przepisami obowiązującymi we współpracującym państwie członkowskim.
Jeżeli właściwe organy wnioskującego państwa członkowskiego lub współpracującego państwa członkowskiego wszczęły procedurę wzajemnego porozumienia, a wynik tej procedury może mieć wpływ na wierzytelność, która była przedmiotem wniosku o udzielenie pomocy, środki odzyskiwania wierzytelności zostają zawieszone lub wstrzymane do czasu zakończenia wspomnianej procedury, chyba że w związku z oszustwem lub niewypłacalnością są to przypadki pilne. Jeżeli zawieszono lub wstrzymano środki odzyskiwania wierzytelności, stosuje się akapit drugi.
Artykuł 15
Zmiana lub wycofanie wniosku o pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności
1. Organ wnioskujący bezzwłocznie informuje organ współpracujący o wszelkich późniejszych zmianach wprowadzonych do wniosku o odzyskanie wierzytelności lub o wycofaniu wniosku, podając przyczyny zmiany lub wycofania.
2. Jeżeli zmiana wniosku jest spowodowana decyzją odpowiedniego organu, o którym mowa w art. 14 ust. 1, organ wnioskujący przekazuje tę decyzję wraz ze zmienionym jednolitym tytułem wykonawczym umożliwiającym egzekucję we współpracującym państwie członkowskim. Organ współpracujący kontynuuje wówczas odzyskiwanie wierzytelności na podstawie zmienionego tytułu wykonawczego.
Środki odzyskiwania wierzytelności lub środki zabezpieczające podjęte wcześniej na podstawie pierwotnego jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim mogą być kontynuowane na podstawie zmienionego tytułu wykonawczego, chyba że zmiana wniosku jest spowodowana nieważnością pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim lub pierwotnego jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we współpracującym państwie członkowskim.
Artykuły 12 i 14 mają zastosowanie w odniesieniu do zmienionego tytułu wykonawczego.
Artykuł 16
Wniosek o podjęcie środków zabezpieczających
1. Na wniosek organu wnioskującego organ współpracujący podejmuje środki zabezpieczające, o ile zezwalają na to jego przepisy krajowe i jest to zgodne ze stosownymi praktykami administracyjnymi, w celu zapewnienia odzyskania wierzytelności, w przypadku gdy wierzytelność lub tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim zostały zaskarżone w chwili składania wniosku lub w przypadku gdy wierzytelność nie jest jeszcze przedmiotem tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim, o ile środki zabezpieczające są również możliwe w podobnej sytuacji na mocy przepisów krajowych i praktyk administracyjnych wnioskującego państwa członkowskiego.
Dokument umożliwiający podjęcie środków zabezpieczających we wnioskującym państwie członkowskim i dotyczący wierzytelności będącej przedmiotem wniosku o udzielenie wzajemnej pomocy, o ile taki istnieje, jest załączany do wniosku o podjęcie środków zabezpieczających we współpracującym państwie członkowskim. Dokument ten nie podlega żadnemu zatwierdzeniu, uzupełnieniu ani zastąpieniu we współpracującym państwie członkowskim.
2. Do wniosku o podjęcie środków zabezpieczających można załączyć inne dokumenty dotyczące wierzytelności wydane we wnioskującym państwie członkowskim.
Artykuł 17
Przepisy dotyczące wniosku o podjęcie środków zabezpieczających
W celu wykonania art. 16 stosuje się odpowiednio art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 i 15.
Artykuł 18
Ograniczenia obowiązków organu współpracującego
1. Organ współpracujący nie jest zobowiązany do udzielenia pomocy przewidzianej w art. 10-16, jeżeli odzyskanie wierzytelności - z uwagi na sytuację dłużnika - spowodowałoby poważne trudności gospodarcze lub społeczne we współpracującym państwie członkowskim, o ile przepisy ustawowe, wykonawcze i praktyki administracyjne obowiązujące w tym państwie członkowskim dopuszczają taki wyjątek w przypadku wierzytelności krajowych.
2. Organ współpracujący nie jest zobowiązany do udzielenia pomocy przewidzianej w art. 5 i art. 7-16, jeżeli pierwotny wniosek o udzielenie pomocy na podstawie art. 5, 7, 8, 10 lub 16 został złożony w odniesieniu do wierzytelności, które mają ponad pięć lat, licząc od terminu płatności wierzytelności we wnioskującym państwie członkowskim do daty pierwotnego wniosku o udzielenie pomocy.
W przypadku gdy wierzytelność lub pierwotny tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim zostają zaskarżone, ten pięcioletni okres liczony jest jednak od momentu, gdy we wnioskującym państwie członkowskim zostanie stwierdzone, że wierzytelność lub tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję nie mogą być dłużej zaskarżane.
Ponadto w przypadku gdy właściwe organy wnioskującego państwa członkowskiego wyrażą zgodę na odroczenie płatności lub spłatę w ratach, ten pięcioletni okres liczony jest od momentu, gdy cały termin płatności dobiegł końca.
Niemniej jednak w tych przypadkach organ współpracujący nie jest zobowiązany do udzielenia pomocy w odniesieniu do wierzytelności, które mają ponad dziesięć lat, licząc od terminu płatności wierzytelności we wnioskującym państwie członkowskim.
3. Państwo członkowskie nie jest zobowiązane do udzielenia pomocy, w przypadku gdy całkowita kwota roszczeń objętych niniejszą dyrektywą, w odniesieniu do których występuje się z wnioskiem o pomoc, wynosi mniej niż 1 500 EUR.
4. Organ współpracujący informuje organ wnioskujący o powodach udzielenia odmownej odpowiedzi na wniosek o udzielenie pomocy.
Artykuł 19
Kwestie dotyczące terminu przedawnienia
1. Kwestie dotyczące terminów przedawnienia są regulowane wyłącznie przepisami obowiązującymi we wnioskującym państwie członkowskim.
2. W odniesieniu do zawieszenia, przerwania biegu lub przedłużenia terminu przedawnienia wszelkie czynności mające na celu odzyskanie wierzytelności podjęte przez organ współpracujący lub w jego imieniu stosownie do wniosku o udzielenie pomocy, które skutkują zawieszeniem, przerwaniem biegu lub przedłużeniem terminu przedawnienia zgodnie z przepisami obowiązującymi we współpracującym państwie członkowskim, uznaje się za mające ten sam skutek we wnioskującym państwie członkowskim, pod warunkiem że podobny skutek przewidziano na mocy przepisów obowiązujących we wnioskującym państwie członkowskim.
Jeżeli zawieszenie, przerwanie biegu lub przedłużenie terminu przedawnienia nie jest możliwe na mocy przepisów obowiązujących we współpracującym państwie członkowskim, wszelkie czynności mające na celu odzyskanie wierzytelności podjęte przez organ współpracujący lub w jego imieniu stosownie do wniosku o udzielenie pomocy, które, jeżeli zostałyby zrealizowane przez organ wnioskujący lub w imieniu tego organu we wnioskującym państwie członkowskim, skutkowałyby zawieszeniem, przerwaniem biegu lub przedłużeniem terminu przedawnienia zgodnie z przepisami obowiązującymi we wnioskującym państwie członkowskim, uznaje się, jeśli chodzi o ten skutek, za podjęte we wnioskującym państwie członkowskim.
Akapity pierwszy i drugi nie mają wpływu na prawo właściwych organów we wnioskującym państwie członkowskim do podjęcia środków w celu zawieszenia, przerwania biegu lub przedłużenia terminu przedawnienia zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie członkowskim.
3. Organ wnioskujący i organ współpracujący informują się wzajemnie o wszelkich działaniach, które skutkują przerwaniem, zawieszeniem biegu lub przedłużeniem terminu przedawnienia wierzytelności będącej przedmiotem wniosku o podjęcie środków odzyskiwania wierzytelności lub środków zabezpieczających, lub środków, które mogą mieć ten sam skutek.
Artykuł 20
Koszty
1. Poza kwotami, o których mowa w art. 13 ust. 5, organ współpracujący dąży do odzyskania od zainteresowanych osób i zatrzymania kwoty kosztów poniesionych w związku z odzyskiwaniem wierzytelności, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi współpracującego państwa członkowskiego.
2. Państwa członkowskie zrzekają się wszystkich wzajemnych roszczeń o zwrot kosztów wynikających ze wzajemnej pomocy, którą państwa te świadczą sobie nawzajem na mocy niniejszej dyrektywy.
Jednak w przypadku gdy odzyskanie wierzytelności stwarza szczególne problemy, wiąże się z bardzo wysokimi kosztami lub dotyczy przestępczości zorganizowanej, organ wnioskujący i organ współpracujący mogą dokonać w sprawie zwrotu kosztów uzgodnień odpowiednich do danego przypadku.
3. Niezależnie od przepisów ust. 2 wnioskujące państwo członkowskie pozostaje zobowiązane wobec współpracującego państwa członkowskiego do zwrotu wszelkich kosztów i wyrównania wszelkich strat poniesionych w wyniku czynności uznanych za nieuzasadnione ze względu na istotę wierzytelności albo ważność tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję lub środki zabezpieczające wydanego przez organ wnioskujący.
ROZDZIAŁ V
OGÓLNE PRZEPISY REGULUJĄCE WSZYSTKIE RODZAJE WNIOSKÓW O POMOC
Artykuł 21
Standardowe formularze i środki komunikacji
1. Wnioski o udzielenie informacji składane na podstawie art. 5 ust. 1, wnioski o powiadomienie składane na podstawie art. 8 ust. 1, wnioski o odzyskanie wierzytelności składane na podstawie art. 10 ust. 1 lub wnioski o podjęcie środków zabezpieczających składane na podstawie art. 16 ust. 1 są przesyłane drogą elektroniczną z wykorzystaniem standardowego formularza, chyba że jest to niemożliwe z przyczyn technicznych. W miarę możliwości formularze te wykorzystywane są również do dalszej wymiany informacji związanej z wnioskiem.
Jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we współpracującym państwie członkowskim, dokument umożliwiający podjęcie środków zabezpieczających we wnioskującym państwie członkowskim oraz pozostałe dokumenty, o których mowa w art. 12 i 16, są również przesyłane drogą elektroniczną, chyba że jest to niemożliwe z przyczyn technicznych.
W stosownych przypadkach do standardowych formularzy mogą zostać załączone sprawozdania, oświadczenia oraz wszelkie inne dokumenty, ich uwierzytelnione kopie lub wyciągi z nich, które również przesyłane są drogą elektroniczną, chyba że jest to niemożliwe z przyczyn technicznych.
Standardowe formularze i komunikacja drogą elektroniczną mogą być również wykorzystywane do celów wymiany informacji na podstawie art. 6.
2. Ustęp 1 nie ma zastosowania do informacji i dokumentów otrzymanych w wyniku przebywania w urzędach administracyjnych w innym państwie członkowskim lub w wyniku udziału w postępowaniu administracyjnym w innym państwie członkowskim, zgodnie z art. 7.
3. Jeżeli komunikacja nie odbywa się drogą elektroniczną lub z wykorzystaniem standardowych formularzy, nie wpływa to na ważność otrzymywanych informacji ani środków podejmowanych w ramach wykonywania wniosku o udzielenie pomocy.
Artykuł 22
Stosowanie języków
1. Wszystkie wnioski o udzielenie pomocy, standardowe formularze dotyczące powiadomienia i jednolite tytuły wykonawcze umożliwiające egzekucję we współpracującym państwie członkowskim przesyła się w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych współpracującego państwa członkowskiego albo dokumentom tym towarzyszy stosowne tłumaczenie. Fakt, że niektóre elementy tych dokumentów zostały napisane w języku innym niż język urzędowy lub jeden z języków urzędowych współpracującego państwa członkowskiego nie ma wpływu na ich ważność ani na ważność procedury, o ile ten inny język został uzgodniony między zainteresowanymi państwami członkowskimi.
2. Dokumenty, które są przedmiotem wniosku o powiadomienie na podstawie art. 8, mogą zostać przesłane do organu współpracującego w języku urzędowym wnioskującego państwa członkowskiego.
3. Jeżeli do wniosku załączane są dokumenty inne niż wymienione w ust. 1 i 2, organ współpracujący może, jeżeli to konieczne, zwrócić się do organu wnioskującego o tłumaczenie takich dokumentów na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych współpracującego państwa członkowskiego, lub też na inny język dwustronnie uzgodniony między zainteresowanymi państwami członkowskimi.
Artykuł 23
Ujawnianie informacji i dokumentów
1. Informacje przekazywane w dowolnej formie na mocy niniejszej dyrektywy są objęte obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej i korzystają z takiej ochrony, jaką objęte są podobne informacje na mocy prawa krajowego państwa członkowskiego, które je otrzymało.
Informacje te mogą zostać wykorzystane do celów egzekucji lub zastosowania środków zabezpieczających w odniesieniu do wierzytelności objętych niniejszą dyrektywą. Mogą być również wykorzystane do obliczenia i wyegzekwowania obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne.
2. Osoby należycie akredytowane przez organ akredytacji bezpieczeństwa Komisji Europejskiej mogą mieć dostęp do tych informacji wyłącznie w takim stopniu, w jakim jest to niezbędne do nadzoru nad siecią CCN, jej konserwacji i rozwijania.
3. Państwo członkowskie udzielające informacji zezwala na ich wykorzystanie w państwie członkowskim otrzymującym informacje do celów innych niż cele, o których mowa w ust. 1, jeżeli na mocy ustawodawstwa państwa członkowskiego udzielającego informacji dane informacje mogą być wykorzystane do podobnych celów.
4. Jeżeli organ wnioskujący lub organ współpracujący uznają, że informacje otrzymane na mocy niniejszej dyrektywy mogą być użyteczne do celów, o których mowa w ust. 1, dla trzeciego państwa członkowskiego, mogą one przekazać te informacje temu trzeciemu państwu członkowskiemu, pod warunkiem że takie przekazanie jest zgodne z zasadami i procedurami określonymi w niniejszej dyrektywie. Informują one państwo członkowskie, z którego pochodzą informacje, o tym, że zamierzają się nimi podzielić z trzecim państwem członkowskim. Państwo członkowskie, z którego pochodzą informacje, może sprzeciwić się takiemu przekazaniu w terminie dziesięciu dni roboczych od daty otrzymania informacji od państwa członkowskiego, które chce się podzielić odnośnymi informacjami.
5. Jedynie państwo członkowskie, z którego pochodzą informacje, może zezwolić na wykorzystanie zgodnie z ust. 3 informacji, które zostały przekazane zgodnie z ust. 4.
6. Informacje przekazane w dowolnej formie na mocy niniejszej dyrektywy mogą być użyte jako dowody lub możliwe jest powołanie się na nie przez wszystkie organy w państwie członkowskim otrzymującym informacje na takiej samej podstawie, na jakiej mogą być używane podobne informacje otrzymane w tym państwie.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 24
Stosowanie innych umów o udzielaniu pomocy
1. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla realizacji wszelkich zobowiązań dotyczących udzielenia szerszej pomocy wynikających z dwustronnych lub wielostronnych umów lub porozumień, w tym w zakresie powiadamiania o orzeczeniach sądowych i innych aktach.
2. W przypadku gdy państwa członkowskie zawierają takie dwustronne lub wielostronne umowy lub porozumienia w sprawach objętych niniejszą dyrektywą innych niż sprawy dotyczące postępowania w indywidualnych przypadkach, powiadamiają o tym bezzwłocznie Komisję. Komisja ze swojej strony informuje o tym pozostałe państwa członkowskie.
3. Przy udzielaniu takiego większego zakresu wzajemnej pomocy na mocy dwustronnej lub wielostronnej umowy lub porozumienia państwa członkowskie mogą korzystać z elektronicznej sieci łączności i standardowych formularzy, przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 25
Komitet
1. Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Odzyskiwania Wierzytelności.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
Artykuł 26
Przepisy wykonawcze
Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2, szczegółowe przepisy dotyczące wykonania art. 4 ust. 2, 3 i 4, art. 5 ust. 1, art. 8 i 10, art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 2, 3, 4 i 5, art. 15, art. 16 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1.
Przepisy te dotyczą co najmniej następujących kwestii:
a)
ustaleń praktycznych dotyczących organizacji kontaktów między centralnymi biurami łącznikowymi, pozostałymi biurami łącznikowymi i wydziałami łącznikowymi, o których mowa w art. 4 ust. 2, 3 i 4, poszczególnych państw członkowskich oraz kontaktów z Komisją;
b)
środków przekazywania informacji między organami;
c)
formatu i innych szczegółowych informacji dotyczących standardowych formularzy, które mają być stosowane do celów art. 5 ust. 1, art. 8, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 16 ust. 1;
d)
przeliczania kwot, które mają zostać odzyskane, oraz przekazywania odzyskanych kwot.
Artykuł 27
Sprawozdawczość
1. Każde państwo członkowskie corocznie, w terminie do dnia 31 marca, przekazuje Komisji informacje na temat:
a)
liczby wniosków o informacje, powiadomienie i odzyskanie wierzytelności lub podjęcie środków zabezpieczających, które zostały przesłane do każdego ze współpracujących państw członkowskich i które otrzymano od każdego z wnioskujących państw członkowskich w danym roku;
b)
kwot wierzytelności, które były przedmiotem wniosków o pomoc przy odzyskaniu wierzytelności, oraz odzyskanych kwot.
2. Państwa członkowskie mogą również przekazać wszelkie inne informacje, które mogą być przydatne do oceny udzielania wzajemnej pomocy na mocy niniejszej dyrektywy.
3. Komisja co pięć lat przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 28
Transpozycja
1. W terminie do dnia 31 grudnia 2011 r. państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 stycznia 2012 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 29
Uchylenie dyrektywy 2008/55/WE
Dyrektywę 2008/55/WE uchyla się ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2012 r.
Odniesienia do uchylonej dyrektywy traktuje się jak odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 30
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 31
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 marca 2010 r.