ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 29. září 2010
o režimu státních podpor C 4/09 (ex N 679/97) zavedeném Francií ve prospěch rozhlasového vysílání
(oznámeno pod číslem K(2010) 6483)
(Pouze francouzské znění je závazné)
(Text s významem pro EHP)
(2011/147/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 108 odst. 2 první pododstavec této smlouvy (1),
s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru, a zejména na čl. 62 odst. 1 písm. a) této dohody (2),
poté, co vyzvala zúčastněné strany k podání připomínek v souladu s uvedenými články (3),
vzhledem k těmto důvodům:
1. POSTUP
(1)
Dopisem ze dne 2. října 1997 oznámila Francouzská republika Komisi režim podpory N 679/97 - návrh nařízení, jehož cílem bylo pozměnit zavedený režim podpory rozhlasového vysílání (4). Komise rozhodnutím ze dne 10. listopadu 1997 (5) schválila prodloužení tohoto režimu podpory rozhlasového vysílání na dobu deseti let.
(2)
Úprava uvedeného režimu podpory byla schválena rozhodnutím Komise ze dne 28. července 2003 (6). Úprava navrhovaná francouzskými orgány se mimo jiné týkala změny pravidel pro financování režimu podpory (7). V uvedeném rozhodnutí Komise dospěla k závěru, že pozměněný režim podpory je slučitelný se společným trhem podle čl. 107 odst. 3 písm. c) Smlouvy o fungování Evropské unie. Tato úprava nabyla účinnosti dne 1. ledna 2003 na období deseti let.
(3)
Soudní dvůr Evropské unie prohlásil dne 22. prosince 2008 rozhodnutí Komise ze dne 10. listopadu 1997 týkající se období 1997-2002 za neplatné. Komise přijala všechna nezbytná opatření k nápravě zjištěné protiprávnosti a přezkoumala informace poskytnuté francouzskými orgány (podrobný popis tohoto postupu viz část 3 „Důvody, které vedly k zahájení řízení“).
(4)
Dopisem ze dne 11. února 2009 Komise informovala Francouzskou republiku o svém rozhodnutí zahájit řízení podle čl. 108 odst. 2 Smlouvy o fungování Evropské unie ve věci uvedené podpory.
(5)
Rozhodnutí Komise zahájit uvedené řízení bylo zveřejněno v Úředním věstníku Evropské unie (8). Komise vyzvala zúčastněné strany, aby předložily své připomínky k předmětné podpoře.
(6)
Francouzská republika podala své připomínky k tomuto opatření dopisem ze dne 23. dubna 2009.
(7)
Komise neobdržela žádné další připomínky zúčastněných stran v této věci.
2. PODROBNÝ POPIS PODPORY
(8)
Předmětné opatření je režimem podpory ve prospěch malých francouzských rozhlasových stanic zaměřených na místní posluchače, které plní roli místní sociální komunikace a jejichž podnikatelské příjmy z vysílání reklamní nebo sponzorské povahy nepřekročí 20 % obratu.
(9)
Podpora byla financována prostřednictvím parafiskálního poplatku odváděného z příjmů z reklamy šířené v rámci rozhlasového a televizního vysílání.
(10)
Příslušný orgán, kterým je Fond na podporu rozhlasového vysílání (Fonds de soutien à l’expression radiophonique, FSER), může poskytnout tři druhy podpor:
a)
zřizovací příspěvek ve prospěch rozhlasových stanic „radios associatives“ nově povolených Nejvyšší radou pro rozhlasové a televizní vysílání (Conseil supérieur de l’audiovisuel), který nesmí překročit tabulkově stanovenou maximální hranici;
b)
provozní příspěvek, jehož výše je určena nejprve progresivní a poté degresivní tabulkovou sazbou stanovenou výborem pro udělování dotací. Tento příspěvek se může v rámci stanovených limitů zvýšit s ohledem na úsilí, které provozovatel rozhlasového vysílání vynakládá v oblasti vnitřního řízení a při činnostech v oblasti vzdělávací, občanské a kulturní nebo v oblasti místní sociální komunikace;
c)
příspěvek na vybavení ve výši 50 % nákladů na obnovu zařízení způsobilých rozhlasových stanic, který může být poskytnut pouze jednou za pět let a nesmí přesáhnout tabulkově stanovenou maximální hranici.
(11)
Tento režim je uplatňován od roku 1989 a prodělal několik úprav, které byly všechny oznámeny Komisi a Komisí schváleny v letech 1990, 1992, 1997 a 2003.
2.1 Příjemci režimu podpory
(12)
Návrh oznámený francouzskými orgány zavádí režim podpory podle článku 80 zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 o svobodě sdělovacích prostředků, ve znění článku 25 zákona 89-25 ze dne 17. ledna 1989 a článku 27 zákona 90-1170 ze dne 29. prosince 1990, který stanoví:
„Provozovatelům rozhlasového vysílání, jejichž podnikatelské příjmy z vysílání reklamní nebo sponzorské povahy nedosahují 20 % jejich celkového obratu, bude za podmínek stanovených nařízením Conseil d’État (Státní rady) poskytnuta podpora.
Financování této podpory se zajišťuje výběrem poplatku z příjmů z reklamy šířené v rámci rozhlasového a televizního vysílání.
Na úplatu, již provozovatelé rozhlasového vysílání obdrží v souvislosti s vysíláním na podporu kolektivních akcí nebo obecně prospěšných akcí, nebude při stanovení horní hranice uvedené v odstavci 1 tohoto článku brán zřetel.“
2.2 Způsob financování režimu podpory
(13)
Pokud jde o financování režimu podpor, návrh oznámený francouzskými orgány dne 2. října 1997, jenž se stal nařízením č. 97-1263 ze dne 29. prosince 1997, kterým se zavádí parafiskální poplatek ve prospěch Fondu na podporu rozhlasového vysílání (9), stanoví v článku 1:
„K financování Fondu na podporu majitelů licence k provozování rozhlasového vysílání, jejichž podnikatelské příjmy z vysílání reklamní nebo sponzorské povahy nedosahují 20 % jejich celkového obratu, se s účinností od 1. ledna 1998 na období pěti let zavádí parafiskální poplatek z reklamy šířené v rámci rozhlasového a televizního vysílání (dále jen ‚poplatek z reklamní činnosti‘). Cílem uvedeného poplatku je podpora rozhlasového vysílání.“
Článek 2 téhož nařízení stanoví:
„Poplatek se vyměřuje z částek po odečtení provize agentuře a daně z přidané hodnoty, které jsou zaplaceny inzerenty za šíření jejich reklamních sdělení určených pro francouzské území.
Osobami povinnými k odvádění poplatku jsou osoby, které jsou zodpovědné za uvádění těchto reklamních vysílání na trh.
Sazba poplatku bude stanovena ve společném výnosu ministrů pro rozpočet a spoje a bude odstupňovaná podle čtvrtletních příjmů provozovatelů povinných k odvádění poplatků, přičemž platí následující horní hranice:
[…].“
Článek 4 téhož nařízení stanoví, že poplatek uvedený v článku 2 nařízení je vyměřen a vybrán daňovou správou ve prospěch Fondu na podporu rozhlasového vysílání podle týchž právních předpisů a s týmiž zárukami a sankcemi, jaké platí pro daň z přidané hodnoty.
(14)
Tato ustanovení byla změněna v souvislosti s úpravou režimu podpory, který byl oznámen Komisi a schválen rozhodnutím ze dne 28. července 2003 (10). Podle nových pravidel parafiskálnímu poplatku podléhají pouze provozovatelé usazení na francouzském území.
3. DŮVODY, KTERÉ VEDLY K ZAHÁJENÍ ŘÍZENÍ
(15)
Rozhodnutím N 679/97 Komise v roce 1997 schválila úpravu režimu podpory spočívajícího v systému financování prostřednictvím parafiskálního poplatku z reklamy vysílané rozhlasem nebo televizí. Toto rozhodnutí neobsahuje žádnou analýzu způsobu financování. Rozhodnutí z roku 1997 bylo účinné až do roku 2003, kdy bylo nahrazeno novým rozhodnutím o schválení NN 42/03 (11).
(16)
Dne 3. srpna 2004 Régie Networks, reklamní dceřiná společnost velké francouzské rozhlasové stanice NRJ, napadla u soudu v Lyonu poplatky odvedené v roce 2001 (152 524 EUR). Případ byl předmětem žádosti o rozhodnutí o předběžné otázce k Soudnímu dvoru ohledně platnosti rozhodnutí Komise ze dne 10. listopadu 1997 o povolení podpory.
(17)
Soudní dvůr prohlásil rozsudkem (12) ze dne 22. prosince 2008 rozhodnutí z roku 1997 za neplatné s odůvodněním, že Komise neprovedla posouzení způsobu financování zkoumaného opatření.
(18)
V bodě 89 svého rozsudku Soudní dvůr připomíná, že přezkoumání opatření podpory Komisí musí nutně zohlednit i způsob financování podpory v případě, že tento způsob financování je nedílnou součástí opatření podpory. V bodě 99 svého rozsudku Soudní dvůr uvádí, že poplatek je nedílnou součástí opatření podpory, pokud na základě relevantní vnitrostátní právní úpravy existuje vztah závazného určení mezi dotčeným poplatkem a dotčenou podporou v tom smyslu, že výnos z poplatku je nezbytně určen k financování podpory a přímo ovlivňuje její výši, a v důsledku toho i posouzení slučitelnosti této podpory se společným trhem.
(19)
Poté, co Soudní dvůr ověřil, zda všechny tyto podmínky jsou v daném případě splněny, dospěl v bodě 112 svého rozsudku k závěru, že poplatek z reklamní činnosti je nedílnou součástí režimu podpor pro rozhlasové vysílání, k jejichž financování tento poplatek slouží. Komise tudíž měla povinnost zohlednit uvedený poplatek při přezkumu předmětného režimu podpory, což však v rozhodnutí NN 42/03 neučinila.
(20)
V návaznosti na rozsudek, který prohlásil rozhodnutí Komise ze dne 10. listopadu 1997 za neplatné, Komise přijala všechna nezbytná opatření k nápravě zjištěné protiprávnosti a přezkoumala informace poskytnuté francouzskými orgány. V důsledku toho Komise dne 11. února 2009 zahájila formální vyšetřovací řízení podle čl. 108 odst. 2 Smlouvy o fungování Evropské unie pod číslem řízení C4/2009 (13).
4. PŘIPOMÍNKY FRANCIE
(21)
Dopisem ze dne 23. dubna 2009 zaslaly francouzské orgány Komisi tyto připomínky:
a)
Průměrná výše finančních prostředků vybraných a odvedených v průběhu dotčeného období odpovídala částce 20 milionů EUR ročně, která byla rozdělena mezi více než 500 příjemců.
b)
Je nesporné, že zahraniční hospodářské subjekty poskytující rozhlasové služby ve Francii prostřednictvím stanic nebo provozovatelů usazených v jiných členských státech rovněž odváděly tento parafiskální poplatek, jejich totožnost však není možné zjistit.
c)
Podpora nemůže být navrácena ze dvou hlavních důvodů: za prvé, tento režim podpor byl řádně oznámen a opakovaně schválen Komisí, což vedlo ke vzniku legitimního očekávání u příjemců. Za druhé, finanční situace příjemců neumožňuje francouzským orgánům za současných okolností získat zpět vyplacené částky.
5. POSOUZENÍ PODPORY
5.1 Právní základ posouzení
(22)
Posouzení předmětného režimu podpor je založeno na čl. 107 odst. 3 Smlouvy o fungování Evropské unie.
5.2 Existence podpory ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy o fungování Evropské unie
(23)
Ustanovení čl. 107 odst. 1 Smlouvy o fungování Evropské unie stanoví:
„Podpory poskytované v jakékoli formě státem nebo ze státních prostředků, které narušují nebo mohou narušit hospodářskou soutěž tím, že zvýhodňují určité podniky nebo určitá odvětví výroby, jsou, pokud ovlivňují obchod mezi členskými státy, neslučitelné s vnitřním trhem, nestanoví-li Smlouvy jinak“.
(24)
Analýza předmětného případu s ohledem na podmínky stanovené v čl. 107 odst. 1 Smlouvy o fungování Evropské unie.
a) Podpora poskytnutá státem ze státních prostředků
Režim podpor je financován z prostředků pocházejících z odvodů parafiskálního poplatku, který je stanoven v právních předpisech, vybírán daňovou správou, a který se vztahuje na reklamu šířenou v rámci rozhlasového a televizního vysílání.
Podpory jsou tudíž poskytovány z veřejných zdrojů francouzského státu.
b) Účinek narušení nebo možnosti narušení hospodářské soutěže zvýhodněním určitých podniků nebo určitých odvětví výroby
Režim podpory zvýhodňuje pouze provozovatele služeb rozhlasového vysílání. Příjemci režimu podpory jsou provozovatelé těchto služeb, jejichž reklamní zdroje nedosahují 20 % jejich celkového obratu. Tito provozovatelé jsou konkurenty, pokud jde o příjmy z reklam a upoutání posluchačů, a to zejména vzhledem k ostatním provozovatelům rozhlasového vysílání na území Francie, jejichž podnikatelské příjmy přesahují tuto hranici a kteří nejsou příjemci veřejné podpory v rámci režimu podpor.
Předmětné podpory tudíž narušují nebo přinejmenším mohou narušit hospodářskou soutěž mezi provozovateli služeb, kteří jsou příjemci uvedených podpor a provozovateli služeb, kteří jejich příjemci nejsou.
c) Vliv na obchod mezi členskými státy
Služby rozhlasového vysílání poskytované z francouzského území, a to zejména příjemci režimu podpor, mohou být přijímány v jiných členských státech, byť jen v příhraničních oblastech. Je také zřejmé, že parafiskálnímu poplatku stanovenému oznámenými právními předpisy podléhají i reklamní zdroje provozovatelů služeb poskytovaných z jiných členských států na francouzském území.
Z toho vyplývá, že oznámený režim podpor ovlivňuje nebo může ovlivňovat obchod mezi členskými státy.
d) Závěr ohledně existence státní podpory
Vzhledem k těmto okolnostem má Komise za to, že režim podpory rozhlasového vysílání oznámený francouzskými orgány spadá do působnosti ustanovení čl. 107 odst. 1 Smlouvy o fungování Evropské unie. Za předpokladu, že uvedený režim představuje státní podporu, musí Komise přezkoumat jeho slučitelnost s vnitřním trhem. V souladu s výše uvedeným rozsudkem Régie Networks musí být poplatek z reklamní činnosti, ze kterého je financována předmětná podpora, zohledněn při přezkumu slučitelnosti tohoto režimu.
5.3 Slučitelnost podpory ve smyslu čl. 107 odst. 2 a 3 Smlouvy o fungování Evropské unie
(25)
Oznámené opatření podpory vzhledem k svému předmětu a rozsahu působnosti zjevně nesplňuje podmínky stanovené v čl. 107 odst. 2 Smlouvy o fungování Evropské unie a čl. 107 odst. 3 písm. a) a b) Smlouvy o fungování Evropské unie.
(26)
Vzhledem ke svému cíli zvýhodnit stanice poskytující rozhlasové služby na francouzském území a podpořit zejména ty, jejichž reklamní zdroje jsou nejnižší, se režim podpory zaměřuje na zabezpečení plurality sdělovacích prostředků na území Francie, což je oprávněným obecným cílem. Podpora příjemců by tak mohla být přezkoumána s ohledem na podmínky stanovené v čl. 107 odst. 3 písm. c) Smlouvy o fungování Evropské unie. Ten stanoví: „Za slučitelné s vnitřním trhem mohou být považovány: (…) podpory, které mají usnadnit rozvoj určitých hospodářských činností nebo hospodářských oblastí, pokud nemění podmínky obchodu v takové míře, jež by byla v rozporu se společným zájmem (…)“. V tomto případě musí Komise porovnat kladné a záporné účinky opatření.
(27)
Ve svých předchozích rozhodnutích Komise dospěla k závěru, že režim podpor má pozitivní účinky a je slučitelný s vnitřním trhem, a to zejména s ohledem na skutečnost, že tento režim podpor přispívá k jasně stanovenému cíli obecného zájmu. Jeho cílem je totiž podporovat pluralitu stanic poskytujících rozhlasové služby na území Francie. Režim podporuje malé stanice zaměřené na místní posluchače s ohledem na sociální, kulturní a místní zájmy, což je oprávněný cíl obecného zájmu. Možnost narušení hospodářské soutěže způsobené režimem podpor zvýhodňujícím tyto místní stanice je nízká a nemění podmínky obchodu v takové míře, která by byla v rozporu se společným zájmem. Vzhledem k poslání a velikosti těchto stanic je narušení hospodářské soutěže mezi těmito stanicemi a provozovateli stejných druhů služeb v jiném členském státě velmi omezená. V důsledku toho je vliv tohoto režimu na obchod mezi členskými státy velmi nízký.
(28)
Z přezkumu článků 3 a 6 nařízení č. 97-1263 nicméně vyplývá, že způsob financování režimu podpory prostřednictvím dotčeného parafiskálního poplatku je nedílnou součástí opatření, což mimo jiné uvedl Soudní dvůr v rozsudku Régie Networks (body 99 až 112).
(29)
Jak je uvedeno v bodě 89 rozsudku Régie Networks: „způsob financování podpory může činit celý režim podpor, k jehož financování slouží, neslučitelným se společným trhem. Přezkoumání podpory tudíž nemůže být odděleno od účinků jejího způsobu financování. Přezkoumání opatření podpory Komisí musí naopak nutně zohlednit i způsob financování podpory v případě, že tento způsob financování je nedílnou součástí opatření podpory (viz v tomto smyslu zejména výše uvedený rozsudek van Calster a další, bod 49, jakož i rozsudek ze dne 15. července 2004, Pearle a další, C-345/02, Sb. rozh. 2004, s. I-7139, bod 29)“.
(30)
Z toho vyplývá, že Komise musí při přezkumu slučitelnosti režimu podpory s vnitřním trhem zmíněný poplatek zohlednit. V tomto ohledu se uvedený poplatek z reklamní činnosti zdá být v rozporu s obecnou zásadou, která byla pravidelně uváděna Komisí a potvrzena také Soudním dvorem v jeho rozsudku ze dne 25. června 1970, Francie v. Komise (47/69, Sb. rozh. 1970, s. 487), podle níž musejí být dovezené výrobky nebo služby osvobozeny od jakéhokoli parafiskálního poplatku určeného k financování režimu podpor, které jsou poskytovány pouze domácím podnikům. Soudní dvůr uvedl tuto analýzu v bodě 115 svého rozsudku Régie Networks.
(31)
Komise má za to, že neosvobození rozhlasových služeb poskytovaných ve Francii ze stanic usazených v jiných členských státech, které nemohou být příjemci podpor poskytovaných v rámci oznámeného režimu, mění podmínky obchodu v míře, která je v rozporu se společným zájmem. I kdyby byl obecný cíl podpory příjemců, který oznámený režim sleduje, oprávněný a mohl být považován za slučitelný s vnitřním trhem, v případě způsobu financování uvedeného režimu tomu tak není.
6. ZÁVĚRY
(32)
Za těchto okolností Komise dospěla k závěru, že tento režim podpor může být prohlášen za slučitelný s vnitřním trhem, a to zejména s ohledem na kritéria stanovená v čl. 107 odst. 3 písm. c) Smlouvy o fungování Evropské unie. Komise však nemůže schválit způsob financování tohoto režimu.
(33)
V tomto ohledu Komise vzala na vědomí skutečnost zmíněnou v dopise francouzských orgánů ze dne 23. dubna 2009, tedy údajnou nemožnost zjistit (mezi plátci parafiskálního poplatku, ze kterého je režim financován) totožnost zahraničních hospodářských subjektů, které poskytovaly rozhlasové služby ve Francii prostřednictvím stanic nebo provozovatelů usazených v jiných členských státech v období, během nějž byl dotyčný režim podpor uplatňován. Komise připouští, že vzhledem ke staršímu datu skutkových okolností existují jisté administrativní potíže, které znemožňují zjištění jejich totožnosti. Nicméně na základě informací, které francouzské orgány poskytly, se v tomto případě nezdá, že by uplynulé časové období představovalo samo o sobě nepřekonatelnou překážku pro zjištění totožnosti osob povinných k odvádění poplatku. Francouzské orgány však uvedly, že z informací, které mají k dispozici, nelze vždy zjistit, zda osoby povinné k odvádění poplatku byly provozovatelé vysílající z francouzského území nebo z jiného členského státu. V takovém případě je jejich povinností ve lhůtě šesti měsíců od oznámení tohoto rozhodnutí individuálně informovat osobu povinnou k odvádění poplatku o jejím konkrétním právu na navrácení poplatků, pokud vysílala do Francie z jiného členského státu. Orgány musejí vynaložit veškeré prostředky, které mají k dispozici, aby zjistily totožnost osob povinných k odvádění poplatku. Jelikož však není jisté, zda francouzské orgány budou samy moci zjistit totožnost všech osob povinných k odvádění tohoto poplatku, ukládá se jim povinnost vhodným způsobem zveřejnit informace o opatření k navrácení poplatků, aby dotčené hospodářské subjekty měly možnost se samy přihlásit.
(34)
Nic nebrání tomu, aby Francie umožnila těmto neznámým subjektům uplatnit právo na navrácení poplatků, které byly neoprávněně odvedeny v období let 1997-2002. Francie může napravit neslučitelnost způsobu financování režimu podpor navrácením částky poplatků, které jsou v rozporu s vnitřním trhem za těchto podmínek:
-
Francie osloví dotčené hospodářské subjekty formou individuálního oznámení jejich konkrétního práva na navrácení poplatků ve všech případech, ve kterých jsou francouzské orgány schopny zjistit jejich totožnost, a formou vhodného zveřejnění informací zejména prostřednictvím inzerce v odborných časopisech v celé Evropské unii (14),
-
pro podání žádosti o navrácení bude osobám povinným k odvádění poplatku poskytnuta lhůta tří let (15) od odpovídajícího zveřejnění,
-
navrácení poplatku se uskuteční nejpozději do šesti měsíců ode dne podání žádosti (16),
-
navrácené částky budou navýšeny o skutečné úroky naběhlé za období ode dne jejich odvedení do dne jejich skutečného navrácení, které se vypočtou na základě složené úrokové sazby, kdy jako referenční cílová sazba bude analogicky použita sazba uvedená v článku 9 nařízení Komise (ES) č. 794/2004 ze dne 21. dubna 2004, kterým se provádí nařízení Rady (ES) č. 659/1999, kterým se stanoví prováděcí pravidla k článku 93 Smlouvy o ES (17),
-
francouzské orgány přijmou veškeré rozumné důkazy o zaplacení poplatku, které jim dotčené hospodářské subjekty poskytnou,
-
právo na navrácení nesmí podléhat dalším podmínkám,
-
každých šest měsíců ode dne oznámení tohoto rozhodnutí zašlou francouzské orgány Komisi pravidelně zprávy o stavu postupu navrácení poplatků,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Režim podpor zavedený Francií je slučitelný s vnitřním trhem za podmínek stanovených v článku 2.
Článek 2
K odstranění diskriminace vůči zahraničním provozovatelům rozhlasového vysílání, kteří francouzskému státu odvedli poplatky z reklamní činnosti, aniž by byli příjemci režimu podpor, francouzské orgány navrátí parafiskální poplatky vybrané od zahraničních subjektů v období let 1997-2002. Ve lhůtě šesti měsíců ode dne oznámení tohoto rozhodnutí informují všechny hospodářské subjekty povinné k odvádění poplatků, které mají být navráceny, o jejich právu na navrácení, a to ve všech případech, kdy budou moci zjistit jejich totožnost a prostřednictvím odpovídajícího zveřejnění je vyzvat, a tak jim umožnit, aby se přihlásily, přičemž jim poskytnou tříletou lhůtu k podání žádosti o navrácení poplatků (18). Po této výzvě a na základě důkazů předložených dotčenými hospodářskými subjekty Francie nejpozději do šesti měsíců ode dne podání žádosti o navrácení navrátí poplatky neslučitelné s vnitřním trhem navýšené o naběhlé skutečné úroky, které se vypočtou na základě složené úrokové sazby, kdy jako referenční cílová sazba bude analogicky použita sazba uvedená v článku 9 nařízení (ES) č. 794/2004.
Článek 3
Do dvou měsíců ode dne oznámení tohoto rozhodnutí Francie informuje Komisi o opatřeních přijatých za účelem dosažení souladu s tímto rozhodnutím.
Každých šest měsíců ode dne oznámení tohoto rozhodnutí Francie zašle Komisi pravidelnou zprávu o stavu postupu navrácení poplatků uvedeného v článku 2, a to do uplynutí lhůty tří let ode dne posledního opatření odpovídajícího zveřejnění uvedeného v článku 2.
Článek 4
Toto rozhodnutí je určeno Francouzské republice.
V Bruselu dne 29. září 2010.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 29 września 2010 r.
w sprawie programu pomocy C 4/09 (ex N 679/97) wdrożonego przez Francję na rzecz radiofonii
(notyfikowana jako dokument nr C(2010) 6483)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2011/147/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy (1),
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a) (2),
po zaproszeniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z wymienionymi artykułami (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
1. PROCEDURA
(1)
Pismem z dnia 2 października 1997 r. Republika Francuska zgłosiła Komisji program pomocy N 679/97 - projekt dekretu mającego na celu zmianę istniejącego programu pomocy dla radiofonii (4). Decyzją z dnia 10 listopada 1997 r. (5) Komisja zatwierdziła przedłużenie programu wsparcia na rzecz radiofonii na okres 10 lat.
(2)
Decyzją Komisji z dnia 28 lipca 2003 r. (6) zatwierdzono zmianę omawianego programu pomocy. Zmiana zaproponowana przez władze francuskie dotyczyła, między innymi, sposobu finansowania programu pomocy (7). We wspomnianej wyżej decyzji Komisja uznała, że zmieniony w ten sposób program pomocy jest zgodny z wewnętrznym rynkiem w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”). Zmiana ta stała się skuteczna od dnia 1 stycznia 2003 r. i miała obowiązywać przez okres 10 lat.
(3)
Dnia 22 grudnia 2008 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł nieważność decyzji Komisji z dnia 10 listopada 1997 r. w odniesieniu do okresu od 1997 do 2002 r. Komisja podjęła w związku z tym wszelkie konieczne środki w celu zaradzenia stwierdzonej niezgodności z prawem i ponownie przeanalizowała informacje przekazane przez władze francuskie (dokładny opis tej procedury znajduje się w sekcji 3 „Przyczyny wszczęcia procedury”).
(4)
Pismem z dnia 11 lutego 2009 r. Komisja powiadomiła Republikę Francuską o decyzji o wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 108 ust. 2 TFUE, w odniesieniu do przedmiotowego programu pomocy.
(5)
Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (8). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w sprawie przedmiotowego programu pomocy.
(6)
Pismem z dnia 23 kwietnia 2009 r. Republika Francuska przekazała swoje uwagi na temat programu pomocy.
(7)
Komisja nie otrzymała innych uwag na ten temat od zainteresowanych osób trzecich.
2. SZCZEGÓŁOWY OPIS ŚRODKA POMOCY
(8)
Przedmiotowym środkiem pomocy jest program pomocy na rzecz małych, lokalnych francuskich stacji radiowych, uczestniczących w lokalnej komunikacji społecznej i których przychody komercyjne pochodzące z reklam lub od sponsorów nie przekraczają 20 % obrotu.
(9)
Pomoc była finansowana ze środków pochodzących z opłaty parafiskalnej nałożonej na przychody z reklam emitowanych drogą radiową i telewizyjną.
(10)
Właściwy organ, tj. francuski fundusz pomocy dla radiofonii (fr. Fonds de soutien à l'expression radiophonique - FSER), może przyznać trzy rodzaje pomocy:
a)
dotację na zagospodarowanie dla stacji uprawiających społeczną działalność nadawczą, nowo zarejestrowanych przez francuską Najwyższą Radę Radiofonii i Telewizji (fr. Conseil supérieur de l'audiovisuel), która nie może przekroczyć pułapu ustalonego w tabeli stawek;
b)
dotację operacyjną ustaloną według stawek początkowo rosnących, a następnie malejących, określonych przez komisję odpowiedzialną za przyznawanie dotacji; komisja może zwiększyć w określonych granicach wysokość dotacji, mając na uwadze działania wykonywane przez dany podmiot w zakresie zarządzania wewnętrznego i w obszarze edukacji, działalności stowarzyszeniowej, kulturalnej lub lokalnej komunikacji społecznej;
c)
pomoc na wyposażenie, którą można przeznaczyć na sfinansowanie 50 % kosztów wymiany sprzętu w kwalifikujących się do pomocy stacjach radiowych; może być ona przyznawana tylko co pięć lat i nie może przekraczać pułapu ustalonego w tabeli stawek.
(11)
Przedmiotowy program pomocy działa od 1989 r. i był kilkakrotnie zmieniany. Wszystkie zmiany zostały zgłoszone Komisji i zatwierdzone przez nią w roku 1990, 1992, 1997 i 2003.
2.1. Beneficjenci programu pomocy
(12)
W projekcie zgłoszonym przez władze francuskie postanawia się o wdrożeniu programu pomocy przewidzianego w art. 80 ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. dotyczącej swobody komunikacji, w brzmieniu ustalonym art. 25 ustawy nr 89-25 z dnia 17 stycznia 1989 r. i art. 27 ustawy nr 90-1170 z dnia 29 grudnia 1990 r., który stanowi:
„Zgodnie z przepisami ustanowionymi w dekrecie Conseil d’État [Rady Stanu] zostanie udzielona pomoc na rzecz posiadaczy koncesji na świadczenie usług radiowych, których przychody komercyjne pochodzące z emitowanych na antenie przekazów mających charakter reklamy znaku towarowego lub sponsora są niższe niż 20 % całkowitego obrotu.
W celu finansowania tej pomocy pobierany będzie podatek od przychodów pochodzących z reklam emitowanych drogą radiową i telewizyjną.
Przy ustalaniu górnej granicy określonej w akapicie pierwszym niniejszego artykułu nie są uwzględniane wynagrodzenia otrzymywane za usługi radiowe w związku z przekazami emitowanymi w celu udzielenia pomocy działaniom zbiorowym lub użyteczności publicznej”.
2.2. Sposób finansowania programu pomocy
(13)
Jeśli chodzi o aspekt finansowania programu pomocy, projekt zgłoszony przez władze francuskie dnia 2 października 1997 r., obecnie dekret nr 97-1263 z dnia 29 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia opłaty parafiskalnej na rzecz funduszu pomocy dla radiofonii (9), w art. 1 stanowi:
„Począwszy od dnia 1 stycznia 1998 r., wprowadza się na okres pięciu lat parafiskalną opłatę od reklamy emitowanej drogą radiową i telewizyjną [(zwaną dalej »opłatą od sprzedaży czasu reklamowego«)] w celu finansowania funduszu pomocy na rzecz posiadaczy koncesji na świadczenie usług radiowych, których przychody komercyjne pochodzące z emitowanych na antenie przekazów mających charakter reklamy znaku towarowego lub sponsora są niższe niż 20 % całkowitego obrotu. Opłata ta ma na celu udzielenie wsparcia radiofonii”.
Artykuł 2 tego dekretu stanowi:
„Podstawą obliczenia wysokości opłaty są kwoty zapłacone przez reklamodawców za emisję ich przekazów reklamowych przeznaczonych na terytorium francuskie, nieobejmujące wynagrodzenia pośredników i podatku od wartości dodanej.
Opłata jest należna od osób, które zajmują się sprzedażą tych przekazów reklamowych.
Stawki opodatkowania ustalane są w drodze wspólnego rozporządzenia ministrów właściwych ds. budżetu i komunikacji progresywnie na podstawie kwartalnych przychodów podmiotów zobowiązanych do opłaty, przy zachowaniu następujących limitów:
[…]”.
Artykuł 4 tego dekretu precyzuje, iż opłata, o której mowa w jego art. 2, jest obliczana, ustalana i pobierana na rachunek funduszu pomocy dla radiofonii przez ogólną dyrekcję podatków na podstawie tych samych przepisów oraz zgodnie z tymi samymi gwarancjami i pod groźbą tych samych sankcji, które mają zastosowanie do podatku od wartości dodanej.
(14)
Przepisy te zostały zmienione przy okazji wprowadzania zmian do programu pomocy zgłoszonego Komisji i zatwierdzonego przez Komisję decyzją z dnia 28 lipca 2003 r. (10). Zgodnie z nowymi zasadami opłata parafiskalna ma zastosowanie wyłącznie do podmiotów mających siedzibę na terytorium Francji.
3. PRZYCZYNY WSZCZĘCIA PROCEDURY
(15)
Decyzją N 679/97 Komisja zatwierdziła w 1997 r. modyfikację programu pomocy, wprowadzającą mechanizm finansowania z parafiskalnej opłaty od reklamy emitowanej drogą radiową lub telewizyjną. W decyzji tej nie przeprowadzono żadnej analizy sposobu finansowania. Decyzja z 1997 r. obowiązywała do 2003 r., kiedy to została zastąpiona nową decyzją zatwierdzającą NN 42/03 (11).
(16)
Dnia 3 sierpnia 2004 r. Régie Network, agencja reklamowa będąca spółką zależną dużej francuskiej stacji radiowej - NRJ, zakwestionowała przed sądem w Lyonie opłatę wniesioną w 2001 r. (152 524 EUR). W sprawie tej złożono do Trybunału Sprawiedliwości wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego oceny ważności decyzji Komisji z dnia 10 listopada 1997 r. zatwierdzającej pomoc.
(17)
Wyrokiem (12) Trybunału Sprawiedliwości wydanym dnia 22 grudnia 2008 r. stwierdzono nieważność decyzji z 1997 r. z uwagi na fakt, że Komisja nie przeprowadziła oceny sposobu finansowania przedmiotowego programu pomocy.
(18)
W pkt 89 wyroku Trybunał przypomniał, że ocena działania pomocowego przez Komisję zawsze musi uwzględniać sposób finansowania pomocy, w przypadku gdy stanowi on integralny składnik tego działania. W pkt 99 wyroku Trybunał precyzuje, że opłata stanowi integralny składnik środka pomocy, jeśli w świetle znajdujących zastosowanie uregulowań krajowych istnieje nierozerwalny związek między opłatą a pomocą w tym znaczeniu, że dochody uzyskane z opłaty są obowiązkowo przeznaczane na finansowanie pomocy i wpływają bezpośrednio na stopień natężenia pomocy, a w konsekwencji na ocenę zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym.
(19)
Po sprawdzeniu, czy w niniejszej sprawie wszystkie te warunki zostały spełnione, Trybunał uznał w pkt 112 wyroku, że opłata od sprzedaży czasu reklamowego jest integralnym składnikiem systemu pomocy dla radiofonii, którego finansowaniu służy ta opłata. Komisja była więc zmuszona uwzględnić tę opłatę w ocenie omawianego programu pomocy, czego nie uczyniła w decyzji NN 42/03.
(20)
W następstwie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji Komisji z dnia 10 listopada 1997 r. Komisja podjęła wszelkie niezbędne środki w celu zaradzenia stwierdzonej niezgodności z prawem i ponownie zbadała informacje przedstawione przez władze francuskie. W rezultacie dnia 11 lutego 2009 r. Komisja, zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE, wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające pod numerem C4/2009 (13).
4. UWAGI FRANCJI
(21)
Pismem z dnia 23 kwietnia 2009 r. władze francuskie przekazały Komisji następujące uwagi:
a)
kwota środków pobranych i wypłaconych w przedmiotowym okresie wyniosła rocznie średnio 20 mln EUR i została rozdzielona między ponad 500 beneficjentów;
b)
nie kwestionuje się, że operatorzy zagraniczni świadczący usługi radiowe we Francji za pośrednictwem stacji radiowych lub podmiotów zajmujących się sprzedażą czasu reklamowego znajdujących się w innych państwach członkowskich również wnieśli przedmiotową opłatę parafiskalną, nie można ich jednak zidentyfikować;
c)
przedmiotowej pomocy nie można odzyskać głównie z dwóch powodów: po pierwsze przedmiotowy program pomocy został odpowiednio zgłoszony i kilkakrotnie zatwierdzony przez Komisję, co wzbudziło uzasadnione oczekiwania ze strony beneficjentów; po drugie w aktualnej sytuacji finansowej beneficjentów odzyskanie przez władze francuskie przekazanych kwot pomocy nie byłoby możliwe.
5. OCENA POMOCY
5.1. Podstawa prawna oceny
(22)
Podstawą oceny przedmiotowego programu pomocy jest art. 107 ust. 3 TFUE.
5.2. Istnienie pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE
(23)
Artykuł 107 ust. 1 TFUE stanowi:
„Z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi”.
(24)
Analiza przedmiotowej sprawy w świetle warunków, o których mowa w art. 107 ust. 1 TFUE.
a) Pomoc przyznana przez państwo przy użyciu zasobów państwowych
Przedmiotowy program pomocy jest finansowany przy użyciu zasobów pochodzących z opłaty parafiskalnej nałożonej przepisami prawa, pobieranej przez organy administracji podatkowej i obciążającej przychody z reklam emitowanych drogą radiową i telewizyjną.
Pomoc jest zatem przyznawana przy użyciu zasobów państwowych Francji.
b) Zakłócenie lub groźba zakłócenia konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów
Program pomocy sprzyja wyłącznie świadczeniu usług radiowych. Beneficjentami programu są usługodawcy, których przychody z reklam są niższe niż 20 % całkowitego obrotu. Usługodawcy ci konkurują pod względem pozyskiwania słuchaczy oraz przychodów ze sprzedaży czasu reklamowego przede wszystkim z innymi stacjami radiowymi na terytorium Francji, których przychody komercyjne ze sprzedaży czasu reklamowego przewyższają przychody beneficjentów i którzy nie korzystają ze wsparcia publicznego w formie programu pomocy.
Przedmiotowa pomoc zakłóca zatem, a co najmniej grozi zakłóceniem konkurencji między usługodawcami-beneficjentami i usługodawcami niekorzystającymi z tej pomocy.
c) Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi
Z usług radiowych świadczonych z terytorium Francji, w szczególności przez beneficjentów programu pomocy, można korzystać również w innych państwach członkowskich, nawet jeśli dotyczy to tylko stref transgranicznych. Poza tym stwierdzono, że opłata parafiskalna nałożona zgłoszonymi przepisami prawa obciąża również przychody ze sprzedaży czasu reklamowego usługodawców świadczących swe usługi we Francji z terytoriów innych państw członkowskich.
Istnieje zatem ryzyko, że zgłoszony program pomocy ma lub może mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
d) Wnioski w zakresie istnienia pomocy państwa
W związku z powyższym Komisja uważa, że zgłoszony przez władze francuskie program pomocy dla radiofonii wchodzi w zakres stosowania art. 107 ust. 1 TFUE. W zakresie, w jakim przedmiotowy program pomocy stanowi pomoc państwa, Komisja ma obowiązek zbadać jego zgodność z rynkiem wewnętrznym. Zgodnie z przywołanym wcześniej wyrokiem w sprawie Régie Networks opłatę od sprzedaży czasu reklamowego, z której finansowano przedmiotową pomoc, należy uwzględnić w ocenie zgodności programu pomocy z rynkiem wewnętrznym.
5.3. Zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym w świetle art. 107 ust. 2 i 3 TFUE
(25)
Ze względu na swój przedmiot i zakres stosowania zgłoszony środek pomocy w sposób oczywisty nie spełnia warunków przewidzianych w art. 107 ust. 2 oraz w art. 107 ust. 3 lit. a) i b) TFUE.
(26)
Ze względu na swój cel, jakim jest sprzyjanie stacjom świadczącym usługi radiowe na terytorium Francji, przede wszystkim poprzez wspieranie stacji o najniższych przychodach ze sprzedaży czasu reklamowego, program pomocy dąży do zagwarantowania na terytorium Francji pluralizmu mediów, co jest uzasadnionym celem ogólnym. Pomoc można zatem zbadać w świetle warunków, o których mowa w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Postanowienie to brzmi: „Za zgodną z rynkiem wewnętrznym może zostać uznana: pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem […]”. W tym przypadku Komisja musi porównać pozytywne i negatywne skutki zastosowania środka.
(27)
W swoich poprzednich decyzjach Komisja stwierdziła, że przedmiotowy program pomocy przynosi pozytywne skutki i jest zgodny z rynkiem wewnętrznym, przede wszystkim ze względu na fakt, że przyczynia się on do osiągnięcia jasno określonego celu leżącego w interesie publicznym. Program ten dąży bowiem do sprzyjania pluralizmowi stacji świadczących usługi radiowe na terytorium Francji. Wspiera on małe, lokalne stacje radiowe, uwzględniając interesy społeczne, kulturowe i lokalne, co stanowi uzasadniony cel ogólny. Ponadto potencjalne zakłócenie konkurencji spowodowane przez program pomocy sprzyjający takim lokalnym stacjom jest niewielkie i nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. Ze względu na misję i rozmiar tych stacji zakłócenie konkurencji między nimi a usługodawcami świadczącymi podobnego rodzaju usługi w innym państwie członkowskim jest szczególnie ograniczone. Tak więc wpływ przedmiotowego programu pomocy na wymianę handlową jest wyjątkowo niski.
(28)
Niemniej jednak z analizy art. 3 i 6 dekretu 97-1263 wynika, że sposób finansowania programu pomocy poprzez opłatę parafiskalną stanowi integralny składnik środka pomocy, co stwierdził również Trybunał w wyroku w sprawie Régie Networks (pkt 99-112).
(29)
W pkt 89 wyroku Régie Networks Trybunał stwierdził, co następuje: „sposób finansowania pomocy państwa może doprowadzić do uznania niezgodności z rynkiem wewnętrznym całego systemu pomocy. W konsekwencji badanie pomocy nie powinno być dokonywane w oderwaniu od skutków, jakie powoduje sposób jej finansowania. Przeciwnie, ocena działania pomocowego przez Komisję zawsze musi uwzględniać sposób finansowania pomocy, w przypadku gdy stanowi ona integralny składnik tego działania (zob. podobnie w szczególności ww. wyrok w sprawie Calster i in., pkt 49; wyrok z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-345/02 Pearle i in., Zb.Orz. s. I-7139, pkt 29)”.
(30)
Wynika z niego, że Komisja jest zobowiązana uwzględnić przedmiotową opłatę podczas badania zgodności programu pomocy z rynkiem wewnętrznym. W tym względzie stwierdzono, że opłata od sprzedaży czasu reklamowego wydaje się być sprzeczna z ogólną zasadą, wielokrotnie podnoszoną przez Komisję i potwierdzoną przez Trybunał w wyroku z dnia 25 czerwca 1970 r. w sprawie Francja przeciwko Komisji (47/69, Rec. s. 487), zgodnie z którym przywożone towary i usługi powinny być zwolnione z wszelkich opłat podatkowych przeznaczonych na finansowanie programu pomocy, z którego korzystają jedynie przedsiębiorstwa krajowe. Trybunał przywołał tę analizę w pkt 115 wyroku w sprawie Régie Networks.
(31)
Zdaniem Komisji fakt, że usługi radiowe świadczone we Francji przez stacje mające siedzibę w innych państwach członkowskich i niemogące skorzystać z pomocy udzielanej w ramach zgłoszonego programu nie są zwolnione z tej opłaty, zmienia warunki wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem. O ile cel ogólny komponentu pomocy przewidziany w zgłoszonym programie jest uzasadniony i można go uznać za zgodny z rynkiem wewnętrznym, nie dotyczy to jednak sposobu finansowania omawianego programu pomocy.
6. WNIOSEK
(32)
W związku z powyższym Komisja stwierdza, że przedmiotowy program pomocy można uznać za zgodny z rynkiem wewnętrznym, szczególnie według kryteriów, o których mowa w art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Komisja nie może jednak zatwierdzić sposobu finansowania tego programu.
(33)
Komisja odnotowała w tym względzie informację przywołaną przez władze francuskie w piśmie z dnia 23 kwietnia 2009 r. dotyczącą niemożności zidentyfikowania (wśród podmiotów, które wniosły opłatę parafiskalną finansującą program pomocy) operatorów zagranicznych znajdujących się w innych państwach członkowskich, świadczących usługi radiowe we Francji za pośrednictwem stacji radiowych lub podmiotów zajmujących się sprzedażą czasu reklamowego w okresie objętym przedmiotowym programem pomocy. Komisja uznaje istnienie trudności administracyjnych z ich identyfikacją wobec dawności zdarzeń. Niemniej jednak, na podstawie wyjaśnień władz francuskich, nie wydaje się, aby upływ czasu sam w sobie stanowił w tym przypadku niemożliwą do pokonania przeszkodę w zidentyfikowaniu podmiotów zobowiązanych do opłaty. Władze francuskie stwierdziły, że na podstawie posiadanych danych nie zawsze możliwe było ustalenie, czy podmiotami zobowiązanymi do opłaty były podmioty zajmujące się sprzedażą czasu reklamowego nadające z terytorium Francji, czy też z terytorium innego państwa członkowskiego. W takim przypadku mają one obowiązek w terminie sześciu miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji poinformować poszczególne podmioty zobowiązane do opłaty o przysługującym im prawie do zwrotu wpłaconych kwot, jeśli nadawali oni we Francji z terytorium innego państwa członkowskiego. Administracja musi wykorzystać wszelkie środki, jakimi dysponuje, w celu zidentyfikowania podmiotów zobowiązanych do opłaty. Ponieważ nie ma jednak pewności, że francuskim władzom uda się samodzielnie zidentyfikować wszystkie te podmioty, mają one jednocześnie obowiązek zadbać o odpowiednie publiczne nagłośnienie prawa do zwrotu, tak aby zainteresowani operatorzy mogli zgłosić się sami.
(34)
Zasadniczo nie ma przeszkód, aby Francja umożliwiła tym nieznanym operatorom skorzystanie z przysługującego im prawa do zwrotu kwot wpłaconych nienależnie w latach 1997-2002. Francja może rozwiązać problem niezgodności sposobu finansowania programu pomocy poprzez zwrot kwot opłaty niezgodnej z rynkiem wewnętrznym, przestrzegając następujących warunków:
-
władze francuskie muszą zwrócić się do zainteresowanych operatorów, informując ich indywidualnie o przysługującym im prawie do zwrotu, w przypadku gdy są w stanie ich zidentyfikować, oraz za pomocą odpowiedniego publicznego nagłośnienia, szczególnie w prasie specjalistycznej w całej Unii Europejskiej (14),
-
podmiotom zobowiązanym do opłaty powinien przysługiwać termin trzech lat od dnia odpowiedniego publicznego nagłośnienia na złożenie wniosku o zwrot (15),
-
zwrot powinien nastąpić w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy od dnia złożenia wniosku (16),
-
zwrócone kwoty powinny być powiększone o odsetki biegnące od dnia pobrania opłaty parafiskalnej do dnia faktycznego zwrotu, naliczane narastająco, stosując jako odniesienie stopę docelową - poprzez analogię, stopę, o której mowa w art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (17),
-
władze francuskie muszą zaakceptować każdy rozsądny dowód uiszczenia opłaty przedstawiony przez zainteresowanych operatorów,
-
prawo do zwrotu nie może podlegać żadnym innym warunkom,
-
od dnia notyfikacji niniejszej decyzji władze francuskie będą co sześć miesięcy przesyłać Komisji regularne sprawozdania na temat przebiegu procedury zwrotu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Program pomocy wdrożony przez Francję jest zgodny z rynkiem wewnętrznym z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w art. 2.
Artykuł 2
Aby wyeliminować dyskryminację, jakiej doświadczyli nadawcy zagraniczni, którzy wnieśli opłatę od sprzedaży czasu reklamowego na rzecz Francji bez możliwości skorzystania z programu pomocy, władze francuskie są zobowiązane zwrócić opłaty parafiskalne pobrane od operatorów zagranicznych w latach 1997-2002. W terminie sześciu miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji muszą one poinformować wszystkich operatorów zobowiązanych do opłaty podlegającej zwrotowi, których są w stanie zidentyfikować, oraz zwrócić się do takich operatorów za pomocą odpowiedniego publicznego nagłośnienia, tak aby mogli się oni zgłosić sami, gwarantując im równocześnie termin trzech lat na złożenie wniosku o zwrot (18). Po publicznym nagłośnieniu i na podstawie dowodów przedstawionych przez przedmiotowych operatorów władze francuskie muszą, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy od dnia złożenia wniosku o zwrot, zwrócić kwoty opłaty niezgodnej z rynkiem wewnętrznym, powiększone o odsetki naliczane narastająco, stosując jako odniesienie stopę docelową - poprzez analogię, stopę, o której mowa w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 794/2004.
Artykuł 3
W terminie dwóch miesięcy od dnia notyfikacji niniejszej decyzji Francja poinformuje Komisję o środkach podjętych w celu jej wykonania.
Począwszy od daty notyfikacji niniejszej decyzji, co sześć miesięcy będzie ona przedstawiać Komisji regularne sprawozdania na temat przebiegu procedury zwrotu przewidzianej w art. 2 aż do upływu terminu trzech lat, licząc od daty podjęcia ostatnich środków w celu odpowiedniego publicznego nagłośnienia, o których mowa w art. 2.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 29 września 2010 r.