SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY 2010/65/EU
ze dne 20. října 2010
o ohlašovacích formalitách lodí připlouvajících do přístavů členských států nebo odplouvajících z nich a o zrušení směrnice 2002/6/ES
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 100 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/6/ES ze dne 18. února 2002 o ohlašovacích formalitách lodí připlouvajících do přístavů členských států Společenství nebo odplouvajících z nich (4) vyžaduje, aby členské státy přijaly některé standardizované formuláře (dále jen „formuláře FAL“) s cílem usnadnit dopravu, jak je stanoveno v Úmluvě Mezinárodní námořní organizace (IMO) o usnadnění mezinárodní námořní dopravy (dále jen „úmluva FAL“), přijaté dne 9. dubna 1965, v platném znění.
(2)
V zájmu usnadnění námořní dopravy a omezení administrativní zátěže pro společnosti provozující lodní dopravu je třeba v nejvyšší možné míře zjednodušit a harmonizovat ohlašovací formality vyžadované právními předpisy Unie a členských států. Tato směrnice by se však neměla nijak dotýkat povahy a obsahu požadovaných informací a neměla by zavádět žádné další požadavky na ohlašování pro lodě, na něž se tato povinnost již nevztahuje podle právních předpisů použitelných v členských státech. Měla by se zabývat výhradně tím, jak je možno postupy informování zjednodušit a harmonizovat a jak je možno zefektivnit shromažďování informací.
(3)
Předávání údajů požadovaných při připlutí do přístavu nebo při odplutí z něj podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2000/59/ES ze dne 27. listopadu 2000 o přístavních zařízeních pro příjem lodního odpadu a zbytků lodního nákladu (5), směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/59/ES ze dne 27. června 2002, kterou se stanoví kontrolní a informační systém Společenství pro provoz plavidel (6), nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 725/2004 ze dne 31. března 2004 o zvýšení bezpečnosti lodí a přístavních zařízení (7), směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/16/ES ze dne 23. dubna 2009 o státní přístavní inspekci (přepracované znění) (8) a případně podle Mezinárodního předpisu o námořní přepravě nebezpečného zboží, přijatého v roce 1965, v platném znění se vztahuje na informace požadované formuláři FAL. Proto pokud tyto informace odpovídají požadavkům uvedených právních předpisů, mělo by být akceptováno, aby byly poskytovány na formulářích FAL.
(4)
Má-li dojít ke zjednodušení, musí právní předpisy Unie vzhledem ke globálnímu rozměru námořní dopravy zohledňovat požadavky IMO.
(5)
Členské státy by měly prohloubit spolupráci mezi příslušnými orgány, jako jsou celní orgány, orgány ochrany hranic, orgány veřejného zdraví a dopravní orgány, s cílem i nadále zjednodušovat a harmonizovat ohlašovací formality v rámci Unie a co nejefektivněji využívat elektronického předávání údajů a systémů výměny informací, aby k odstranění překážek v námořní dopravě došlo pokud možno současně a aby byl vytvořen evropský prostor námořní dopravy bez překážek.
(6)
Měly by být k dispozici podrobné statistiky o námořní dopravě, které umožní vyhodnotit účinnost a potřebnost politických opatření k usnadnění námořní dopravy v Unii, s přihlédnutím k tomu, že by na členské státy neměly být kladeny další zbytečné požadavky na shromažďování statistických údajů a že by měl být plně využíván Eurostat. Pro účely této směrnice je důležité, aby byly sbírány relevantní údaje týkající se lodní dopravy uvnitř Unie nebo lodí, které zastavují v přístavech ve třetích zemích nebo ve svobodných pásmech.
(7)
Pro lodní společnosti by mělo být snazší využívat status „schválené pravidelné námořní linky“ v souladu s cílem sdělení Komise ze dne 21. ledna 2009 nazvaného „Sdělení a akční plán týkající se vytvoření evropského prostoru námořní dopravy bez překážek“.
(8)
Co nejdříve a nejpozději od 1. června 2015 by se měly v široké míře využívat elektronické prostředky předávání údajů pro všechny ohlašovací formality, a to na základě mezinárodních norem vypracovaných úmluvou FAL, je-li to možné. S cílem usnadnit a urychlit předávání informací, kterých může být velké množství, je třeba tam, kde je to možné, plnit ohlašovací formality elektronicky. V rámci Unie by měly být informace předávány na formulářích FAL v tištěné podobě pouze výjimečně a měly by být akceptovány pouze po omezenou dobu. Členské státy se vybízejí k tomu, aby administrativními prostředky, včetně finančních pobídek, podporovaly používání elektronické podoby ohlašování. Z výše uvedených důvodů by se výměna informací mezi příslušnými orgány členských států měla uskutečňovat elektronicky. Aby se tento vývoj usnadnil a aby se zajistilo plynulé fungování evropského prostoru námořní dopravy bez překážek, měly by být elektronické systémy ve větší míře technicky interoperabilní, a to pokud možno do stejného dne.
(9)
Subjekty zabývající se obchodem a dopravou by měly mít možnost podávat informace a dokumenty ke splnění ohlašovacích formalit ve standardizované podobě v rámci jednotného elektronického portálu. Jednotlivé údaje by měly být vždy poskytovány pouze jednou.
(10)
Systémy SafeSeaNet zřízené na vnitrostátní úrovni a na úrovni Unie by měly zjednodušit příjem, výměnu a distribuci informací mezi informačními systémy členských států v oblasti námořní činnosti. S cílem usnadnit námořní dopravu a snížit s ní související administrativní zátěž by měl být systém SafeSeaNet interoperabilní s jinými systémy Unie pro ohlašovací formality. Systém SafeSeaNet by měl být používán pro další výměnu informací pro usnadnění námořní dopravy. V systému SafeSeaNet by nemělo být nutné uvádět ohlašovací formality týkající se informací pro výhradně vnitrostátní účely.
(11)
Při přijímání nových opatření Unie by mělo být zajištěno, aby členské státy mohly zachovat elektronické předávání údajů a nebylo po nich požadováno použití formulářů v tištěné podobě.
(12)
Výhod spojených s elektronickým přenosem údajů lze v plné míře využívat pouze tehdy, probíhá-li mezi SafeSeaNet, e-Customs a elektronickými systémy pro zadávání a vyvolávání údajů plynulá a efektivní komunikace. Přitom by se v první řadě mělo využít platných norem, aby se omezila administrativní zátěž.
(13)
Formuláře FAL jsou pravidelně aktualizovány. Tato směrnice by proto měla odkazovat na platnou verzi těchto formulářů. Veškeré informace požadované právními předpisy členských států nad rámec požadavků úmluvy FAL by měly být sdělovány v podobě vypracované na základě norem úmluvy FAL.
(14)
Touto směrnicí by nemělo být dotčeno nařízení Rady (EHS) č. 2913/92 ze dne 12. října 1992, kterým se vydává celní kodex Společenství (9), nařízení Komise (EHS) č. 2454/93 ze dne 2. července 1993, kterým se provádí nařízení Rady (EHS) č. 2913/92, kterým se vydává celní kodex Společenství (10), nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 562/2006 ze dne 15. března 2006, kterým se stanoví kodex Společenství o pravidlech upravujících přeshraniční pohyb osob (Schengenský hraniční kodex) (11), ani vnitrostátní předpisy v oblasti hraničních kontrol v případě členských států, které neuplatňují schengenské acquis o hraničních kontrolách, a nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 450/2008 ze dne 23. dubna 2008, kterým se stanoví celní kodex Společenství (Modernizovaný celní kodex) (12).
(15)
Za účelem standardizace elektronického předávání informací, a aby se usnadnila námořní doprava, měly by členské státy rozšířit využívání elektronických prostředků pro předávání údajů podle odpovídajícího harmonogramu a měly by ve spolupráci s Komisí projednat možnost harmonizace využívání elektronických prostředků pro předávání údajů. Za tímto účelem by se měla zohlednit práce řídící skupiny na vysoké úrovni pro systém SafeSeaNet v souvislosti s plánem rozvoje SafeSeaNet, jakmile bude přijat, a konkrétní požadavky na financování a příslušné přidělení finančních prostředků Unie pro rozvíjení elektronického předávání údajů.
(16)
Lodě plavící se mezi přístavy nacházejícími se na celním území Unie je třeba osvobodit od povinnosti zasílat informace uvedené na formulářích FAL, pokud nepocházejí z přístavu nacházejícího se mimo uvedené území nebo ze svobodného pásma s kontrolním režimem I ve smyslu celních předpisů, ani se v nich nezastavují nebo do nich nepřiplouvají, aniž jsou tím dotčeny platné právní předpisy Unie a informace, které členské státy mohou požadovat v zájmu ochrany vnitřního pořádku a bezpečnosti a k prosazování právních předpisů v oblasti cel, daní, přistěhovalectví, životního prostředí nebo hygieny.
(17)
Výjimky ze správních formalit by mělo být možné udělit i na základě nákladu převáženého lodí, a nikoliv pouze na základě místa určení nebo místa vyplutí lodě. To je nezbytné v zájmu minimalizace dodatečných formalit v případě lodí, které zastavují v přístavu ve třetí zemi nebo ve svobodném pásmu. Komise by měla tuto otázku posoudit ve zprávě Evropskému parlamentu a Radě o uplatňování této směrnice.
(18)
Je třeba zavést nový dočasný formulář s cílem harmonizovat údaje požadované podle předběžného prohlášení o bezpečnosti stanoveného v nařízení (ES) č. 725/2004.
(19)
Překážkou pro rozvoj sítě námořních pobřežních cest jsou často jazykové požadavky jednotlivých států. Členské státy by měly v souladu s mezinárodní praxí všemi prostředky usilovat o usnadnění písemné a ústní komunikace v námořní dopravě mezi členskými státy za účelem nalezení společných způsobů komunikace.
(20)
Komise by měla být zmocněna k přijímání aktů v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování Evropské unie, pokud jde o přílohu k této směrnici. Je zvláště důležité, aby Komise prováděla v rámci přípravných prací vhodné konzultace, včetně konzultací s odborníky.
(21)
Různé právní předpisy Unie, které vyžadují například předběžné ohlašovací formality při vstupu do přístavu, jako je směrnice 2009/16/ES, mohou stanovit rozdílné lhůty pro splnění těchto předběžných ohlašovacích formalit. Komise by měla přezkoumat možnost zkrácení a harmonizace těchto lhůt a využít výhod stávajícího pokroku v oblasti elektronického zpracování údajů v rámci zprávy Evropskému parlamentu a Radě o uplatňování této směrnice, která by měla, je-li to vhodné, obsahovat legislativní návrh.
(22)
Ve zprávě Evropskému parlamentu a Radě o uplatňování této směrnice by měla Komise posoudit, do jaké míry by bylo vhodné, aby se účel této směrnice, jejímž cílem je zjednodušit správní formality pro lodě připlouvající do přístavů členských států nebo z nich odplouvající, rozšířil i na vnitrozemské oblasti v okolí těchto přístavů, zejména na říční dopravu, za účelem rychlejšího a plynulejšího pohybu námořní lodní dopravy do vnitrozemí a v zájmu trvalého vyřešení problému přetížení námořních přístavů a jejich okolí.
(23)
Jelikož cílů této směrnice, zejména harmonizovaného zjednodušení námořní dopravy v rámci Unie, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni členských států, a proto jich může být z důvodů rozsahu a účinků uvedeného opatření lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku tato směrnice nepřekračuje rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(24)
Podle judikatury Soudního dvora Evropské unie není v případech, v nichž je provedení směrnice ze zeměpisných důvodů bezpředmětné, toto provedení povinné. Proto se požadavky této směrnice nevztahují na ty členské státy, které nemají žádné přístavy, do nichž mohou lodě spadající do oblasti působnosti této směrnice běžně vplouvat.
(25)
Opatření stanovená v této směrnici přispívají k dosažení cílů lisabonské agendy.
(26)
Přístup do SafeSeaNet a do jiných elektronických systémů by měl být regulován, aby byla zajištěna ochrana obchodních a důvěrných informací, a neměly by jím být dotčeny platné právní předpisy na ochranu obchodních údajů, a pokud se týká ochrany osobních údajů, ani směrnice Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES ze dne 24. října 1995 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů a o volném pohybu těchto údajů (13) a nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 ze dne 18. prosince 2000 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů orgány a institucemi Společenství a o volném pohybu těchto údajů (14). Členské státy a orgány a instituce Unie by měly ochraně obchodních a důvěrných informací prostřednictvím vhodných systémů kontroly přístupu věnovat zvláštní pozornost.
(27)
V souladu s bodem 34 interinstitucionální dohody o zdokonalení tvorby právních předpisů (15) se členské státy vybízejí k tomu, aby jak pro sebe, tak i v zájmu Unie sestavily vlastní tabulky, z nichž bude co nejvíce patrné srovnání mezi touto směrnicí a prováděcími opatřeními členských států, a aby je zveřejnily.
(28)
V zájmu srozumitelnosti by měla být směrnice 2002/6/ES nahrazena touto směrnicí,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
1. Účelem této směrnice je zjednodušit a harmonizovat správní postupy používané v námořní dopravě standardizací elektronického předávání informací a racionalizací ohlašovacích formalit.
2. Tato směrnice se vztahuje na ohlašovací formality použitelné v námořní dopravě pro lodě připlouvající do přístavů v členských státech a odplouvající z nich.
3. Tato směrnice se nevztahuje na lodě osvobozené od ohlašovacích formalit.
Článek 2
Definice
Pro účely této směrnice se rozumí:
a)
„ohlašovacími formalitami“ informace stanovené v příloze, které v souladu s platnými právními předpisy členského státu musí být pro správní a procesní účely poskytnuty při připlutí lodě do přístavu nebo odplutí lodě z přístavu v tomto členském státě;
b)
„úmluvou FAL“ Úmluva Mezinárodní námořní organizace o usnadnění mezinárodní námořní dopravy, přijatá dne 9. dubna 1965, v platném znění;
c)
„formuláři FAL“ normalizované formuláře, jak jsou uvedeny v úmluvě FAL;
d)
„lodí“ jakékoli námořní plavidlo nebo loď;
e)
„SafeSeaNet“ systém Unie pro výměnu informací na moři, jak je stanoven ve směrnici 2002/59/ES;
f)
„elektronickým přenosem údajů“ se rozumí proces přenosu digitálně kódovaných informací za použití upravitelného strukturovaného formátu, který lze přímo používat k ukládání a zpracování počítačem.
Článek 3
Harmonizace a koordinace ohlašovacích formalit
1. Každý členský stát přijme opatření, jimiž zajistí, aby byly ohlašovací formality v členském státě požadovány harmonizovaným a koordinovaným způsobem.
2. Komise ve spolupráci s členskými státy vypracuje mechanismy pro harmonizaci a koordinaci ohlašovacích formalit v Unii.
Článek 4
Hlášení před připlutím do přístavu
V souladu se zvláštními ustanoveními o ohlašování obsaženými v platných právních předpisech Unie nebo mezinárodních právních předpisech použitelných pro námořní dopravu a závazných pro členské státy, včetně ustanovení o kontrole osob a zboží, zajistí členské státy, aby velitel nebo jiná osoba řádně oprávněná provozovatelem lodě podal příslušnému orgánu určenému členským státem před připlutím do přístavu v tomto členském státě hlášení s informacemi požadovanými podle ohlašovacích formalit:
a)
nejméně 24 hodin předem nebo
b)
nejpozději v době, kdy loď opouští předchozí přístav, pokud doba plavby trvá méně než 24 hodin, nebo
c)
není-li přístav, kde se má loď zastavit, znám nebo je-li změněn v průběhu plavby, jakmile je tato informace dostupná.
Článek 5
Elektronické předávání údajů
1. Členské státy akceptují plnění ohlašovacích formalit v elektronické podobě a jejich předávání prostřednictvím jednotného portálu co nejdříve a nejpozději ode dne 1. června 2015.
Tento jednotný portál propojující SafeSeaNet, e-Customs a jiné elektronické systémy je místem, kde jsou poskytovány veškeré informace v souladu s touto směrnicí, a to vždy pouze jednou, a dále zpřístupněny příslušným orgánům a členským státům.
2. Aniž je dotčena příslušná podoba stanovená v úmluvě FAL, musí být podoba uvedená v odstavci 1 v souladu s článkem 6.
3. Vyžadují-li právní předpisy Unie ohlašovací formality, musí být elektronické systémy uvedené v odstavci 1 v míře nutné pro řádné fungování jednotného portálu zavedeného podle odstavce 1 interoperabilní, dostupné a slučitelné se systémem SafeSeaNet zřízeným v souladu se směrnicí 2002/59/ES a tam, kde je to vhodné, s počítačovými systémy stanovenými rozhodnutím Evropského parlamentu a Rady č. 70/2008/ES ze dne 15. ledna 2008 o bezpapírovém prostředí pro celnictví a obchod (16).
4. Aniž jsou dotčena zvláštní ustanovení o celních a hraničních kontrolách obsažená v nařízení (EHS) č. 2913/92 a nařízení (ES) č. 562/2006, konzultují členské státy s hospodářskými subjekty a informují Komisi o dosaženém pokroku podle postupů stanovených v rozhodnutí č. 70/2008/ES.
Článek 6
Výměna údajů
1. Členské státy zajistí, aby informace obdržené na základě ohlašovacích formalit stanovených v právním předpisu Unie byly vloženy do jejich vnitrostátních systémů SafeSeaNet a aby důležité části těchto informací byly zpřístupněny ostatním členským státům prostřednictvím systému SafeSeaNet. Nestanoví-li členský stát jinak, nevztahuje se toto ustanovení na informace obdržené podle nařízení (EHS) č. 2913/92, nařízení (EHS) č. 2454/93, nařízení (ES) č. 562/2006 a nařízení (ES) č. 450/2008.
2. Členské státy zajistí, aby k informacím obdrženým v souladu s odstavcem 1 měly na požádání přístup příslušné vnitrostátní orgány.
3. Vzor elektronické podoby zpráv, který se má používat v rámci systémů SafeSeaNet podle odstavce 1, se stanoví v souladu s článkem 22a směrnice 2002/59/ES.
4. Členské státy mohou poskytnout příslušný přístup k informacím uvedeným v odstavci 1 prostřednictvím buď vnitrostátního jednotného portálu s využitím elektronického systému pro výměnu informací, nebo vnitrostátních systémů SafeSeaNet.
Článek 7
Informace ve formulářích FAL
Členské státy akceptují pro splnění ohlašovacích formalit formuláře FAL. Členské státy smějí přijímat informace požadované v souladu s právním předpisem Unie v tištěné podobě pouze do 1. června 2015.
Článek 8
Důvěrnost
1. Členské státy v souladu s platnými právními předpisy Unie nebo vnitrostátními právními předpisy přijmou nezbytná opatření k zajištění důvěrnosti obchodních nebo jiných důvěrných informací vyměněných v souladu s touto směrnicí.
2. Členské státy zejména dbají na zajištění ochrany obchodních údajů shromážděných podle této směrnice. Pokud jde o osobní údaje, dbají na to, aby dodržovaly směrnici 95/46/ES. Orgány a jiné subjekty Unie dbají o to, aby dodržovaly nařízení (ES) č. 45/2001.
Článek 9
Výjimky
Členské státy zajistí, aby lodě, které spadají do oblasti působnosti směrnice 2002/59/ES a které se plaví mezi přístavy nacházejícími se na celním území Unie, ale nepocházejí z přístavu nacházejícího se mimo toto území nebo ze svobodného pásma s kontrolním režimem I ve smyslu celních předpisů ani se v nich nezastavují ani do nich neodplouvají, byly osvobozeny od povinnosti poskytovat informace obsažené ve formulářích FAL, aniž jsou dotčeny příslušné právní předpisy Unie a možnost členských států vyžadovat na formulářích FAL informace uvedené v bodech 1 až 6 části B přílohy této směrnice, které jsou nezbytné z důvodu zajištění vnitřního pořádku a bezpečnosti a prosazování právních předpisů v oblasti cel, daní, přistěhovalectví, životního prostředí a hygieny.
Článek 10
Postup pro přijímání změn
1. Komise může přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování Evropské unie, pokud jde o přílohu této směrnice, aby zajistila, že budou zohledněny veškeré změny formulářů FAL, které provede IMO. Tyto změny nesmějí mít za následek rozšíření oblasti působnosti této směrnice.
2. V případě aktů v přenesené pravomoci uvedených v tomto článku se použijí postupy stanovené v článcích 11, 12 a 13.
Článek 11
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedené v článku 10 je svěřena Komisi na dobu pěti let od 18. listopadu 2010. Komise předloží zprávu o přenesené pravomoci nejpozději šest měsíců před koncem tohoto pětiletého období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhé období, pokud je Evropský parlament nebo Rada nezruší v souladu s článkem 12.
2. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
3. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci svěřená Komisi podléhá podmínkám stanoveným v článcích 12 a 13.
Článek 12
Zrušení přenesení pravomoci
1. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v článku 10 kdykoli zrušit.
2. Orgán, který zahájil vnitřní postup s cílem rozhodnout, zda zrušit přenesení pravomocí, uvědomí v přiměřené lhůtě před přijetím konečného rozhodnutí druhý orgán a Komisi a uvede pravomoci, jejichž přenesení by mohlo být zrušeno, a důvody tohoto zrušení.
3. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomocí v něm blíže určených. Rozhodnutí nabývá účinku okamžitě nebo k pozdějšímu dni, který v něm je upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci. Bude zveřejněno v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 13
Námitky proti aktům v přenesené pravomoci
1. Evropský parlament nebo Rada mohou proti aktu v přenesené pravomoci vyslovit námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne oznámení.
Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
2. Pokud Evropský parlament ani Rada v původní dvouměsíční lhůtě nebo případně prodloužené lhůtě námitky proti aktu v přenesené pravomoci nevysloví, je akt v přenesené pravomoci zveřejněn v Úředním věstníku Evropské unie a vstupuje v platnost dnem v něm stanoveným.
Akt v přenesené pravomoci může být zveřejněn v Úředním věstníku Evropské unie a vstoupit v platnost před uplynutím původní dvouměsíční lhůty nebo případně prodloužené lhůty, pokud Evropský parlamentu i Rada uvědomí Komisi o svém rozhodnutí námitky nevyslovit.
3. Akt v přenesené pravomoci nevstoupí v platnost, pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada vysloví námitky. Orgán, který vyslovuje námitky proti aktu v přenesené pravomoci, je odůvodní.
Článek 14
Provedení
1. Členské státy do 19. května 2012 přijmou a zveřejní právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí. Neprodleně sdělí jejich znění Komisi.
Použijí tyto předpisy ode dne 19. května 2012.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 15
Zpráva
Komise podá Evropskému parlamentu a Radě do 19. listopadu 2013 zprávu o uplatňování této směrnice, v níž uvede mimo jiné:
a)
zda je možné rozšířit zjednodušující opatření zavedená touto směrnicí i na vnitrozemskou vodní dopravu;
b)
zda jsou říční informační služby kompatibilní s postupem elektronického předávání údajů uvedeným v této směrnici;
c)
informace o pokroku při harmonizaci a koordinaci ohlašovacích formalit, kterého bylo dosaženo v souladu s článkem 3;
d)
zda je možné odstranit nebo zjednodušit formality u lodí, které zastavují v přístavech ve třetích zemích nebo ve svobodných pásmech;
e)
dostupné údaje o pohybech lodí uvnitř Unie nebo o lodích zastavujících v přístavech třetích zemí nebo ve svobodných pásmech.
Tato zpráva je v případě potřeby doplněna legislativním návrhem.
Článek 16
Zrušení směrnice 2002/6/ES
Směrnice 2002/6/ES se zrušuje od 19. května 2012. Odkazy na zrušenou směrnici se považují za odkazy na tuto směrnici.
Článek 17
Určení
Tato směrnice je určena členským státům.
Ve Štrasburku dne 20. října 2010.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2010/65/UE
z dnia 20 października 2010 r.
w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich i uchylająca dyrektywę 2002/6/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Dyrektywa 2002/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich Wspólnoty (4) zobowiązuje państwa członkowskie do przyjęcia, w celu ułatwienia ruchu, pewnych znormalizowanych formularzy (formularze FAL) określonych przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) w Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego (konwencji FAL) przyjętej w dniu 9 kwietnia 1965 r., z późniejszymi zmianami.
(2)
Aby ułatwić transport morski i zmniejszyć obciążenia administracyjne przedsiębiorstw żeglugowych, należy w jak największym stopniu uprościć i zharmonizować formalności sprawozdawcze wymagane przez akty prawne Unii i przez państwa członkowskie. Niniejsza dyrektywa nie powinna jednak naruszać charakteru i treści wymaganych informacji i nie powinna wprowadzać żadnych dodatkowych wymogów sprawozdawczych dla statków, jeśli taki obowiązek nie został już przewidziany prawodawstwem obowiązującym w państwach członkowskich. Powinna się ona jedynie odnosić do sposobów uproszczenia i zharmonizowania procedur informowania oraz skuteczniejszych metod gromadzenia informacji.
(3)
Przekazywanie informacji wymaganych przy wchodzeniu do lub wychodzeniu z portów zgodnie z dyrektywą 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (5), dyrektywą 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającą wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków (6), rozporządzeniem (WE) nr 725/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie podniesienia ochrony statków i obiektów portowych (7), dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (8), oraz, w zależności od przypadku, Międzynarodowym morskim kodeksem towarów niebezpiecznych przyjętym w 1965 r., wraz ze zmianami przyjętymi i wprowadzonymi w życie, obejmuje informacje wymagane w formularzach FAL. Dlatego też w przypadku, gdy informacje te odpowiadają wymogom przewidzianym w wyżej wymienionych aktach prawnych, akceptowane powinno być ich przekazywanie w formularzach FAL.
(4)
Z uwagi na globalny wymiar transportu morskiego w celu osiągnięcia uproszczenia akty prawne Unii muszą uwzględniać wymagania IMO.
(5)
Państwa członkowskie powinny pogłębić współpracę właściwych organów, takich jak ich organy odpowiedzialne za sprawy celne, kontrole graniczne, zdrowie publiczne i transport, aby nadal upraszczać i harmonizować formalności sprawozdawcze w Unii i jak najefektywniej wykorzystywać elektroniczną transmisję danych i systemy wymiany informacji, z myślą o eliminacji - w miarę możliwości jednocześnie - barier w transporcie morskim oraz o stworzeniu europejskiego obszaru transportu morskiego bez barier.
(6)
Szczegółowe dane statystyczne dotyczące transportu morskiego powinny być dostępne, aby można było ocenić skuteczność środków politycznych służących ułatwianiu obrotu morskiego w Unii oraz zapotrzebowanie na takie środki, biorąc pod uwagę, że nie należy tworzyć zbędnych dodatkowych wymogów w zakresie gromadzenia danych statystycznych przez państwa członkowskie oraz należy w pełni wykorzystywać Eurostat. Do celów niniejszej dyrektywy ważne byłoby gromadzenie odpowiednich danych dotyczących ruchu statków na terytorium Unii lub statków zawijających do portów krajów trzecich lub do wolnych obszarów celnych.
(7)
Przedsiębiorstwa żeglugowe powinny mieć możliwość łatwiejszego korzystania ze statusu „zatwierdzonego połączenia żeglugi regularnej” zgodnie z celem określonym w komunikacie Komisji z dnia 21 stycznia 2009 r. zatytułowanym „Komunikat i plan działania na rzecz utworzenia europejskiego obszaru transportu morskiego bez barier”.
(8)
Elektroniczne środki transmisji danych powinny zostać wprowadzone do powszechnego użytku w odniesieniu do wszystkich formalności sprawozdawczych możliwie najszybciej, a najpóźniej do dnia 1 czerwca 2015 r., przy wykorzystaniu we wszelkich przypadkach, gdy jest to możliwe, międzynarodowych norm wypracowanych dzięki konwencji FAL. Aby usprawnić i przyspieszyć przekazywanie potencjalnie znacznych ilości informacji, w formalnościach sprawozdawczych należy wykorzystywać, gdy tylko to możliwe, formaty elektroniczne. Na terytorium Unii przekazywanie informacji w formularzach FAL w formie papierowej powinno stanowić wyjątek i być akceptowane tylko przez ograniczony okres czasu. Państwa członkowskie zachęca się do stosowania środków administracyjnych, w tym zachęt ekonomicznych, do propagowania stosowania formatów elektronicznych. Z wyżej wymienionych powodów wymiana informacji między właściwymi organami państw członkowskich powinna odbywać się drogą elektroniczną. Aby ułatwić taki rozwój, systemy elektroniczne powinny stać się technicznie interoperacyjne w większym stopniu i w miarę możliwości w tym samym terminie w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania europejskiego obszaru transportu morskiego bez barier.
(9)
Strony uczestniczące w handlu i transporcie powinny mieć możliwość przekazywania standaryzowanych informacji i dokumentów za pośrednictwem pojedynczego elektronicznego punktu kontaktowego w celu dopełnienia formalności sprawozdawczych. Poszczególne elementy informacji powinny być przedkładane jednorazowo.
(10)
Systemy SafeSeaNet utworzone na szczeblu krajowym i unijnym powinny ułatwiać przyjmowanie, wymianę i dystrybucję informacji między systemami informacyjnymi państw członkowskich dotyczącymi działalności morskiej. Aby ułatwić transport morski i zmniejszyć obciążenia administracyjne transportu morskiego, system SafeSeaNet powinien być interoperacyjny z innymi systemami unijnymi służącymi formalnościom sprawozdawczym. System SafeSeaNet powinien być wykorzystywany do dodatkowej wymiany informacji w celu ułatwienia transportu morskiego. Formalności sprawozdawczych dotyczących informacji jedynie do celów krajowych nie należy wprowadzać do systemu SafeSeaNet.
(11)
Przyjmując nowe środki unijne, należy zapewnić, aby państwa członkowskie mogły nadal korzystać z elektronicznej transmisji danych i nie były zobligowane do korzystania z formy papierowej.
(12)
Pełne korzyści z elektronicznej transmisji danych będzie można czerpać jedynie w przypadku osiągnięcia płynnej i skutecznej komunikacji między SafeSeaNet, elektronicznym systemem administracji celnej oraz środkami elektronicznymi wprowadzania lub pozyskiwania danych. W tym celu należy przede wszystkim wykorzystać mające zastosowanie normy, aby ograniczyć obciążenia administracyjne.
(13)
Formularze FAL są regularnie aktualizowane. Niniejsza dyrektywa powinna zatem odsyłać do aktualnie obowiązującej wersji tych formularzy. Wszelkie informacje wymagane na mocy przepisów państw członkowskich wykraczające poza wymogi konwencji FAL powinny być przekazywane w formacie, który zostanie opracowany na podstawie standardów konwencji FAL.
(14)
Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (9), rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (10), rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (11) ani przepisów krajowych w dziedzinie kontroli granicznej w przypadku tych państw członkowskich, w których nie obowiązuje dorobek Schengen w zakresie kontroli granicznej oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (zmodernizowany kodeks celny) (12).
(15)
W interesie upowszechnienia elektronicznej transmisji informacji i ułatwienia transportu morskiego państwa członkowskie powinny rozszerzyć wykorzystywanie środków elektronicznych do celów transmisji danych zgodnie z odpowiednim harmonogramem, a także - we współpracy z Komisją - omówić możliwość zharmonizowania wykorzystywania środków elektronicznych do celów przekazywania danych. W tym celu należy zwrócić uwagę na prace grupy sterującej wysokiego szczebla ds. systemu SafeSeaNet w odniesieniu do planu działania SafeSeaNet, gdy zostanie on przyjęty, oraz na konkretne wymogi dotyczące finansowania i odpowiedniego przydziału unijnych środków finansowych na rozwój elektronicznej transmisji danych.
(16)
Należy zwolnić statki eksploatowane na trasach między portami położonymi na obszarze celnym Unii z obowiązku przekazywania informacji wchodzących w zakres formularzy FAL, jeżeli statki te nie przypływają z portu położonego poza tym obszarem lub z wolnego obszaru celnego objętego kontrolą typu I w rozumieniu prawa celnego, nie zawijają do takiego portu lub obszaru ani tam nie zmierzają, bez uszczerbku dla mających zastosowanie aktów prawnych Unii i dla informacji, których państwa członkowskie mogą zażądać dla ochrony porządku i bezpieczeństwa wewnętrznego oraz stosowania przepisów dotyczących cła, podatków, imigracji, środowiska lub sanitarnych.
(17)
Powinna również istnieć możliwość zwolnienia statku z formalności administracyjnych z uwagi na jego ładunek, a nie wyłącznie na podstawie portu przeznaczenia lub portu wyjścia statku. Jest to konieczne, aby zapewnić ograniczenie do minimum dodatkowych formalności w przypadku statków zawijających do portu w kraju trzecim lub w wolnym obszarze celnym. Komisja powinna zbadać tę kwestię w ramach sprawozdania dla Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego funkcjonowania niniejszej dyrektywy.
(18)
Należy wprowadzić nowy tymczasowy formularz w celu zharmonizowania informacji wymaganych w ramach deklaracji ochrony przed wejściem do portu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004.
(19)
Wymogi dotyczące języków krajowych stanowią często przeszkodę w rozwijaniu sieci żeglugi przybrzeżnej. Państwa członkowskie powinny dołożyć wszelkich starań, aby ułatwić pisemną i ustną komunikację w ruchu morskim pomiędzy państwami członkowskimi zgodnie z praktyką międzynarodową w celu znalezienia wspólnych środków komunikacji.
(20)
Należy upoważnić Komisję do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do załącznika do niniejszej dyrektywy. Jest szczególnie ważne, aby Komisja podczas prac przygotowawczych prowadziła odpowiednie konsultacje, w tym na szczeblu ekspertów.
(21)
Różne akty prawne Unii wymagające na przykład formalności wstępnego zgłoszenia przed wejściem do portu, takie jak dyrektywa 2009/16/WE, mogą nakładać inne terminy spełnienia tych formalności wstępnego zgłoszenia. Komisja powinna przeanalizować możliwość skrócenia i zharmonizowania tych terminów, wykorzystując obecny postęp w elektronicznym przetwarzaniu danych w ramach sprawozdania dla Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego funkcjonowania niniejszej dyrektywy, który, w stosownym przypadku, powinien zawierać wniosek ustawodawczy.
(22)
W ramach sprawozdania dla Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego funkcjonowania niniejszej dyrektywy, Komisja powinna rozważyć, w jakim stopniu cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie uproszczenie formalności administracyjnych dla statków wchodzących do lub wychodzących z portów państw członkowskich - powinien zostać rozszerzony na zaplecze lądowe tych portów, szczególnie na transport rzeczny, z myślą o szybszym i sprawniejszym przepływie ruchu morskiego w głąb lądu oraz o trwałym rozwiązaniu problemu nadmiernego natężenia ruchu w portach i wokół nich.
(23)
Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a w szczególności ułatwienie transportu morskiego w sposób zharmonizowany w całej Unii, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(24)
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sytuacjach, gdy transpozycja dyrektywy nie ma sensu ze względów geograficznych, nie jest ona obowiązkowa. W związku z tym wymogi przewidziane w niniejszej dyrektywie nie mają zastosowania do państw członkowskich nieposiadających portów, do których mogą zawijać statki objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.
(25)
Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie przyczyniają się do realizacji celów agendy lizbońskiej.
(26)
Dostęp do SafeSeaNet i innych systemów elektronicznych powinien być uregulowany, aby chronić informacje handlowe i poufne, bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów dotyczących ochrony danych handlowych oraz, w odniesieniu do danych osobowych, dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (13) oraz rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (14). Państwa członkowskie oraz instytucje i organy Unii powinny zwrócić szczególną uwagę na potrzebę ochrony informacji handlowych i poufnych przez odpowiednie systemy kontroli dostępu.
(27)
Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (15) zachęca się państwa członkowskie do sporządzania na własne potrzeby, a także w interesie Unii, tabel, które - na ile to możliwe - będą ilustrować korelację między niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do ich publicznego udostępniania.
(28)
W celu zapewnienia jasności dyrektywę 2002/6/WE należy zastąpić niniejszą dyrektywą,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1. Niniejsza dyrektywa ma na celu uproszczenie i zharmonizowanie procedur administracyjnych stosowanych w transporcie morskim poprzez upowszechnienie elektronicznej transmisji informacji i usprawnienie formalności sprawozdawczych.
2. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do formalności sprawozdawczych mających zastosowanie w transporcie morskim w odniesieniu do statków wchodzących do portów lub wychodzących z portów znajdujących się w państwach członkowskich.
3. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do statków zwolnionych z formalności sprawozdawczych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a)
„formalności sprawozdawcze” oznaczają informacje określone w załączniku, które zgodnie z prawem mającym zastosowanie w danym państwie członkowskim muszą być przedstawione w celach administracyjnych i proceduralnych, gdy statek wchodzi do portu tego państwa członkowskiego lub z niego wychodzi;
b)
„konwencja FAL” oznacza Konwencję IMO o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego, przyjętą w dniu 9 kwietnia 1965 r., z późniejszymi zmianami;
c)
„formularze FAL” oznaczają znormalizowane formularze w formie przewidzianej w konwencji FAL;
d)
„statek” oznacza jakikolwiek statek morski lub morską jednostkę pływającą;
e)
„SafeSeaNet” oznacza unijny system wymiany informacji morskich zdefiniowany w dyrektywie 2002/59/WE;
f)
„elektroniczna transmisja danych” oznacza proces przekazywania informacji zakodowanych cyfrowo w ustrukturyzowanym formacie odwracalnym, który można bezpośrednio wykorzystywać do przechowywania i przetwarzania za pomocą komputerów.
Artykuł 3
Harmonizacja i koordynacja formalności sprawozdawczych
1. Każde państwo członkowskie podejmuje środki w celu zapewnienia zharmonizowanej i skoordynowanej realizacji formalności sprawozdawczych w obrębie tego państwa członkowskiego.
2. Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, opracowuje mechanizmy umożliwiające harmonizację i koordynację formalności sprawozdawczych w ramach Unii.
Artykuł 4
Zgłoszenie przed wejściem do portu
Z zastrzeżeniem przepisów szczególnych dotyczących zgłaszania, przewidzianych w mających zastosowanie aktach prawnych Unii lub na mocy międzynarodowych aktów prawnych mających zastosowanie do transportu morskiego i wiążących te państwa członkowskie, w tym przepisów dotyczących kontroli osób i towarów, państwa członkowskie zapewniają, aby kapitan, lub każda inna osoba odpowiednio upoważniona przez operatora statku, przekazał przed wejściem do portu położonego w państwie członkowskim właściwemu organowi wyznaczonemu przez to państwo członkowskie zgłoszenie o informacjach wymaganych w ramach formalności sprawozdawczych:
a)
z co najmniej 24-godzinnym wyprzedzeniem; lub
b)
jeżeli czas podróży jest krótszy niż 24 godziny - najpóźniej w momencie wyjścia z poprzedniego portu; lub
c)
jeżeli port zawinięcia nie jest znany lub jeżeli w czasie podróży nastąpiła zmiana portu zawinięcia - natychmiast, gdy port zawinięcia stanie się znany.
Artykuł 5
Elektroniczna transmisja danych
1. Państwa członkowskie akceptują dopełnianie formalności sprawozdawczych drogą elektroniczną i ich przekazywanie za pośrednictwem pojedynczego punktu kontaktowego możliwie najszybciej, a w każdym razie nie później niż z dniem 1 czerwca 2015 r.
Ta platforma elektroniczna, łącząca system SafeSeaNet, elektroniczny system administracji celnej i inne systemy elektroniczne, jest miejscem, przez które, zgodnie z niniejszą dyrektywą, wszystkie informacje będą jednorazowo przekazywane i udostępniane różnym właściwym organom państw członkowskich.
2. Bez uszczerbku dla stosownego formatu określonego w konwencji FAL, format, o którym mowa w ust. 1, jest zgodny z art. 6.
3. W przypadku gdy formalności sprawozdawcze są wymagane przez akty prawne Unii i w stopniu koniecznym do dobrego funkcjonowania pojedynczego punktu kontaktowego przewidzianego w ust. 1, systemy elektroniczne, o których mowa w ust. 1, muszą być interoperacyjne, dostępne i kompatybilne z systemem SafeSeaNet ustanowionym zgodnie z dyrektywą 2002/59/WE, a także, o ile ma to zastosowanie, z systemami informatycznymi przewidzianymi w decyzji nr 70/2008/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie eliminowania papierowej formy dokumentów w sektorach ceł i handlu (16).
4. Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych dotyczących kontroli celnej i granicznej określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 oraz rozporządzeniu (WE) nr 562/2006, państwa członkowskie konsultują się z podmiotami gospodarczymi i informują Komisję o czynionych postępach, stosując metody przewidziane w decyzji nr 70/2008/WE.
Artykuł 6
Wymiana danych
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje otrzymane zgodnie z formalnościami sprawozdawczymi przewidzianymi w aktach prawnych Unii zostały udostępnione w ich krajowych systemach SafeSeaNet oraz udostępniają istotne części takich informacji innym państwom członkowskim za pośrednictwem systemu SafeSeaNet. O ile poszczególne państwa członkowskie nie przewidziały innego rozwiązania, powyższy przepis nie ma zastosowania do informacji otrzymanych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2913/92, rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93, rozporządzeniem (WE) nr 562/2006 oraz rozporządzeniem (WE) nr 450/2008.
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje otrzymane zgodnie z ust. 1 były udostępniane - na wniosek - stosownym organom krajowym.
3. Podstawowy format cyfrowy komunikatów, które mają być wykorzystywane w obrębie krajowych systemów SafeSeaNet zgodnie z ust. 1, ustala się zgodnie z art. 22a dyrektywy 2002/59/WE.
4. Państwa członkowskie mogą zapewnić odpowiedni dostęp do informacji, o których mowa w ust. 1, albo przez jeden krajowy punkt kontaktowy za pośrednictwem elektronicznego systemu wymiany danych, albo przez krajowe systemy SafeSeaNet.
Artykuł 7
Informacje w formularzach FAL
Państwa członkowskie akceptują formularze FAL do celu spełnienia formalności sprawozdawczych. Państwa członkowskie mogą akceptować przekazywanie w formie papierowej informacji wymaganych zgodnie z aktem prawnym Unii do dnia 1 czerwca 2015 r.
Artykuł 8
Poufność
1. Zgodnie z mającymi zastosowanie aktami prawnymi Unii lub prawodawstwem krajowym państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia poufności handlowych i innych poufnych informacji wymienianych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2. Państwa członkowskie dbają w szczególności o ochronę danych handlowych zebranych zgodnie z niniejszą dyrektywą. Co do danych osobowych - państwa członkowskie zapewniają ich zgodność z dyrektywą 95/46/WE. Instytucje i organy Unii zapewniają ich zgodność z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
Artykuł 9
Wyłączenia
Państwa członkowskie zapewniają, aby statki objęte zakresem stosowania dyrektywy 2002/59/WE, które przemieszczają się między portami położonymi na obszarze celnym Unii, przy czym nie przypływają z portu położonego poza tym obszarem lub na wolnym obszarze celnym objętym kontrolą typu I w rozumieniu prawa celnego, nie zawijają do takiego portu i nie zmierzają do takiego portu, są zwolnione z obowiązku przekazywania informacji w ramach formularzy FAL, bez uszczerbku dla mających zastosowanie aktów prawnych Unii oraz możliwości zażądania przez państwa członkowskie przekazania informacji wchodzących w zakres formularzy FAL, o których mowa w części B pkt 1-6 załącznika do niniejszej dyrektywy, które to informacje są niezbędne do ochrony porządku i bezpieczeństwa wewnętrznego oraz do wykonywania przepisów celnych, podatkowych, imigracyjnych, środowiskowych lub sanitarnych.
Artykuł 10
Procedura wprowadzania zmian
1. Komisja może przyjąć akty delegowane zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w odniesieniu do załącznika do niniejszej dyrektywy, w celu zapewnienia uwzględniania wszelkich wprowadzanych przez IMO istotnych zmian w formularzach FAL. Modyfikacje te nie skutkują poszerzeniem zakresu niniejszej dyrektywy.
2. W odniesieniu do aktów delegowanych, o których mowa w niniejszym artykule, zastosowanie mają procedury ustanowione w art. 11, 12 i 13.
Artykuł 11
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 10, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 18 listopada 2010 r. Komisja przedkłada sprawozdanie na temat przekazanych uprawnień w terminie sześciu miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na taki sam okres, chyba że Parlament Europejski lub Rada odwoła je zgodnie z art. 12.
2. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.
3. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w art. 12 i 13.
Artykuł 12
Odwołanie przekazanych uprawnień
1. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 10, może zostać odwołane przez Parlament Europejski lub Radę w dowolnym momencie.
2. Instytucja, która wszczęła procedurę wewnętrzną mającą na celu podjęcie decyzji o ewentualnym odwołaniu przekazanych uprawnień, dokłada starań w celu powiadomienia drugiej instytucji i Komisji w rozsądnym czasie przed podjęciem ostatecznej decyzji, określając, które z przekazanych uprawnień mogłyby zostać odwołane, i wskazując ewentualne przyczyny takiego odwołania.
3. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna natychmiast lub w późniejszym, określonym w niej terminie. Nie wpływa na ważność obowiązujących już aktów delegowanych. Zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 13
Sprzeciw wobec aktów delegowanych
1. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawiadomienia.
Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o dwa miesiące.
2. W przypadku gdy po upływie początkowego dwumiesięcznego terminu lub, jeśli ma to zastosowanie, terminu przedłużonego, ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego, jest on publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie z dniem przewidzianym w jego przepisach.
Akt delegowany może zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wejść w życie przed upływem początkowego dwumiesięcznego lub, jeśli ma to zastosowanie, terminu przedłużonego, jeżeli zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformują Komisję, że postanowiły nie zgłaszać sprzeciwu.
3. W przypadku gdy Parlament Europejski lub Rada wyrażą sprzeciw wobec aktu delegowanego, nie wchodzi on w życie. Instytucja, która wyraża sprzeciw wobec aktu delegowanego, przedstawia powody tego sprzeciwu.
Artykuł 14
Transpozycja
1. Państwa członkowskie przyjmą i opublikują, najpóźniej do dnia 19 maja 2012 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 19 maja 2012 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Sprawozdanie
Do dnia 19 listopada 2013 r. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania niniejszej dyrektywy, obejmujące:
a)
możliwość poszerzenia zakresu uproszczenia wprowadzonego na mocy niniejszej dyrektywy, tak aby obejmowało ono transport wodny śródlądowy;
b)
kompatybilność usług informacji rzecznej z procesem elektronicznej transmisji danych, o którym mowa w niniejszej dyrektywie;
c)
postęp w kierunku harmonizacji i koordynacji formalności sprawozdawczych osiągnięty w myśl art. 3;
d)
możliwość uniknięcia lub uproszczenia formalności w przypadku statków zawijających do portu w kraju trzecim lub wolnym obszarze celnym;
e)
dostępne dane dotyczące ruchu/przemieszczania się statków na terytorium Unii lub statków zawijających do portów w krajach trzecich bądź wolnych obszarach celnych.
W stosownych przypadkach sprawozdaniu temu towarzyszy wniosek ustawodawczy.
Artykuł 16
Uchylenie dyrektywy 2002/6/WE
Dyrektywa 2002/6/WE traci moc z dniem 19 maja 2012 r. Wszelkie odesłania do uchylonej dyrektywy traktuje się jak odesłania do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 17
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 20 października 2010 r.