NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 264/2012
ze dne 23. března 2012,
kterým se mění nařízení Rady (EU) č. 359/2011 o omezujících opatřeních namířených proti některým osobám, subjektům a orgánům s ohledem na situaci v Íránu
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, zejména na čl. 215 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na rozhodnutí Rady 2010/413/SZBP ze dne 26. července 2010 o omezujících opatřeních vůči Íránu (1), a zejména na čl. 1 odst. 2 uvedeného rozhodnutí,
s ohledem na společný návrh vysoké představitelky Unie pro zahraniční věci a bezpečnostní politiku a Evropské komise,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Rady (EU) č. 961/2010 ze dne 25. října 2010 o omezujících opatřeních vůči Íránu (2) zakazuje prodávat, dodávat, převádět nebo vyvážet z Unie do Íránu vybavení, které může být použito k vnitřní represi.
(2)
Opatření stanovená v nařízení (EU) č. 961/2010 odrážejí obavy Rady ohledně povahy íránského jaderného programu, zatímco opatření stanovená v nařízení (EU) č. 359/2011 (3) odrážejí její obavy ohledně zhoršování situace v oblasti lidských práv v Íránu.
(3)
Zákaz prodávat, dodávat, převádět nebo vyvážet do Íránu vybavení, které může být použito k vnitřní represi, je opatřením přijatým v první řadě s ohledem na obavy Rady, pokud jde o zhoršování situace v oblasti lidských práv v Íránu, a jako takové by mělo být začleněno do nařízení (EU) č. 359/2011. Nařízení (EU) č. 359/2011 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(4)
Zároveň bude nařízení (EU) č. 961/2010 nahrazeno novým konsolidovaným nařízením, které nezahrnuje uvedené opatření k předcházení vnitřní represi.
(5)
Vzhledem k závažnosti situace v oblasti lidských práv v Íránu stanoví rozhodnutí 2012/168/SZBP ze dne 23. března 2012, kterým se mění rozhodnutí 2011/235/SZBP o omezujících opatřeních vůči některým osobám a subjektům s ohledem na situaci v Íránu (4), další opatření, konkrétně zákaz vývozu vybavení pro monitorování telekomunikací, jež by mohl využívat íránský režim.
(6)
Toto opatření spadá do oblasti působnosti Smlouvy, a proto - především z důvodu zajištění jeho jednotného uplatňování hospodářskými subjekty ve všech členských státech - je k jeho provádění nezbytné regulační opatření na úrovni Unie.
(7)
Vzhledem k závažnosti situace v oblasti lidských práv v Íránu a v souladu s rozhodnutím 2011/235/SZBP by na seznam na seznam fyzických a právnických osob, subjektů a orgánů, na něž se vztahují omezující opatření, obsažený v příloze I nařízení (EU) č. 359/2011, měly být zařazeny další osoby.
(8)
Příloha II nařízení (ES) č. 359/2011, která obsahuje seznam příslušných orgánů, jimž jsou svěřeny konkrétní funkce související s prováděním uvedeného nařízení, by rovněž měla být aktualizována na základě informací nedávno poskytnutých členskými státy ohledně identifikace příslušných orgánů.
(9)
K zajištění účinnosti opatření stanovených tímto nařízením musí toto nařízení vstoupit v platnost dnem vyhlášení,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (EU) č. 359/2011 se mění takto:
1)
Vkládají se nové články, které znějí:
„Článek 1a
Zakazuje se:
a)
přímo či nepřímo prodávat, dodávat, převádět nebo vyvážet vybavení, které by mohlo být použito k vnitřní represi, jak je uvedeno v příloze III, jakékoli osobě, subjektu či orgánu v Íránu nebo pro použití v této zěmi, ať již toto vybavení pochází z Unie či nikoli;
b)
přímo či nepřímo poskytovat technickou pomoc nebo zprostředkovatelské služby související s vybavením, které by mohlo být použito k vnitřní represi, jak je uvedeno v příloze III, jakékoli osobě, subjektu či orgánu v Íránu nebo pro použití v této zemi;
c)
přímo či nepřímo poskytovat financování nebo finanční pomoc v souvislosti s vybavením, které by mohlo být použito k vnitřní represi, jak je uvedeno v příloze III, což zahrnuje zejména dotace, půjčky a pojištění vývozního úvěru pro jakýkoli prodej, dodávku, převod nebo vývoz tohoto vybavení, anebo v souvislosti s poskytováním příslušné technické pomoci jakékoli osobě, subjektu či orgánu v Íránu nebo pro použití v této zemi;
d)
vědomě a úmyslně se podílet na činnostech, jejichž cílem nebo důsledkem je obcházení zákazů uvedených v písmenech a), b) a c).
Článek 1b
1. Zakazuje se přímo či nepřímo prodávat, dodávat, převádět nebo vyvážet zařízení, technologie nebo software stanovené v příloze IV, ať již pochází z Unie či nikoli, jakékoli osobě, subjektu či orgánu v Íránu nebo pro použití v této zemi, pokud k tomu příslušný orgán daného členského státu určený na internetových stránkách, jejichž seznam je obsažen v příloze II, nedal předchozí povolení.
2. Příslušné orgány členských států určené na internetových stránkách, jejichž seznam je obsažen v příloze II, neudělí povolení podle odstavce 1, pokud mají dostatečné důvody se domnívat, že by dané zařízení, technologie nebo software byly íránskou vládou, veřejnými orgány, podniky a institucemi nebo jakoukoliv osobou či subjektem jednajícím jejich jménem nebo pod jejích vedením využíváno k monitorování nebo odposlechu internetu nebo telefonické komunikace v Íránu.
3. Příloha IV zahrnuje pouze zařízení, technologie nebo software, které mohou být používány k monitorování nebo odposlechu internetu nebo telefonické komunikace.
4. Dotčený členský stát uvědomí ostatní členské státy a Komisi o každém povolení uděleném podle tohoto článku do čtyř týdnů po jeho udělení.
Článek 1c
1. Zakazuje se:
a)
přímo či nepřímo poskytovat technickou pomoc nebo zprostředkovatelské služby související se zařízením, technologiemi a softwarem uvedenými v příloze IV nebo s poskytováním, výrobou, údržbou a používáním zařízení a technologií uvedených v příloze IV nebo s poskytováním, provozem, údržbou nebo aktualizací softwaru uvedeného v příloze V jakékoli osobě, subjektu či orgánu v Íránu nebo pro použití v této zemi;
b)
přímo či nepřímo poskytovat financování nebo finanční pomoc v souvislosti se zařízením, technologiemi a softwarem uvedenými v příloze IV jakékoli osobě, subjektu či orgánu v Íránu nebo pro použití v této zemi;
c)
poskytovat jakékoli služby související s monitorováním nebo odposlechem telekomunikací nebo internetu íránské vládě, veřejným orgánům, podnikům a institucím nebo jakékoli osobě nebo subjektu jednajícím jejich jménem nebo pod jejich vedením, či v jejich přímý či nepřímý prospěch, a
d)
vědomě a úmyslně se účastnit jakékoli činnosti, jejímž cílem nebo důsledkem je obcházení zákazů uvedených v písmenech a), b) nebo c),
pokud k tomu příslušný orgán daného členského státu určený na internetových stránkách, jejichž seznam je obsažen v příloze II, nedal předchozí povolení podle čl. 1b odst. 2.
2. Pro účely odst. 1 písm. c) se „službami souvisejícími s monitorováním nebo odposlechem telekomunikací nebo internetu“ rozumí ty služby, které zejména za použití zařízení, technologií nebo softwaru uvedených v příloze IV poskytují přístup k příchozí a odchozí telekomunikaci subjektu a k údajům souvisejícím s voláním a jejich poskytování pro účely jejich extrakce, dekódování, záznamu, zpracování, analýzy a ukládání, nebo jakékoli jiné související činnosti.“
2)
Osoby uvedené v příloze I tohoto nařízení se zařazují na seznam uvedený v příloze I.
3)
Znění v příloze II tohoto nařízení se přikládá jako příloha III.
4)
Znění v příloze II tohoto nařízení se přikládá jako příloha IV.
5)
Příloha II se nahrazuje zněním uvedeným v příloze IV tohoto nařízení.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dnem vyhlášení v Úředním věstníku Evropské Unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 23. března 2012.
ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 264/2012
z dnia 23 marca 2012 r.
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 359/2011 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 215 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1), w szczególności jej art. 1,
uwzględniając wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) zakazuje sprzedaży, dostaw, przekazywania i wywozu z Unii do Iranu sprzętu, który może zostać użyty do celów represji wewnętrznych.
(2)
Środki przyjęte w rozporządzeniu (UE) nr 961/2010 odzwierciedlają obawy Rady co do charakteru irańskiego programu jądrowego, podczas gdy środki przyjęte w rozporządzeniu (UE) nr 359/2011 (3) odzwierciedlają jej obawy dotyczące pogorszenia sytuacji w zakresie praw człowieka w Iranie.
(3)
Zakaz sprzedaży, dostaw, przekazywania i wywozu sprzętu, który może zostać użyty do celów represji wewnętrznych, jest środkiem podjętym głównie w związku z obawami Rady dotyczącymi pogorszenia sytuacji w zakresie praw człowieka w Iranie, i jako taki powinien zostać ujęty w rozporządzeniu (UE) nr 359/2011. Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 359/2011.
(4)
Równocześnie rozporządzenie (UE) nr 961/2010 zostanie zastąpione nowym skonsolidowanym rozporządzeniem, które nie obejmuje wspomnianego środka mającego zapobiegać represjom wewnętrznym.
(5)
W związku z poważnym pogorszeniem sytuacji w zakresie praw człowieka w Iranie decyzja 2012/168/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. zmieniająca decyzję 2011/235/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Iranie (4) przewiduje dodatkowe środki, a mianowicie zakaz wywozu sprzętu do monitorowania sieci telekomunikacyjnych na użytek reżimu irańskiego.
(6)
Środki te wchodzą w zakres Traktatu, a zatem do ich wdrożenia konieczne jest podjęcie działań regulacyjnych na szczeblu Unii, w szczególności w celu zapewnienia jednolitego stosowania tych środków przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich.
(7)
Mając na uwadze powagę sytuacji w zakresie praw człowieka w Iranie oraz zgodnie z decyzją 2011/235/WPZiB, należy zamieścić kolejne osoby w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów podlegających środkom ograniczającym, znajdującym się w rozporządzeniu (UE) nr 359/2011.
(8)
Należy również zaktualizować - w oparciu o najnowsze informacje dotyczące właściwych organów przekazane przez państwa członkowskie - załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 359/2011 wymieniający właściwe organy, którym powierzono szczególne funkcje w zakresie wdrażania tego rozporządzenia.
(9)
W celu zapewnienia skuteczności środków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie z dniem jego publikacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (UE) nr 359/2011 wprowadza się następujące zmiany:
1)
dodaje się artykuły w brzmieniu:
„Artykuł 1a
Zakazuje się:
a)
sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu, bezpośrednio lub pośrednio, sprzętu, który mógłby zostać użyty do represji wewnętrznych, wymienionego w załączniku III - niezależnie od tego, czy sprzęt ten pochodzi z Unii - przeznaczonego dla jakichkolwiek osób, podmiotów lub organów w Iranie lub do użytku w tym państwie;
b)
udzielania, bezpośrednio lub pośrednio, jakimkolwiek osobom, podmiotom lub organom w Iranie lub do użytku w tym państwie, pomocy technicznej lub usług pośrednictwa związanych ze sprzętem, który mógłby zostać użyty do represji wewnętrznych, wymienionym w załączniku III;
c)
udzielania, bezpośrednio lub pośrednio, finansowania lub pomocy finansowej związanej ze sprzętem, który mógłby zostać użyty do represji wewnętrznych, wymienionym w załączniku III, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczania kredytów eksportowych na potrzeby jakiejkolwiek sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu takich produktów, lub na potrzeby udzielania związanej z tym pomocy technicznej osobom, podmiotom lub organom w Iranie lub do użytku w tym państwie;
d)
świadomego i celowego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest obejście zakazów, o których mowa w lit. a), b) i c).
Artykuł 1b
1. Zakazuje się sprzedaży, dostarczania, przekazywania lub wywozu - bezpośrednio lub pośrednio - sprzętu, technologii lub oprogramowania określonych w załączniku IV, niezależnie od tego, czy pochodzą one z Unii, jakimkolwiek osobom, podmiotom lub organom w Iranie lub do użytku w tym państwie, chyba że właściwy organ danego państwa członkowskiego, wskazany na stronach internetowych wymienionych w załączniku II, wydał na to wcześniej zezwolenie.
2. Właściwe organy państw członkowskich, wskazane na stronach internetowych wymienionych w załączniku II, nie wydają jakiegokolwiek zezwolenia na mocy ust. 1, jeżeli mają uzasadnione powody, aby stwierdzić, że odnośne wyposażenie, technologia lub oprogramowanie byłyby stosowane przez rząd, organy publiczne, przedsiębiorstwa i urzędy Iranu, lub jakiekolwiek osoby lub podmioty działające w ich imieniu lub na ich zlecenie, do monitorowania lub przechwytywania połączeń internetowych lub telefonicznych w Iranie.
3. Załącznik IV obejmuje sprzęt, technologię lub oprogramowanie, które mogą być wykorzystywane do monitorowania lub przechwytywania połączeń internetowych lub telefonicznych.
4. Odnośne państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o każdym zezwoleniu wydanym na mocy niniejszego artykułu w terminie czterech tygodni po wydaniu zezwolenia.
Artykuł 1c
1. Zakazuje się:
a)
świadczenia, bezpośrednio lub pośrednio, jakimkolwiek osobom, podmiotom lub organom w Iranie lub do użytku w tym państwie, pomocy technicznej lub usług pośrednictwa związanych ze sprzętem, technologią i oprogramowaniem określonymi w załączniku IV, lub związanych z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i użytkowaniem sprzętu i technologii określonych w załączniku IV, lub z dostarczaniem, instalacją, obsługą lub aktualizacją jakiegokolwiek oprogramowania określonego w załączniku IV;
b)
udzielania, bezpośrednio lub pośrednio, finansowania lub pomocy finansowej związanych ze sprzętem, technologią i oprogramowaniem wyszczególnionymi w załączniku IV, jakimkolwiek osobom, podmiotom lub organom w Iranie lub do użytku w tym państwie;
c)
świadczenia jakichkolwiek usług jakiegokolwiek rodzaju w zakresie monitorowania lub przechwytywania połączeń telekomunikacyjnych lub internetowych, rządowi, organom, przedsiębiorstwom i urzędom publicznym Iranu lub jakimkolwiek osobom lub podmiotom działającym w ich imieniu lub na ich zlecenie, lub na ich bezpośrednią lub pośrednią korzyść; oraz
d)
świadomego i umyślnego udziału w jakichkolwiek działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w lit. a), b) lub c);
chyba że właściwy organ danego państwa członkowskiego, wskazany na stronach internetowych wymienionych w załączniku II, wydał na to wcześniej zezwolenie, zgodnie art. 1b ust. 2.
2. Na użytek ust. 1 lit. c), „usługi w zakresie monitorowania lub przechwytywania połączeń telekomunikacyjnych lub internetowych” oznaczają te usługi, które umożliwiają - w szczególności przy użyciu sprzętu, technologii lub oprogramowania określonych w załączniku IV - dostęp do oraz dostarczanie przychodzących oraz wychodzących przekazów telekomunikacyjnych podmiotu, a także powiązanych z telefonią danych, w celu ich wydobycia, rozkodowania, zapisu, przetwarzania, analizy i przechowywania lub jakiekolwiek inne powiązane działania.”;
2)
osoby wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia dodaje się do listy zamieszczonej w załączniku I;
3)
tekst załącznika II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik III;
4)
tekst załącznika III do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IV;
5)
załącznik II zostaje zastąpiony tekstem zamieszczonym w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 23 marca 2012 r.