NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 225/2012
ze dne 15. března 2012,
kterým se mění příloha II nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 183/2005, pokud jde o schvalování provozů, které uvádějí na trh výrobky získané z rostlinných olejů a směsné tuky k použití v krmivech, a pokud jde o zvláštní požadavky na výrobu, skladování a přepravu olejů, tuků a výrobků z nich získaných a na zkoušení obsahu dioxinů v nich
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 183/2005 ze dne 12. ledna 2005, kterým se stanoví požadavky na hygienu krmiv (1), a zejména na čl. 27 písm. b) a f) uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení (ES) č. 183/2005 stanoví obecná pravidla pro hygienu krmiv a další podmínky a postupy, aby bylo zajištěno, že budou dodržovány podmínky zpracování, které mají minimalizovat a kontrolovat potenciální nebezpečí. Provozy krmivářských podniků musí být registrovány nebo schváleny příslušným orgánem. Provozovatelé krmivářských podniků z nižších článků krmivového řetězce jsou navíc povinni odebírat krmivo pouze z registrovaných nebo schválených provozů.
(2)
Nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 767/2009 ze dne 13. července 2009 o uvádění na trh a používání krmiv (2) požaduje, aby krmiva uváděná na trh byla bezpečná a aby příslušný druh krmiva byl výslovně uveden v označení. Nařízení Komise (EU) č. 575/2011 ze dne 16. června 2011 o Katalogu pro krmné suroviny (3) navíc pro účely označování uvádí podrobný popis vybraných krmných surovin.
(3)
Souhra těchto požadavků by měla zajistit dohledatelnost a vysokou úroveň ochrany spotřebitele v celém krmivovém a potravinovém řetězci.
(4)
Úřední kontroly a kontroly provedené provozovateli krmivářských podniků ukázaly, že některé oleje, tuky a výrobky z nich získané, které nebyly určeny k použití v krmivech, byly použity jako krmné suroviny, a v důsledku toho byly v některých krmivech překročeny maximální obsahy dioxinů stanovené směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2002/32/ES ze dne 7. května 2002 o nežádoucích látkách v krmivech (4). Potraviny získané ze zvířat krmených kontaminovaným krmivem mohou tudíž představovat riziko pro veřejné zdraví. Stažení kontaminovaných krmiv a potravin z trhu navíc může zapříčinit finanční ztráty.
(5)
V zájmu zvýšení hygieny krmiv a aniž je dotčena pravomoc členských států stanovená v čl. 10 odst. 2 nařízení (ES) č. 183/2005, by měly být schvalovány v souladu s uvedeným nařízením provozy, kde se dále zpracovávají surové rostlinné oleje, vyrábějí se výrobky získané z olejů rostlinného původu a mísí se tuky, pokud jsou tyto výrobky určeny k použití v krmivech.
(6)
Měly by být stanoveny zvláštní požadavky na výrobu, označování, skladování a přepravu uvedených krmných surovin, jež zohlední zkušenosti získané z uplatňování systémů založených na analýze nebezpečí a kritických kontrolních bodů (HACCP).
(7)
Posílené monitorování dioxinů by usnadnilo odhalení případů nedodržování pravidel a napomohlo by při vymáhání právních předpisů o krmivech. Je nutné provozovatelům krmivářských podniků uložit povinnost provádět u tuků, olejů a výrobků z nich získaných zkoušky na obsah dioxinů a PCB s dioxinovým efektem, aby se snížilo riziko, že se kontaminované výrobky dostanou do potravinového řetězce, a podpořila se tak strategie snižování expozice občanů EU dioxinům. Riziko kontaminace dioxiny by mělo být základem pro vypracování plánu monitorování. Za to, že se na trh uvádějí bezpečná krmiva, odpovídají provozovatelé krmivářských podniků. Náklady na laboratorní zkoušení by tudíž měli nést v plném rozsahu. Podrobná ustanovení o odběru vzorků a laboratorním zkoušení, která nejsou obsažena v tomto nařízení, by měla být ponechána v pravomoci členských států. Členské státy se navíc vyzývají, aby se zaměřily na kontrolu provozovatelů krmivářských podniků, na které se sice monitorování dioxinů nevztahuje, ale které využívají výše uvedené výrobky.
(8)
Systém povinného monitorování na základě rizika nesmí ovlivnit povinnost provozovatelů krmivářských podniků splnit požadavky právních předpisů Unie týkajících se hygieny krmiv. Měl by být začleněn do správné hygienické praxe a systému založeného na HACCP. Toto by měl v souvislosti s udělováním schválení provozovateli krmivářského podniku ověřit příslušný orgán. Přezkum vlastního posouzení rizik, který provozovatel pravidelně provádí, by měl výsledky monitorování dioxinů zohlednit.
(9)
V zájmu větší transparentnosti je třeba, aby laboratoře, které provádějí zkoušku na obsah dioxinů, byly povinny informovat o výsledcích, jež překročí maximální povolené obsahy stanovené ve směrnici 2002/32/ES, nejen provozovatele krmivářského podniku, ale také příslušný orgán; provozovatel krmivářského podniku tím není zproštěn povinnosti informovat příslušný orgán.
(10)
Je třeba stanovit, aby byl po dvou letech proveden přezkum s cílem prověřit účinnost ustanovení o povinném monitorování dioxinů a jeho začlenění do systémů HACCP provozovatelů krmivářských podniků.
(11)
Příslušným orgánům a provozovatelům krmivářských podniků je třeba poskytnout dostatečnou dobu na to, aby měli možnost přizpůsobit se ustanovením tohoto nařízení.
(12)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Stálého výboru pro potravinový řetězec a zdraví zvířat a ani Evropský parlament ani Rada nevyjádřily s těmito opatřeními nesouhlas,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Příloha II nařízení (ES) č. 183/2005 se mění v souladu s přílohou tohoto nařízení.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 16. září 2012.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 15. března 2012.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 225/2012
z dnia 15 marca 2012 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zatwierdzania zakładów wprowadzających do obrotu produkty przeznaczone na paszę uzyskane z olejów roślinnych i tłuszczów mieszanych, a także w odniesieniu do wymogów szczególnych dotyczących produkcji, przechowywania, transportu i badania na obecność dioksyn olejów, tłuszczów oraz uzyskanych z nich produktów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiające wymagania dotyczące higieny pasz (1), w szczególności jego art. 27 lit. b) i f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie (WE) nr 183/2005 ustanawia ogólne zasady dotyczące higieny pasz oraz warunki i ustalenia mające zastosowanie do pasz w celu zapewnienia przestrzegania warunków przetwarzania, minimalizujących i kontrolujących potencjalne zagrożenia. Zakłady działające na rynku pasz wpisywane są do rejestru właściwego organu lub przezeń zatwierdzane. Ponadto podmioty działające na rynku pasz na wcześniejszym etapie łańcucha paszowego zobowiązane są do zaopatrywania się w pasze wyłącznie od zarejestrowanych lub zatwierdzonych zakładów.
(2)
Zgodnie z wymogami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz (2) wprowadzana do obrotu pasza musi być bezpieczna oraz opatrzona etykietą wskazującą na jej rodzaj. Ponadto rozporządzenie Komisji (UE) nr 575/2011 z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie katalogu materiałów paszowych (3) zawiera szczegółowe opisy określonych materiałów paszowych dla celów etykietowania.
(3)
Współdziałanie niniejszych wymogów powinno umożliwić śledzenie drogi produktów oraz wysoki poziom ochrony konsumenta na całej długości łańcucha żywnościowego i paszowego.
(4)
Kontrole urzędowe oraz kontrole przeprowadzane przez podmioty działające na rynku pasz wykazały, że niektóre nieprzeznaczone na paszę oleje i tłuszcze, jak i uzyskane z nich produkty, stosowane są jako materiały paszowe, czego wynikiem jest przekroczenie maksymalnych zawartości dioksyn w paszach, określonych w dyrektywie 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych (4). W rezultacie żywność uzyskana ze zwierząt karmionych skażoną paszą może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego. Ponadto wycofanie skażonych pasz i skażonej żywności z rynku może doprowadzić do strat finansowych.
(5)
W celu zwiększenia poziomu higieny pasz i nie naruszając kompetencji państw członkowskich określonych w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 183/2005, zakłady zajmujące się dalszym przetwarzaniem surowych olejów roślinnych, wytwarzaniem produktów uzyskanych z olejów pochodzenia roślinnego oraz mieszaniem tłuszczów powinny podlegać zatwierdzeniu zgodnie z tym rozporządzeniem, w przypadku gdy produkty te przeznaczone są na paszę.
(6)
Należy opracować wymogi szczególne dotyczące produkcji, etykietowania, przechowywania oraz transportu tych materiałów paszowych w celu uwzględnienia doświadczenia uzyskanego przy stosowaniu systemów opartych na analizie zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP).
(7)
Wzmocnienie monitorowania poziomu dioksyn ułatwiłoby wykrywanie niezgodności oraz egzekwowanie prawa paszowego. Na podmioty działające na rynku pasz należy nałożyć obowiązek przeprowadzania badań na obecność dioksyn i dioksynopodobnych PCB w tłuszczach, olejach oraz uzyskanych z nich produktach, co ma na celu zmniejszenie ryzyka włączania do łańcucha żywnościowego skażonych produktów, a także przyczynia się do realizacji strategii zmniejszania ryzyka narażenia obywateli UE na działanie dioksyn. Ryzyko skażenia dioksynami powinno być podstawą dla opracowania planu monitorowania. Odpowiedzialność za wprowadzanie do obrotu bezpiecznych pasz ponoszą podmioty działające na rynku pasz. Z tego też względu powinny one ponosić całkowite koszty analiz. Szczegółowe przepisy dotyczące pobierania próbek i dokonywania analiz, które nie są objęte niniejszym rozporządzeniem, powinny pozostać w zakresie kompetencji państw członkowskich. Ponadto zachęca się państwa członkowskie do skoncentrowania się na kontroli podmiotów działających na rynku pasz, które nie podlegają obowiązkowi monitorowania poziomu dioksyn, ale otrzymują wymienione wyżej produkty.
(8)
Obowiązkowy system monitorowania oparty na ryzyku nie może mieć wpływu na obowiązek przestrzegania wymogów prawodawstwa unijnego w zakresie higieny pasz nałożonego na podmiot działający na rynku pasz. System ten powinien zostać zintegrowany z dobrymi praktykami higienicznymi oraz z systemem opartym na HACCP. Powinno to być przedmiotem weryfikacji przez właściwy organ podczas zatwierdzania danego podmiotu działającego na rynku pasz. Dany podmiot powinien uwzględnić ustalenia monitorowania poziomu dioksyn w okresowym przeglądzie własnej oceny ryzyka.
(9)
W celu zwiększenia przejrzystości laboratoria przeprowadzające analizy poziomu dioksyn powinny być zobowiązane do zgłaszania wyników przekraczających maksymalne dopuszczalne zawartości określone w dyrektywie 2002/32/WE nie tylko danemu podmiotowi działającemu na rynku pasz, lecz również właściwemu organowi. Powyższy obowiązek nie zwalnia danego podmiotu działającego na rynku pasz z nałożonego nań obowiązku informowania właściwego organu.
(10)
W celu weryfikacji skuteczności przepisów dotyczących obowiązkowego monitorowania poziomu dioksyn oraz zintegrowania tego monitorowania z systemem HACCP wykorzystywanym przez podmioty działające na rynku pasz, po upływie dwóch lat należy przeprowadzić ich przegląd.
(11)
Właściwym organom oraz podmiotom działającym na rynku pasz należy przyznać wystarczający okres czasu w celu umożliwienia im dostosowania się do przepisów niniejszego rozporządzenia.
(12)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, przy czym ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły wobec nich sprzeciwu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 183/2005 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 16 września 2012 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 15 marca 2012 r.