NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 244/2012
ze dne 16. ledna 2012,
kterým se doplňuje směrnice Evropského parlamentu a Rady 2010/31/EU o energetické náročnosti budov stanovením srovnávacího metodického rámce pro výpočet nákladově optimálních úrovní minimálních požadavků na energetickou náročnost budov a prvků budov
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2010/31/EU ze dne 19. května 2010 o energetické náročnosti budov (1) a zejména na čl. 5 odst. 1 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice 2010/31/EU vyžaduje, aby Komise prostřednictvím aktu v přenesené pravomoci stanovila srovnávací metodický rámec pro výpočet nákladově optimálních úrovní minimálních požadavků na energetickou náročnost budov a prvků budov.
(2)
Členské státy mají povinnost stanovit minimální požadavky na energetickou náročnost budov a prvků budov. Tyto požadavky musí být stanoveny za účelem dosažení nákladově optimálních úrovní. Je na členských státech samých, aby rozhodly, zda vnitrostátní referenční hodnotu použitou pro konečný výsledek výpočtů nákladové optimality určí výpočty provedené z makroekonomického úhlu pohledu (porovnávajícího náklady a výnosy investic do energetické účinnosti z pohledu společnosti jako celku) nebo výpočty provedené výhradně z finančního úhlu pohledu (zahrnujícího pouze investice). Vnitrostátní minimální požadavky na energetickou náročnost by neměly být o více než 15 % nižší nežli výsledky výpočtů nákladově optimálních úrovní, které byly určeny jako vnitrostátní referenční hodnota. Nákladově optimální úroveň se pohybuje v rozmezí úrovní náročnosti, v nichž je analýza nákladů a přínosů, vypočítaná pro životní cyklus, kladná.
(3)
Směrnice 2010/31/EU podporuje snížení spotřeby energie v zastavěném životním prostředí, ale zároveň zdůrazňuje, že sektor budov je hlavním zdrojem emisí oxidu uhličitého.
(4)
Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/125/ES ze dne 21. října 2009 o stanovení rámce pro určení požadavků na ekodesign výrobků spojených se spotřebou energie (2) umožňuje stanovení minimálních požadavků na energetickou náročnost těchto výrobků. Při stanovování vnitrostátních požadavků pro technické systémy budov musí členské státy vzít v úvahu prováděcí opatření stanovená v této směrnici. Náročnost stavebních výrobků, která se použije pro výpočet podle tohoto nařízení, by měla být stanovena v souladu s ustanoveními nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 305/2011 ze dne 9. března 2011, kterým se stanoví harmonizované podmínky pro uvádění stavebních výrobků na trh a kterým se zrušuje směrnice Rady 89/106/EHS (3).
(5)
Cíl nákladově efektivních nebo nákladově optimálních úrovní energetické účinnosti může za určitých okolností odůvodnit stanovení nákladově efektivních nebo nákladově optimálních požadavků členskými státy na prvky budov, které by v praxi vytvořily překážky pro některé možnosti volby v souvislosti s designem nebo technologiemi budov a zároveň stimulovaly použití výrobků spojených se spotřebou energie s lepšími parametry energetické náročnosti.
(6)
Kroky, které tvoří srovnávací metodický rámec, byly stanoveny v příloze III směrnice 2010/31/EU a zahrnují stanovení referenčních budov, stanovení opatření pro zlepšení energetické účinnosti, která se použijí na tyto referenční budovy, vyhodnocení potřeby primární energie na základě těchto opatření a výpočet nákladů (tj. čistá současná hodnota) na tato opatření.
(7)
Společný rámec pro výpočet energetické náročnosti stanovený v příloze I směrnice 2010/31/EU se vztahuje také na nákladově optimální rámcovou metodiku pro všechny kroky, a zejména pro výpočet energetické náročnosti budov a prvků budov.
(8)
Pro účely přizpůsobení srovnávacího metodického rámce situaci v členských státech by v tomto okamžiku měly členské státy určit odhadovaný ekonomický životní cyklus budovy a/nebo prvku budovy, vhodné náklady na energonositele, výrobky, systémy, údržbu, provozní náklady a náklady na pracovní sílu, konverzní faktory primární energie a vývoje cen energií, které se aktuálně předpokládají pro paliva používaná ve vnitrostátním kontextu pro energii spotřebovávanou v budovách s přihlédnutím k informacím, které poskytla Komise. Členské státy by rovněž měly stanovit diskontní sazbu, která se použije u makroekonomických i finančních výpočtů poté, co byla provedena pro každý výpočet analýza citlivosti pro minimálně dvě diskontní sazby..
(9)
Aby se zajistil společný přístup členských států k provádění srovnávacího metodického rámce, je třeba, aby Komise stanovila klíčové rámcové podmínky, které jsou zapotřebí pro výpočet čisté současné hodnoty, jako je výchozí rok pro výpočty, kategorie nákladů, které je třeba vzít v potaz, a výpočtové období, které se má použít.
(10)
Stanovení společného výpočtového období není v rozporu s právem členských států stanovit odhadovaný ekonomický cyklus budov a/nebo prvků budov, protože tento cyklus by mohl být delší nebo kratší než dané výpočtové období. Odhadnutý ekonomický životní cyklus budovy nebo prvku budovy má na výpočtové období pouze omezený vliv, jelikož prvek je určen spíše cyklem renovace budovy, což je období, po jehož uplynutí budova prodělá rozsáhlou renovaci.
(11)
Výpočty a prognózy nákladů s mnoha dohady a nejistotami, například včetně vývoje cen energií v čase, jsou obvykle doplněny o analýzu citlivosti, jejíž pomocí se posoudí důkladnost klíčových vstupních parametrů. Pro účely výpočtů nákladově optimálních úrovní by se analýza citlivosti měla zabývat minimálně vývojem cen energií a diskontní sazbou a optimálně by měla také zahrnout vývoj cen technologií v budoucnosti, který by sloužil jako vstupní data pro přezkum výpočtů.
(12)
Srovnávací metodický rámec by měl členským státům umožnit srovnávat výsledky nákladově optimálních výpočtů s platnými minimálními požadavky na energetickou náročnost a na základě výsledku tohoto srovnání zajistit, aby byly minimální požadavky na energetickou náročnost stanoveny za účelem dosažení nákladově optimálních úrovní. Členské státy by rovněž měly zvážit stanovení minimálních požadavků na energetickou náročnost na nákladově optimální úrovni pro ty kategorie budov, kde zatím nebyly stanoveny žádné minimální požadavky na energetickou náročnost.
(13)
Nákladově optimální metodika je neutrální, co se týče technologií, a neupřednostňuje jedno technologické řešení na úkor jiného. Zajistí hospodářskou soutěž v oblasti opatření/balíčků/variant po odhadovanou dobu životnosti budovy nebo prvku budovy.
(14)
Výsledky výpočtů a použité vstupní údaje a předpoklady by měly být oznámeny Komisi dle čl. 5 odst. 2 směrnice 2010/31/EU. Na základě těchto zpráv by Komise měla být schopna posoudit a vypracovat zprávu o pokroku členských států při dosahování nákladově optimálních úrovní minimálních požadavků na energetickou náročnost.
(15)
V zájmu omezení správní zátěže členských států by měly mít členské státy možnost snížit počet výpočtů na základě stanovení referenčních budov, které jsou charakteristické pro více než jednu kategorii budov, aniž by tím byla dotčena povinnost členských států v souladu se směrnicí 2010/31/EU stanovit minimální požadavky na energetickou náročnost pro určité kategorie budov,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
V souladu s článkem 5, přílohou I a přílohou III směrnice 2010/31/EU toto nařízení stanoví srovnávací metodický rámec, který členské státy použijí pro výpočet nákladově optimálních úrovní minimálních požadavků na energetickou náročnost pro nové a stávající budovy a prvky budov.
Tento metodický rámec určuje pravidla pro srovnání opatření směřujících ke zlepšení energetické účinnosti, opatření, která zahrnují obnovitelné zdroje energie, a balíčky a varianty těchto opatření na základě primární energetické náročnosti a nákladů, potřebných k jejich provedení. Dále stanoví způsob, jak tato pravidla používat na zvolené referenční budovy, aby bylo možno určit nákladově optimální úrovně minimálních požadavků na energetickou náročnost.
Článek 2
Definice
Kromě definic uvedených v článku 2 směrnice 2010/31/EU se použijí tyto definice s tím, že u výpočtů na makroekonomické úrovni se nezapočítávají příslušné poplatky a daně:
1)
celkovými náklady se rozumí součet současné hodnoty vstupních investičních nákladů, součet proměnných nákladů a obnovovacích nákladů (vztažených k výchozímu roku), případně i nákladů na likvidaci. Pro výpočty na makroekonomické úrovni se zavádí dodatečná kategorie nákladů, a to náklady na emise skleníkových plynů;
2)
vstupními investičními náklady se rozumí všechny náklady vynaložené do okamžiku, kdy jsou budova nebo prvek budovy připraveny k použití a předány zákazníkovi. Tyto náklady zahrnují náklady na design, nákup prvků budov, připojení na dodavatele energií, proces instalace a uvádění do provozu;
3)
náklady na energii se rozumí roční náklady a pevné a maximální platby za energii, včetně vnitrostátních daní;
4)
provozními náklady se rozumí všechny náklady spojené s provozem budovy, včetně ročních nákladů na pojištění, poplatků za veřejné služby a dalších stálých plateb a daní;
5)
náklady na údržbu se rozumí roční náklady na opatření pro zachování a obnovu požadované kvality budovy nebo prvku budovy. Patří k nim roční náklady na inspekci, čištění, úpravy, opravy a spotřební materiál;
6)
proměnnými náklady se rozumí roční náklady na údržbu, provozní náklady a náklady na energii;
7)
náklady na likvidaci se rozumí náklady na demontáž/stržení budovy nebo prvku budovy na konci životnosti a zahrnují demontáž, odstranění prvků budovy, jejichž životnost ještě neskončila, dopravu a recyklaci;
8)
ročními náklady se rozumí součet průběžných a pravidelně se opakujících nákladů nebo obnovovacích nákladů vynaložených v daném roce;
9)
obnovovacími náklady se rozumí substituční investice do prvku budovy, podle odhadovaného ekonomického životního cyklu během výpočtového období;
10)
náklady na emise skleníkových plynů se rozumí peněžní hodnota škod na životním prostředí způsobených emisemi CO2 v souvislosti se spotřebou energie v budovách;
11)
referenční budovou se rozumí hypotetická nebo skutečná referenční budova, která má typickou stavební geometrii a typické systémy, typickou energetickou náročnost jak obvodového pláště, tak i systémů budovy, typickou funkčnost a typickou strukturu nákladů v členském státě a je charakteristická pro místní klimatické podmínky a zeměpisnou polohu;
12)
diskontní sazbou se rozumí konkrétní hodnota srovnání hodnoty peněz v různých časových obdobích v reálném vyjádření;
13)
diskontním faktorem se rozumí násobek, používaný pro převod hotovostního toku v daném časovém okamžiku na ekvivalentní hodnotu ve výchozím bodě. Je odvozen z diskontní sazby;
14)
výchozím rokem se rozumí rok, ze kterého výpočet vychází a od kterého je odvozeno výpočtové období;
15)
výpočtovým obdobím se rozumí časové období, za které se výpočet provádí, obvykle je vyjádřeno v rocích;
16)
zůstatkovou hodnotou budovy se rozumí součet zůstatkových hodnot budovy a prvků budovy na konci výpočtového období;
17)
vývojem cen se rozumí vývoj cen energie, výrobků, systémů budov, služeb, práce, údržby a dalších nákladů v čase a může se lišit od míry inflace;
18)
opatřením na zlepšení energetické účinnosti se rozumí změna provedená na budově, jejímž výsledkem je snížení potřeby primární energie;
19)
balíčkem se rozumí soubor opatření na zlepšení energetické účinnosti nebo opatření založených na obnovitelných zdrojích energie, která jsou použita na referenční budovu;
20)
variantou se rozumí celkový výsledek a popis úplného souboru opatření/balíčků použitých na budovu, který se může skládat z kombinace opatření zaměřených na obvodový plášť budovy, pasivní techniky, opatření týkající se systémů budov a/nebo opatření založených na obnovitelných zdrojích energie;
21)
dílčími kategoriemi budov se rozumí kategorie typů budov, které jsou dále rozčleněné podle velikosti, stáří, stavebního materiálu, struktury spotřeby, klimatického pásma nebo dalších kritérií jiných než ta, která jsou uvedena v příloze I bodě 5 směrnice 2010/31/EU. Právě pro tyto dílčí kategorie se obecně stanoví referenční budovy;
22)
dodanou energií se rozumí energie vyjádřená na energonositele, která je dodávána do technického systému budovy přes systémovou hranici, aby pokryla příslušné potřeby použití (jako je vytápění, chlazení, větrání, příprava teplé vody, osvětlení, spotřebiče atd.) nebo výrobu elektrické energie;
23)
potřebou energie na vytápění a chlazení se rozumí teplo, které je nutno dodat do klimatizovaného prostoru nebo z něj extrahovat za účelem zachování požadovaných teplotních podmínek během daného časového období;
24)
vydanou energií se rozumí energie vyjádřená na energonositele, kterou dodává technický systém budovy přes systémovou hranici a která je využívána mimo systémovou hranici;
25)
klimatizovaným prostorem se rozumí prostor, v němž jsou technickými prostředky, jako je vytápění či chlazení atd., regulovány určité parametry okolního prostředí, jako např. teplota, vlhkost atd.;
26)
energií z obnovitelných zdrojů se rozumí energie z obnovitelných nefosilních zdrojů, tzn. energie větrná, solární, aerotermální, geotermální, hydrotermální a energie z oceánů, vodní energie, energie z biomasy, ze skládkového plynu, z kalového plynu z čistíren odpadních vod a z bioplynů.
Článek 3
Srovnávací metodický rámec
1. Pro výpočet nákladově optimálních úrovní minimálních požadavků na energetickou náročnost budov a prvků budov členské státy použijí srovnávací metodický rámec stanovený v příloze I tohoto nařízení. Rámec předepisuje výpočet jak z makroekonomického, tak i z finančního hlediska, ale ponechává na členských státech, aby samy zvolily, který z těchto výpočtů určí vnitrostátní referenční hodnotu, podle níž se budou vnitrostátní požadavky na minimální energetickou náročnost posuzovat.
2. Pro účely výpočtů členské státy:
a)
jako výchozí rok pro výpočet použijí rok, ve kterém se výpočet provádí;
b)
použijí výpočtové období uvedené v příloze I tohoto nařízení;
c)
použijí kategorie nákladů uvedené v příloze I tohoto nařízení;
d)
pro výpočet uhlíkových nákladů použijí jako minimální dolní hranici plánované ETS ceny uhlíku, jak jsou uvedeny v příloze II.
3. Členské státy doplní pro účely výpočtů srovnávací metodický rámec o určení:
a)
odhadovaného ekonomického životního cyklu budovy a/nebo prvku budovy;
b)
diskontní sazby;
c)
nákladů na energonositele, výrobky, systémy, nákladů na údržbu, provozních nákladů a nákladů na pracovní sílu;
d)
primárních energetických faktorů;
e)
vývoje cen energií, který se předpokládá pro všechny energonositele s přihlédnutím k informacím uvedeným v příloze II tohoto nařízení.
4. Členské státy se vynasnaží vypočítat a přijmout nákladově optimální úrovně minimálních požadavků na energetickou náročnost v souvislosti s kategoriemi budov, pro něž zatím nebyly stanoveny žádné konkrétní minimální požadavky na energetickou náročnost.
5. Členské státy provedou analýzu za účelem stanovení citlivosti výsledků výpočtů na změny u použitých parametrů, která pokrývá minimálně dopad různého vývoje cen energií a diskontní sazby pro makroekonomické a finanční výpočty, ideálně také pro ostatní parametry, u kterých se očekává, že budou mít výrazný vliv na výsledek výpočtů, např. vývoj jiných cen, než je cena energie.
Článek 4
Srovnání vypočítaných nákladově optimálních úrovní se současnými minimálními požadavky na energetickou náročnost
1. Členské státy poté, co provedou výpočet požadavků nákladově optimálních úrovní z makroekonomického i finančního hlediska, rozhodnou, který z těchto výpočtů určí vnitrostátní referenční hodnotu, a oznámí toto rozhodnutí Komisi v rámci podávání zpráv, které popisuje článek 6.
Členské státy porovnají výsledek výpočtů zvolených jako vnitrostátní referenční hodnota podle článku 3 se současnými požadavky na energetickou náročnost u příslušné kategorie budov.
Na základě výsledku tohoto srovnání členské státy zajistí, aby byly minimální požadavky na energetickou náročnost stanoveny s úmyslem dosáhnout nákladově optimálních úrovní v souladu s čl. 4 odst. 1 směrnice 2010/31/EU. Členským státům se důrazně doporučuje propojit daňové a finanční pobídky, aby dosáhly shody s nákladově optimálním výsledkem výpočtu pro stejnou referenční budovu.
2. Pokud členský stát definuje referenční budovy tak, že výsledek výpočtu nákladově optimálních úrovní lze použít na několik kategorií budov, může tento výsledek použít pro zajištění stanovení minimálních požadavků na energetickou náročnost s cílem dosáhnout nákladově optimálních úrovní pro všechny příslušné kategorie budov.
Článek 5
Přezkum výpočtů nákladově optimálních úrovní
1. Členské státy provádějí přezkum výpočtů nákladově optimálních úrovní v souladu s lhůtami pro přezkum minimálních požadavků na energetickou náročnost stanovenými v čl. 4 odst. 1 směrnice 2010/31/EU. Pro účely přezkumu musí být zkontrolován zejména vývoj cen pro vstupní hodnoty nákladů, a pokud je třeba, musí být tyto údaje aktualizovány.
2. Výsledky tohoto přezkumu předají Komisi ve zprávě podle čl. 6 tohoto nařízení.
Článek 6
Podávání zpráv
1. Členské státy oznámí Komisi veškeré vstupní údaje a předpoklady použité k těmto výpočtům a rovněž výsledky těchto výpočtů. Tato zpráva musí obsahovat použité konverzní faktory primární energie, výsledky výpočtů na makroekonomické a finanční úrovni, analýzu citlivosti podle čl. 3 odst. 5 tohoto nařízení a předpokládané vývoje cen energií a uhlíku.
2. Pokud ze srovnání podle odstavce 4 tohoto nařízení vyplývá, že platné minimální požadavky na energetickou náročnost jsou významně méně energeticky účinné než nákladově optimální úrovně minimálních požadavků na energetickou náročnost, musí zpráva obsahovat odůvodnění tohoto rozdílu. Nelze-li tento rozdíl zdůvodnit, je tato zpráva doplněna o plán stanovící opatření k významnému snížení rozdílu do příštího přezkumu. V tomto ohledu bude významně méně energeticky účinná úroveň platných minimálních požadavků na energetickou náročnost vypočtena jako rozdíl mezi průměrem ze všech platných minimálních požadavků na energetickou náročnost a průměrem všech nákladově optimálních úrovní výpočtu zvolených jako vnitrostátní referenční hodnoty pro všechny použité referenční budovy a typy budov.
3. Členské státy mohou použít šablonu výkazu uvedenou v příloze III tohoto nařízení.
Článek 7
Vstup v platnost a použitelnost
1. Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
2. Použije se ode dne 9. ledna 2013 na budovy, jež jsou využívány orgány veřejné moci, a ode dne 9. července 2013 na ostatní budovy, s výjimkou čl. 6 odst. 1 tohoto nařízení, který vstupuje v platnost dne 30. června 2012, v souladu s čl. 5 odst. 2 druhým pododstavcem směrnice 2010/31/EU o energetické náročnosti budov.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 16. ledna 2012.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 244/2012
z dnia 16 stycznia 2012 r.
uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i ustanawiające ramy metodologii porównawczej do celów obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/WE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (1), w szczególności jej art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z dyrektywą 2010/31/UE Komisja zobowiązana jest do ustanowienia w drodze aktu delegowanego ram metodologii porównawczej do celów obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków.
(2)
Państwa członkowskie są odpowiedzialne za określenie minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków. Wymagania te muszą zostać określone w celu osiągnięcia poziomów optymalnych pod względem kosztów. Decyzja dotycząca tego, czy krajowy poziom odniesienia wykorzystywany jako ostateczny wynik obliczeń optymalnych kosztów to wynik obliczony z perspektywy makroekonomicznej (z uwzględnieniem kosztów inwestycji w efektywność energetyczną i korzyści z tych inwestycji dla całego społeczeństwa) czy z perspektywy czysto finansowej (z uwzględnieniem samej inwestycji), należy do państw członkowskich. Krajowe minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej nie powinny być o więcej niż 15 % niższe niż wynik obliczeń optymalnych kosztów otrzymany w ramach obliczenia stosowanego jako krajowy poziom odniesienia. Poziom optymalny pod względem kosztów leży w granicach poziomów charakterystyki energetycznej, jeżeli analiza kosztów i korzyści przeprowadzona dla cyklu życia daje pozytywny wynik.
(3)
Dyrektywa 2010/31/UE wspiera zmniejszenie zużycia energii w budownictwie, ale także podkreśla, że sektor budowlany jest jednym z głównych emitentów dwutlenku węgla.
(4)
W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (2) przewidziano ustanowienie minimalnych wymagań dotyczących efektywności energetycznej w odniesieniu do tych produktów. Określając krajowe wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej dla systemów technicznych budynku, państwa członkowskie muszą uwzględniać środki wykonawcze ustanowione na mocy tej dyrektywy. Parametry wyrobów budowlanych, które mają być wykorzystane do obliczeń na mocy niniejszego rozporządzenia, należy określić zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (3).
(5)
Cel, jakim jest osiągnięcie poziomów efektywności energetycznej, które byłyby opłacalne ekonomicznie lub optymalne pod względem kosztów, może w niektórych okolicznościach uzasadniać określenie przez państwa członkowskie wymagań opłacalności ekonomicznej lub optymalizacji kosztów dotyczących elementów budowlanych, które w praktyce doprowadziłyby do powstania przeszkód dla korzystania z niektórych technologii projektowania budynków i rozwiązań technicznych, oraz które stymulowałyby stosowanie produktów związanych z energią o lepszej charakterystyce energetycznej.
(6)
Działania składające się na ramy metodologii porównawczej zostały określone w załączniku III do dyrektywy 2010/31/UE i obejmują określenie budynków referencyjnych, zdefiniowanie środków poprawy efektywności energetycznej, jakie należy zastosować w odniesieniu do tych budynków referencyjnych, ocenę zapotrzebowania na energię pierwotną w przypadku tych środków oraz obliczenie kosztów (tj. obecną wartość netto) tych środków.
(7)
Wspólne ramy do obliczania charakterystyki energetycznej, które ustanowiono w załączniku I do dyrektywy 2010/31/UE, mają również zastosowanie do wszystkich etapów przewidzianych w optymalnych pod względem kosztów ramach metodologii, w szczególności na etapie obliczania charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków.
(8)
W celu dostosowania ram metodologii porównawczej do okoliczności krajowych państwa członkowskie powinny określić szacunkowy ekonomiczny cykl życia budynku lub elementu budynku, odpowiednie koszty nośników energii, produktów, systemów i konserwacji, koszty eksploatacji i koszty pracy, współczynniki konwersji energii pierwotnej oraz ewolucję cen energii w tym względzie, które należy przyjąć w odniesieniu do paliw wykorzystywanych w kontekście krajowym do celu produkcji energii zużywanej w budynkach, uwzględniając informacje przekazane przez Komisję. Państwa członkowskie powinny również ustalić stopę dyskontową, którą należy stosować w obliczeniach makroekonomicznych i obliczeniach finansowych po uprzednim przeprowadzeniu analizy wrażliwości dla co najmniej dwóch stóp dyskontowych w przypadku każdego obliczenia.
(9)
Aby zapewnić wspólne podejście w zakresie zastosowania ram metodologii porównawczej przez państwa członkowskie, właściwe jest, aby Komisja ustaliła kluczowe warunki ramowe konieczne do obliczeń obecnej wartości netto, takie jak rok zerowy dla obliczeń, kategorie kosztów, które należy uwzględnić, oraz okres obliczeniowy, który ma być stosowany.
(10)
Ustanowienie wspólnego okresu obliczeniowego nie narusza prawa państw członkowskich do określenia szacunkowego ekonomicznego cyklu życia budynków i/lub elementów budynku, ponieważ cykl ten może być dłuższy lub krótszy niż ustanowiony okres obliczeniowy. Szacowany ekonomiczny cykl życia budynku lub elementu budynku ma ograniczony wpływ na okres obliczeniowy, ponieważ okres ten określa się raczej w oparciu o cykl remontowy budynku, czyli okres, po upływie którego budynek poddawany jest gruntownemu remontowi.
(11)
Obliczeniom kosztów oraz prognozom zawierającym wiele założeń i niewiadomych, w tym na przykład dotyczących ewolucji cen energii, towarzyszy na ogół analiza wrażliwości mająca na celu ocenę odporności kluczowych parametrów wejściowych. Do celów obliczania optymalnych kosztów należy przeprowadzić analizę wrażliwości przynajmniej w odniesieniu do ewolucji cen energii i stopy dyskontowej, które mają być stosowane; jeśli to możliwe, analiza wrażliwości powinna również obejmować przyszłą ewolucję cen technologii w celu uzyskania danych wejściowych do przeglądu obliczeń.
(12)
Ramy metodologii porównawczej powinny umożliwić państwom członkowskim porównywanie wyników obliczeń optymalnych kosztów z obowiązującymi minimalnymi wymaganiami dotyczącymi charakterystyki energetycznej oraz wykorzystywanie wyników porównania w celu zagwarantowania, by minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej były ustalane w celu osiągnięcia poziomów optymalnych pod względem kosztów. Państwa członkowskie powinny również rozważyć ustanowienie minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej na poziomie optymalnym pod względem kosztów w odniesieniu do tych kategorii budynków, w których jak dotąd nie istnieją minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej.
(13)
Optymalna pod względem kosztów metodologia jest technologicznie neutralna i nie sprzyja jednemu rozwiązaniu technologicznemu bardziej niż innym. Zapewnia ona konkurencję środków/pakietów/wariantów w trakcie szacunkowego cyklu życia budynku lub elementu budynku.
(14)
Wyniki obliczeń oraz zastosowane dane wejściowe i przyjęte założenia powinny być zgłaszane Komisji w ramach sprawozdań zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2010/31/UE. Sprawozdania te powinny umożliwić Komisji dokonanie oceny i sporządzenie sprawozdania na temat postępów państw członkowskich na drodze do ustalenia minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej na poziomie optymalnym pod względem kosztów.
(15)
Aby ograniczyć obciążenia administracyjne, państwa członkowskie powinny mieć możliwość zmniejszenia liczby obliczeń poprzez określenie budynków referencyjnych, które są reprezentatywne dla więcej niż jednej kategorii budynków, co nie powinno mieć wpływu na zobowiązanie ciążące na państwach członkowskich na mocy dyrektywy 2010/31/UE polegające na określeniu minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej w odniesieniu do niektórych kategorii budynków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
Zgodnie z art. 5 dyrektywy 2010/31/UE oraz załącznikiem I i załącznikiem III do tej dyrektywy niniejsze rozporządzenie ustanawia ramy metodologii porównawczej, które mają być stosowane przez państwa członkowskie do obliczania optymalnych pod względem kosztów poziomów wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej dla nowych i istniejących budynków i elementów budynków.
Ramy metodologii określają zasady służące do porównywania środków poprawy efektywności energetycznej, środków uwzględniających odnawialne źródła energii oraz pakietów i wariantów takich środków, w oparciu o ich charakterystykę w zakresie energii pierwotnej i koszty związane z ich wdrożeniem. Określają one również sposoby stosowania tych zasad w odniesieniu do wybranych budynków referencyjnych w celu określenia optymalnych pod względem kosztów poziomów wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej.
Artykuł 2
Definicje
Poza definicjami określonymi w art. 2 dyrektywy 2010/31/UE stosuje się następujące definicje, przy czym w obliczeniach na poziomie makroekonomicznym nie uwzględnia się odpowiednich opłat ani podatków:
1)
koszt całkowity oznacza sumę wartości bieżącej początkowych kosztów inwestycji, sumę kosztów bieżących oraz kosztów odtworzenia (w powiązaniu z rokiem zerowym), jak również - w stosownych przypadkach - koszty usunięcia. Do celów obliczeń na poziomie makroekonomicznym należy uwzględnić dodatkową kategorię kosztów - koszt emisji gazów cieplarnianych;
2)
początkowe koszty inwestycji oznaczają wszystkie koszty poniesione do momentu oddania inwestorowi budynku lub elementu budynku do użytku. Koszty te obejmują projektowanie, zakup elementów budynków, podłączenie do dostawców, procedury związane z instalacją i rozruchem eksploatacyjnym;
3)
koszty energii oznaczają roczne koszty oraz stałe i maksymalne opłaty za energię, w tym podatki krajowe;
4)
koszty eksploatacji oznaczają wszystkie koszty związane z eksploatacją budynku, w tym roczne koszty ubezpieczenia, opłaty za media i inne stałe opłaty i podatki;
5)
koszty utrzymania oznaczają roczne koszty środków przeznaczonych na ochronę i przywracanie pożądanej jakości budynku lub elementu budynku. Obejmują one roczne koszty kontroli, sprzątania, zmian, napraw i elementów zużywalnych;
6)
koszty bieżące oznaczają roczne koszty utrzymania, koszty eksploatacji i koszty energii;
7)
koszty usunięcia oznaczają koszty likwidacji w przypadku budynku lub elementu budynku, który osiągnął koniec cyklu życia, i obejmują prace rozbiórkowe, demontaż elementów budynku, które nie osiągnęły jeszcze końca cyklu życia, transport i recykling;
8)
roczny koszt oznacza sumę kosztów bieżących i kosztów okresowych lub koszty odtworzenia poniesione w danym roku;
9)
koszt odtworzenia oznacza inwestycję pokrywającą zastąpienie elementu budynku, zgodnie z szacunkowym ekonomicznym cyklem życia w okresie obliczeniowym;
10)
koszt emisji gazów cieplarnianych oznacza wartość pieniężną szkód wyrządzonych środowisku przez emisje CO2 związane ze zużyciem energii w budynkach;
11)
budynek referencyjny oznacza hipotetyczny lub rzeczywisty budynek referencyjny, który posiada typową geometrię i typowe systemy techniczne, typową charakterystykę energetyczną zarówno dla przegród zewnętrznych, jak i dla systemów technicznych, pełni typowe funkcje i posiada typową strukturę kosztów w danym państwie członkowskim oraz jest reprezentatywny dla warunków klimatycznych i położenia geograficznego;
12)
stopa dyskontowa oznacza konkretną wartość do celów porównania wartości pieniądza w czasie, wyrażoną w wartościach rzeczywistych;
13)
współczynnik dyskontowy oznacza przelicznik stosowany do przeliczania przepływu pieniężnego występującego w określonym czasie na jego równoważną wartość w punkcie wyjścia. Jest on pochodną stopy dyskontowej;
14)
rok zerowy oznacza rok, na którym opierają się wszelkie obliczenia i na podstawie którego określa się okres obliczeniowy;
15)
okres obliczeniowy oznacza okres uwzględniany do celów obliczeniowych, zazwyczaj wyrażany w latach;
16)
wartość rezydualna budynku oznacza sumę wartości rezydualnych budynku i elementów budynków pod koniec okresu obliczeniowego;
17)
ewolucja cen oznacza rozwój w czasie cen energii, produktów, systemów technicznych budynku, usług, pracy, utrzymania i innych kosztów, który może się różnić od stopy inflacji;
18)
środek poprawy efektywności energetycznej oznacza zmianę w budynku, która prowadzi do obniżenia zapotrzebowania budynku na energię pierwotną;
19)
pakiet oznacza zestaw środków poprawy efektywności energetycznej i/lub środków, których podstawę stanowią odnawialne źródła, zastosowanych w odniesieniu do budynku referencyjnego;
20)
wariant oznacza całkowity wynik zastosowania i opis pełnego zestawu środków/pakietów zastosowanych w odniesieniu do budynku, który może składać się z kombinacji środków dotyczących przegród zewnętrznych budynku, technologii pasywnych, środków dotyczących systemów technicznych budynku i/lub środków, których podstawę stanowią odnawialne źródła energii;
21)
podkategorie budynków oznaczają kategorie rodzajów budynków, które są bardziej zróżnicowane w zależności od wielkości, wieku, materiałów budowlanych, profilu użytkowania, strefy klimatycznej lub innych kryteriów niż te ustanowione w załączniku I pkt 5 dyrektywy 2010/31/UE. Budynki referencyjne określa się na ogół dla takich podkategorii;
22)
energia dostarczona oznacza energię wyrażoną dla każdego nośnika energii, dostarczoną do systemu technicznego budynku przez granice systemu, do celów uwzględnianych zastosowań (ogrzewania, chłodzenia, wentylacji, przygotowania ciepłej wody użytkowej, oświetlenia, zasilania urządzeń itd.) lub w celu produkcji energii elektrycznej;
23)
energia potrzebna do ogrzewania i chłodzenia oznacza ciepło, które ma być dostarczone do lub usunięte z pomieszczenia o regulowanych parametrach w celu utrzymania zamierzonej temperatury w danym okresie czasu;
24)
energia eksportowana oznacza energię wyrażoną dla każdego nośnika energii, dostarczoną przez system techniczny budynku przez granice systemu i wykorzystaną poza granicą systemu;
25)
pomieszczenie o regulowanych parametrach oznacza pomieszczenie, w którym niektóre parametry otoczenia, takie jak temperatura, wilgotność itp. są regulowane za pomocą środków technicznych, takich jak ogrzewanie, chłodzenie itp.
26)
energia ze źródeł odnawialnych oznacza energię pochodzącą z niekopalnych źródeł odnawialnych, a mianowicie energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, geotermalną i hydrotermalną oraz energię oceanów, hydroenergię, energię pozyskiwaną z biomasy, gazu pochodzącego z wysypisk śmieci, oczyszczalni ścieków i ze źródeł biologicznych (biogaz).
Artykuł 3
Ramy metodologii porównawczej
1. Przy obliczaniu optymalnych pod względem kosztów poziomów wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków państwa członkowskie stosują ramy metodologii porównawczej określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. W ramach tych przewiduje się obliczanie poziomów optymalnych pod względem kosztów zarówno dla perspektywy makroekonomicznej, jak i finansowej, ale pozostawia się państwom członkowskim możliwość zdecydowania, którą metodę obliczeń należy wykorzystać jako krajowy poziom odniesienia do celów oceny krajowych minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej.
2. Do celów obliczeń państwa członkowskie:
a)
przyjmują przy obliczeniu jako rok zerowy rok, w którym przeprowadzane jest obliczenie;
b)
stosują okres obliczeniowy określony w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
c)
stosują kategorie kosztów określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
d)
w odniesieniu do kosztów emisji dwutlenku węgla stosują jako minimalny dolny próg szacowane ceny emisji w ramach systemu handlem emisjami, zgodnie z załącznikiem II.
3. Państwa członkowskie uzupełniają ramy metodologii porównawczej poprzez określenie do celów obliczeń:
a)
szacunkowego ekonomicznego cyklu życia budynku i/lub elementu budynku;
b)
stopy dyskontowej;
c)
kosztów nośników energii, produktów, systemów, kosztów utrzymania, kosztów eksploatacji i kosztów pracy;
d)
współczynników energii pierwotnej;
e)
ewolucji cen energii, której nastąpienie należy założyć w odniesieniu do wszystkich nośników energii, z uwzględnieniem informacji znajdujących się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
4. Państwa członkowskie dokładają starań, aby obliczyć i przyjąć optymalne pod względem kosztów poziomy wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków w odniesieniu do tych kategorii budynków, w których dotychczas nie wprowadzono żadnych szczególnych wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej.
5. Państwa członkowskie przeprowadzają analizę w celu określenia wrażliwości wyników obliczeń na zmiany w zakresie zastosowanych parametrów, obejmującą co najmniej wpływ ewolucji cen energii i wpływ przyjęcia różnych stóp dyskontowych na obliczenia na poziomie makroekonomicznym i finansowym, jak również, w idealnym przypadku, obejmującą inne parametry, które prawdopodobnie będą mieć znaczny wpływ na wynik obliczeń, takie jak ewolucja cen innych niż ceny energii.
Artykuł 4
Porównanie obliczonych poziomów optymalnych pod względem kosztów z obowiązującymi wymaganiami minimalnymi dotyczącymi charakterystyki energetycznej
1. Po obliczeniu poziomu wymagań optymalnych pod względem kosztów dla perspektywy makroekonomicznej i perspektywy finansowej państwa członkowskie podejmują decyzję, która z tych perspektyw zostanie wykorzystana jako krajowy poziom odniesienia, a następnie informują Komisję o tej decyzji w ramach sprawozdania, o którym mowa w art. 6.
Państwa członkowskie porównują wynik obliczenia wybranego jako krajowy poziom odniesienia, o którym mowa w art. 3, z obowiązującymi wymaganiami dotyczącymi charakterystyki energetycznej w odniesieniu do odpowiedniej kategorii budynku.
Państwa członkowskie wykorzystują wynik tego porównania, aby zagwarantować, by minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej były ustalane w celu osiągnięcia poziomów optymalnych pod względem kosztów zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2010/31/UE. Zaleca się państwom członkowskim powiązanie zachęt podatkowych i finansowych z zapewnieniem zgodności z wynikiem obliczenia poziomu optymalnego pod względem kosztów w odniesieniu do tego samego budynku referencyjnego.
2. Jeżeli dane państwo członkowskie określiło budynki referencyjne w taki sposób, że wynik obliczenia optymalnych kosztów ma zastosowanie do kilku kategorii budynków, mogą one wykorzystać ten wynik, aby zagwarantować, by minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej były ustalane w celu osiągnięcia poziomów optymalnych pod względem kosztów dla wszystkich odpowiednich kategorii budynku.
Artykuł 5
Przegląd obliczeń optymalnych kosztów
1. Państwa członkowskie dokonują przeglądu swoich obliczeń optymalnych kosztów przed przeglądem swoich minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2010/31/UE. W szczególności należy poddać przeglądowi, a w razie potrzeby uaktualnić, dane wejściowe dotyczące kosztów w kontekście ewolucji cen.
2. Wyniki tego przeglądu są przekazywane Komisji w ramach sprawozdania, o którym mowa w art. 6 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Sprawozdawczość
1. Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdania obejmujące wszystkie dane wejściowe i założenia przyjęte do celów obliczeń oraz wyniki tych obliczeń. Sprawozdanie zawiera zastosowane współczynniki konwersji energii pierwotnej, wyniki obliczeń na poziomie makroekonomicznym i na poziomie finansowym, analizę wrażliwości, o której mowa w art. 3 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, oraz zakładaną ewolucję cen energii i emisji dwutlenku węgla.
2. Jeżeli wynik porównania, o którym mowa w art. 4 niniejszego rozporządzenia, wskazuje, iż obowiązujące minimalne wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej są znacznie mniej efektywne pod względem energetycznym niż wymagania dotyczące charakterystyki energetycznej na poziomie optymalnym pod względem kosztów, w sprawozdaniu uwzględnia się uzasadnienie tej różnicy. O ile różnica ta nie może być uzasadniona, sprawozdaniu towarzyszy plan określający odpowiednie kroki w celu zmniejszenia różnicy do czasu następnego przeglądu, tak aby nie była ona znacząca. W związku z tym obowiązujący, znacznie mniej efektywny pod względem energetycznym poziom minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej oblicza się jako różnicę między średnią wszystkich obowiązujących minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej a średnią wszystkich optymalnych pod względem kosztów poziomów otrzymanych w wyniku obliczenia stosowanego jako krajowy poziom odniesienia dla wszystkich wykorzystywanych budynków referencyjnych i rodzajów budynków.
3. Państwa członkowskie mogą korzystać z formatu sprawozdania przewidzianego w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Wejście w życie i stosowanie
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 9 stycznia 2013 r. w odniesieniu do budynków zajmowanych przez organy publiczne i od dnia 9 lipca 2013 r. w odniesieniu do pozostałych budynków, z wyjątkiem art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2012 r., zgodnie z art. 5 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 stycznia 2012 r.