NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 765/2012
ze dne 13. června 2012,
kterým se mění nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 207 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
v souladu s řádným legislativním postupem (1),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Dne 28. července 2011 přijal orgán Světové obchodní organizace (WTO) pro řešení sporů zprávu odvolacího orgánu a zprávu skupiny odborníků ve znění zprávy odvolacího orgánu (dále jen „zprávy“) ve věci „Evropská společenství - konečná antidumpingová opatření uložená na některé spojovací prostředky ze železa nebo oceli pocházející z Číny“ (2).
(2)
Ve zprávách bylo mimo jiné shledáno, že čl. 9 odst. 5 nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (3) (dále jen „základní antidumpingové nařízení“), je v rozporu s čl. 6 odst. 10, čl. 9 odst. 2 a čl. 18 odst. 4 antidumpingové dohody WTO a s čl. XVI odst. 4 Dohody o WTO. Ustanovení čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení stanoví, že jednotliví vyvážející výrobci v zemích bez tržního hospodářství, kterým nebylo přiznáno zacházení jako v tržním hospodářství podle čl. 2 odst. 7 písm. c) základního antidumpingového nařízení, budou podléhat celostátní celní sazbě, pokud tito vývozci nemohou prokázat, že splňují podmínky pro individuální zacházení stanovené v čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení.
(3)
Odvolací orgán shledal, že čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení stanoví domněnku, že vyvážející výrobci působící v zemích bez tržního hospodářství nemají nárok na individuální zacházení a aby byli pro takové zacházení způsobilí, musejí prokázat, že splňují kritéria zkoušky pro individuální zacházení. Podle odvolacího orgánu není pro takovou domněnku v příslušných dohodách WTO stanoven žádný právní základ.
(4)
Odvolací orgán však vyjasnil, že při stanovení jediného dumpingového rozpětí a jediného antidumpingového cla pro několik vývozců bude soulad takového stanovení s čl. 6 odst. 10 a čl. 9 odst. 2 antidumpingové dohody WTO záviset na situacích, které by naznačovaly, že dva nebo více vývozců, ač právně odlišných, jsou v takovém vztahu, že by měli být považováni za jediný subjekt. Takové situace mohou zahrnovat: i) existenci podnikových a strukturálních vazeb mezi vývozci, například společná kontrola, vlastnictví a řízení; ii) existenci podnikových a strukturálních vazeb mezi státem a vývozci, například společná kontrola, vlastnictví a řízení; a iii) kontrolu nebo podstatný vliv státu, pokud jde o stanovování cen a produkci. V tomto ohledu by se podmínky v navrhovaných změnách čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení, které odrážejí tyto situace, měly chápat s ohledem na vysvětlení odvolacího orgánu, aniž jsou dotčeny podmínky stejného nebo podobného znění v jiných ustanoveních základního antidumpingového nařízení.
(5)
Dne 18. srpna 2011 informovala Unie orgán WTO pro řešení sporů o tom, že zamýšlí provést doporučení a rozhodnutí uvedeného orgánu v tomto sporu způsobem, který respektuje její povinnosti v rámci WTO.
(6)
Za tímto účelem je nezbytné změnit ustanovení čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
V článku 9 nařízení (ES) č. 1225/2009 se odstavec 5 nahrazuje tímto:
„5. Antidumpingové clo se uloží vždy v přiměřené výši bez diskriminace na dovoz výrobků nezávisle na jejich původu, pokud bylo zjištěno, že je dumpingový a způsobuje újmu, s výjimkou dovozu krytého závazky podle tohoto nařízení.
V nařízení o uložení antidumpingových opatření se clo stanoví pro každého dodavatele nebo není-li to proveditelné, pro danou dodavatelskou zemi. Dodavatelé, kteří jsou právně odlišní od ostatních dodavatelů nebo právně odlišní od dotyčného státu, však mohou být pro účely stanovení cla považováni za jediný subjekt. V případě použití tohoto pododstavce může být přihlédnuto k takovým faktorům, jako je existence strukturálních a podnikových vazeb mezi dodavateli a státem nebo mezi dodavateli navzájem, kontrola nebo podstatný vliv státu, pokud jde o stanovování cen a produkci, nebo hospodářská struktura dodavatelské země.“
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost třetím dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se na všechna šetření zahájená podle nařízení (ES) č. 1225/2009 po vstupu tohoto nařízení v platnost.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 13. června 2012.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 765/2012
z dnia 13 czerwca 2012 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dniu 28 lipca 2011 r. Organ Rozstrzygania Sporów („ORS”) Światowej Organizacji Handlu („WTO”) przyjął sprawozdanie Organu Apelacyjnego oraz sprawozdanie Panelu zmienione sprawozdaniem Organu Apelacyjnego („sprawozdania”) w sporze „Wspólnoty Europejskie - Ostateczne środki antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali z Chin” (2).
(2)
W sprawozdaniach stwierdzono między innymi, że art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (3) („podstawowe rozporządzenie antydumpingowe”) jest niezgodny z art. 6.10, art. 9.2 i art. 18.4 Porozumienia antydumpingowego WTO oraz z art. XVI:4 Porozumienia WTO. Art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego stanowi, że indywidualni producenci eksportujący z krajów o gospodarce nierynkowej, którym nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, będą podlegali ogólnokrajowej stawce cła, chyba że eksporterzy ci mogą wykazać, że spełniają warunki dotyczące indywidualnego traktowania, określone w art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
(3)
Organ Apelacyjny uznał, że w art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego przyjęto założenie, że producenci eksportujący z krajów o gospodarce nierynkowej nie są uprawnieni do indywidualnego traktowania, a w celu kwalifikowania się do takiego traktowania spoczywa na nich ciężar wykazania, że spełniają kryteria indywidualnego traktowania. Według Organu Apelacyjnego w odpowiednich porozumieniach WTO brak jest podstawy prawnej dla takiego założenia.
(4)
Jednakże Organ Apelacyjny wyjaśnił, że przy ustalaniu pojedynczego marginesu dumpingu i jednej stawki cła antydumpingowego dla kilku eksporterów zgodność tego ustalenia z art. 6.10 i art. 9.2 Porozumienia antydumpingowego WTO zależeć będzie od istnienia sytuacji wskazujących, że dwaj eksporterzy lub większa ich liczba, jakkolwiek prawnie odrębni, są wobec siebie w takiej relacji, że powinni być traktowani jako pojedynczy podmiot. Przykłady takich sytuacji to: (i) istnienie pomiędzy tymi eksporterami powiązań korporacyjnych i strukturalnych, takich jak wspólna kontrola, udziałowcy i kierownictwo; (ii) istnienie powiązań korporacyjnych i strukturalnych pomiędzy państwem a tymi eksporterami w zakresie wspólnej kontroli, udziałów i kierownictwa; oraz (iii) kontrola lub znaczący wpływ ze strony państwa w odniesieniu do ustalania cen i produkcji. W tym kontekście sformułowania w proponowanych zmianach do art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, będące odzwierciedleniem takich sytuacji, powinny być odczytywane w świetle wyjaśnień Organu Apelacyjnego bez uszczerbku dla takich samych lub podobnych sformułowań zastosowanych w innych przepisach podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
(5)
W dniu 18 sierpnia 2011 r. Unia poinformowała ORS, że zamierza wdrożyć zalecenia i orzeczenia ORS w zakresie tego sporu w sposób zgodny z jej zobowiązaniami w ramach WTO.
(6)
W tym celu niezbędna jest zmiana przepisów art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 otrzymuje brzmienie:
„5. Cło antydumpingowe nakłada się w odpowiedniej wysokości dla każdego przypadku, w sposób niedyskryminujący, na przywóz towarów ze wszystkich źródeł, co do którego stwierdzono, że jest dumpingowy i powoduje szkodę, z wyłączeniem przywozu towarów ze źródeł, z których zobowiązania na podstawie niniejszego rozporządzenia zostały przyjęte.
W rozporządzeniu wprowadzającym środki antydumpingowe określa się cło dla każdego dostawcy lub, jeżeli jest to niewykonalne, dla danego państwa dokonującego dostaw. Dostawcy, którzy są prawnie odrębni od innych dostawców lub którzy są prawnie odrębni od państwa, mogą jednak być uznawani na potrzeby określenia cła za pojedynczy podmiot. Do celów stosowania niniejszego akapitu mogą być uwzględniane takie czynniki, jak istnienie powiązań strukturalnych lub korporacyjnych między dostawcami a państwem lub między dostawcami, kontrola lub znaczący wpływ ze strony państwa w odniesieniu do ustalania cen i produkcji, lub struktura gospodarcza państwa dokonującego dostaw.”.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich dochodzeń wszczętych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 13 czerwca 2012 r.