NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 513/2011
ze dne 11. května 2011,
kterým se mění nařízení (ES) č. 1060/2009 o ratingových agenturách
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 114 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Skupina odborníků na vysoké úrovni vedená Jacquem de Larosièrem a pověřená Komisí došla ve své závěrečné zprávě zveřejněné dne 25. února 2009 k závěru, že rámec dohledu nad finančním odvětvím v Evropské unii má být posílen, aby se snížilo riziko a závažnost budoucích finančních krizí. Doporučila proto dalekosáhlé reformy struktury dohledu. Tato skupina odborníků dále dospěla k závěru, že by měl být vytvořen Evropský systém orgánů dohledu nad finančním trhem (dále jen „ESFS“), který by se skládal ze tří evropských orgánů dohledu, jednoho pro bankovnictví, jednoho pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění a jednoho pro cenné papíry a trhy, a doporučila zřídit Evropskou radu pro systémová rizika.
(2)
Komise ve svém sdělení ze dne 4. března 2009 nazvaném „Urychlit oživení evropské ekonomiky“ navrhla předložení legislativních návrhů týkajících se zřízení ESFS a ve sdělení ze dne 27. května 2009 nazvaném „Evropský dohled nad finančním trhem“ uvedla podrobnější informace o případné architektuře tohoto nového rámce dohledu, přičemž zdůraznila specifičnost dohledu nad ratingovými agenturami.
(3)
Evropská rada v závěrech ze dne 19. června 2009 doporučila, aby byl zřízen ESFS, který by se měl skládat ze sítě vnitrostátních orgánů finančního dohledu fungujících souběžně se třemi novými evropskými orgány dohledu. ESFS by se měl zaměřit na zvýšení kvality a jednotnosti vnitrostátního dohledu, posílení kontroly nad skupinami působícími přeshraničně zřízením kolegií orgánů dohledu a vytvoření jednotného evropského souboru pravidel, která by se vztahovala na všechny účastníky finančního trhu na vnitřním trhu. Evropská rada zdůraznila, že Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by měl mít pravomoc dohledu nad ratingovými agenturami. Komise by si dále měla ponechat svou pravomoc prosazovat Smlouvy, a zejména hlavu VII kapitolu 1 Smlouvy o fungování Evropské unie, pokud jde o společná pravidla hospodářské soutěže, v souladu s předpisy přijatými pro provádění těchto pravidel.
(4)
Nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1095/2010 (4) byl zřízen Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro cenné papíry a trhy).
(5)
Je třeba jasně definovat oblast působnosti Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy, aby účastníci finančního trhu mohli určit orgán příslušný v oblasti činnosti ratingových agentur. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by měl mít obecnou pravomoc v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1060/2009 (5) v záležitostech týkajících se registrace ratingových agentur a průběžného dohledu nad registrovanými ratingovými agenturami.
(6)
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by měl být výlučně odpovědný za registraci ratingových agentur v Unii a dohled nad nimi. I v případě, že Evropský orgán pro cenné papíry a trhy přenese konkrétní úkoly na příslušné orgány, měl by i nadále nést právní odpovědnost. Vedoucí představitelé a další zaměstnanci příslušných orgánů by se měli účastnit rozhodování v rámci Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy v souladu s nařízením (EU) č. 1095/2010 a měli by jednat jako členové orgánů Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy, jako jsou jeho rada orgánů dohledu nebo odborné skupiny. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by měl mít výlučnou pravomoc uzavírat dohody o spolupráci týkající se výměny informací s orgány dohledu třetích zemí. Jestliže se příslušné orgány účastní rozhodování v rámci Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy nebo jestliže plní úkoly jeho jménem, měly by se na ně tyto dohody o spolupráci vztahovat.
(7)
Transparentnost informací poskytovaných emitentem finančního nástroje ohodnoceného ratingem jmenované ratingové agentuře by mohla být velkým přínosem pro fungování trhu a ochranu investorů. Je proto třeba posoudit, jak nejlépe zvýšit transparentnost informací, na jejichž základě se provádí rating všech finančních nástrojů. Za prvé, poskytování těchto informací dalším registrovaným nebo certifikovaným ratingovým agenturám pravděpodobně povede k větší konkurenci mezi ratingovými agenturami, a to zejména proto, že by mohlo vést ke zvýšení počtu nevyžádaných ratingů. Vydávání takových nevyžádaných ratingů by mělo podpořit využívání více než jednoho ratingu pro každý finanční nástroj. Také by se tím pravděpodobně pomohlo zabránit případným střetům zájmů, zejména v rámci obchodního modelu ratingu placeného emitentem, čímž by se měla zvýšit kvalita ratingů. Za druhé, poskytování uvedených informací celému trhu by rovněž mělo zlepšit možnosti investorů vypracovávat si vlastní analýzy rizik, neboť budou moci založit na uvedených dodatečných informacích vlastní hloubkové analýzy. Poskytování těchto informací by rovněž mělo vést k menšímu spoléhání se na ratingy vydané ratingovými agenturami. V zájmu dosažení těchto základních cílů je třeba, aby Komise provedla hlubší posouzení těchto otázek a náležitě posoudila vhodný rozsah této informační povinnosti a zohlednila přitom dopad na místní trhy se sekuritizačními nástroji, vedla dialog se zúčastněnými subjekty, sledovala trh a vývoj regulace a vyhodnotila zkušenosti získané v rámci jiných soudních systémů. Na základě tohoto posouzení by Komise měla předložit vhodné legislativní návrhy. Posouzení Komise a návrhy by měly umožnit definovat nové povinnosti týkající se transparentnosti, a to způsobem, který by byl nejvhodnější z hlediska veřejného zájmu a co možná nejvíce by chránil investory.
(8)
Jelikož se ratingy používají v celé Unii, tradiční rozlišování mezi příslušným orgánem domovského členského státu a ostatními příslušnými orgány a používání koordinace dohledu ze strany kolegií není pro dohled nad ratingovými agenturami vhodnou strukturou. Po zřízení Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy již není nezbytné takovou strukturu nadále udržovat. Postup registrace je tudíž nutno zefektivnit a lhůty odpovídajícím způsobem zkrátit.
(9)
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by měl odpovídat za registraci a průběžný dohled nad ratingovými agenturami, ale nikoli za dozor nad uživateli ratingů. Za dohled nad používáním ratingů úvěrovými institucemi, investičními podniky, pojišťovnami, životními pojišťovnami, zajišťovnami, subjekty kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP), institucemi zaměstnaneckého penzijního pojištění a alternativními investičními fondy, které podléhají dohledu na vnitrostátní úrovni v rámci a pro účely uplatňování jiných směrnic o finančních službách, a nad používáním ratingů v prospektech by tudíž měly zůstat zodpovědné vnitrostátní příslušné orgány určené podle příslušných odvětvových právních předpisů upravujících dohled nad těmito finančními institucemi a subjekty.
(10)
Je zapotřebí účinného nástroje pro vypracování harmonizovaných regulačních technických norem s cílem usnadnit používání nařízení (ES) č. 1060/2009 v každodenní praxi a zajistit rovné podmínky a náležitou ochranu investorů a spotřebitelů v celé Unii. Jelikož se jedná o orgán s vysoce specializovanými odbornými znalostmi, je účelné a vhodné pověřit vypracováním návrhů regulačních technických norem Evropský orgán pro cenné papíry a trhy.
(11)
V oblasti ratingových agentur je třeba, aby Evropský orgán pro cenné papíry a trhy předložil Komisi návrhy regulačních technických norem týkajících se informací, jež má ratingová agentura poskytnout k žádosti o registraci, informací, jež ratingová agentura musí poskytnout k žádosti o certifikaci a k posouzení jejího systémového významu pro finanční stabilitu a řádné fungování finančních trhů, uvádění informací, a to včetně struktury, formátu, způsobu a periodicity jejich uvádění, které ratingové agentury uveřejňují v souvislosti s posuzováním souladu metodik pro vydávání ratingů s požadavky stanovenými v nařízení (ES) č. 1060/2009, a obsahu a formátu pravidelného předkládání ratingových údajů, jež mají být od ratingových agentur požadovány pro účely průběžného dohledu ze strany Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy. Tyto návrhy regulačních technických norem by měla přijímat Komise, aby měly právní závaznost, v souladu s nařízením (EU) č. 1095/2010. Při vypracovávání svých návrhů regulačních technických norem by měl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy posoudit, a pokud je to vhodné a nezbytné i aktualizovat pokyny, které v souvislosti s nařízením (ES) č. 1060/2009 již vydal Evropský výbor regulátorů trhů s cennými papíry.
(12)
V oblastech, na něž se regulační technické normy nevztahují, by měl mít Evropský orgán pro cenné papíry a trhy pravomoc vydávat a aktualizovat nezávazné obecné pokyny k otázkám týkajícím se uplatňování nařízení (ES) č. 1060/2009.
(13)
Aby mohl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy účinně plnit své povinnosti, měl by mít možnost si prostou žádostí nebo rozhodnutím vyžádat všechny nezbytné informace od ratingových agentur, osob podílejících se na ratingové činnosti hodnocených osob nebo spřízněných třetích stran, třetích stran, které ratingové agentury využívají v rámci outsourcingu provozních funkcí, a osob s jinou úzkou a podstatnou vazbou na ratingové agentury nebo ratingovou činnost. Do posledně jmenované skupiny by měli patřit například zaměstnanci ratingové agentury, kteří se na ratingové činnosti přímo nepodílejí, ale vzhledem ke svým úkolům v ratingové agentuře mohou mít důležité informace týkající se konkrétního případu. Do této skupiny osob mohou patřit rovněž podniky, které ratingové agentuře poskytují služby. Neměly by do ní však patřit podniky, které tyto ratingy používají. Žádá-li Evropský orgán pro cenné papíry a trhy o tyto informace na základě prosté žádosti, nemá příjemce žádosti povinnost informace poskytnout, avšak učiní-li tak dobrovolně, neměly by být poskytnuté informace nepravdivé nebo zavádějící. Tyto informace by měly být poskytnuty neprodleně.
(14)
Aby Evropský orgán pro cenné papíry a trhy mohl účinně vykonávat své pravomoci dohledu, měl by mít možnost provádět šetření a kontroly na místě.
(15)
Příslušné orgány by měly Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy sdělovat veškeré informace požadované podle nařízení (ES) č. 1060/2009, být mu nápomocny a spolupracovat s ním. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy a příslušné orgány by měly úzce spolupracovat také s odvětvovými příslušnými orgány odpovědnými za dohled nad podniky uvedenými v čl. 4 odst. 1 nařízení (ES) č. 1060/2009. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by měl mít možnost přenést určité úkoly v oblasti dohledu na příslušný orgán členského státu, např. když úkol v oblasti dohledu vyžaduje znalosti a zkušenosti s ohledem na místní podmínky, jež jsou snadněji dostupné na vnitrostátní úrovni. Mezi úkoly, které by mělo být možné přenést, patří provádění konkrétních vyšetřovacích úkolů a kontrol na místě. Před přenesením úkolů by měl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy konzultovat s dotyčným příslušným orgánem o podrobných podmínkách tohoto přenesení, včetně rozsahu úkolu, jenž má být přenesen, harmonogramu pro jeho splnění a předávání potřebných informací mezi příslušným orgánem a Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by měl za vykonání přeneseného úkolu poskytnout příslušným orgánům odměnu v souladu s nařízením o poplatcích, které přijme Komise prostřednictvím aktu v přenesené pravomoci. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by neměl mít možnost přenést pravomoc rozhodovat o registraci.
(16)
Je nutno zajistit, aby příslušné orgány mohly požádat Evropský orgán pro cenné papíry a trhy, aby přezkoumal, zda jsou splněny podmínky pro zrušení registrace ratingové agentury, a aby mohly požádat Evropský orgán pro cenné papíry a trhy, aby pozastavil používání ratingů, pokud se má za to, že ratingová agentura závažným způsobem a trvale porušuje nařízení (ES) č. 1060/2009. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by měl tyto žádosti posoudit a přijmout veškerá nezbytná opatření.
(17)
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by měl mít možnost ukládat penále, s cílem dosáhnout toho, aby ratingové agentury ukončily porušování povinnosti, aby předložily úplné informace, které si Evropský orgán pro cenné papíry a trhy vyžádal, nebo aby se podrobily šetření nebo kontrole na místě.
(18)
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by měl mít rovněž možnost ukládat ratingovým agenturám pokuty, zjistí-li, že úmyslně nebo z nedbalosti porušily nařízení (ES) č. 1060/2009. Pokuty by se měly ukládat podle míry závažnosti porušení povinností. Druhy porušení povinnosti by se měly rozdělit do skupin, pro něž by byla stanovena konkrétní pokuta. Při stanovení pokuty odpovídající konkrétnímu porušení povinnosti by měl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy postupovat ve dvou krocích: stanovit základní výši pokuty a případně upravit tuto základní částku použitím určitých koeficientů. Základní částka by se měla stanovit s přihlédnutím k ročnímu obratu dotyčné ratingové agentury a tato částka by se měla zvýšit nebo snížit použitím odpovídajících koeficientů v souladu s tímto nařízením.
(19)
Aby měl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy k dispozici nezbytné nástroje k rozhodnutí o pokutě přiměřené závažnosti porušení povinnosti, kterého se ratingová agentura dopustila, a mohl zohlednit okolnosti, za nichž došlo k tomuto porušení, stanoví toto nařízení koeficienty spojené s přitěžujícími nebo polehčujícími okolnostmi.
(20)
Před rozhodnutím o uložení pokuty nebo penále by měl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy poskytnout osobám, které jsou účastníky řízení, příležitost se k záležitosti vyjádřit, aby bylo respektováno jejich právo na obhajobu.
(21)
Členské státy by měly i nadále zůstat příslušné pro stanovení a provádění pravidel pro ukládání sankcí za porušení povinnosti finančním institucím a dalších subjektů používat k regulatorním účelům pouze ratingy vydané ratingovými agenturami registrovanými v souladu s nařízením (ES) č. 1060/2009.
(22)
Tímto nařízením by neměl být založen precedens pro ukládání finančních či nefinančních sankcí ze strany evropských orgánů dohledu účastníkům finančního trhu nebo jiným podnikům ve vztahu k jiným druhům činnosti.
(23)
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy by neměl ukládat pokuty nebo penále v případech, kdy stejné skutečnosti nebo skutečnosti, jež jsou v podstatě totožné, vedly v rámci trestního řízení podle vnitrostátního práva k osvobozujícímu nebo odsuzujícímu rozhodnutí, které již nabylo právní moci.
(24)
Rozhodnutí Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy o uložení pokuty nebo penále by měla být vykonatelná, přičemž jejich výkon by se měl řídit předpisy občanského procesního práva státu, na jehož území se provádí. Předpisy občanského procesního práva by neměly zahrnovat trestní procesní předpisy, mohly by však zahrnovat správní procesní předpisy.
(25)
Jestliže se ratingová agentura dopustí porušení povinnosti, měl by být Evropský orgán pro cenné papíry a trhy oprávněn přijmout řadu opatření v oblasti dohledu, která zahrnují, ale neomezují se na vyzvání ratingové agentury, aby porušování povinnosti ukončila, pozastavení používání ratingů pro regulatorní účely, dočasný zákaz vydávání ratingů danou ratingovou agenturou a jako krajní opatření zrušení registrace, pokud ratingová agentura závažným způsobem nebo opakovaně porušuje nařízení (ES) č. 1060/2009. Opatření v oblasti dohledu by měla být Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy uplatňována s přihlédnutím k povaze a závažnosti porušení povinnosti a měla by ctít zásadu proporcionality. Před přijetím rozhodnutí o opatřeních v oblasti dohledu by měl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy poskytnout účastníkům řízení příležitost se k záležitosti vyjádřit, aby bylo respektováno jejich právo na obhajobu.
(26)
Toto nařízení ctí základní práva a zachovává zásady uznávané zejména v Listině základních práv Evropské unie a v ústavních tradicích členských států. Proto je třeba toto nařízení vykládat a uplatňovat v souladu s těmito právy a zásadami, včetně práv a zásad týkajících se svobody tisku a svobody projevu ve sdělovacích prostředcích, a na právo na tlumočení a překlad pro osoby, jež nemluví jazykem řízení nebo tomuto jazyku nerozumějí, jež je součástí obecného práva na spravedlivý proces.
(27)
Z důvodů právní jistoty je vhodné stanovit jasná přechodná opatření pro předání spisů a pracovních dokumentů příslušnými orgány Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy.
(28)
Registrace ratingové agentury schválená příslušným orgánem by měla zůstat v platnosti na celém území Unie i po přenesení pravomocí dohledu z příslušných orgánů na Evropský orgán pro cenné papíry a trhy.
(29)
Komise by měla být zmocněna k přijímání aktů v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování Evropské unie, pokud jde o upřesnění a změny kritérií pro posouzení rovnocennosti regulatorního a dohledového rámce třetí země s cílem zohlednit vývoj na finančních trzích, přijetí nařízení o poplatcích a podrobných pravidel pro pokuty a penále a změny příloh nařízení (ES) č. 1060/2009. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravných prací vedla příslušné konzultace i s odborníky.
(30)
Při přípravě a vypracovávání aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit včasné a soustavné předávání informací a příslušných dokumentů Evropskému parlamentu a Radě.
(31)
Evropský parlament a Rada by měly mít možnost vyslovit proti aktu v přenesené pravomoci námitky do tří měsíců ode dne oznámení. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady by tuto lhůtu mělo být možno prodloužit o tři měsíce v případě, že se jedná o oblasti důležitého zájmu. Evropský parlament a Rada by rovněž měly mít možnost ostatní orgány informovat o svém záměru námitky nevyslovit. Včasné schválení aktů v přenesené pravomoci je obzvláště vhodné, jestliže je třeba dodržet lhůty, například v případě harmonogramů stanovených v základním aktu, podle nichž má Komise přijímat akty v přenesené pravomoci.
(32)
V prohlášení k článku 290 Smlouvy o fungování Evropské unie připojeném k závěrečnému aktu mezivládní konference, která přijala Lisabonskou smlouvu, vzala tato konference na vědomí, že Komise hodlá při vypracovávání návrhů aktů v přenesené pravomoci v oblasti finančních služeb i nadále konzultovat s odborníky jmenovanými členskými státy, a to v souladu se svými zavedenými postupy.
(33)
Na zpracování osobních údajů pro účely nařízení (ES) č. 1060/2009 se používá směrnice Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES ze dne 24. října 1995 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů a o volném pohybu těchto údajů (6).
(34)
Na zpracování osobních údajů pro účely nařízení (ES) č. 1060/2009 je v plném rozsahu použitelné nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 ze dne 18. prosince 2000 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů orgány a institucemi Společenství a o volném pohybu těchto údajů (7).
(35)
Jelikož cílů tohoto nařízení, totiž vytvoření účinného a účelného rámce dohledu nad ratingovými agenturami pověřením jediného orgánu dohledu dohledem nad ratingovou činností v Unii, vytvoření jediného kontaktního místa pro ratingové agentury a zajištění jednotného uplatňování pravidel pro ratingové agentury, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni členských států, ale může jich být z důvodu celounijní struktury a dopadu ratingové činnosti, která má být předmětem dohledu, lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku toto nařízení nepřekračuje rámec toho, co je nezbytné pro dosažení uvedených cílů.
(36)
Nařízení (ES) č. 1060/2009 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Změny
Nařízení (ES) č. 1060/2009 se mění takto:
1)
V čl. 3 odst. 1 se doplňují nová písmena, která znějí:
„p)
„příslušnými orgány“ orgány, které určí každý členský stát v souladu s článkem 22;
q)
„odvětvovými právními předpisy“ právní akty Unie uvedené v čl. 4 odst. 1 prvním pododstavci;
r)
„odvětvovými příslušnými orgány“ vnitrostátní příslušné orgány, které byly podle příslušných odvětvových právních předpisů určeny pro účely dohledu nad úvěrovými institucemi, investičními podniky, pojišťovnami, životními pojišťovnami, zajišťovnami, subjekty kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP), institucemi zaměstnaneckého penzijního pojištění a alternativními investičními fondy.“
2)
Článek 4 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„1. Úvěrové instituce ve smyslu směrnice 2006/48/ES, investiční podniky ve smyslu směrnice 2004/39/ES, pojišťovny v oblasti působnosti první směrnice Rady 73/239/EHS ze dne 24. července 1973 o koordinaci právních a správních předpisů týkajících se přístupu k činnosti v přímém pojištění jiném než životním a jejího výkonu (8), pojišťovny ve smyslu směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/83/ES ze dne 5. listopadu 2002 o životním pojištění (9), zajišťovny ve smyslu směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/68/ES ze dne 16. listopadu 2005 o zajištění (10), SKIPCP ve smyslu směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES ze dne 13. července 2009 o koordinaci právních a správních předpisů týkajících se subjektů kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP) (11), instituce zaměstnaneckého penzijního pojištění ve smyslu směrnice 2003/41/ES a alternativní investiční fondy mohou používat k regulatorním účelům pouze ratingy vydané ratingovými agenturami usazenými v Unii a registrovanými v souladu s tímto nařízením.
b)
odstavec 3 se mění takto:
i)
písmena b), c) a d) se nahrazují tímto:
„b)
ratingová agentura ověřila a může Evropskému orgánu dohledu (Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy) zřízenému nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1095/2010 (12) (dále jen „Evropský orgán pro cenné papíry a trhy“) průběžně dokládat, že ratingová činnost vedoucí k vydání ratingu, který má být přejat, vykonávala ratingová agentura ze třetí země způsobem, jenž splňuje požadavky alespoň stejně přísné, jako jsou požadavky stanovené v článcích 6 až 12;
c)
není omezena schopnost Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy posuzovat a sledovat, zda ratingová agentura usazená ve třetí zemi plní požadavky stanovené v písmenu b);
d)
ratingová agentura poskytne na žádost Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy všechny informace nezbytné k tomu, aby tento orgán mohl průběžně dohlížet na plnění požadavků stanovených v tomto nařízení;
ii)
písmeno h) se nahrazuje tímto:
„h)
existují odpovídající ujednání o spolupráci mezi Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy a příslušným orgánem dohledu ratingové agentury se sídlem ve třetí zemi. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy zajistí, aby tato ujednání o spolupráci obsahovala alespoň:
i)
způsob výměny informací mezi Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy a příslušným orgánem dohledu ratingové agentury se sídlem ve třetí zemi a
ii)
postupy týkající se koordinace činnosti v oblasti dohledu s cílem umožnit Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy průběžně sledovat ratingovou činnost vedoucí k vydání přejatého ratingu.“
3)
Článek 5 se mění takto:
a)
odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. Ratingová agentura uvedená v odstavci 1 může požádat o certifikaci. Tuto žádost předloží Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy v souladu s příslušnými ustanoveními článku 15.“;
b)
v odstavci 3 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„3. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy žádost o certifikaci posoudí a rozhodne o ní postupem podle článku 16. Rozhodnutí o certifikaci vychází z kritérií stanovených v odst. 1 písm. a) až d) tohoto článku.“;
c)
odstavec 4 se nahrazuje tímto:
„4. Ratingová agentura uvedená v odstavci 1 může také požádat:
a)
v konkrétních případech o udělení výjimky z povinnosti plnit některé nebo všechny požadavky stanovené v oddílu A přílohy I a čl. 7 odst. 4, pokud je ratingová agentura schopna prokázat, že vzhledem k povaze, rozsahu a složitosti své činnosti a vzhledem k povaze a rozsahu ratingů, které vydává, nejsou tyto požadavky přiměřené;
b)
o udělení výjimky z požadavku na fyzickou přítomnost v Unii, pokud by byl takový požadavek příliš zatěžující a nepřiměřený vzhledem k povaze, rozsahu a složitosti její činnosti a vzhledem k povaze a rozsahu ratingů, které vydává.
Žádost o udělení výjimky podle prvního pododstavce písm. a) nebo b) podává ratingová agentura společně s žádostí o certifikaci. Při posuzování této žádosti zohlední Evropský orgán pro cenné papíry a trhy velikost ratingové agentury uvedené v odstavci 1, která žádost podala, vzhledem k povaze, rozsahu a složitosti její činnosti a vzhledem k povaze a rozsahu ratingů, které vydává, a dopad ratingů vydaných touto ratingovou agenturou na finanční stabilitu a řádné fungování finančních trhů jednoho nebo více členských států. Na základě tohoto posouzení může Evropský orgán pro cenné papíry a trhy tuto výjimku ratingové agentuře uvedené v odstavci 1 udělit.“;
d)
odstavec 5 se zrušuje;
e)
v odstavci 6 se třetí pododstavec nahrazuje tímto:
„S cílem zohlednit vývoj na finančních trzích přijme Komise prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci podle článku 38a a za podmínek stanovených v článcích 38b a 38c opatření k dalšímu upřesnění nebo úpravě kritérií stanovených v tomto odstavci druhém pododstavci písm. a), b) a c).“;
f)
odstavce 7 a 8 se nahrazují tímto:
„7. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy vypracuje ujednání o spolupráci s příslušnými orgány dohledu třetích zemí, jejichž právní a dohledový rámec byl shledán rovnocenným s tímto nařízením v souladu s odstavcem 6. V těchto ujednáních se stanoví alespoň:
a)
způsob výměny informací mezi Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy a příslušnými orgány dohledu dotčených třetích zemí a
b)
postupy koordinace dohledu.
8. Na certifikované ratingové agentury a na jimi vydávané ratingy se použijí obdobně články 20 a 24.“
4)
V článku 6 se odstavec 3 mění takto:
a)
v prvním pododstavci se úvodní část nahrazuje tímto:
„3. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy může ratingové agentuře na její žádost udělit výjimku z povinnosti plnit požadavky stanovené v oddíle A bodech 2, 5 a 6 přílohy I a v čl. 7 odst. 4, pokud tato ratingová agentura prokáže, že vzhledem k povaze, rozsahu a složitosti její činnosti i vzhledem k povaze a rozsahu vydávaných ratingů nejsou tyto požadavky přiměřené, a pokud:“;
b)
druhý pododstavec se nahrazuje tímto:
„V případě skupiny ratingových agentur Evropský orgán pro cenné papíry a trhy zajistí, aby alespoň jedné ratingové agentuře ve skupině nebyla udělena výjimka z plnění požadavků stanovených v oddíle A bodech 2, 5 a 6 přílohy I a v čl. 7 odst. 4.“
5)
Článek 9 se nahrazuje tímto:
„Článek 9
Outsourcing
Outsourcing důležitých provozních funkcí nesmí být vykonáván způsobem, který by významně snížil kvalitu vnitřní kontroly ratingové agentury a schopnost Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy vykonávat dohled nad plněním povinností uložených ratingové agentuře tímto nařízením.“
6)
V článku 10 se odstavec 6 nahrazuje tímto:
„6. Ratingová agentura nesmí použít název Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy ani žádného příslušného orgánu způsobem, který by naznačoval nebo vzbuzoval dojem, že Evropský orgán pro cenné papíry a trhy nebo příslušný orgán přejímá či schvaluje její ratingy nebo schvaluje její ratingovou činnost.“
7)
V článku 11 se odstavce 2 a 3 nahrazují tímto:
„2. Ratingová agentura poskytne do archivu zřízeného Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy informace o své historické výkonnosti, včetně četnosti přenosu ratingů, a informace o ratingových hodnoceních vydaných v minulosti a jejich změnách. Ratingová agentura poskytuje informace do tohoto archivu na standardním formuláři stanoveným Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy zpřístupní tyto informace veřejnosti a každoročně zveřejní souhrnné informace o hlavních aspektech vývoje.
3. Ratingová agentura každoročně do 31. března poskytuje Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy informace stanovené v příloze I oddílu E části II bodu 2.“
8)
Článek 14 se mění takto:
a)
odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. Registrace je účinná na celém území Unie, jakmile nabylo účinku rozhodnutí o registraci ratingové agentury přijaté Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy podle čl. 16 odst. 3 nebo čl. 17 odst. 3.“;
b)
v odstavci 3 se druhý pododstavec nahrazuje tímto:
„Ratingová agentura informuje bez zbytečného odkladu Evropský orgán pro cenné papíry a trhy o veškerých zásadních změnách podmínek pro počáteční registraci, včetně zahájení nebo ukončení provozu pobočky na území Unie.“;
c)
odstavce 4 a 5 se nahrazují tímto:
„4. Aniž jsou dotčeny články 16 nebo 17, provede Evropský orgán pro cenné papíry a trhy registraci ratingové agentury, pokud na základě posouzení žádosti dojde se zřetelem k článkům 4 a 6 k závěru, že ratingová agentura splňuje podmínky pro vydávání ratingů stanovené v tomto nařízení.
5. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy nesmí registraci podmínit požadavky, které nejsou stanoveny v tomto nařízení.“
9)
Články 15 až 21 se nahrazují tímto:
„Článek 15
Žádost o registraci
1. Ratingová agentura podá žádost o registraci Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy. Žádost obsahuje informace stanovené v příloze II.
2. Pokud o registraci žádá skupina ratingových agentur, členové skupiny pověří jednoho z jejích členů, aby podal Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy všechny žádosti jménem skupiny. Pověřená ratingová agentura poskytne informace stanovené v příloze II za každého člena skupiny.
3. Ratingová agentura podává svou žádost v kterémkoli z úředních jazyků orgánů Unie. Na veškerou další komunikaci mezi Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy a ratingovými agenturami a jejich zaměstnanci se obdobně použije ustanovení nařízení č. 1 ze dne 15. dubna 1958 o užívání jazyků v Evropském hospodářském společenství (13).
4. Do 20 pracovních dní od obdržení žádosti Evropský orgán pro cenné papíry a trhy posoudí, zda je žádost úplná. Není-li žádost úplná, stanoví Evropský orgán pro cenné papíry a trhy lhůtu, v níž ratingová agentura musí poskytnout doplňující informace.
Posoudí-li Evropský orgán pro cenné papíry a trhy žádost jako úplnou, oznámí to ratingové agentuře.
Článek 16
Posouzení žádosti o registraci ratingové agentury Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy
1. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy posoudí do 45 pracovních dní od oznámení podle čl. 15 odst. 4 druhého pododstavce žádost o registraci ratingové agentury v závislosti na tom, zda ratingová agentura splňuje podmínky stanovené v tomto nařízení.
2. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy může lhůtu pro posouzení prodloužit o 15 pracovních dní, zejména pokud ratingová agentura:
a)
zamýšlí přejímat ratingy, jak je uvedeno v čl. 4 odst. 3;
b)
zamýšlí využívat outsourcingu; nebo
c)
žádá o výjimku z povinnosti plnit požadavky podle čl. 6 odst. 3.
3. Do 45 pracovních dní od oznámení podle čl. 15 odst. 4 druhého pododstavce, respektive do 60 pracovních dní od tohoto oznámení v případech, na které se vztahuje odstavec 2 tohoto článku, Evropský orgán pro cenné papíry a trhy přijme řádně odůvodněné rozhodnutí o registraci nebo o zamítnutí žádosti o registraci.
4. Rozhodnutí, které Evropský orgán pro cenné papíry a trhy přijme podle odstavce 3, nabývá účinnosti pátým pracovním dnem po jeho přijetí.
Článek 17
Posouzení žádosti o registraci skupiny ratingových agentur Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy
1. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy posoudí do 55 pracovních dní od oznámení podle čl. 15 odst. 4 druhého pododstavce žádosti o registraci skupiny ratingových agentur v závislosti na tom, zda ratingové agentury splňují podmínky stanovené v tomto nařízení.
2. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy může lhůtu pro posouzení prodloužit o 15 pracovních dní, zejména pokud některá z ratingových agentur ve skupině:
a)
zamýšlí přejímat ratingy, jak je uvedeno v čl. 4 odst. 3;
b)
zamýšlí využívat outsourcing; nebo
c)
žádá o výjimku z povinnosti plnit požadavky podle čl. 6 odst. 3.
3. Do 55 pracovních dní od oznámení podle čl. 15 odst. 4 druhého pododstavce, respektive do 70 pracovních dní od tohoto oznámení v případech, na které se vztahuje odstavec 2 tohoto článku, Evropský orgán pro cenné papíry a trhy přijme pro každou z ratingových agentur ve skupině jednotlivé řádně odůvodněné rozhodnutí o registraci nebo o zamítnutí žádosti o registraci.
4. Rozhodnutí přijaté Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy podle odstavce 3 nabývá účinnosti pátým pracovním dnem po přijetí.
Článek 18
Oznámení rozhodnutí o registraci, o zamítnutí žádosti o registraci nebo o zrušení registrace a zveřejnění seznamu registrovaných ratingových agentur
1. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy oznámí do pěti pracovních dní od přijetí rozhodnutí podle článků 16, 17 nebo 20 toto rozhodnutí dotyčné ratingové agentuře. Pokud Evropský orgán pro cenné papíry a trhy odmítne ratingovou agenturu zaregistrovat nebo zruší její registraci, své rozhodnutí řádně odůvodní.
2. Jakékoli rozhodnutí podle článku 16, 17 nebo 20 Evropský orgán pro cenné papíry a trhy oznámí Komisi, Evropskému orgánu dohledu (Evropskému orgánu pro bankovnictví), zřízenému nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 (14), Evropskému orgánu dohledu (Evropskému orgánu pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění), zřízenému nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1094/2010 (15), příslušným orgánům a odvětvovým příslušným orgánům.
3. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy zveřejní na svých internetových stránkách seznam ratingových agentur registrovaných v souladu s tímto nařízením. Tento seznam se aktualizuje do pěti pracovních dní od přijetí rozhodnutí podle článků 16, 17 nebo 20. Komise zveřejní tento aktualizovaný seznam do 30 dní od aktualizace v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 19
Poplatky za registraci a dohled
1. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy účtuje ratingovým agenturám poplatky v souladu s tímto nařízením a nařízením o poplatcích uvedeným v odstavci 2. Tyto poplatky plně pokrývají výdaje Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy nezbytné pro registraci ratingových agentur a dohled nad nimi a pro náhradu veškerých nákladů, jež mohou příslušným orgánům vzniknout na základě tohoto nařízení, zejména v důsledku přenesení úkolů podle článku 30.
2. Komise přijme nařízení o poplatcích. Uvedené nařízení stanoví zejména typ poplatků a záležitosti, za něž se poplatky vybírají, výši poplatků, způsob jejich úhrady a způsob, jakým Evropský orgán pro cenné papíry a trhy poskytne příslušným orgánům náhradu nákladů, jež jim mohou vzniknout na základě tohoto nařízení, zejména v důsledku přenesení úkolů podle článku 30.
Výše poplatku účtovaného ratingové agentuře pokrývá veškeré správní náklady a je přiměřená obratu dotyčné ratingové agentury.
Nařízení o poplatcích uvedené v prvním pododstavci přijme Komise prostřednictvím aktu v přenesené pravomoci podle článku 38a a za podmínek stanovených v článcích 38b a 38c.
Článek 20
Zrušení registrace
1. Aniž je dotčen článek 24, Evropský orgán pro cenné papíry a trhy zruší registraci ratingové agentury, jestliže ratingová agentura:
a)
se výslovně vzdá registrace nebo nevydala za předchozích šest měsíců žádný rating;
b)
získala registraci na základě nepravdivých informací nebo jakýchkoli jiných neregulérních prostředků; nebo
c)
již nesplňuje podmínky, za nichž byla zaregistrována.
2. Příslušný orgán členského státu, v němž se používají ratingy vydané dotyčnou ratingovou agenturou a který se domnívá, že byla splněna některá z podmínek uvedených v odstavci 1, může požádat Evropský orgán pro cenné papíry a trhy, aby posoudil, zda jsou splněny podmínky pro zrušení registrace dotyčné ratingové agentury. Pokud Evropský orgán pro cenné papíry a trhy rozhodne, že registraci dotyčné ratingové agentury nezruší, své rozhodnutí řádně odůvodní.
3. Rozhodnutí o zrušení registrace nabývá účinnosti okamžitě v celé Unii s výhradou přechodných období pro používání ratingů podle čl. 24 odst. 4.
KAPITOLA II
DOHLED ZAJIŠŤOVANÝ EVROPSKÝM ORGÁNEM PRO CENNÉ PAPÍRY A TRHY
Článek 21
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy
1. Aniž je dotčen článek 25a, zajišťuje uplatňování tohoto nařízení Evropský orgán pro cenné papíry a trhy.
2. V souladu s článkem 16 nařízení (EU) č. 1095/2010 Evropský orgán pro cenné papíry a trhy vydává a aktualizuje obecné pokyny pro spolupráci mezi Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy, příslušnými orgány a odvětvovými příslušnými orgány pro účely tohoto nařízení a pro účely příslušných odvětvových právních předpisů, včetně postupů a podrobných podmínek souvisejících s přenášením úkolů.
3. V souladu s článkem 16 nařízení (EU) č. 1095/2010 Evropský orgán pro cenné papíry a trhy ve spolupráci s Evropským orgánem pro bankovnictví a Evropským orgánem pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění vydá a aktualizuje obecné pokyny pro přejímání ratingů podle čl. 4 odst. 3 tohoto nařízení do 7. června 2011.
4. Do 2. ledna 2012 předloží Evropský orgán pro cenné papíry a trhy návrhy regulačních technických norem ke schválení Komisí v souladu s článkem 10 nařízení (EU) č. 1095/2010 ohledně:
a)
informací, které má ratingová agentura uvést ve své žádosti o registraci, jak je uvedeno v příloze II;
b)
informací, které ratingová agentura musí předložit společně se žádostí o certifikaci a se žádostí o posouzení jejího systémového významu pro finanční stabilitu a řádné fungování finančních trhů podle článku 5;
c)
uvádění informací, které ratingové agentury uveřejňují v souladu s čl. 11 odst. 2 a oddílem E částí II bodem 1 přílohy I, a to včetně struktury, formátu, způsobu a doby předkládání zpráv;
d)
posuzování toho, zda jsou metodiky pro vydávání ratingů v souladu s požadavky stanovenými v čl. 8 odst. 3;
e)
obsahu a formátu pravidelného předkládání ratingových údajů, jež má Evropský orgán pro cenné papíry a trhy od ratingových agentur požadovat pro účely průběžného dohledu.
5. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy zveřejní každoročně a poprvé do 1. ledna 2012 zprávu o uplatňování tohoto nařízení. Tato zpráva obsahuje zejména posouzení toho, jak ratingové agentury registrované podle tohoto nařízení provádějí přílohu I.
6. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy každoročně předkládá Evropskému parlamentu, Radě a Komisi zprávu o opatřeních v oblasti dohledu a sankcích uložených orgánem pro cenné papíry podle tohoto nařízení, včetně pokut a penále.
7. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy spolupracuje při plnění svých úkolů s Evropským orgánem pro bankovnictví a Evropským orgánem pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění a konzultuje tyto orgány před vydáním a aktualizací obecných pokynů a předložením návrhů regulačních technických norem uvedených v odstavcích 2, 3 a 4.
10)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 22a
Posouzení plnění povinnosti zpětného testování
1. Při provádění průběžného dohledu nad ratingovými agenturami registrovanými podle tohoto nařízení Evropský orgán pro cenné papíry a trhy pravidelně posuzuje dodržování čl. 8 odst. 3.
2. Aniž je dotčen článek 23, Evropský orgán pro cenné papíry a trhy v rámci posuzování uvedeného v odstavci 1 rovněž:
a)
ověřuje, že ratingové agentury provádějí zpětné testování;
b)
analyzuje výsledky tohoto zpětného testování a
c)
ověřuje, že ratingové agentury zavedly postupy, jimiž promítnou výsledky zpětného testování do svých metodik pro vydávání ratingů.“
11)
Články 23 až 27 se nahrazují tímto:
„Článek 23
Nezasahování do obsahu ratingů nebo metodik
Při výkonu svých povinností podle tohoto nařízení Evropský orgán pro cenné papíry a trhy, Komise ani žádné orgány veřejné správy členských států nezasahují do obsahu ratingů či metodik.
Článek 23a
Výkon pravomocí uvedených v článcích 23b až 23d
Pravomoci svěřené podle článků 23b až 23d Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy či kterémukoli z jeho úředníků nebo dalším osobám pověřeným Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy nesmějí být užity k tomu, aby se vyžadovalo zpřístupnění informací nebo dokumentů, na něž se vztahuje právní výsada.
Článek 23b
Žádosti o informace
1. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy si může prostou žádostí nebo rozhodnutím vyžádat od ratingových agentur, osob podílejících se na ratingové činnosti, hodnocených osob a spřízněných třetích osob, třetích osob, které ratingové agentury využívají v rámci outsourcingu provozních funkcí nebo činnosti, a osob s jinou úzkou podstatnou vazbou na ratingové agentury nebo ratingovou činnost, poskytnutí veškerých informací, které jsou nezbytné pro provádění jeho povinností podle tohoto nařízení.
2. V případě prosté žádosti o informace podle odstavce 1 Evropský orgán pro cenné papíry a trhy:
a)
odkáže na tento článek jako na právní základ žádosti;
b)
uvede účel žádosti;
c)
upřesní, jaké informace jsou požadovány;
d)
stanoví lhůtu, ve které mají být informace poskytnuty;
e)
upozorní osobu, od níž informace žádá, že nemá povinnost informace poskytnout, avšak rozhodne-li se dobrovolně žádosti vyhovět, nesmějí být poskytnuté informace nepravdivé nebo zavádějící;
f)
upozorní na pokutu stanovenou v článku 36a ve spojení s přílohou III oddílem II bodem 7, jestliže jsou odpovědi na položené otázky nepravdivé nebo zavádějící.
3. V případě žádosti o poskytnutí informací podle odstavce 1 na základě rozhodnutí Evropský orgán pro cenné papíry a trhy:
a)
odkáže na tento článek jako na právní základ žádosti;
b)
uvede účel žádosti;
c)
upřesní, jaké informace jsou požadovány;
d)
stanoví lhůtu, ve které mají být informace poskytnuty;
e)
upozorní na penále stanovená v článku 36b, jestliže jsou poskytnuté informace neúplné;
f)
upozorní na pokutu stanovenou v článku 36a ve spojení s přílohou III oddílem II bodem 7, jestliže jsou odpovědi na položené otázky nepravdivé nebo zavádějící, a
g)
upozorní na možnost podat odvolání proti rozhodnutí k odvolacímu senátu a nechat rozhodnutí přezkoumat Soudním dvorem Evropské unie v souladu s články 60 a 61 nařízení (EU) č. 1095/2010.
4. Požadované informace poskytují osoby uvedené v odstavci 1 nebo jejich zástupci a v případě právnických osob nebo sdružení bez právní subjektivity osoby zmocněné je zastupovat podle zákona nebo podle stanov. Za své klienty mohou sdělit informace řádně zmocnění právní zástupci. Ti však nesou i nadále plnou odpovědnost, jsou-li poskytnuté informace neúplné, nepravdivé či zavádějící.
5. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy zašle neprodleně kopii prosté žádosti nebo svého rozhodnutí příslušnému orgánu členského státu, na jehož území mají bydliště nebo sídlo osoby uvedené v odstavci 1, jichž se žádost o informace týká.
Článek 23c
Obecná šetření
1. V zájmu plnění povinností podle tohoto nařízení může Evropský orgán pro cenné papíry a trhy provádět veškerá nezbytná šetření osob uvedených v čl. 23b odst. 1. Za tímto účelem jsou úředníci Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy a další osoby tímto orgánem pověřené zmocněni:
a)
zkoumat jakékoli záznamy, údaje, postupy a jakékoli jiné materiály, které mají význam pro plnění jeho úkolů, a to bez ohledu na nosič, na němž jsou uchovávány;
b)
pořizovat nebo získávat ověřené kopie takových záznamů, údajů, postupů a jiných materiálů nebo výpisy z nich;
c)
předvolat jakoukoli osobu uvedenou v čl. 23b odst. 1 nebo její zástupce či zaměstnance a požádat je o ústní nebo písemné vysvětlení skutečností nebo dokumentů, které se týkají předmětu a účelu kontroly, a odpovědi zaznamenat;
d)
vyslechnout jakoukoli jinou fyzickou či právnickou osobu, která s tím souhlasí, za účelem získání informací souvisejících s předmětem šetření;
e)
požadovat výpisy telefonních hovorů a datových přenosů.
2. Úředníci Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy a další osoby tímto orgánem pověřené pro účely šetření podle odstavce 1 vykonávají své pravomoci po předložení písemného pověření, v němž je uveden předmět a účel šetření. V tomto pověření jsou také uvedena penále stanovená v článku 36b, jestliže požadované záznamy, údaje, postupy nebo jakékoli jiné materiály či odpovědi osob uvedených v čl. 23b odst. 1 na položené otázky nejsou poskytnuty nebo jsou poskytnuty neúplné, a pokuty stanovené v článku 36a ve spojení s přílohou III oddílem II bodem 8, jestliže jsou odpovědi osob uvedených v čl. 23b odst. 1 na položené otázky nepravdivé nebo zavádějící.
3. Osoby uvedené v čl. 23b odst. 1 se podrobí šetřením zahájeným na základě rozhodnutí Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy. V rozhodnutí jsou uvedeny předmět a účel šetření, penále stanovená v článku 36b, opravné prostředky, které jsou k dispozici podle nařízení (EU) č. 1095/2010 a právo na přezkum rozhodnutí Soudním dvorem Evropské unie.
4. S dostatečným předstihem před šetřením Evropský orgán pro cenné papíry a trhy o šetření a o totožnosti pověřených osob informuje příslušný orgán členského státu, na jehož území má šetření probíhat. Úředníci příslušného orgánu dotyčného členského státu poskytují na žádost Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy těmto pověřeným osobám součinnost při plnění jejich povinností. Úředníci příslušného orgánu dotyčného členského státu se mohou na požádání šetření také účastnit.
5. Jestliže požadavek poskytnout výpisy telefonních hovorů a datových přenosů podle odst. 1 písm. e) vyžaduje podle vnitrostátních právních předpisů povolení justičního orgánu, musí být o takové povolení požádáno. O toto povolení lze také žádat jako o předběžné opatření.
6. Pokud je podána žádost o povolení podle odstavce 5, vnitrostátní justiční orgán přezkoumá, zda je rozhodnutí Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy pravé a zda navrhovaná donucovací opatření nejsou vzhledem k předmětu šetření svévolná ani nepřiměřená. Při přezkoumávání přiměřenosti těchto donucovacích opatření může vnitrostátní justiční orgán požádat Evropský orgán pro cenné papíry a trhy o podrobné vysvětlení, zejména pokud jde o důvody, na jejichž základě má Evropský orgán pro cenné papíry a trhy podezření, že došlo k porušení tohoto nařízení, jakož i závažnosti tohoto údajného porušení a povahy účasti osoby, jíž se donucovací opatření týkají. Vnitrostátní justiční orgán však nesmí přezkoumávat nezbytnost kontroly ani požadovat, aby mu byly poskytnuty informace ze spisu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy. Zákonnost rozhodnutí Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy přezkoumává pouze Soudní dvůr Evropské unie v souladu postupem stanoveným nařízením (EU) č. 1095/2010.
Článek 23d
Kontroly na místě
1. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy může za účelem plnění svých povinností podle tohoto nařízení provádět veškeré nezbytné kontroly na místě v provozních prostorách právnických osob uvedených v čl. 23b odst. 1. Vyžaduje-li to řádné provedení a účinnost kontroly, může Evropský orgán pro cenné papíry a trhy provést kontrolu na místě bez předchozího ohlášení.
2. Úředníci Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy a další osoby tímto orgánem pověřené k provádění kontrol na místě smějí vstupovat do všech provozních prostor a na pozemky právnických osob, kterých se rozhodnutí Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy týká, a mají veškeré pravomoci stanovené v čl. 23c odst. 1. Zároveň jsou oprávněni zapečetit jakékoli provozní prostory a účetní knihy nebo záznamy na dobu a v rozsahu, které jsou pro kontrolu nezbytné.
3. Úředníci Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy a další osoby tímto orgánem pověřené k provádění kontrol na místě vykonávají své pravomoci po předložení písemného pověření, v němž je uveden předmět a účel kontroly a také penále stanovená v článku 36b pro případ, že se dotyčné osoby kontrole nepodrobí. S dostatečným předstihem před kontrolou informuje Evropský orgán pro cenné papíry a trhy o kontrole příslušný orgán členského státu, na jehož území má probíhat.
4. Osoby uvedené v čl. 23b odst. 1 se podrobí kontrolám na místě nařízeným na základě rozhodnutí Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy. V rozhodnutí musí být uvedeny předmět a účel kontroly, datum, kdy má být kontrola zahájena, penále stanovená v článku 36b, opravné prostředky, které jsou k dispozici podle nařízení (EU) č. 1095/2010 a dále právo na přezkum rozhodnutí Soudním dvorem Evropské unie. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy přijímá taková rozhodnutí po konzultaci příslušného orgánu členského státu, na jehož území má kontrola probíhat.
5. Úředníci příslušného orgánu členského státu, na jehož území má kontrola probíhat, jakož i osoby tímto orgánem pověřené nebo jmenované poskytují na žádost Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy aktivní součinnost úředníkům Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy a dalším osobám tímto orgánem pověřeným. Za tímto účelem mají pravomoci stanovené v odstavci 2. Úředníci příslušného orgánu dotyčného členského státu se mohou na požádání kontrol na místě také účastnit.
6. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy také může požádat, aby příslušné orgány provedly určité vyšetřovací úkoly a kontroly na místě jeho jménem, jak je stanoveno v tomto článku a v čl. 23c odst. 1. Za tímto účelem mají příslušné orgány stejné pravomoci jako Evropský orgán pro cenné papíry a trhy, jak je uvedeno v tomto článku a v čl. 23c odst. 1.
7. Pokud úředníci Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy a další doprovázející osoby tímto orgánem pověřené zjistí, že určitá osoba odmítá kontrolu nařízenou podle tohoto článku, příslušný orgán dotyčného členského státu jim poskytne nezbytnou pomoc a podle potřeby požádá o pomoc policii nebo rovnocenný donucovací orgán, který jim provedení kontroly na místě umožní.
8. Pokud kontrola na místě stanovená v odstavci 1 nebo pomoc stanovená v odstavci 7 vyžaduje podle vnitrostátních právních předpisů povolení justičního orgánu, musí být o takové povolení požádáno. O toto povolení lze žádat jako o předběžné opatření.
9. Pokud je podána žádost o povolení podle odstavce 8, vnitrostátní justiční orgán přezkoumá, zda je rozhodnutí Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy pravé a zda navrhovaná donucovací opatření nejsou vzhledem k předmětu kontroly svévolná ani nepřiměřená. Při přezkoumávání přiměřenosti těchto donucovacích opatření může vnitrostátní justiční orgán požádat Evropský orgán pro cenné papíry a trhy o podrobné vysvětlení, zejména důvodů, na jejichž základě má Evropský orgán pro cenné papíry a trhy podezření, že došlo k porušení tohoto nařízení, a závažnosti tohoto údajného porušení a povahy účasti osoby, jíž se donucovací opatření týkají. Vnitrostátní justiční orgán však nesmí přezkoumávat nezbytnost kontroly ani požadovat, aby mu byly poskytnuty informace ze spisu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy. Zákonnost rozhodnutí Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy přezkoumává pouze Soudní dvůr Evropské unie postupem stanoveným v nařízení (EU) č. 1095/2010.
Článek 23e
Procesní pravidla pro přijímání opatření v oblasti dohledu a ukládání pokut
1. Zjistí-li Evropský orgán pro cenné papíry a trhy při plnění svých povinností podle tohoto nařízení závažné známky toho, že by mohly existovat skutečnosti, jež mohou představovat jeden či více případů porušení povinností uvedených v příloze III, určí Evropský orgán pro cenné papíry a trhy ve svém rámci nezávislého vyšetřujícího úředníka, aby věc vyšetřil. Určený úředník se nesmí účastnit ani se neúčastnil přímého nebo nepřímého dohledu nad dotyčnou ratingovou agenturou ani postupu registrace této ratingové agentury a své funkce plní nezávisle na radě orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy.
2. Vyšetřující úředník vyšetří údajná porušení povinnosti, přičemž vezme v úvahu veškeré připomínky vyšetřovaných osob a kompletní spis se svým nálezem předá radě orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy.
Za účelem plnění svých úkolů může vyšetřující úředník využívat svou pravomoc požádat o informace podle článku 23b a provádět šetření a kontroly na místě podle článků 23c a 23d. Při uplatňování těchto pravomocí dodržuje vyšetřující úředník článek 23a.
Při plnění svých úkolů má vyšetřující úředník přístup ke všem dokumentům a informacím, které Evropský orgán pro cenné papíry a trhy shromáždil v rámci své činnosti v oblasti dohledu.
3. Jakmile vyšetřující úředník vyšetřování dokončí a předtím, než spis se svým nálezem předá radě orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy, poskytne vyšetřovaným osobám příležitost se k vyšetřovaným záležitostem vyjádřit. Svůj nález zakládá pouze na skutečnostech, ke kterým měly vyšetřované osoby příležitost se vyjádřit.
V průběhu vyšetřování jsou plně respektována práva dotčených osob na obhajobu podle tohoto článku.
4. Předává-li vyšetřující úředník spis s nálezem radě orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy, uvědomí o tom vyšetřované osoby. Ty mají právo do spisu nahlížet s výhradou oprávněného zájmu jiných osob na ochraně svých obchodních tajemství. Právo nahlížet do spisu se nevztahuje na důvěrné informace, jež mají vliv na třetí osoby.
5. Na základě spisu obsahujícího nález vyšetřujícího úředníka, a pokud o to dotyčné osoby požádají, rozhodne rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy po vyslechnutí vyšetřovaných osob v souladu s články 25 a 36c, zda se vyšetřované osoby dopustily případu jednoho či více porušení povinností uvedených v příloze III, a pokud je tomu tak, přijme opatření v oblasti dohledu podle článku 24 a uloží pokutu podle článku 36a.
6. Vyšetřující úředník se jednání rady orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy neúčastní ani do jejího rozhodování jinak nezasahuje.
7. Komise přijme další procesní pravidla pro výkon pravomoci ukládat pokuty a penále, včetně ustanovení o právu na obhajobu, ustanovení o lhůtách a o výběru pokut a penále, a přijme podrobná pravidla o promlčecích lhůtách týkajících se ukládání a výkonu sankcí.
Pravidla uvedená v prvním pododstavci se přijímají prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci podle článku 38a a za podmínek stanovených v článcích 38b a 38c.
8. Zjistí-li Evropský orgán pro cenné papíry a trhy při plnění svých povinností podle tohoto nařízení závažné známky možné existence skutečností, jež mohou představovat trestný čin, postoupí věc příslušným vnitrostátním orgánům činným v trestním řízení. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy dále neuloží pokuty nebo penále v případech, kdy stejné skutečnosti nebo skutečnosti, jež jsou v podstatě totožné, vedly v rámci trestního řízení podle vnitrostátního práva k osvobozujícímu nebo odsuzujícímu rozhodnutí, které nabylo právní moci.
Článek 24
Opatření v oblasti dohledu přijímaná Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy
1. Pokud v souladu s čl. 23e odst. 5 rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy zjistí, že se ratingová agentura dopustila některého z porušení povinností uvedených v příloze III, přijme jedno nebo více z těchto rozhodnutí:
a)
zrušit registraci této ratingové agentury;
b)
dočasně zakázat této ratingové agentuře vydávání ratingů s účinkem v celé Unii, dokud není porušování povinnosti ukončeno;
c)
pozastavit používání ratingů vydaných touto ratingovou agenturou pro regulatorní účely s účinkem v celé Unii, dokud není porušování povinnosti ukončeno;
d)
požadovat, aby ratingová agentura porušování povinnosti ukončila;
e)
vydat veřejná oznámení.
2. Při přijímání rozhodnutí uvedených v odstavci 1 rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy zohlední povahu a závažnost porušení povinnosti, přičemž vezme v úvahu tato kritéria:
a)
trvání a četnost případů porušení povinnosti;
b)
zda porušení povinnosti odhalilo závažné nebo systémové nedostatky v postupech podniku nebo v jeho systémech řízení či vnitřních kontrolách;
c)
zda porušení povinnosti usnadnilo či umožnilo spáchání finančního trestného činu nebo zda lze takový trestný čin danému porušení jakýmkoliv jiným způsobem přičíst;
d)
zda k porušení povinnosti došlo úmyslně nebo z nedbalosti.
3. Před přijetím rozhodnutí podle odst. 1 písm. a), b) a c) o tom rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy uvědomí Evropský orgán pro bankovnictví a Evropský orgán pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění.
4. Byla-li přijata rozhodnutí podle odst. 1 písm. a) a c), lze ratingy používat pro regulatorní účely i nadále, a to po dobu nepřesahující:
a)
deset pracovních dní ode dne zveřejnění rozhodnutí Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy podle odstavce 5, pokud pro dotyčný finanční nástroj nebo subjekt existují ratingy vydané jinými ratingovými agenturami registrovanými podle tohoto nařízení, nebo
b)
tři měsíce ode dne zveřejnění rozhodnutí Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy podle odstavce 5, pokud pro dotyčný finanční nástroj nebo subjekt neexistují ratingy vydané jinými ratingovými agenturami registrovanými podle tohoto nařízení.
Za mimořádných okolností souvisejících s případným narušením trhu nebo finanční nestabilitou může rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy lhůtu uvedenou v prvním pododstavci písm. b) mimo jiné i na žádost Evropského orgánu pro bankovnictví a Evropského orgánu pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění prodloužit o další tři měsíce.
5. Rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy oznámí veškerá rozhodnutí přijatá podle odstavce 1 bez zbytečného odkladu dotyčné ratingové agentuře a sdělí tato rozhodnutí příslušným orgánům a odvětvovým příslušným orgánům, Komisi, Evropskému orgánu pro bankovnictví a Evropskému orgánu pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění. Veškerá tato rozhodnutí zveřejní na svých internetových stránkách do 10 pracovních dní ode dne jejich přijetí.
Při zveřejňování svých rozhodnutí ve smyslu prvního pododstavce zveřejní rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy rovněž informace o tom, že dotyčná ratingová agentura má právo proti rozhodnutí podat odvolání, případně i o tom, že odvolání bylo podáno, a uvede, že toto odvolání nemá odkladný účinek, a zveřejní dále informace o možnosti odvolacího senátu pozastavit uplatňování napadeného rozhodnutí podle čl. 60 odst. 3 nařízení (EU) č. 1095/2010.
Článek 25
Vyjádření dotyčných osob
1. Před přijetím jakéhokoli rozhodnutí podle čl. 24 odst. 1 poskytne rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy účastníkům řízení příležitost vyjádřit se ke zjištění Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy. Rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy založí svá rozhodnutí pouze na zjištěních, ke kterým měli účastníci řízení příležitost se vyjádřit.
První pododstavec se nevztahuje na situace, kdy je třeba přijmout naléhavá opatření s cílem zabránit významnému a bezprostřednímu poškození finančního systému. V takovém případě může rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy přijmout prozatímní rozhodnutí s tím, že co nejdříve po přijetí svého rozhodnutí musí dát dotyčným osobám příležitost k vyjádření.
2. V průběhu řízení musí být plně respektována práva na obhajobu účastníků řízení. Mají právo nahlížet do spisu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy s výhradou oprávněného zájmu jiných osob na ochraně jejich obchodních tajemství. Právo nahlížet do spisu se nevztahuje na důvěrné informace.
Článek 25a
Odvětvové příslušné orgány zodpovědné za dohled nad čl. 4 odst. 1 (používání ratingů) a za jeho prosazování
Odvětvové příslušné orgány zodpovídají za dohled nad čl. 4 odst. 1 a za jeho prosazování v souladu s příslušnými odvětvovými právními předpisy.
KAPITOLA III
SPOLUPRÁCE MEZI EVROPSKÝM ORGÁNEM PRO CENNÉ PAPÍRY A TRHY, PŘÍSLUŠNÝMI ORGÁNY A ODVĚTVOVÝMI PŘÍSLUŠNÝMI ORGÁNY
Článek 26
Povinnost spolupracovat
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy, Evropský orgán pro bankovnictví a Evropský orgán pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění, příslušné orgány a odvětvové příslušné orgány spolupracují, pokud je to nutné pro účely tohoto nařízení a pro účely příslušných odvětvových právních předpisů.
Článek 27
Výměna informací
1. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy, příslušné orgány a odvětvové příslušné orgány si bez zbytečného odkladu poskytují navzájem informace požadované pro účely výkonu svých povinností podle tohoto nařízení a podle příslušných odvětvových právních předpisů.
2. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy může centrálním bankám, Evropskému systému centrálních bank a Evropské centrální bance jakožto měnovým orgánům, Evropské radě pro systémová rizika a případně dalším orgánům veřejné správy odpovědným za dohled nad platebními systémy a systémy vypořádání předávat důvěrné informace určené k plnění jejich úkolů. Obdobně těmto orgánům ani subjektům nelze bránit v tom, aby Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy předávaly informace, které tento orgán může potřebovat pro účely plnění svých povinností podle tohoto nařízení.“
12)
Články 28 a 29 se zrušují.
13)
Články 30, 31 a 32 se nahrazují tímto:
„Článek 30
Přenášení úkolů z Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy na příslušné orgány
1. Je-li to nezbytné k řádnému splnění úkolu v oblasti dohledu, může Evropský orgán pro cenné papíry a trhy konkrétní úkoly v oblasti dohledu přenést na příslušný orgán členského státu v souladu s obecnými pokyny vydanými Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy podle čl. 21 odst. 2. Mezi tyto konkrétní úkoly v oblasti dohledu mohou patřit zejména pravomoc žádat o informace podle článku 23b a provádět šetření a kontroly na místě podle čl. 23d odst. 6.
2. Před přenesením úkolu Evropský orgán pro cenné papíry a trhy konzultuje s dotčeným příslušným orgánem. Tato konzultace se týká:
a)
rozsahu úkolu, jenž má být přenesen;
b)
harmonogramu pro splnění úkolu, jenž má být přenesen, a
c)
předávání potřebných informací mezi příslušným orgánem a Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy.
3. V souladu s nařízením o poplatcích, které Komise přijme podle čl. 19 odst. 2, poskytne Evropský orgán pro cenné papíry a trhy příslušnému orgánu náhradu nákladů, jež mu v důsledku výkonu přenesených úkolů vzniknou.
4. Přenesení úkolu podle odstavce 1 Evropský orgán pro cenné papíry a trhy v náležitých intervalech přezkoumává. Přenesení úkolů lze kdykoliv odvolat.
Přenesení úkolů nemá vliv na odpovědnost Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy a neomezuje jeho schopnost provádět přenesenou činnost a dohlížet na ni. Úkoly v oblasti dohledu podle tohoto nařízení, včetně rozhodnutí o registraci, závěrečného posouzení a navazujících rozhodnutí týkajících se porušení povinnosti přenést nelze.
Článek 31
Oznámení a žádosti o pozastavení od příslušných orgánů
1. Pokud je příslušný orgán určitého členského státu přesvědčen, že na území jeho členského státu nebo na území jiného členského státu dochází nebo došlo k jednání, které je v rozporu s tímto nařízením, oznámí tuto skutečnost co nejpřesněji Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy. Má-li příslušný orgán za to, že je to za účelem šetření vhodné, může rovněž Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy navrhnout, aby posoudil, zda je třeba vůči ratingové agentuře podílející se na tomto jednání využít pravomoce podle článků 23b a 23c.
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy přijme vhodná opatření. Informuje oznamující příslušný orgán o výsledku, a pokud je to možné, o veškerých významných mezitimních změnách ve vývoji situace.
2. Aniž je dotčena oznamovací povinnost stanovená v odstavci 1, platí, že pokud se oznamující příslušný orgán členského státu domnívá, že registrovaná ratingová agentura, jejíž ratingy jsou používány na území tohoto členského státu, porušuje povinnosti vyplývající z tohoto nařízení a že toto porušení je dostatečně závažné a trvalé na to, aby mělo významný dopad na ochranu investorů nebo stabilitu finančního systému v uvedeném členském státě, může oznamující příslušný orgán požadovat, aby Evropský orgán pro cenné papíry a trhy pozastavil používání ratingů dotyčné ratingové agentury pro regulatorní účely finančními institucemi a dalšími subjekty uvedenými v čl. 4 odst. 1. Oznamující příslušný orgán svou žádost Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy úplně zdůvodní.
Pokud se Evropský orgán pro cenné papíry a trhy domnívá, že žádost není oprávněná, vyrozumí o tom písemně oznamující příslušný orgán s uvedením důvodů. Pokud se Evropský orgán pro cenné papíry a trhy domnívá, že žádost oprávněná je, přijme vhodná opatření k vyřešení dané záležitosti.
Článek 32
Mlčenlivost
1. Povinnost mlčenlivosti platí pro Evropský orgán pro cenné papíry a trhy, příslušné orgány a všechny osoby, které pracují nebo pracovaly pro Evropský orgán pro cenné papíry a trhy, pro příslušné orgány nebo pro jakoukoli jinou osobu, na niž Evropský orgán pro cenné papíry a trhy přenesl úkoly, včetně auditorů a odborníků smluvně zavázaných Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy. Informace, na které se vztahuje povinnost mlčenlivosti, nesmějí být zpřístupněny žádným osobám ani orgánům s výjimkou případů, kdy je toto zpřístupnění nutné pro soudní řízení.
2. Veškeré informace, které Evropský orgán pro cenné papíry a trhy, příslušné orgány, odvětvové příslušné orgány a jiné orgány a subjekty uvedené v čl. 27 odst. 2 obdržely podle tohoto nařízení a které si vyměňují, jsou považovány za důvěrné s výjimkou případů, kdy Evropský orgán pro cenné papíry a trhy nebo příslušný orgán nebo jiný dotčený orgán či subjekt v okamžiku jejich sdělení uvede, že dané informace mohou být zpřístupněny, nebo kdy je toto zpřístupnění nutné pro soudní řízení.“
14)
Článek 33 se zrušuje.
15)
Články 34 a 35 se nahrazují tímto:
„Článek 34
Dohoda o výměně informací
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy může uzavírat dohody o spolupráci týkající se výměny informací s orgány dohledu třetích zemí pouze v případě, že zpřístupněné informace podléhají zárukám zachování mlčenlivosti, které jsou alespoň rovnocenné zárukám stanoveným v článku 32.
Tato výměna informací musí být určena pro plnění úkolů těchto orgánů dohledu.
Pro předávání osobních údajů třetím zemím použije Evropský orgán pro cenné papíry a trhy nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 ze dne 18. prosince 2000 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů orgány a institucemi Společenství a o volném pohybu těchto údajů (16).
Článek 35
Zpřístupnění informací získaných ze třetích zemí
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy může zpřístupnit informace, které obdržel od orgánů dohledu třetích zemí, pouze pokud on nebo příslušný orgán obdržel výslovný souhlas orgánu dohledu, který informace poskytl, přičemž tyto informace lze případně zpřístupnit výhradně pro účely, pro které tento orgán dohledu vydal souhlas, nebo pokud je toto zpřístupnění informací nezbytné pro soudní řízení.
16)
Název kapitoly I hlavy IV „Sankce, postup projednávání ve výboru a předkládání zpráv“ se nahrazuje názvem „Sankce, pokuty, penále, postup projednávání ve výboru, přenesené pravomoci a předkládání zpráv“.
17)
V článku 36 se první a druhý pododstavec nahrazují tímto:
„Členské státy stanoví sankce za porušení čl. 4 odst. 1 a přijmou veškerá opatření nezbytná k jejich uplatňování. Stanovené sankce musí být účinné, přiměřené a odrazující.
Členské státy zajistí, aby odvětvový příslušný orgán uveřejnil každou sankci, která byla za porušení čl. 4 odst. 1 uložena, ledaže by toto uveřejnění vážně ohrozilo finanční trhy nebo způsobilo nepřiměřenou škodu zúčastněným subjektům.“
18)
Vkládají se nové články, které znějí:
„Článek 36a
Pokuty
1. Pokud v souladu s čl. 23e odst. 5 rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy zjistí, že se ratingová agentura úmyslně nebo z nedbalosti dopustila některého z porušení povinnosti uvedených v příloze III, přijme rozhodnutí o uložení pokuty podle odstavce 2.
Porušení povinnosti ratingovou agenturou se považuje za úmyslné, pokud Evropský orgán pro cenné papíry a trhy zjistí objektivní skutečnosti, které prokazují, že ratingová agentura či její užší vedení jednaly s cílem porušit povinnost.
2. Základní výše pokut uvedených v odstavci 1 se stanovuje v těchto rozmezích:
a)
v případech porušení povinnosti uvedených v bodech 1 až 5, 11 až 15, 19, 20, 23, 28, 30, 32, 33, 35, 41, 43, 50 a 51 oddílu I přílohy III dosahuje výše pokuty nejméně 500 000 EUR, přičemž nepřesáhne 750 000 EUR;
b)
v případech porušení povinnosti uvedených v bodech 6 až 8, 16 až 18, 21, 22, 24, 25, 27, 29, 31, 34, 37 až 40, 42, 45 až 49, 52 a 54 oddílu I přílohy III dosahuje výše pokuty nejméně 300 000 EUR, přičemž nepřesáhne 450 000 EUR;
c)
v případech porušení povinnosti uvedených v bodech 9, 10, 26, 36, 44 a 53 oddílu I přílohy III dosahuje výše pokuty nejméně 100 000 EUR, přičemž nepřesáhne 200 000 EUR;
d)
v případech porušení povinnosti uvedených v bodech 1, 6, 7 a 8 oddílu II přílohy III dosahuje výše pokuty nejméně 50 000 EUR, přičemž nepřesáhne 150 000 EUR;
e)
v případech porušení povinnosti uvedených v bodech 2, 4 a 5 oddílu II přílohy III dosahuje výše pokuty nejméně 25 000 EUR, přičemž nepřesáhne 75 000 EUR;
f)
v případech porušení povinnosti uvedených v bodě 3 oddílu II přílohy III dosahuje výše pokuty nejméně 10 000 EUR, přičemž nepřesáhne 50 000 EUR;
g)
v případech porušení povinnosti uvedených v bodech 1 až 3 a 11 oddílu III přílohy III dosahuje výše pokuty nejméně 150 000 EUR, přičemž nepřesáhne 300 000 EUR;
h)
v případech porušení povinnosti uvedených v bodech 4, 6, 8 a 10 oddílu III přílohy III dosahuje výše pokuty nejméně 90 000 EUR, přičemž nepřesáhne 200 000 EUR;
i)
v případech porušení povinnosti uvedených v bodech 5, 7 a 9 oddílu III přílohy III dosahuje výše pokuty nejméně 40 000 EUR, přičemž nepřesáhne 100 000 EUR.
Při rozhodování o tom, zda by základní výše pokuty měla být stanovena u dolní hranice, uprostřed, či u horní hranice rozmezí stanovených v prvním pododstavci, Evropský orgán pro cenné papíry a trhy přihlédne k ročnímu obratu dotyčné ratingové agentury za předcházející hospodářský rok. V případě ratingových agentur, jejichž roční obrat nedosahuje 10 milionů EUR, se základní výše pokuty stanovuje u dolní hranice stanovených rozmezí, v případě ratingových agentur, jejichž roční obrat činí 10 až 50 milionů EUR, se základní výše pokuty stanovuje uprostřed stanovených rozmezí a v případě ratingových agentur, jejichž roční obrat přesahuje 50 milionů EUR, se základní výše pokuty stanovuje u horní hranice stanovených rozmezí.
3. Základní výše pokuty stanovená v rozmezích podle odstavce 2 se v případě potřeby upraví s ohledem na přitěžující nebo polehčující okolnosti podle příslušných koeficientů uvedených v příloze IV.
Příslušné přitěžující koeficienty se na základní výši pokuty použijí jeden po druhém. Je-li použitelný více než jeden přitěžující koeficient, k základní výši pokuty se postupně přičte každý rozdíl mezi základní výší a částkou, která je výsledkem uplatnění jednotlivých přitěžujících koeficientů.
Příslušné polehčující koeficienty se na základní výši pokuty použijí jeden po druhém. Je-li použitelný více než jeden polehčující koeficient, od základní výše pokuty se postupně odečte každý rozdíl mezi základní výší a částkou, která je výsledkem uplatnění jednotlivých polehčujících koeficientů.
4. Bez ohledu na odstavce 2 a 3 výše pokuty nepřekročí 20 % ročního obratu dotyčné ratingové agentury za předchozí hospodářský rok a pokud ratingová agentura získala přímo či nepřímo z porušení povinností finanční prospěch, je výše pokuty rovna přinejmenším tomuto finančnímu prospěchu.
Jestliže se ratingová agentura svým jednáním nebo opominutím dopustila více než jednoho případu porušení povinnosti uvedených v příloze III, uplatní se pouze nejvyšší z pokut vypočtených podle odstavců 2 a 3, vztahujících se k jednomu těchto porušení.
Článek 36b
Penále
1. Rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy může svým rozhodnutím uložit penále s cílem donutit:
a)
ratingovou agenturu, aby v souladu s rozhodnutím přijatým podle čl. 24 odst. 1 písm. d) porušování povinnosti ukončila;
b)
osobu uvedenou v čl. 23b odst. 1, aby poskytla úplné informace, o které byla požádána na základě rozhodnutí podle článku 23b;
c)
osobu uvedenou v čl. 23b odst. 1, aby se podrobila šetření, a zejména předložila úplné záznamy, údaje, postupy nebo jakékoli jiné požadované materiály a doplnila a opravila další informace poskytnuté při šetření zahájeném na základě rozhodnutí podle článku 23c;
d)
osobu uvedenou v čl. 23b odst. 1, aby se podrobila kontrole na místě, nařízené rozhodnutím podle článku 23d.
2. Penále musí být účinné a přiměřené. Penále se ukládá na denním základě, dokud ratingová agentura nebo dotčená osoba nevyhoví příslušnému rozhodnutí podle odstavce 1.
3. Bez ohledu na odstavec 2 činí výše penále 3 % průměrného denního obratu v předchozím hospodářském roce nebo v případě fyzických osob 2 % průměrného denního příjmu v předchozím kalendářním roce. Penále se vypočítá ode dne určeného v rozhodnutí, kterým se ukládá.
4. Penále lze uložit na dobu, která nepřekročí šest měsíců ode dne oznámení rozhodnutí Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy.
Článek 36c
Vyjádření účastníků řízení
1. Před přijetím jakéhokoli rozhodnutí o uložení pokuty nebo penále podle článku 36a nebo čl. 36b odst. 1 písm. a) až d) poskytne rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy účastníkům řízení příležitost vyjádřit se ke zjištěním Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy. Rada orgánů dohledu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy založí svá rozhodnutí pouze na zjištěních, ke kterým se měli účastníci řízení příležitost se vyjádřit.
2. V průběhu řízení musejí být plně respektována práva na obhajobu účastníků řízení. Mají právo nahlížet do spisu Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy s výhradou oprávněného zájmu jiných osob na ochraně jejich obchodních tajemství. Právo nahlížet do spisu se nevztahuje na důvěrné informace a interní přípravné dokumenty Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy.
Článek 36d
Zveřejňování, povaha a alokace pokut a penále a výkon rozhodnutí
1. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy zveřejní každou pokutu a penále uložené podle článků 36a a 36b s výjimkou případů, kdy by jejich zveřejnění vážně ohrozilo finanční trhy nebo způsobilo nepřiměřenou škodu zúčastněným subjektům.
2. Pokuty a penále uložené podle článků 36a a 36b jsou správní povahy.
3. Pokuty a penále uložené podle článků 36a a 36b jsou podkladem pro výkon rozhodnutí.
Výkon rozhodnutí se řídí předpisy občanského procesního práva toho státu, na jehož území se provádí. Doložku vykonatelnosti připojí po přezkoumání rozhodnutí, omezeném jen na ověření pravosti, vnitrostátní orgán, který k tomu určí vláda každého členského státu; jeho určení dá na vědomí Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy a Soudnímu dvoru Evropské unie.
Jsou-li na žádost oprávněné strany splněny tyto formální náležitosti, může tato strana v souladu s vnitrostátním právem požádat o výkon rozhodnutí přímo příslušný subjekt.
Výkon rozhodnutí může být zastaven pouze na základě rozhodnutí Soudního dvora Evropské unie. Kontrola řádného provádění výkonu rozhodnutí však spadá do pravomoci vnitrostátních soudních orgánů.
4. Pokuty a penále jsou příjmem souhrnného rozpočtu Evropské unie.
Článek 36e
Přezkum Soudním dvorem Evropské unie
Soudní dvůr Evropské unie má neomezenou pravomoc přezkoumat rozhodnutí, jimiž Evropský orgán pro cenné papíry a trhy uložil pokutu nebo penále. Uloženou pokutu nebo penále může zrušit, snížit nebo zvýšit.“
19)
Článek 37 se nahrazuje tímto:
„Článek 37
Změny příloh
S cílem zohlednit vývoj na finančních trzích, včetně mezinárodního vývoje, zejména v souvislosti s novými finančními nástroji, může Komise prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci podle článku 38a a za podmínek stanovených v článcích 38b a 38c přijmout opatření ke změně příloh, s výjimkou přílohy III.“
20)
V článku 38 se zrušuje odstavec 2.
21)
Vkládají se nové články, které znějí:
„Článek 38a
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v čl. 5 odst. 6 třetím pododstavci, čl. 19 odst. 2, čl. 23e odst. 7 a článku 37 je svěřena Komisi na dobu čtyř let počínaje 1 června 2011. Komise vypracuje zprávu o výkonu přenesené pravomoci nejpozději šest měsíců před koncem tohoto čtyřletého období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud je Evropský parlament nebo Rada v souladu s článkem 38b nezruší.
2. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
3. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci svěřená Komisi podléhá podmínkám stanoveným v článcích 38b a 38c.
Článek 38b
Zrušení přenesení pravomoci
1. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v čl. 5 odst. 6 třetím pododstavci, čl. 19 odst. 2, čl. 23e odst. 7 a článku 37 kdykoli zrušit.
2. Orgán, který zahájil interní postup s cílem rozhodnout, zda zrušit přenesení pravomoci, se vynasnaží uvědomit v přiměřené lhůtě před přijetím konečného rozhodnutí druhý orgán a Komisi a uvede přenesené pravomoci, jež by se mohly stát předmětem zrušení.
3. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomocí uvedených v tomto rozhodnutí. Rozhodnutí nabývá účinku okamžitě nebo k pozdějšímu dni, který v něm je upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci. Rozhodnutí bude zveřejněno v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 38c
Námitky proti aktům v přenesené pravomoci
1. Evropský parlament nebo Rada mohou proti aktu v přenesené pravomoci vyslovit námitky ve lhůtě tří měsíců ode dne oznámení.
Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o tři měsíce.
2. Pokud Evropský parlament ani Rada ve lhůtě uvedené v odstavci 1 námitky proti aktu v přenesené pravomoci nevysloví, akt se zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie a vstoupí v platnost dnem v něm stanoveným.
Akt v přenesené pravomoci může být zveřejněn v Úředním věstníku Evropské unie a vstoupit v platnost před uplynutím této lhůty, pokud Evropský parlament i Rada uvědomí Komisi o svém rozhodnutí námitky nevyslovit.
3. Akt v přenesené pravomoci nevstoupí v platnost, pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada vysloví námitky ve lhůtě uvedené v odstavci 1. V souladu s článkem 296 Smlouvy o fungování Evropské unie uvede orgán, který vznáší námitku, důvody pro vyslovení námitky proti aktu v přenesené pravomoci.“
22)
Článek 39 se mění takto:
a)
odstavec 2 se zrušuje;
b)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Komise do 1. července 2011 na základě vývoje rámce regulace a dohledu pro ratingové agentury ve třetích zemích předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu o účincích tohoto vývoje a přechodných období uvedených v článku 40 na stabilitu finančních trhů v Unii.“
23)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 39a
Podávání zpráv Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy posoudí do 31. prosince 2011 personální a finanční potřeby vyplývající z toho, že se orgán ujme svých pravomocí a povinností v souladu s tímto nařízením, a předloží zprávu Evropskému parlamentu, Radě a Komisi.“
24)
V článku 40 se třetí pododstavec nahrazuje tímto:
„Stávající ratingové agentury mohou pokračovat ve vydávání ratingů, které mohou být pro regulatorní účely používány finančními institucemi a dalšími subjekty uvedenými v čl. 4 odst. 1, pokud není žádost o registraci zamítnuta. V případě zamítnutí žádosti o registraci se použije čl. 24 odst. 4 a 5.“
25)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 40a
Přechodná opatření týkající se Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy
1. Všechny kompetence a povinnosti související s dohledovou a donucovací činností v oblasti ratingových agentur, které byly svěřeny příslušným orgánům, ať už působícím jako příslušné orgány domovského členského státu či nikoli, a kolegiím, pokud byla zřízena, budou ukončeny dne 1. července 2011.
Žádost o registraci, kterou příslušné orgány domovského členského státu nebo příslušné kolegium obdržely do 7. září 2010, se však Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy nepostupují a rozhodnutí o registraci či o zamítnutí žádosti o registraci přijmou tyto orgány či kolegia.
2. Aniž je dotčen odst. 1 druhý pododstavec, převezme Evropský orgán pro cenné papíry a trhy do dne uvedeného v odstavci 1 veškeré spisy a pracovní dokumenty související s dohledovou a donucovací činností v oblasti ratingových agentur, včetně jakýchkoli probíhajících přezkumů a donucovacích opatření, nebo jejich ověřené kopie.
3. Příslušné orgány a kolegia uvedená v odstavci 1 zajistí, aby byly veškeré stávající záznamy a pracovní dokumenty nebo jejich ověření kopie předány co nejdříve, nejpozději však do 1. července 2011 Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy. Tyto příslušné orgány a kolegia rovněž poskytnou Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy veškerou nezbytnou pomoc a rady, jež umožní účinné a účelné předání a převzetí činnosti v oblasti dohledu a prosazování pravidel v oblasti ratingových agentur.
4. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy jedná jako právní nástupce příslušných orgánů a kolegií uvedených v odstavci 1 v jakýchkoli správních nebo soudních řízeních, která vyplývají z dohledové a donucovací činnosti vykonávané těmito příslušnými orgány a kolegii ve vztahu k záležitostem, na něž se vztahuje toto nařízení.
5. Registrace ratingové agentury, kterou v souladu s kapitolou I hlavy III provádí příslušný orgán uvedený v odstavci 1 tohoto článku, zůstává v platnosti i po převodu pravomocí na Evropský orgán pro cenné papíry a trhy.
6. Evropský orgán pro cenné papíry a trhy do 1. července 2014 provede v rámci probíhajícího dohledu alespoň jedno ověření všech ratingových agentur, na něž se vztahuje jeho pravomoc dohledu.“
26)
Příloha I se mění v souladu s přílohou I tohoto nařízení.
27)
Doplňují se nové přílohy obsažené v příloze II tohoto nařízení.
Článek 2
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 11. května 2011.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 513/2011
z dnia 11 maja 2011 r.
dotyczące zmiany rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 w sprawie agencji ratingowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W opublikowanym dnia 25 lutego 2009 r. raporcie końcowym grupy wysokiego szczebla pod przewodnictwem Jacquesa de Larosière’a z upoważnienia Komisji stwierdzono, że należy wzmocnić ramy nadzorcze sektora finansowego w Unii Europejskiej, aby zmniejszyć groźbę wystąpienia w przyszłości kryzysów finansowych i ograniczyć ich skutki. Zalecono w nim również daleko idące reformy struktury nadzoru. Ta grupa ekspertów wyraziła również opinię, że potrzebne jest utworzenie europejskiego systemu urzędów nadzoru finansowego (ESNF), złożonego z trzech europejskich urzędów nadzoru odpowiedzialnych, odpowiednio, za sektor bankowości, sektor ubezpieczeń i pracowniczych programów emerytalnych oraz sektor giełd i papierów wartościowych, a także zaleciła ustanowienie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego.
(2)
W swoim komunikacie z dnia 4 marca 2009 r. zatytułowanym „Realizacja europejskiego planu naprawy” Komisja zaproponowała przedłożenie projektu ustawodawczego w sprawie utworzenia ESNF, natomiast w komunikacie z dnia 27 maja 2009 r. zatytułowanym „Europejski nadzór finansowy” przedstawiła więcej szczegółów na temat możliwej struktury takich nowych ram nadzorczych, podkreślając specyfikę nadzoru nad agencjami ratingowymi.
(3)
W konkluzjach z dnia 19 czerwca 2009 r. Rada Europejska zaleciła utworzenie ESNF złożonego z sieci krajowych urzędów nadzoru finansowego współpracujących z trzema nowymi europejskimi urzędami nadzoru. ESNF powinien mieć na celu podniesienie jakości i spójności nadzoru krajowego, wzmocnienie nadzoru nad grupami transgranicznymi dzięki ustanowieniu kolegiów organów nadzorczych oraz opracowanie jednolitego zbioru przepisów UE obowiązującego wszystkich uczestników rynków finansowych na rynku wewnętrznym. Rada Europejska podkreśliła, że Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych powinien mieć uprawnienia nadzorcze w odniesieniu do agencji ratingowych. Komisja powinna ponadto zachować uprawnienia do egzekwowania postanowień traktatów, a w szczególności rozdziału 1 tytułu VII Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w odniesieniu do wspólnych reguł w dziedzinie konkurencji zgodnie z przepisami wykonawczymi do tych reguł.
(4)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (4) ustanowiło Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (zwany dalej „Urzędem”).
(5)
Należy jasno określić kompetencje Urzędu, tak by uczestnicy rynków finansowych mogli zidentyfikować organ właściwy dla działalności agencji ratingowych. Urząd powinien posiadać wyłączną odpowiedzialność na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 (5) w kwestiach związanych z rejestracją agencji ratingowych i bieżącym nadzorem nad zarejestrowanymi agencjami ratingowymi.
(6)
Urząd powinien posiadać wyłączne kompetencje odnośnie do rejestracji agencji ratingowych w Unii i nadzoru nad nimi. W przypadku przekazania przez Urząd konkretnych zadań właściwym organom, Urząd powinien zachować odpowiedzialność prawną za te zadania. Szefowie i inny personel właściwych organów krajowych powinni uczestniczyć - w charakterze członków organów Urzędu, takich jak jego Rada Organów Nadzoru lub jego wewnętrzne panele - w procesie decyzyjnym w ramach Urzędu zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1095 /2010. Urząd powinien mieć wyłączne uprawnienia w zakresie zawierania umów o wymianie informacji z organami nadzorczymi państw trzecich. W zakresie, w jakim właściwe organy krajowe uczestniczą w procesie decyzyjnym w ramach Urzędu lub gdy wykonują zadania w imieniu Urzędu, powinny one podlegać takim porozumieniom o współpracy.
(7)
Przejrzystość informacji na temat ocenionego instrumentu finansowego udzielonych przez emitenta wyznaczonej agencji ratingowej może mieć znaczną wartość dodaną dla funkcjonowania rynku i ochrony konsumenta. Należy zatem rozważyć, jak najlepiej rozszerzyć wymóg przejrzystości informacji dotyczący ratingów wszystkich instrumentów finansowych. Po pierwsze, ujawnienie tej informacji innym zarejestrowanym bądź certyfikowanym agencjom ratingowym najprawdopodobniej zwiększy konkurencję pomiędzy agencjami ratingowymi, ponieważ może to doprowadzić w szczególności do wzrostu liczby niezamówionych ratingów. Wystawianie takich niezamówionych ratingów powinno zachęcać do wykorzystywania więcej niż jednego ratingu dla danego instrumentu finansowego. Może to również pomóc w uniknięciu ewentualnych konfliktów interesów, występujących zwłaszcza w ramach modelu emitent płaci, a także powinno przyczynić się do podniesienia jakości ratingów. Po drugie, ujawnienie tej informacji całemu rynkowi może również zwiększyć zdolność inwestorów do prowadzenia własnych analiz ryzyka, opierając należytą staranność na tych dodatkowych informacjach. Takie ujawnienie informacji może prowadzić też do zmniejszenia zależności od ratingów kredytowych wydawanych przez agencje ratingowe. Aby osiągnąć te podstawowe cele, Komisja powinna rozważyć te kwestie głębiej, analizując bardziej szczegółowo odpowiedni zakres tego obowiązku ujawniania, przy uwzględnieniu oddziaływania na lokalne rynki sekurytyzacji, ściślejszego dialogu z zainteresowanymi stronami, monitorowania rynku i rozwoju sytuacji regulacyjnej oraz doświadczenia zdobytego przez inne jurysdykcje. W świetle tej oceny Komisja powinna złożyć stosowne wnioski legislacyjne. Ocena i wnioski Komisji powinny pozwolić na określenie nowych wymogów w zakresie przejrzystości w sposób najbardziej odpowiadający interesowi publicznemu i jak najspójniejszy z zasadą ochrony inwestorów.
(8)
Ze względu na to, że ratingi kredytowe wykorzystywane są w całej Unii, tradycyjny podział na macierzyste właściwe organy i inne właściwe organy, a także stosowanie koordynacji przez kolegia nadzorcze nie są najodpowiedniejsze w kontekście nadzoru nad agencjami ratingowymi. Wraz z ustanowieniem Urzędu zachowanie takiej struktury nie jest już konieczne. Należy zatem usprawnić proces rejestracji i odpowiednio skrócić terminy.
(9)
Urząd powinien być odpowiedzialny za rejestrację agencji ratingowych i sprawowanie nad nimi bieżącego nadzoru, nie powinien być jednak odpowiedzialny za nadzór nad użytkownikami ratingów kredytowych. Właściwe organy wyznaczone na mocy odpowiednich przepisów sektorowych do celów nadzorowania instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych, zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie, zakładów ubezpieczeń na życie, zakładów reasekuracji, przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), instytucji pracowniczych programów emerytalnych i alternatywnych funduszy inwestycyjnych powinny zatem pozostać odpowiedzialne za nadzór nad wykorzystywaniem ratingów kredytowych przez te instytucje finansowe i inne podmioty, które są nadzorowane na szczeblu krajowym w kontekście i do celów stosowania innych dyrektyw w sprawie usług finansowych, oraz nad wykorzystywaniem ratingów kredytowych w prospektach emisyjnych.
(10)
Istnieje potrzeba skutecznego instrumentu ustanawiającego zharmonizowane regulacyjne standardy techniczne, tak aby ułatwić stosowanie rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 na co dzień i aby zapewnić równe szanse i odpowiednią ochronę inwestorów i konsumentów w całej Unii. Ze względu na to, że Urząd charakteryzuje wysoki poziom wiedzy specjalistycznej, efektywne i właściwe jest powierzenie mu opracowywania projektów regulacyjnych standardów technicznych.
(11)
W dziedzinie agencji ratingowych Urząd powinien przedłożyć Komisji projekty standardów technicznych dotyczących informacji, jakie agencja ratingowa musi przedstawić w swoim wniosku o rejestrację, informacji, których agencja ratingowa musi udzielić we wniosku o certyfikację i na potrzeby dokonania oceny jej znaczenia systemowego dla stabilności finansowej lub integralności rynków finansowych, a także dotyczących prezentacji informacji, w tym struktury, formatu, metody i okresu sprawozdawczości, ujawnianych przez agencje ratingowe, dotyczących oceny zgodności metodyki dotyczącej ratingu kredytowego z wymogami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1060/2009, jak również treści i formatu okresowych sprawozdań zawierających dane na temat ratingów, których Urząd może zażądać od agencji ratingowych na potrzeby bieżącego nadzoru. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010 Komisja powinna zatwierdzić te regulacyjne projekty standardów technicznych w celu nadania im wiążącej mocy prawnej. Przy opracowywaniu projektów regulacyjnych standardów technicznych Urząd powinien rozważyć aktualizację wytycznych już wydanych przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi w odniesieniu do treści rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 oraz, jeżeli okaże się to potrzebne i konieczne, zaktualizować je.
(12)
W dziedzinach nieobjętych regulacyjnymi standardami technicznymi Urząd powinien mieć uprawnienia do wydawania i aktualizowania niewiążących wytycznych w kwestiach związanych ze stosowaniem rozporządzenia (WE) nr 1060/2009.
(13)
Aby skutecznie wykonywać swoje obowiązki Urząd powinien mieć prawo do zwracania się ze zwykłym wnioskiem lub na podstawie decyzji o przekazanie wszelkich koniecznych informacji przez agencje ratingowe, osoby prowadzące działalność w zakresie ratingu kredytowego, oceniane podmioty i powiązane z nimi strony trzecie, strony trzecie, którym agencje ratingowe zleciły funkcje na zasadzie outsourcingu, oraz osoby w inny sposób blisko i w sposób znaczący powiązane z agencjami ratingowymi lub wykonywaniem działalności w zakresie ratingu kredytowego. Ostatnia grupa osób powinna przykładowo obejmować personel agencji ratingowej, który nie bierze bezpośredniego udziału w działalności w zakresie ratingu kredytowego, ale który z racji funkcji pełnionej w agencji ratingowej może posiadać istotne informacje na temat konkretnej sprawy. Do tej kategorii mogą również należeć przedsiębiorstwa, które świadczyły usługi na rzecz agencji ratingowej. Przedsiębiorstwa korzystające z ratingów kredytowych nie należą do tej kategorii. Jeżeli Urząd zwraca się o takie informacje za pomocą zwykłego wniosku, osoba będąca adresatem wniosku nie ma obowiązku dostarczenia informacji, ale w przypadku gdy zrobi to dobrowolnie przedstawione informacje nie powinny być błędne ani mylące. Informacje takie należy udostępnić niezwłocznie.
(14)
W celu skutecznego wykonywania swoich uprawnień nadzorczych Urząd powinien mieć prawo do przeprowadzania dochodzeń i kontroli na miejscu.
(15)
Właściwe organy powinny udzielać wszelkich informacji wymaganych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 oraz udzielać pomocy Urzędowi i współpracować z nim. Urząd oraz właściwe organy powinny również ściśle współpracować z właściwymi sektorowymi organami odpowiedzialnymi za nadzór nad instytucjami, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1060/2009. Urząd powinien mieć możliwość przekazywania poszczególnych zadań związanych z nadzorem właściwym organom państwa członkowskiego, np. w przypadku, gdy zadanie związane z nadzorem wymaga wiedzy i doświadczenia dotyczącego warunków miejscowych, które są łatwiej dostępne na szczeblu krajowym. Zadania, których powinna dotyczyć możliwość przekazania, obejmują wykonywanie poszczególnych zadań dochodzeniowych i kontrole na miejscu. Przed przekazaniem zadań Urząd powinien skonsultować się z odnośnym właściwym organem w sprawie szczegółowych warunków takiego przekazania zadań, w tym zakresu przekazywanego zadania, harmonogramu jego wykonania oraz przekazania niezbędnych informacji przez Urząd, jak i przekazania do Urzędu niezbędnych informacji. Za wykonanie przekazanego zadania Urząd powinien wypłacić właściwym organom wynagrodzenie zgodnie z rozporządzeniem w sprawie opłat, które zostanie wydane przez Komisję w drodze aktu delegowanego. Urząd nie powinien mieć możliwości przekazywania decyzji w sprawie rejestracji.
(16)
Należy zagwarantować, by właściwe organy mogły zwrócić się do Urzędu o sprawdzenie, czy zostały spełnione warunki wycofania rejestracji agencji ratingowej oraz o zawieszenie przez Urząd wykorzystywania ratingów w przypadku gdy agencja ratingowa zostanie uznana za poważnie i stale naruszającą przepisy rozporządzenia (WE) nr 1060/2009. Urząd powinien rozpatrzyć wniosek w tej sprawie i podjąć odpowiednie środki.
(17)
Urząd powinien mieć możliwość nałożenia okresowych kar pieniężnych, aby nakłonić agencję ratingową do usunięcia naruszenia, do dostarczenia pełnych informacji, o które wystąpił Urząd, lub do poddania się dochodzeniu lub kontroli na miejscu.
(18)
Urząd powinien mieć też możliwość nakładania na agencje ratingowe grzywien w przypadku stwierdzenia, że agencje te umyślnie lub w wyniku zaniedbania dopuściły się naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1060/2009. Grzywny powinny być odpowiednie do poziomu naruszenia. Naruszenia powinny zostać podzielone na różne kategorie, do których należy przyporządkować konkretne grzywny. Aby obliczyć grzywnę za konkretne naruszenie, Urząd powinien skorzystać z dwuetapowej metodologii polegającej na ustanowieniu podstawowej kwoty oraz dostosowaniu tej podstawowej kwoty, w razie konieczności, przy pomocy pewnych współczynników. Podstawową kwotę należy ustalić uwzględniając roczny obrót danej agencji ratingowej, a dostosowanie powinno polegać na zwiększeniu lub zmniejszeniu kwoty podstawowej poprzez zastosowanie odpowiednich współczynników zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(19)
Niniejsze rozporządzenie ustanawia współczynniki związane z okolicznościami obciążającymi i łagodzącymi w celu wyposażenia Urzędu w narzędzia pozwalające zadecydować o grzywnie proporcjonalnej do wagi naruszenia popełnionego przez agencję ratingową, przy uwzględnieniu okoliczności, w jakich naruszenie to popełniono.
(20)
Przed podjęciem decyzji o nałożeniu grzywny lub okresowych kar pieniężnych Urząd powinien dać podmiotom będącym przedmiotem tego postępowania możliwość przedstawienia wyjaśnień w celu zapewnienia im prawa do obrony.
(21)
Państwa członkowskie powinny zachować uprawnienia w zakresie ustanawiania i wdrażania przepisów dotyczących sankcji za naruszenie obowiązku instytucji finansowych i innych podmiotów, zgodnie z którym do celów regulacyjnych można wykorzystywać wyłącznie ratingi kredytowe wystawiane przez agencje ratingowe zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1060/2009.
(22)
Niniejsze rozporządzenie nie powinno tworzyć precedensu umożliwiającego Europejskim Urzędom Nadzoru nakładanie finansowych lub niefinansowych kar na uczestników rynków finansowych lub inne przedsiębiorstwa w związku z innymi rodzajami działalności.
(23)
Urząd powinien powstrzymać się od nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych w przypadku gdy - wskutek postępowania karnego prowadzonego na mocy prawa krajowego - wyrok uniewinniający lub skazujący wynikający z identycznego faktu lub z faktów, które są zasadniczo takie same, uprawomocnił się.
(24)
Nałożone przez Urząd grzywny i okresowe kary pieniężne powinny być możliwe do wyegzekwowania, a ich egzekucję powinny regulować przepisy procedury cywilnej obowiązujące w państwie, na którego terytorium jest ona prowadzona. Przepisy postępowania cywilnego nie powinny obejmować przepisów postępowania karnego, ale powinna istnieć możliwość włączenia do nich przepisów postępowania administracyjnego.
(25)
W przypadku naruszenia przepisów rozporządzenia przez agencję ratingową Urząd powinien być uprawniony do podjęcia szeregu środków nadzorczych, takich jak m.in. zobowiązanie agencji ratingowej do usunięcia naruszenia, zawieszenie wykorzystywania ratingów do celów regulacyjnych, nałożenie na agencję ratingową tymczasowego zakazu wystawiania ratingów kredytowych, oraz - w ostateczności - wycofanie rejestracji w przypadku gdy agencja ratingowa nadal poważnie lub wielokrotnie narusza przepisy rozporządzenia (WE) nr 1060/2009. Środki nadzorcze powinny być stosowane przez Urząd uwzględniając charakter i wagę naruszenia oraz powinny respektować zasadę proporcjonalności. Przed podjęciem decyzji o zastosowaniu środków nadzorczych Urząd powinien umożliwić osobom, które są przedmiotem postępowania, przedstawienie swojego stanowiska, zgodnie z ich prawem do obrony.
(26)
Przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z prawami podstawowymi i zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i porządkiem konstytucyjnym państw członkowskich. W związku z tym niniejsze rozporządzenie należy interpretować i stosować zgodnie z tymi prawami i z zasadami, w tym prawami dotyczącymi wolności prasy i wolności wypowiedzi w mediach, oraz z prawem do tłumaczenia ustnego i pisemnego dla osób, które nie mówią w języku postępowania lub go nie rozumieją, w ramach ogólnego prawa do rzetelnego procesu sądowego.
(27)
W celu zachowania pewności prawnej należy ustanowić jasne środki przejściowe dotyczące przekazywania Urzędowi akt i dokumentów roboczych przez właściwe organy krajowe.
(28)
Dokonanie rejestracji agencji ratingowej przez właściwy organ pozostaje w mocy w całej Unii po przekazaniu uprawnień nadzorczych przez właściwe organy do Urzędu.
(29)
Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do zmian i doprecyzowania kryteriów oceny równoważności ram regulacyjnych i nadzorczych państwa trzeciego w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji na rynkach finansowych, przyjęcia rozporządzenia w sprawie opłat i szczegółowych zasad dotyczących grzywien i okresowych kar pieniężnych, oraz zmian załączników do rozporządzenia (WE) nr 1060/2009. Szczególne znaczenie ma przeprowadzenie przez Komisję stosownych konsultacji podczas prac przygotowawczych, w tym na szczeblu ekspertów.
(30)
W procesie przygotowania i sporządzania aktów delegowanych Komisja zobowiązana jest zagwarantować wczesne i stałe przekazywanie informacji oraz odnośnych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(31)
Parlament Europejski lub Rada powinny dysponować trzymiesięcznym okresem od daty powiadomienia na zgłoszenie zastrzeżeń do aktu delegowanego. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady powinno być możliwe przedłużenie tego okresu o trzy miesiące, w odniesieniu do obszarów budzących istotne zaniepokojenie. Parlament Europejski i Rada powinny również mieć możliwość poinformowania pozostałych instytucji, że nie zamierzają zgłaszać sprzeciwu. Takie wczesne zatwierdzanie aktów delegowanych jest szczególnie właściwe w razie konieczności przestrzegania terminów, np. tam, gdzie w akcie podstawowym zawarte są terminy przyjmowania przez Komisję aktów delegowanych.
(32)
W deklaracji dotyczącej art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dołączonej do aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła Traktat z Lizbony, uczestnicy konferencji odnotowali wyrażony przez Komisję zamiar dalszego konsultowania się z ekspertami powołanymi przez państwa członkowskie podczas przygotowywania projektów aktów delegowanych w dziedzinie usług finansowych zgodnie z ustaloną praktyką.
(33)
Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (6) stosuje się do przetwarzania danych osobowych na użytek rozporządzenia (WE) nr 1060/2009.
(34)
Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (7) w pełni obowiązuje w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych na użytek rozporządzenia (WE) nr 1060/2009.
(35)
W związku z tym, że cele niniejszego rozporządzenia, tj. ustanowienie skutecznych i sprawnych ram nadzorczych dla agencji ratingowych przez powierzenie jednemu, wspólnemu organowi nadzoru zadania nadzorowania agencji ratingowych w Unii, stworzenia jednego punktu kontaktowego dla agencji ratingowych i zapewnienia spójnego stosowania przepisów w odniesieniu do agencji ratingowych nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, ze względu na ogólnoeuropejską strukturę i wpływ działalności w zakresie ratingu kredytowego, która ma być nadzorowana, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w wymienionym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(36)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1060/2009,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany
W rozporządzeniu (WE) nr 1060/2009 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 ust. 1 dodaje się następujące litery:
„p)
»właściwe organy« oznaczają organy wyznaczone przez każde państwo członkowskie zgodnie z art. 22;
q)
»przepisy sektorowe« oznacza akty prawne Unii, o których mowa w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy;
r)
»właściwe organy sektorowe« oznaczają właściwe organy krajowe wyznaczone na mocy odpowiednich przepisów sektorowych do celów nadzorowania instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych, zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie, zakładów ubezpieczeń na życie, zakładów reasekuracji, przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), instytucji pracowniczych programów emerytalnych i alternatywnych funduszy inwestycyjnych.”;
2)
w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„1. Instytucje kredytowe w rozumieniu dyrektywy 2006/48/WE, przedsiębiorstwa inwestycyjne w rozumieniu dyrektywy 2004/39/WE, zakłady ubezpieczeń podlegające pierwszej dyrektywie Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (8), zakłady ubezpieczeń na życie w rozumieniu dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie (9), zakłady reasekuracji w rozumieniu dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji (10), UCITS w rozumieniu dyrektywy 2009/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (11), instytucje pracowniczych programów emerytalnych w rozumieniu dyrektywy 2003/41/WE oraz alternatywne fundusze inwestycyjne mogą do celów regulacyjnych wykorzystywać wyłącznie ratingi kredytowe wystawione przez agencje ratingowe z siedzibą we Wspólnocie i zarejestrowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
b)
w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
(i)
lit. b), c) i d) otrzymują brzmienie:
„b)
agencja ratingowa sprawdziła i może w każdej chwili udowodnić Europejskiemu Organowi Nadzoru (Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (zwanemu dalej »Urzędem«) ustanowionemu rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (12), że prowadzenie działalności w zakresie ratingu kredytowego przez agencję ratingową w państwie trzecim, skutkujące wystawieniem ratingu kredytowego, który ma zostać zatwierdzony, spełnia wymogi co najmniej tak rygorystyczne, jak wymogi określone w art. 6-12;
c)
zdolność Urzędu do oceny i monitorowania, czy agencja ratingowa z siedzibą w państwie trzecim spełnia wymogi, o których mowa w lit. b), nie jest ograniczona;
d)
agencja ratingowa udostępnia Urzędowi na wniosek wszelkie informacje konieczne, by umożliwić mu bieżący nadzór w zakresie spełniania wymogów niniejszego rozporządzenia;
(ii)
lit. h) otrzymuje brzmienie:
„h)
istnieją odpowiednie ustalenia dotyczące współpracy między Urzędem a odpowiednim organem nadzoru nad agencją ratingową z siedzibą w państwie trzecim. Urząd zapewnia, że wspomniane ustalenia dotyczące współpracy określają co najmniej poniższe elementy:
(i)
mechanizm wymiany informacji między Urzędem a odpowiednim organem nadzoru nad agencją ratingową z siedzibą w państwie trzecim; oraz
(ii)
procedury dotyczące koordynowania działań nadzorczych, mające na celu umożliwienie Urzędowi monitorowanie na bieżąco działalności w zakresie ratingu kredytowego skutkującej wystawieniem zatwierdzanego ratingu kredytowego.”;
3)
w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Agencja ratingowa, o której mowa w ust. 1, może złożyć wniosek o certyfikację. Wniosek składa się Urzędowi zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 15.”;
b)
ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„3. Urząd rozpatruje wniosek o certyfikację i podejmuje decyzję w jego sprawie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16. Decyzja w sprawie certyfikacji opiera się na kryteriach określonych w ust. 1 lit. a)-d) niniejszego artykułu.”;
c)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Agencja ratingowa, o której mowa w ust. 1, może również złożyć wniosek o zwolnienie:
a)
na podstawie analizy konkretnego przypadku - z wymogu spełniania niektórych lub wszystkich wymogów ustanowionych w załączniku I sekcja A i w art. 7 ust. 4, jeżeli agencja ratingowa jest w stanie wykazać, że wymogi te są niewspółmierne do charakteru, skali i złożoności jej działalności oraz charakteru i zakresu wystawiania ratingów kredytowych;
b)
z wymogu fizycznej obecności w Unii, jeżeli wymóg taki byłby zbyt obciążający i niewspółmierny do charakteru, skali i złożoności jej działalności oraz charakteru i zakresu wystawiania ratingów kredytowych.
Agencja ratingowa składa wniosek o takie zwolnienia łącznie z wnioskiem o certyfikację. Oceniając ten wniosek, Urząd uwzględnia wielkość agencji ratingowej, o której mowa w ust. 1, w świetle charakteru, skali i złożoności jej działalności, biorąc pod uwagę charakter i zakres wystawiania przez nią ratingów kredytowych, a także wpływ wystawianych przez nią ratingów kredytowych na stabilność finansową i integralność rynków finansowych w jednym lub większej liczbie państw członkowskich. Na podstawie tych okoliczności Urząd może udzielić takiego zwolnienia agencji ratingowej, o której mowa w ust. 1.”;
d)
uchyla się ust. 5;
e)
ust. 6 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„W celu uwzględnienia rozwoju sytuacji na rynkach finansowych Komisja przyjmuje - w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 38a i z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 38b i 38c - środki służące dalszemu doprecyzowaniu lub zmianie kryteriów ustanowionych w akapicie drugim niniejszego ustępu, lit. a), b) i c).”;
f)
ust. 7 i 8 otrzymują brzmienie:
„7. Urząd wprowadza ustalenia dotyczące współpracy z odpowiednimi organami nadzoru państw trzecich, których ramy prawne i nadzorcze uznano za równoważne z niniejszym rozporządzeniem zgodnie z ust. 6. Ustalenia takie określają co najmniej:
a)
mechanizm wymiany informacji między Urzędem a odpowiednimi zainteresowanymi organami nadzoru państw trzecich; oraz
b)
procedury współpracy w zakresie działalności nadzorczej.
8. Artykuły 20 i 24 stosuje się odpowiednio do certyfikowanych agencji ratingowych i do wystawionych przez nie ratingów kredytowych.”;
4)
w art. 6 ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w akapicie pierwszym część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:
„3. Urząd może, na wniosek agencji ratingowej, zwolnić ją z obowiązku spełniania wymogów zawartych w załączniku I sekcja A pkt 2, 5 i 6 oraz w art. 7 ust. 4, jeżeli agencja ratingowa jest w stanie wykazać, że wymogi te są niewspółmierne do charakteru, skali i złożoności jej działalności oraz charakteru i zakresu wystawiania ratingów kredytowych, oraz że:”;
b)
akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„W przypadku grupy agencji ratingowych Urząd zapewnia, aby co najmniej jedna z agencji ratingowych należących do grupy nie była zwolniona z obowiązku spełnienia wymogów określonych w załączniku I sekcja A pkt 2, 5 i 6 oraz w art. 7 ust. 4.”;
5)
art. 9 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 9
Outsourcing
Nie dokonuje się outsourcingu ważnych funkcji operacyjnych w sposób w istotnym stopniu pogarszający jakość kontroli wewnętrznej agencji ratingowej i zdolność Urzędu do nadzorowania przestrzegania przez agencję ratingową zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia.”;
6)
art. 10 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Agencja ratingowa nie wykorzystuje nazwy Urzędu ani żadnego właściwego organu w sposób, który by wskazywał lub sugerował zatwierdzenie lub zaakceptowanie przez Urząd lub właściwy organ ratingów kredytowych lub jakiejkolwiek działalności w zakresie ratingu kredytowego prowadzonych przez tę agencję ratingową.”;
7)
w art. 11 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„2. Agencja ratingowa udostępnia w centralnym repozytorium utworzonym przez Urząd informacje na temat jej historycznych wyników, w tym częstotliwość zmian ratingów, oraz informacje o ratingach kredytowych wydanych w przeszłości i o wprowadzonych w nich zmianach. Agencja ratingowa dostarcza do tego repozytorium informacje w standardowym formacie określonym przez Urząd. Urząd udostępnia publicznie te informacje i corocznie publikuje podsumowanie informacji na temat głównych odnotowanych zmian sytuacji.
3. Agencja ratingowa corocznie, do dnia 31 marca, przedstawia Urzędowi informacje dotyczące elementów określonych w załączniku I sekcja E część II pkt 2.”;
8)
w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Rejestracja staje się skuteczna na terytorium całej Unii z chwilą, gdy decyzja w sprawie rejestracji agencji ratingowej przyjęta przez Urząd, o której mowa w art. 16 ust. 3 lub art. 17 ust. 3, wchodzi w życie.”;
b)
ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Agencje ratingowe bez zbędnej zwłoki zgłaszają Urzędowi wszelkie istotne zmiany w warunkach pierwszej rejestracji, w tym wszelkie otwarcie i zamknięcie oddziału w Unii.”;
c)
ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„4. Bez uszczerbku dla art. 16 lub 17 Urząd rejestruje agencję ratingową, jeśli po rozpatrzeniu wniosku stwierdzi, że agencja ratingowa spełnia warunki wystawiania ratingów kredytowych określone w niniejszym rozporządzeniu, z uwzględnieniem przepisów art. 4 i 6.
5. Urząd nie nakłada dodatkowych wymogów dotyczących rejestracji, które nie są przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.”;
9)
art. 15-21 otrzymują brzmienie:
„Artykuł 15
Wniosek o rejestrację
1. Agencja ratingowa składa wniosek o rejestrację do Urzędu. Wniosek zawiera informacje dotyczące elementów określonych w załączniku II.
2. Jeżeli wniosek o rejestrację składa grupa agencji ratingowych, członkowie grupy upoważniają jednego z członków grupy do złożenia wszystkich wniosków do Urzędu w imieniu grupy. Upoważniona agencja ratingowa dostarcza informacje dotyczące elementów określonych w załączniku II w odniesieniu do każdego członka grupy.
3. Agencja ratingowa składa wniosek w dowolnym języku urzędowym instytucji Unii. Przepisy rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (13) mają zastosowanie odpowiednio do wszelkiej innej komunikacji między Urzędem a agencjami ratingowymi i ich personelem.
4. W ciągu 20 dni roboczych od otrzymania wniosku Urząd sprawdza kompletność wniosku. Jeśli wniosek nie jest kompletny, Urząd wyznacza termin, w którym agencja ratingowa ma przedłożyć dodatkowe informacje.
Po stwierdzeniu, że wniosek jest kompletny, Urząd powiadamia o tym odpowiednio agencję ratingową.
Artykuł 16
Rozpatrzenie wniosku o rejestrację agencji ratingowej przez Urząd
1. W terminie 45 dni roboczych od dnia powiadomienia, o którym mowa w art. 15 ust. 4 akapit drugi, Urząd rozpatruje wniosek o rejestrację agencji ratingowej w oparciu o zgodność agencji ratingowej z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
2. Urząd może przedłużyć okres rozpatrywania wniosków o 15 dni roboczych, w szczególności jeśli agencja ratingowa:
a)
zamierza zatwierdzać ratingi kredytowe, o których mowa w art. 4 ust. 3;
b)
zamierza stosować outsourcing; lub
c)
zwraca się z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku spełnienia wymogów zgodnie z art. 6 ust. 3.
3. W terminie 45 dni roboczych od dnia powiadomienia, o którym mowa w art. 15 ust. 4 akapit drugi, lub w terminie 60 dni roboczych od tego momentu, jeśli ma zastosowanie ust. 2 niniejszego artykułu, Urząd przyjmuje w pełni uzasadnioną decyzję w sprawie rejestracji albo odmowy rejestracji.
4. Decyzja przyjęta przez Urząd na mocy ust. 3 wchodzi w życie piątego dnia roboczego po jej przyjęciu.
Artykuł 17
Rozpatrzenie wniosku o rejestrację grupy agencji ratingowych przez właściwy Urząd
1. W terminie 55 dni roboczych od dnia powiadomienia, o którym mowa w art. 15 ust. 4 akapit drugi, Urząd rozpatruje wniosek o rejestrację grupy agencji ratingowych w oparciu o zgodność agencji ratingowych z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
2. Urząd może przedłużyć okres rozpatrywania wniosków o 15 dni roboczych, zwłaszcza jeśli grupa agencji ratingowych:
a)
zamierza zatwierdzać ratingi kredytowe, o których mowa w art. 4 ust. 3;
b)
stosować outsourcing; lub
c)
zwraca się z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku spełnienia wymogów zgodnie z art. 6 ust. 3.
3. W terminie 55 dni roboczych od dnia powiadomienia, o którym mowa w art. 15 ust. 4 akapit drugi, lub w terminie 70 dni roboczych od tego momentu, jeśli ma zastosowanie ust. 2 niniejszego artykułu, Urząd przyjmuje w pełni uzasadnione indywidualne decyzje w sprawie rejestracji lub jej odmowy dla każdej agencji ratingowej w ramach tej grupy.
4. Decyzja przyjęta przez Urząd na mocy ust. 3 wchodzi w życie piątego dnia roboczego po jej przyjęciu.
Artykuł 18
Powiadomienie dotyczące decyzji w sprawie rejestracji, decyzji w sprawie odmowy rejestracji lub wycofania rejestracji oraz publikacja wykazu zarejestrowanych agencji ratingowych
1. W terminie pięciu dni roboczych od podjęcia decyzji zgodnie z art. 16, 17 lub 20 Urząd powiadamia o swojej decyzji zainteresowaną agencję ratingową. Jeśli Urząd odmawia rejestracji agencji ratingowej lub odwołuje rejestrację tej agencji ratingowej, podaje zainteresowanej agencji ratingowej pełne uzasadnienie w swojej decyzji.
2. Urząd powiadamia Komisję, Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (14), Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (15), właściwe organy oraz właściwe sektorowe organy o wszelkich decyzjach przyjętych zgodnie z art. 16, 17 lub 20.
3. Urząd publikuje na swojej stronie internetowej wykaz agencji ratingowych zarejestrowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wykaz ten jest aktualizowany w terminie pięciu dni roboczych po podjęciu decyzji zgodnie z art. 16, 17 lub 20. Komisja publikuje ten zaktualizowany wykaz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w terminie 30 dni po dokonaniu tej aktualizacji.
Artykuł 19
Opłata rejestracyjna i nadzorcza
1. Urząd pobiera od agencji ratingowych opłaty zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i rozporządzeniem w sprawie opłat, o którym mowa w ust. 2. Opłaty te w pełni pokrywają wydatki Urzędu niezbędne do rejestracji agencji ratingowych i nadzoru nad nimi oraz zwrotu wszelkich kosztów, jakie mogą ponieść właściwe organy, wykonując prace na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności w wyniku przekazania zadań zgodnie z art. 30.
2. Komisja przyjmuje rozporządzenie w sprawie opłat. Rozporządzenie to określa w szczególności rodzaj opłat i czynności, za które są pobierane, ich wysokość oraz sposób ich uiszczenia oraz sposób, w jaki Urząd zwraca wszelkie koszty, jakie mogą ponieść właściwe organy, wykonując prace na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności w wyniku przekazania zadań zgodnie z art. 30.
Wysokość opłaty pobieranej od agencji ratingowej obejmuje wszystkie koszty administracyjne i jest proporcjonalna do obrotu danej agencji ratingowej.
Komisja przyjmuje rozporządzenie w sprawie opłat, o których mowa w akapicie pierwszym za pomocą aktu delegowanego zgodnie z art. 38a oraz w oparciu o warunki określone w art. 38b i 38c.
Artykuł 20
Wycofanie rejestracji
1. Bez uszczerbku dla art. 24 Urząd wycofuje rejestrację agencji ratingowej, jeśli agencja ratingowa:
a)
wyraźnie zrzeka się rejestracji lub nie przedstawiła żadnych ratingów kredytowych za poprzednie sześć miesięcy;
b)
uzyskała rejestrację, dopuszczając się poświadczenia nieprawdy lub w inny niezgodny z prawem sposób; lub
c)
przestała spełniać warunki, na podstawie których została zarejestrowana.
2. W przypadku gdy właściwy organ państwa członkowskiego, w którym wykorzystywane są ratingi kredytowe wystawiane przez zainteresowaną agencję ratingową, stwierdzi, że jeden z warunków, o którym mowa w ust. 1, został spełniony, może zwrócić się do Urzędu o sprawdzenie, czy zostały spełnione warunki wycofania rejestracji zainteresowanej agencji ratingowej. W przypadku gdy Urząd postanowi o nieodwoływaniu rejestracji zainteresowanej agencji ratingowej, podaje pełne uzasadnienie swojej decyzji.
3. Decyzja w sprawie wycofania rejestracji staje się bezzwłocznie skuteczna na terytorium całej Unii, z zastrzeżeniem okresu przejściowego, w celu wykorzystania ratingu kredytowego, o którym mowa w art. 24 ust. 4.
ROZDZIAŁ II
NADZÓR ZE STRONY URZĘDU
Artykuł 21
Urząd
1. Nie naruszając przepisów art. 25a, Urząd zapewnia stosowanie niniejszego rozporządzenia.
2. Zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, Urząd wydaje i aktualizuje wytyczne dotyczące współpracy pomiędzy Urzędem, właściwymi organami oraz właściwymi organami sektorowymi do celów niniejszego rozporządzenia oraz do celów odnośnych przepisów sektorowych, w tym procedur i warunków szczegółowych związanych z przekazywaniem zadań.
3. Zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 Urząd, we współpracy z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) i Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), wydaje wytyczne w sprawie zastosowania systemu zatwierdzania na mocy art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia do dnia 7 czerwca 2011 r. oraz aktualizuje je.
4. Do dnia 2 stycznia 2012 r. Urząd przedstawia Komisji do zatwierdzenia projekt regulacyjnych standardów technicznych zgodnie z art. 10 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 w sprawie:
a)
informacji, jakie powinna przedstawić agencja ratingowa we wniosku o rejestrację zgodnie z załącznikiem II;
b)
informacji, których agencja ratingowa musi udzielić we wniosku o certyfikację i na potrzeby dokonania oceny ich znaczenia systemowego dla stabilności finansowej lub integralności rynków finansowych, o których mowa w art. 5;
c)
prezentacji informacji, w tym struktury, formatu, metody i okresu sprawozdawczości ujawnianych przez agencje ratingowe zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz załącznikiem I sekcja E część II pkt 1;
d)
oceny zgodności metodyki dotyczącej ratingu kredytowego z wymogami określonymi w art. 8 ust. 3;
e)
treści i formatu okresowych sprawozdań zawierających dane na temat ratingów, których Urząd może zażądać od agencji ratingowych na potrzeby bieżącego nadzoru.
5. Urząd publikuje sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenie każdego roku, a po raz pierwszy do dnia 1 stycznia 2012 r. Sprawozdanie to zawiera w szczególności ocenę wdrożenia załącznika I przez agencje ratingowe zarejestrowane na mocy niniejszego rozporządzenia.
6. Każdego roku Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie w sprawie podjętych przez Urząd środków nadzoru i sankcji zastosowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, w tym grzywien lub okresowych kar pieniężnych.
7. Urząd współpracuje z Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) i Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) przy realizacji swych zadań i konsultuje się z tymi organami przed wydaniem i aktualizacją wytycznych oraz przedłożeniem projektu regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w ust. 2, 3 i 4.
10)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 22a
Badanie zgodności poprzez zobowiązanie do weryfikacji historycznej
1. Prowadząc bieżący nadzór agencji ratingowych zarejestrowanych na mocy niniejszego rozporządzenia, Urząd regularnie bada zgodność z art. 8 ust. 3.
2. Bez uszczerbku dla art. 23 Urząd będzie również w ramach analizy, o której mowa w ust. 1:
a)
sprawdzać prowadzenie weryfikacji historycznej przez agencje ratingowe;
b)
dokonywać analizy wyników weryfikacji historycznej; oraz
c)
kontrolować, czy agencje ratingowe posiadają odpowiednie procedury umożliwiające uwzględnienie wyników weryfikacji historycznej w stosowanych przez nie metodach ratingu.”;
11)
art. 23-27 otrzymują brzmienie:
„Artykuł 23
Nieingerowanie w zawartość ratingów kredytowych ani ich metodologie
Podczas wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia Urząd, Komisja ani żadne organy publiczne państwa członkowskiego nie ingerują w zawartość ratingów kredytowych ani w metodologie ich sporządzania.
Artykuł 23a
Wykonywanie uprawnień, o których mowa w art. 23b-23d
Uprawnienia przyznane Urzędowi, urzędnikom Urzędu lub innym osobom upoważnionym przez Urząd na mocy art. 23b-23d nie mogą służyć do wymagania ujawnienia informacji lub dokumentów, które są poufne lub objęte tajemnicą.
Artykuł 23b
Wezwania do udzielenia informacji
1. Urząd może - za pomocą zwykłego wniosku lub w drodze decyzji - wezwać agencje ratingowe, osoby prowadzące działalność w zakresie ratingu kredytowego, oceniane podmioty i powiązane z nimi strony trzecie, strony trzecie, którym agencje ratingowe zleciły niektóre funkcje lub czynności operacyjne na zasadzie outsourcingu, oraz osoby w inny sposób blisko powiązane z agencjami ratingowymi lub wykonywaniem działalności w zakresie ratingu kredytowego, do udostępnienia wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania jego obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.
2. Przekazując wniosek w sprawie informacji na mocy ust. 1, Urząd:
a)
powołuje się na niniejszy artykuł jako podstawę prawną wniosku;
b)
podaje cel wniosku;
c)
określa zakres żądanych informacji;
d)
ustala termin, w którym należy te informacje dostarczyć;
e)
informuje osobę, do której zwraca się o informacje, że nie ma ona obowiązku ich przedstawienia, lecz w odpowiedzi na wniosek przedstawione informacje nie mogą być błędne ani mylące;
f)
wskazuje grzywnę przewidzianą w art. 36a w związku z pkt 7 sekcji II załącznika III w przypadku, gdy odpowiedzi na zadane pytania są nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd.
3. Wymagając dostarczenia informacji ma mocy ust. 1 za pomocą decyzji, Urząd:
a)
powołuje się na niniejszy artykuł jako podstawę prawną wniosku;
b)
podaje cel wniosku;
c)
określa zakres informacji będących przedmiotem wniosku;
d)
ustala termin dostarczenia informacji;
e)
wskazuje okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 36b, w przypadku gdy przedstawione wymagane informacje są niekompletne;
f)
wskazuje grzywnę przewidzianą w art. 36a w związku z pkt 7 sekcji II załącznika III w przypadku, gdy odpowiedzi na zadane pytania są nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd; oraz
g)
wskazuje prawo do odwołania się od decyzji do komisji odwoławczej oraz do skierowania decyzji do rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zgodnie z art. 60 i 61 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.
4. Osoby, o których mowa w ust. 1 lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych lub spółek niemających osobowości prawnej, osoby powołane do ich reprezentacji zgodnie z ustawą lub statutem, udzielają wymaganych informacji. Profesjonalni pełnomocnicy należycie upoważnieni do działania mogą przedłożyć informacje w imieniu swoich klientów. Ci ostatni pozostają w pełni odpowiedzialni za informacje, jeśli przekazane informacje są niekompletne, niewłaściwe lub wprowadzają w błąd.
5. Urząd niezwłocznie przesyła kopię zwykłego wniosku lub swojej decyzji do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym mają miejsce zamieszkania lub siedzibę osoby, o których mowa w ust. 1 i których dotyczy wniosek o udzielenie informacji.
Artykuł 23c
Ogólne dochodzenia
1. W celu wypełniania swych obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia Urząd może przeprowadzać wszelkie niezbędne dochodzenia względem osób wymienionych w art. 23b ust. 1. W tym celu urzędnicy i inne osoby upoważnione przez Urząd są uprawnieni do:
a)
badania dokumentów, danych, procedur i wszelkich innych materiałów związanych z wykonywaniem jego zadań niezależnie od nośnika, na którym są one przechowywane;
b)
wykonywania lub uzyskiwania uwierzytelnionych kopii lub wyciągów z takich dokumentów, danych, procedur i innych materiałów;
c)
wzywania dowolnych osób, o których mowa w art. 23b ust. 1, lub ich przedstawicieli lub członków ich personelu i zwracania się do nich o złożenie ustnych lub pisemnych wyjaśnień na temat sytuacji faktycznej lub dokumentów związanych z przedmiotem i celem kontroli oraz do zanotowania odpowiedzi;
d)
przesłuchiwania wszelkich innych osób fizycznych lub prawnych, które zgodzą się na przesłuchanie, do celów zbierania informacji związanych z przedmiotem dochodzenia;
e)
żądania rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych.
2. Urzędnicy oraz inne osoby upoważnione przez Urząd do celów dochodzeń, o których mowa w ust. 1, wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia określającego przedmiot i cel dochodzenia. W upoważnieniu wskazane są również okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 36b w przypadku, gdy nieprzekazane zostaną żądane dokumenty, dane, procedury i wszelkie inne materiały lub odpowiedzi na pytania zadane osobom, o których mowa w art. 23b ust. 1, lub zostaną przekazane w sposób niepełny, a także kary przewidziane w art. 36a w związku z pkt 8 sekcji II załącznika III, bądź w przypadku gdy odpowiedzi na pytania zadane osobom, o których mowa w art. 23b ust. 1, są nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd.
3. Osoby, o których mowa w art. 23b ust. 1, poddają się kontrolom wszczynanym na mocy decyzji Urzędu. W decyzji określa się przedmiot i cel dochodzenia, wskazuje na okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 36b, środki prawne dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz prawo do skierowana decyzji do kontroli przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
4. Z odpowiednim wyprzedzeniem przed dochodzeniem Urząd informuje właściwy organ państwa członkowskiego, w którym ma być prowadzone dochodzenie, o dochodzeniu i tożsamości upoważnionych osób. Urzędnicy zainteresowanego właściwego organu udzielają - na wniosek Urzędu - pomocy upoważnionym osobom w wykonywaniu przez nie ich obowiązków. Na wniosek, urzędnicy zainteresowanego właściwego organu zainteresowanego państwa członkowskiego również mogą być obecni podczas dochodzeń.
5. Jeżeli żądanie przedstawienia rejestrów połączeń telefonicznych i danych o ruchu przewidziane w ust. 1 lit. e) wymaga uzyskania zezwolenia od organu wymiaru sprawiedliwości stosownie do przepisów krajowych, występuje się o takie zezwolenie. O zgodę taką można wystąpić jako o środek zapobiegawczy.
6. W przypadku gdy zostanie złożony wniosek o zezwolenie, o którym mowa ust. 3a, krajowy organ sądowy sprawdza, czy decyzja Urzędu jest autentyczna i czy przewidziane środki przymusu nie są arbitralne ani nadmierne, uwzględniając przedmiot dochodzeń. Sprawdzając, czy środki przymusu są proporcjonalne, krajowy organ wymiaru sprawiedliwości może zwrócić się do Urzędu o szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności w odniesieniu do przesłanek, na podstawie których Urząd podejrzewa naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, a także do powagi domniemanego naruszenia oraz sposobu, w jaki osoba, wobec której stosowane są środki przymusu, uczestniczyła w danym zdarzeniu. Jednakże krajowe organy sądowe nie mogą dokonać przeglądu konieczności przeprowadzania inspekcji lub żądać dostępu do informacji zawartych w aktach Urzędu. Zgodność z prawem decyzji Urzędu może być przedmiotem kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010.
Artykuł 23d
Kontrole na miejscu
1. W celu wypełniania swych obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia Urząd może przeprowadzać wszelkie niezbędne dochodzenia w pomieszczeniach, w których prowadzona jest działalność gospodarcza przez osoby prawne wymienione w art. 23b ust. 1. W przypadku gdy wymaga tego właściwe i skuteczne przeprowadzenie inspekcji, Urząd może przeprowadzić kontrolę na miejscu bez uprzedzenia.
2. Urzędnicy i inne osoby upoważnione przez Urząd do przeprowadzenia kontroli na miejscu mogą wejść do wszelkich lokali i na teren, które stanowią miejsce prowadzenia działalności osób prawnych, których dotyczy decyzja o dochodzeniu przyjęta przez Urząd i posiadają wszelkie uprawnienia określone w art. 23c ust. 1. Mają również prawo do pieczętowania wszelkich pomieszczeń w miejscu prowadzenia działalności kontrolowanego podmiotu i ksiąg lub dokumentów na czas i w zakresie koniecznym do przeprowadzenia kontroli.
3. Urzędnicy Urzędu i inne osoby upoważnione przez Urząd do przeprowadzenia kontroli na miejscu wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia określającego przedmiot i cel dochodzenia, a także okresowe kary pieniężne określone w art. 36b w przypadku, gdy zainteresowane osoby nie poddają się dochodzeniu. Z odpowiednim wyprzedzeniem przed kontrolą Urząd powiadamia o niej właściwy organ państwa członkowskiego, w którym kontrola ta ma być przeprowadzona.
4. Osoby, o których mowa w art. 23b ust. 1, poddają się kontrolom na miejscu zarządzonym na mocy decyzji Urzędu. W decyzji określa się przedmiot i cel dochodzenia, wyznacza datę jego wszczęcia oraz wskazuje na okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 36b, środki prawne dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz prawo do skierowana decyzji do kontroli przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Urząd podejmuje takie decyzje po skonsultowaniu się z właściwym organem państwa członkowskiego, w którym ma być przeprowadzona kontrola.
5. Urzędnicy właściwego organu państwa członkowskiego, na którego terytorium ma być przeprowadzona kontrola, a także osoby upoważnione bądź wyznaczone przez ten organ, na wniosek Urzędu aktywnie pomagają urzędnikom Urzędu i innym osobom upoważnionym przez Urząd. W tym celu posiadają uprawnienia określone w ust. 2. Podczas kontroli na miejscu mogą być również obecni, na żądanie, urzędnicy właściwego organu zainteresowanego państwa członkowskiego.
6. Urząd może również zażądać od właściwych organów państw członkowskich przeprowadzenia - w jego imieniu - poszczególnych zadań dochodzeniowych i kontroli na miejscu zgodnie z niniejszym artykułem i art. 23c ust. 1. W tym celu właściwe organy posiadają te same uprawnienia co Urząd, określone w niniejszym artykule i w art. 23c ust. 1.
7. W przypadku gdy urzędnicy Urzędu i inne osoby towarzyszące upoważnione przez Urząd stwierdzą, że osoba sprzeciwia się kontroli zarządzonej na mocy niniejszego artykułu, właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego udziela im niezbędnej pomocy, zwracając się w razie potrzeby o pomoc policji lub równorzędnego organu egzekwowania prawa, w celu umożliwienia im przeprowadzenia kontroli na miejscu.
8. Jeżeli kontrola na miejscu przewidziana w ust. 1 lub pomoc przewidziana w ust. 7 wymaga zezwolenia organu sądowego zgodnie z przepisami krajowymi, składa się wniosek o wydanie takiego zezwolenia, w tym z wyprzedzeniem. O zgodę taką można wystąpić jako o środek zapobiegawczy.
9. W przypadku gdy zostanie złożony wniosek o zezwolenie, o którym mowa w ust. 8, krajowy organ sądowy sprawdza, czy decyzja Urzędu jest autentyczna i czy przewidziane środki przymusu nie są arbitralne ani nadmierne, uwzględniając przedmiot kontroli. Sprawdzając, czy środki przymusu są proporcjonalne, krajowy organ wymiaru sprawiedliwości może zwrócić się do Urzędu o szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności w odniesieniu do przesłanek, na podstawie których Urząd podejrzewa, że miało miejsce naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, a także do powagi domniemanego naruszenia oraz sposobu, w jaki osoba, wobec której stosowane są środki przymusu, uczestniczyła w danym zdarzeniu. Jednakże krajowe władze sądownicze nie mogą dokonać przeglądu konieczności przeprowadzania inspekcji lub żądać dostępu do informacji zawartych w aktach Urzędu. Zgodność z prawem decyzji Urzędu może być przedmiotem kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010.
Artykuł 23e
Przepisy proceduralne dotyczące stosowania środków nadzorczych i nakładania grzywien
1. Jeżeli wykonując swoje obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia, Urząd stwierdzi, że wiele wskazuje na możliwe istnienie faktów mogących stanowić co najmniej jedno naruszenie wymienione w załączniku III, Urząd wyznacza spośród swojego personelu niezależnego urzędnika dochodzeniowego, aby przeprowadził dochodzenie w tej sprawie. Urzędnik dochodzeniowy nie bierze lub nie brał w przeszłości udziału w bezpośrednim lub pośrednim nadzorowaniu lub procesie rejestracyjnym danej agencji ratingowej i wykonuje swoje funkcje niezależnie od Rady Organów Nadzoru Urzędu.
2. Urzędnik dochodzeniowy bada domniemane naruszenia, z uwzględnieniem wszelkich uwag przedstawionych przez osoby poddane dochodzeniu, i przedkłada Radzie Organów Nadzoru Urzędu pełną dokumentację zawierającą dokonane przez niego ustalenia.
Aby wykonać swoje zadania, urzędnik dochodzeniowy może skorzystać z prawa do złożenia wniosku o udzielenie informacji zgodnie z art. 23b oraz do przeprowadzania dochodzeń i kontroli na miejscu zgodnie z art. 23c i 23d. Korzystając z tych praw, urzędnik dochodzeniowy przestrzega przepisów art. 23a.
Przy wykonywaniu swoich zadań urzędnik dochodzeniowy ma dostęp do wszystkich dokumentów i informacji zebranych przez Urząd w ramach prowadzonych przezeń działań nadzorczych.
3. Po zakończeniu dochodzenia i przed przedłożeniem Radzie Organów Nadzoru Urzędu dokumentacji zawierającej jego ustalenia urzędnik dochodzeniowy zapewnia osobom, które są przedmiotem dochodzenia, możliwość przedstawienia swojego stanowiska na temat spraw będących przedmiotem dochodzenia. Urzędnik dochodzeniowy opiera swoje ustalenia wyłącznie na faktach, do których osoby poddane dochodzeniu miały możliwość się odnieść.
W trakcie dochodzeń prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu w pełni przestrzega się prawa zainteresowanych osób do obrony.
4. Przedkładając Radzie Organów Nadzoru Urzędu dokumentację zawierającą swoje ustalenia, urzędnik dochodzeniowy powiadamia o tym fakcie osoby poddane dochodzeniu. Osoby poddane dochodzeniu mają prawo dostępu do dokumentacji, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do dokumentacji nie obejmuje informacji poufnych dotyczących stron trzecich.
5. Na podstawie dokumentacji zawierającej ustalenia urzędnika dochodzeniowego i - na wniosek zainteresowanych stron - po umożliwieniu osobom poddanym dochodzeniu przedstawienia ich stanowiska zgodnie z art. 25 i 36c, Rada Organów Nadzoru Urzędu stwierdza, czy osoby, które są przedmiotem dochodzenia, popełniły co najmniej jedno naruszenie wymienione w załączniku III, a jeżeli tak - stosuje środek nadzorczy zgodnie z art. 24 i nakłada grzywnę zgodnie z art. 36a.
6. Urzędnik dochodzeniowy nie bierze udziału w obradach Rady Organów Nadzoru Urzędu ani w żaden inny sposób nie uczestniczy w procesie podejmowania decyzji przez Radę Organów Nadzoru Urzędu.
7. Komisja przyjmuje dalsze przepisy proceduralne dotyczące wykonywania prawa do nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, w tym przepisy dotyczące prawa do obrony, przepisy tymczasowe i przepisy dotyczące poboru grzywien lub okresowych kar pieniężnych; przyjmuje również szczegółowe przepisy dotyczące okresów przedawnienia odnoszących się do nakładania i egzekwowania kar.
Przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, przyjmowane są w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 38a i na warunkach określonych w art. 38b i 38c.
8. Urząd przekazuje sprawy do postępowania karnego stosownym organom krajowym, gdy - wykonując swoje obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia - stwierdzi, że wiele wskazuje na możliwe istnienie faktów mogących stanowić przestępstwo. Ponadto Urząd powstrzymuje się od nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych w przypadku, gdy - wskutek postępowania karnego prowadzonego na mocy prawa krajowego - wyrok uniewinniający lub skazujący w związku z tymi samymi czynami lub czynami, które są zasadniczo takie same, uprawomocnił się.
Artykuł 24
Środki nadzorcze stosowane przez Urząd
1. W przypadku gdy, zgodnie z art. 23e ust. 5, Rada Organów Nadzoru Urzędu ustali, że agencja ratingowa popełniła jedno z naruszeń wymienionych w załączniku III, podejmuje ona jedną lub więcej z poniższych decyzji:
a)
wycofanie rejestracji agencji ratingowej;
b)
nałożenie na tę agencję ratingową tymczasowego zakazu wystawiania ratingów kredytowych, obowiązującego w całej Unii do czasu usunięcia naruszenia;
c)
zawieszenie wykorzystywania do celów regulacyjnych ratingów kredytowych wystawionych przez tę agencję ratingową, obowiązujące w całej Unii do czasu usunięcia naruszenia;
d)
zobowiązanie tej agencji ratingowej do usunięcia danego naruszenia;
e)
wydanie publicznych ostrzeżeń.
2. Podejmując decyzje, o których mowa w ust. 1, Rada Organów Nadzoru Urzędu bierze pod uwagę charakter i wagę naruszenia, uwzględniając następujące kryteria:
a)
czas trwania i częstotliwość naruszenia;
b)
kwestię, czy naruszenie ujawniło istotne lub systemowe słabości procedur stosowanych przez przedsiębiorstwo bądź jego systemów zarządzania lub kontroli wewnętrznej;
c)
kwestię, czy naruszenie doprowadziło do przestępstwa finansowego bądź też ułatwiło przestępstwo finansowe lub w inny sposób jest z nim związane;
d)
kwestię, czy naruszenia dopuszczono się umyślnie lub w wyniku zaniedbania.
3. Przed podjęciem decyzji, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c) Rada Organów Nadzoru Urzędu informuje o nich Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych).
4. Ratingi kredytowe mogą być w dalszym ciągu wykorzystywane do celów regulacyjnych po przyjęciu decyzji, o których mowa w ust. 1 lit. a) i c), w okresie nieprzekraczającym:
a)
dziesięciu dni roboczych od dnia podania do wiadomości publicznej decyzji Urzędu zgodnie z ust. 5, jeżeli istnieją ratingi kredytowe tego samego instrumentu finansowego lub podmiotu wystawione przez inne agencje ratingowe zarejestrowane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia; lub
b)
trzech miesięcy od dnia podania do wiadomości publicznej decyzji Urzędu zgodnie z ust. 5, jeżeli nie istnieją ratingi kredytowe tego samego instrumentu finansowego lub podmiotu wystawione przez inne agencje ratingowe zarejestrowane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
W wyjątkowych okolicznościach związanych z ewentualnym zakłóceniem rynku lub stabilności finansowej Rada Organów Nadzoru Urzędu może - z własnej inicjatywy lub na wniosek Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) lub Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) - przedłużyć okres, o którym mowa w lit. b), o trzy miesiące.
5. Bez zbędnej zwłoki Rada Organów Nadzoru Urzędu powiadamia zainteresowaną agencję ratingową o wszelkich decyzjach przyjętych na mocy ust. 1 i przekazuje wszelkie takie decyzje właściwym organom i właściwym organom sektorowym oraz Komisji, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru (Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego) oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru (Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych). Podaje ona do wiadomości publicznej na swojej stronie internetowej każdą decyzję w terminie 10 dni roboczych od daty jej podjęcia.
Podając swoją decyzję do wiadomości publicznej zgodnie z akapitem pierwszym, Rada Organów Nadzoru Urzędu podaje również do publicznej wiadomości prawo zainteresowanej agencji ratingowej do odwołania się od decyzji, a także - w stosownych przypadkach - fakt, że takie odwołanie zostało złożone, precyzując, że odwołanie to nie ma skutku zawieszającego oraz fakt, że Komisja Odwoławcza ma możliwość zawieszenia stosowania zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 60 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.
Artykuł 25
Wysłuchanie zainteresowanych stron
1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji zgodnie z art. 24 ust. 1 Rada Organów Nadzoru Urzędu zapewnia stronom podlegającym postępowaniu możliwość przedstawienia swojego stanowiska w kwestiach, co do których ESA (ESMA) poczyniła ustalenia. Podstawę decyzji Rady Organów Nadzoru Urzędu mogą stanowić wyłącznie ustalenia, co do których osoby, których dotyczy postępowanie, mogły przedstawić swoje stanowisko.
Akapit pierwszy nie ma zastosowania, jeżeli konieczne jest podjęcie pilnych działań w celu zapobieżenia istotnym i zbliżającym się szkodom dla systemu finansowego. W takiej sytuacji Rada Organów Nadzoru Urzędu może podjąć decyzję tymczasową i zapewnia zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia swojego stanowiska jak najszybciej po podjęciu decyzji.
2. W postępowaniu w pełni przestrzega się prawa do obrony osób, których dotyczy postępowanie. Mają one prawo dostępu do gromadzonych przez Urząd akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych stron w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do dokumentacji nie obejmuje informacji poufnych.
Artykuł 25a
Właściwe organy sektorowe odpowiedzialne za nadzór nad przestrzeganiem oraz egzekwowanie wymogów art. 4 ust. 1 (wykorzystanie ratingów kredytowych)
Właściwe organy sektorowe są odpowiedzialne za nadzór nad przestrzeganiem oraz egzekwowanie wymogów art. 4 ust. 1 zgodnie z odpowiednimi przepisami sektorowymi.
ROZDZIAŁ III
WSPÓŁPRACA POMIĘDZY URZĘDEM, WŁAŚCIWYMI ORGANAMI ORAZ WŁAŚCIWYMI ORGANAMI SEKTOROWYMI
Artykuł 26
Zobowiązanie do podejmowania współpracy
Urząd, Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), właściwe organy oraz właściwe organy sektorowe współpracują ze sobą, gdy jest to konieczne dla celów niniejszego rozporządzenia oraz odnośnych przepisów sektorowych.
Artykuł 27
Wymiana informacji
1. Urząd, właściwe organy oraz właściwe organy sektorowe bez zbędnej zwłoki wymieniają między sobą informacje wymagane do celów wypełniania ich obowiązków na mocy niniejszego rozporządzenia i odnośnych przepisów sektorowych.
2. Urząd może przekazywać bankom centralnym, Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych i Europejskiemu Bankowi Centralnemu, w ramach ich uprawnień jako władz monetarnych, Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego oraz, w stosownych przypadkach, innym organom publicznym odpowiedzialnym za nadzorowanie systemów płatniczych i rozliczeniowych, informacje poufne przeznaczone do wykonywania ich zadań. Podobnie tym organom lub podmiotom nie zabrania się przekazywania Urzędowi informacji, których może on potrzebować w celu wypełniania swoich obowiązków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.”;
12)
uchyla się art. 28 i 29;
13)
art. 30, 31 i 32 otrzymują brzmienie:
„Artykuł 30
Przekazywanie zadań przez Urząd właściwym organom
1. W przypadkach gdy jest to konieczne w celu właściwego wykonania zadania nadzorczego, Urząd może przekazać poszczególne zadania nadzorcze właściwemu organowi państwa członkowskiego zgodnie z wytycznymi wydanymi przez Urząd zgodnie z art. 21 ust. 2. Takie poszczególne zadania nadzorcze mogą w szczególności obejmować uprawnienia do kierowania wezwań do udzielenia informacji zgodnie z art. 23b oraz do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu zgodnie z art. 23d ust. 6.
2. Przed przekazaniem zadań Urząd konsultuje się z odpowiednim właściwym organem. Konsultacje te dotyczą:
a)
zakresu przekazywanego zadania;
b)
harmonogramu wykonania zadania, które ma być przekazane; oraz
c)
przekazania niezbędnych informacji przez Urząd i do Urzędu.
3. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie opłat, które ma być przyjęte przez Komisję zgodnie z art. 19 ust. 2, Urząd zwraca właściwemu organowi koszty poniesione w związku z realizacją przekazanych zadań.
4. Urząd dokonuje przeglądu przekazania, o którym mowa w ust. 1, w stosownych odstępach czasu. Przekazanie zadań można odwołać w każdej chwili.
Przekazywanie zadań nie ma wpływu na zakres odpowiedzialności Urzędu i nie ogranicza zdolności Urzędu do wykonywania i nadzorowania przekazanej czynności. Obowiązki nadzorcze wynikające z niniejszego rozporządzenia, w tym decyzje o rejestracji, ocena końcowa i dalsze decyzje dotyczące naruszeń, nie mogą być przekazywane.
Artykuł 31
Powiadomienia oraz wnioski o zawieszenie kierowane przez właściwe organy
1. Jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego stwierdza, że na terytorium tego lub też innego państwa członkowskiego są podejmowane lub zostały podjęte działania sprzeczne z niniejszym rozporządzeniem, powiadamia o tym fakcie Urząd w jak najbardziej szczegółowy sposób. Jeżeli właściwy organ uważa, że jest to właściwe do celów dochodzenia, właściwy organ może również zasugerować Urzędowi, by oszacował, czy konieczne jest skorzystanie z uprawnień przewidzianych w art. 23b i 23c w odniesieniu do agencji ratingowej biorącej udział w tych działaniach.
Urząd podejmuje odpowiednie działania. Informuje o wynikach działań powiadamiający właściwy organ, a także, jeśli to możliwe, poinformuje o wszelkich istotnych skutkach przejściowych.
2. Bez uszczerbku dla obowiązku powiadomienia określonego w ust. 1, jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego dokonujący powiadomienia uznaje, że zarejestrowana agencja ratingowa, której ratingi kredytowe są wykorzystywane na terytorium tego państwa członkowskiego, narusza obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia i naruszenia te są na tyle poważne i częste, że mają znaczny wpływ na ochronę inwestorów lub stabilność systemu finansowego w danym państwie członkowskim, właściwy organ dokonujący powiadomienia może zwrócić się do Urzędu z wnioskiem o zawieszenie wykorzystywania do celów regulacyjnych ratingów kredytowych danej agencji ratingowej przez instytucje finansowe oraz inne podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1. Właściwy organ dokonujący powiadomienia przedstawia Urzędowi wyczerpujące uzasadnienie swojego wniosku.
W przypadkach gdy Urząd uznaje wniosek za nieuzasadniony, informuje o tym na piśmie właściwy organ dokonujący powiadomienia, podając tego powody. W przypadkach gdy Urząd uznaje wniosek za uzasadniony, stosuje odpowiednie środki celem rozwiązania danego problemu.
Artykuł 32
Tajemnica zawodowa
1. Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej ma zastosowanie do Urzędu, właściwych organów oraz wszystkich osób, które pracują lub pracowały dla Urzędu, dla właściwych organów lub dla każdej innej osoby, której Urząd przekazał zadania, włącznie z zatrudnionymi przez Urząd audytorami i rzeczoznawcami. Informacje objęte tajemnicą zawodową nie mogą być ujawniane innej osobie lub innemu organowi, z wyjątkiem sytuacji, gdy takie ujawnienie jest niezbędne w celu prowadzenia postępowania sądowego.
2. Wszystkie informacje, które na podstawie niniejszego rozporządzenia zostały nabyte przez lub wymienione między Urzędem, właściwymi organami, właściwymi organami sektorowymi oraz innymi organami i podmiotami wymienionymi w art. 27 ust. 2, uznaje się za poufne, chyba że w momencie ich przekazania Urząd lub właściwy organ, lub inny organ bądź podmiot oświadczy, iż informacje te mogą być ujawnione lub ich ujawnienie jest niezbędne w celu prowadzenia postępowania sądowego.”;
14)
uchyla się art. 33;
15)
art. 34 i 35 otrzymują brzmienie:
„Artykuł 34
Umowa o wymianie informacji
Urząd może zawierać umowy o wymianie informacji z organami nadzoru państw trzecich wyłącznie wtedy, gdy ujawniane informacje są objęte gwarancjami zachowania tajemnicy zawodowej, które są co najmniej równoważne gwarancjom określonym w art. 32.
Taka wymiana informacji służy Urzędowi oraz tym organom nadzoru do wykonywania ich zadań.
W odniesieniu do przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego Urząd stosuje rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (16).
Artykuł 35
Ujawnianie informacji otrzymanych od państw trzecich
Urząd może ujawnić informacje otrzymane od organów nadzorczych państw trzecich wyłącznie wtedy, gdy Urząd lub właściwe organy uzyskały wyraźną zgodę organu nadzorczego, który przekazał informacje, oraz w stosownych przypadkach, gdy informacje są ujawniane wyłącznie do celów, na które ten organ nadzorczy wyraził zgodę, lub gdy takie ujawnienie jest niezbędne w celu prowadzenia postępowania sądowego.
16)
nagłówek rozdziału I tytułu IV „Sankcje, procedura komitetowa i sprawozdawczość” zostaje zastąpiony nagłówkiem „Sankcje, grzywny, okresowe kary pieniężne, procedura komitetowa, przekazanie uprawnień oraz sprawozdawczość”;
17)
w art. 36 akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
„Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszenia art. 4 ust. 1 oraz podejmują wszelkie środki zapewniające ich wykonanie. Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ sektorowy podawał do publicznej wiadomości każdą sankcję, jaka została nałożona za naruszenie art. 4 ust. 1, chyba że takie ujawnienie mogłoby poważnie zagrozić rynkom finansowym lub wyrządzić nieproporcjonalną szkodę zainteresowanym stronom.”;
18)
dodaje się następujące artykuły:
„Artykuł 36a
Grzywny
1. W przypadku gdy - zgodnie z art. 23e ust. 5 - Rada Organów Nadzoru Urzędu odkryje popełnienie przez agencję ratingową - umyślnie lub w wyniku zaniedbania - jednego z naruszeń wymienionych w załączniku III, podejmuje ona decyzję o nałożeniu grzywny zgodnie z postanowieniami ust. 2.
Naruszenie agencji ratingowej zostaje uznane za umyślne, jeżeli Urząd stwierdzi istnienie obiektywnych przesłanek dowodzących, że agencja ratingowa lub jej kierownictwo wyższego szczebla działały celowo w celu popełnienia naruszenia.
2. Podstawowe kwoty grzywien, o których mowa w ust. 1, mieszczą się w następujących granicach:
a)
w przypadku naruszeń, o których mowa w pkt 1-5, 11-15, 19, 20, 23, 28, 30, 32, 33, 35, 41, 43, 50 i 51 sekcji I załącznika III, grzywna wynosi przynajmniej 500 000 EUR i nie przekracza 750 000 EUR;
b)
w przypadku naruszeń, o których mowa w pkt 6-8, 16-18, 21, 22, 24, 25, 27, 29, 31, 34, 37, 40, 42, 45, 47, 48, 49, 52 i 54 sekcji I załącznika III, grzywna wynosi przynajmniej 300 000 EUR i nie przekracza 450 000 EUR;
c)
w przypadku naruszeń, o których mowa w pkt 9, 10, 26, 36, 44 i 53 sekcji I załącznika III, grzywna wynosi przynajmniej 100 000 EUR i nie przekracza 200 000 EUR;
d)
w przypadku naruszeń, o których mowa w pkt 1, 6, 7 i 8 sekcji II załącznika III, grzywna wynosi przynajmniej 50 000 EUR i nie przekracza 150 000 EUR;
e)
w przypadku naruszeń, o których mowa w pkt 2, 4 i 5 sekcji II załącznika III, grzywna wynosi przynajmniej 25 000 EUR i nie przekracza 75 000 EUR;
f)
w przypadku naruszeń, o których mowa w pkt 3 sekcji II załącznika III, grzywna wynosi przynajmniej 10 000 EUR i nie przekracza 50 000 EUR;
g)
w przypadku naruszeń, o których mowa w pkt 1-3 i 11 sekcji III załącznika III, grzywna wynosi przynajmniej 150 000 EUR i nie przekracza 300 000 EUR;
h)
w przypadku naruszeń, o których mowa w pkt 4, 6, 8 i 10 sekcji III załącznika III, grzywna wynosi przynajmniej 90 000 EUR i nie przekracza 200 000 EUR;
i)
w przypadku naruszeń, o których mowa w pkt 5, 7 i 9 sekcji III załącznika III, grzywna wynosi przynajmniej 40 000 EUR i nie przekracza 100 000 EUR.
Aby podjąć decyzję, czy podstawowa kwota grzywien powinna odpowiadać niższej, średniej czy wyższej granicy określonej w akapicie pierwszym, Urząd uwzględnia roczny obrót danej agencji ratingowej w poprzedzającym roku obrotowym. Podstawowa kwota plasować się będzie w dolnej granicy dla agencji ratingowych, których roczny obrót jest niższy niż 10 mln EUR, w średnim zakresie dla agencji ratingowych, których roczny obrót wynosi pomiędzy 10 a 50 mln EUR oraz w górnej granicy dla agencji ratingowych, których roczny obrót jest wyższy niż 50 mln EUR.
3. Kwoty podstawowe podane w granicach określonych w ust. 2 w razie potrzeby dostosowuje się z uwzględnieniem okoliczności obciążających lub łagodzących, zgodnie ze współczynnikami zdefiniowanymi w załączniku IV.
Odpowiedni współczynnik obciążenia stosuje się pojedynczo do kwoty podstawowej. Przy zastosowaniu więcej niż jednego współczynnika obciążenia, różnicę między kwotą podstawową a kwotą wynikającą z zastosowania poszczególnego współczynnika obciążenia dodaje się do kwoty podstawowej.
Odpowiedni współczynnik złagodzenia stosuje się pojedynczo do kwoty podstawowej. Przy zastosowaniu więcej niż jednego wskaźnika złagodzenia, różnicę między kwotą podstawową a kwotą wynikającą z zastosowania poszczególnego wskaźnika złagodzenia odejmuje się od kwoty podstawowej.
4. Nie naruszając przepisów ust. 2 i 3, grzywna nie może przekraczać 20 % rocznego obrotu agencji ratingowej w poprzedzającym roku obrotowym i, jeżeli w wyniku naruszenia agencja ratingowa bezpośrednio lub pośrednio uzyskała korzyści finansowe, grzywna musi być co najmniej równa wysokości tych korzyści finansowych.
W przypadku gdy agencja ratingowa w wyniku danego działania lub zaniechania dopuściła się więcej niż jednego naruszenia wymienionego w załączniku III, zastosowanie ma wyłącznie wyższa grzywna obliczona zgodnie z ust. 2 i 3 i odnosząca się do jednego z tych naruszeń.
Artykuł 36b
Okresowe kary pieniężne
1. Rada Organów Nadzoru Urzędu nakłada w drodze decyzji okresową karę pieniężną, aby skłonić:
a)
agencję ratingową do usunięcia naruszenia, zgodnie z decyzją podjętą na mocy art. 24 ust. 1 lit. d);
b)
osoby, o których mowa w art. 23b ust. 1, do dostarczenia kompletnych informacji, których zażądano w drodze decyzji wydanej na mocy art. 23b;
c)
osoby, o których mowa w art. 23b ust. 1, do poddania się dochodzeniu, a w szczególności do przedłożenia kompletnych dokumentów, danych, procedur i wszelkich innych żądanych materiałów, a także do uzupełnienia i skorygowania innych informacji udostępnionych w dochodzeniu wszczętym na podstawie decyzji podjętej na mocy art. 23c;
d)
osoby, o których mowa w art. 23b ust. 1, do poddania się kontroli na miejscu zarządzonej decyzją na mocy art. 23d.
2. Okresowa kara pieniężna musi być skuteczna i proporcjonalna. Okresowa kara pieniężna jest nakładana za każdy dzień, do momentu gdy agencja ratingowa lub zainteresowana osoba podporządkuje się odpowiedniej decyzji, o której mowa w ust. 1.
3. Niezależnie od przepisów ust. 2 wysokość okresowych kar pieniężnych jest równa 3 % średniego dziennego obrotu w poprzedzającym roku obrotowym lub - w przypadku osób fizycznych - 2 % średniego dziennego dochodu w poprzedzającym roku kalendarzowym. Kary są obliczane od dnia określonego w decyzji nakładającej okresową karę pieniężną.
4. Okresową karę pieniężną można nałożyć na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy po powiadomieniu o decyzji Urzędu.
Artykuł 36c
Wysłuchanie osób, których dotyczy postępowanie
1. Przed podjęciem decyzji nakładającej grzywnę i/lub okresową karę pieniężną na podstawie art. 36a lub art. 36b ust. 1 lit. a)-d), Rada Organów Nadzoru Urzędu zapewnia stronom, które są przedmiotem postępowania, możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sprawie ustaleń Urzędu. Podstawę decyzji Rady Organów Nadzoru Urzędu mogą stanowić wyłącznie ustalenia, co do których osoby, których dotyczy postępowanie mogły przedstawić swoje stanowisko.
2. W toku postępowaniu w pełni przestrzega się prawa do obrony osób, których dotyczy postępowanie. Mają one prawo dostępu do gromadzonych przez Urząd akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych stron w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje dostępu do informacji poufnych oraz wewnętrznych dokumentów przygotowawczych Urzędu.
Artykuł 36d
Ujawnienie, charakter, egzekwowanie oraz przydział grzywien i okresowych kar pieniężnych
1. Urząd podaje do wiadomości publicznej każdą grzywnę i każdą okresową karę pieniężną, które zostały nałożone zgodnie z art. 36a i 36b, chyba że takie ujawnienie publiczne zagrażałoby poważnie rynkom finansowym lub wyrządziło nieproporcjonalną szkodę zainteresowanym stronom.
2. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 36a i 36b mają charakter administracyjny.
3. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 36a i 36b są możliwe do wyegzekwowania.
Postępowanie egzekucyjne regulowane jest przepisami postępowania cywilnego obowiązującymi w państwie, na którego terytorium ma ono miejsce. Klauzula wykonalności jest nadawana, bez jakiejkolwiek kontroli innej niż weryfikacja autentyczności decyzji, przez wyznaczony w tym celu przez rząd państwa członkowskiego organ, o którym zostanie powiadomiony Urząd i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Po dopełnieniu tych formalności na wniosek zainteresowanego, może on przystąpić do egzekucji zgodnie z ustawodawstwem krajowym, wnosząc sprawę bezpośrednio do właściwego organu.
Postępowanie egzekucyjne może być zawieszone wyłącznie na mocy orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jednakże kontrola prawidłowości przeprowadzenia egzekucji podlega właściwości sądów krajowych zainteresowanego państwa członkowskiego.
4. Kwoty uzyskane z grzywien i okresowych kar pieniężnych przydziela się do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
Artykuł 36e
Kontrola prowadzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma nieograniczone prawo orzekania w zakresie odwołań od decyzji, na mocy których Urząd nałożył grzywnę lub okresową karę pieniężną. Trybunał Sprawiedliwości może uchylić, obniżyć lub podwyższyć nałożoną grzywnę lub okresową karę pieniężną.”;
19)
art. 37 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 37
Zmiany w załącznikach
W celu uwzględnienia zmian sytuacji, w tym sytuacji międzynarodowej, sytuacji na rynkach finansowych, szczególnie w zakresie nowych instrumentów finansowych, Komisja może przyjmować - w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 38a i z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 38b i 38c - środki służące zmianie załączników, z wyłączeniem załącznika III.”;
20)
w art. 38 uchyla się ust. 2;
21)
dodaje się następujące artykuły:
„Artykuł 38a
Wykonanie przekazania
1. Uprawnienie do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 6 akapit trzeci, art. 19 ust. 2, art. 23e ust. 7, i art. 37, powierza się Komisji na okres czterech lat, począwszy od dnia 1 czerwca 2011 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazanego uprawnienia najpóźniej sześć miesięcy przed zakończeniem okresu czterech lat. Przekazanie uprawnień jest automatycznie przedłużane na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada odwołają je zgodnie z art. 38b.
2. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.
3. Uprawnienie do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlega warunkom określonym w art. 38b i art. 38c.
Artykuł 38b
Odwołanie przekazanych uprawnień
1. Przekazanie uprawnień przewidziane w art. 5 ust. 6 akapit trzeci, art. 19 ust. 2, art. 23e ust. 7 i art. 37 może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub Radę.
2. Instytucja, która rozpoczęła wewnętrzną procedurę w celu podjęcia decyzji, czy zamierza ona odwołać przekazanie uprawnień, stara się poinformować drugą instytucję i Komisję, w odpowiednim czasie przed podjęciem ostatecznej decyzji, wskazując przekazane uprawnienia, które mogłyby zostać odwołane.
3. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna natychmiast lub od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących. Jest ona publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 38c
Sprzeciw wobec aktów delegowanych
1. Parlament Europejski lub Rada mogą zgłaszać sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie trzech miesięcy od dnia zawiadomienia.
Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o trzy miesiące.
2. Jeśli w terminie, o którym mowa w ust. 1, ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego, jest on publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz wchodzi w życie z dniem podanym w tym akcie.
Akt delegowany może zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wejść w życie przed upływem tego terminu, jeżeli zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie zamierzają wyrażać sprzeciwu.
3. W przypadku sprzeciwu wobec aktu delegowanego ze strony Parlamentu Europejskiego lub Rady, wyrażonego w terminie, o którym mowa w ust. 1, akt delegowany nie wchodzi w życie. Zgodnie z art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej instytucja wyrażająca sprzeciw wobec aktu delegowanego podaje uzasadnienie swojego sprzeciwu.”;
22)
w art. 39 wprowadza się następujące zmiany:
a)
skreśla się ust. 2;
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Do dnia 1 lipca 2011 r. Komisja, w świetle rozwoju sytuacji w zakresie ram regulacyjnych i nadzorczych dla agencji ratingowych w państwach trzecich, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące skutków tego rozwoju sytuacji i przepisów przejściowych, o których mowa w art. 40, w zakresie stabilności rynków finansowych w Unii.”;
23)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 39a
Sprawozdanie Urzędu
Do dnia 31 grudnia 2011 r. Urząd dokonuje oceny potrzeb odnoszących się do personelu i zasobów, związanych z przejęciem przez ten organ uprawnień i obowiązków zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, i przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji.”;
24)
art. 40 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„Istniejące agencje ratingowe, mogą w dalszym ciągu wystawiać ratingi kredytowe, które mogą być wykorzystywane do celów regulacyjnych przez instytucje finansowe i inne podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1, chyba że odmówiono rejestracji. W przypadku odmowy rejestracji zastosowanie ma art. 24 ust. 4 i 5.”;
(25)
dodaje się następujący artykuł:
„Artykuł 40a
Środki przejściowe dotyczące Urzędu
1. Wszystkie kompetencje i obowiązki związane z działalnością w zakresie nadzoru i egzekwowania przepisów w obszarze agencji ratingowych, które zostały powierzone właściwym organom, niezależnie od tego, czy działają one jako właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego czy nie, oraz kolegiom nadzorczym, jeżeli takie kolegia zostały ustanowione, wygasają dnia 1 lipca 2011 r.
Niemniej jednak wniosek o rejestrację otrzymany przez właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego lub stosowne kolegium przed dniem 7 września 2010 r. nie zostanie przekazany Urzędowi, a decyzję o rejestracji albo odmowie rejestracji podejmą te organy i stosowne kolegium.
2. Bez uszczerbku dla ust. 1 akapit drugi, wszystkie akta i dokumenty robocze związane z działalnością w zakresie nadzoru i egzekwowania przepisów w obszarze agencji ratingowych, w tym wszystkie niezakończone oceny i działania w zakresie egzekwowania przepisów lub ich uwierzytelnione kopie, zostają przejęte przez Urząd w dniu, o którym mowa w ust. 1.
3. Właściwe organy i kolegia, o których mowa w ust. 1, zapewniają przekazanie Urzędowi wszystkich istniejących dokumentów i dokumentów roboczych lub ich uwierzytelnionych kopii niezwłocznie, nie później niż do dnia 1 lipca 2011 r. Te właściwe organy i kolegia służą również Urzędowi wszelką niezbędną pomocą i radą celem ułatwienia skutecznego i sprawnego przekazania obowiązków i podjęcia działalności w zakresie nadzoru i egzekwowania przepisów w obszarze agencji ratingowych.
4. Urząd działa jako następca prawny właściwych organów i kolegiów, o których mowa w ust. 1, we wszelkich postępowaniach administracyjnych i sądowych wynikających z działalności w zakresie nadzoru i egzekwowania przepisów prowadzonej przez właściwe organy i kolegia w zakresie spraw objętych omawianym rozporządzeniem.
5. Zarejestrowanie agencji ratingowej zgodnie z tytułem III rozdział I przez właściwy organ, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, pozostaje ważne po przekazaniu kompetencji Urzędowi.
6. Do dnia 1 lipca 2014 r. i w ramach bieżącego nadzoru Urząd przeprowadza co najmniej jedną weryfikację w sprawie wszystkich agencji ratingowych objętych zakresem jego uprawnień nadzorczych.”;
26)
w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
27)
dodaje się załączniki zawarte w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu 11 maja 2011 r.