NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 995/2010
ze dne 20. října 2010,
kterým se stanoví povinnosti hospodářských subjektů uvádějících na trh dřevo a dřevařské výrobky
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 192 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
po konzultaci s Výborem regionů,
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Lesy přinášejí velký ekologický, hospodářský a sociální prospěch, včetně zdroje dřevařských a jiných výrobků a ekologických služeb, jež jsou pro lidstvo zásadní, jakými jsou zachování biologické rozmanitosti a funkčnosti ekosystému a ochrana klimatu.
(2)
Vzhledem k celosvětově rostoucí poptávce po dřevu a dřevařských výrobcích ve spojení s institucionálními nedostatky a nedostatky v oblasti správy, které se objevují v oblasti lesnictví v řadě zemí produkujících dřevo, vyvolává nezákonná těžba dřeva a související obchod stále větší znepokojení.
(3)
Nezákonná těžba dřeva je přetrvávající a značný problém mezinárodní úrovně. Představuje významnou hrozbu pro lesy, protože přispívá k odlesňování a znehodnocování lesa, které stojí asi za 20 % celosvětových emisí CO2, ohrožuje biologickou rozmanitost a podkopává udržitelné obhospodařování a rozvoj lesa, jakož i obchodní rentabilitu hospodářských subjektů jednajících v souladu s použitelnými právními předpisy. Přispívá rovněž k šíření pouští a erozi půdy a může zvyšovat nebezpečí extrémních povětrnostních podmínek a záplav. Kromě jiného má i sociální, politické a hospodářské dopady, často narušující pokrok na cestě k řádné správě a ohrožující živobytí místních komunit závislých na lese, a může souviset s ozbrojenými konflikty. Předpokládá se, že účinné řešení tohoto problému s nezákonnou těžbou dřeva v kontextu tohoto nařízení přispěje k úsilí Unie zaměřenému na zmírňování dopadů změny klimatu nákladově efektivním způsobem a mělo by doplňovat činnost Unie a její závazky vyplývající z Rámcové úmluvy Organizace spojených národů o změně klimatu.
(4)
V rozhodnutí Evropského parlamentu a Rady č. 1600/2002/ES ze dne 22. července 2002 o šestém akčním programu Společenství pro životní prostředí (3) je jako jedna z prioritních akcí označeno zkoumání možnosti přijmout aktivní opatření k předcházení obchodu s nezákonně vytěženým dřevem a boji proti němu a pokračování aktivní účasti Unie a členských států v uplatňování celosvětových i regionálních rezolucí a dohod týkajících se problematiky lesního hospodářství.
(5)
Ve sdělení Komise Evropskému parlamentu a Radě ze dne 21. května 2003 nazvaném „Prosazování práva, správa a obchod v lesnictví (FLEGT): návrh akčního plánu EU“ byl navržen balíček opatření na podporu mezinárodního úsilí za účelem vyřešení problému nezákonné těžby dřeva a souvisejícího obchodu v souvislosti s obecným úsilím Unie zaměřeným na dosažení udržitelného obhospodařování lesů.
(6)
Evropský parlament a Rada uvítaly toto sdělení a uznaly, že je třeba, aby Unie přispěla k celosvětovému úsilí o vyřešení problému nezákonné těžby dřeva.
(7)
V souladu s cílem uvedeného sdělení, totiž zajistit, aby do Unie mohly vstupovat pouze dřevařské výrobky, které byly vyrobeny v souladu s vnitrostátními právními předpisy země produkující dřevo, jedná Unie se zeměmi produkujícími dřevo (dále jen „partnerské země“) o dobrovolných dohodách o partnerství FLEGT, na jejichž základě je stranám uložena právně závazná povinnost provést režim licencí a regulovat obchod se dřevem a dřevařskými výrobky vymezenými v těchto dobrovolných dohodách o partnerství FLEGT.
(8)
S ohledem na značný rozsah a naléhavost problému je nezbytné aktivně podporovat boj proti nezákonné těžbě dřeva a s ní souvisejícímu obchodu, doplnit a posílit iniciativu dobrovolných dohod o partnerství FLEGT a zlepšit součinnost politik zaměřených na ochranu lesů a na dosažení vysoké úrovně ochrany životního prostředí, včetně boje proti změně klimatu a proti snižování biologické rozmanitosti.
(9)
Mělo by být oceněno úsilí zemí, které uzavřely dobrovolné dohody o partnerství FLEGT s Unií, a zásady, jež do nich byly začleněny, především pokud jde o definici pojmu „zákonně vytěžené dřevo“, a státy by měly být ve větší míře pobízeny k uzavírání dobrovolných dohod o partnerství FLEGT. Mělo by být také zohledněno, že v režimu licencí FLEGT se do Unie dováží pouze dřevo vytěžené v souladu s příslušnými vnitrostátními právními předpisy a dřevařské výrobky z tohoto dřeva. Dřevo obsažené v dřevařských výrobcích uvedených v přílohách II a III nařízení Rady (ES) č. 2173/2005 ze dne 20. prosince 2005 o zavedení režimu licencí FLEGT pro dovoz dřeva do Evropského společenství (4), které pocházejí z partnerských zemí zařazených do přílohy I uvedeného nařízení, by proto mělo být považováno za vytěžené zákonným způsobem, jsou-li uvedené dřevařské výrobky v souladu s uvedeným nařízením a všemi prováděcími předpisy.
(10)
Měla by být rovněž zohledněna skutečnost, že Úmluva o mezinárodním obchodu ohroženými druhy volně žijících živočichů a planě rostoucích rostlin (CITES) klade na strany úmluvy požadavek, aby udělovaly povolení k vývozu pouze v případě, že druh uvedený na seznamech CITES byl získán mimo jiné v souladu s vnitrostátními právními předpisy země vývozu. Dřevo z druhů vyjmenovaných v přílohách A, B, a C nařízení Rady (ES) č. 338/97 ze dne 9. prosince 1996 o ochraně druhů volně žijících živočichů a planě rostoucích rostlin regulováním obchodu s nimi (5) by proto mělo být považováno za vytěžené zákonným způsobem, je-li v souladu s uvedeným nařízením a se všemi prováděcími předpisy.
(11)
S ohledem na to, že je třeba podpořit využívání recyklovaného dřeva a výrobků z něj a že zahrnutím těchto výrobků do působnosti tohoto nařízení by došlo k neúměrnému zatížení hospodářských subjektů, mělo by být recyklované dřevo a výrobky z recyklovaného dřeva, které již dokončily svůj cyklus použitelnosti a byly by jinak odstraněny jako odpad, vyňaty z oblasti působnosti tohoto nařízení.
(12)
Jedním z opatření v rámci tohoto nařízení by měl být zákaz uvádět nezákonně vytěžené dřevo či dřevařské výrobky z tohoto dřeva poprvé na vnitřní trh. S ohledem na komplexní povahu nezákonné těžby dřeva, její příčiny a dopady, by rovněž měla být přijata zvláštní opatření, například ta, která se zaměřují na jednání hospodářských subjektů.
(13)
V souvislosti s akčním plánem FLEGT může Komise a případně členské státy podporovat a provádět studie a výzkum týkající se míry a povahy nezákonné těžby dřeva v různých zemích a tyto informace zveřejňovat, jakož i podporovat poskytování praktických pokynů hospodářským subjektům o použitelných právních předpisech v zemích produkujících dřevo.
(14)
Neexistuje-li mezinárodně dohodnutá definice, mělo by vymezení toho, co představuje nezákonnou těžbu dřeva, vycházet z právních předpisů země, v níž bylo dřevo vytěženo, včetně správních předpisů a aktů provádějících mezinárodní úmluvy, jejichž smluvní stranou daná země je.
(15)
Mnoho dřevařských výrobků se před svým prvním uvedením na vnitřní trh a po něm zpracovává četnými způsoby. Aby se zabránilo zbytečné administrativní zátěži, měl by se systém náležité péče vztahovat pouze na hospodářské subjekty, které uvádějí dřevo a dřevařské výrobky na vnitřní trh poprvé, přičemž obchodník v dodavatelském řetězci by měl poskytovat základní informace o svých dodavatelích a kupcích, aby bylo možné dřevo a výrobky ze dřeva zpětně vysledovat.
(16)
Na základě systematického přístupu by hospodářské subjekty uvádějící dřevo a dřevařské výrobky na vnitřní trh poprvé měly učinit vhodné kroky s cílem zajistit, aby nezákonně vytěžené dřevo a dřevařské výrobky z tohoto dřeva nebyly uváděny na vnitřní trh. Za tímto účelem by hospodářské subjekty měly vykonávat náležitou péči prostřednictvím systému opatření a postupů, aby se riziko uvádění nezákonně vytěženého dřeva a dřevařských výrobků z tohoto dřeva na vnitřní trh snížilo na minimum.
(17)
Systém náležité péče zahrnuje tři prvky, na nichž je založeno řízení rizik: přístup k informacím, posouzení rizik a zmírnění zjištěného rizika. Systém náležité péče by měl poskytnout přístup k informacím o zdrojích a dodavatelích dřeva a dřevařských výrobků uváděných na vnitřní trh poprvé včetně relevantních informací, jako je například soulad s použitelnými právními předpisy, země těžby, druhy, množství a případně region dané země a oprávnění k těžbě. Na základě těchto informací by hospodářské subjekty měly provádět posouzení rizik. Dojde-li ke zjištění rizika, hospodářské subjekty by je měly zmírnit způsobem, který je úměrný zjištěnému riziku, s cílem zabránit uvádění nezákonně vytěženého dřeva a dřevařských výrobků z tohoto dřeva na vnitřní trh.
(18)
Aby nedocházelo ke zbytečnému administrativnímu zatížení, nemělo by být po hospodářských subjektech, které již používají systémy nebo postupy v souladu s požadavky tohoto nařízení, požadováno, aby zavedly nové systémy.
(19)
V zájmu uznání osvědčených postupů v odvětví lesnictví je možné v rámci postupu posouzení rizik používat certifikaci nebo jiné režimy ověřování třetích stran, které zahrnují ověřování souladu s použitelnými právními předpisy.
(20)
Dřevařský průmysl má pro hospodářství Unie značný význam. Organizace hospodářských subjektů jsou důležitými aktéry v tomto odvětví, protože zastupují zájmy těchto subjektů ve velkém měřítku a jednají s celou řadou zúčastněných stran. Tyto organizace mají rovněž odborné znalosti a kapacitu pro analýzu příslušných právních předpisů a pro pomoc svým členům při dodržování předpisů, avšak neměly by toho využívat k ovládnutí trhu. Pro usnadnění provádění tohoto nařízení a pro přispění k vytvoření dobrých postupů je vhodné uznat organizace, které vypracovaly systémy náležité péče splňující požadavky tohoto nařízení. Uznávání kontrolních organizací a odejímání takových uznání by mělo probíhat spravedlivým a transparentním způsobem. Seznam těchto uznaných organizací by měl být zveřejněn, aby se hospodářským subjektům umožnilo jejich využívání.
(21)
Příslušné orgány by měly vykonávat v pravidelných intervalech kontroly s cílem ověřit, že kontrolní organizace skutečně plní povinnosti stanovené v tomto nařízení. Příslušné orgány by dále měly usilovat o provádění kontrol v případě, že mají k dispozici relevantní informace, včetně opodstatněných obav třetích osob.
(22)
Příslušné orgány by měly sledovat, zda hospodářské subjekty skutečně dodržují povinnosti stanovené tímto nařízením. Za tímto účelem by příslušné orgány měly v případě potřeby provádět úřední kontroly podle plánu, které mohou zahrnovat kontroly v provozovnách hospodářských subjektů a audity na místě, a měly by mít možnost po hospodářských subjektech vyžadovat přijetí nápravných opatření, je-li to nutné. Příslušné orgány by dále měly usilovat o provádění kontrol v případě, že mají k dispozici významné informace, včetně opodstatněných obav třetích osob.
(23)
V souladu se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2003/4/ES ze dne 28. ledna 2003 o přístupu veřejnosti k informacím o životním prostředí (6) by příslušné orgány měly uchovávat záznamy o kontrolách a zpřístupňovat příslušné informace.
(24)
Vzhledem k mezinárodní povaze nezákonné těžby dřeva a souvisejícího obchodu by příslušné orgány měly spolupracovat mezi sebou i se správními orgány třetích zemí či s Komisí.
(25)
Aby členské státy usnadnily hospodářským subjektům, které uvádějí dřevo nebo dřevařské výrobky na vnitřní trh, dodržování požadavků tohoto nařízení, a to s ohledem na situaci malých a středních podniků, mohou s případným přispěním Komise hospodářským subjektům poskytovat technickou a jinou pomoc a usnadňovat výměnu informací. Tato pomoc by neměla hospodářské subjekty zprostit jejich povinnosti vykonávat náležitou péči.
(26)
Obchodníci a kontrolní organizace by se měli vyhnout krokům, které by mohly ohrozit dosažení cíle tohoto nařízení.
(27)
Členské státy by měly zajistit, aby porušování tohoto nařízení, zejména ze strany hospodářských subjektů, obchodníků a kontrolních organizací, bylo trestáno účinnými, přiměřenými a odrazujícími sankcemi. Vnitrostátní předpisy mohou stanovit, že po uplatnění účinných, přiměřených a odrazujících sankcí za porušení zákazu uvádět nezákonně vytěžené dřevo nebo výrobky z tohoto dřeva na vnitřní trh nemusí být uvedené dřevo a výrobky nutně zničeny, ale namísto toho použity pro účely ve veřejném zájmu.
(28)
Komise by měla být zmocněna k přijímání aktů v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU, pokud jde o postupy pro uznávání a odejímání uznání kontrolních organizací, další příslušná kritéria pro posouzení rizik, jež mohou být nutná k doplnění kritérií již stanovených tímto nařízením, a seznam dřeva a dřevařských výrobků, na něž se toto nařízení vztahuje. Je obzvláště důležité, aby Komise během přípravné práce prováděla náležité konzultace, včetně konzultací s odborníky.
(29)
Aby byly zajištěny jednotné podmínky provádění, Komisi by měly být svěřeny prováděcí pravomoci pro přijetí podrobných pravidel upravujících četnost a povahu kontrol kontrolních organizací prováděných příslušnými orgány a pravidel upravujících systémy náležité péče, s výjimkou dalších příslušných kritérií pro posouzení rizik. Podle článku 291 Smlouvy o fungování EU se pravidla a hlavní zásady týkající se mechanismů, kterými členské státy kontrolují, jak Komise uplatňuje své prováděcí pravomoci, stanoví předem v nařízení schváleném řádným legislativním postupem. Do přijetí tohoto nového nařízení zůstává v platnosti rozhodnutí Rady 1999/468/ES ze dne 28. června 1999 o postupech pro výkon prováděcích pravomocí svěřených Komisi (7), s výjimkou regulativního postupu s kontrolou, který se nepoužije.
(30)
Hospodářským subjektům a příslušným orgánům by měla být poskytnuta přiměřená doba, aby se připravily na plnění požadavků uvedených v tomto nařízení.
(31)
Jelikož cíle tohoto nařízení, totiž bojovat proti nezákonné těžbě dřeva a souvisejícímu obchodu, nemůže být dosaženo na úrovni jednotlivých členských států, a proto jej může být z důvodu jeho rozsahu lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné k dosažení tohoto cíle,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět
Tímto nařízením se stanoví povinnosti hospodářských subjektů uvádějících poprvé na vnitřní trh dřevo a dřevařské výrobky, jakož i povinnosti obchodníků.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
a)
„dřevem a dřevařskými výrobky“ dřevo a dřevařské výrobky uvedené v příloze, s výjimkou dřevařských výrobků či součástí takových výrobků, které byly vyrobeny ze dřeva nebo dřevařských výrobků, které již dokončily svůj cyklus použitelnosti a byly by jinak odstraněny jako odpad, ve smyslu čl. 3 odst. 1 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2008/98/ES ze dne 19. listopadu 2008 o odpadech (8);
b)
„uváděním na trh“ bez ohledu na využitý prodejní postup jakékoliv dodávání dřeva a dřevařských výrobků poprvé na vnitřní trh, za účelem distribuce nebo použití v průběhu obchodní činnosti, ať již za úplatu nebo bezplatně. To rovněž zahrnuje dodávku prostřednictvím komunikačního prostředku na dálku, jak je definován ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 97/7/ES ze dne 20. května 1997 o ochraně spotřebitele v případě smluv uzavřených na dálku (9). Dodávání dřevařských výrobků získaných ze dřeva nebo z dřevařských výrobků, které již byly uvedeny na trh, na vnitřní trh se za „uvádění na trh“ nepovažuje;
c)
„hospodářským subjektem“ každá fyzická nebo právnická osoba uvádějící dřevo nebo dřevařské výrobky na trh;
d)
„obchodníkem“ každá fyzická nebo právnická osoba, která v průběhu obchodní činnosti prodává nebo nakupuje na vnitřním trhu dřevo nebo dřevařské výrobky, které již byly uvedeny na vnitřní trh;
e)
„zemí původu vytěženého dřeva“ země nebo území, kde bylo vytěženo dřevo, včetně dřeva, jež je obsaženo v dřevařských výrobcích;
f)
„zákonně vytěženým“ dřevo vytěžené v souladu s použitelnými právními předpisy v zemi původu vytěženého dřeva;
g)
„nezákonně vytěženým“ dřevo vytěžené v rozporu s použitelnými právními předpisy v zemi původu vytěženého dřeva;
h)
„použitelnými právními předpisy“ platné právní předpisy v zemi původu vytěženého dřeva, které upravují:
-
těžební práva na dřevo v rámci legálně zveřejněných hranic,
-
platby za těžební práva a dřevo, včetně povinností souvisejících s těžbou dřeva,
-
těžbu dřeva, včetně právních předpisů z oblasti životního prostředí a lesnictví včetně obhospodařování lesů a zachování biologické rozmanitosti tam, kde přímo souvisí s těžbou dřeva,
-
zákonná práva třetích stran týkající se využití a držby, která je dotčena těžbou dřeva, a
-
obchod a cla, a to do té míry, do jaké se vztahují na odvětví lesnictví.
Článek 3
Postavení dřeva a dřevařských výrobků, na které se vztahuje FLEGT a CITES
Dřevo obsažené v dřevařských výrobcích uvedených přílohách II a III nařízení (ES) č. 2173/2005, které pocházejí z partnerských zemí uvedených v příloze I nařízení (ES) č. 2173/2005 a které jsou s uvedeným nařízením a jeho prováděcími předpisy v souladu, se pro účely tohoto nařízení považují za zákonně vytěžené.
Dřevo z druhů vyjmenovaných v přílohách A, B nebo C nařízení (ES) č. 338/97, které je s uvedeným nařízením a jeho prováděcími předpisy v souladu, se pro účely tohoto nařízení považuje za zákonně vytěžené.
Článek 4
Povinnosti hospodářských subjektů
1. Uvádění nezákonně vytěženého dřeva nebo dřevařských výrobků z tohoto dřeva na trh se zakazuje.
2. Hospodářské subjekty při uvádění dřeva a dřevařských výrobků na trh vykonávají náležitou péči. Za tímto účelem použijí rámec postupů a opatření vymezený v článku 6 (dále jen „systém náležité péče“).
3. Každý hospodářský subjekt udržuje a pravidelně hodnotí svůj vlastní systém náležité péče, který používá, s výjimkou situace, kdy hospodářský subjekt využívá systém náležité péče zavedený kontrolní organizací uvedenou v článku 8. Jako základ systému náležité péče lze využít stávající vnitrostátní systém dohledu podle vnitrostátního práva a případné dobrovolné správní systémy, které splňují požadavky stanovené tímto nařízením.
Článek 5
Povinnost možnosti zpětného vysledování
Obchodníci jsou v rámci celého dodavatelského řetězce schopni určit:
a)
hospodářské subjekty nebo obchodníky, kteří dřevo a dřevařské výrobky dodali, a
b)
případně obchodníky, kterým dřevo a dřevařské výrobky dodali.
Obchodníci informace uvedené v prvním pododstavci uchovávají alespoň po dobu pěti let a poskytnou je na žádost příslušným orgánům.
Článek 6
Systémy náležité péče
1. Systém náležité péče uvedený v čl. 4 odst. 2 obsahuje tyto prvky:
a)
opatření a postupy zajišťující přístup k níže uvedeným informacím, které se týkají dodávek dřeva a dřevařských výrobků uváděných hospodářským subjektem na trh:
-
popis, včetně obchodního názvu a druhu výrobku i obecného názvu druhů dřevin a případně úplného vědeckého názvu dřevin,
-
země původu vytěženého dřeva, a případně:
i)
region daného státu, v němž bylo dřevo vytěženo, a
ii)
oprávnění k těžbě,
-
množství (vyjádřené v objemu, hmotnosti nebo počtu jednotek),
-
jméno a adresa dodavatele hospodářského subjektu,
-
název a adresa obchodníka, jemuž byly dřevo a dřevařské výrobky dodány,
-
doklady nebo jiné informace uvádějící, že toto dřevo a dřevařské výrobky jsou v souladu s použitelnými právními předpisy;
b)
postupy posouzení rizik, které umožňují provozovateli analyzovat a posoudit riziko uvedení nezákonně vytěženého dřeva nebo dřevařských výrobků z tohoto dřeva na trh.
Takové postupy zohledňují informace uvedené v písmeni a) i příslušná kritéria pro posouzení rizik, zahrnující:
-
zajištění souladu s použitelnými právními předpisy, což může zahrnovat certifikaci nebo jiné režimy ověřování třetích stran, které se týkají souladu s použitelnými právními předpisy,
-
šíření se nezákonné těžby konkrétních druhů dřevin,
-
šíření se nezákonné těžby nebo nezákonných postupů v zemi původu vytěženého dřeva nebo v regionu dané země, v němž bylo dřevo vytěženo, včetně uvážení výskytu ozbrojeného konfliktu,
-
sankce uvalené Radou bezpečnosti OSN nebo Radou Evropské unie na dovoz nebo vývoz dřeva,
-
komplexnost dodavatelského řetězce dřeva a dřevařských výrobků;
c)
není-li riziko zjištěné během postupů posouzení rizik podle písmene b) zanedbatelné, postupy zmírňování rizika sestávající ze souboru opatření a postupů, které jsou odpovídající a přiměřené pro účinné snižování daného rizika a které mohou zahrnovat požádání o doplňkové informace či doklady nebo ověření třetí strany.
2. Prováděcí pravidla nutná k zajištění jednotného provádění odstavce 1, s výjimkou ustanovení o dalších příslušných kritériích pro posouzení rizik podle odst. 1 písm. b) druhé věty tohoto článku, se přijímají regulativním postupem podle čl. 18 odst. 2. Tato pravidla se přijmou do 3. června 2012.
3. Při zohlednění vývoje na trhu a zkušeností získaných při provádění tohoto nařízení, zjištěných zejména při výměně informací podle článku 13 a prostřednictvím zpráv podávaných podle čl. 20 odst. 3, může Komise přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU, pokud jde o další příslušná kritéria pro posouzení rizik, jež mohou být nutná k doplnění kritérií podle odst. 1 písm. b) druhé věty tohoto článku, s cílem zajistit účinnost systému náležité péče.
Pro akty v přenesené pravomoci uvedené v tomto odstavci se použijí postupy podle článků 15, 16 a 17.
Článek 7
Příslušné orgány
1. Každý členský stát určí jeden či několik příslušných orgánů odpovědných za uplatňování tohoto nařízení.
Členské státy oznámí Komisi do 3. června 2011 název a adresu příslušných orgánů. Členské státy sdělí Komisi všechny změny názvu a adresy příslušných orgánů.
2. Komise zveřejní seznam příslušných orgánů, a to rovněž na internetu. Seznam je pravidelně aktualizován.
Článek 8
Kontrolní organizace
1. Kontrolní organizace:
a)
udržují a pravidelně hodnotí systém náležité péče vymezený v článku 6 a udělují hospodářským subjektům práva jej využívat;
b)
ověřují řádné využívání systému náležité péče ze strany takových hospodářských subjektů;
c)
přijímají odpovídající opatření v případě, že hospodářský subjekt řádně nevyužívá svůj systém náležité péče, a oznamují příslušným orgánům případy významných nebo opakovaných porušení ze strany hospodářského subjektu.
2. Organizace může požádat, aby byla uznána jako kontrolní organizace, pokud splňuje tyto požadavky:
a)
má právní subjektivitu a je zákonně usazena v Unii;
b)
má odpovídající odborné znalosti a kapacitu umožňující výkon funkcí uvedených v odstavci 1 a
c)
zajišťuje nepřítomnost jakýchkoli střetů zájmů při výkonu svých funkcí.
3. Komise po konzultaci s příslušným členským státem či státy uzná za kontrolní organizaci žadatele, který splňuje požadavky uvedené v odstavci 2.
Rozhodnutí o uznání kontrolní organizace sdělí Komise příslušným orgánům všech členských států.
4. Příslušné orgány vykonávají v pravidelných intervalech kontroly s cílem ověřit, že kontrolní organizace vykonávající činnost v rámci jurisdikce příslušných orgánů nadále plní funkce uvedené v odstavci 1 a splňuje požadavky stanovené v odstavci 2. Kontroly mohou být taktéž prováděny v případě, že příslušný orgán členského státu má k dispozici relevantní informace, včetně opodstatněných obav třetích osob, nebo v případě, že zjistil nedostatky při provádění systému náležité péče, jenž byl zaveden kontrolní organizací, ze strany hospodářských subjektů. Zpráva o kontrolách se zpřístupní v souladu se směrnicí 2003/4/ES.
5. Pokud příslušný orgán určí, že kontrolní organizace již neplní funkce uvedené v odstavci 1 nebo již nesplňuje požadavky stanovené v odstavci 2, neprodleně informuje Komisi.
6. Pokud Komise zjistí, že kontrolní organizace již neplní funkce stanovené v odstavci 1 nebo požadavky uvedené v odstavci 2, zejména na základě informací sdělených podle odstavce 5, uznání kontrolní organizace odejme. Komise před odejmutím uznání kontrolní organizace informuje dotčené členské státy.
Rozhodnutí o odejmutí uznání kontrolní organizace sdělí Komise příslušným orgánům všech členských států.
7. Komise může přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU za účelem doplnění procedurálních pravidel, pokud jde o uznávání kontrolních organizací a odejímání takových uznání, a za účelem jejich změn, je-li to na základě zkušeností nutné, a současně zajišťuje, aby uznávání a odejímání uznání byly prováděny spravedlivým a transparentním způsobem.
Pro akty v přenesené pravomoci uvedené v tomto odstavci se použijí postupy podle článků 15, 16 a 17. Tyto akty se přijmou do 3. března 2012.
8. Prováděcí pravidla o četnosti a povaze kontrol uvedených v odstavci 4, která jsou nutná pro zajištění účinného dohledu kontrolních organizací a jednotného provádění zmíněného odstavce, se přijímají regulativním postupem podle čl. 18 odst. 2. Tato pravidla se přijmou do 3. června 2012.
Článek 9
Seznam kontrolních organizací
Komise zveřejní seznam kontrolních organizací v řadě C Úředního věstníku Evropské unie, jakož i na své internetové stránce. Seznam je pravidelně aktualizován.
Článek 10
Kontroly hospodářských subjektů
1. Příslušné orgány provádějí kontroly k ověření, zda hospodářské subjekty splňují požadavky stanovené v článcích 4 a 6.
2. Kontroly uvedené v odstavci 1 jsou prováděny podle pravidelně aktualizovaného plánu a přístupem založeným na analýze rizika. Kontroly mohou být taktéž prováděny v případě, že příslušný orgán má k dispozici významné informace, včetně opodstatněných obav třetích osob, týkající se dodržování tohoto nařízení ze strany hospodářského subjektu.
3. Kontroly uvedené v odstavci 1 mohou mimo jiné zahrnovat:
a)
prověření systému náležité péče, včetně posouzení rizika a postupů snižování rizika;
b)
prověření dokumentace a záznamů, které prokazují řádné fungování systému náležité péče a příslušných postupů;
c)
namátkové kontroly, včetně auditů na místě.
4. Hospodářské subjekty poskytnou všechnu pomoc nezbytnou pro snazší provádění kontrol uvedených v odstavci 1, zejména pokud se týká přístupu do provozoven a předkládání dokumentace nebo záznamů.
5. Aniž by tím byl dotčen článek 19, jsou-li v důsledku kontrol uvedených v odstavci 1 zjištěny nedostatky, příslušné orgány mohou uložit zavedení nápravných opatření, která má hospodářský subjekt přijmout. Kromě toho mohou v závislosti na povaze zjištěných nedostatků členské státy přijmout okamžitá prozatímní opatření, včetně:
a)
zabavení dřeva a dřevařských výrobků;
b)
zákazu obchodování se dřevem a dřevařskými výrobky.
Článek 11
Záznamy o kontrolách
1. Příslušné orgány uchovávají záznamy o kontrolách stanovených v čl. 10 odst. 1 s uvedením zejména jejich povahy a výsledků, včetně uložení zavedení nápravných opatření podle čl. 10 odst. 5. Záznamy o všech kontrolách se uchovávají nejméně pět let.
2. Informace uvedené v odstavci 1 se zpřístupní v souladu se směrnicí 2003/4/ES.
Článek 12
Spolupráce
1. Příslušné orgány spolupracují mezi sebou, se správními orgány třetích zemí a s Komisí, aby zajistily dodržování tohoto nařízení.
2. Příslušné orgány si s příslušnými orgány jiných členských států a s Komisí vyměňují informace o závažných nedostatcích zjištěných kontrolami podle čl. 8 odst. 4 a čl. 10 odst. 1 a druzích sankcí uložených podle článku 19.
Článek 13
Technická pomoc, vedení a výměna informací
1. Aniž by tím byla dotčena povinnost hospodářských subjektů vykonávat náležitou péči podle čl. 4 odst. 2, mohou členské státy za případné podpory Komise poskytovat hospodářským subjektům technickou a jinou pomoc a vedení, přičemž berou v potaz postavení malých a středních podniků s cílem usnadnit hospodářským subjektům plnění požadavků tohoto nařízení, zejména pokud jde o provádění systému náležité péče v souladu s článkem 6.
2. Členské státy mohou za případné podpory Komise usnadnit výměnu a šíření příslušných informací o nezákonné těžbě dřeva, zejména s cílem pomoci hospodářským subjektům při posuzování rizika, jak stanoví čl. 6 odst. 1 písm. b), a o osvědčených postupech v souvislosti s prováděním tohoto nařízení.
3. Pomoc se poskytuje způsobem, který zabraňuje střetu s úkoly příslušných orgánů a zachovává jejich nezávislost při prosazování tohoto nařízení.
Článek 14
Změny přílohy
S cílem zohlednit jednak zkušenosti získané při provádění tohoto nařízení, zjištěné zejména prostřednictvím zpráv podávaných podle čl. 20 odst. 3 a 4 a při výměně informací podle článku 13, a dále vývoj, pokud jde o technické vlastnosti, konečné uživatele a výrobní postupy pro dřevo a dřevařské výrobky, může Komise přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU, a to změnou nebo doplněním seznamu dřeva či dřevařských výrobků uvedených v příloze. Tyto akty nesmějí neúměrně zatěžovat hospodářské subjekty.
Pro akty v přenesené pravomoci uvedené v tomto článku se použijí postupy podle článků 15, 16 a 17.
Článek 15
Výkon přenesení pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedené v čl. 6 odst. 3, čl. 8 odst. 7 a článku 14 je svěřena Komisi na dobu sedmi let od 2. prosince 2010. Komise předloží zprávu o přenesených pravomocích nejpozději tři měsíce před koncem tohoto tříletého období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud je Evropský parlament nebo Rada nezruší v souladu s článkem 16.
2. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
3. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci svěřená Komisi podléhá podmínkám stanoveným v článcích 16 a 17.
Článek 16
Zrušení přenesení pravomoci
1. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomocí uvedené v čl. 6 odst. 3, čl. 8 odst. 7 a článku 14 kdykoli zrušit.
2. Orgán, který zahájil vnitřní postup s cílem rozhodnout, zda zrušit přenesení pravomocí, uvědomí v přiměřené lhůtě před přijetím konečného rozhodnutí druhý orgán a Komisi a uvede pravomoci, jejichž přenesení by mohlo být zrušeno, a možné důvody tohoto zrušení.
3. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomocí v něm blíže určených. Rozhodnutí nabývá účinku okamžitě nebo k pozdějšímu dni, který v něm je upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci. Bude zveřejněno v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 17
Námitky k aktům v přenesené pravomoci
1. Evropský parlament nebo Rada mohou proti aktu v přenesené pravomoci vyslovit námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne oznámení. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
2. Pokud Evropský parlament ani Rada v uvedené lhůtě námitky proti aktu v přenesené pravomoci nevysloví, je akt v přenesené pravomoci zveřejněn v Úředním věstníku Evropské unie a vstupuje v platnost dnem v něm stanoveným.
Akt v přenesené pravomoci může být zveřejněn v Úředním věstníku Evropské unie a vstoupit v platnost před uplynutím tohoto období, pokud Evropský parlament i Rada informují Komisi o tom, že nehodlají vznést žádné námitky.
3. Akt v přenesené pravomoci nevstoupí v platnost, pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada vysloví námitky. Orgán, který vyslovuje námitky proti aktu v přenesené pravomoci, je odůvodní.
Článek 18
Výbor
1. Komisi je nápomocen Výbor pro prosazování práva, správu a obchod v oblasti lesnictví (FLEGT) zřízený článkem 11 nařízení (ES) č. 2173/2005.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použijí se články 5 a 7 rozhodnutí 1999/468/ES s ohledem na článek 8 zmíněného rozhodnutí.
Doba uvedená v čl. 5 odst. 6 rozhodnutí 1999/468/ES je tři měsíce.
Článek 19
Sankce
1. Členské státy stanoví pravidla pro sankce za porušení tohoto nařízení a přijmou veškerá opatření nezbytná pro provádění těchto pravidel.
2. Stanovené sankce musí být účinné, přiměřené a odrazující a mohou zahrnovat zejména:
a)
pokuty přiměřené škodám napáchaným na životním prostředí, hodnotě dotčeného dřeva nebo dřevařských výrobků a daňovým ztrátám a hospodářským škodám, k nimž došlo v důsledku porušení předpisů, přičemž výše pokut je vypočítána tak, aby bylo zajištěno, že odpovědné osoby budou skutečně připraveny o hospodářský zisk plynoucí ze závažného porušení předpisů, jehož se dopustily, aniž je dotčeno legitimní právo na výkon povolání, a postupně se v případě opakovaného závažného porušení předpisů zvyšuje;
b)
zabavení dotčeného dřeva a dřevařských výrobků;
c)
okamžité pozastavení platnosti povolení k obchodování.
3. Členské státy oznámí tyto předpisy Komisi a neprodleně ji uvědomí o jakýchkoliv následných změnách, které je ovlivní.
Článek 20
Podávání zpráv
1. Členské státy předloží Komisi do 30. dubna každého druhého roku následujícího po 3. březnu 2013 zprávu o uplatňování tohoto nařízení v předchozích dvou letech.
2. Na základě těchto zpráv Komise vypracuje zprávu, kterou každé dva roky předloží Evropskému parlamentu a Radě. Při vypracovávání zprávy Komise přihlédne k pokroku, jehož bylo dosaženo při uzavírání a realizaci dobrovolných dohod o partnerství FLEGT podle nařízení (ES) č. 2173/2005, a k tomu, nakolik přispěly k omezení přítomnosti nezákonně vytěženého dřeva a dřevařských výrobků z tohoto dřeva na vnitřním trhu.
3. Komise do 3. prosince 2015 a poté každých šest let na základě zpráv o uplatňování tohoto nařízení a zkušeností s ním přezkoumá fungování a účinnost tohoto nařízení, a to i s ohledem na jeho schopnost zamezit uvádění nezákonně vytěženého dřeva a dřevařských výrobků z tohoto dřeva na trh. Posoudí zejména administrativní důsledky pro malé a střední podniky a výrobky, na které se nařízení vztahuje. Zprávy mohou být případně doplněny o příslušné legislativní návrhy.
4. První ze zpráv uvedených v odstavci 3 obsahuje posouzení současné hospodářské a obchodní situace v Unii v odvětví výrobků uvedených v kapitole 49 kombinované nomenklatury, především při zohlednění konkurenceschopnosti příslušných odvětví s cílem uvážit jejich možné začlenění do seznamu dřeva a dřevařských výrobků uvedeného v příloze tohoto nařízení.
Zpráva uvedená v prvním pododstavci rovněž obsahuje posouzení účinnosti zákazu uvádění nezákonně vytěženého dřeva nebo dřevařských výrobků z tohoto dřeva na trh v souladu s čl. 4 odst. 1, jakož i systémů náležité péče stanovených v článku 6.
Článek 21
Vstup v platnost a použitelnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se od 3. března 2013. Ustanovení čl. 6 odst. 2, čl. 7 odst. 1 a čl. 8 odst. 7 a 8 se však použijí od 2. prosince 2010.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 20. října 2010.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 995/2010
z dnia 20 października 2010 r.
ustanawiające obowiązki podmiotów wprowadzających do obrotu drewno i produkty z drewna
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Lasy przynoszą różnorodne korzyści środowisku, gospodarce i społeczeństwu, między innymi dostarczają drewno i inne niedrzewne produkty leśne oraz pełnią funkcje związane z ochroną środowiska, które są niezbędne dla ludzkości, takie jak utrzymywanie różnorodności biologicznej i funkcji ekosystemu, a także ochrona systemu klimatycznego.
(2)
W związku z rosnącym popytem na drewno i produkty z drewna na całym świecie oraz ze względu na słabości instytucjonalne i słabości w zarządzaniu, które występują w sektorze leśnym w wielu krajach będących producentami drewna, coraz większe obawy budzi zjawisko nielegalnego pozyskiwania drewna i związanego z nim handlu.
(3)
Nielegalne pozyskiwanie drewna jest powszechnym problemem o międzynarodowym znaczeniu. Stanowi ono znaczące zagrożenie dla lasów, gdyż jest częścią procesu wylesiania i degradacji lasów, będącego przyczyną około 20 % światowych emisji CO2, zagraża różnorodności biologicznej i szkodzi zrównoważonej gospodarce leśnej i rozwojowi lasów, a także opłacalności rynkowej podmiotów działających zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem. Przyczynia się ono również do pustynnienia i erozji gleby oraz może potęgować ekstremalne zjawiska pogodowe i powodzie. Ponadto nielegalne pozyskiwanie drewna ma skutki społeczne, polityczne i gospodarcze, stanowiące często przeszkodę w dokonywaniu postępów na drodze ku ładowi administracyjnemu oraz zagrażające źródłu utrzymania lokalnych społeczności zależnych od lasów, a także może być powiązane z konfliktami zbrojnymi. Zwalczanie problemu nielegalnego pozyskiwania drewna w kontekście niniejszego rozporządzenia ma w założeniu przyczynić się do realizacji starań Unii mających na celu łagodzenie zmiany klimatu w sposób efektywny pod względem kosztów i należy je postrzegać jako uzupełnienie działań i zobowiązań Unii w kontekście Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu.
(4)
W decyzji nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiającej szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego (3) jako działanie priorytetowe wskazuje się zbadanie możliwości podjęcia aktywnych środków w celu zapobiegania handlowi nielegalnie pozyskiwanym drewnem i zwalczania go oraz kontynuowanie aktywnego uczestnictwa Unii i państw członkowskich we wdrażaniu wydawanych lub zawieranych na poziomie światowym i regionalnym rezolucji i porozumień dotyczących kwestii związanych z lasami.
(5)
W komunikacie Komisji z dnia 21 maja 2003 r. zatytułowanym „Egzekwowanie prawa, zarządzanie i handel w dziedzinie leśnictwa (FLEGT): wniosek w sprawie planu działania UE” zaproponowano pakiet środków służących wspieraniu międzynarodowych wysiłków na rzecz rozwiązania problemu nielegalnego pozyskiwania drewna i związanego z nim handlu w kontekście ogólnych starań Unii na rzecz osiągnięcia zrównoważonej gospodarki leśnej.
(6)
Parlament Europejski i Rada z zadowoleniem przyjęły ten komunikat i uznały, że konieczne jest włączenie się Unii w światowe działania na rzecz rozwiązania problemu nielegalnego pozyskiwania drewna.
(7)
Zgodnie z określonym w komunikacie celem, jakim jest zapewnienie przywozu do Unii wyłącznie tych produktów z drewna, które zostały wyprodukowane zgodnie z ustawodawstwem krajowym kraju będącego producentem drewna, Unia prowadzi z krajami będącymi producentami drewna („krajami partnerskimi”) negocjacje w sprawie dobrowolnych umów o partnerstwie („FLEGT VPA”), które nakładają na strony prawnie wiążący obowiązek wdrożenia systemu zezwoleń oraz uregulowania handlu drewnem i produktami z drewna określonymi w tych umowach FLEGT VPA.
(8)
Z uwagi na znaczny wymiar i pilny charakter problemu konieczne jest aktywne wsparcie międzynarodowej walki z nielegalnym pozyskiwaniem drewna i związanym z nim handlem, tak by uzupełnić i wzmocnić inicjatywę zawierania umów FLEGT VPA, oraz poprawa synergii między strategiami politycznymi mającymi na celu ochronę lasów i osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony środowiska, w tym walkę ze zmianą klimatu i utratą różnorodności biologicznej.
(9)
Należy uwzględnić starania krajów, które zawarły umowy FLEGT VPA z Unią, oraz zawarte w nich zasady, w szczególności w odniesieniu do definicji legalnie wyprodukowanego drewna, a także należy nadal zachęcać kraje do zawierania umów FLEGT VPA. Należy również wziąć pod uwagę, że w ramach systemu zezwoleń FLEGT do Unii wywożone jest wyłącznie drewno pozyskane zgodnie ze stosownym ustawodawstwem krajowym oraz pochodzące z niego produkty. Dlatego drewno zawarte w produktach z drewna wymienionych w załącznikach II i III do rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT (4), pochodzące z krajów partnerskich wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005, powinno być uznawane za legalnie pozyskane, pod warunkiem że produkty te spełniają wymogi tego rozporządzenia i wszelkich przepisów wykonawczych.
(10)
Należy również uwzględnić fakt, że na mocy Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), jedynie jej strony są uprawnione do przyznawania zezwolenia eksportowego CITES, jeśli gatunki objęte tą konwencją zostały pozyskane, między innymi, zgodnie z ustawodawstwem kraju wywozu. Dlatego drewno pochodzące z gatunków wymienionych w załącznikach A, B lub C do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (5) powinno być uznawane za legalnie pozyskane, pod warunkiem że spełnia ono wymogi tego rozporządzenia i wszelkich przepisów wykonawczych.
(11)
Mając na uwadze, że należy zachęcać do wykorzystywania drewna uzyskanego z recyklingu oraz że włączenie takich produktów w zakres niniejszego rozporządzenia stanowiłoby nieproporcjonalne obciążenie dla podmiotów, zużyte drewno oraz produkty z drewna, których cykl życia zakończył się i które w innym przypadku zostałyby usunięte jako odpady, należy wyłączyć z zakresu niniejszego rozporządzenia.
(12)
Wprowadzanie po raz pierwszy do obrotu na rynku wewnętrznym nielegalnie pozyskanego drewna lub pochodzących z niego produktów powinno być zakazane na mocy jednego z przepisów niniejszego rozporządzenia. Biorąc pod uwagę złożoność problemu nielegalnego pozyskiwania drewna, przyczyny leżące u jego podstaw oraz jego skutki, należy podjąć konkretne środki, takie jak na przykład środki oddziałujące na postępowanie podmiotów.
(13)
W kontekście planu działań FLEGT Komisja oraz - w stosownych przypadkach - państwa członkowskie mogą wspierać oraz prowadzić analizy i badania dotyczące poziomów i charakteru nielegalnego pozyskiwania drewna w różnych krajach oraz udostępniać takie informacje publicznie, a także przyczyniać się do zapewnienia podmiotom praktycznego doradztwa w zakresie mającego zastosowanie ustawodawstwa w krajach będących producentami drewna.
(14)
W związku z brakiem definicji uzgodnionej na poziomie międzynarodowym podstawą dla definicji zjawiska nielegalnego pozyskiwania drewna powinno być ustawodawstwo kraju, w którym drewno zostało pozyskane, w tym również rozporządzenia, a także wdrożone stosowne umowy międzynarodowe, których kraj ten jest stroną.
(15)
Wiele produktów z drewna poddawanych jest licznym procesom przed ich wprowadzeniem po raz pierwszy do obrotu na rynku wewnętrznym lub po ich wprowadzeniu do obrotu na rynku wewnętrznym. W celu uniknięcia wszelkich niepotrzebnych obciążeń administracyjnych tylko podmioty, które po raz pierwszy wprowadzają drewno i produkty z drewna do obrotu na rynku wewnętrznym powinny podlegać systemowi zasad należytej staranności, podczas gdy podmioty handlowe w łańcuchu dostaw powinny mieć obowiązek podawania podstawowych informacji o swoim dostawcy oraz o swoim odbiorcy, aby umożliwić identyfikowalność drewna i produktów z drewna.
(16)
Zgodnie z podejściem systemowym podmioty wprowadzające po raz pierwszy drewno i produkty z drewna do obrotu na rynku wewnętrznym powinny podjąć odpowiednie kroki, aby upewnić się, że nielegalnie pozyskane drewno i pochodzące z niego produkty nie są wprowadzane do obrotu na rynku wewnętrznym. W tym celu podmioty powinny postępować z należytą starannością, stosując system środków i procedur w celu zminimalizowania ryzyka wprowadzenia do obrotu na rynku wewnętrznym nielegalnie pozyskanego drewna i produktów pochodzących z takiego drewna.
(17)
System zasad należytej staranności obejmuje trzy elementy właściwe dla zarządzania ryzykiem: dostęp do informacji, ocenę ryzyka i ograniczanie stwierdzonego ryzyka. System zasad należytej staranności powinien zapewniać dostęp do informacji o źródłach oraz o dostawcach drewna i produktów z drewna wprowadzanych po raz pierwszy do obrotu na rynku wewnętrznym, w tym do stosownych informacji dotyczących na przykład zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem, kraju pozyskania, gatunku, ilości oraz, w stosownych przypadkach, regionu w danym kraju i zezwolenia na pozyskanie. Na podstawie tych informacji podmioty powinny przeprowadzić ocenę ryzyka. W przypadku gdy ryzyko zostanie stwierdzone, podmioty powinny je ograniczyć w sposób proporcjonalny do stwierdzonego ryzyka w celu zapobiegania wprowadzaniu do obrotu na rynku wewnętrznym nielegalnie pozyskanego drewna i produktów z takiego drewna.
(18)
Aby uniknąć zbędnych obciążeń administracyjnych, od podmiotów, które już stosują systemy lub procedury spełniające wymogi niniejszego rozporządzenia, nie należy wymagać ustanawiania nowych systemów.
(19)
W celu uznania wzorcowych rozwiązań w sektorze leśnictwa w procedurze oceny ryzyka można wykorzystywać certyfikację lub inne systemy zweryfikowane przez strony trzecie, przewidujące weryfikację zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem.
(20)
Sektor drewna ma istotne znaczenie dla gospodarki Unii. Ważnym jego elementem są organizacje skupiające podmioty, gdyż reprezentują one interesy sektora na szeroką skalę i współdziałają z różnymi zainteresowanymi stronami. Organizacje te dysponują również wiedzą specjalistyczną i potencjałem, które umożliwiają analizowanie stosownego ustawodawstwa i służą swoim członkom pomocą w ich przestrzeganiu, ale nie powinny wykorzystywać swoich kompetencji, aby dominować na rynku. Aby ułatwić wdrożenie niniejszego rozporządzenia oraz przyczynić się do wypracowania wzorcowych rozwiązań, należy uznać organizacje, które określiły wymogi zasad należytej staranności, spełniające wymogi niniejszego rozporządzenia. Uznawanie organizacji monitorujących i wycofywanie tego uznania powinny odbywać się w sposób uczciwy i przejrzysty. Wykaz takich uznanych organizacji powinien zostać podany do publicznej wiadomości, aby umożliwić podmiotom korzystanie z ich usług.
(21)
Właściwe organy powinny przeprowadzać kontrole organizacji monitorujących w regularnych odstępach czasu celem sprawdzenia, czy skutecznie wypełniają obowiązki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu. Ponadto właściwe organy powinny starać się przeprowadzać kontrole w przypadku posiadania stosownych informacji, w tym uzasadnionych zastrzeżeń stron trzecich.
(22)
Właściwe organy powinny monitorować, czy podmioty skutecznie spełniają obowiązki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu. W tym celu właściwe organy powinny, w stosownych przypadkach w oparciu o plan, przeprowadzać urzędowe kontrole, które mogą obejmować również kontrole na terenie danych podmiotów i kontrole w terenie, oraz powinny mieć możliwość wymagania od podmiotów podjęcia - w razie konieczności - działań zaradczych. Ponadto właściwe organy powinny starać się przeprowadzać kontrole w przypadku posiadania stosownych informacji, w tym uzasadnionych zastrzeżeń stron trzecich.
(23)
Właściwe organy powinny prowadzić zapisy z kontroli i udostępniać stosowne informacje zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska (6).
(24)
Ze względu na międzynarodowy charakter zjawiska, jakim jest nielegalne pozyskiwanie drewna i związany z nim handel, właściwe organy powinny współpracować ze sobą oraz z organami administracyjnymi państw trzecich oraz z Komisją.
(25)
Aby ułatwić podmiotom wprowadzającym drewno i produkty z drewna do obrotu na rynku wewnętrznym spełnianie wymogów niniejszego rozporządzenia, przy uwzględnieniu sytuacji małych i średnich przedsiębiorstw, państwa członkowskie, w stosownych przypadkach przy pomocy Komisji, powinny zapewniać podmiotom pomoc techniczną oraz inne wsparcie, a także ułatwiać wymianę informacji. Pomoc taka nie powinna zwalniać podmiotów z obowiązku zachowania należytej staranności.
(26)
Podmioty handlowe i organizacje monitorujące powinny powstrzymywać się od działań, które mogłyby zagrozić osiągnięciu celu niniejszego rozporządzenia.
(27)
Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby stosowano skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty, podmioty handlowe i organizacje monitorujące. Przepisy krajowe mogą przewidywać, że po nałożeniu skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji za naruszenia zakazu wprowadzania do obrotu na rynku wewnętrznym nielegalnie pozyskanego drewna lub pochodzących z niego produktów takie drewno lub produkty z drewna nie powinny być koniecznie niszczone, lecz mogą zostać wykorzystane lub rozdysponowane w celach zgodnych z interesem publicznym.
(28)
Komisja powinna zostać uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), dotyczących procedur uznawania oraz cofania uznania organizacji monitorujących, dalszych właściwych kryteriów oceny ryzyka, które mogą być niezbędne do zastąpienia kryteriów już przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, oraz dotyczących wykazu drewna i produktów z drewna, do których ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym z ekspertami.
(29)
Aby zapewnić jednolite warunki dla wdrażania, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania szczegółowych przepisów dotyczących częstotliwości i charakteru kontroli organizacji monitorujących przez właściwe organy, a także systemów zasad należytej staranności, z wyjątkiem tych odnoszących się do dalszych stosownych kryteriów oceny ryzyka. Zgodnie z art. 291 TFUE przepisy i zasady ogólne dotyczące mechanizmów kontroli dokonywanej przez państwa członkowskie w odniesieniu do wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji należy określić z wyprzedzeniem za pomocą rozporządzenia przyjętego w trybie zwykłej procedury ustawodawczej. Do chwili przyjęcia nowego rozporządzenia w dalszym ciągu ma zastosowanie decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (7), z wyjątkiem procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, która nie ma zastosowania.
(30)
Podmiotom i właściwym organom należy pozostawić rozsądny okres czasu, w celu umożliwienia im przygotowania się do spełniania wymogów niniejszego rozporządzenia.
(31)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie wspieranie walki z nielegalnym pozyskiwaniem drewna i związanym z nim handlem, nie może zostać osiągnięty indywidualnie przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na jego rozmiary możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia obowiązki podmiotów wprowadzających drewno i produkty z drewna po raz pierwszy do obrotu na rynku wewnętrznym, a także obowiązki podmiotów handlowych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)
„drewno i produkty z drewna” oznaczają drewno i produkty z drewna określone w załączniku, z wyjątkiem produktów z drewna lub części składowych takich produktów wytworzonych z drewna lub z produktów z drewna, których cykl życia zakończył się i w innym przypadku zostałyby one usunięte jako odpady, jak określono w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów (8);
b)
„wprowadzanie do obrotu” oznacza dostarczenie odpłatnie lub nieodpłatnie - dowolnym sposobem i niezależnie od stosowanej techniki sprzedaży - drewna lub produktów z drewna po raz pierwszy na rynek wewnętrzny do celów dystrybucji lub wykorzystania w ramach działalności handlowej. Termin ten obejmuje także dostawę przy zastosowaniu środków porozumiewania się na odległość określonych w dyrektywie 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (9). Dostarczanie na rynek wewnętrzny produktów z drewna wytworzonych z drewna lub produktów z drewna już wprowadzonych do obrotu na rynku wewnętrznym nie stanowi „wprowadzania do obrotu”;
c)
„podmiot” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wprowadza drewno lub produkty z drewna do obrotu;
d)
„podmiot handlowy” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która w ramach działalności handlowej zbywa lub nabywa na rynku wewnętrznym drewno lub produkty z drewna już wprowadzone do obrotu na rynku wewnętrznym;
e)
„kraj pozyskania” oznacza kraj lub terytorium, gdzie zostały pozyskane drewno lub drewno wchodzące w skład produktów z drewna;
f)
„legalnie pozyskane” oznacza pozyskane zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem kraju pozyskania;
g)
„nielegalnie pozyskane” oznacza pozyskane z naruszeniem mającego zastosowanie ustawodawstwa kraju pozyskania;
h)
„mające zastosowanie ustawodawstwo” oznacza ustawodawstwo obowiązujące w kraju pozyskania i dotyczące następujących zagadnień:
-
praw do pozyskiwania drewna w prawnie wytyczonych granicach,
-
opłat za uzyskanie praw do pozyskiwania drewna, opłat za drewno, w tym należności związanych z pozyskiwaniem drewna,
-
pozyskiwania drewna, w tym ustawodawstwo dotyczące środowiska i lasów, w tym również gospodarki leśnej i zachowania różnorodności biologicznej, w przypadku gdy jest ono bezpośrednio związane z pozyskiwaniem drewna,
-
praw stron trzecich dotyczących użytkowania i posiadania, na które wpływa pozyskiwanie drewna, oraz
-
handlu i ceł w zakresie, w jakim dotyczą one sektora leśnictwa.
Artykuł 3
Status drewna i produktów z drewna objętych FLEGT i CITES
Do celów niniejszego rozporządzenia za legalnie pozyskane uważa się drewno zawarte w produktach z drewna wymienionych w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 2173/2005 pochodzące z krajów partnerskich wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia oraz spełniające przepisy tego rozporządzenia i przepisy wykonawcze do niego.
Do celów niniejszego rozporządzenia za legalnie pozyskane uważa się drewno pochodzące z gatunków wymienionych w załącznikach A, B lub C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz spełniające przepisy tego rozporządzenia i przepisy wykonawcze do niego.
Artykuł 4
Obowiązki podmiotów
1. Wprowadzanie do obrotu nielegalnie pozyskanego drewna lub produktów pochodzących z takiego drewna jest zabronione.
2. Podmioty postępują z należytą starannością, wprowadzając do obrotu drewno lub produkty z drewna. W tym celu stosują one zestaw procedur i środków zwany dalej „systemem zasad należytej staranności”, określony w art. 6.
3. Każdy podmiot utrzymuje i regularnie ocenia stosowany przez siebie system zasad należytej staranności, z wyjątkiem sytuacji, w której dany podmiot korzysta z systemu zasad należytej staranności ustanowionego przez organizację monitorującą, o której mowa w art. 8. Jako podstawę dla systemu zasad należytej staranności można wykorzystać istniejący na mocy ustawodawstwa krajowego nadzór oraz wszelkie dobrowolne mechanizmy kontrolne, które spełniają wymogi niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Obowiązek identyfikowalności
Podmioty handlowe muszą być w stanie zidentyfikować następujące elementy w łańcuchu dostaw:
a)
operatorów lub podmioty handlowe, którzy(-e) dostarczyli(-ły) drewno i produkty z drewna; oraz
b)
w stosownych przypadkach - podmioty handlowe, którym dostarczyły drewno i produkty z drewna.
Podmioty handlowe przechowują informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, przez co najmniej pięć lat i przekazują te informacje właściwym organom na ich wniosek.
Artykuł 6
Systemy zasad należytej staranności
1. System zasad należytej staranności, o którym mowa w art. 4 ust. 2, obejmuje następujące elementy:
a)
środki i procedury zapewniające dostęp do następujących informacji dotyczących dostarczania przez dany podmiot drewna lub produktów z drewna wprowadzanych do obrotu:
-
opis, w tym nazwa handlowa i rodzaj produktu, jak również nazwa zwyczajowa gatunków drzew oraz, w stosownych przypadkach, pełna nazwa naukowa,
-
kraj pozyskania oraz, w stosownych przypadkach:
(i)
region pozyskania drewna w danym kraju; i
(ii)
zezwolenie na pozyskanie,
-
ilość (objętość, waga lub liczba jednostek),
-
nazwa i adres dostawcy dostarczającego drewno podmiotowi,
-
nazwa i adres podmiotu handlowego, któremu dostarczono drewno i produkty z drewna,
-
dokumenty lub inne informacje potwierdzające, że drewno to i produkty z drewna spełniają wymogi mającego zastosowanie ustawodawstwa;
b)
procedury oceny ryzyka umożliwiające podmiotowi analizę i ocenę, czy istnieje ryzyko, że nielegalnie pozyskane drewno lub produkty pochodzące z takiego drewna zostaną wprowadzone do obrotu.
W takich procedurach uwzględnia się informacje wymienione w lit. a), oraz odpowiednie kryteria oceny ryzyka, w tym:
-
zapewnienie zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem, co może obejmować certyfikację lub systemy zweryfikowane przez strony trzecie dotyczące zgodności z mającym zastosowanie ustawodawstwem,
-
powszechność nielegalnego pozyskiwania poszczególnych gatunków drzew,
-
powszechność nielegalnego pozyskiwania lub nielegalnych praktyk w kraju pozyskania lub regionie pozyskania drewna w danym kraju, w tym analizę powszechności konfliktu zbrojnego,
-
sankcje nałożone przez Radę Bezpieczeństwa ONZ lub Radę Unii Europejskiej w odniesieniu do zakazu przywozu i wywozu drewna,
-
złożoność łańcucha dostaw drewna i produktów z drewna;
c)
z wyjątkiem sytuacji, w których ryzyko określone w trakcie procedur oceny ryzyka, o których mowa w lit. b), jest nieistotne, procedury ograniczania ryzyka obejmują zestaw odpowiednich i proporcjonalnych środków i procedur, mające na celu skuteczne zminimalizowanie tego ryzyka i mogą dotyczyć konieczności przekazania dodatkowych informacji lub dokumentów lub poddania weryfikacji przez stronę trzecią.
2. Szczegółowe przepisy niezbędne do zapewnienia jednolitego wykonania ust. 1, z wyjątkiem dalszych właściwych kryteriów oceny ryzyka, o których mowa w ust. 1 lit. b) zdanie drugie niniejszego artykułu, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 18 ust. 2. Przepisy te przyjmuje się do dnia 3 czerwca 2012 r.
3. Uwzględniając zmiany sytuacji na rynku i doświadczenie zdobyte w czasie wdrażania niniejszego rozporządzenia, a w szczególności poprzez wymianę informacji, o których mowa w art. 13, oraz w czasie składania sprawozdań, o których mowa w art. 20 ust. 3, Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 290 TFUE w zakresie dalszych właściwych kryteriów oceny ryzyka, które mogą być niezbędne do uzupełnienia kryteriów, o których mowa w ust. 1 lit. b) zdanie drugie niniejszego artykułu, w celu zapewnienia skuteczności systemu zasad należytej staranności.
W odniesieniu do aktów delegowanych, o których mowa w niniejszym ustępie, zastosowanie mają procedury ustanowione w art. 15, 16 i 17.
Artykuł 7
Właściwe organy
1. Każde państwo członkowskie wyznacza właściwy organ lub właściwe organy odpowiedzialne za stosowanie niniejszego rozporządzenia.
Do dnia 3 czerwca 2011 r. państwa członkowskie przekażą Komisji nazwy i adresy właściwych organów. Państwa członkowskie poinformują Komisję o wszelkich zmianach nazw i adresów właściwych organów.
2. Komisja podaje do wiadomości publicznej, w tym także w Internecie, wykaz właściwych organów. Wykaz ten jest regularnie aktualizowany.
Artykuł 8
Organizacje monitorujące
1. Organizacja monitorująca:
a)
utrzymuje i regularnie ocenia system zasad należytej staranności określony w art. 6 i przyznaje podmiotom prawo do stosowania tego systemu;
b)
weryfikuje, czy podmioty te właściwie stosują system zasad należytej staranności;
c)
w przypadku gdy podmiot nie stosuje właściwie swojego systemu zasad należytej staranności, podejmuje odpowiednie działania, w tym powiadamia właściwe organy, jeżeli podmiot ten znacząco lub wielokrotnie uchybił swoim obowiązkom.
2. Organizacja może wystąpić o to, by uznano ją za organizację monitorującą, jeżeli spełnia ona następujące wymogi:
a)
ma osobowość prawną, i prowadzi zgodną z prawem działalność na terytorium Unii;
b)
posiada odpowiednią wiedzę specjalistyczną i jest zdolna do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1; oraz
c)
zapewnia, aby przy wykonywaniu swoich zadań nie zaistniały jakiekolwiek konflikty interesów.
3. Po zasięgnięciu opinii odnośnego państwa członkowskiego (odnośnych państw członkowskich) Komisja uznaje za organizację monitorującą wnioskodawcę, który spełnia wymogi określone w ust. 2.
Komisja przekazuje decyzję o uznaniu organizacji monitorującej właściwym organom wszystkich państw członkowskich.
4. Właściwe organy przeprowadzają regularne kontrole w celu sprawdzenia, czy organizacje monitorujące działające pod ich jurysdykcją nadal wykonują zadania określone w ust. 1 i spełniają wymogi określone w ust. 2. Kontrole mogą być przeprowadzane także w przypadku gdy właściwe organy państw członkowskich są w posiadaniu informacji, w tym uzasadnionych zastrzeżeń stron trzecich, lub gdy odnotowały niedociągnięcia we wdrażaniu przez podmioty systemu zasad należytej staranności ustanowionego przez organizację monitorującą. Sprawozdanie z kontroli udostępnia się zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE.
5. Jeżeli właściwy organ stwierdza, że organizacja monitorująca nie wykonuje już zadań określonych w ust. 1 lub nie spełnia już wymogów określonych w ust. 2, niezwłocznie informuje Komisję.
6. Komisja cofa uznanie organizacji monitorującej, w szczególności w oparciu o informacje dostarczone na mocy ust. 5, gdy stwierdzi, że organizacja monitorująca nie wykonuje już zadań określonych w ust. 1 lub nie spełnia już wymogów określonych w ust. 2. Przed cofnięciem uznania organizacji monitorującej Komisja informuje państwa członkowskie, których to dotyczy.
Komisja przekazuje decyzję o cofnięciu uznania organizacji monitorującej właściwym organom wszystkich państw członkowskich.
7. Aby uzupełnić zasady proceduralne w odniesieniu do uznawania i cofania uznawania organizacji monitorujących oraz, jeśli wymaga tego doświadczenie, aby je zmienić, Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 290 TFUE, zapewniając przy tym, aby uznawanie i wycofywanie uznawania dokonywało się w uczciwy i przejrzysty sposób.
W odniesieniu do aktów delegowanych, o których mowa w niniejszym ustępie, zastosowanie mają procedury ustanowione w art. 15, 16 i 17. Akty te przyjmuje się do dnia 3 marca 2012 r.
8. Szczegółowe przepisy dotyczące częstotliwości i charakteru kontroli, o których mowa w ust. 4, niezbędnych do zapewnienia skutecznego nadzoru nad organizacjami monitorującymi i jednolitego wykonania tego ustępu, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 18 ust. 2. Przepisy te przyjmuje się do dnia 3 czerwca 2012 r.
Artykuł 9
Wykaz organizacji monitorujących
Komisja publikuje wykaz organizacji monitorujących w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C oraz udostępnia go na swojej stronie internetowej. Wykaz ten jest regularnie aktualizowany.
Artykuł 10
Kontrola podmiotów
1. Właściwe organy przeprowadzają kontrole w celu sprawdzenia, czy podmioty spełniają wymogi określone w art. 4 i 6.
2. Kontrole, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się zgodnie z poddawanym okresowym przeglądom planem w oparciu o podejście uwzględniające ryzyko. Ponadto kontrole mogą być również przeprowadzane w przypadku gdy właściwy organ jest w posiadaniu stosownych informacji, w tym uzasadnionych zastrzeżeń dostarczonych przez strony trzecie, dotyczących spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia przez podmiot.
3. Kontrole, o których mowa w ust. 1, mogą obejmować między innymi:
a)
analizę systemu zasad należytej staranności, w tym ocenę ryzyka i procedury ograniczania ryzyka;
b)
analizę dokumentacji i zapisów, wykazujących właściwe funkcjonowanie systemu zasad należytej staranności i procedur;
c)
kontrole wyrywkowe, w tym kontrole w terenie.
4. Podmioty udzielają wszelkiej pomocy koniecznej do ułatwienia przeprowadzenia kontroli, o których mowa w ust. 1, w szczególności w zakresie dostępu do budynków i przedstawiania dokumentacji lub zapisów.
5. Bez uszczerbku dla art. 19, w przypadku gdy w następstwie kontroli, o których mowa w ust. 1, stwierdzono niedociągnięcia, właściwe organy mogą wezwać podmiot do podjęcia działań zaradczych. Ponadto w zależności od charakteru stwierdzonych niedociągnięć, państwa członkowskie mogą podjąć natychmiastowe środki tymczasowe obejmujące między innymi:
a)
konfiskatę drewna i produktów z drewna;
b)
zakaz wprowadzania do obrotu drewna i produktów z drewna.
Artykuł 11
Zapisy z kontroli
1. Właściwe organy prowadzą zapisy z kontroli, o których mowa w art. 10 ust. 1, wskazując w szczególności ich charakter i wyniki, a także wszelkie powiadomienia o działaniach zaradczych wydane na mocy art. 10 ust. 5. Zapisy ze wszystkich kontroli są przechowywane przez co najmniej pięć lat.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są udostępniane zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE.
Artykuł 12
Współpraca
1. Właściwe organy współpracują ze sobą, z organami administracyjnymi państw trzecich i z Komisją w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
2. Właściwe organy wymieniają z właściwymi organami innego państwa członkowskiego lub innych państw członkowskich oraz z Komisją informacje o poważnych niedociągnięciach stwierdzonych w trakcie kontroli, o których mowa w art. 8 ust. 4 oraz art. 10 ust. 1, oraz o rodzajach sankcji nałożonych zgodnie z art. 19.
Artykuł 13
Pomoc techniczna, doradztwo i wymiana informacji
1. Bez uszczerbku dla obowiązku podmiotu w zakresie postępowania z należytą starannością zgodnie z art. 4 ust. 2, państwa członkowskie, w stosownych przypadkach przy wsparciu Komisji, mogą zapewniać pomoc techniczną i inne wsparcie oraz doradztwo na rzecz podmiotów, z uwzględnieniem sytuacji małych i średnich przedsiębiorstw, tak aby ułatwić podmiotom osiągnięcie zgodności z wymogami niniejszego rozporządzenia, w szczególności w związku z wdrażaniem systemu zasad należytej staranności zgodnie z art. 6.
2. Państwa członkowskie, w stosownych przypadkach przy wsparciu Komisji, mogą ułatwiać wymianę i rozpowszechnianie stosownych informacji na temat nielegalnego pozyskiwania drewna, w szczególności w celu wsparcia podmiotów w ocenie ryzyka, jak określono w art. 6 ust. 1 lit. b), oraz na temat najlepszych praktyk dotyczących wdrażania niniejszego rozporządzenia.
3. Pomoc jest zapewniana w sposób, który nie prowadzi do narażenia na szwank zadań właściwych organów i zachowuje ich niezależność w egzekwowaniu niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Zmiany w załączniku
Aby uwzględnić, z jednej strony, doświadczenie zdobyte w ramach wdrażania niniejszego rozporządzenia, w szczególności zdobyte podczas składania sprawozdań, o których mowa w art. 20 ust. 3 i 4, oraz poprzez wymianę informacji, o których mowa w art. 13, oraz, z drugiej strony, w związku ze zmianami właściwości technicznych, użytkowników końcowych i procesów produkcji drewna i produktów z drewna, Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 290 TFUE poprzez zmianę i uzupełnianie wykazu drewna i produktów z drewna zamieszczonego w załączniku. Takie akty nie mogą stwarzać nieproporcjonalnego obciążenia podmiotów.
W odniesieniu do aktów delegowanych, o których mowa w niniejszym artykule, zastosowanie mają procedury ustanowione w art. 15, 16 i 17.
Artykuł 15
Wykonywanie oddelegowanych uprawnień
1. Uprawnienie do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 6 ust. 3, art. 8 ust. 7 i art. 14, przysługuje Komisji przez okres siedmiu lat od dnia 2 grudnia 2010 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące oddelegowanych uprawnień nie później niż trzy miesiące przed upływem okresu trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada cofnie je zgodnie z art. 16.
2. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja zgłasza go jednocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
3. Uprawnienie do przyjmowania aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w art. 16 i 17.
Artykuł 16
Odwołanie delegacji uprawnień
1. Delegacja uprawnień, o których mowa w art. 6 ust. 3, art. 8 ust. 7 i art. 14, może zostać w każdej chwili odwołana przez Parlamentu Europejski lub przez Radę.
2. Instytucja, która wszczęła procedurę wewnętrzną mającą na celu podjęcie decyzji o ewentualnym odwołaniu delegacji uprawnień, dokłada starań, aby poinformować drugą instytucję i Komisję w rozsądnym czasie przed podjęciem ostatecznej decyzji, określając, które oddelegowane uprawnienia mogłyby zostać odwołane, i wskazując ewentualne przyczyny odwołania.
3. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Ma ona skutek natychmiastowy lub staje się skuteczna od późniejszej daty w niej określonej. Nie wpływa na ważność już obowiązujących aktów delegowanych. Zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 17
Sprzeciw wobec aktów delegowanych
1. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten wydłuża się o dwa miesiące.
2. Jeżeli po upływie tego terminu Parlament Europejski ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego, zostaje on opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie z dniem w nim określonym.
Akt delegowany może zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wejść w życie przed upływem tego terminu, jeżeli zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie zamierzają wyrażać sprzeciwu.
3. Jeżeli Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się aktowi delegowanemu, akt ten nie wchodzi w życie. Instytucja, która się sprzeciwiła, wskazuje powody sprzeciwu wobec aktu delegowanego.
Artykuł 18
Komitet
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Egzekwowania Prawa, Zarządzania i Handlu w Dziedzinie Leśnictwa (FLEGT) ustanowiony na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2173/2005.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem art. 8 tej decyzji.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
Artykuł 19
Sankcje
1. Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki niezbędne do ich wdrożenia.
2. Przewidziane sankcje administracyjne muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i mogą obejmować między innymi:
a)
grzywny proporcjonalne do szkód dla środowiska, do wartości drewna lub produktów z drewna, których to dotyczy, oraz do strat w zakresie podatków i strat gospodarczych wynikających z naruszenia; poziom takich grzywien wylicza się w taki sposób, aby zapewnić skuteczne pozbawienie podmiotów, które są odpowiedzialne za naruszenia, korzyści ekonomicznych uzyskanych w wyniku dopuszczenia się przez nich poważnych naruszeń, bez uszczerbku dla uznanego prawa do wykonywania zawodu, oraz stopniowo zwiększa się poziom takich grzywien w przypadku ponownego poważnego naruszenia;
b)
konfiskatę drewna i produktów z drewna, których to dotyczy;
c)
natychmiastowe zawieszenie zezwolenia na prowadzenie działalności handlowej.
3. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach i przekazują niezwłocznie informacje o wszelkich późniejszych zmianach dotyczących tych przepisów.
Artykuł 20
Składanie sprawozdań
1. Począwszy od dnia 3 marca 2013 r., co dwa lata do dnia 30 kwietnia państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdania ze stosowania niniejszego rozporządzenia w poprzednich dwóch latach.
2. Na podstawie tych sprawozdań Komisja sporządza sprawozdania przedstawiane co dwa lata Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Opracowując sprawozdanie, Komisja uwzględnia postęp w zakresie zawierania i funkcjonowania FLEGT VTA zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2173/2005 oraz ich wkład w zminimalizowanie obecności nielegalnie pozyskanego drewna i pochodzących z niego produktów na rynku wewnętrznym.
3. Do dnia 3 grudnia 2015 r., a następnie co sześć lat, Komisja na podstawie sprawozdań i doświadczeń w stosowaniu niniejszego rozporządzenia będzie przeprowadzać przegląd jego funkcjonowania i skuteczności, w tym również w zapobieganiu wprowadzania do obrotu nielegalnie pozyskanego drewna lub pochodzących z niego produktów. W szczególności rozważy ona konsekwencje administracyjne dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz dla zakresu produktów. Sprawozdaniom mogą towarzyszyć, w razie potrzeby, odpowiednie wnioski ustawodawcze.
4. Pierwsze sprawozdania, o którym mowa w ust. 3, obejmują ocenę obecnej sytuacji gospodarczej i handlowej Unii w odniesieniu do produktów wymienionych w rozdziale 49 Nomenklatury scalonej, uwzględniając w szczególności konkurencyjność odnośnych sektorów, aby rozważyć ich ewentualne ujęcie w wykazie drewna i produktów z drewna, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie, o którym mowa w pierwszym akapicie, obejmuje również ocenę skuteczności zakazu wprowadzania do obrotu nielegalnie pozyskanego drewna i pochodzących z niego produktów, jak określono w art. 4 ust. 1, a także systemów zasad należytej staranności, określonych w art. 6.
Artykuł 21
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 3 marca 2013 r. Jednakże art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 7 oraz art. 8 ust. 8 stosuje się od dnia 2 grudnia 2010 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 20 października 2010 r.