PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 7. prosince 2011
o uznání Kapverd podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2008/106/ES, pokud jde o systémy výcviku a vydávání průkazů způsobilosti námořníkům
(oznámeno pod číslem K(2011) 8998)
(Text s významem pro EHP)
(2011/821/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2008/106/ES ze dne 19. listopadu 2008 o minimální úrovni výcviku námořníků (1), a zejména na čl. 19 odst. 3 první pododstavec uvedené směrnice,
s ohledem na žádost Kypru ze dne 13. května 2005,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle směrnice 2008/106/ES mohou členské státy rozhodnout, zda potvrdí odpovídající průkazy způsobilosti námořníků vydané třetími zeměmi za předpokladu, že dotčená třetí země je uznána Komisí. Uvedené třetí země musí splňovat všechny požadavky Úmluvy Mezinárodní námořní organizace (IMO) o normách výcviku, kvalifikace a strážní služby námořníků z roku 1978 (úmluva STCW) (2) ve znění revize z roku 1995.
(2)
Kypr požádal dopisy ze dne 13. května 2005 a 1. prosince 2005 o uznání Kapverd. Na základě této žádosti Komise posoudila systémy výcviku a vydávání průkazů způsobilosti na Kapverdách s cílem ověřit, zda Kapverdy splňují všechny požadavky úmluvy STCW a zda byla přijata vhodná opatření k zabránění podvodům s průkazy způsobilosti. Toto posouzení vychází z výsledků inspekce, kterou provedli odborníci z Evropské agentury pro námořní bezpečnost v červnu 2006. Během uvedené inspekce byly v systémech výcviku a vydávání průkazů způsobilosti zjištěny některé nedostatky.
(3)
Komise předala členským státům zprávu o výsledcích posouzení.
(4)
Komise požádala Kapverdy dopisy ze dne 2. února 2009, 8. prosince 2009 a 17. září 2010 o poskytnutí důkazů, že zjištěné nedostatky byly napraveny.
(5)
V dopisech ze dne 23. dubna 2009, 19. ledna 2010, 4. prosince 2010, 25. února 2011, 10. března 2011 a 25. května 2011 poskytly Kapverdy požadované informace a důkazy o provádění vhodných a dostatečných nápravných opatření, která řeší většinu nedostatků zjištěných při posuzování souladu.
(6)
Přetrvávající nedostatky se týkají na jedné straně nedostatku některého vybavení k výcviku v hlavní instituci námořního vzdělávání a výcviku na Kapverdách a na druhé straně určitého obsahu kurzů podle oddílu A-III/2 předpisu STCW. Kapverdy byly proto vyzvány, aby v tomto směru provedly další nápravná opatření. Tyto nedostatky však neopravňují ke zpochybnění celkové úrovně souladu Kapverd s požadavky STCW na výcvik a vydávání průkazů způsobilosti námořníků.
(7)
Výsledky posouzení souladu a zhodnocení informací poskytnutých Kapverdami prokázaly, že Kapverdy splňují příslušné požadavky úmluvy STCW a přijaly vhodná opatření k zabránění podvodům s průkazy způsobilosti.
(8)
Opatření stanovená tímto rozhodnutím jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro ochranu mořského prostředí a zabránění znečišťování z lodí,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Pro účely článku 19 směrnice 2008/106/ES se Kapverdy uznávají, pokud jde o systémy výcviku a vydávání průkazů způsobilosti námořníkům.
Článek 2
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
V Bruselu dne 7. prosince 2011.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI
z dnia 7 grudnia 2011 r.
w sprawie uznania Republiki Zielonego Przylądka w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE w odniesieniu do systemów szkolenia marynarzy i wydawania im świadectw
(notyfikowana jako dokument nr C(2011) 8998)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2011/821/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 2008/106/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (1), w szczególności jej art. 19 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek złożony przez Cypr w dniu 13 maja 2005 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W myśl dyrektywy 2008/106/WE każde z państw członkowskich może uznać, w drodze potwierdzenia, odpowiednie świadectwa wystawiane marynarzom przez państwa trzecie, pod warunkiem że przedmiotowe państwo trzecie zostało uznane przez Komisję. Takie państwo trzecie ma obowiązek spełniać wszystkie wymogi Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) z 1978 r. (konwencji STCW) (2) w brzmieniu zmienionym w 1995 r.
(2)
Pismami z dnia 13 maja 2005 r. i 1 grudnia 2005 r. Cypr złożył wniosek o uznanie Republiki Zielonego Przylądka. W odpowiedzi na ten wniosek Komisja oceniła system kształcenia i szkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw w Republice Zielonego Przylądka w celu sprawdzenia czy kraj ten spełnia wymagania konwencji STCW i czy podjęto odpowiednie działania w celu zapobieżenia oszustwom związanym z wydawaniem świadectw. Wspomnianą ocenę oparto na wynikach kontroli wyjaśniającej przeprowadzonej przez ekspertów z Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu w czerwcu 2006 r. W toku tej inspekcji rozpoznano określone niedociągnięcia w systemach szkoleń i wystawiania świadectw.
(3)
Komisja dostarczyła państwom członkowskim sprawozdanie z wynikami oceny.
(4)
Pismami z dnia 2 lutego 2009 r., 8 grudnia 2009 r. i 17 września 2010 r. Komisja zażądała od Republiki Zielonego Przylądka należytego udokumentowania, że wskazane niedociągnięcia zostały naprawione.
(5)
W odpowiedziach z dnia 23 kwietnia 2009 r., 19 stycznia 2010 r., 4 grudnia 2010 r., 25 lutego 2011 r., 10 marca 2011 r. i 25 maja 2011 r. władze Republiki Zielonego Przylądka przedstawiły wymagane informacje i dowody dotyczące zastosowania odpowiednich i wystarczających działań naprawczych pozwalających na usunięcie wszystkich niedociągnięć stwierdzonych podczas przeprowadzonej oceny zgodności.
(6)
Występujące w dalszym ciągu niedociągnięcia dotyczą, z jednej strony, braku określonego wyposażenia szkoleniowego w głównym ośrodku edukacyjnym i szkoleniowym w Republice Zielonego Przylądka, a z drugiej strony, niektórych elementów szkolenia dotyczących sekcji A-III/2 kodu STCW. Wystąpiono zatem do władz Republiki Zielonego Przylądka o zastosowanie dalszych działań naprawczych w tym zakresie. Wspomniane niedociągnięcia nie dają jednak powodów do zakwestionowania ogólnego poziomu zgodności systemów Republiki Zielonego Przylądka w zakresie kształcenia i szkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw z konwencją STCW.
(7)
Wyniki oceny zgodności i oceny informacji przedłożonych przez władze Republiki Zielonego Przylądka wskazują, że Republika Zielonego Przylądka spełnia odpowiednie wymogi konwencji STCW oraz podjęła stosowne środki w celu zapobieżenia oszustwom związanym z wydawaniem świadectw.
(8)
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym uznaje się Republikę Zielonego Przylądka do celów art. 19 dyrektywy 2008/106/WE w odniesieniu do systemów szkolenia marynarzy i wydawania im świadectw.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 7 grudnia 2011 r.