PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 905/2011
ze dne 1. září 2011,
kterým se ukončuje částečný prozatímní přezkum týkající se antidumpingových opatření uložených na dovoz některých polyethylentereftalátů (PET) pocházejících z Indie
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na čl. 11 odst. 3 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh předložený Evropskou komisí po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
1. POSTUP
1.1 Platná opatření
(1)
Nařízením (ES) č. 2604/2000 (2) uložila Rada konečné antidumpingové clo z dovozu polyethylentereftalátů (PET) pocházejících mimo jiné z Indie (dále jen „původní šetření“). Na základě přezkumu před pozbytím platnosti uložila Rada nařízením (ES) č. 192/2007 (3) konečné antidumpingové clo na dalších pět let. Antidumpingová opatření byla pozměněna nařízením Rady (ES) č. 1286/2008 (4) po částečném prozatímním přezkumu (dále jen „poslední přezkumné šetření“). Opatření byla nastavena na úrovni odstranění újmy a mají podobu zvláštního antidumpingového cla. Sazba cla se pohybuje mezi 87,5 EUR a 200,9 EUR za tunu pro jednotlivě vyjmenované indické výrobce a zbytková celní sazba uložená na dovoz od ostatních výrobců činí 153,6 EUR za tunu (dále jen „současná cla“).
(2)
Nařízením (ES) č. 2603/2000 (5) uložila Rada konečné vyrovnávací clo z dovozu PET pocházejících mimo jiné z Indie. Na základě přezkumu před pozbytím platnosti uložila Rada nařízením (ES) č. 193/2007 (6) konečné vyrovnávací clo na dalších pět let. Vyrovnávací opatření byla pozměněna nařízením Rady (ES) č. 1286/2008 po posledním přezkumném šetření. Vyrovnávací opatření mají podobu zvláštního cla. Sazba cla se pohybuje mezi 0 EUR a 106,5 EUR za tunu pro jednotlivě vyjmenované indické výrobce a zbytková celní sazba uložená na dovoz od ostatních výrobců činí 69,4 EUR za tunu (dále jen „současná vyrovnávací opatření“).
(3)
Rozhodnutím 2000/745/ES (7) Komise přijala nabídky závazků několika vyvážejících výrobců, přičemž stanovila minimální dovozní cenu (dále jen „závazek“).
1.2 Žádost o přezkum
(4)
Společnost Reliance Industries Limited, indický vyvážející výrobce PET (dále jen „žadatel“), podala žádost o částečný prozatímní přezkum podle čl. 11 odst. 3 základního nařízení. Žádost byla omezena na dumping a na žadatele. Žadatel zároveň rovněž požádal o přezkum současných vyrovnávacích opatření. Zbytková antidumpingová a vyrovnávací cla jsou použitelná na dovoz výrobků vyrobených žadatelem a prodej žadatele do Unie se řídí závazkem.
(5)
Žadatel poskytl důkazy prima facie o tom, že k vyrovnání dumpingu není nutno nadále zachovávat současnou výši současného cla. Žadatel zejména tvrdil, že se podstatně změnily výrobní náklady společnosti, což vedlo k výrazně nižšímu dumpingovému rozpětí než v době zavedení současných cel. Žadatelem provedené srovnání jeho domácích cen a jeho vývozních cen do Unie naznačovalo, že dumpingové rozpětí bylo výrazně nižší než výše současných cel.
1.3 Zahájení částečného prozatímního přezkumu
(6)
Po konzultaci s poradním výborem Komise dospěla k závěru, že žádost obsahuje dostatečné důkazy prima facie odůvodňující zahájení částečného prozatímního přezkumu (dále jen „tento přezkum“), a zveřejněním oznámení o zahájení (8) v Úředním věstníku Evropské unie dne 10. června 2010 zahájila v souladu s čl. 11 odst. 3 základního nařízení částečný prozatímní přezkum omezený na zkoumání dumpingu ve vztahu k žadateli.
1.4 Dotčený výrobek a obdobný výrobek
(7)
Přezkoumávaným výrobkem je polyethylentereftalát (PET) s viskozitním číslem nejméně 78 ml/g podle normy ISO 1628-5, v současnosti kódu KN 3907 60 20, pocházející z Indie (dále jen „dotčený výrobek“).
(8)
Šetření odhalilo, že dotčený výrobek vyráběný v Indii a prodávaný do Unie je z hlediska fyzikálních a chemických vlastností a užití shodný s výrobkem, jenž se vyrábí a prodává na domácím trhu v Indii. Byl proto vyvozen závěr, že výrobky prodávané na domácím trhu a na vývozních trzích jsou obdobné výrobky ve smyslu čl. 1 odst. 4 základního nařízení. Jelikož byl tento přezkum omezen na zjištění dumpingu ve vztahu k žadateli, nebyly učiněny závěry ohledně výrobku vyráběného a prodávaného výrobním odvětvím Unie na trhu Unie.
1.5 Dotčené strany
(9)
O zahájení přezkumu Komise úředně vyrozuměla žadatele, zástupce vyvážející země a sdružení výrobců v Unii. Zúčastněné strany dostaly příležitost, aby písemně sdělily svá stanoviska a požádaly o slyšení ve lhůtě stanovené v oznámení o zahájení.
(10)
Všechny zúčastněné strany, které o to požádaly a prokázaly, že mají zvláštní důvody ke slyšení, byly vyslechnuty.
(11)
S cílem získat informace, které pro své šetření považovala za nezbytné, zaslala Komise žadateli dotazník a ve lhůtě stanovené k tomuto účelu obdržela odpověď.
(12)
Komise si opatřila a ověřila veškeré informace považované za nezbytné pro zjištění dumpingu. Komise provedla inspekci v prostorách žadatele v Bombaji v Indii.
1.6 Období přezkumného šetření
(13)
Šetření dumpingu se týkalo období od 1. dubna 2009 do 31. března 2010 (dále jen „období přezkumného šetření“).
2. VÝSLEDKY ŠETŘENÍ
2.1 Trvalá povaha údajné změny okolností během období přezkumného šetření
(14)
V souladu s čl. 11 odst. 3 základního nařízení se posuzovalo, zda se okolnosti týkající se dumpingu podstatně změnily a zda tato změna je trvalé povahy.
(15)
Žadatel tvrdil, že změny jeho běžné hodnoty a vývozních cen od původního šetření, kterým se stanovilo jeho dumpingové rozpětí, vyplynuly z podstatné změny výrobních nákladů. Podle žadatele byla změna jeho výrobních nákladů spojená se snížením cel uplatňovaných na dovoz základní suroviny, kterou používá při výrobním procesu, do Indie. Žadatel dále rovněž tvrdil, že snížení cel vedlo k omezení vývozních pobídek, což způsobilo změnu domácích prodejních cen použitých ke stanovení běžné hodnoty.
(16)
Zjistilo se však, že i přes snížení cel a omezení vývozních pobídek byly domácí prodejní ceny společnosti, jež se použily ke stanovení běžné hodnoty během období přezkumného šetření, vyšší než ceny použité při původním šetření, v němž se stanovilo dumpingové rozpětí žadatele. Vyšší domácí prodejní ceny byly způsobeny mimo jiné vyššími náklady na některé suroviny a jiné vstupy.
(17)
Pokud jde o vývozní ceny do Unie během období přezkumného šetření, tyto ceny byly stanoveny podle čl. 2 odst. 8 a 9 základního nařízení. Přesto se muselo zejména analyzovat, zda existence cenového závazku, podle kterého byl žadatel povinen prodávat výrobek na trh Unie za cenu vyšší, než je minimální dovozní cena stanovená pro každý měsíc, měla během období přezkumného šetření vliv na vývozní ceny žadatele. Na základě níže uvedených důvodů byl vyvozen závěr, že vývoz do Unie byl cenovým závazkem skutečně ovlivněn. Vzhledem k tomu, že žadatel musel dodržovat minimální dovozní cenu vyplývající z jeho závazku, rozhodl se nevyvážet do Unie během konkrétních měsíců období přezkumného šetření, kdy jeho vývozní ceny na jiné vývozní trhy byly nižší než minimální dovozní cena.
(18)
Bylo konstatováno, že žadatel prodával výrobek do Unie pouze během šesti měsíců období přezkumného šetření. Na druhé straně v průběhu tohoto období prodával výrobky na jiné vývozní trhy, na nichž nemusel splňovat povinnosti stanovené v cenovém závazku. Ukázalo se, že vývozní ceny do třetích zemí během měsíců, kdy žadatel nevyvážel do Unie, byly podstatně nižší než stanovená minimální dovozní cena. S ohledem na výše uvedené skutečnosti lze proto oprávněně předpokládat, že jediným důvodem, proč žadatel ve zbývajících měsících neprodával výrobky do Unie, byla jeho povinnost splňovat své závazky, a nemohl tedy prodávat za cenu nižší, než je stanovená minimální dovozní cena.
(19)
Žadatel popřel zjištění, podle kterého důvod, proč neprodával výrobky na trh Unie, souvisí s existujícím závazkem. Žadatel namítal, že pokud jde o jeho prodej v období přezkumného šetření na jiné velké vývozní trhy, v některých měsících neuskutečnil žádný prodej, a nepravidelný prodej tedy nepředstavoval vlastnost specifickou pro trh Unie. Dále tvrdil, že z měsíčního srovnání dovozních cen dotčeného výrobku do Unie ze všech ostatních vyvážejících zemí a/nebo dovozních cen dotčeného výrobku pocházejícího z Indie s měsíční minimální dovozní cenou společnosti by vyplynulo, že žadatel by byl býval schopen prodávat výrobky do Unie ve všech měsících období přezkumného šetření, aniž by porušil svoje závazky.
(20)
S tvrzeními žadatele nelze souhlasit, neboť společnost na jedné straně soustředila svoji činnost na vybrané jednotlivé trhy, které mají svá specifika a nenaznačují, proč společnost neprodávala do Unie. Na druhé straně žadatelem provedená srovnání vycházela z celkových statistických údajů, zatímco zjištění tohoto přezkumu se zakládají na údajích týkajících se dané společnosti, které mají větší výpovědní hodnotu a jsou spolehlivějším zdrojem, pokud jde o vyvození závěrů. Tvrzení předložená žadatelem rovněž nebyla zcela nesporná, například v některých měsících byly celkové dovozní ceny do Unie skutečně vyšší než minimální dovozní cena, zatímco v jiných obdobích byly celkové dovozní ceny nižší, takže z nich nebylo možné vyvodit žádné obecné závěry. Je však nesporné, že žadatel prodával do Unie pouze v měsících, kdy celkové dovozní ceny do Unie odpovídaly minimální dovozní ceně nebo ji převyšovaly.
(21)
Žadatelovo tvrzení, že pokud by chtěl, mohl během daného šestiměsíčního období, kdy prodával výrobky na jiné vývozní trhy za cenu nižší než jeho minimální dovozní cena, prodávat výrobky na trh Unie, se zamítá jako spekulativní a neopodstatněné. Žadatel nepředložil žádné jiné tvrzení, pokud jde o důvody, proč během uvedených šesti měsíců neprodával výrobky do Unie, když tytéž výrobky zároveň prodával na jiných vývozních trzích za cenu nižší než jeho minimální dovozní cena. Proto byl učiněn závěr, že žadatel během určitého období neprodával výrobky do Unie z důvodu nutnosti splnit své závazky. V důsledku toho nejsou vývozní ceny účtované na trhu Unie v období přezkumného šetření spolehlivé.
(22)
Rovněž byly srovnány prodejní ceny žadatele na trhu Unie a ceny praktikované na jiných vývozních trzích, pro něž neexistoval žádný cenový závazek. Bylo konstatováno, že vývozní ceny na tyto trhy bez závazků ohledně cen byly soustavně nižší po celé období přezkumného šetření.
(23)
Žadatel zpochybnil závěry vyvozené na základě srovnání cen v Unii a na jiných vývozních trzích, přičemž tvrdil, že při analýze podle jednotlivých zemí lze zjistit, že existuje několik dalších vývozních trhů, na nichž jsou účtované ceny, jež převyšují ceny účtované na trhu Unie. V této souvislosti je však podstatnější srovnání průměrných cen než individuální rozdíly při porovnání jednotlivých zemí, které závisí na velikosti trhu, jakož i na zvláštních faktorech spjatých s hospodářskou soutěží, jež na jednotlivých trzích působí.
(24)
V důsledku toho vývozní ceny na třetí trhy lépe odrážejí běžné počínání společnosti při tvorbě cen. Z rozdílu mezi vývozními cenami do Unie a vývozními cenami do zbytku světa vyplývá, že existují silné hospodářské důvody, jež by mohly vést žadatele k tomu, aby prodával do Unie za nižší ceny, pokud by nebyla zavedena minimální dovozní cena. Za těchto okolností se má za to, že jakékoli nově vypočtené dumpingové rozpětí vycházející z vývozních cen do Unie během období přezkumného šetření by takto bylo stanoveno na základě cen, jež se podstatně a trvale nezměnily. Tentýž závěr se týká i žadatelova tvrzení uvedeného v 5. bodě odůvodnění, že ze srovnání jeho domácích cen a jeho vývozních cen do Unie by vyplynulo dumpingové rozpětí nižší než výše současných cel.
(25)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem není splněna podmínka stanovená v čl. 11 odst. 3 základního nařízení, podle které by se okolnosti ohledně dumpingu měly podstatně změnit. K vyrovnání dumpingu je tudíž nutné nadále zachovávat současnou výši opatření.
(26)
Žadatel po poskytnutí informací trval na tom, že ceny, které účtuje na trhu Unie, jsou zcela spolehlivé. Vzhledem k tomu, že se tyto vývozní ceny mezi obdobím původního šetření a obdobím přezkumného šetření podstatně zvýšily, mělo by se mít údajně za to, že i vývozní chování společnosti se během tohoto období podstatně a trvale změnilo. Proto se údajně podstatně a trvale snížilo i dumpingové rozpětí společnosti.
(27)
Dále tvrdil, že trvalá povaha změny okolností není nezbytně rozhodujícím prvkem posouzení, které se má provést po zahájení přezkumu, ale že podstatnější je skutečnost, zda je k vyrovnání dumpingu nutno nadále ukládat clo. Poukázal na základní zásadu stanovenou v čl. 11 odst. 1 základního nařízení a v čl. 11 odst. 1 Antidumpingové dohody WTO, že antidumpingové clo zůstává v platnosti pouze po takovou dobu a v takovém rozsahu, které jsou nezbytné k vyrovnání účinku dumpingu, jenž působí újmu. S ohledem na tuto skutečnost žadatel tvrdil, že při analýze této potřeby by se mělo posoudit do budoucna přinejmenším to, zda je pravděpodobné nebo zda se předpokládá, že dojde k opakovanému výskytu dumpingu na dříve stanovené úrovni.
(28)
V čl. 11 odst. 1 základního nařízení se stanoví, že „antidumpingové clo zůstává v platnosti pouze po takovou dobu a v takovém rozsahu, které jsou nezbytné k vyrovnání účinku dumpingu, jenž působí újmu“. Tato zásada platí i v souvislosti s prozatímními přezkumy, což je i případ stávajícího přezkumu, v souvislosti s nimiž čl. 11 odst. 3 základního nařízení stanoví mimo jiné, že „[…] Prozatímní přezkum se zahájí, jestliže žádost obsahuje dostatečné důkazy o tom, že zachování opatření na vyrovnání dumpingu už není nutné nebo že újma v případě zrušení nebo změny opatření pravděpodobně nebude přetrvávat ani se neobnoví […]“. Ve výše uvedeném ustanovení se stanoví kritérium, které musí být splněno, pokud zúčastněná strana považuje výši opatření za příliš nízkou nebo příliš vysokou a na základě toho požaduje přezkum daných opatření. V souvislosti s postupem po zahájení přezkumu čl. 11 odst. 3 základního nařízení dále výslovně stanoví, že „v rámci šetření podle tohoto odstavce může Komise mimo jiné zkoumat, zda se okolnosti ohledně dumpingu […] podstatně změnily […]. V tomto smyslu se při konečném zjišťování přihlédne ke všem podstatným a náležitě doloženým důkazům“. V čl. 11 odst. 3 se proto stanoví další kritérium k posouzení (tj. podstatná změna okolností) v případě prozatímních přezkumů, které by se mělo během šetření posoudit společně s požadavkem pro zahájení (tj. přezkoumání, zda jsou opatření v současné výši nadále nezbytná), jak tvrdil žadatel.
(29)
Je třeba rovněž poznamenat, že při prozatímních přezkumných šetřeních je běžnou praxí přezkoumat trvalou povahu změněných okolností zjištěných během šetření. V této souvislosti judikatura Tribunálu Evropské unie (9) potvrzuje, že „orgány mají v rámci přezkumu nutnosti zachovat stávající opatření široký prostor pro uvážení, včetně možnosti provést budoucí hodnocení cenové politiky dotyčných vývozců“. Z dostupných důkazů vyplývá, že vývozní ceny účtované žadatelem na trhu Unie neodrážejí skutečnou cenovou politiku žadatele, a proto, jak je uvedeno ve 21. bodě odůvodnění, vývozní ceny účtované na trhu Unie v období přezkumného šetření nejsou spolehlivé, takže každé nově vypočítané dumpingové rozpětí vycházející z těchto cen by tudíž bylo stanovené na základě cen, jež se podstatně a trvale nezměnily, jak je uvedeno ve 24. bodě odůvodnění.
(30)
I přes závěr, že se vývozní ceny do Unie podstatně a trvale nezměnily, byla zvážena žadatelova tvrzení a skutečnost, zda jsou k vyrovnání dumpingu i nadále nezbytná opatření v jejich současné výši. V této souvislosti žadatel tvrdil, že jelikož je jeho dumpingové rozpětí podstatně nižší než to, které bylo zjištěno při původním šetření, a jeho vývozní chování na jiných trzích potvrzuje, že změna dumpingového rozpětí odráží vývoj, který je možné odůvodněně očekávat v budoucnosti, je současná výše opatření jednoznačně příliš vysoká. Zjistilo se však, že tato tvrzení nejsou podložená. Za prvé, pokud jde o vývozní chování žadatele na jiných trzích, vyšlo najevo, že v rozporu s tvrzením žadatele uvedeným v jeho žádosti byly ceny při vývozu na tyto trhy v průměru téměř o 10 % nižší než ceny při vývozu do Unie. Mezi tyto vývozní trhy ve třetích zemích patří několik zemí s různou velikostí trhu, přičemž některé z nich pravděpodobně nemají domácí výrobu PET. Tyto trhy tudíž mají své individuální charakteristiky hospodářské soutěže, jež vedou k cenám a vývoji odlišným od cen a vývoje na trhu Unie. Za druhé, i kdyby se zjistilo, že současná výše opatření by se měla změnit, jelikož už není k vyrovnání dumpingu nutná, vzhledem k uvedeným zjištěním nelze s přiměřenou přesností stanovit, jaká by byla vhodná výše, jestliže neexistují spolehlivé vývozní ceny vyplývající z běžných podmínek na trhu Unie a tyto podmínky odrážející.
(31)
Žadatel se na závěr domníval, že by se mohla provést úprava v souladu s čl. 2 odst. 10 základního nařízení, a zejména s jeho čl. 2 odst. 10 písm. k) pro „rozdíly v jiných činitelích […], pokud se prokáže, že ovlivňují srovnatelnost cen ve smyslu tohoto odstavce“.
(32)
Vzhledem k výše uvedenému závěru, že vývozní ceny se podstatně a trvale nezměnily, nelze stanovit dumpingové rozpětí. Z tohoto důvodu je žádost o úpravu irelevantní, a tudíž se zamítá.
3. UKONČENÍ ŠETŘENÍ
(33)
Vzhledem ke zjištěním, že okolnosti ohledně dumpingu se podstatně a trvale nezměnily, se má za to, že tento přezkum by měl být ukončen beze změny výše cla pro žadatele. Antidumpingová opatření uložená nařízením (ES) č. 1286/2008 na dovoz PET vyráběných žadatelem by proto měla zůstat nezměněna.
4. POSKYTNUTÍ INFORMACÍ
(34)
Žadatel a ostatní dotčené strany byli informováni o nejdůležitějších skutečnostech a úvahách, na jejichž základě bylo zamýšleno navrhnout tento přezkum ukončit. Nebyly předloženy žádné připomínky, které by změnily výše uvedený závěr.
5. ZÁVĚREČNÉ USTANOVENÍ
(35)
Tento přezkum by proto měl být ukončen beze změny nařízení (ES) č. 192/2007,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Částečný prozatímní přezkum antidumpingových opatření vztahujících se na dovoz polyethylentereftalátů v současnosti kódu KN 3907 60 20 a pocházejících mimo jiné z Indie se ukončuje beze změny platných opatření.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 1. září 2011.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 905/2011
z dnia 1 września 2011 r.
w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego dotyczącego środków antydumpingowych stosowanych w przywozie określonego politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1. PROCEDURA
1.1. Obowiązujące środki
(1)
Rozporządzeniem (WE) nr 2604/2000 (2) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego między innymi z Indii („pierwotne dochodzenie”). W następstwie przeglądu wygaśnięcia Rada wprowadziła rozporządzeniem (WE) nr 192/2007 (3) ostateczne cło antydumpingowe na okres kolejnych pięciu lat. Wprowadzone środki antydumpingowe zmieniono rozporządzeniem Rady (WE) nr 1286/2008 (4) w następstwie częściowego przeglądu okresowego („ostatnie dochodzenie przeglądowe”). Środki ustanowiono na poziomie usuwającym szkodę i obejmują one specyficzne cła antydumpingowe. Stawki cła ustalone dla producentów indywidualnych w Indiach wynoszą od 87,5 EUR do 200,9 EUR na tonę, natomiast na przywóz od pozostałych producentów nałożono cło rezydualne wynoszące 153,6 EUR na tonę („aktualne cła”).
(2)
Rozporządzeniem (WE) nr 2603/2000 (5) Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz PET pochodzącego między innymi z Indii. W następstwie przeglądu wygaśnięcia Rada nałożyła na okres kolejnych pięciu lat, rozporządzeniem (WE) nr 193/2007 (6), ostateczne cło wyrównawcze. Wprowadzone środki wyrównawcze zmieniono rozporządzeniem Rady (WE) nr 1286/2008 w następstwie ostatniego dochodzenia przeglądowego. Środki wyrównawcze mają formę cła specyficznego. Stawki cła ustalone dla producentów indywidualnych w Indiach wynoszą od 0 EUR do 106,5 EUR na tonę, natomiast na przywóz od pozostałych producentów nałożono cło rezydualne wynoszące 69,4 EUR na tonę („aktualne środki wyrównawcze”).
(3)
Decyzją 2000/745/WE (7) Komisja przyjęła ofertę zobowiązania ze strony kilku producentów eksportujących, ustalając minimalną cenę importową („MIP”) („zobowiązanie”).
1.2. Wniosek o dokonanie przeglądu
(4)
Komisja otrzymała wniosek dotyczący częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, złożony przez Reliance Industries Limited, indyjskiego producenta eksportującego PET („wnioskodawca”). Zakres wniosku ograniczony był do dumpingu i do wnioskodawcy. Jednocześnie wnioskodawca wystąpił o dokonanie przeglądu aktualnych środków wyrównawczych. Rezydualne cła antydumpingowe i wyrównawcze stosuje się do przywozu produktów wnioskodawcy, zaś sprzedaż dokonywaną przez wnioskodawcę do Unii reguluje zobowiązanie.
(5)
Wnioskodawca przedstawił dowody prima facie świadczące o tym, że dalsze stosowanie aktualnego cła na dotychczasowym poziomie nie jest już konieczne w celu zrównoważenia skutków dumpingu. W szczególności wnioskodawca twierdził, że nastąpiły znaczące zmiany w kosztach produkcji przedsiębiorstwa, które doprowadziły do znacznego obniżenia marginesu dumpingu od momentu wprowadzenia aktualnych ceł. Sporządzone przez wnioskodawcę porównanie jego cen krajowych z cenami eksportowymi stosowanymi przez niego przy wywozie do Unii sugerowało, że margines dumpingu był znacznie niższy niż poziom aktualnych ceł.
1.3. Wszczęcie częściowego przeglądu okresowego
(6)
Po konsultacji z Komitetem Doradczym i po ustaleniu, że wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie uzasadniające wszczęcie częściowego przeglądu okresowego („niniejszy przegląd”), Komisja ogłosiła, w drodze publikacji zawiadomienia o wszczęciu (8) w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 10 czerwca 2010 r., wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ograniczonego do zbadania dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy.
1.4. Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny
(7)
Produktem poddanym przeglądowi jest politereftalan etylenu (PET) o lepkości co najmniej 78 ml/g, zgodnie z normą ISO 1628-5, obecnie sklasyfikowany w ramach kodu CN 3907 60 20 i pochodzący z Indii („produkt objęty postępowaniem”).
(8)
W dochodzeniu wykazano, że produkt objęty postępowaniem wytwarzany w Indiach i sprzedawany do Unii jest identyczny pod względem właściwości fizycznych i technicznych oraz zastosowań z produktem wytwarzanym i sprzedawanym na rynku krajowym w Indiach. Uznano zatem, że produkty sprzedawane na rynku krajowym i rynkach eksportowych są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ niniejszy przegląd ograniczono do stwierdzenia dumpingu w odniesieniu do wnioskodawcy, nie poczyniono żadnych ustaleń w odniesieniu do produktu produkowanego i sprzedawanego przez przemysł unijny na rynku unijnym.
1.5. Zainteresowane strony
(9)
Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu przeglądu wnioskodawcę, przedstawicieli państwa wywozu oraz stowarzyszenie producentów unijnych. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(10)
Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.
(11)
W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusz i otrzymała odpowiedź w ustalonym terminie.
(12)
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do stwierdzenia dumpingu. Komisja przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na terenie zakładów wnioskodawcy w Bombaju, Indie.
1.6. Okres objęty dochodzeniem przeglądowym
(13)
Dochodzenie dotyczące dumpingu objęło okres od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”).
2. WYNIKI DOCHODZENIA
2.1. Trwały charakter domniemanej zmiany okoliczności występujących w ODP
(14)
Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego zbadano również, czy okoliczności w zakresie dumpingu uległy zasadniczej zmianie i czy zmiana taka była trwała.
(15)
Wnioskodawca twierdził, że zmiany wartości normalnej i cen eksportowych od czasu ustalenia jego marginesu dumpingu w pierwotnym dochodzeniu były wynikiem istotnej zmiany kosztów produkcji. Według wnioskodawcy zmiana jego kosztów produkcji była związana z obniżeniem stawek celnych mających zastosowanie do przywozu do Indii podstawowych surowców używanych w jego procesie produkcyjnym. Ponadto twierdził on, że obniżenie stawek celnych doprowadziło do obniżenia zachęt wywozowych, co z kolei spowodowało zmianę cen sprzedaży krajowej, na podstawie których ustalono wartość normalną.
(16)
Ustalono jednak, że pomimo obniżenia stawek celnych i zachęt wywozowych ceny sprzedaży krajowej przedsiębiorstwa, na podstawie których ustalono wartość normalną w ODP, były wyższe niż ceny wykorzystane w pierwotnym dochodzeniu do ustalenia marginesu dumpingu wnioskodawcy. Wyższe ceny sprzedaży krajowej wynikały między innymi ze wzrostu kosztów niektórych surowców i innych czynników produkcji.
(17)
Co się tyczy cen stosowanych w wywozie do Unii w ODP, ustalono je zgodnie z art. 2 ust. 8 i 9 rozporządzenia podstawowego. Konieczne było jednak w szczególności zbadanie, czy istnienie w ODP zobowiązania cenowego, w ramach którego wnioskodawca był zobligowany do sprzedaży produktu na rynek unijny po cenie przewyższającej MIP dla każdego miesiąca, wywarło wpływ na ceny eksportowe wnioskodawcy. Z powyższych przyczyn stwierdzono, że rzeczywiście zobowiązanie cenowe wpłynęło na wywóz do Unii. W tym kontekście, jako że wnioskodawca musiał przestrzegać zobowiązania związanego z MIP, zdecydował się nie prowadzić wywozu do UE w określonych miesiącach ODP, w których jego ceny eksportowe na inne rynki wywozu były poniżej MIP.
(18)
Zauważono, że wnioskodawca sprzedawał swój produkt do Unii jedynie w ciągu sześciu miesięcy ODP. Z drugiej strony, w tym okresie sprzedawał on produkty na inne rynki wywozu, na których nie musiał stosować się do wymogów wynikających ze zobowiązania cenowego. Zaobserwowano, że ceny wywozu do państw trzecich w miesiącach, w których wnioskodawca nie prowadził wywozu do Unii, były znacząco niższe niż ustalona MIP. W świetle powyższego zasadne jest zatem przyjęcie, że jedynym powodem, dla którego wnioskodawca nie sprzedawał produktów do Unii w pozostałych miesiącach, była konieczność stosowania się do wymogów płynących z jego zobowiązania i brak możliwości sprzedaży poniżej ustalonego poziomu MIP.
(19)
Wnioskodawca nie zgodził się z ustaleniem, iż nie sprzedawał produktów na rynku unijnym w związku z istniejącym zobowiązaniem. Twierdził on, że w niektórych miesiącach ODP nie prowadził sprzedaży na innych dużych rynkach wywozu, zatem nieregularna sprzedaż nie dotyczyła wyłącznie rynku unijnego. Podnoszono także, że miesięczne porównanie cen importowych produktu objętego postępowaniem do Unii ze wszystkich innych państw eksportujących oraz cen importowych produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Indii z miesięczną MIP przedsiębiorstwa wykazało, że wnioskodawca mógł sprzedawać produkty do Unii we wszystkich miesiącach ODP, nie naruszając wymogów wynikających ze swojego zobowiązania.
(20)
Nie można przyjąć argumentów wnioskodawcy, gdyż, z jednej strony, wnioskodawca skupił swoją działalność na wybranych poszczególnych rynkach, mających własną specyfikę, zatem na podstawie tej działalności nie można było ustalić, dlaczego przedsiębiorstwo to nie prowadziło sprzedaży do Unii. Z drugiej strony, porównania dokonane przez wnioskodawcę opierały się na ogólnych danych statystycznych, podczas gdy ustalenia dokonane w ramach niniejszego przeglądu oparto na danych dotyczących tego przedsiębiorstwa, stanowiących bardziej odpowiednią i wiarygodną podstawę do formułowania wniosków. Przedstawione przez wnioskodawcę argumenty również nie były w pełni uprawnione, np. w niektórych miesiącach ogólne ceny przywozu do Unii były jednak wyższe niż MIP, podczas gdy w innych okresach ogólne ceny importowe były niższe, nie można zatem wyciągać na podstawie tych cen ogólnych wniosków. Bezsprzeczny jest natomiast fakt, że wnioskodawca prowadził sprzedaż do Unii tylko w miesiącach, w których ogólne ceny przywozu do Unii były na poziomie MIP lub wyższe od niej.
(21)
Argument wnioskodawcy, że gdyby chciał, to mógłby sprzedawać produkty na rynku unijnym w ciągu sześciu miesięcy, kiedy to sprzedawał produkty na innych rynkach wywozu po cenie niższej niż MIP, odrzuca się jako niepopartą dowodami spekulację. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych innych argumentów wyjaśniających, dlaczego nie sprzedawał produktów do Unii podczas tych sześciu miesięcy, podczas gdy w tym samym czasie sprzedawał te same produkty na innych rynkach wywozu po cenie niższej od MIP. Stwierdzono zatem, że wnioskodawca nie sprzedawał produktów do Unii w pewnym okresie ze względu na konieczność przestrzegania wymogów wynikających z jego zobowiązania. W konsekwencji ceny eksportowe stosowane na rynku unijnym w ODP nie są wiarygodne.
(22)
Oprócz tego dokonano porównania między cenami w sprzedaży dokonywanej przez wnioskodawcę na rynek Unii a cenami uzyskanymi na innych rynkach wywozu, dla których nie miały zastosowania zobowiązania cenowe. Zauważono, że ceny eksportowe w wywozie na rynki, na których nie miały zastosowania zobowiązania cenowe, były konsekwentnie niższe przez cały ODP.
(23)
Wnioskodawca zakwestionował wnioski wyciągnięte z porównania cen stosowanych na rynku unijnym i na innych rynkach eksportowych, twierdząc, że z analizy na poziomie poszczególnych państw wynika, że na kilku innych rynkach wywozu stosowane są ceny powyżej cen stosowanych na rynku Unii. Jednakże dla tej kwestii większe znaczenie ma porównanie średnich cen niż indywidualne różnice wynikające z porównania poszczególnych państw, związane z ich wielkością, a także odmiennymi warunkami konkurencji na poszczególnych rynkach.
(24)
W rezultacie ceny eksportowe w wywozie na rynki trzecie lepiej odzwierciedlają zwykłą politykę cenową przedsiębiorstwa. Różnice między cenami eksportowymi w wywozie do Unii a cenami eksportowymi w wywozie na inne rynki światowe wskazują na to, że wnioskodawca miał istotne przesłanki ekonomiczne, by w przypadku braku MIP prowadzić sprzedaż do Unii po niższych cenach. W świetle tych okoliczności uznaje się, że każdy nowo obliczony margines dumpingu, oparty na cenach eksportowych w wywozie do Unii w ODP, byłby ustalany w oparciu o ceny, które nie uległy zasadniczej, trwałej zmianie. Ten sam wniosek ma zastosowanie do twierdzenia wnioskodawcy, jak wspomniano w motywie 5, iż porównanie jego cen krajowych i jego cen w wywozie do Unii wykazałoby margines dumpingu niższy od poziomu aktualnych ceł.
(25)
W świetle powyższego warunek określony w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym okoliczności w zakresie dumpingu muszą ulec zasadniczej zmianie, nie jest spełniony. Utrzymanie środków na ich aktualnym poziomie jest zatem niezbędne do zrównoważenia skutków dumpingu.
(26)
Po ujawnieniu ustaleń wnioskodawca podkreślał, że ceny stosowane przez niego na rynku unijnym są całkowicie wiarygodne. Jako że ceny eksportowe znacznie wzrosły między pierwotnym dochodzeniem a ODP, należy uznać, że także polityka eksportowa przedsiębiorstwa uległa istotnej i trwałej zmianie. Domniemywa się zatem, że również margines dumpingu przedsiębiorstwa został istotnie i trwale zmniejszony.
(27)
Ponadto przedsiębiorstwo twierdziło, że trwała zmiana okoliczności niekoniecznie jest decydująca dla oceny, którą należy przeprowadzić po wszczęciu przeglądu, ale ma większe znaczenie dla stwierdzenia, czy dalsze nakładanie cła jest niezbędne dla zrównoważenia skutków dumpingu. Wnioskodawca powołał się na fundamentalną zasadę określoną w art. 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i w art. 11 ust. 1 Porozumienia antydumpingowego WTO, zgodnie z którą środki antydumpingowe pozostają w mocy jedynie w okresie i w zakresie niezbędnym do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę. W tym względzie wnioskodawca twierdził, że analiza niezbędności powinna być oceną prospektywną, wymagającą co najmniej przypuszczalnego lub prawdopodobnego ponownego wystąpienia dumpingu na poprzednio ustalonym poziomie.
(28)
Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego stanowi: „Środek antydumpingowy pozostaje w mocy jedynie w okresie i w zakresie niezbędnym do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę”. Zasada ta ma zastosowanie do przeglądów okresowych, takich jak niniejszy przypadek, w odniesieniu do których art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego stanowi m.in., że „[…] Przegląd okresowy wszczyna się w przypadku gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że dalsze stosowanie środków nie jest już konieczne do wyeliminowania dumpingu lub istnieje niewielkie prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody, jeżeli środki zostaną usunięte lub zmienione; albo zawiera dowody na to, że istniejące środki nie są lub przestały być wystarczające do przeciwdziałania dumpingowi powodującemu szkodę […]”. Wyżej wymieniony przepis ustanawia warunek, który należy spełnić, w przypadku gdy zainteresowana strona uważa, że poziom środków jest zbyt niski lub zbyt wysoki i w związku z tym wnioskuje o przeprowadzenie ich przeglądu. W odniesieniu do już rozpoczętych przeglądów w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego stwierdza się dalej, że: „prowadząc postępowanie na mocy przepisów niniejszego ustępu, Komisja może między innymi rozważyć, czy okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy istotnej zmianie […]. W ostatecznym stwierdzeniu tej kwestii uwzględnia się wszystkie istotne i należycie udokumentowane dowody”. Artykuł 11 ust. 3 określa zatem w przypadku przeglądów okresowych dodatkowe kryterium oceny (tj. istotnej zmiany okoliczności), które należy wziąć pod uwagę w toku dochodzenia oprócz warunku wszczęcia przeglądu (tj. oceny, czy środki na aktualnym poziomie są nadal niezbędne), wymienionego przez wnioskodawcę.
(29)
Należy także zauważyć, że w dochodzeniach w sprawie przeglądu okresowego standardowo ocenia się trwały charakter zmiany okoliczności stwierdzonej w toku dochodzenia. W tej kwestii orzecznictwo Sądu Unii Europejskiej (9) potwierdza, że „instytucje dysponują szerokim zakresem uznania w ramach badania konieczności utrzymania istniejących środków włącznie z możliwością dokonania oceny polityki cenowej zainteresowanych eksporterów w przyszłości”. Istniejące dowody wskazują na to, że ceny eksportowe stosowane przez wnioskodawcę na rynku unijnym nie odzwierciedlają rzeczywistej polityki cenowej wnioskodawcy, a zatem, jak stwierdza się w motywie 21, ceny eksportowe stosowane na rynku Unii w ODP nie są wiarygodne, w związku z czym nowy margines dumpingu obliczony na podstawie tych cen byłby oparty na cenach, które nie uległy istotnej i trwałej zmianie, jak stwierdza się w motywie 24.
(30)
Pomimo konkluzji, iż ceny eksportowe stosowane w wywozie do Unii nie uległy istotnej i trwałej zmianie, rozpatrzono argumenty wnioskodawcy i zbadano, czy środki na obecnym poziomie są niezbędne do przeciwdziałania dumpingowi. W tym względzie wnioskodawca twierdził, że obecny poziom środków jest w oczywisty sposób zawyżony, gdyż margines dumpingu powinien być znacznie niższy niż ustalony w pierwotnym dochodzeniu, a także dlatego, że polityka eksportowa wnioskodawcy na innych rynkach potwierdza, że zmiana marginesu dumpingu odzwierciedliłaby tendencję, której można zasadnie oczekiwać w przyszłości. Stwierdzono jednak, że argumenty te nie mają poparcia w faktach. Po pierwsze, jeśli chodzi o politykę eksportową wnioskodawcy na innych rynkach, ustalono, że, inaczej niż twierdzi wnioskodawca w swoim wniosku, jego ceny na tych rynkach były średnio o prawie 10 % niższe niż te stosowane w Unii. Wśród owych innych rynków wywozu w państwach trzecich znajduje się wiele państw o rynkach różnej wielkości, a w niektórych najprawdopodobniej nie istnieje krajowa produkcja PET. Rynki te mają własne specyficzne uwarunkowania konkurencyjne, prowadzące do odmiennych cen i tendencji niż na rynku Unii. Po drugie, w świetle powyższych ustaleń, nawet gdyby ustalono, że należy zmienić aktualny poziom środków, gdyż nie jest on już niezbędny do przeciwdziałania dumpingowi, nie ma możliwości określenia z rozsądną dokładnością odpowiedniego poziomu, nie ma bowiem wiarygodnych cen eksportowych, które by wynikały z normalnych warunków na rynku unijnym i je odzwierciedlały.
(31)
Wreszcie wnioskodawca uznał, że zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawwego, a w szczególności lit. k), można dokonać dostosowania z tytułu „różnic czynników nieprzewidzianych […], jeżeli zostanie wykazane, że wpływają one na porównywalność cen, stosownie do wymagań niniejszego ustępu”.
(32)
Biorąc pod uwagę sformułowany powyżej wniosek, iż ceny eksportowe nie uległy istotnej i trwałej zmianie, niemożliwe jest ustalenie marginesu dumpingu. Z tego powodu wniosek o dostosowanie uznaje się za bezprzedmiotowy i niniejszym odrzuca.
3. ZAKOŃCZENIE DOCHODZENIA
(33)
Wobec ustalenia, że okoliczności w zakresie dumpingu nie uległy zasadniczej i trwałej zmianie, uznaje się, że niniejszy przegląd należy zakończyć bez zmiany wysokości cła obowiązującego wnioskodawcę. Dlatego środki antydumpingowe wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 1286/2008 w odniesieniu do przywozu PET produkowanego przez wnioskodawcę powinny pozostać bez zmian.
4. UJAWNIENIE USTALEŃ
(34)
Wnioskodawcę oraz pozostałe strony zainteresowane poinformowano o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zakończyć niniejszy przegląd. Otrzymane uwagi nie uzasadniały zmiany powyższego wniosku.
5. PRZEPISY KOŃCOWE
(35)
Dlatego też niniejszy przegląd powinien zostać zakończony bez zmiany rozporządzenia (WE) nr 192/2007,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych stosowanych wobec przywozu politereftalanu etylenu obecnie objętego kodem CN 3907 60 20 i pochodzącego między innymi z Indii zostaje niniejszym zakończony bez zmiany obowiązujących środków.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 1 września 2011 r.