PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 452/2011
ze dne 6. května 2011
o uložení konečného antisubvenčního cla na dovoz bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z Čínské lidové republiky
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 597/2009 ze dne 11. června 2009 o ochraně před dovozem subvencovaných výrobků ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na článek 15 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh Evropské komise (dále jen „Komise“) po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
1. POSTUP
1.1. ZAHÁJENÍ
(1)
Dne 17. dubna 2010 zveřejnila Komise v Úředním věstníku Evropské unie (2) oznámení o zahájení antisubvenčního řízení týkajícího se dovozu bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z Čínské lidové republiky (dále jen „ČLR“ nebo „dotčená země“) do Unie (dále jen „oznámení o zahájení řízení“).
(2)
Antisubvenční řízení bylo zahájeno na základě podnětu, který dne 4. března 2010 podala Evropská asociace výrobců bezdřevého papíru CEPIFINE (dále jen „žadatel“) jménem výrobců představujících významný podíl, v tomto případě více než 25 %, celkové výroby bezdřevého natíraného papíru v Unii. Podnět obsahoval zjevné důkazy o subvencování bezdřevého natíraného papíru a o podstatné újmě z něj vyplývající, což bylo považováno za dostačující pro zahájení řízení.
(3)
V souladu s čl. 10 odst. 7 základního nařízení oznámila Komise před zahájením šetření vládě ČLR (dále jen „čínská vláda“), že obdržela náležitě doložený podnět, podle nějž působí subvencovaný dovoz bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z ČLR výrobnímu odvětví Unie podstatnou újmu. Čínská vláda byla vyzvána ke konzultacím, aby se vyjasnily otázky uvedené v podnětu a aby bylo dosaženo řešení na základě dohody. Čínská vláda nabídku ke konzultacím přijala a tyto konzultace následně proběhly. V jejich průběhu se nepodařilo řešení na základě dohody nalézt. Bylo však řádně přihlédnuto ke stanoviskům, jež k tvrzením v podnětu předložila čínská vláda a jež se týkaly nenapadnutelnosti daných programů. V návaznosti na konzultace předložila čínská vláda vlastní podání.
1.2. ANTIDUMPINGOVÉ ŘÍZENÍ
(4)
Dne 18. února 2010 zveřejnila Komise v Úředním věstníku Evropské unie (3) oznámení o zahájení antidumpingového řízení týkajícího se dovozu bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z ČLR.
(5)
Dne 17. listopadu 2010 uložila Komise nařízením (EU) č. 1042/2010 (4) na dovoz bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z ČLR prozatímní antidumpingové clo.
(6)
Analýza újmy provedená v rámci tohoto antisubvenčního šetření a analýza újmy provedená v rámci souběžně probíhajícího antidumpingového šetření jsou shodné, neboť definice výrobního odvětví Unie, reprezentativních výrobců v Unii a období šetření jsou v obou šetřeních stejné. Z tohoto důvodu byly připomínky týkající se aspektů újmy, jež vznesly strany při jednom z těchto řízení, zohledněny při obou řízeních.
1.3. STRANY DOTČENÉ ŘÍZENÍM
(7)
O zahájení řízení Komise úředně vyrozuměla žadatele, další známé výrobce v Unii, známé vyvážející výrobce v ČLR a sdružení výrobců (sdružení papírenského průmyslu), zástupce dotčené země, známé dovozce a známé uživatele. Zúčastněné strany dostaly možnost písemně se k věci vyjádřit a požádat o slyšení ve lhůtě stanovené v oznámení o zahájení řízení.
(8)
Vzhledem ke zjevně vysokému počtu vyvážejících výrobců, výrobců v Unii a dovozců, kteří nejsou ve spojení, se v oznámení o zahájení řízení počítalo s výběrem vzorku podle článku 27 základního nařízení. Aby mohla Komise rozhodnout, zda je výběr vzorku nutný, a bude-li tomu tak, aby mohla vzorky vybrat, byli všichni vyvážející výrobci a jejich známé sdružení (sdružení papírenského průmyslu), všichni výrobci v Unii a dovozci, kteří nejsou ve spojení, požádáni, aby se Komisi přihlásili a aby v souladu s oznámením o zahájení řízení uvedli za období od 1. ledna 2009 do 31. prosince 2009 základní informace o svých činnostech souvisejících s dotčeným výrobkem (vymezeným v oddíle 2.1). Proběhly rovněž konzultace s orgány ČLR.
(9)
Jak je vysvětleno v 51. bodě odůvodnění, dvě skupiny čínských vyvážejících výrobců poskytly požadované informace a souhlasily se zařazením do vzorku. Na základě výše uvedených skutečností bylo rozhodnuto, že výběr vzorku není u vyvážejících výrobců v ČLR nutný.
(10)
Jak je vysvětleno ve 53. bodě odůvodnění, bylo rozhodnuto, že u výrobců v Unii není výběr vzorku nutný.
(11)
Jak je vysvětleno ve 54. bodě odůvodnění, bylo rozhodnuto, že u dovozců, kteří nejsou ve spojení, není výběr vzorku nutný.
(12)
Komise rozeslala dotazníky všem stranám, o kterých bylo známo, že se jich řízení týká, a všem dalším stranám, které o to požádaly ve lhůtách stanovených v oznámení o zahájení řízení, a to jmenovitě žadateli, dalším známým výrobcům v Unii, známým vyvážejícím výrobcům v ČLR a sdružení výrobců, zástupcům dotčené země, známým dovozcům a známým uživatelům.
(13)
Odpovědi na dotazníky a další podání byly doručeny od dvou skupin čínských vyvážejících výrobců, od CEPIFINE, od čtyř výrobců v Unii vystupujících jako žadatelé a jednoho dalšího výrobce v Unii, dále od třinácti dovozců a obchodníků, kteří nejsou ve spojení, pěti uživatelů a od jednoho sdružení tiskařského průmyslu.
(14)
Komise si opatřila a ověřila veškeré informace, které považovala za nezbytné, aby mohla rozhodnout o subvencování, výsledné újmě a zájmu Unie. Inspekce na místě se uskutečnily v prostorách těchto státních orgánů a společností:
a)
Vláda Čínské lidové republiky:
-
Čínské ministerstvo obchodu, Peking, Čína
b)
Výrobci v Unii a jejich sdružení:
-
CEPIFINE, Brusel, Belgie,
-
Sappi Fine Paper Europe, Brusel, Belgie,
-
skupina LECTA (CARTIERE DEL GARDA SpA, Riva del Garda, Itálie, CONDAT SAS, Le Plessis Robinson, Francie, a TORRASPAPEL, S.A., Barcelona, Španělsko), Barcelona, Španělsko,
-
skupina Burgo Group spa, Altavilla Vicentina, Itálie, a společnosti, které jsou s ní ve spojení, tj. Burgo Distribuzione srl, Milán, Itálie, a Ebix sa, Barcelona, Španělsko,
-
Papierfabrik Scheufelen GmbH, Lenningen, Německo.
c)
Vyvážející výrobci v ČLR:
1)
Sinar Mas Paper (China) Investment Co Ltd, holdingová společnost skupiny Asia Pulp & Paper Group (dále jen „APP“)
-
Gold East Paper (Jiangsu) Co., Ltd, město Čen-tiang, provincie Ťiang-su, ČLR,
-
Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co., Ltd, město Su-čou, provincie Ťiang-su, ČLR,
-
Ningbo Zhonghua Paper Co., Ltd, město Ning-po, provincie Če-ťiang, ČLR,
-
Ningbo Asia Pulp & Paper Co., Ltd, město Ning-po, provincie Če-ťiang, ČLR.
2)
Skupina Chenming Paper Group (dále jen „Chenming“)
-
Shangdong Chenming Paper Holdings Limited, město Šou-kuang, provincie Šan-tung, ČLR,
-
Shouguang Chenming Art Paper Co., Ltd, město Šou-kuang, provincie Šan-tung, ČLR.
d)
Dovozci v Unii:
-
Cartaria Subalpina, Turín, Itálie,
-
Paperlinx, Northampton, Spojené království.
1.4. OBDOBÍ ŠETŘENÍ A POSUZOVANÉ OBDOBÍ
(15)
Šetření subvencování a újmy se týkalo období od 1. ledna 2009 do 31. prosince 2009 (dále jen „období šetření“). Zkoumání tendencí významných pro posouzení újmy se týkalo období od 1. ledna 2006 do konce období šetření (dále jen „posuzované období“).
2. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
2.1. DOTČENÝ VÝROBEK
(16)
Dotčeným výrobkem je bezdřevý natíraný papír, což je papír, kartón nebo lepenka, natíraný na jedné nebo na obou stranách (nikoli papír, kartón nebo lepenka kraft), v listech (arších) nebo kotoučích, o plošné hmotnosti nejméně 70 g/m2, avšak nejvýše 400 g/m2, a bělosti vyšší než 84 (měřeno podle normy ISO 2470-1), pocházející z ČLR (dále jen „dotčený výrobek“), v současnosti kódů KN ex 4810 13 20, ex 4810 13 80, ex 4810 14 20, ex 4810 14 80, ex 4810 19 10, ex 4810 19 90, ex 4810 22 10, ex 4810 22 90, ex 4810 29 30, ex 4810 29 80, ex 4810 99 10, ex 4810 99 30 a ex 4810 99 90.
(17)
Bezdřevý natíraný papír je vysoce jakostní papír, kartón a lepenka všeobecně používané k tisku materiálů určených ke čtení, jako jsou například časopisy, katalogy, výroční zprávy, ročenky. Dotčený výrobek zahrnuje jak listy (archy), tak kotouče vhodné pro použití v archových tiskařských strojích (kotouče určené k rozřezání). Kotouče vhodné pro použití v archových tiskařských strojích jsou určeny k tomu, aby byly před tiskem rozřezány na archy, a jsou tudíž považovány za zaměnitelné a za přímo soutěžící s archy.
(18)
Dotčený výrobek nezahrnuje kotouče vhodné pro použití v kotoučových strojích. Kotouče vhodné pro použití v kotoučových strojích jsou definovány jako kotouče, které při zkoušce ISO podle normy ISO 3783:2006 na určení pevnosti v tahu metodou vzrůstající rychlosti za použití zkušebního přístroje IGT (elektrického modelu) vykáží výsledek nižší než 30 N/m v příčném směru (cross-direction, CD) a výsledek nižší než 50 N/m v podélném směru výroby na stroji (machine direction, MD). Také, na rozdíl od kotoučů používaných v archových tiskařských strojích, se kotouče určené pro použití v kotoučových tiskařských strojích obvykle vkládají do těchto tiskařských strojů přímo a předem se nerozřezávají.
(19)
Jedna ze zúčastněných stran namítla, že výrobek, který je předmětem tohoto šetření, je příliš úzce vymezen a že by do něho měly být zahrnuty i kotouče bezdřevého natíraného papíru určené pro kotoučové tiskařské stroje. Tato strana tvrdila, že kotouče pro kotoučové stroje a kotouče zahrnuté do oblasti působnosti tohoto šetření (kotouče určené k rozřezání a archy) mají stejné základní technické a fyzikální vlastnosti a nejsou navzájem rozlišitelné. Kromě toho tvrdila, že oba tyto druhy se používají pro vysoce kvalitní tisk, a že jsou proto do určité míry vzájemně zaměnitelné.
(20)
Šetření však na rozdíl od výše uvedeného tvrzení potvrdilo, že skutečně existují zřetelně rozdílné technické a fyzikální vlastnosti, jako je vlhkost a tuhost, které papír používaný v kotoučových strojích odlišují od papíru používaného při archovém tisku. Šetření dále potvrdilo, že technické vlastnosti uvedené v 18. bodě odůvodnění jsou charakteristické výhradně pro kotouče papíru vhodné k použití v kotoučových tiskařských strojích. V důsledku těchto rozdílů nelze papír používaný v kotoučových strojích nebo papír používaný v archových strojích používat ve stejném typu tiskařského stroje, a proto nejsou vzájemně zaměnitelné. Je třeba poznamenat, že všechny strany souhlasily s tím, že uvedené dva druhy papíru se od sebe odlišují pevností povrchu a pevností v tahu.
(21)
Navíc zmíněná strana tvrdila, že odběratelé považují bezdřevý natíraný papír ve formě listů (archů), kotoučů určených k rozřezání a kotoučů pro kotoučové stroje za jeden jediný trh, a proto jsou distribuční kanály stejné. Rozdílné technické vlastnosti se odrážejí jen v malých cenových rozdílech u těchto skupin výrobků.
(22)
Šetření však odhalilo, že uvedené dva typy kotoučů jsou nezaměnitelné také z ekonomického hlediska, protože kotouče určené pro kotoučový tisk se používají při velkoobjemovém tisku a obvykle se vyrábějí na zakázku a vyžadují dodání v přesně určenou dobu, a proto nejsou tyto výrobky skladovány zprostředkovateli, nýbrž jsou zasílány přímo konečným uživatelům, tzn. že se také prodávají prostřednictvím odlišného distribučního kanálu než kotouče používané při archovém tisku. Odlišný výrobní postup a odlišné úspory z rozsahu při tisku se odrážejí ve výrazných cenových rozdílech.
(23)
Navíc z ČLR nebyly v posuzovaném období dovezeny žádné kotouče určené pro kotoučové stroje. Rovněž lze považovat za nepravděpodobné, že by tyto výrobky byly dováženy v budoucnu, neboť pořizování těchto výrobků na dlouhou vzdálenost je z důvodů uvedených v předchozím bodě odůvodnění ekonomicky neúnosné.
(24)
Na tomto základě byla tato tvrzení odmítnuta.
(25)
Stejná strana tvrdila, že pevnost v tahu není vhodnou technickou vlastností pro odlišení těchto výrobků, protože tato zkouška je obecná a její výsledky kromě toho mohou být ovlivněny vlhkostí zkoušeného papíru. Tato strana dále tvrdila, že na základě některých dalších zkoušek, jež proběhly v její vlastní laboratoři a při nichž byla měřena pevnost v tahu kotoučů pro kotoučové stroje, jež vyrábějí výrobci v Unii, je zřejmé, že tyto výrobky nespadají do současné definice výrobku, což by dokazovalo, že kritérium „pevnosti v tahu“ není pro odlišení bezdřevého natíraného papíru používaného pro kotoučový tisk od bezdřevého natíraného papíru používaného pro archový tisk vhodné. Tato strana na základě tohoto důkazu tvrdila, že kotouče pro kotoučové stroje byly z oblasti působnosti šetření vyloučeny svévolně.
(26)
V souvislosti s tvrzením, že vlhkost papíru může způsobit, že výsledky zkoušky podle normy ISO 3783:2006 nejsou spolehlivé, nebyl předložen žádný důkaz.
(27)
Výsledky zkoušek předložené vyvážejícím výrobcem spočívaly v souhrnu výsledků zkoušek provedených v jeho vlastní laboratoři. Nejdůležitější však je, že výsledky nebyly poskytnuty k nahlédnutí a připomínkování dalšími zúčastněnými stranami, zejména výrobním odvětvím Unie, a vyvážející výrobce ani přes opakované upomínky nepředložil smysluplné shrnutí nedůvěrné povahy.
(28)
Po poskytnutí základních informací vyvážející výrobce nepředložil žádné další podrobnější informace, které by mohly pomoci posoudit spolehlivost zkoušky. Jelikož nebyla poskytnuta nedůvěrná verze této zkoušky, nemohly společnosti, jejichž kotouče pro kotoučové stroje byly údajně testovány, na výsledky zkoušky reagovat. Komise proto nemohla objektivně zjistit, zda jsou předložené výsledky zkoušky spolehlivé a správné a zda se na ně lze pro účely šetření spolehnout. Na základě údajů, jež měla Komise k dispozici, bylo zjištěno, že objektivita a spolehlivost zkoušky je nedostatečná, jelikož informace předložené v rámci utajení nemohly být ověřeny podle žádných spolehlivých zdrojů.
(29)
Po zveřejnění příslušných zjištění týž vyvážející výrobce předložil výsledky další zkoušky provedené v jeho zastoupení externí zkušební laboratoří a znovu zopakoval, že bezdřevý natíraný papír používaný v kotoučových tiskařských strojích byl z rozsahu šetření svévolně vyloučen. V protokolu o zkoušce je uvedeno, že pevnost v tahu se měřila na 25 vzorcích kotoučů pro kotoučové stroje, jež laboratoři poskytl vyvážející výrobce a označil je za vzorky papíru vyráběného výrobci v Unii. Podle tohoto protokolu žádný ze vzorků papíru nesplnil obě kritéria uvedená v 18. bodě odůvodnění.
(30)
Posouzení zprávy o zkoušce ukázalo, že tato zpráva vypracovaná zmíněnou externí laboratoří se za prvé týká většinou výrobků, pro něž byly tyto výsledky bezpředmětné, neboť naprostá většina zkoušených vzorků ve skutečnosti nebyly kotouče pro kotoučové stroje; za druhé se zpráva týká výrobků, které nebyly dostatečně identifikovány, jelikož na základě protokolu o zkoušce nelze určit, zda je testovaný papír určen k archovému tisku nebo k tisku z kotoučů, jelikož druh papíru popsaný v protokolu existuje v obou formátech. Kromě toho neposkytl protokol o zkoušce jistotu, že kotouče, z nichž vzorky údajně pocházejí, jsou skutečně totožné s kotouči, jež byly testovány.
(31)
V reakci na zprávu o zkoušce vypracovanou zmíněnou externí laboratoří žadatel předložil výsledky zkoušek, jež provedl jeden z unijních výrobců na stejných vzorcích kotoučů pro kotoučové stroje, které údajně zkoušela uvedená externí laboratoř. Výsledky této zkoušky byly odlišné. Dle žadatele byly odlišnosti způsobeny možnými odlišnými podmínkami zkoušky, a tudíž možným nedodržením normy ISO 3783:2006, tj. normy, podle které by měla měřit pevnost v tahu dle vymezení v 16. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(32)
Po poskytnutí konečných zjištění zmíněný vyvážející výrobce zpochybnil objektivnost rozhodnutí Komise odmítnout výsledek uvedené zkoušky provedené externí laboratoří. Prohlásil, že zkoušku provedl nezávislý odborník na náhodném vzorku a v souladu s příslušnou normou ISO. Poskytl přísežné prohlášení svého vedoucího s vysvětlením postupu výběru vzorku pro zkoušky tak, aby byla zajištěna nezávislost, správnost a reprezentativnost zkoušky.
(33)
Za prvé, Komise nikdy nezpochybnila objektivitu zprávy o zkoušce vypracované uvedenou externí laboratoří a z tohoto hlediska není důležité, zda byla zkouška provedena na náhodném vzorku. Na druhou stranu byly vyjádřeny pochyby, pokud jde o ujištění týkající se výběru a původu zkoušených vzorků, a nikoli pokud jde o zkoušku samotnou. Argumenty zmíněného vyvážejícího výrobce tyto pochybnosti neodstranily, neboť nebyly ucelené a byly v řadě ohledů nejasné; např. zařazení výrobků jiných než kotoučů pro kotoučové stroje bylo podle jeho tvrzení způsobeno administrativními chybami nebo byla vina připisována chybám dodavatelů, kteří údajně zřejmě dodali špatné vzorky.
(34)
Jelikož ani zdroj, ani vzorky údajně zkoušených výrobků nebyly jasně identifikovány a výsledky zkoušek provedených různými stranami byly protichůdné, mělo se za to, že předložená zpráva o zkoušce vypracovaná externí laboratoří jednající jménem příslušného čínského vyvážejícího výrobce neprokazuje nade vší pochybnost, že zkouška pevnosti v tahu nebyla vhodná pro odlišení bezdřevého natíraného papíru vhodného pro kotoučové tiskařské stroje a bezdřevého natíraného papíru vhodného pro archové tiskařské stroje. Uvedená zpráva o zkoušce tudíž neprokázala, že bezdřevý natíraný papír používaný pro kotoučové tiskařské stroje byl z oblasti působnosti šetření vyloučen svévolně.
(35)
Co se týče vhodnosti zvolení pevnosti v tahu jako rozlišovacího kritéria pro určení kotoučů vhodných pro tisk na kotoučových tiskových strojích, je třeba připomenout, že v definici výrobku jsou tyto dvě skupiny výrobků od sebe odlišeny mimo jiné na základě jejich použití, tzn. zda je daný výrobek vhodný k použití při kotoučovém tisku, nebo archovém tisku, což se určuje na základě požadavků příslušných strojů, pro něž jsou určeny, kterým odpovídá, mimo jiné, pevnost v tahu. Dále je třeba poznamenat, že pevnost v tahu je pouze jednou z vlastností, které odlišují bezdřevý natíraný papír vhodný pro použití při kotoučovém tisku od bezdřevého natíraného papíru používaného při archovém tisku; v 18. a 20. bodě odůvodnění jsou uvedena další kritéria, která nebyla dotyčným vyvážejícím výrobcem zpochybněna. Jedna ze stran prohlásila, že vlhkost, jak je definována ve 20. bodě odůvodnění, není základní rozlišující vlastností výrobků. Během šetření se však další strany k této otázce vyjadřovaly různě. V každém případě bylo shledáno, že tuhost a pevnost v tahu jsou nejdůležitější činitele.
(36)
V podání v reakci na výše uvedené žadatel uznal, že mohou existovat kotouče, které sice zcela nesplňují všechna kritéria týkající se pevnosti v tahu uvedená v 18. bodě odůvodnění, ale přesto by se daly použít při kotoučovém tisku. Nadále však trval na svém názoru, že pevnost v tahu je jedinou zkouškou, která může s jistotou stanovit, že je daný kotouč skutečně vhodný pro kotoučový tisk, tzn. že pokud určitý kotouč splňuje kritérium pevnosti v tahu uvedené v 18. bodě odůvodnění, jedná se zcela jistě o kotouč pro kotoučový tisk.
(37)
Na podporu výše uvedených tvrzení o pevnosti v tahu odkázal vyvážející výrobce na argumenty předložené jedním žadatelem z řad výrobců v Unii v rámci antidumpingových a antisubvenčních šetření v USA, ve kterých dotyčný výrobce z Unie údajně uznal, že kotouče pro kotoučový tisk nelze rozlišit na základě zkoušky pevnosti v tahu ani žádným jiným měřením.
(38)
Žadatel zpochybnil tato tvrzení vyvážejícího výrobce a tvrdil, že z řízení v USA naopak vyplývá, že existuje jasná dělicí čára, která odlišuje kotouče pro kotoučový tisk od bezdřevého natíraného papíru.
(39)
Za prvé je třeba si uvědomit, že výroky, na něž odkazoval vyvážející výrobce, byly předneseny v rámci šetření v jiných jurisdikcích a odlišnými stranami, než jsou strany tohoto řízení, a tudíž nejsou relevantní. Za druhé, orgány USA ve zmíněných šetřeních dospěly k závěru, že existuje jasný rozdíl mezi bezdřevým natíraným papírem používaným při archovém tisku na straně jedné a kotouči vhodnými k použití při kotoučovém tisku na straně druhé. Kotouče vhodné pro použití v archových tiskařských strojích byly považovány za polotovary, zatímco kotouče vhodné pro kotoučový tisk nebyly považovány za dotčený výrobek. Orgány USA ve své definici dotčeného výrobku kotouče pro kotoučové stroje explicitně nedefinují. Při vymezení výrobku, který byl předmětem zmíněných šetření, proto nebyla pevnost v tahu relevantní.
(40)
Na základě výše uvedených připomínek bylo potvrzeno, že technická vlastnost „pevnost v tahu“ je spolehlivou vlastností k popisu bezdřevého natíraného papíru vhodného k použití při kotoučovém tisku.
(41)
Vznesené připomínky však také ukázaly, že existují i kotouče, jež lze při kotoučovém tisku použít, přestože plně nesplňují všechna kritéria pevnosti v tahu. Z tohoto důvodu bylo považováno za nezbytné dále upřesnit definici kotoučů vhodných pro kotoučový tisk.
(42)
S cílem poskytnout další kritérium pro odlišení kotoučů pro kotoučový tisk, které ne zcela splňují všechna kritéria týkající se pevnosti v tahu, žadatel navrhl, že by se kotouč, který sice plně nevyhověl při zkoušce pevnosti v tahu, ale má vnitřní cívku o velikosti menší než 80 mm, měl považovat za kotouč pro kotoučový tisk.
(43)
Čínská vláda a dotyčný vyvážející výrobce uvedli, že přidáním velikosti cívky jako nové součásti definice výrobku dochází k úpravě definice kotoučů pro kotoučový tisk, a tedy definice dotčeného výrobku. Rovněž uvedli, že velikost vnitřní cívky není vhodným kritériem, jelikož existují kotouče pro kotoučový tisk o velikosti vnitřní cívky vyšší než 80 mm a kotouče určené k rozřezání o velikosti vnitřní cívky nižší než 80 mm.
(44)
Komise usilovala o zpřesnění definice kotoučů vhodných pro kotoučový tisk a o další objasnění s cílem ještě zřetelněji rozlišit dotčený výrobek a další výrobky, též za účelem minimalizace možnosti, že opatření budou obcházena. Předložené údaje týkající se vhodnosti velikosti cívky jako alternativního kritéria pro definici však prokázaly, že toto kritérium by vedlo k možnému vyloučení dotčeného výrobku, tj. kotoučů určených k rozřezání o velikosti cívky nižší než 80 mm, z působnosti opatření. Proto bylo od záměru použít toto kritérium pro definici kotoučů vhodných k použití při kotoučovém tisku upuštěno.
(45)
Výše uvedenými skutečnostmi není dotčena spolehlivost metody, podle níž byly kotouče vhodné k použití při kotoučovém tisku vyloučeny z oblasti působnosti šetření, jak to tvrdily čínské skupiny vyvážejících výrobců.
(46)
V průběhu šetření některé zúčastněné strany také tvrdily, že by z oblasti působnosti šetření měly být vyloučeny vícevrstvý papír a vícevrstvý kartón a lepenka (dle definice v 47. bodě odůvodnění). Tvrdily, že vícevrstvý papír a vícevrstvý kartón a lepenka mají odlišné fyzikální vlastnosti, například několik vrstev, vyšší tuhost a nižší hustotu, a že je konečné použití těchto výrobků odlišné, neboť se obvykle používají pro výrobu skládačkových krabic a obalových materiálů. Tyto strany nakonec tvrdily, že jednovrstvý papír, kartón a lepenku a vícevrstvý papír, kartón a lepenku lze navzájem snadno rozlišit podle jejich fyzického vzhledu.
(47)
Vícevrstvý papír, kartón a lepenka, definované ve vysvětlivkách k harmonizovanému systému k číslu 4805, jsou výrobky získané stlačením dvou či více vrstev vlhké buničiny, z nichž alespoň jedna má jiné vlastnosti než ostatní. Tyto rozdíly mohou být způsobeny vlastnostmi použité buničiny (např. recyklovaný odpad), výrobním postupem (např. mechanický či chemický), nebo stupněm zpracování (např. nebělené, bělené nebo barvené), má-li buničina stejné vlastnosti a je-li vyrobena stejným postupem.
(48)
Šetření ukázalo, že vícevrstvý papír, kartón a lepenka mají skutečně některé odlišné fyzikální a technické vlastnosti, konkrétně jsou složeny z více vrstev buničiny, což jim poskytuje větší tuhost. Vícevrstvý papír, kartón a lepenka se vyrábějí odlišným výrobním postupem, který vyžaduje jiný papírenský stroj, než jaký se používá při výrobě bezdřevého natíraného papíru, jelikož se při výrobním postupu navrství několik vrstev buničiny do podoby jediného výrobku. A konečně vícevrstvý papír, kartón a lepenka slouží k odlišným účelům (hlavně jako obalový materiál) ve srovnání s bezdřevým natíraným papírem, který se používá pro vysoce kvalitní tisk propagačních materiálů, časopisů apod. Vícevrstvý papír, kartón a lepenka definované ve 47. bodě odůvodnění se proto považují za výrobek, který není dotčeným výrobkem. V důsledku toho se uvedené kódy KN, které se vztahují na dovoz vícevrstvého papíru, kartónu a lepenky, vyjímají z oblasti působnosti šetření.
(49)
A konečně jeden čínský výrobce tvrdil, že by tzv. „lepenka“ neboli „kartón“ měl být vyloučen z oblasti působnosti šetření, protože nespadá pod definici bezdřevého papíru (ať už natíraného, či nikoli) kvůli údajným rozdílům ve své hmotnosti, tloušťce a tuhosti. Bylo zjištěno, že výrazy „lepenka“ a „kartón“ se obvykle používají pro papír obsahující látky o vysoké hustotě, které činí papír obecně těžším, tzn. že „lepenka“ a „kartón“ se běžně definují jako papír o hmotnosti vyšší než 224 g/m2. Šetření však odhalilo, že rozdíl v hmotnosti nemá významný dopad na zbývající fyzikální a technické vlastnosti a konečná užití, jež by lepenku/kartón odlišily od dotčeného výrobku. Rovněž je třeba poznamenat, že, jak je uvedeno v 16. bodě odůvodnění, veškerý bezdřevý natíraný papír o hmotnosti nejméně 70 g/m2, avšak nejvýše 400 g/m2, byl výslovně zahrnut do definice dotčeného výrobku. Proto se lepenka/kartón považuje za dotčený výrobek.
2.1.1. OBDOBNÝ VÝROBEK
(50)
Bylo zjištěno, že dotčený výrobek, výrobek vyráběný a prodávaný na domácím trhu v ČLR, jakož i výrobek vyráběný a prodávaný na trhu Unie výrobci v Unii mají tytéž základní fyzikální a technické vlastnosti i stejná základní užití. Proto se považují za obdobné ve smyslu čl. 2 písm. c) základního nařízení.
3. VÝBĚR VZORKŮ
3.1. VÝBĚR VZORKU VYVÁŽEJÍCÍCH VÝROBCŮ V ČLR
(51)
Pouze dvě skupiny vyvážejících výrobců v ČLR se přihlásily a odpověděly na žádost o poskytnutí údajů týkajících se výběru vzorku, která byla součástí oznámení o zahájení řízení. Jedna skupina (Chenming) zastupuje dva vyvážející výrobce ve spojení, zatímco druhá skupina (APP) zastupuje čtyři vyvážející výrobce ve spojení. Tito spolupracující vyvážející výrobci představují celkový vývoz dotčeného výrobku z ČLR do Unie. Za těchto okolností Komise rozhodla, že výběr vzorku není u vyvážejících výrobců v ČLR nutný.
(52)
U dvou ze čtyř vyvážejících výrobců ve spojení ze skupiny APP bylo zjištěno, že vyrábějí pouze vícevrstvý kartón a lepenku uvedené ve 47. bodě odůvodnění. V této souvislosti je třeba připomenout vyvozený závěr, že by vícevrstvý kartón a lepenka měly být z vymezení výrobku, který je předmětem tohoto šetření, vyloučeny. Dále je třeba připomenout, že vícevrstvý kartón a lepenka byly vyloučeny z vymezení výrobku, který je předmětem souběžného antidumpingového řízení. Byl tedy učiněn závěr, že uvedení dva vyvážející výrobci ve spojení, u nichž bylo zjištěno, že vyrábějí pouze vícevrstvý kartón a lepenku, nebudou zahrnuti do tohoto šetření. Zjištění předložená v tomto nařízení se proto nezakládají na informacích a údajích, jež tito dva výrobci poskytli.
3.2. VÝBĚR VZORKU VÝROBCŮ V UNII
(53)
Vzhledem k potenciálně vysokému počtu výrobců v Unii se v oznámení o zahájení řízení v souladu s článkem 27 základního nařízení předpokládal výběr vzorku. Po přezkoumání předložených informací a vzhledem ke skutečnosti, že se ve lhůtách stanovených v oznámení o zahájení řízení přihlásili pouze čtyři výrobci v Unii, však bylo rozhodnuto, že výběr vzorku není nutný. Tito čtyři výrobci byli považováni za reprezentativní (při pokrytí 61 % celkové výroby) pro výrobní odvětví Unie definované ve 372. bodě odůvodnění. Informace poskytnuté těmito čtyřmi společnostmi byly ověřeny na místě a byly použity pro analýzu mikroekonomických ukazatelů, jak je uvedeno ve 386. bodě odůvodnění.
3.3. VÝBĚR VZORKU DOVOZCŮ, KTEŘÍ NEJSOU VE SPOJENÍ
(54)
Vzhledem k potenciálně vysokému počtu dovozců se v oznámení o zahájení řízení v souladu s článkem 27 základního nařízení předpokládal výběr vzorku. Avšak po přezkoumání předložených informací a vzhledem k malému počtu dovozců, kteří projevili ochotu spolupracovat, bylo rozhodnuto, že výběr vzorku není nutný.
4. SUBVENCOVÁNÍ
4.1. PŘEDBĚŽNÉ POZNÁMKY
(55)
Je nutno připomenout, že čínská vláda a čtyři čínští vyvážející výrobci poskytli odpovědi na dotazník a souhlasili s inspekcemi na místě, jež měly jejich odpovědi ověřit.
(56)
Pokud jde o čínskou vládu, Komise poté, co obdržela odpovědi na dotazník, jí zaslala tři písemná upozornění na nedostatky a jedno oznámení o inspekci. Poskytla čínské vládě dostatek času na přípravu a předložení vlastního vyjádření, kdykoli ji o to čínská vláda s uvedením důvodů požádala. V několika případech tak byly čínské vládě výrazně prodlouženy lhůty, jmenovitě o dva týdny v případě odpovědi na dotazník, takže celková lhůta pro předložení odpovědi na dotazník činila 49 dní, a o tři týdny v případě odpovědi na první z písemných upozornění na nedostatky, takže celková lhůta pro její předložení činila 40 dní.
(57)
Před konáním inspekcí na místě požádala čínská vláda Komisi o další písemné informace, zejména o kompletní seznam dotazů, jež Komise zamýšlela během inspekcí položit, a o seznam orgánů státní správy, jež se měly inspekcí na místě účastnit. Čínská vláda uvedla, že dokud jí tyto informace nejsou k dispozici, neplní Komise své povinnosti orgánu provádějícího šetření podle Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních, zejména pak povinnosti podle odstavce 8 přílohy VI. Tvrdila dále, že nebudou-li jí tyto informace předloženy, nebude schopna zaručit výsledek inspekcí.
(58)
S tímto požadavkem čínské vlády vyjádřila Komise zdvořilý nesouhlas. V této souvislosti je nutno poznamenat, že Komise splnila veškeré příslušné podmínky, jež stanoví odstavec 8 přílohy VI Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a článek 26 základního nařízení. Čínské vládě bylo zasláno podrobné oznámení o inspekci, v němž byl potvrzen program návštěvy (termíny a skupina programů, jež měly být projednávány v jednotlivé dny, kdy měla inspekce probíhat) a v němž byla čínská vláda požádána o to, aby byli přítomni zástupci orgánů příslušných pro dotyčné programy a úředníci, kteří se podíleli na přípravě podání čínské vlády. Komise před provedením inspekcí na místě dále ozřejmila, že orgány příslušné za programy, jež jsou předmětem šetření, jakož i úředníky, kteří jsou nejvíce povoláni k účasti na inspekcích a k zodpovídání dotazů, zná pouze čínská vláda. K seznamu svých konkrétních dotazů Komise před provedením inspekcí na místě a v jejich průběhu vysvětlila, že tento seznam nepožadují právní předpisy WTO ani Unie a že účelem šetření je ověřit odpověď čínské vlády na dotazník a relevantní doplňující podání, a že se inspekce tedy bude řídit strukturou těchto dokumentů. Komise dále vysvětlila, že se pokusí získat a objasnit další informace potřebné pro probíhající řízení, avšak konkrétní formulace dotazů kladených v této souvislosti bude záviset na odpovědích čínské vlády na původní ověřování jejích odpovědí. Komise dále čínskou vládu před provedením inspekcí na místě upozornila, že odmítne-li čínská strana poskytovat potřebné informace či být orgánu provádějícímu šetření nápomocna při ověřování informací a údajů pokládaných za nezbytné pro účely řízení, může to postup šetření vážně ohrozit. Čínská vláda byla dále upozorněna na důsledky článku 28 základního nařízení.
(59)
Během inspekce na místě u čínského ministerstva obchodu v Pekingu se Komise v souladu s články 11 a 26 základního nařízení snažila předložené informace ověřit na základě podkladů použitých při přípravě odpovědi čínské vlády. Dospěla přitom k předběžnému závěru, že vzhledem k nedostatku dostupných údajů a podkladů nelze odpověď na dotazník řádně ověřit. Určité informace navíc nebyly předloženy vůbec, přestože o ně Komise výslovně požádala, a část dotazů nebyla zodpovězena. Čínská vláda byla upozorněna na důsledky nedostatečné spolupráce podle čl. 28 odst. 1 a 6 základního nařízení.
(60)
Čínská vláda uvedla, že orgán provádějící šetření by měl určit nezbytnost informací přiměřeným způsobem tak, aby přitom nezneužil svých práv. Uvedla dále, že přestože nejsou informace pokládány za ideální ve všech ohledech, neměly by být považovány za bezpředmětné. Na základě těchto argumentů uvedla, že součinnost poskytuje podle svého nejlepšího vědomí a že její odpověď na dotazník je úplná. Tvrdila rovněž, že jsou inspekce na místě špatně naplánovány, neboť z oznámení o inspekci nebylo dostatečně zřejmé, co má být předmětem ověřování, a Komise neprovedla specifické inspekce na místě u všech vládních subjektů. V neposlední řadě tvrdila, že jí Komise ukládá neúměrnou zátěž a požaduje irelevantní a zbytečné informace.
(61)
V souvislosti s plánováním inspekcí na místě je třeba připomenout, že čínská vláda s termínem, programem inspekce i místem jejího konání souhlasila. Konkrétně byl termín inspekce na místě projednán v srpnu 2010. Komise původně navrhla, aby se inspekce na místě uskutečnila v prvním říjnovém týdnu roku 2010, a svůj návrh následně na základě požadavků čínské strany dvakrát změnila, nejprve na druhý a poté na třetí říjnový týden roku 2010. Stížnosti na načasování inspekcí na místě jsou tedy neopodstatněné, neboť Komise učinila maximum pro to, aby řádně odůvodněným požadavkům čínské vlády vyhověla. K požadovaným informacím je nutno poznamenat, že čínská vláda nic nenamítala vůči formátu dotazníku ani způsobu, jakým byly informace vyžádány. Odpověď na dotazník a následná vyjádření předkládalo jménem čínské vlády čínské ministerstvo obchodu. Komise si vyžádala informace, jež jsou pokládány za nezbytné pro reprezentativní zjištění, a zůstala ve svých požadavcích důsledná, když během šetření žádala o tytéž údaje a informace a čínskou vládu žádala o vysvětlení k předloženým informacím a jejímu zapojení do programů, jež byly předmětem šetření.
4.2. KONKRÉTNÍ PROGRAMY
(62)
Na základě informací v podnětu a odpovědí na dotazník Komise byly předmětem šetření následující programy, jež byly údajně zapojeny do poskytování vládních subvencí.
I)
Preferenční úvěry výrobcům natíraného papíru
II)
Programy týkající se daně z příjmu
-
Preferenční daňové schéma pro podniky, které využívají nejnovější a špičkové technologie
-
Preferenční daňové schéma pro výzkum a vývoj
-
Osvobození od daně dividend vyplácených mezi způsobilými tuzemskými podniky
III)
Programy týkající se nepřímých daní a dovozního cla
-
Osvobození dováženého zařízení od DPH a cla
-
Vracení DPH v případě zařízení vyrobeného na domácím trhu
-
Osvobození podniků se zahraničními investicemi od daní za údržbu města, výstavbu a od příplatků na vzdělávání
IV)
Grantové programy
-
Známé značky
-
Zvláštní fondy pro přilákání zahraničních investičních projektů
-
Pomoc v antidumpingovém řízení
-
Grant na technologickou modernizaci v městě Šou-kuang
-
Fond na ochranu práv duševního vlastnictví průmyslové zóny ve městě Su-čou
-
Subvence z Fondu průmyslového rozvoje v oblasti špičkových technologií
-
Cena průmyslové zóny ve městě Su-čou za zachování hospodářského růstu
-
Zvláštní fond na úpravu znečištěné vody z jezera Tchaj-chu v provincii Ťiang-su
-
Zvláštní fond na úspory energie v průmyslové zóně ve městě Su-čou
-
Zvláštní fond na snížení celkových emisí nejdůležitějších znečišťujících látek ve městě Su-čou
-
Subvence na úspory vody a snížení emisí
-
Ekologická cena udělovaná odborem ochrany životního prostředí ve městě Su-čou
-
Cena udělovaná za energetické úspory ve městě Šou-kuang
V)
Dodání zboží nebo poskytnutí služeb vládou za cenu nižší než přiměřenou
-
Poskytování práv na využití půdy
-
Poskytování chemikálií na výrobu papíru
-
Poskytování elektřiny
4.2.1. PREFERENČNÍ ÚVĚRY VÝROBCŮM NATÍRANÉHO PAPÍRU
a) Úvod
(63)
Čínští výrobci dotčeného výrobku údajně využívají výhod úvěrů s nízkými úrokovými sazbami, které jim poskytují banky spojené s vládní politikou a komerční banky ve státním vlastnictví. Děje se tak v souladu s politikou čínské vlády poskytovat podnikům finanční pomoc, jež má stimulovat a podporovat hospodářský růst a rozvoj čínského papírenského průmyslu. Jak vyplývá z pětiletých plánů a průmyslové politiky, nabízí bankovní systém papírenskému průmyslu zvýhodněné finanční programy.
b) Využití dostupných údajů
(64)
Komise se na základě informací v podnětu snažila vyšetřit poskytování bankovních úvěrů výrobcům natíraného papíru. Proto bylo pokládáno za nezbytné požádat čínskou vládu, aby ve své odpovědi na dotazník a následných podáních uvedla konkrétní informace a údaje k několika vládním plánům a projektům, jež jsou zaměřeny na stimulaci a podporu rozvoje čínského odvětví výroby papíru. Jednalo se o tyto plány a projekty:
-
Desátý pětiletý plán civilního hospodářství a společenského rozvoje v Číně („10. pětiletka“),
-
„Desátý pětiletý plán“ papírenského průmyslu („pětiletka papírenského průmyslu“),
-
Desátý pětiletý plán a zvláštní plán na rok 2010 pro budování národního lesnictví a integraci papírenského průmyslu („integrační projekt“),
-
Rozhodnutí Státní rady č. 40 o vyhlášení a provedení „Dočasných pravidel o podpoře průmyslové restrukturalizace“ („rozhodnutí č. 40“),
-
Směrný index restrukturalizace průmyslu („směrný index“),
-
Hlavní směry pro Jedenáctý pětiletý plán národního hospodářského a společenského rozvoje (2006-2010) („11. pětiletka“),
-
Oběžník Státní rady k realizaci hlavních cílů (11. pětiletka) a dělbě úkolů („prováděcí oběžník k 11. pětiletce“),
-
Koncepce rozvoje papírenského průmyslu na rok 2007 („strategie papírenství na rok 2007“),
-
Rozvojový plán provincie Kuan-tung,
-
Jedenáctá pětiletka města Čan-ťiang,
-
Jedenáctá pětiletka města Ťi-ning.
(65)
Informace vyžádané k uvedeným plánům poskytla čínská vláda jen zčásti. V plném rozsahu, tj. v čínském znění s anglickým překladem, byly předloženy pouze dva z vyžádaných plánů (rozhodnutí č. 40 a směrný index restrukturalizace průmyslu). Ke třem regionálním plánům, jež si Komise původně vyžádala, čínské orgány uvedly, že nejsou relevantní, neboť v daných regionech nejsou usazeni vyvážející výrobci, kteří na šetření spolupracují („spolupracující vyvážející výrobci“). Tyto plány proto nebyly předloženy, což Komise akceptovala, avšak požádala o plány rozvoje oblastí (regionů, provincií, obcí), v nichž tito výrobci usazeni jsou. Čínská vláda předložila znění 11. pětiletky provincie Ťiang-su a 11. pětiletky provincie Šan-tung v čínském jazyce, nikoli však jejich překlad, a to ani překlad jejich obsahu. Ke dvěma plánům, jež předloženy nebyly, čínská vláda uvedla, že se týkají období 2000-2005, a jsou tedy již zastaralé. Komise toto tvrzení akceptovala. Zbývající plány (integrační projekt, 11. pětiletka, prováděcí oběžník k 11. pětiletce a strategie papírenství na rok 2007) byly předloženy pouze v čínštině spolu s anglickým překladem jejich obsahu. Čínská vláda uvedla, že požadavky Komise bylo příliš náročné splnit a že vláda má pouze omezené zdroje, a tedy nemohla tyto dokumenty přeložit.
(66)
K výše uvedenému je třeba poznamenat, že Komise žádala o informace, jež pro účely šetření pokládala za nezbytné vzhledem k tomu, že je zmiňoval podnět. Komise navíc opakovaně zdůrazňovala, že je požadované dokumenty zapotřebí předložit v angličtině. U tohoto druhu důležitého dokumentu se jedná o nezbytnost, jelikož ze samotného obsahu nebylo možno určit, která část dokumentu je pro šetření relevantní. Plány předložené v čínštině navíc nejsou dlouhé a podle všeho jsou k dispozici relevantní dokumentace i v angličtině, která byla pořízena buď nezávislými zdroji (advokátní kanceláře specializované na čínské právo) nebo při antisubvenčních šetřeních, jež v Číně prováděly Spojené státy americké (dále jen „USA“).
(67)
Komise tak měla možnost ověřit pouze tyto dokumenty: rozhodnutí č. 40, směrný index a strategii papírenství na rok 2007, jejichž anglická verze byla součástí podnětu a kterou poskytl i jeden z vyvážejících výrobců.
(68)
K tomu, aby mohla vyšetřit míru vládních zásahů na čínském finančním trhu a vytvořit si potřebný přehled o finančním sektoru v ČLR, si Komise vyžádala jednak informace o tom, jaký procentní podíl představuje majetková účast vlády ve finančních institucích, jednak údaje k výši, resp. procentnímu podílu úvěrů, jež poskytují banky ve státním vlastnictví. Čínská vláda tvrdila, že nemá o podílnících bank k dispozici žádné záznamy, přestože článek 61 zákona o komerčních bankách (Law on Commercial Banks) [2003] č. 13 stanoví, že banky tyto údaje vykazují „orgánu bankovního dohledu při Státní radě a Čínské lidové bance (People's Bank of China)“. Pokud jde o výši, resp. procentní podíly úvěrů, jež banky ve státním vlastnictví poskytují, čínská vláda potvrdila, že přestože jsou relevantní údaje zaznamenávány, nemůže je dát Komisi k dispozici. Komise dále usnadnila čínské vládě práci tím, že omezila požadované informace o výši vládní účasti pouze na ty finanční instituce, o nichž se zjistilo, že úvěrují spolupracující vyvážející výrobce. Čínská vláda však neposkytla relevantní údaje ani o tomto omezeném segmentu finančních institucí, jež v Číně působí.
(69)
K tomu, aby mohla vyšetřit úvěrovou politiku čínských bank (např. metod při určování úrokových sazeb úvěrů, oceňování úvěrů atd.), požádala Komise čínskou vládu o informace ke strategiím, jež sledují příslušné státní orgány, konkrétně Čínská lidová banka a Komise pro bankovní dohled. Čínská vláda k této úvěrové politice neposkytla žádné relevantní informace. K doložení úlohy, jakou Čínská lidová banka sehrává při určování úrokových sazeb, a vztahu, jaký zaujímá vůči bankovnímu systému, nebyl předložen jediný dokument, předpis ani pokyny, jež by uvedená banka bankovnímu systému adresovala. Vysvětlena nebyla ani aplikace zákona o komerčních bankách [2003] č. 13, zejména jeho článků 34, 38 a 39, jež stanoví základní pravidla pro poskytování úvěrů a další podnikatelské činnosti komerčních bank, přestože Komise o toto vysvětlení výslovně žádala.
(70)
Za účelem vyšetřit úvěrovou politiku čínských bank, jež během období šetření poskytovaly úvěry spolupracujícím vyvážejícím výrobcům, požádala Komise čínskou vládu, aby uspořádala schůzky s těmito konkrétními bankami, tak aby mohla Komise ověřit informace o preferenčních úvěrech poskytovaných čínským výrobcům bezdřevého natíraného papíru. Čínská vláda uvedla, že nemůže bankám ve státním vlastnictví uložit, aby tyto schůzky organizovaly. K otázce, zda uvedené banky při poskytování úvěrů posuzují úvěrová rizika, a pokud ano, jakým způsobem, tedy nebyly od čínských bank shromážděny žádné důkazy.
(71)
Čínská vláda byla upozorněna na důsledky nedostatečné spolupráce podle čl. 28 odst. 1 a 6 základního nařízení. S ohledem na takto nedostatečnou spolupráci bylo vedle relevantních dokumentů čínské vlády, jež předložily další strany, nezbytné použít informace ze sekundárních zdrojů včetně podnětu a veřejně dostupných informací pořízených na internetu. Čínská vláda vznesla vůči použití dostupných údajů námitku, avšak žádné nové důkazy nepředložila.
(72)
Aby bylo možno ověřit informace o preferenčních úvěrech poskytovaných čínským výrobcům bezdřevého natíraného papíru, byli spolupracující vyvážející výrobci požádáni, aby uspořádali schůzky s konkrétními bankami, které je během období šetření pokytovaly úvěry. Žádné schůzky však neproběhly. Opakované žádosti Komise o jejich uspořádání postupovali spolupracující vyvážející výrobci příslušným bankám, ty však odmítaly na šetření spolupracovat. Spolupracující vyvážející výrobci byli upozorněni na důsledky nedostatečné spolupráce podle čl. 28 odst. 1 a 6 základního nařízení. S ohledem na takto nedostatečnou spolupráci bylo pokládáno za nezbytné opřít veškerá zjištění k bankovním úvěrům, jež byly těmto výrobcům poskytnuty, na dostupných údajích. Výrobci vznesli vůči použití dostupných údajů námitku, avšak žádné další důkazy nepředložili.
(73)
Jeden z čínských vyvážejících výrobců byl požádán o konkrétní informace ke konkrétní dohodě se třemi čínskými bankami o restrukturalizaci dluhu. Uvedený výrobce odmítl nezbytné informace poskytnout, a proto nebylo možné ověřit ani tuto celkovou dohodu a související úvěry poskytnuté na základě smluv, ani žádné konkrétní údaje, např. dobu, na niž byly úvěry poskytnuty, splátkový harmonogram či úrokovou sazbu. Tento spolupracující vyvážející výrobce byl upozorněn na důsledky nedostatečné spolupráce podle čl. 28 odst. 1 a 6 základního nařízení. S ohledem na takto nedostatečnou spolupráci bylo pokládáno za nezbytné opřít veškerá zjištění k bankovním úvěrům, jež byly tomuto spolupracujícímu vyvážejícímu výrobci poskytnuty, na dostupných údajích. Tento výrobce vznesl vůči použití dostupných údajů námitku, avšak žádné další důkazy nepředložil.
c) Zjištění, jež šetření přineslo
i) Vládní zásahy do finančního bankovního systému v souvislosti s preferenčními úvěry papírenskému průmyslu
- Úloha vládních plánů
(74)
Šetření zjistilo, že jsou papírenskému průmyslu věnovány konkrétní strategické plány. Podle nich mají výkonnost tohoto odvětví pozorně sledovat státní orgány, jež mají v úkolu realizovat zvláštní politiku (např. provádět dekrety), tak aby byly cíle těchto strategických plánů naplněny. Šetření dále zjistilo, že tyto specifické strategické plány upravují i preferenční úvěry papírenskému průmyslu.
(75)
Po prostudování rozhodnutí č. 40 a zvláštního oddílu o financování ve strategii papírenství na rok 2007 je totiž zřejmé, že čínský systém státního plánování bankám ukládá poskytovat papírenskému průmyslu úvěry.
(76)
K rozhodnutí č. 40 je nutno poznamenat, že se jedná o příkaz Státní rady jakožto nejvyššího správního orgánu ČLR, a je tedy právně závazný pro další veřejnoprávní a hospodářské subjekty. Rozhodnutí klasifikuje průmyslová odvětví na „podporované, omezované a eliminované projekty“. Tento akt představuje průmyslověpolitickou směrnici, která spolu se směrným indexem ozřejmuje způsob, jakým čínská vláda realizuje svou politiku stimulovat a podporovat určité skupiny podniků či odvětví, např. papírenského odvětví, které směrný index řadí do kategorie odvětví „podporovaných“. K počtu odvětví klasifikovaných jako „podporovaná“ je třeba poznamenat, že jich je celkem 26, a představují tedy jen zlomek čínského hospodářství. Navíc v rámci těchto 26 odvětví mají status „podporovaných“ jen určité činnosti. Rozhodnutí č. 40 v článku 17 dále stanoví, že pro „podporované investiční projekty“ platí zvláštní výhody a pobídky (finanční podpora, osvobození od dovozního cla, osvobození od DPH či osvobození od daně). Na straně druhé rozhodnutí č. 40 v souvislosti s „restriktivními a eliminovanými projekty“ zmocňuje státní orgány, aby přímo intervenovaly za účelem regulace trhu. Články 18 a 19 de facto požadují, aby příslušný orgán uložil finančním institucím úvěry již neposkytovat, a útvaru státní cenové správy ukládají, aby zvýšil ceny elektřiny a dodavatelům elektřiny nařídil, aby své dodávky „restriktivním a eliminovaným projektům“ ukončily. Z výše uvedeného je zřejmé, že rozhodnutí č. 40 stanoví pravidla závazná pro všechny hospodářské instituce, a to v podobě směrnic o pomoci podporovaným odvětvím, k nimž patří rovněž papírenský průmysl.
(77)
Strategie papírenství na rok 2007 stanoví pro uvedené odvětví konkrétní podmínky, směr a cíle. Popisuje stav papírenského průmyslu v Číně (např. počet podniků, výrobu, spotřebu, vývoz či statistické údaje k druhu používaných surovin). Stanoví strategie a cíle papírenského průmyslu, pokud jde o plánování v tomto odvětví, využívání surovin, technologií a zařízení, strukturu výrobků a organizační strukturu výrobců. Strategie dále upravuje „vstupní kritéria“ tohoto odvětví, neboť určuje konkrétní požadavky na poměr mezi majetkem a závazky a stanoví, jaký konkrétní úvěrový rating a konkrétní cílové úspory z rozsahu, podíly na trhu a spotřebu energie a vody mají společnosti v tomto odvětví dosáhnout. Podniky mají na jejím základě zpracovat vlastní plány rozvoje. Provinciím a regionům dále strategie ukládá, aby se podílely na její realizaci, a celou kapitolu věnuje „investicím a financování“ papírenského průmyslu. V této souvislosti je třeba poznamenat, že podle strategie finanční instituce výslovně nesmějí úvěrovat žádný projekt, který neodpovídá jejím ustanovením. Úhrnem řečeno je po prostudování strategie papírenství na rok 2007 a z její formulace zřejmé, že se jedná o specifický nástroj státu, jehož cílem je regulovat papírenský průmysl v Číně a jejž je nutno pokládat za povinný nástroj průmyslové politiky, který jsou příslušné zúčastněné strany v Číně (státní orgány, finanční instituce a výrobci) povinny konkrétním způsobem realizovat.
(78)
Čínská vláda uvedla, že je strategii papírenství na rok 2007 nutno pokládat za směrný, nezávazný plán. Tvrdila dále, že v témže kontextu není právně závazný žádný z vládních plánů a projektů, a tudíž nelze v jejich rámci poskytnout žádný finanční příspěvek či výhodu. Pouhé pročtení strategie papírenství na rok 2007 a jeho výše uvedených konkrétních ustanovení však ozřejmí, že tento dokument nelze pokládat za nezávaznou směrnici. V tomto ohledu se připomíná, že ve strategii papírenství na rok 2007 se mimo jiné uvádí: „Politika průmyslového rozvoje je vytvářena na základě požadavků zdokonalení reformy socialistického tržního hospodářství, jakož i na základě souvisejících právních a správních předpisů s cílem vytvořit spravedlivé tržní podmínky a prostředí příznivé pro rozvoj, řešit stávající problémy rozvoje papírenského průmyslu a řídit zdravý rozvoj tohoto odvětví“. K ostatním plánům a projektům, jež jsou vyjmenovány v 64. bodě odůvodnění, je třeba uvést, že přinejmenším jeden z nich odkazuje na prováděcí oběžník k 11. pětiletce. Není snadné porozumět tomu, jak může být k právně údajně nezávaznému dokumentu (vládnímu plánu) vydán právně závazný prováděcí akt (v daném případě oběžník Státní rady).
(79)
Článek 34 zákona o komerčních bankách [2003] č. 13 mimoto uvádí, že banky „vykonávají úvěrovou činnost v souladu s potřebami národního hospodářství a společenského rozvoje a pod vedením státní průmyslové politiky“. V tomto zvláštním případě je relevantní státní průmyslová politika zakotvena ve strategii papírenství na rok 2007. Je tedy jen logické vyvodit závěr, že úvěry, jež výrobci bezdřevého natíraného papíru získávají u komerčních bank ve státním vlastnictví, se řídí vládními směrnicemi.
(80)
Předmětem šetření byla i úloha, kterou sehrává Národní komise pro rozvoj a reformy (National Development and Reform Commission). Čínská vláda k němu uvedla, že se jedná o agenturu Státní rady, která koordinuje makroekonomickou politiku a řídí vládní investice. Tento státní orgán vydal kromě jiných plánů i strategii papírenství na rok 2007. K právnímu rámci, podle nějž byla Národní komise pro rozvoj a reformy zřízena a vyvíjí svou činnost, např. její stanovy, nebyly přes výslovnou žádost předloženy žádné dostupné informace. Komisi se od čínské vlády dostalo pouze vysvětlení, že se Národní komise pro rozvoj a reformy musí řídit pokyny Státní rady jakožto nejvyššího orgánu státní správy, že jsou však tyto informace pro šetření irelevantní. Toto tvrzení nelze akceptovat. Stanovy orgánu, který vydává vládní plány, jsou pro účely šetření pokládány za relevantní, neboť jsou to vládní plány a projekty, které jsou jeho předmětem. Komise požádala i o zdůvodnění skutečnosti, proč čínská Národní komise pro rozvoj a reformy systematicky shromažďuje od společností podrobné údaje. Čínská vláda k tomu uvedla, že tyto informace lze shromažďovat prostřednictvím průmyslových sdružení a z jiných veřejných zdrojů. Ze skutečnosti, že jsou v rámci zvláštního mechanismu systematicky shromažďovány údaje o společnostech určené pro zpracování vládních plánů a projektů, však vyplývá, že jsou tyto plány a projekty pokládány za významnou součást státní průmyslové politiky.
(81)
Z uvedeného vyplývá, že veškerá rozhodnutí, jež finanční instituce přijímají vůči papírenskému průmyslu, musí brát v úvahu nutnost plnit cíle příslušných strategických plánů. O společnostech, jež tyto konkrétní strategické plány zařazují mezi „podporovaná odvětví“, se totiž předpokládá, že mají velmi dobrý úvěrový rating, což má přímý dopad na hodnocení jejich úvěruschopnosti v čínském finančním systému. Jak dále vyplývá z kapitoly o financování ve strategii papírenství na rok 2007 a ze sdělení o úvěrovém ratingu, které Komisi poskytl jeden ze spolupracujících vyvážejících výrobců, nařizuje čínský systém státního plánování bankám, aby úvěrovaly papírenský průmysl; podle těchto zdrojů je společnostem udělován velmi dobrý úvěrový rating, neboť tyto společnosti splňují podmínky konkrétních strategických plánů. Zde je třeba poznamenat, že uvedené sdělení o úvěrovém ratingu, jež bylo předloženo během šetření, přímo spojuje pozitivní budoucí vyhlídky společnosti s existencí strategických plánů pro papírenství a splnění jejich cílů. Existují i důkazy o tom, že státní orgány sledují výkonnost společností, neboť každoročně přezkoumávají jejich podnikatelská oprávnění a shromažďují tímto způsobem statistické údaje o jejich finanční situaci a výkonnosti. Z informací od spolupracujících vyvážejících výrobců byly dále získány důkazy o tom, že Čínská lidová banka sleduje v souladu s článkem 9 nařízení o registraci a konzultaci bank úvěrovou situaci společností, a to prostřednictvím ročního přezkumu úvěrů, jež si společnosti každoročně berou.
(82)
Všechny výše uvedené skutečnosti prokazují, že mezi konkrétními strategickými plány a financováním papírenského průmyslu existuje vazba.
- Vládní zásahy v bankovním sektoru
(83)
Pokud jde o spolupracující vyvážející výrobce, šetření zjistilo, že dvěma z nich byla ve většině případů automaticky poskytována nejnižší možná úroková sazba v rámci limitů, jež stanovila Čínská lidová banka, zatímco další dva využívali výhodných změn splátkového harmonogramu, jež byly sjednány v roce 2008. Čínské banky ve státním vlastnictví totiž odkoupily veškeré úvěry poskytnuté zahraničními bankami; úvěry se změněným splátkovým harmonogramem nebyly poskytovány s významnou rizikovou prémií nad rámec základní úrokové sazby Čínské lidové banky.
(84)
Šetření dále zjistilo, že jsou vládní zásahy pro čínský finanční trh charakteristické, neboť většina významných bank je ve státním vlastnictví. Čínské orgány předložily pouze velmi omezené informace k podílníkům, resp. vlastnické struktuře bank v Číně. Jak je však uvedeno dále, Komise zkompilovala všechny dostupné údaje, tak aby dospěla k reprezentativnímu zjištění. Při analýze, zda jsou bankám svěřeny pravomoci státní správy nebo zda je vykonávají, nezjišťovala Komise pouze informace týkající se státního vlastnictví bank, ale také další parametry, jako je zastoupení vlády ve správní radě, vládní dozor nad činností, provádění vládní politiky nebo sledování vládních zájmů a skutečnost, zda byl příslušný subjekt zřízen zákonem.
(85)
Z dostupných informací lze vyvodit závěr, že banky ve státním vlastnictví mají v Číně největší podíl na trhu a jsou na čínském finančním trhu předními aktéry. Podle průzkumu čínského bankovního sektoru, který v roce 2006 provedla Deutsche Bank (2006 Deutsche Bank Research on China's banking sector), může podíl bank ve státním vlastnictví dosahovat více než 2/3 čínského trhu. Zpráva WTO o výsledcích přezkumu obchodní politiky Číny ke stejnému tématu uvádí: „Dalším významným rysem finančního sektoru v Číně je vysoká míra státního vlastnictví“. (5) Je třeba poznamenat, že na čtyři velké banky ve státním vlastnictví (Agricultural Bank, Bank of China, Construction Bank a Industrial and Commercial Bank) připadá z čínského bankovního sektoru podle všeho více než polovina. Podíl státu v bankách spojených s vládní politikou a v dalších bankách ve státním vlastnictví dosahuje přes 50 %, a tyto banky tak kontroluje vláda. Komise rovněž požádala o informace týkající se struktury vládního dozoru ve výše uvedených čínských bankách a provádění vládní politiky nebo sledování vládních zájmů, pokud jde o papírenský průmysl (tj. složení správní rady a valné hromady, zápisy z valných hromad / zasedání správní rady, státní příslušnost akcionářů / členů vedení, politika poskytování úvěrů a posouzení rizik souvisejících s úvěry poskytnutými spolupracujícím vyvážejícím výrobcům). Čínská vláda ani uvedené banky nicméně takové informace neposkytly. Pouze opakovaně odkazovaly na informace obsažené ve výročních zprávách bank, které předložily. Informace ve výročních zprávách bank však neobsahovaly (a nemohly obsahovat) informace v tak podrobné míře, jak bylo požadováno.
Komise musela tudíž použít dostupné informace. Na základě dostupných informací došla k závěru, že výše uvedené banky podléhají vládnímu dozoru a vykonávají vládní politiku takovým způsobem, že jejich jednání lze považovat za jednání státu. Zdrojem relevantních údajů, o něž se opírají výše uvedená zjištění, byly informace od čínské vlády, výroční zprávy čínských bank, jež buď předložila čínská vláda, nebo jsou veřejně dostupné, dále informace extrahované z průzkumu, který v roce 2006 provedla Deutsche Bank o čínském bankovním sektoru, informace od spolupracujících vyvážejících výrobců a údaje v podnětu. Pokud jde o zahraniční banky, připadá na ně v čínském bankovním sektoru podle nezávislých odhadů jen malý podíl, a hrají tedy při poskytování úvěrů podle politického záměru jen nevýznamnou roli; podle relevantních údajů by tento podíl mohl činit pouhé 1 % čínského trhu (6). Relevantní veřejně dostupné informace dále potvrzují, že zejména velké čínské komerční banky nadále spoléhají na to, že se v případě nedostatečné kapitálové přiměřenosti v důsledku úvěrové expanze postarají o zvýšení kapitálu jejich podílníci ve státním vlastnictví a vláda (7). V této souvislosti je třeba uvést, že velká většina bank, které úvěrovaly spolupracující vyvážející výrobce, je ve státním vlastnictví. Z dostupných údajů bylo totiž zjištěno, že přinejmenším třináct z uváděných devatenácti bank je ve státním vlastnictví; patří k nim i dvě banky spojené s vládní politikou (Export-Import Bank of China a China Development Bank) a významné čínské komerční banky, např. Agricultural Bank of China, Bank of China, China Construction Bank a Industrial and Commercial Bank of China.
Pokud jde o ostatní státem vlastněné banky, Komise požádala o stejné informace týkající se vládního dozoru a provádění vládní politiky nebo sledování vládních zájmů, pokud jde o papírenský průmysl, jaké byly zmíněny výše. Tyto podrobné informace opět nebyly poskytnuty kromě opakovaného odkazu na informace v příslušných výročních zprávách bank, které byly ve většině případů pouze v čínštině bez anglického překladu. Informace ve výročních zprávách bank však nemohou poskytnout informace v tak podrobné míře, jak bylo požadováno. Pokud jde o banky spojené s vládní politikou, jak je vysvětleno níže, šetřením bylo zjištěno, že neexistuje žádná jasná právní úprava jejich úlohy a jejich vztahu k vládě. Podle tvrzení čínské vlády při inspekci na místě se však zdá, že banky spojené s vládní politikou podporují pro vládní politiku v Číně a nejsou provozovány za účelem dosahování zisku. Všechny výše uvedené skutečnosti potvrzují, že uvedené čtyři banky jsou kontrolovány vládou a vykonávají vládní politiku takovým způsobem, že jejich jednání lze považovat za jednání státu.
(86)
Komise se dále snažila prošetřit rozdíl mezi bankami spojenými s vládní politikou (podle dostupných informací se jedná o Export-Import Bank of China, China Development Bank a Agricultural Development Bank of China) a státem vlastněnými bankami komerčními. K těmto dvěma odlišným kategoriím finančních institucí si vyžádala vysvětlení. Podle vyjádření čínské vlády nereguluje činnost bank spojených s vládní politikou žádný právní předpis, neboť čínské orgány v současnosti teprve pracují na návrhu příslušného zákona. Čínská vláda dále uvedla, že jedna z bank spojených s vládní politikou (jmenovitě China Development Bank) by neměla být pokládána za banku spojenou s vládní politikou, neboť byla přeměněna na holdingovou společnost a nachází se v přechodné fázi. K tomu budiž poznamenáno, že předložené informace potvrzují, že k bankám spojeným s vládní politikou je přistupováno odlišně od komerčních bank. Ačkoli činnost ani chování těchto bank na čínském finančním trhu nejsou upraveny žádnými pravidly, vyplývá z oběžníků Čínské lidové banky, kde se o nich výslovně hovoří, že banky spojené s vládní politikou mají v porovnání s komerčními bankami zvláštní postavení. Pokud jde o postavení China Development Bank, čínský stát v ní drží (prostřednictvím čínského ministerstva financí) více než 50 % akcií, a její přeměna na holdingovou společnost tedy nemá na vládní kontrolu žádný vliv.
(87)
Dalším faktorem, jenž zkresluje podmínky na čínském finančním trhu, je úloha, kterou sehrává Čínská lidová banka při určování konkrétních limitů pro způsob určování úrokových sazeb a jejich fluktuace. Šetření totiž zjistilo, že uvedená banka má konkrétní pravidla, jež pohyb úrokových sazeb v Číně regulují. Podle dostupných informací je úprava těchto pravidel obsažena v Oběžníku Čínské lidové banky o otázkách úpravy úrokových sazeb u vkladů a úvěrů - Yinfa [2004] č. 251. Finanční instituce mají podle nich stanovovat své úrokové sazby v určitém rozmezí, jež je odvozeno od základní úrokové sazby Čínské lidové banky. V případě úvěrů od komerčních bank a komerčně spravovaných úvěrů od bank spojených s vládní politikou není stanoveno horní, nýbrž jen dolní limitní rozmezí. V případě městských a venkovských úvěrových družstev je stanoveno horní i dolní limitní rozmezí. V případě preferenčních úvěrů a úvěrů, pro něž Státní rada vydala zvláštní úpravu, se úrokové sazby nepohybují směrem nahoru. Komise žádala čínskou vládu o vysvětlení k definicím a formulacím, jež jsou obsaženy ve výše uvedeném oběžníku, a k právnímu předpisu, který oběžníku č. 251 předcházel (Oběžník Čínské lidové banky o rozšíření rozmezí pro pohyb úrokových sazeb u úvěrů poskytovaných finančními institucemi - YinFa [2003] č. 250). Čínská vláda uvedla, že tyto oběžníky byly součástí reformy, v jejímž rámci probíhala liberalizace úrokových sazeb, bližší vysvětlení však nepodala. K žádosti o vysvětlení k preferenčním a dalším úvěrům, jež blíže vymezuje Státní rada, čínská vláda uvedla, že znění příslušného čínského dokumentu vychází z předpokladu, že další úvěry blíže vymezí Státní rada.
K vysvětlení, proč čínské právní předpisy vymezují preferenční úvěry, čínská vláda neuvedla žádné další údaje ani relevantní dokumentaci. I pokud tato tvrzení čínské vlády akceptujeme, není v souvislosti s dalšími druhy úvěrů zřejmé, proč zákonodárce pokládal za nezbytné možnost dalších úvěrů vymezovaných Státní radou zavádět. Komise dále žádala o vysvětlení k existenci komerčně spravovaných politických úvěrů, o nichž se zmiňuje oběžník č. 251. Čínská vláda v této věci neposkytla žádná vysvětlení ani důkazy. Čínská vláda byla dále požádána o aktualizace či právní předpisy vydané v návaznosti na uvedené oběžníky, jež by se týkaly úvěrové politiky komerčních bank a bank spojených s vládní politikou, tyto informace však neposkytla.
(88)
V neposlední řadě je třeba poznamenat, že čínská vláda nepředložila ke struktuře čínského bankovního systému žádné další informace ani statistické údaje.
(89)
Na základě 74. až 88. bodu odůvodnění a s přihlédnutím k nedostatečné spolupráci čínské strany (a na základě úvah v 90. bodě odůvodnění) dospěla Komise k závěru, že finanční trh v Číně je narušen vládními zásahy a úrokové sazby, jež účtují nevládní banky a další finanční instituce, jsou se sazbami vládními pravděpodobně sladěny. Úrokové sazby, jež účtují nevládní banky a další finanční instituce, tedy nelze pokládat za vhodný komerční základ pro srovnání při určování případné výhody, kterou získávají příjemci vládních úvěrů.
ii) Finanční příspěvek
(90)
S ohledem na všechny uvedené skutečnosti se dále konstatuje, že naprostou většinu úvěrů poskytly uvedeným dvěma spolupracujícím výrobcům banky spojené s vládní politikou či jiné banky ve státním vlastnictví, jež jsou z důvodu úzkých vazeb na vládu považovány za veřejnoprávní subjekty. Tyto banky jsou z více než 50 % vlastněny státem, a jsou tedy považovány za banky kontrolované vládou. Existují i další důkazy o tom, že tyto banky ve skutečnosti konají z pověření vlády, neboť, jak je vysvětleno v 65. bodě odůvodnění, zasahuje stát (tj. Čínská lidová banka) zřetelně do způsobu, jakým komerční banky rozhodují o úrokových sazbách úvěrů, jež poskytují čínským společnostem; přitom v některých případech uvedených v 83. bodě odůvodnění byla společnostem téměř automaticky poskytnuta nejnižší možná sazba v rámci rozmezí, jež určil stát. Za těchto okolností jsou úvěrové postupy těchto subjektů přímo přičitatelné vládě. Skutečnost, že banky jednají z pověření vlády, potvrzuje rovněž způsob, jakým zajišťují naplňování průmyslové politiky vlády strategie papírenství na rok 2007, rozhodnutí 40 a článek 34 zákona o komerčních bankách (viz 74. až 81. bod odůvodnění). Existuje rovněž řada nepřímých důkazů podporovaných objektivními studiemi a zprávami, které svědčí o tom, že v čínském finančním systému stále dochází k rozsáhlým vládním intervencím (viz 312. bod odůvodnění). A konečně, Čína neposkytla informace, které by umožnily lepší pochopení vztahu mezi státem vlastněnými bankami a vládou (viz 68. až 70. a 84. až 86. bod odůvodnění). V případě úvěrů, jež poskytují banky spojené s vládní politikou či ve státním vlastnictví, tak Komise dospívá k závěru, že výrobci natíraného papíru získávají finanční příspěvek v podobě přímého převodu peněžních prostředků ze strany vlády ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) základního nařízení.
iii) Výhoda
(91)
V míře, v níž jsou vládní půjčky poskytovány za podmínek výhodnějších, než jaké by mohli jejich příjemci skutečně získat na trhu, je jim poskytována výhoda podle čl. 3 odst. 2 a čl. 6 písm. b) základního nařízení. Vzhledem ke zjištění, že nevládní úvěry v Číně nepředstavují vhodný základ pro srovnání podle obvyklých tržních podmínek, byl tento srovnávací základ sestaven pomocí metody popsané v 96. až 102. bodě odůvodnění.
iv) Specifičnost
(92)
Čínská vláda byla požádána o informace jednak ke kritériím, jejichž splněním vzniká na subvenci nárok, jednak k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. S ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, tak musela Komise podle článku 28 základního nařízení svá zjištění opřít o dostupné údaje. Je třeba poznamenat, že podle čl. 28 odst. 6 platí: „Nespolupracuje-li účastník řízení vůbec nebo jen částečně a následkem toho nebudou některé podstatné informace sděleny, může to vést k výsledku, který pro něj bude méně příznivý, než kdyby při šetření spolupracoval“. Přihlíženo bylo k následujícím údajům:
-
důkaz specifičnosti subvence, jenž předložil žadatel,
-
zjištění (viz 77. a 78. bod odůvodnění), podle nichž směřují do papírenského průmyslu specifické subvence na základě specifického plánu pro dané odvětví, tj. pětiletky papírenského průmyslu,
-
důkazy (viz 76. bod odůvodnění) o tom, že je papírenský průmysl „podporovaným odvětvím“ (rozhodnutí č. 40),
-
článek 34 zákona o komerčních bankách [2003] č. 13 (viz 79. bod odůvodnění), podle nějž komerční banky vykonávají úvěrovou činnost v souladu s potřebami národního hospodářství a společenského rozvoje a v duchu státní průmyslové politiky; v tomto konkrétním případě tedy úvěrová činnost těchto bank probíhá v intencích pětiletky papírenského průmyslu,
-
zjištění (viz 81. bod odůvodnění), podle nichž čínský systém státního plánování nařizuje bankám, aby papírenský průmysl úvěrovaly, a podle nichž se u společností předpokládá velmi dobrý úvěrový rating, neboť splňují podmínky podle konkrétních strategických plánů.
(93)
Na základě výše uvedeného a vzhledem k tomu, že čínská vláda během šetření nespolupracovala, z dostupných důkazů vyplývá, že subvence, jež jsou poskytovány společnostem v papírenském průmyslu, nejsou obecně dostupné všem podnikům, a jedná se tedy o subvence specifické ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení. Vzhledem k nedostatečné spolupráci čínské vlády nenasvědčuje nic tomu, že se nárok na subvenci zakládá na objektivních kritériích či podmínkách podle čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení.
d) Závěry
(94)
S ohledem na výše uvedené je třeba financování papírenského průmyslu pokládat za subvenci.
(95)
Tato subvence by měla být vzhledem k existenci finančního příspěvku, výhody vzniklé vyvážejícím výrobcům a specifičnosti pokládána za napadnutelnou.
e) Výpočet výše subvence
(96)
Výše napadnutelných subvencí byla vypočtena na základě výhody, kterou získal příjemce subvence a která byla zjištěna za období šetření. Podle čl. 6 písm. b) základního nařízení se za výhodu považuje rozdíl mezi částkou, kterou platí daná společnost za poskytnutí vládní půjčky, a částkou, kterou by tato společnost zaplatila za srovnatelnou obchodní půjčku, kterou by mohla získat na trhu.
(97)
Jak je vysvětleno výše, jsou úvěry, jež čínské banky poskytují, výrazem významných vládních zásahů v bankovním sektoru a jejich úrokové sazby neodrážejí sazby na fungujícím trhu; vhodný základ pro srovnání podle obvyklých tržních podmínek byl tudíž sestaven pomocí níže popsané metody. Vzhledem k nedostatečné spolupráci čínské vlády využila Komise ke zjištění vhodného srovnávacího základu u úrokových sazeb rovněž dostupných údajů.
(98)
Při sestavování vhodného srovnávacího základu je pokládáno za přiměřené použít čínské úrokové sazby upravené tak, aby odrážely běžné tržní riziko. Aktuální finanční situace vývozců byla totiž zjišťována za zkreslených tržních podmínek a čínské banky neposkytly spolehlivé údaje o tom, jak měří rizika a určují úvěrový rating. V takové situaci je proto pokládáno za nezbytné z údajů o úvěruschopnosti čínských vývozců sice vycházet, avšak uplatnit přirážku, která bude odrážet potenciální dopad zkreslených podmínek čínského trhu na finanční situaci těchto vývozců.
(99)
S ohledem na výše uvedené byli čínská vláda i spolupracující vyvážející vývozci (jak je uvedeno v 68. až 72. bodě odůvodnění) požádáni o informace k úvěrové politice čínských bank a ke způsobu, jakým byly tyto úvěry vyvážejícím výrobcům poskytovány. Navzdory opakovaným žádostem zúčastněné strany tyto informace neposkytly. Vzhledem k takto nedostatečné spolupráci a ke všem dostupným skutečnostem a v souladu s čl. 28 odst. 6 základního nařízení je pokládáno za náležité uvažovat situaci, že je všem podnikům v Číně udělena pouze nejvyšší známka pro dluhopisy neinvestičního stupně (BB dle agentury Bloomberg), a uplatnit na standardní úvěrovou sazbu Čínské lidové banky adekvátní prémii předpokládanou u dluhopisů, jež podniky s tímto ratingem vydávají. V případě úvěrů v cizí měně uplatňuje Komise na standardní úvěrovou sazbu uvedenou v příslušných čínských úvěrových smlouvách (sazbu LIBOR) adekvátní prémii předpokládanou u dluhopisů, jež podniky s tímto ratingem vydávají. Nicméně vzhledem k celkově nedostatečné spolupráci čínské vlády při poskytování informací o bankách ve státním vlastnictví a při zjednávání přístupu k nim je v souladu s čl. 28 odst. 6 základního nařízení a s ohledem na všechny dostupné skutečnosti pokládáno za náležité použít úvěrový rating BB (v neinvestičním, spekulativním stupni).
(100)
Výhoda pro vyvážející výrobce byla vypočtena tím způsobem, že byl úrokový diferenciál v procentním vyjádření vynásoben nesplacenou výší úvěru, tj. byl uvažován úrok nezaplacený během období šetření. Tato částka byla poté rozpočítána na celkový obrat spolupracujících vyvážejících výrobců.
(101)
Jak je vysvětleno v 73. bodě odůvodnění, odmítl jeden z vyvážejících výrobců předložit důležitou dohodu o restruktualizaci dluhu. Nebylo tak možno ověřit základní informace o úvěrech, jež jsou předmětem dohody, např. úrokovou sazbu, splatnost, splátkový harmonogram atd. Vyvážející výrobce ani neprokázal, že z předmětných úvěrů splatil jistinu. Při výpočtu výše výhody byly proto tyto úvěry posouzeny jako grant a byly rozpočítány na období šetření spolu s úrokem, jenž během tohoto období zůstal nezaplacen a jehož výpočet je uveden v 100. bodě odůvodnění.
(102)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu činí v případě společností ze skupiny APP 5,37 % a v případě společností ze skupiny Chenming 1,26 %.
4.2.2. PROGRAMY TÝKAJÍCÍ SE DANĚ Z PŘÍJMU
- Preferenční daňové schéma pro podniky, které využívají nejnovější a špičkové technologie
(103)
Společnostem, jež si úspěšně požádají o vydání osvědčení podniku, který využívá nejnovější a špičkové technologie, tento program umožňuje využít snížené sazby u daně z příjmů ve výši 15 % oproti běžné sazbě, jež činí 25 %.
a) Právní základ
(104)
Tento program je jakožto zvýhodněný daňový režim upraven jednak v článku 28 zákona ČLR o dani z příjmů podniků (Enterprise Income Tax Law of the PRC) (zákon č. 63 vyhlášený dne 16. března 2007), jednak ve Správních opatřeních k určování podniků, které využívají nejnovější a špičkové technologie. Týká se jej i Oznámení státní daňové správy o otázkách úhrady daně z příjmů podniků, které využívají nejnovější a špičkové technologie (Guo Shui Han [2008] č. 985). Toto oznámení podrobněji upravuje realizaci tohoto programu.
b) Nárok na subvenci
(105)
Článek 10 správních opatření k určování podniků, které využívají nejnovější a špičkové technologie, vyjmenovává seznam kritérií, jejichž splněním vzniká společnostem nárok na využití programu. Splňuje-li společnost veškeré podmínky článku 10, musí podat příslušným orgánům žádost postupem podle článku 11 zmíněných opatření.
c) Praktická realizace
(106)
Společnost, jež zamýšlí o účast v programu požádat, musí podat elektronickou cestou žádost u místního odboru pro vědu a technologie, který tuto žádost předběžně posoudí. Tento odbor následně společnost doporučí u útvaru pro vědu a technologie příslušné provincie. Před vydáním rozhodnutí o tom, že bude žadateli uděleno osvědčení podniku, který využívá nejnovější a špičkové technologie, je uvedený útvar oprávněn provést přímo v prostorách žadatele šetření.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(107)
Tohoto podpůrného programu se účastnili tři spolupracující vyvážející výrobci, kteří získali během období šetření výhody. Přestože čínská vláda nepředložila žádné správní předpisy, poskytli vyvážející výrobci dostupné právní texty. Ani z nich však nelze dost dobře vyčíst postup podávání žádosti, jenž tak zůstává vágní a netransparentní.
e) Závěry
(108)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a odst. 2 základního nařízení v podobě prominutí příjmů vládou, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(109)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. Jak je uvedeno v oddíle 4.1, musela proto Komise s ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, opřít svá zjištění podle článku 28 základního nařízení o dostupné údaje.
(110)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení, neboť přístup k němu je podle právních předpisů, jimiž se řídí orgán poskytující subvenci, omezen na určité podniky a odvětví zařazené do kategorie podporovaných, např. na výrobce natíraného papíru. V kapitole 4 zákona ČLR o dani z příjmů podniků (zákon č. 63 vyhlášený dne 16. března 2007) věnované „daňovým pobídkám“ totiž článek 25 stanoví, že „pobídky v oblasti daně z příjmů podniků poskytuje stát hlavním odvětvím a projektům, jež stát podporuje“. Komise má za to, že zásady a klasifikaci, z nichž vychází zařazení podniku do kategorie podporovaných, stanovila Státní rada v rozhodnutí č. 40 (článek 14) a ve směrném katalogu průmyslové restrukturalizace. Navíc nejsou dána ani objektivní kritéria, podle nichž lze vznik nároku na subvenci určit, ani přesvědčivé důkazy o tom, že nárok vzniká automaticky v souladu s čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení. Přestože se totiž během inspekcí u vyvážejících výrobců podařilo shromáždit některé správní předpisy, není v důsledku nedostatečné spolupráce čínské vlády možné existenci objektivních kritérií posoudit.
(111)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
f) Výpočet výše subvence
(112)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za posuzované období. Za výhodu se považuje výše celkové daňové povinnosti vypočtené podle běžné daňové sazby po odečtení výše daně vypočtené podle snížené preferenční sazby. V souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení byla výše této subvence (čitatel) rozpočítána na obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobci za období šetření dosáhli, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(113)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu činí v případě společností ze skupiny APP 1,22 % a v případě společností ze skupiny Chenming 0,58 %.
- Preferenční daňové schéma pro výzkum a vývoj
(114)
Tento program nabízí výhodu všem společnostem, jež jsou uznávanými realizátory výzkumných a vývojových projektů. Toto zařazení jim umožňuje u daně z příjmů právnických osob uplatnit 50 % skutečných výdajů na schválené projekty.
a) Právní základ
(115)
Tento program je jakožto zvýhodněný daňový režim upraven i) v čl. 30 odst. 1 zákona ČLR o dani z příjmů podniků (zákon č. 63 vyhlášený dne 16. března 2007), dále ii) v článku 95 Prováděcího nařízení k zákonu ČLR o dani z příjmů podniků, výnosu Státní rady ČLR č. 512 vyhlášeném dne 6. prosince 2007, a iii) v Průvodci hlavními odvětvími (oznámení č. 6 z roku 2007).
b) Nárok na subvenci
(116)
Tento program nabízí výhodu společnostem, jež byly uznány za realizátory výzkumných a vývojových projektů. Podmínky pro účast v něm splňují pouze výzkumné a vývojové projekty společností, jež využívají nejnovější a špičkové technologie a jimž se dostává primární podpory od státu; tyto podmínky splňují dále projekty vyjmenované v Průvodci hlavními odvětvími industrializace za pomoci špičkových technologií v rámci stávající rozvojové priority, který vydala Národní komise pro rozvoj a reformy.
c) Praktická realizace
(117)
Společnosti, jež zamýšlejí podat žádost o účast v programu, musí místnímu odboru pro vědu a technologie poskytnout podrobné údaje o daných výzkumných a vývojových projektech. Projekty schvaluje na základě posouzení žádosti daňový odbor. Částka, jež podléhá dani z příjmů právnických osob, se snižuje o 50 % skutečných výdajů na schválené projekty.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(118)
Tohoto programu se účastnili spolupracující vyvážející výrobci, kteří získali během období šetření výhody. Přestože čínská vláda nepředložila žádné správní předpisy, poskytli vyvážející výrobci dostupné právní texty. Ani z nich však nelze dost dobře vyčíst postup podávání žádosti, který tak zůstává vágní a netransparentní.
e) Závěry
(119)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a odst. 2 základního nařízení v podobě prominutí příjmů vládou, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(120)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. Jak je uvedeno v oddíle 4.1, musela proto Komise s ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, opřít svá zjištění podle článku 28 základního nařízení o dostupné údaje.
(121)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení, neboť přístup k němu je podle právních předpisů, jimiž se řídí orgán poskytující subvenci, omezen na určité podniky a odvětví zařazené do kategorie podporovaných, např. na výrobce natíraného papíru. Navíc nejsou dána ani objektivní kritéria, podle nichž lze vznik nároku na subvenci omezit, ani přesvědčivé důkazy o tom, že nárok vzniká automaticky v souladu s čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení. Přestože se totiž během inspekcí u vyvážejících výrobců podařilo shromáždit některé správní předpisy, není v důsledku nedostatečné spolupráce čínské vlády možné existenci objektivních kritérií posoudit.
(122)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
f) Výpočet výše subvence
(123)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Za výhodu se považuje celková daňová povinnost vypočtená podle běžné daňové sazby, od níž se odečte daň skutečně zaplacená po 50 % odpočtu skutečných výdajů na výzkum a vývoj u schválených projektů. V souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení byla výše této subvence (čitatel) rozpočítána na obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobci za období šetření dosáhli, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(124)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu činí 0,02 % u společností ze skupiny APP a 0,05 % u společností ze skupiny Chenming.
- Osvobození od daně dividend vyplácených mezi způsobilými tuzemskými podniky
(125)
Program je určen podnikům se sídlem v Číně, které drží podíly v jiných tuzemských podnicích. V případě příjmů, jež jim plynou z určitých dividend vyplácených těmito tuzemskými podniky, mají tito podílníci nárok na osvobození od daně.
a) Právní základ
(126)
Tento program je jakožto zvýhodněný daňový režim upraven v článku 26 zákona ČLR o dani z příjmů podniků a je blíže rozveden v článku 83 prováděcího předpisu k zákonu ČLR o dani z příjmů podniků, výnosu Státní rady ČLR č. 512 vyhlášeném dne 6. prosince 2007.
(b) Nárok na subvenci
(127)
Tento program poskytuje výhody všem společnostem se sídlem v Číně, které mají podíly v jiných podnicích se sídlem v Číně.
c) Praktická realizace
(128)
Společnosti mohou programu využít přímo při vyplňování daňového přiznání.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(129)
Spolupracující vyvážející výrobci ve svém přiznání k dani z příjmů vykázali osvobození od daně u částky, která je označena jako dividendy, bonusy a jiné příjmy z kapitálových investic, které plynou způsobilým rezidentům a podnikům v souladu s podmínkami přílohy 5 k přiznání k dani z příjmů (roční výkaz daňových zvýhodnění). Tyto společnosti neodváděly z vykázaných částek daň z příjmů.
e) Závěry
(130)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a odst. 2 základního nařízení v podobě prominutí příjmů vládou, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(131)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace neposkytla. Jak je uvedeno v oddíle 4.1, musela proto Komise s ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, opřít svá zjištění podle článku 28 základního nařízení o dostupné údaje.
(132)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení, neboť přístup k němu je podle právních předpisů, jimiž se řídí orgán poskytující subvenci, omezen na podniky se sídlem v Číně, jimž plynou od jiných podniků se sídlem v Číně příjmy z dividend - na rozdíl od podniků, které investují do podniků zahraničních.
(133)
Vzhledem k tomu, že jsou všechny uvedené daňové programy podle kapitoly 4 zákona ČLR o dani z příjmů podniků vyhrazeny výlučně významným výrobním odvětvím a projektům, které stát podle článku 25 podporuje či stimuluje, jedná se rovněž v tomto případě o specifický program, neboť tento je vyhrazen pouze určitým podnikům a výrobním odvětvím, jež jsou klasifikovány jako podporované a k nimž patří např. výroba natíraného papíru. Komise má totiž za to, že zásady a klasifikaci, z nichž vychází zařazení podniku do kategorie podniků podporovaných, stanovila Státní rada v rozhodnutí č. 40 (článek 14) a ve směrném katalogu průmyslové restrukturalizace. Navíc nejsou v daném případě dána ani objektivní kritéria, podle nichž lze vznik nároku na subvenci omezit, ani přesvědčivé důkazy o tom, že nárok vzniká automaticky v souladu s čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení. Přestože se totiž během inspekcí u vyvážejících výrobců podařilo shromáždit některé správní předpisy, není v důsledku nedostatečné spolupráce čínské vlády možné existenci objektivních kritérií posoudit.
(134)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
f) Výpočet výše subvence
(135)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Za výhodu se považuje výše celkové daňové povinnosti (včetně daně z příjmu z dividend, jenž příjemcům plyne od jiných podniků se sídlem v Číně), po odečtení částky, kterou příjemci skutečně zaplatili při zohlednění osvobození dividend od daně. V souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení byla výše této subvence (čitatel) rozpočítána na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobci za období šetření dosáhli, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(136)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu činí v případě společností ze skupiny APP 1,34 % a v případě společností ze skupiny Chenming 0,21 %.
4.2.3. PROGRAMY TÝKAJÍCÍ SE NEPŘÍMÝCH DANÍ A DOVOZNÍHO CLA
- Osvobození dováženého zařízení od DPH a cla
(137)
Tento program stanoví výhody v podobě osvobození dlouhodobých aktiv od DPH a jejich bezcelního dovozu, jichž mohou využít podniky se zahraničními investicemi a podniky domácí, které si u čínských orgánů opatří osvědčení o státem podporovaných projektech v souladu s příslušnými právními předpisy v oblasti investic, daní a cel.
a) Právní základ
(138)
Tento program se opírá o soubor právních předpisů, jmenovitě o i) Oběžník Státní rady č. 37/1997 o úpravě daňových schémat pro dovážené zařízení, ii) Sdělení ministerstva financí, všeobecné celní správy a státní daňové správy [2008] č. 43, iii) Oznámení Národní komise pro rozvoj a reformy č. 316 2006 ze dne 22. února 2006 o důležitých otázkách k vyřizování potvrzení o státem podporovaných projektech financovaných z domácích a zahraničních zdrojů a o iv) Katalog zboží dováženého pro podniky se zahraničními investicemi a podniky domácí, jež nelze vyjmout z celní povinnosti, pro rok 2008.
b) Nárok na subvenci
(139)
Nárok na subvenci mají pouze žadatelé z řad podniků se zahraničními investicemi a podniků domácích, jež si opatří osvědčení o státem podporovaných projektech.
c) Praktická realizace
(140)
Oznámení Národní komise pro rozvoj a reformy č. 316 2006 ze dne 22. února 2006 o důležitých otázkách k vyřizování potvrzení o státem podporovaných projektech financovaných z domácích a zahraničních zdrojů ve svém článku I.1 stanoví, že v případě projektů zahraničních investic, jež odpovídají „podporovaným projektům podle Katalogu výrobních odvětví pro účely směrování zahraničních investic a podle Katalogu prioritních výrobních odvětví pro účely zahraničních investic ve středozápadním regionu spojených s přenosem technologií, je od cla a DPH osvobozeno jednak zařízení určené k vlastnímu použití a dovezené v rámci celkové investice, jednak technologie, díly, součásti a náhradní díly dovezené spolu s tímto zařízením v souladu se smlouvou; toto neplatí pro komodity uvedené v Katalogu komodit dovážených v rámci projektů zahraničních investic, jež nejsou osvobozeny od daně“. Potvrzení vystavované podporovaným projektům zahraničních investic, v jejichž případě dosahuje celková investice alespoň 30 milionů USD, vydává Národní komise pro rozvoj a reformy. V případech, kdy je celková investice nižší než 30 milionů USD, vystavují potvrzení téhož druhu komise či odbory pro ekonomiku na úrovni provincie. Poté, co obdrží uvedené potvrzení o podporovaném projektu, předloží společnosti místním celním orgánům uvedená osvědčení a další doklady k žádosti, aby získaly nárok na osvobození dovezeného zařízení od cla a DPH.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(141)
Tohoto programu využívali všichni spolupracující vyvážející výrobci.
e) Závěry
(142)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a odst. 2 základního nařízení v podobě prominutí příjmů vládou, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(143)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. Jak je uvedeno v oddíle 4.1, musela proto Komise s ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, opřít svá zjištění podle článku 28 základního nařízení o dostupné údaje.
(144)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení, neboť přístup k němu je podle právních předpisů, jimiž se řídí orgán poskytující subvenci, omezen na podniky, které svou investiční činnost uskutečňují v rámci specifických kategorií podnikání, jejichž taxativní výčet podávají právní předpisy (tj. katalog výrobních odvětví pro účely směrování zahraničních investic a katalog prioritních výrobních odvětví, výrobků a technologií, jejichž rozvoj stát v současnosti podporuje). Navíc nejsou dána ani objektivní kritéria, podle nichž lze vznik nároku na subvenci určit, ani přesvědčivé důkazy o tom, že nárok vzniká automaticky v souladu s čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení. Přestože se totiž během inspekcí u vyvážejících výrobců podařilo shromáždit některé správní předpisy, není v důsledku nedostatečné spolupráce čínské vlády možné existenci objektivních kritérií posoudit.
(145)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
f) Výpočet výše subvence
(146)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Tato výhoda, kterou příjemci získali, byla vypočtena s přihlédnutím k osvobození dovezeného zařízení od DPH a cla. V souladu s čl. 7 odst. 3 základního nařízení byla výše této subvence (čitatel) rozpočítána na dobu šetření; přitom byla uvažována životnost v délce trvání průměrné doby odepisování v daném výrobním odvětví (tj. patnáct let). Výsledná částka byla poté rozpočítána na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobci za období šetření dosáhli, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(147)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu činí u společností ze skupiny APP 1,17 % a u společností ze skupiny Chenming 0,61 %.
- Vracení DPH v případě zařízení vyrobeného na domácím trhu
(148)
Tento program stanoví výhody v podobě vracení DPH, jež podniky se zahraničními investicemi uhradí při nákupu zařízení vyrobeného na domácím trhu.
a) Právní základ
(149)
Program se opírá o Oběžník státní daňové správy č. 171, 1999 ze dne 20. září 1999 o vyhlášení prozatímních opatření o navrácení daně daně při nákupu zařízení vyrobeného na domácím trhu podniky se zahraničními investicemi. Platnost programu pak ukončil Oběžník o ukončení politiky refundací daně při nákupu zařízení vyrobeného na domácím trhu ze strany podniků se zahraničními investicemi [Caishui 2008, č. 176]. Druhý uvedený oběžník stanoví po ukončení programu k 1. lednu 2009 přechodné období.
b) Nárok na subvenci
(150)
Nárok na subvenci vzniká jen podnikům se zahraničními investicemi, jež nakupují zařízení vyrobené na domácím trhu.
c) Praktická realizace
(151)
Cílem programu je refundovat podnikům se zahraničními investicemi DPH zaplacené při nákupu zařízení vyrobeného na domácím trhu. Předpokladem je, že toto zařízení není klasifikováno jako zboží bez možnosti osvobození a jeho hodnota nepřekračuje celkový investiční limit pro podniky se zahraničními investicemi podle „Zkušebních správních opatření o nákupu zařízení vyrobeného na domácím trhu“.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(152)
Tohoto programu využívali všichni spolupracující vyvážející výrobci.
e) Závěry
(153)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a odst. 2 základního nařízení v podobě prominutí příjmů vládou, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(154)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. Jak je uvedeno v oddíle 4.1, musela proto Komise s ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, opřít svá zjištění podle článku 28 základního nařízení o dostupné údaje.
(155)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení, neboť přístup k němu je podle právních předpisů, jimiž se řídí orgán poskytující subvenci, omezen na podniky určitého druhu (tj. podniky se zahraničními investicemi). Navíc nejsou dána ani objektivní kritéria, podle nichž lze vznik nároku na subvenci určit, ani přesvědčivé důkazy o tom, že nárok vzniká automaticky v souladu s čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení. Přestože se totiž během inspekcí u vyvážejících výrobců podařilo shromáždit některé správní předpisy, není v důsledku nedostatečné spolupráce čínské vlády možné existenci objektivních kritérií posoudit.
(156)
Tento subvenční program je specifický i ve smyslu čl. 4 odst. 4 písm. b) základního nařízení, neboť subvence je poskytována v závislosti na používání zboží vyrobeného na domácím trhu na úkor zboží dovezeného.
(157)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
f) Výpočet výše subvence
(158)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Tato výhoda, kterou příjemci získali, byla vypočtena s přihlédnutím k vrácení DPH uhrazeného při nákupu zařízení vyrobeného na domácím trhu. V souladu s čl. 7 odst. 3 základního nařízení byla výše této subvence (čitatel) rozpočítána na dobu šetření; přitom byla uvažována životnost v délce trvání průměrné doby odepisování v daném výrobním odvětví (tj. patnáct let). Výsledná částka byla poté rozpočítána na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobci za období šetření dosáhli, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(159)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu činí v případě společností ze skupiny APP 0,03 % a v případě společností ze skupiny Chenming 0,05 %.
- Osvobození podniků se zahraničními investicemi od daní za údržbu města, výstavbu a od příplatků na vzdělávání
(160)
Tento program vyjímá podniky se zahraničními investicemi z povinnosti hradit místní daně za údržbu města, výstavbu a příplatek na vzdělávání.
a) Právní základ
(161)
Program se opírá o Dočasný předpis Čínské lidové republiky o dani za údržbu města Kuo-fa, (zveřejněno dne 8. února 1985, č. 19) a Předpis ministerstva financí k několika specifickým otázkám provádění Dočasného předpisu Čínské lidové republiky o dani za údržbu města Cchaj-šuej-c' (zveřejněno dne 22. března 1985, č. 69).
b) Nárok na subvenci
(162)
Nárok na subvenci vzniká pouze podnikům se zahraničními investicemi.
c) Praktická realizace
(163)
Podle Dočasného předpisu Čínské lidové republiky o dani za údržbu města se základ daně za údržbu města a za výstavbu určí jako „výše daně z výrobku, DPH a daně z podnikatelské činnosti, kterou poplatníci daně skutečně zaplatí, a je hrazena současně s daní z výrobku, DPH a daní z podnikatelské činnosti“.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(164)
Jak je vysvětleno v 347. a 348. bodě odůvodnění, daňové povinnosti v souvislosti s tímto programem platí od 1. prosince 2010 pro všechny společnosti působící v Číně.
e) Závěry
(165)
Proto a na základě informací do 30. listopadu 2010 je program nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a odst. 2 základního nařízení v podobě prominutí příjmů vládou, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(166)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení, neboť právní předpisy, jimiž se řídí orgán poskytující subvenci, osvobozují od daňové povinnosti v případě daně za údržbu města a za výstavbu určité podniky (tj. podniky se zahraničními investicemi).
(167)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
(168)
Vzhledem k informacím, které poskytla čínská vláda a příslušní spolupracující vyvážející výrobci, se však usuzuje, že se dotyčným stranám podařilo prokázat, že tento program již nepředstavuje žádnou výhodu pro dotyčné výrobce.
(169)
Jsou proto splněny podmínky stanovené v článku 15 základního nařízení. Proto bylo rozhodnuto, že v souvislosti s tímto programem nebudou uložena vyrovnávací opatření.
4.2.4. GRANTOVÉ PROGRAMY
(170)
U dvou z grantových programů uvedených v podnětu bylo zjištěno, že jich využívali spolupracující vyvážející výrobci; jednalo se o cenu za známou značku a o Zvláštní fondy pro podporu hospodářské a obchodní výměny se zahraničím a pro přilákání významných zahraničních investičních projektů do provincie Šan-tung. Ostatní programy, jejichž využití bylo v daném případě zjištěno, oznámili spolupracující vyvážející výrobci. Čínská vláda byla na existenci těchto programů upozorněna a byla požádána o nezbytné informace k nim. Podle jejího vyjádření nemohou být programy v podnětu neuvedené předmětem šetření, neboť to odporuje pravidlům WTO. Žádost Komise je podle ní tedy v rozporu s pravidly pro provádění důkazů a konzultací, jež upravuje Dohoda WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních. Čínská vláda dále uvedla, že informace, jež Komise k těmto programům předložila, jsou obecné povahy a že by Komise i za předpokladu, že by programy předmětem šetření být mohly, měla čínské vládě zaslat novou, řádně zdůvodněnou žádost o podrobnosti k nově namítaným subvencím, jež by byly pro šetření relevantní.
(171)
V této souvislosti je třeba poznamenat, že je běžným postupem Unie vyrozumívat orgány země, proti níž je vedeno šetření, o existenci dalších namítaných subvenčních programů, než o jakých hovoří podnět a jichž využívají spolupracující vyvážející výrobci, a tyto orgány požádat o příslušné informace a vysvětlení. Postup zvolený v daném případě je v souladu s příslušnými pravidly WTO. Komise čínskou vládu vyrozuměla o existenci těchto programů v okamžiku, kdy se o nich dozvěděla, a poskytla čínské vládě informace, jež od čínských spolupracujících vyvážejících výrobců obdržela. Čínské vládě současně poskytla příležitost ke konzultacím o těchto programech a čínská vláda této příležitosti využila. Byly tak v plném rozsahu dodrženy články 12.1, 13.1 a 13.2 Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních i čl. 11 odst. 10 základního nařízení. Níže uvedená zjištění zohledňují informace, jež čínská vláda k příslušným programům poskytla.
i) Programy uvedené v podnětu
- Známé značky
a) Právní základ
(172)
Program je realizován na základě Sdělení provincie Šan-tung o rozpočtových prostředcích vyčleněných v roce 2008 na zvláštní cenu za rozvoj vývozních značek [Lucaiqizhi (2008) č. 75]. Na základě programu jsou společnostem poskytovány granty, jejichž účelem je podpořit vývozní značky a zvýšit tržní podíl známých značek.
b) Nárok na subvenci
(173)
Cenu mohou získat pouze podniky, jež vyvážejí známé značky a jsou usazeny v provincii Šan-tung. K doložení kritérií pro vznik nároku na cenu nebyly předloženy žádné právní ani správní akty.
c) Praktická realizace
(174)
Cílem programu je odměnit podniky, jež jsou uznávanými vývozci známých značek a jsou usazeny v provincii Šan-tung, a podpořit tak jejich rozvoj a konkurenceschopnost. Žádost o účast v programu nemusí podnik podávat, a proto není vydáváno žádné formální rozhodnutí o jejím schválení.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(175)
Tohoto programu využíval jeden spolupracující vyvážející výrobce.
e) Závěry
(176)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) a odst. 2 základního nařízení v podobě přímého převodu peněžních prostředků, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(177)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. Jak je uvedeno v oddíle 4.1, musela proto Komise s ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, opřít svá zjištění podle článku 28 základního nařízení o dostupné údaje.
(178)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení, neboť přístup k němu je omezen na určité podniky, tj. podniky, jež vyvážejí známé značky. Vzhledem k tomu, že ke kritériím vzniku nároku na subvenci nejsou k dispozici žádné údaje právní ani správní povahy, nenasvědčuje nic tomu, že se nárok na subvenci zakládá na objektivních kritériích a podmínkách podle čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení.
(179)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
f) Výpočet výše subvence
(180)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Tato částka (čitatel) byla rozpočítána na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobce za období šetření dosáhl, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(181)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu je v případě společností ze skupiny Chenming zanedbatelná (méně než 0,01 %).
- Zvláštní fondy pro přilákání zahraničních investičních projektů
a) Právní základ
(182)
Oficiálním dokumentem, který je tomuto programu věnován, je Oznámení lidové vlády města Šou-kuang o vyznamenání podniků za zásluhy v roce 2008 (Announcement of Shouguang People's Government on Commendation of advanced enterprises in 2008). Tento program zřízený dne 9. února 2008 vyznamenává podniky, jež v roce 2008 dosáhly vynikajících výsledků.
b) Nárok na subvenci
(183)
Do programu se mohou zapojit společnosti, jež byly uznány jako „podniky se zásluhami o přilákání zahraničních investic“ či jako „podniky se zásluhami o zahraniční obchod“ a jež vykazují pozoruhodné výsledky v zahraničním obchodu či dokázaly přilákat významné zahraniční investice. Čínská vláda k této strategii ani k vymezení „podniku se zásluhami o přilákání zahraničních investic“ či „podniku se zásluhami o zahraniční obchod“ nepředložila žádný právní ani správní předpis.
c) Praktická realizace
(184)
Přidělování prostředků z fondů „podnikům se zásluhami o přilákání zahraničních investic“ či „podnikům se zásluhami o zahraniční obchod“ je věcí lidové vlády města Šou-kuang.
(185)
Podle údajů čínské vlády nemusí podnik o účast v programu žádat, a proto není vydáváno žádné formální rozhodnutí o jejím schválení.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(186)
Tohoto programu využíval jeden spolupracující vyvážející výrobce.
e) Závěry
(187)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) a odst. 2 základního nařízení v podobě přímého převodu peněžních prostředků, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(188)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. Jak je uvedeno v oddíle 4.1, musela proto Komise s ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, opřít svá zjištění podle článku 28 základního nařízení o dostupné údaje.
(189)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení, neboť přístup k němu je omezen na určité podniky, tj. podniky se zásluhami o přilákání zahraničních investic a podniky se zásluhami o zahraniční obchod. Vzhledem k tomu, že ke kritériím vzniku nároku na subvenci nejsou k dispozici žádné údaje právní ani správní povahy, nenasvědčuje nic tomu, že se nárok na subvenci zakládá na objektivních kritériích a podmínkách podle čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení.
(190)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
f) Výpočet výše subvence
(191)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Tato částka (čitatel) byla rozpočítána na celkový obrat z prodeje, jehož spolupracující vyvážející výrobce za období šetření dosáhl, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(192)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu je v případě společností ze skupiny Chenming zanedbatelná (méně než0,01 %).
ii) Programy, jež uvedli spolupracující vyvážející výrobci
- Pomoc v antidumpingovém řízení
a) Právní základ
(193)
Oficiálním dokumentem, jenž je tomuto programu věnován, jsou Prováděcí pravidla pro politiku podpory subjektům, proti nimž je vedeno antidumpingové, antisubvenční či ochranné šetření (Rules for the Implementation of the Support Policy for Anti-dumping, Anti-subsidy, Safeguard investigation Respondent). Podle tvrzení čínské vlády byl tento program ukončen v roce 2008, nebylo však doloženo relevantní vyhlášení právního předpisu.
b) Nárok na subvenci
(194)
Subvenci uděluje finanční odbor příslušného regionu či provincie s cílem usnadnit dané společnosti účast v antidumpingovém šetření, které pro ní vedou USA. K získání nároku na subvenci musí být společnost registrována v provincii Šan-tung (s výjimkou města Čching-tao) a postupovat v souladu s pokyny, jež vydávají ministerstvo obchodu a orgány dané provincie.
c) Praktická realizace
(195)
Program je specifický pro určitý region (platí pouze v provincii Šan-tung, avšak s výjimkou jejího největšího města Čhing-tao) a kritéria způsobilosti pro účast v něm nejsou objektivně stanovena právním předpisem.
(196)
Podle příslušného právního předpisu je ve prospěch žadatele hrazeno 40 % nákladů na právní poradenství.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(197)
Tohoto programu využíval jeden spolupracující vyvážející výrobce.
e) Závěry
(198)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) a odst. 2 základního nařízení v podobě přímého převodu peněžních prostředků, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(199)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 3 základního nařízení, neboť přístup k němu je podle právních předpisů, jimiž se řídí orgán poskytující subvenci, omezen na společnosti ve vymezené územní oblasti.
(200)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
f) Výpočet výše subvence
(201)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Tato částka (čitatel) byla rozpočítána na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobce za období šetření dosáhl, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(202)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu je v případě společností ze skupiny Chenming zanedbatelná (méně než 0,01 %).
- Grant na technologickou modernizaci v městě Šou-kuang
a) Právní základ
(203)
Realizace programu se řídila Stanoviskem k urychlení rozvoje odvětví využívajících špičkových technologií (zkušební realizace) (Shoufa [2005] č. 37) (Opinion to accelerate high-tech industry development (Trial Implementation) (Shoufa [2005] No. 37), jež vydala obecní samospráva města Šou-kuang. Podle údajů čínské vlády se program opírá o konkrétní právní rámec, avšak nepředložila jeho znění.
b) Nárok na subvenci
(204)
V případě tohoto programu se jedná o subvenci, jež je poskytována ke zvýšení konkurenceschopnosti podniků. K doložení kritérií vzniku nároku na subvenci nebyly předloženy žádné právní ani správní akty.
c) Praktická realizace
(205)
Podle údajů čínské vlády se jedná o grantový program na místní úrovni, jenž má podporovat výzkum a vývoj, úspory energie a ochranu životního prostředí. Postup podávání žádosti o účast v programu není upraven. Regionální vláda vydává nepravidelná sdělení, jimiž vyvážející výrobce informuje o tom, že jim byl udělen grant v určité výši.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(206)
Tohoto programu využíval jeden spolupracující vyvážející výrobce.
e) Závěry
(207)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) a odst. 2 základního nařízení v podobě přímého převodu peněžních prostředků, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(208)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. Jak je uvedeno v oddíle 4.1, musela proto Komise s ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, opřít svá zjištění podle článku 28 základního nařízení o dostupné údaje.
(209)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení, neboť přístup k němu je omezen na určité podniky. Vzhledem k tomu, že ke kritériím vzniku nároku na subvenci nejsou k dispozici žádné údaje právní ani správní povahy, nenasvědčuje nic tomu, že se nárok na subvenci zakládá na objektivních kritériích a podmínkách podle čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení.
(210)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
f) Výpočet výše subvence
(211)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Tato částka (čitatel) byla rozpočítána na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobce za období šetření dosáhl, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(212)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu činí v případě společností ze skupiny Chenming 0,59 %.
- Fond na ochranu práv duševního vlastnictví průmyslové zóny ve městě Su-čou
a) Právní základ
(213)
Realizace programu se řídí Dočasnými opatřeními k posílení práce na ochraně práv duševního vlastnictví průmyslové zóny ve městě Su-čou a dále Správními předpisy o Fondu na ochranu práv duševního vlastnictví průmyslové zóny ve městě Su-čou.
b) Nárok na subvenci
(214)
Do programu se mohou zapojit pouze společnosti usazené v průmyslové zóně ve městě Su-čou, jež získaly osvědčení o zápisu v rejstříku autorských práv k programovému vybavení počítačů, osvědčení o zápisu v rejstříku topografie integrovaných obvodů a jež nově vytvořily výrobky známých značek.
c) Praktická realizace
(215)
K získání grantu na podání žádosti o registraci patentu či obchodní známky musí daná společnost vyplnit formulář žádosti o udělení ceny za známou značku na úrovni města Su-čou či nadřazeného územního celku a předložit jej odboru pro vědu a technologie uvedené průmyslové zóny. Granty uděluje průmyslová zóna ve městě Su-čou. K financování této průmyslové zóny ani ke státním orgánům, od nichž prostředky na granty získává, nebyly předloženy žádné údaje.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(216)
Tohoto programu využíval jeden spolupracující vyvážející výrobce. Komise však poznamenává, že jí k tomuto výrobci nebyla předložena žádná relevantní dokumentace, neboť jí nebyla dodána ani žádost o účast v programu, ani rozhodnutí o udělení ceny.
e) Závěry
(217)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) a odst. 2 základního nařízení v podobě přímého převodu peněžních prostředků, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(218)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. Jak je uvedeno v oddíle 4.1, musela proto Komise s ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, opřít svá zjištění podle článku 28 základního nařízení o dostupné údaje.
(219)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení, neboť přístup k němu je omezen na určité podniky. Vzhledem k tomu, že ke kritériím vzniku nároku na subvenci nejsou k dispozici žádné údaje právní ani správní povahy, nenasvědčuje nic tomu, že se nárok na subvenci zakládá na objektivních kritériích a podmínkách podle čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení.
(220)
Tento subvenční program je specifický i ve smyslu čl. 4 odst. 3 základního nařízení, neboť přístup k němu je podle právních předpisů, jimiž se řídí orgán poskytující subvenci, omezen na společnosti ve vymezené územní oblasti. Do programu se mohou zapojit pouze společnosti usazené v průmyslové zóně ve městě Su-čou.
(221)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
f) Výpočet výše subvence
(222)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Tato částka (čitatel) byla rozpočítána na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobce za období šetření dosáhl, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(223)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu činí v případě společností ze skupiny APP méně než 0,01 %.
- Subvence z Fondu průmyslového rozvoje v oblasti špičkových technologií
a) Právní základ
(224)
Čínská vláda ani vyvážející výrobci neuvedli žádný právní základ. Program upravuje finanční pomoc společnostem v průmyslové zóně ve městě Su-čou a podle údajů čínské vlády je jeho cílem jednak urychlit reformu a modernizaci této zóny, jednak podpořit kvalitnější vědecký výzkum, kterým se podniky v této průmyslové zóně zabývají.
b) Nárok na subvenci
(225)
Do programu se mohou zapojit pouze společnosti usazené v průmyslové zóně ve městě Su-čou, jež splňují požadavky řady plánů a mají zpracovány příslušné vědeckovýzkumné projekty. Čínská vláda předložila popis programu, avšak nepředložila znění příslušných plánů.
c) Praktická realizace
(226)
Pomoc v rámci tohoto programu získávají společnosti, jež v průmyslové zóně investují a žádají o granty na specifické druhy opatření (výzkum a vývoj, pomoc při vývoji nových výrobků, správa práv duševního vlastnictví, rozvoj trhů v zámoří, koordinace projektů s vládou, veřejné služby v oblasti technologií). Granty uděluje průmyslová zóna ve městě Su-čou. K financování této průmyslové zóny ani ke státním orgánům, od nichž prostředky na granty získává, nebyly předloženy žádné údaje.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(227)
Tohoto programu využíval jeden spolupracující vyvážející výrobce.
e) Závěry
(228)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) a odst. 2 základního nařízení v podobě přímého převodu peněžních prostředků, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(229)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. Jak je uvedeno v oddíle 4.1, musela proto Komise s ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, opřít svá zjištění podle článku 28 základního nařízení o dostupné údaje.
(230)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení, neboť přístup k němu je omezen na určité podniky. Vzhledem k tomu, že ke kritériím vzniku nároku na subvenci nejsou k dispozici žádné údaje právní či správní povahy, nenasvědčuje nic tomu, že se nárok na subvenci zakládá na objektivních kritériích a podmínkách podle čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení.
(231)
Tento subvenční program je specifický i ve smyslu čl. 4 odst. 3 základního nařízení, neboť přístup k němu je podle právních předpisů, jimiž se řídí orgán poskytující subvenci, omezen na společnosti ve vymezené územní oblasti. Do programu se mohou zapojit pouze společnosti usazené v průmyslové zóně ve městě Su-čou.
(232)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
f) Výpočet výše subvence
(233)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Tato částka (čitatel) byla rozpočítána na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobce za období šetření dosáhl, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(234)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu činí u společností ze skupiny APP 0,03 %.
- Cena průmyslové zóny ve městě Su-čou za zachování hospodářského růstu
a) Právní základ
(235)
Čínská vláda ani vyvážející výrobci neuvedli žádný právní základ. Podle údajů čínské vlády je program realizován v souladu se Stanoviskem průmyslové zóny ve městě Su-čou k podpoře hladkého, stabilního a rychlého hospodářského růstu a jeho cílem je urychlit strukturální růst průmyslu a zahraničního obchodu.
b) Nárok na subvenci
(236)
Do programu se mohou zapojit pouze společnosti usazené v průmyslové zóně ve městě Su-čou. Pro účast v něm nestanovily čínské orgány jednoznačná kritéria, avšak k získání grantu musí podniky usazené v průmyslové zóně dosáhnout v roce 2009 ve srovnání s rokem předchozím lepší vývozní výkonnosti.
c) Praktická realizace
(237)
Přestože podniky nemusí podle čínské vlády o účast v programu žádat, předložil příslušný spolupracující vyvážející výrobce formulář žádosti průmyslové zóny ve městě Su-čou o příspěvek z Fondu průmyslového rozvoje v oblasti špičkových technologií. Podle údajů čínské vlády je program vázán na vývozní výkonnost podniků tím způsobem, že je podnikům vyplácena předem stanovená částka v RMB za každý dolar, o který se zvýší objem a hodnota jejich vývozu. Tato pobídka znějící na RMB se dále rozlišuje podle druhu výrobků a modelů. Granty uděluje průmyslová zóna ve městě Su-čou. K financování této průmyslové zóny ani ke státním orgánům, od nichž prostředky na granty získává, nebyly předloženy žádné údaje.
d) Zjištění, jež šetření přineslo
(238)
Tohoto programu využíval jeden spolupracující vyvážející výrobce.
e) Závěry
(239)
Program je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) a odst. 2 základního nařízení v podobě přímého převodu peněžních prostředků, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu.
(240)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. Jak je uvedeno v oddíle 4.1, musela proto Komise s ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, opřít svá zjištění podle článku 28 základního nařízení o dostupné údaje.
(241)
Tento subvenční program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 3 základního nařízení, neboť přístup k němu je podle právních předpisů, jimiž se řídí orgán poskytující subvenci, omezen na společnosti ve vymezené územní oblasti. Do programu se mohou zapojit pouze společnosti usazené v průmyslové zóně ve městě Su-čou.
(242)
Program je navíc po právní stránce vázán na vývozní výkonnost, a je proto podle čl. 4 odst. 4 písm. a) základního nařízení pokládán za specifický a napadnutelný. Grant je spojen s vývozní výkonností a jeho výše je podle této výkonnosti určována, neboť výhoda, kterou jeho příjemci získávají, je odvozena od zvýšení objemu a hodnoty vývozu v meziročním srovnání.
(243)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
e) Výpočet výše subvence
(244)
Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Tato částka (čitatel) byla rozpočítána na celkový obrat z vývozu, jehož spolupracující vyvážející výrobce za období šetření dosáhl, neboť daná subvence byla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti.
(245)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu činí u společností ze skupiny APP 0,05 %.
- Programy, jež uvedli spolupracující vyvážející výrobci, jež však nebyly předmětem posouzení
(246)
Spolupracující vyvážející výrobci uvedli rovněž následující režimy a programy vázané na úspory energie a ochranu životního prostředí:
-
Zvláštní fond na úpravu znečištěné vody z jezera Tchaj-chu v provincii Ťiang-su
-
Zvláštní fond na úspory energie v průmyslové zóně ve městě Su-čou
-
Zvláštní fond na snížení celkových emisí nejdůležitějších znečišťujících látek ve městě Su-čou
-
Subvence na úspory vody a snížení emisí
-
Ekologická cena udělovaná odborem ochrany životního prostředí ve městě Su-čou
-
Cena udělovaná za energetické úspory ve městě Šou-kuang
(247)
Vzhledem k tomu, že je s uvedenými programy spojeno jen málo výhod, nepovažovala Komise za nutné podrobit tyto programy šetření.
4.2.5. DODÁNÍ ZBOŽÍ NEBO POSKYTNUTÍ SLUŽEB VLÁDOU ZA CENU NIŽŠÍ NEŽ PŘIMĚŘENOU
i) Programy uvedené v podnětu, jež byly předmětem posouzení
- Poskytování práv na využití půdy
a) Právní základ a nárok na subvenci
(248)
Podle údajů v podnětu poskytla čínská vláda spolupracujícím vývozcům užívací práva k pozemkům za cenu nižší než přiměřenou. V reakci na toto tvrzení předložila čínská vláda Zákon o správě půdy a Předpis č. 39 ze dne 28. září 2007 o přidělování práv užívání ke stavebním pozemkům ve státním vlastnictví na základě výzev k podávání nabídek, aukcí a cenových odhadů. Čínská vláda odmítla poskytnout jakékoli údaje ke skutečným cenám za práva užívání k pozemkům, srovnávací základ pro minimální ceny půdy, o nichž tvrdí, že existují, ke způsobu hodnocení těchto srovnávacích základů, ani k metodice, kterou se stát řídí při vyvlastňování půdy.
b) Praktická realizace
(249)
Podle článku 2 zákona o správě půdy je vlastníkem veškeré půdy vláda, neboť podle čínské ústavy a příslušných právních předpisů je půda v kolektivním vlastnictví čínského lidu. Podle tohoto zákona nelze půdu prodávat, lze však přidělovat práva užívání k ní; státní orgány tak činí na základě veřejných soutěží, cenových nabídek či aukcí.
c) Zjištění, jež šetření přineslo
(250)
Spolupracující vyvážející výrobci předložili údaje k pozemkům, jež mají v držbě, i smlouvy či osvědčení o příslušných užívacích právech; čínská vláda však neuvedla údaje k tomu, jak jsou užívací práva k pozemkům oceňována.
(d) Závěry
(251)
Poskytování užívacích práv k pozemkům čínskou vládou je proto nutno pokládat za subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu iii) a odst. 2 základního nařízení v podobě dodání zboží, kterým získávají společnosti z řad příjemců výhodu. Jak je vysvětleno ve 260. až 262. bodě odůvodnění, neexistuje v Číně fungující trh s půdou; jak ukázalo použití externího srovnávacího základu, je částka, kterou spolupracující výrobci za užívací práva k pozemkům zaplatili, výrazně pod úrovní běžné tržní ceny.
(252)
Čínská vláda byla požádána o informace ke kritériím, jejichž splněním vzniká na danou subvenci nárok, a k použití subvence, tak aby bylo možno zjistit, nakolik je přístup k subvenci omezen na určité podniky a zda se jedná o subvenci specifickou podle článku 4 základního nařízení. Čínská vláda tyto informace nepředložila. S ohledem na požadavek čl. 4 odst. 5 základního nařízení, podle nějž musí být určení, že se jedná o specifickou subvenci, „průkazně doloženo“, tak musela Komise podle článku 28 základního nařízení svá zjištění opřít o dostupné údaje. Je třeba poznamenat, že podle čl. 28 odst. 6 platí: „Nespolupracuje-li účastník řízení vůbec nebo jen částečně a následkem toho nebudou některé podstatné informace sděleny, může to vést k výsledku, který pro něj bude méně příznivý, než kdyby při šetření spolupracoval“. Přihlíženo bylo k následujícím údajům:
(253)
Důkazy o specifičnosti subvence, jež předložili žadatelé.
(254)
Zjištění (viz 77. a 78. bod odůvodnění), podle nichž směřují do papírenského průmyslu specifické subvence na základě specifického plánu pro dané odvětví, tj. pětiletky papírenského průmyslu. V této souvislosti je třeba poznamenat, že články 7 až 11 uvedeného plánu stanoví pro strukturu odvětví konkrétní pravidla, neboť uvádějí, které kategorie papírenské výroby mají být v tom kterém zeměpisném regionu země realizovány.
(255)
Důkazy (viz 76. bod odůvodnění) o tom, že je papírenský průmysl „podporovaným výrobním odvětvím“ (rozhodnutí č. 40).
(256)
Zjištění (viz 260. až 262. bod odůvodnění), že v Číně neexistuje fungující trh s půdou.
(257)
Zjištění na základě údajů spolupracujících vyvážejících výrobců, jež byla potvrzena v současně probíhajícím antidumpingovém šetření, o tom, že byla těmto výrobcům přidělena půda vzhledem k jejich projektům v oblasti papírenství (8).
(258)
Na základě výše uvedeného a vzhledem k tomu, že čínská vláda s Komisí během šetření nespolupracovala, z dostupných důkazů vyplývá, že subvence, jež jsou poskytovány společnostem v papírenském průmyslu, nejsou obecně k dispozici všem podnikům, a jedná se tedy o subvence specifické ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení. Vzhledem k nedostatečné spolupráci čínské vlády nenasvědčuje nic tomu, že se nárok na subvenci zakládá na objektivních kritériích a podmínkách podle čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení.
(259)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
e) Výpočet výše subvence
(260)
Z výše uvedeného by měl být vyvozen závěr, že pokud jde o užívací práva k půdě, neřídí se situace v Číně tržními pravidly. Podle všeho se totiž zdá, že v Číně nejsou k dispozici žádné údaje ze soukromého sektoru, jež by mohly sloužit jako srovnávací základ. Úprava nákladů či cen tedy není v případě Číny proveditelná. Za těchto okolností se má za to, že v Číně neexistuje trh, a v souladu s čl. 6 písm. d) bodem ii) základního nařízení je oprávněné použít pro účely srovnání externí základ, tak aby bylo možno výši výhody určit. S ohledem na to, že čínská vláda nespolupracovala a nenavrhla žádný externí základ, jenž by mohl být pro srovnání použit, musela Komise ke stanovení vhodného externího srovnávacího základu využít dostupných údajů. V této souvislosti pokládala za vhodné použít k jeho stanovení údaje ze samostatného celního území Tchaj-wan, Penghu, Kinmen a Matsu (čínská Taipei) (dále jen „Tchaj-wan“).
(261)
Podle názoru Komise jsou ceny pozemků na Tchaj-wanu aproximačně nejbližší k oblastem v Číně, kde jsou spolupracující vyvážející výrobci usazeni. Všichni tito výrobci jsou usazeni na východě Číny, v rozvinutých oblastech s vysokým HDP v provinciích v okolí Šanghaje, jež se vyznačují vysokou hustotou obyvatel. Výše napadnutelné subvence byla vypočtena na základě výhody, kterou získali její příjemci a která byla zjištěna za období šetření. Tato výhoda, kterou příjemci získali, se vypočte s přihlédnutím k rozdílu mezi částkou, kterou jednotlivé společnosti za užívací práva k pozemkům zaplatily, a částkou, kterou by musely zaplatit za běžných podmínek při zohlednění tchaj-wanského srovnávacího základu.
(262)
Při tomto výpočtu použila Komise průměrnou cenu pozemků za metr čtvereční na Tchaj-wanu, jež byla upravena o depreciaci měny ode dne, kdy byla uzavřena ta která smlouva o přidělení užívacích práv k pozemkům. Údaje o cenách pozemků pro průmyslové využití byly získány z internetové stránky odboru průmyslu tchajwanského ministerstva obchodu. Depreciace měny byla vypočtena na základě míry inflace na Tchaj-wanu, kterou zveřejnil Mezinárodní měnový fond ve svém výhledu na rok 2009 s názvem World Economic Outlook. V souladu s čl. 7 odst. 3 základního nařízení byla výše této subvence (čitatel) rozpočítána na dobu šetření; přitom byla uvažována běžná životnost užívacích práv k pozemkům určeným k průmyslovému využití v Číně, tj. 50 let. Tato částka byla následně rozpočítána na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobci za období šetření dosáhli, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(263)
Subvenční sazba zjištěná za období šetření u tohoto programu činí v případě společností skupiny APP 2,81 % a v případě společností skupiny Chenming 0,69 %.
(ii) Programy uvedené v podnětu, jež nebyly předmětem posouzení
- Poskytování elektřiny
(264)
Bylo zjištěno, že spolupracující vyvážející výrobci tohoto programu v období šetření nevyužívali. Nebylo tedy zapotřebí vyhodnocovat, jedná-li se o program napadnutelný, či nikoli.
- Poskytování chemikálií na výrobu papíru
(265)
Bylo zjištěno, že spolupracující vyvážející výrobci tohoto programu v období šetření nevyužívali. Nebylo tedy zapotřebí vyhodnocovat, jedná-li se o program napadnutelný, či nikoli.
4.3. PŘIPOMÍNKY STRAN TÝKAJÍCÍ SE SUBVENCOVÁNÍ
4.3.1. ÚVOD
(266)
Čínská vláda, dvě skupiny spolupracujících vyvážejících výrobců (APP a Chenming) a žadatel z Unie předložili své připomínky k poskytnutí konečných informací.
(267)
Žadatel z Unie podpořil zjištění Komise.
(268)
Čínská vláda a skupiny APP a Chenming zjištění Komise zpochybnily. Vzhledem k tomu, že argumenty již byly v plném rozsahu řešeny v rámci poskytnutí konečných informací, nejsou v tomto nařízení znovu uváděny.
4.3.2. TVRZENÍ O DVOJÍ NÁPRAVĚ
(269)
Čínská vláda tvrdila, že návrh vyrovnávacích opatření svým rozsahem představuje dvojí nápravu. Bylo konstatováno, že v Unii se v rámci antidumpingových šetření vůči Číně určuje běžná hodnota podle údajů získaných od výrobců ve třetí zemi s tržním hospodářstvím. V takových případech by tudíž vyrovnávací cla představovala dvojí nápravu ve stejné záležitosti, jelikož antidumpingová cla prakticky kompenzují případné subvence údajně poskytované čínským společnostem.
(270)
Skupina APP tvrdila, že pokud běžná hodnota vychází z prodeje na domácím trhu ve srovnatelné zemi, zamítnutí žádosti o zacházení jako v tržním hospodářství a použití nesubvencované běžné hodnoty se projeví zvýšením cla o výši subvence, a tudíž budou tyto subvence započítány dvakrát.
(271)
Čínská vláda uvedla, že stejnými údajnými zkresleními se již zabývalo souběžné antidumpingové řízení. Čínská vláda rovněž uvedla, že praxe Komise je v rozporu s právem Unie a WTO a že by Komise měla buď zastavit řízení o vyrovnávacím clu, nebo spolupracujícím vyvážejícím výrobcům v souběžném antidumpingovém řízení přiznat zacházení jako v tržním hospodářství. Čínská vláda rovněž uvedla, že nepřijímá tvrzení Komise, že nedochází k dvojímu započítání na základě rozpětí újmy, které je nižší než dumpingové rozpětí. A konečně, čínská vláda namítla, že na základě zjištění odvolacího orgánu WTA ve sporu US - ČLR DS379 (9) týkajících se dvojí nápravy, by toto řízení mělo být zastaveno.
(272)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. V této souvislosti je třeba poznamenat, že dvojí náprava nehraje v tomto řízení žádnou úlohu. Ať již současné uložení antidumpingových a vyrovnávacích cel v případě netržního hospodářství může či nemůže vést k možné „dvojí náhradě“, k této situaci by mohlo z povahy věci dojít pouze v případě kumulace dumpingového rozpětí a výše subvence, tzn. pokud celková úroveň obou dvou druhů cla přesahuje vyšší z částek dumpingového rozpětí a subvence. Tak tomu ovšem, jak bude vysvětleno níže, v tomto případě není.
(273)
Především je třeba připomenout, že Unie při ukládání antidumpingových a vyrovnávacích cel na stejný výrobek uplatňuje pravidlo nižšího cla. Jinými slovy, v rámci šetření Unie Komise zjistí úroveň dumpingu, subvencí a újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie. Úroveň cel nemůže být nikdy vyšší než rozpětí újmy, přičemž v tomto případě je rozpětí újmy stejné v obou řízeních. V souběžném antidumpingovém řízení Komise zjistila dumpingové rozpětí, které je mnohem vyšší než rozpětí újmy. V souladu s pravidlem nižšího cla Komise navrhla zavedení opatření, která jsou založena na rozpětí újmy (viz nařízení Rady (EU) č. 451/2011 ze dne 6. května 2011 o uložení konečného antidumpingového cla a o konečném výběru prozatímně uloženého cla na dovoz bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z Čínské lidové republiky (10). Rozpětí subvence zjištěné v rámci tohoto antisubvenčního šetření tudíž ve srovnání s dumpingovým rozpětím neposkytne výrobnímu odvětví Unie žádnou dodatečnou ochranu, neboť maximální výše antidumpingového cla již bude omezena rozpětím újmy. Proto v těchto dvou souběžných řízeních nedochází k žádnému překrývání ani kumulaci cel, a tudíž i za předpokladu, že existuje možnost dvojí nápravy, jak je popsáno v 269. bodě odůvodnění, nemůže ze zákona vyplývat žádný požadavek upravit výši dumpingu podle výše subvence. Rozdíl mezi rozpětími dumpingu a újmy zjištěnými v rámci antidumpingových řízení byl skutečně mnohem vyšší než výše subvencí zjištěná v tomto šetření. Rovněž je třeba zdůraznit, že pokud jde o skutečné složení cel, která je nutno uhradit, Komise v praxi nejprve uloží clo ve výši, jež vyplývá z šetření, které se týká vyrovnávacího cla. Pokud zůstane rozdíl mezi výše uvedenou úrovní cla a rozpětím újmy, může být tento rozdíl pokryt clem vyplývajícím z antidumpingového šetření. To však neznamená, že dochází k dvojímu započítání, jelikož celková úroveň cel by mohla být zdůvodněná již výsledkem samotného antidumpingového šetření.
(274)
Za druhé je třeba poznamenat, že opravné prostředky navržené čínskou vládou nejsou právně přípustné, neboť i) šetření prokázalo existenci vyrovnávacích subvencí, které výrobnímu odvětví Unie způsobily podstatnou újmu, a bylo shledáno, že zavedení dotyčných opatření bylo v zájmu Unie, takže toto řízení nelze ukončit, ii) ne všechny čínské strany požádaly v souběžném antidumpingovém řízení o zacházení jako v tržním hospodářství, iii) zacházení jako v tržním hospodářství nelze automaticky přiznat stranám, které o ně nepožádaly a iv) u těch stran, jejichž žádost o zacházení jako v tržním hospodářství byla zamítnuta, došlo k zamítnutí z důvodu závažných nedostatků zjištěných s ohledem na kritéria 1, 2 a 3 čl. 2 odst. 7 písm. c) základního antidumpingového nařízení.
4.3.3. TVRZENÍ O POUŽITÍ NEPŘÍZNIVÝCH ZÁVĚRŮ
(275)
Čínská vláda rovněž tvrdila, že Komise protiprávně použila nepříznivé závěry v důsledku nedostatečné spolupráce. V této souvislosti se čínská vláda odvolává na čl. 28 odst. 6 základního nařízení, který mimo jiné uvádí, že pokud účastník řízení nespolupracuje nebo spolupracuje jen částečně, může to vést k výsledku, který pro něj bude méně příznivý, než kdyby při šetření spolupracoval. Podle čínské vlády je uplatnění nepříznivých závěrů v rozporu s čl. 12 odst. 7 Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních, jakož i přílohy II antidumpingové dohody WTO.
(276)
V této souvislosti je třeba poznamenat, že toto chápání čl. 28 odst. 6 základního nařízení čínskou vládou je neopodstatněné. Komise neuplatnila vůči čínské vládě žádné nepříznivé závěry v tom smyslu, že by záměrně zvolila méně příznivý výsledek pro dotyčné vývozce, ani se nesnažila uplatnit sankční možnost, co se týče existence subvencí nebo výše vyrovnávacích cel. Komise, jakožto orgán provádějící šetření, požádala čínskou vládu, aby v přiměřené lhůtě předložila soubor příslušných informací. Čínská vláda však neposkytla informace považované za nezbytné pro šetření (například kopie plánů, informace o bankách, posouzení, jež banky prováděly při poskytování úvěrů spolupracujícím vyvážejícím výrobcům, ocenění práv k užívání pozemků). Za těchto okolností byla Komise nucena použít článek 28 základního nařízení o dostupných údajích umožňujících dospět k reprezentativnímu zjištění. Je vhodné zdůraznit, že to neproběhlo formou uplatnění sankčních zjištění vůči čínské vládě. Jako příklad se uvádí, že Komise neodmítla informace o právech k užívání pozemků, nýbrž že čínská vláda naopak nepředložila všechny požadované informace o oceňování těchto práv. Stejně tak Komise neuplatnila vůči čínské vládě žádné nepříznivé závěry, pokud jde o preferenční úvěrování výrobců natíraného papíru, nýbrž si musela vyhledat chybějící informace, které se týkají plánů, úlohy bank a úvěrové politiky uplatňované bankami vůči spolupracujícím vyvážejícím výrobcům, jelikož tyto informace čínská vláda prostě neposkytla. Komise tedy použila veškeré informace předložené čínskou vládou. Pokud předložené informace nebyly dostatečné nebo nebyly shledány průkaznými, Komise je musela doplnit dalšími důležitými údaji, aby mohla dospět ke svým zjištěním. V některých případech nelze vyloučit, že výsledek byl pro čínskou vládu méně příznivý, než kdyby plně spolupracovala, avšak toto nebylo záměrem Komise.
(277)
Přístup Komise v tomto případě lze porovnat se způsobem, jakým pojetí „nepříznivých závěrů“ podle odstavce 7 přílohy V Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních využívají panely WTO. Například panel EC-Aircraft uplatnil nepříznivé závěry při dvou příležitostech v souvislosti se španělským programem výzkumu a vývoje „PROFIT“ v případech, kdy Unie poskytla nedostatečné údaje. Co se týče jak výše finanční částky, tak otázky faktické specifičnosti, panel nezohlednil důkazy předložené Unií a své závěry nahradil řešením navrženým žadatelem (USA) (11). V tomto šetření tomu tak nebylo, jelikož nedošlo k tomu, že by Komise nezohlednila jakékoli údaje předložené čínskou vládou a jednoduše nahradila řešení navržené žadatelem, nýbrž použila celý souhrn informací, které měla k dispozici, aby dospěla k závěru. S ohledem na tyto skutečnosti se konstatuje, že výše uvedená tvrzení musela být odmítnuta.
(278)
Jelikož Komise nepoužila nepříznivé závěry ve vztahu k čínské vládě nebo kterémukoli vývozci, tvrzení, že uplatnění nepříznivých závěrů vůči vládě je v rozporu s právem WTO, postrádá jakýkoli účel.
(279)
Toto tvrzení bylo nutno odmítnout, jelikož není podloženo skutečnými fakty. O článku 28 a o tom, na jaké případy se může uplatnit, Komise informovala čínskou vládu v prvním dopise, který čínská vláda obdržela při zahájení tohoto řízení, jakož i v posledním dopise, který čínská vláda obdržela před inspekcí na místě. Kromě toho byla čínská vláda upozorněna na důsledky nedostatečné spolupráce vysvětlené v 59. bodě odůvodnění.
(280)
Čínská vláda rovněž tvrdila, že ji Komise nikdy nepožádala, aby zajistila setkání s představiteli státem vlastněných bank.
(281)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V této souvislosti je třeba poznamenat, že Komise požádala o přímé zapojení čínské vlády při sjednávání schůzek s bankami, které poskytly úvěry spolupracujícím vyvážejícím výrobcům. Za tímto účelem byl také čínské vládě předán seznam bank, které takové úvěry poskytly. Čínská vláda byla rovněž požádána, aby zajistila účast představitelů bank spojených s vládní politikou a představitelů dalších finančních institucí při inspekci na místě na čínském úřadu vlády za účelem zodpovězení otázek týkajících se části dotazníku určené pro tyto strany. Čínská vláda na žádnou z výše uvedených žádostí nikdy nezareagovala.
(282)
Čínská vláda tvrdila, že použití nepříznivých závěrů je v tomto případě neodůvodněné, jelikož podle svých nejlepších schopností poskytla informace, které měla k dispozici. Čínská vláda uvedla, že banky jsou v tomto řízení třetími stranami, a nikoli zúčastněnými stranami, které jsou vymezeny v čl. 12 odst. 9 Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních, a proto nejsou povinny spolupracovat. Bylo rovněž konstatováno, že Komise jednala svévolně a v rozporu s pravidly WTO, jelikož čínská vláda předložila dostatečné informace o poskytování úvěrů bankami a právech k užívání pozemků.
(283)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. V této souvislosti je třeba připomenout, že Komise nepříznivé závěry vůči čínské vládě neuplatnila. Kromě toho, jak je uvedeno v 276. bodě odůvodnění, Komise použila veškeré informace, které čínská vláda poskytla, ale jelikož chyběly podstatné informace, musela údaje doplnit o další dostupné zdroje, aby dospěla k reprezentativnímu zjištění.
(284)
Pokud jde o tvrzení o zúčastněných stranách, je třeba připomenout, že čl. 12 odst. 9 Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních jasně stanoví, že za zúčastněné strany lze považovat i jiné domácí nebo zahraniční strany než ty, které jsou v něm uvedeny. Pokud jde o toto řízení, Komise si na základě podnětu vyžádala informace o poskytování preferenčních úvěrů výrobcům natíraného papíru. Tyto informace navíc přímo souvisejí s bankami, jejichž většinovým vlastníkem je stát. Čínská vláda i oba spolupracující vyvážející výrobci o tom byli informováni. Skutečnost, že prostě nebyly předloženy dostatečné informace o poskytování úvěrů bankami, donutila Komisi uchýlit se k použití dostupných údajů v souladu s článkem 28 základního nařízení.
4.3.4. TVRZENÍ O POUŽITÍ NEJSPOLEHLIVĚJŠÍCH DOSTUPNÝCH INFORMACÍ
(285)
Skupina APP tvrdila, že Komise nemůže vyřadit informace, které nejsou ve všech ohledech dokonalé, pokud zúčastněná strana, která tyto informace poskytla, nicméně jednala podle svého nejlepšího vědomí a svědomí. Skupina APP také tvrdila že i v případech, kdy některá zúčastněná strana nespolupracovala podle svého nejlepšího vědomí a svědomí, musí Komise při použití jí dostupných údajů brát v úvahu všechny odůvodněné skutečnosti předložené zúčastněnou stranou, ačkoli tyto skutečnosti nemusejí představovat úplné informace vyžadované od dotyčné zúčastněné strany. Komise je proto nucena jak podle základního nařízení, tak podle Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních tyto informace neopomíjet.
(286)
Čínská vláda uvedla, že uchýlit se k použití dostupných údajů není přípustné, pokud zúčastněný člen nebo zúčastněná strana prokázali, že jednali podle svého nejlepšího vědomí a svědomí a poskytli informace, které bylo možno ověřit, byly předány vhodným způsobem, takže je lze použít při šetření, byly předloženy včas a na takovém nosiči dat nebo v takovém počítačovém jazyce, jak o to orgány provádějící šetření požádaly.
(287)
V tomto případě tomu tak nebylo. V této souvislosti je třeba připomenout, že se Komise, aby dospěla k reprezentativnímu zjištění, uchýlila k použití dostupných údajů v souladu s článkem 28 základního nařízení a čl. 12 odst. 7 Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních, protože čínská vláda a vyvážející výrobci navzdory opakovaným žádostem neposkytli informace, které byly považovány za nezbytné pro šetření. Komise se totiž skutečně musela snažit vyřešit základní problém, s nímž se jakožto orgán provádějící šetření setkala, tzn. skutečnost, že čínská vláda odepřela přístup k aktuálním informacím o plánech, úloze bank, hodnocení úvěrového rizika při poskytování úvěrů spolupracujícím vyvážejícím výrobcům, oceňování práv k užívání pozemků nebo právních dokumentech týkajících se jednotlivých programů, jež byly předmětem šetření. Stejně tak spolupracující vyvážející výrobci neposkytli informace o úvěrech, jež jim poskytly čínské banky. Způsob, jakým čínská vláda a vyvážející výrobci spolupracovali, proto nesplňuje normy stanovené odvolacím orgánem WTO ve věci United States - Anti-Dumping Measures on Certain Hot-Rolled Steel Products from Japan (Spojené státy - Antidumpingová opatření vztahující se na některé ocelové výrobky válcované za tepla, které pocházejí z Japonska), jenž dospěl k závěru, že se od zúčastněných stran požaduje „vysoká“ úroveň spolupráce a že zúčastněné strany musí jednat podle „svého nejlepšího vědomí a svědomí“ (12). Komise nechápe, proč čínská vláda a vyvážející výrobce nemohli předložit nebo zařídit přdložení chybějící údajů, přičemž čínská vláda ani vyvážející výrobci neposkytli žádné věrohodné vysvětlení. Čínská vláda rovněž uvedla, že nebyly splněny podmínky k tomu, aby se Komise uchýlila k použití nejspolehlivějších dostupných informací, a že čínská vláda možná neposkytla určité informace prostě proto, že tyto informace neexistují, nejsou už relevantní nebo jsou nedostupné a nebyly požadovány v dotazníku nebo v předstihu před inspekcí.
(288)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V této souvislosti je třeba poznamenat, že jak bylo jasně prokázáno v oddíle Subvencování, bylo použití dostupných údajů jedinou možností, kterou Komise jakožto orgán provádějící šetření měla, aby dospěla k reprezentativnímu zjištění. Co se týče druhu požadovaných informací, je třeba připomenout, že Komise požádala o informace, které existovaly (například informace o plánech, úloze bank, hodnocení úvěrového rizika při poskytování úvěrů spolupracujícím vyvážejícím výrobcům, oceňování práv k užívání pozemků nebo právních dokumentech týkajících se jednotlivých programů, jež byly předmětem šetření), a od zahájení řízení při mnoha příležitostech nabízela čínské vládě možnost tyto informace poskytnout.
(289)
Dále je třeba zdůraznit, že jakožto orgán provádějící šetření musela Komise vyšetřovat tvrzení, která byla uvedena v podnětu a pro něž existovaly dostatečné důkazy umožňující zahájit šetření (například o použití pětiletých plánů a průmyslové politiky pro preferenční úvěrování výrobců natíraného papíru, o úloze bank jakožto veřejnoprávních subjektů, o existenci přímých nebo nepřímých daní a grantových programů), a tak byla čínská vláda jakožto zúčastněná strana požádána, aby poskytla veškeré informace, které považuje za nezbytné. Čínská vláda však zaujala jiný přístup, který v podstatě znamenal, že sama sebe postavila do role subjektu, který nahrazuje orgán provádějící šetření. Čínská vláda skutečně chtěla sama posuzovat, co je relevantní, a předkládat pouze dokumenty, jež považuje za důležité, aniž by orgánu provádějícímu šetření povolila tyto záležitosti přezkoumat. Dokonalým příkladem, který to dokládá, je přístup čínské vlády k otázce státem vlastněných bank (viz 282. bod odůvodnění).
Čínská vláda tvrdila, že tyto banky jsou „třetími stranami“, avšak žadatel předložil dostatečné důkazy o tom, že jsou „veřejnoprávními subjekty“, takže Komise byla oprávněna žádat, aby čínská vláda poskytla požadované informace o jejich činnosti. V reakci na to čínská vláda sama rozhodla, že tyto banky nejsou veřejnoprávními subjekty, a odmítla o nich poskytnout jakékoliv informace. Toto rozhodnutí však náleží orgánu provádějícímu šetření, tj. Komisi, a nikoli čínské vládě. Takové chování zcela jednoznačně není v souladu s výše uvedenou judikaturou WTO, která stanoví, že zúčastněné strany musí jednat podle „svého nejlepšího vědomí a svědomí“. Je obtížné pochopit, jak se to srovnává se závěrem odvolacího orgánu ve věci United States - Anti-Dumping Measures on Certain Hot-Rolled Steel Products from Japan, že „…spolupráce je proces, který znamená společné pracovní úsilí stran za účelem dosažení společného cíle“ (13). Je třeba rovněž poznamenat, že Komise poskytla každé zúčastněné straně na předložení požadovaných informací dostatek času a prováděla šetření v souladu s přílohou VI Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních, která stanoví pravidla pro inspekce na místě, jež mimo jiné umožňují s ohledem na získané informace na místě požádat o další podrobnosti.
(290)
Čínská vláda namítala, že požadované plány jsou objemné, protože obsahují 282 000 stran, a proto jejich překlad představuje neúměrnou mimořádnou zátěž. Tvrdila rovněž, že neví o plánech uvedených v nezávislých překladech a že v rámci řízení v USA národní pětileté plány neposkytla.
(291)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. Rozsah plánů zmíněných v 65. bodě odůvodnění, které čínská vláda přeložila v čínštině, činil méně než 300 stran. Tvrzení o 282 000 stran není potvrzeno tím, co čínská vláda oficiálně předložila. Toto tvrzení je nicméně znepokojivé, protože může ukazovat na ještě mnohem podrobnější vládní zásahy, než jaké byly zjištěny v rámci tohoto šetření a souběžného antidumpingového šetření. Pokud jde o plány v nezávislých překladech, je třeba poznamenat, že Komise takovou dokumentaci obdržela od jiných zúčastněných stran, přičemž pro účely tohoto šetření byly tyto přeložené plány použity v tom rozsahu, v jakém je Komise obdržela. Závěrem je třeba objasnit, že Komise nechtěla tvrdit, že čínská vláda předložila plány pro účely řízení v USA. V 66. bodě odůvodnění se pouze uvádí, že podle všeho existují přeložené informace tohoto druhu.
4.3.5. TVRZENÍ O POUŽITÍ INFORMACÍ, KTERÉ NEJSOU VE VŠECH OHLEDECH DOKONALÉ
(292)
Čínská vláda tvrdila, že Komise před použitím nejspolehlivějších dostupných informací musí provést analýzu, jak to vyžaduje čl. 28 odst. 3 základního nařízení, a vyslovit závěr, zda jsou splněny zvláštní podmínky stanovené v uvedeném odstavci.
(293)
V této souvislosti je třeba poznamenat, že se Komise uchýlila k použití dostupných údajů v souladu s článkem 28 základního nařízení, protože zvláštní podmínky stanovené v čl. 28 odst. 3 nebyly splněny. Jak je vysvětleno výše, čínská vláda buď předložila informace, které byly nedostatečné, nebo v mnoha případech požadované informace ani neposkytla. Je nutno připomenout, že informace o plánech buď nebyly poskytnuty vůbec nebo byly poskytnuty jen částečně, informace o úloze bank byly neúplné nebo nepřesvědčivé, hodnocení úvěrového rizika bankami při poskytování úvěrů spolupracujícím vyvážejícím výrobcům nebylo předloženo, ocenění práv k užívání pozemků nebylo předloženo a řada právních dokumentů týkajících se některých daňových a grantových programů rovněž nebyla poskytnuta. Vzhledem k nedostatkům nebo neexistenci informací nebyla Komise schopna některé předložené informace ověřit. Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem, vzhledem k tomu, že za těchto okolností nelze mít za to, že čínská vláda jednala podle svého nejlepšího vědomí a svědomí, a vzhledem k neúměrným obtížím ztěžujícím snahu Komise dospět k přiměřeně správným závěrům, byla Komise nucena uchýlit se k použití dostupných údajů.
(294)
Čínská vláda rovněž tvrdila, že Komise měla jako nejspolehlivější dostupné informace použít informace, které již poskytla čínská vláda.
(295)
V této souvislosti je třeba poznamenat, že Komise použila celý souhrn informací poskytnutých zúčastněnými stranami (včetně veškerých informací předložených čínskou vládou) a vyhledaných z veřejně dostupných zdrojů, aby dospěla k reprezentativnímu zjištění.
(296)
V souvislosti s úvěry bylo konstatováno, že v případě neexistence informací od konkrétních bank za účelem vyhodnocení úvěrového rizika při poskytování úvěrů se měla Komise uchýlit k vysvětlením poskytnutým Čínskou lidovou bankou (PBOC) a Čínskou bankovní regulační komisí (CBRC), jakož i k výročním zprávám komerčních bank.
(297)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V této souvislosti je třeba poznamenat, že banky, ačkoli o to byly výslovně požádány, potřebné údaje neposkytly. Informace poskytnuté Čínskou lidovou bankou a Čínskou bankovní regulační komisí byly pouze velmi obecné povahy a v žádném případě přímo nesouvisely s úvěry poskytnutými spolupracujícím vyvážejícím výrobcům. Čínská vláda zařadila do spisu několik výročních zpráv komerčních bank (z nichž některé byly pouze v čínštině) a tvrdila, že komerční banky o své podnikatelské činnosti rozhodují samy v souladu s právními předpisy, bez jakýchkoli zásahů jakékoli organizace nebo osoby. Jedná se však o prosté výroky, které neumožňují ověřit, zda a jak banky hodnotily úvěrové riziko při poskytování úvěrů spolupracujícím vyvážejícím výrobcům, a je nutno je porovnat s konkrétními případy, jež se vyskytly při šetřeních, kdy firmy zcela jasně získaly úvěry, aniž proběhlo jakékoli zřejmé ohodnocení jejich úvěrového rizika.
(298)
Pokud jde o práva k užívání pozemků, bylo konstatováno, že Komise měla použít údaje předložené čínskou vládou, které podle čínské vlády prokazují existenci fungujícího trhu. Bylo uvedeno, že informace požadované Komisí o minimálních cenách práv k užívání pozemků byly velmi rozsáhlé a nebyly požadovány v dotazníku nebo v předstihu před inspekcí.
(299)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V této souvislosti je třeba připomenout, že bez informací o ocenění práv k užívání pozemků nelze dospět k jakémukoli závěru, pokud jde o existenci fungujícího trhu s pozemky v Číně, který odráží síly nabídky a poptávky. Rovněž je třeba poznamenat, že Komise dala čínské vládě dostatek času, aby poskytla tyto informace za oblasti, kde sídlí spolupracující vyvážející výrobci, avšak čínská vláda nepředložila v tomto ohledu jediný údaj. V každém případě Komise dodržela přílohu VI Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních, která stanoví pravidla pro inspekce na místě, jež mimo jiné umožňují s ohledem na získané informace na místě požádat o další podrobnosti.
4.3.6. TVRZENÍ O DEFINICI VEŘEJNOPRÁVNÍCH SUBJEKTŮ
(300)
Čínská vláda tvrdila, že státní vlastnictví není přiměřeným kritériem pro zjištění, zda je určitá banka nebo subjekt provozující veřejnou službu veřejnoprávním subjektem, a že by k takové analýze měla Komise používat pravidla Unie pro státní podpory. Čínská vláda rovněž žádala, aby na základě zjištění odvolacího orgánu WTO ve sporu US - ČLR DS379 týkajících se definice veřejnoprávního subjektu bylo toto řízení zastaveno.
(301)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V této souvislosti je třeba poznamenat, že Komise v 90. bodě odůvodnění vysvětlila definici veřejnoprávního subjektu. Tato definice je v souladu s příslušnou judikaturou WTO týkající se antisubvenčních řízení, včetně výše zmíněné zprávy odvolacího orgánu. Není tudíž nutné se odchylovat od obecně přijímaného pojetí a používat jiný srovnávací základ (tj. pravidla Unie pro státní podporu), který se vztahuje na velmi odlišné odvětví práva. Je třeba si uvědomit, že právní úprava státní podpory se uplatňuje ve zcela jiných souvislostech, tj. nikoli za účelem regulace mezinárodního obchodu se zbožím, nýbrž jako doplněk ke společnému trhu. A konečně požadavek, aby bylo toto řízení zastaveno, nemá žádné právní ani věcné opodstatnění.
4.3.7. PREFERENČNÍ ÚVĚRY VÝROBCŮM NATÍRANÉHO PAPÍRU
(302)
Čínská vláda v souvislosti s preferenčním úvěrováním výrobců natíraného papíru uvedla, že Komise neposkytla dostatečné důkazy o specifickém subvencování, jak to vyžaduje čl. 2 odst. 1 písm. a) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení. Bylo namítnuto, že analýza Komise nesplnila svůj úkol potvrdit de jure specifičnost údajné subvence.
(303)
Dva spolupracující vyvážející výrobci rovněž tvrdili, že úvěry poskytnuté čínskými státními bankami nejsou specifické.
(304)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V této souvislosti je třeba připomenout, že specifičnost byla zjištěna na základě celkového souhrnu informací obsažených ve spisu včetně informací poskytnutých čínskou vládou, jejichž přehled je uveden v 92. bodě odůvodnění. Tyto informace potvrzují existenci specifičnosti de jure v souladu s čl. 2 odst. 1 písm. a) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení.
(305)
Čínská vláda rovněž tvrdila, že Komisi se nepodařilo subvencování průkazně doložit v souladu s čl. 2 odst. 4 Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 5 základního nařízení, jelikož důkazy, které Komise použila, nelze považovat za skutečné důkazy, protože nejsou potvrzující, objektivní a ověřitelné, a tedy důvěryhodné.
(306)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V této souvislosti je třeba poznamenat, že skutečnosti popsané v 92. bodě odůvodnění průkazně dokládají specifičnost (tzn. že byly poskytnuty specifické subvence prostřednictvím odvětvového průmyslového plánu, papírenský průmysl se považuje za podporované odvětví, je potvrzena úloha komerčních bank a čínského státního plánovacího systému, jakož i vysoký úvěrový rating firem, jelikož splňují kritéria pro uplatnění konkrétních politických plánů). Tyto informace jsou potvrzující, protože jsou jasné, objektivní a přesvědčivé. Pocházejí z různých zdrojů a byly poskytnuty zúčastněnými stranami nebo vyhledány mezi veřejně dostupnými údaji.
(307)
Pokud jde o Koncepci rozvoje papírenského průmyslu na rok 2007, čínská vláda tvrdila, že papírenskému průmyslu neposkytuje specifické subvence ani preferenční zacházení. Cílem ustanovení tohoto plánu, že finanční instituce nesmějí poskytovat úvěry na jakýkoli projekt, který není v souladu s jeho regulací, je podle čínské vlády pouze pozastavit projekty, které způsobily vážné znečištění.
(308)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V této souvislosti je třeba poznamenat, že formulace použité v Koncepci rozvoje papírenského průmyslu na rok 2007, jak je podrobně vysvětleno v 77. bodě odůvodnění, nenechávají nikoho na pochybách o existenci specifických subvencí a preferenčního zacházení pro papírenský průmysl. Tvrzení, že podrobná pravidla týkající se finančních institucí existují pouze z důvodů ochrany životního prostředí, není skutečným zněním příslušných textů potvrzeno.
(309)
V souvislosti s politickými plány, jakož i průvodními dokumenty, například integračním projektem a směrným indexem, čínská vláda znovu zopakovala, že podle čínského zákona o legislativě nejsou jako takové právně závazné. Čínská vláda prý spíše potřebovala právně závazný prováděcí akt. Byla rovněž vznesena námitka, že plány jsou příliš obecné, než aby mohly sloužit jako podklad pro určení specifičnosti, a pouhá skutečnost, že papírenský průmysl je podporovaným odvětvím, nedokazuje, že čínská vláda výslovně omezuje přístup k subvencím jen na určité podniky.
(310)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. V této souvislosti je třeba připomenout, že šetření prokázalo, že plány jsou právně závazné z důvodů uvedených v 78. bodě odůvodnění. Šetření rovněž prokázalo, že přiznání statutu „podporovaného odvětví“ papírenskému průmyslu s sebou přináší zvláštní výhody pro příslušné podniky.
(311)
O poskytování úvěrů čínská vláda tvrdila, že z analýzy výročních zpráv čínských bank, které poskytly úvěry spolupracujícím vyvážejícím výrobcům, nevyplývá, že byly úvěry poskytnuty na základě politických plánů.
(312)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. Jak je uvedeno výše, výroční zprávy bank neposkytují konkrétní informace o poskytování úvěrů spolupracujícím vyvážejícím výrobcům. Ve skutečnosti jsou výroční zprávy všeobecnými dokumenty, které neposkytují žádné informace o tom, jak čínské banky poskytovaly úvěry spolupracujícím vyvážejícím výrobcům, ani o způsobu, jakým banky hodnotily úvěrové riziko u spolupracujících vyvážejících výrobců. Tyto informace byly po zúčastněných stranách opakovaně požadovány a jsou považovány za rozhodující mimo jiné s ohledem na zjištění uvedená ve zprávě MMF z roku 2006, která naznačovala, že liberalizace bankovnictví v Číně je neúplná a úvěrové riziko není náležitě zohledněno (14), ve zprávě MMF z roku 2009, která zdůraznila nedostatečnou liberalizaci úrokových sazeb v Číně (15), ve zprávě MMF o zemích z roku 2010, která uvádí, že kapitálové náklady v Číně jsou relativně nízké, přidělování úvěrů se někdy řídí jinými než cenovými hledisky a vysoké úspory společností částečně souvisí s nízkými náklady různých vstupů (včetně kapitálu a půdy) (16), ve zprávě OECD o čínské ekonomice z roku 2010 (17) a v pracovním dokumentu hospodářské sekce OECD č. 747 o reformách čínského finančního sektoru (18), které konstatují, že vlastnictví finančních institucí je nadále převážně státní, což vede k otázkám, do jaké míry jsou rozhodnutí bank o poskytování úvěrů založena na čistě komerčních úvahách, přičemž se zdá, že banky hrají typicky roli vládních agentur s vazbami na vládu.
(313)
V souvislosti s výše uvedeným sdělením o úvěrovém ratingu čínská vláda tvrdila, že jediné sdělení o úvěrovém ratingu nelze považovat za průkazné doložení specifičnosti. Čínská vláda se domnívá, že pokud se u většiny nebo dokonce u všech úvěrů poskytnutých spolupracujícím vyvážejícím výrobcům neukáže, že průmyslová politika umožnila, aby tito výrobci měli během období šetření vyšší úvěrový rating, nemůže Komise podmínky jednoho konkrétního případu vztahovat na všechna úvěrová rozhodnutí.
(314)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V tomto ohledu je třeba připomenout, že sdělení o úvěrovém ratingu zmíněné v 81. bodě odůvodnění vytváří přímou souvislost mezi příznivými vyhlídkami spolupracujícího vyvážejícího výrobce do budoucna a existencí plánů papírenské politiky a plněním jejich cílů. Při formulování svých závěrů kladla Komise značný důraz na tento dokument spolu s Koncepcí rozvoje papírenského průmyslu na rok 2007, protože - jak je popsáno výše- další informace požadované v této souvislosti, například hodnocení rizik u úvěrů, nebyly přes opakované žádosti poskytnuty.
(315)
Čínská vláda rovněž argumentovala, že Komise při analýze tvrzení o preferenčních úvěrech nevzala v úvahu oběžník PBOC o zlepšení správy zvláštních úvěrů YINFA [1999] č. 228. Podle čínské vlády výše uvedený oběžník potvrzuje, že preferenční úvěrování nebo zvláštní úvěry byly odstraněny.
(316)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V této souvislosti je třeba připomenout, že jak je vysvětleno v 87. bodě odůvodnění, Komise zjistila, že existují novější oběžníky PBOC než oběžník z roku 1999, přičemž tyto oběžníky jednoznačně zmiňují existenci preferenčních úvěrů a dalších úvěrů určených Státní radou. Argumenty čínské vlády o zrušení preferenčního úvěrování a zvláštních úvěrů nejsou tudíž podloženy fakty o skutečných případech. Bez ohledu na výše uvedené skutečnosti je třeba poznamenat, že oběžník z roku 1999 uvádí, že banky, které jsou zcela ve vlastnictví státu, musí aktivně komunikovat s orgány odpovědnými za příslušná odvětví, aby získaly jejich pochopení a podporu. To je další výrok, který potvrzuje kontrolu státních orgánů nad bankami, které jsou zcela ve vlastnictví státu.
(317)
V souvislosti s důkazy specifičnosti předloženými žadatelem byl vznesen argument, že se jedná pouze o odkazy na zjištění z různých šetření v USA, v rámci kterých byla specifičnost potvrzena mimo jiné odkazem na pětileté plány.
(318)
V této souvislosti je třeba poznamenat, že aby dospěla k reprezentativnímu zjištění, použila Komise všechny podstatné informace, jež měla k dispozici. Veřejně dostupné informace uvedené v podnětu, ačkoli odkazují na zjištění jiných orgánů provádějících šetření, byly tudíž považovány za podstatné a jejich použití bylo vhodné.
(319)
V souvislosti s rozhodnutím Státní rady č. 40 a směrným indexem byl vznesen argument, že výslovně nedefinují výrobu bezdřevého natíraného papíru jako podporované odvětví nebo podporované projekty. Čínská vláda rovněž tvrdila, že výraz „podporované projekty“ zahrnuje v Číně širokou škálu hospodářských činností pokrývajících různá odvětví.
(320)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. V této souvislosti je třeba připomenout, že rozhodnutí č. 40 a směrný index definují papírenský průmysl, do něhož výroba bezdřevého natíraného papíru patří, jako podporované odvětví nebo podporované projekty. V souvislosti s podporovanými projekty je třeba připomenout, že zahrnují pouze některé činnosti v rámci 26 odvětví, a proto nelze toto třídění, které pokrývá jen určitou podmnožinu podniků v Číně, považovat za obecné a nespecifické. Komise toto považovala za nejpřirozenější výklad v situaci, kdy neměla k dispozici žádné vysvětlení (a podpůrné dokumenty) o tom, jak přesně čínská vláda používala pojem „papírenský průmysl“, například pro účely rozhodnutí č. 40 a směrného indexu.
(321)
V souvislosti se zákonem o komerčních bankách čínská vláda tvrdila, že článek 34 je obecné povahy a že v souladu s článkem 41 téhož zákona nejsou komerční banky povinny poskytovat úvěry na základě průmyslové politiky.
(322)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. V tomto ohledu je třeba poznamenat, že znění článku 34 dává poskytování úvěrů komerčními bankami do přímé souvislosti s průmyslovou politikou státu. Nelze je tudíž považovat za ustanovení obecné a nepovinné povahy. Pokud jde o článek 41 uvedeného zákona, je třeba poznamenat, že tento článek hovoří o pravomoci komerčních bank poskytovat úvěry, avšak nestanoví podmínky, jež budou muset banky brát v úvahu při přijímání úvěrových rozhodnutí.
(323)
Skupina APP tvrdila, že poskytla Komisi dostatečné informace a dokumenty, které prokazují, že skupina APP byla ratingovou agenturou Moody v letech 2007 a 2008 hodnocena známkou A-1, a proto nebylo správné, že Komise tento rating nezohlednila a použila známku BB od agentury Bloomberg.
(324)
Ratingové zprávy předložené skupinou APP Komise pečlivě analyzovala. Tyto ratingové zprávy dávají slibný výhled papírenského průmyslu do budoucna do souvislosti s vyhlášením Koncepce rozvoje papírenského průmyslu. Informace obsažené v těchto dokumentech proto vlastně potvrzují zjištění Komise, že současný finanční stav vývozce byl zjištěn ve zkresleném tržním prostředí, a tudíž nebylo možné vycházet z této míry úvěruschopnosti čínských vývozců uznat za bernou minci. Toto tvrzení muselo být odmítnuto.
(325)
Skupina APP rovněž tvrdila, že interní zprávy o finančním řízení zmíněné v tomto bodě v připomínkách APP k poskytnutí obecných informací jsou „mnohem uspokojivější než údaje, z nichž se momentálně vychází“.
(326)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. Údaje vypočtené v těchto zprávách vycházejí z finanční situace společnosti dosažené ve zkresleném tržním prostředí, které je samozřejmě ovlivněno preferenčním úvěrováním, jehož existenci Komise zjistila. Jedná se tedy o uzavřený kruh, tzn. že společnost obdrží preferenční úvěr, který má příznivý vliv na její finanční ukazatele, jež mají následně příznivý vliv na podmínky budoucích úvěrů.
(327)
Skupina APP tvrdila, že metodika použitá Komisí při stanovení srovnávacích základů pro úvěry v USD a EUR je nesprávná a že Komise započítala přirážku k sazbě LIBOR dvakrát, čímž zvýšila referenční úrokovou sazbu.
(328)
Toto tvrzení je nutno odmítnout. Komise nezapočítala přirážky k sazbě LIBOR dvakrát. Jak je vysvětleno v poskytnutí konečných informací, při zjišťování srovnávacích základů pro úvěry v USD a EUR s lhůtou splatnosti delší než 1 rok Komise k příslušné jednoleté sazbě LIBOR přičetla rozdíl mezi firemními dluhopisy s ratingem BB a s lhůtou splatnosti 1 roku a firemními dluhopisy s ratingem BB a s lhůtou splatnosti n let, kde n je počet let představující dobu, pro kterou byla „dlouhodobá sazba LIBOR v USD“ vypočtena (tj. dva roky, tři roky, …, patnáct let). Je třeba zdůraznit, že tento rozdíl, jak je popsán výše, se připočítával k „čisté“ jednoleté sazbě LIBOR (tzn. nikoli k sazbě zvýšené o x základních bodů, jak tvrdila skupina APP).
4.3.8. PREFERENČNÍ DAŇOVÉ SCHÉMA PRO PODNIKY, KTERÉ JSOU UZNÁNY, ŽE VYUŽÍVAJÍ NEJNOVĚJŠÍ A ŠPIČKOVÉ TECHNOLOGIE
(329)
V souvislosti s tímto programem čínská vláda uvedla, že Komisi se nepodařilo specifičnost jednoznačně doložit. Uvedla, že článek 25 zákona o dani z příjmů podniků je obecný právní předpis, který se vztahuje na celé čínské hospodářství, a nikoli jen na výrobce bezdřevého natíraného papíru.
(330)
Čínská vláda také tvrdila, že kritéria způsobilosti pro tento program jsou objektivní a podrobně vymezená, že nárok na subvenci vzniká automaticky, a tudíž tento program nelze podle čl. 2 odst. 1 písm. b) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení považovat za specifický.
(331)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. Zjištění Komise byla tudíž učiněna na základě jednoznačných důkazů. V tomto ohledu je třeba poznamenat, že článek 25 zákona o dani z příjmů podniků omezuje přístup k tomuto programu pouze na některé podniky a odvětví, jež patří do kategorie „podporovaných“, tzn. na určitou podmnožinu podniků v Číně. Jak je uvedeno výše, Komise dospěla k závěru, že odvětví výroby natíraného papíru do této kategorie patří, a proto jsou výhody v rámci tohoto programu specifické podle čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení. Pokud jde o kritéria způsobilosti, je třeba poznamenat, že příslušná ustanovení mimo jiné uvádějí, že výrobky musí spadat do rozmezí uvedeného v popisu odvětví využívajících nejnovější a špičkové technologie v rámci klíčové podpory ze strany státu a že podniky musí neustále provádět výzkum a vývoj za účelem získání nových vědeckotechnických poznatků, inovativně uplatňovat nové poznatky nebo výrazně zdokonalovat technologie či výrobky. Tyto podmínky jako celek nelze považovat za objektivní kritéria způsobilosti, která vedou k automatickému poskytnutí subvence v souladu s čl. 2 odst. 1 písm. b) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení.
(332)
Skupina APP se dotázala, zda by se výše napadnutelných subvencí vyplývajících z těchto programů neměla vypočítávat spíše na základě daňového přiznání a platby za rok 2008 namísto za rok 2009 (období šetření). Skupina tvrdila, že tyto dva programy souvisejí s daní z příjmů, která se v Číně obvykle v plné výši platí a vyrovnává v kalendářním roce následujícím po zdaňovacím období. Proto bylo o dani z příjmů za rok 2009 nebo o jakémkoli preferenčním zacházení přiznaném za uvedený rok rozhodnuto teprve v roce 2010.
(333)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. Skutečná výše získaných výhod byla potvrzena a ověřena na základě daňového přiznání za rok 2009, a proto se jedná o výhody týkající se prodeje a příjmů vytvořených v roce 2009, tj. v období šetření.
4.3.9. PREFERENČNÍ DAŇOVÉ SCHÉMA PRO VÝZKUM A VÝVOJ
(334)
V souvislosti s tímto programem čínská vláda uvedla, že Komisi se nepodařilo specifičnost jednoznačně doložit. Rovněž uvedla, že kritéria způsobilosti pro tento program jsou objektivní a podrobně vymezená a že nárok na subvenci vzniká automaticky, a tudíž tento program nelze podle čl. 2 odst. 1 písm. b) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení považovat za specifický.
(335)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V této souvislosti je třeba připomenout, že šetření prokázalo existenci zvýhodněného daňového režimu určeného pro některé společnosti, u nichž je prokázáno, že provádějí určitý druh výzkumných a vývojových projektů, tzn. pro určitou podmnožinu podniků v Číně. Jak je uvedeno výše, jedná se o společnosti, které patří do odvětví, jež využívají nejnovější a špičkové technologie a jimž se dostává primární podpory od státu, a projekty vyjmenované v Průvodci hlavními odvětvími industrializace za pomoci špičkových technologií, tedy například i v rámci výroby natíraného papíru, a proto výhody v rámci tohoto programu jsou podle čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení specifické. Pokud jde o kritéria způsobilosti, je třeba poznamenat, že příslušná ustanovení, jež předložili spolupracující vyvážející výrobci, jsou obecná a neprůhledná, a tudíž je nelze považovat za objektivní kritéria způsobilosti, která vedou k automatickému poskytnutí subvence. Zjištění Komise byla tudíž učiněna na základě jednoznačných důkazů v souladu s čl. 2 odst. 1 písm. b) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení.
4.3.10. OSVOBOZENÍ OD DANĚ DIVIDEND VYPLÁCENÝCH MEZI ZPŮSOBILÝMI TUZEMSKÝMI PODNIKY
(336)
V souvislosti s tímto programem čínská vláda uvedla, že Komisi se nepodařilo specifičnost jednoznačně doložit. Bylo namítnuto, že osvobození dividend od daně není subvencí ve smyslu Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních, jelikož osvobození dividend od daně není svou povahou subvencí a příslušné čínské předpisy mají objasnit daňový základ, aby se zabránilo dvojímu zdanění.
(337)
Skupina APP tvrdila, že tento program není specifický, jelikož je obecně a jednotně uplatňován v celé Číně na základě objektivního kritéria, kterým je zdroj příjmů z dividend. Tvrdila také, že tento program nepředstavuje subvenci.
(338)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. V této souvislosti je třeba upozornit, že příjmy z dividend od tuzemských podniků jsou osvobozeny od daně z příjmů právnických osob odváděné tuzemskými podniky. Především je třeba připomenout, že šetření prokázalo existenci zvýhodněného daňového režimu určeného pro některé společnosti, tj. tuzemské podniky, které dostávají dividendy od jiných tuzemských podniků, a kromě toho také pro důležitá průmyslová odvětví a projekty podporované státem, jako je například i výroba natíraného papíru, tj. pro konkrétní podmnožinu podniků v Číně. Proto výhody v rámci tohoto programu jsou podle čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení specifické. Za druhé, jedná se o daňovou pobídku, která vede k tomu, že v souladu s definicí subvence uvedenou v čl. 1 odst. 1 písm. a) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a v čl. 3 odst. 1 písm. a) základního nařízení stát nevybere určitý příjem. Pokud jde o tvrzení, že cílem této pobídky je zabránit dvojímu zdanění, je třeba poznamenat, že ačkoli Dohoda WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních uznává, že členové WTO nejsou omezeni v přijímání opatření, jež mají zamezit dvojímu zdanění (viz Dohoda WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních, příloha I, poznámka pod čarou č. 59), toto ustanovení je tzv. „afirmativní námitkou“ a nebyly předloženy žádné konkrétní důkazy, jež by dokládaly tvrzení, že například dividendám od tuzemských podniků je z důvodu právních závazků, jež ČLR přijala v rámci příslušných dvoustranných dohod o dvojím zdanění uzavřených se třetími zeměmi, přiznáno jiné zacházení než dividendám od podniků se sídlem mimo Čínu.
(339)
Bylo rovněž konstatováno, že tento program je zcela bezvýznamný pro podniky a odvětví, jež patří do kategorie podporovaných, avšak z definice tohoto programu vyplývá, že se vztahuje na všechny tuzemské společnosti. Čínská vláda rovněž uvedla, že čl. 2 odst. 2 Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních stanoví, že stanovení obecně platných daňových sazeb se za specifickou subvenci nepovažuje. Čínská vláda proto tvrdila, že kritéria způsobilosti pro tento program jsou objektivní a podrobně vymezená a že nárok na subvenci vzniká automaticky, a tudíž tento program nelze podle čl. 2 odst. 1 písm. b) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení považovat za specifický.
(340)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. V této souvislosti je třeba připomenout, že právní předpisy, které vytyčují tento program, spadají pod kapitolu 4 „Zvýhodněné daňové režimy“ zákona o daních z příjmů podniků, která předpokládá zvláštní daňové pobídky pro významná odvětví a projekty podporované státem. Jak je vysvětleno výše, výhody v rámci tohoto programu jsou za těchto podmínek podle čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení specifické. Šetření neprokázalo existenci objektivních kritérií omezujících způsobilost ani nepřineslo nezvratné důkazy umožňující dospět k závěru, že nárok na subvenci vzniká automaticky. Pokud jde o tvrzení o čl. 2 odst. 2 Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních, je třeba poznamenat, že tento program se nevztahuje na stanovení obecně platné daňové sazby, nýbrž na existenci osvobození určitého druhu příjmů od daně, které vyplývá z příslušnosti k určitému druhu společností.
4.3.11. OSVOBOZENÍ DOVÁŽENÉHO ZAŘÍZENÍ OD DPH A CLA
(341)
V souvislosti s tímto programem čínská vláda uvedla, že Komisi se nepodařilo specifičnost jednoznačně doložit. Byla vznesena námitka, že konkrétní obchodní kategorie taxativně vymezené zákonem nejsou specifické, protože zahrnují široké rozpětí hospodářských činností pokrývajících různá odvětví. Čínská vláda proto tvrdila, že kritéria způsobilosti pro tento program jsou objektivní a podrobně vymezená a že nárok na subvenci vzniká automaticky, a tudíž tento program nelze podle čl. 2 odst. 1 písm. b) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení považovat za specifický.
(342)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. V této souvislosti je třeba připomenout, že tento program je k dispozici pouze pro společnosti, které investují do určitých obchodních kategorií taxativně vymezených zákonem (tj. prostřednictvím katalogu, který slouží jako vodítko pro zahraniční investice do jednotlivých odvětví, a katalogu klíčových průmyslových odvětví, produktů a technologií, jejichž rozvoj stát v současné době podporuje). Skutečnost, že způsobilost je omezena na určité obchodní kategorie, potvrzuje, že tento program není běžně k dispozici pro široká hospodářská odvětví, a proto výhody, které z něho vyplývají, jsou podle čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení specifické. Šetření navíc neprokázalo existenci objektivních kritérií omezujících způsobilost ani nepřineslo nezvratné důkazy umožňující dospět k závěru, že nárok na subvenci vzniká automaticky. Zjištění Komise byla tudíž průkazně doložena v souladu s čl. 2 odst. 1 písm. b) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení.
(343)
Skupina APP tvrdila, že doba odepisování použitá Komisí pro výpočet výhody vyplývající z tohoto programu, která připadá na období šetření, není správná a že měla Komise použít dobu odepisování uváděnou společnostmi ze skupiny APP. Podle skupiny APP je tato metodika v rozporu s čl. 7 odst. 3 základního nařízení.
(344)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. Doba odepisování uváděná skupinou APP je určena pro účetní a finanční účely. Jiní spolupracující vyvážející výrobci a výrobní odvětví Unie vykázali odlišné doby odepisování. Komise proto v souladu se svou obvyklou praxí a s čl. 7 odst. 3 základního nařízení použila pro účely tohoto výpočtu jako životnost stroje dobu patnácti let, která se v dotyčném odvětví považuje za „běžnou“ dobu odepisování.
4.3.12. VRACENÍ DPH V PŘÍPADĚ ZAŘÍZENÍ VYROBENÉHO NA DOMÁCÍM TRHU
(345)
V souvislosti s tímto programem čínská vláda uvedla, že Komisi se nepodařilo specifičnost průkazně doložit. Tvrdila rovněž, že vysvětlila kritéria způsobilosti pro tento program, a tudíž není žádný důvod k tomu, aby Komise použila pouze dostupné údaje.
(346)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. V této souvislosti je třeba připomenout, že účast v tomto programu je vyhrazena pro podniky se zahraničními investicemi, které nakupují určitý druh zařízení vyrobených v tuzemsku, tj. pro určitou podmnožinu podniků v Číně, a proto výhody v rámci tohoto programu jsou podle čl. 4 odst. 2 písm. a) základního nařízení specifické. Šetření navíc neprokázalo existenci objektivních kritérií omezujících způsobilost ani nepřineslo nezvratné důkazy umožňující dospět k závěru, že nárok na subvenci vzniká automaticky. Zjištění Komise byla tudíž za použití předložených informací a článku 28 základního nařízení průkazně doložena v souladu s čl. 2 odst. 1 písm. b) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení.
4.3.13. OSVOBOZENÍ PODNIKŮ SE ZAHRANIČNÍMI INVESTICEMI OD DANÍ ZA ÚDRŽBU MĚSTA, VÝSTAVBU A OD PŘÍPLATKŮ NA VZDĚLÁVÁNÍ
(347)
Jak APP, tak Chenming tvrdily, že se podle Oznámení o sjednocení daní za údržbu města a výstavbu a příplatků za vzdělávání vztahujících se na domácí podniky, podniky se zahraničními investicemi a fyzické osoby vydaného Státní radou Číny dne 18. října 2010 a použitelného ode dne 1. prosince 2010 výše uvedená daň a příplatky nyní vztahují na všechny podniky a fyzické osoby v Číně bez jakékoli výjimky. Podle těchto tvrzení již není tento program subvencí napadnutelný.
(348)
Tato tvrzení byla analyzována na základě předložené dokumentace a podkladů, které strany poskytly. Čínská vláda byla požádána o potvrzení výše uvedených informací. Čínská vláda, která je účastníkem řízení a orgánem, který v rámci tohoto programu subvenci poskytuje, Komisi sdělila, že byl tento program ukončen a nebyl nahrazen žádnými jinými pobídkami souvisejícími s toutéž daňovou povinností. Na základě informací od spolupracujících vyvážejících výrobců se konstatuje, že obě uvedené skupiny prokázaly, že již nevyužívají subvencí v rámci tohoto programu. V tomto ohledu se připomíná, že v souladu s článkem 15 základního nařízení se žádná opatření nepřijmou, pokud subvence skončí nebo se prokáže, že subvence již nepředstavují žádnou výhodu pro dotyčné vývozce. Vzhledem k výše uvedenému a na základě spisu se usuzuje, že subvence v rámci tohoto programu již nepředstavují žádnou výhodu pro dotyčné vývozce. Zjištění uvedená ve 160. až 169. bodě odůvodnění byla proto odpovídajícím zpsobem upravena.
4.3.14. ZNÁMÉ ZNAČKY A ZVLÁŠTNÍ FONDY PRO PŘILÁKÁNÍ ZAHRANIČNÍCH INVESTIČNÍCH PROJEKTŮ
(349)
V souvislosti s těmito programy čínská vláda uvedla, že Komisi se nepodařilo specifičnost průkazně doložit. Čínská vláda tvrdila, že poskytla dostatečné informace o těchto programech a že neexistuje žádný zákon ani nařízení, které se jich týkají.
(350)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. V této souvislosti je třeba připomenout, že tyto programy byly shledány specifickými a napadnutelnými na základě informací předložených čínskou vládou a spolupracujícími vyvážejícími výrobci, přestože nebyly předloženy žádné právní předpisy jako takové. Skutečnost, že - jak tvrdila čínská vláda - nejsou pro tyto programy přijaty žádné právní předpisy, potvrzuje mimo jakoukoli pochybnost, že objektivní kritéria ani podmínky stanovené zákonem upravujícím tyto programy prostě neexistují. Zjištění Komise byla tudíž za použití předložených informací a článku 28 základního nařízení průkazně doložena v souladu s čl. 2 odst. 1 písm. b) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a čl. 4 odst. 2 písm. b) základního nařízení. Zdá se, že při absenci jakýchkoli kritérií či podmínek má vláda široký prostor pro vlastní uvážení, a tudíž se má za to, že přístup k subvencím je omezen jen na určité podniky.
4.3.15. SUBVENCE Z FONDU PRŮMYSLOVÉHO ROZVOJE V OBLASTI ŠPIČKOVÝCH TECHNOLOGIÍ A CENA PRŮMYSLOVÉ ZÓNY VE MĚSTĚ SU-ČOU ZA ZACHOVÁNÍ HOSPODÁŘSKÉHO RŮSTU
(351)
V souvislosti s těmito programy čínská vláda tvrdila, že Komise nesprávně vykládá čl. 2 odst. 2 Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních, jelikož průmyslové zóny nejsou vymezenými zeměpisnými oblastmi.
(352)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. V této souvislosti je třeba připomenout, že průmyslová zóna ve městě Su-čou je jednoznačně dílčí hospodářskou a správní jednotkou v rámci výsostného území ČLR, a tedy vymezenou zeměpisnou oblastí podle čl. 2 odst. 2 Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních. Bez ohledu na výše uvedené skutečnosti je třeba rovněž poznamenat, že i kdyby skutečná fakta zjištěná v rámci šetření nepotvrdila výše uvedené skutečnosti, může se v průmyslové zóně, jak vyplývá již z její samotné definice, nacházet pouze podmnožina ze všech podniků na území dané země nebo v působnosti orgánu poskytujícího subvence, a v souladu s čl. 2 odst. 1 písm. a) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních by se tudíž subvence poskytnuté průmyslovou zónou považovaly za specifické.
4.3.16. POSKYTOVÁNÍ PRÁV NA VYUŽITÍ PŮDY
(353)
Co se týče práv k užívání pozemků, čínská vláda tvrdila, že je protiprávní použít vnější srovnávací základ spočívající v odkazu na čl. 14 písm. d) Dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních a na rozhodnutí odvolacího orgánu ve věci US - Softwood Lumber IV (USA - řezivo z jehličnatých dřevin IV). Bylo namítnuto, že právo Unie a WTO omezuje použití vnějších srovnávacích základů na velmi výjimečné okolnosti, což znamená, že je lze použít pouze tehdy, když jsou ceny uplatňované na trhu soukromými subjekty zkreslené v důsledku rozhodující úlohy vlády jakožto poskytovatele dotyčného zboží nebo služby. Podle čínské vlády Komise neprokázala, že ceny uplatňované na trhu soukromými subjekty jsou zkreslené v důsledku rozhodující úlohy čínské vlády jakožto poskytovatele.
(354)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. Především je třeba poznamenat, že pravidla WTO, jak potvrdil odvolací orgán WTO ve věci US - Softwood Lumber IV (USA - řezivo z jehličnatých dřevin IV) (DS257) a příslušný panel WTO ve věci US - China countervailing duties (USA - Vyrovnávací cla uvalená na Čínu) (DS379), nezakazují použití vnějších srovnávacích základů. Za druhé, Komise ve svém přístupu plně zohlednila zvláštní podmínky, které požaduje judikatura WTO v případech, kdy se Komise uchyluje k použití vnějších srovnávacích základů. Jak bylo prokázáno v 248. až 259. bodě odůvodnění, půda je v Číně majetkem státu a vláda poskytuje pozemky soukromým subjektům na základě nájemních smluv. Čínské orgány navíc regulují poskytování a přidělování pozemků podnikům, a to i na sekundárních trzích, a přidělování pozemků podnikům se řídí přísnými pravidly, přičemž každý druh změny přidělení pozemků, jako je například převod smlouvy o udělení práv k užívání pozemků z jednoho podniku na jiný, musí být schválen státem a potvrzen novou smlouvou o udělení práv k užívání pozemků mezi nabyvatelem a příslušným státním orgánem. S ohledem na výše uvedené skutečnosti se konstatuje, že čínská vláda má rozhodující úlohu v udělování práv k užívání pozemků a že jakékoli ceny uplatňované na čínském trhu soukromými subjekty (pokud vůbec existují - v rámci tohoto šetření totiž nebyly žádné takové ceny předloženy) jsou nutně zkreslené v důsledku rozhodující úlohy čínské vlády jakožto poskytovatele a jeho monopolního postavení regulátora transakcí s pozemky. V důsledku toho by finanční příspěvek čínské vlády prakticky určoval úroveň případných cen uplatňovaných soukromými subjekty.
(355)
Čínská vláda rovněž tvrdila, že zvolení Tchaj-wanu jako vnějšího srovnávacího základu znamená, že Komise nepoužila vnější srovnávací základ, který se vztahuje k převládajícím podmínkám na trhu v Číně nebo na ně odkazuje či s nimi souvisí. Bylo namítnuto, že použití tchajwanského základu pro vyrovnání rozdílů v poměrných výhodách jednotlivých zemí je výslovně zakázáno pravidly WTO.
(356)
Tato tvrzení musela být odmítnuta. Komise považuje Tchaj-wan (19) za vhodný vnější srovnávací základ s ohledem na celkový souhrn informací ve spisu, tzn. s ohledem na i) úroveň hospodářského rozvoje a hospodářskou strukturu na Tchaj-wanu a v příslušných čínských provinciích, kde sídlí spolupracující vyvážející výrobci, ii) prostorovou blízkost těchto dvou čínských provincií a Tchaj-wanu, iii) vysoký stupeň rozvoje infrastruktury Tchaj-wanu i těchto dvou čínských provincií iv) silné hospodářské vazby a přeshraniční obchod mezi Tchaj-wanem a ČLR, v) podobnou hustotu obyvatelstva v dotčených čínských provinciích a na Tchaj-wanu, vi) podobný typ pozemků a transakcí použitých pro stanovení srovnávacího základu na Tchaj-wanu a v ČLR a vii) společné demografické, jazykové a kulturní charakteristiky Tchaj-wanu a ČLR. Ťiang-su a Šan-tung jsou navíc považovány za provincie s nejrozvinutějším zpracovatelským průmyslem v ČLR (20). Přestože úroveň HDP na obyvatele není u Tchaj-wanu a dotyčných dvou čínských provincií shodná, HDP těchto čínských provincií v posledních letech rychle roste, takže Tchaj-wan dohánějí.
Nejnovější údaje navíc naznačují, že ČLR i Tchaj-wan mají podobné míry růstu reálného HDP (21). Zároveň je třeba poznamenat, že přesné srovnání mezi HDP země s netržním hospodářstvím (ČLR) a HDP země se zavedeným tržním hospodářstvím (Tchaj-wanu) není rozhodující, protože je zcela běžné, že pokud jde o HDP, netržní hospodářství zaostává za fungujícím tržním hospodářstvím. Nabídku a poptávku po průmyslových pozemcích může navíc ovlivňovat mnoho dalších faktorů, například pravidla plánování, politika životního prostředí apod. Skutečnou otázkou je, jaké by byly „převládající podmínky na trhu“, pokud jde o práva k užívání pozemků v ČLR, kdyby se jednalo o fungující tržní hospodářství, přičemž na základě všech dostupných důkazů se zdá, že by byly velmi podobné podmínkám na Tchaj-wanu.
(357)
Na základě celkového souhrnu výše uvedených informací se má za to, že zvolený srovnávací základ je v souladu s požadavky rozhodnutí odvolacího orgánu ve věci US - Softwood Lumber IV (USA - řezivo z jehličnatých dřevin IV) (odst. 103), které konstatovalo, že „zvolený srovnávací základ se musí nicméně vztahovat k převládajícím podmínkám na trhu v dané zemi nebo na ně odkazovat či s nimi souviset a musí odrážet cenu, kvalitu, dostupnost, prodejnost, přepravu a jiné podmínky nákupu nebo prodeje, jak to vyžaduje čl. 14 písm. d)“. Celkový souhrn podmínek na Tchaj-wanu se skutečně vztahuje k převažujícím podmínkám na trhu v dotyčných dvou čínských provinciích. Pozemky jsou k dispozici v oblastech s podobně hustým osídlením, prostorová blízkost oblastí zajišťuje, že kvalita pozemků je podobná, zatímco skutečnost, že Tchaj-wan a dotyčné dvě čínské provincie mají stejný jazyk a kulturu, vývozně orientované hospodářství a významná odvětví zpracovatelského průmyslu, potvrzuje, že cena, prodejnost a další podmínky nákupu nebo prodeje pozemků jsou úzce spjaty.
(358)
Spolupracující vyvážející výrobci tvrdili, že informace, jež měla Komise k dispozici, byly dostatečné k závěru, že v Číně existuje trh s pozemky.
(359)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. Na základě informací, které měla Komise k dispozici, nebylo možné dospět k závěru, že v Číně existuje funkční trh s pozemky. Z právních předpisů, jež čínská vláda poskytla Komisi, je zřejmé, že veškerá půda v ČLR patří státu a pozemky jsou poskytovány pouze na základě nájemních smluv. Čínské úřady mají plně pod kontrolou nabídku a přidělování pozemků podnikům, a to včetně transakcí na sekundárním trhu. Navzdory příslušným žádostem Komise nebyly předloženy žádné důkazy, že v oblasti udělování práv k užívání pozemků existuje nějaký tržní mechanismus. Situace je podrobně vysvětlena v 354. bodě odůvodnění, který se týká podobných tvrzení čínské vlády.
(360)
Skupina APP uvedla, že by se jako srovnávací základ měly použít současné čínské ceny týkající se práv k užívání pozemků nebo případně dnešní ceny půdy v indickém státě Maháráštra. Skupina Chenming rovněž navrhla jako srovnávací základ indický stát Maháráštra.
(361)
Jak již bylo popsáno v 359. bodě odůvodnění, funkční trh s pozemky v Číně neexistuje. Proto není vhodné používat jako srovnávací základ dnešní čínské ceny týkající se práv k užívání pozemků. Ve svých tvrzeních, že jako srovnávací základ by se mohly použít ceny pozemků ve státě Maháráštra, vycházeli vyvážející výrobci ze srovnání indického státu Maháráštra, pokud jde o HDP na obyvatele a hustotu osídlení v době pořízení práv k užívání pozemků. Jak je vysvětleno výše, Komise je toho názoru, že HDP na obyvatele a hustota obyvatelstva nemohou být jedinými rozhodujícími faktory při výběru země nebo oblasti za účelem jejího použití jako vnějšího srovnávacího základu. V každém případě, metodika navržená spolupracujícími vyvážejícími výrobci není v souladu s jejich tvrzeními. V období šetření činila v Bombaji, hlavním městě a zdaleka nejrozvinutější oblasti státu Maháráštra, úroveň příjmů na jednoho obyvatele 2 675 USD, což je ve skutečnosti méně než čínský celostátní průměr 3 529 USD (22), nemluvě o HDP na obyvatele ve vysoce rozvinutých provinciích Šan-tung a Ťiang-su (5 255 USD respektive 6 550 USD). Co se týče hustoty osídlení, ani ta není sama o sobě rozhodujícím faktorem, ale pro pořádek uvádíme, že ve státě Maháráštra připadá 314 obyvatel na 1 km2, zatímco v Ťiang-su je to 736 obyvatel na 1 km2 a v Šan-tungu 600 obyvatel na 1 km2, což znamená, že tyto hodnoty nejsou na stejné úrovni. Další faktory, jako je nedostatek prostorové blízkosti a společných charakteristik mezi Indií a Čínou, navíc vedou k závěru, že srovnávací základ v podobě státu Maháráštra se nevztahuje k převládajícím podmínkám na trhu v Číně ani na ně neodkazuje a nesouvisí s nimi. Z důvodů vysvětlených v 356. bodě odůvodnění trvá Komise na svém názoru, že ceny pozemků na Tchaj-wanu jsou jako vnější srovnávací zaklad mnohem vhodnější.
(362)
Skupina APP tvrdila, že některá práva k užívání pozemků, jež Komise vzala v úvahu při výpočtu výhody vyplývající z tohoto programu, již nemá skupina APP v držení. Skupina APP dále tvrdila, že na základě informací z internetových stránek odboru průmyslu tchajwanského ministerstva obchodu došla k jiné průměrné ceně pozemků za metr čtvereční a že Komise nevyvinula žádnou snahu hledat reprezentativní nabídky průmyslových pozemků.
(363)
Pokud jde o celkovou rozlohu pozemků, které skupina APP využívala, Komise toto tvrzení skupiny APP zohlednila a na základě informací a důkazů předložených v připomínkách k zveřejnění konečných informací je akceptovala. Takto opravený údaj se odrazil ve výpočtu subvence. Pokud jde o informace získané z Tchaj-wanu, oznamuje se, že toto tvrzení muselo být odmítnuto. Ačkoli tato strana nenavrhovala použít tuto cenu pro výpočet vhodného srovnávacího základu, je třeba zdůraznit následující skutečnosti. Komise použila, co se týče cen pozemků na Tchaj-wanu, informace dostupné ve spise a metoda, kterou došla ke srovnávací ceně byla stranám sdělena a vysvětlena v oznámení týkajícím se případu ze dne 11. února 2011. Na druhé straně údaje, které předložila skupina APP, se týkají pouze února 2011, tj. jiného období, než bylo použito ve výpočtu Komise, a také se zdá, že se jedná pouze o příklady určitých údajů vztahujících se pouze k některým oblastem Tchaj-wanu. Komise se také nemůže vyjádřit k výpočtu srovnávacího základu, který provedla skupina APP, jelikož APP neposkytla žádné podrobnosti o metodě výpočtu a nezdůvodnila, proč by její výpočet měl lépe odrážet ceny pozemků na Tchaj-wanu.
(364)
Spolupracující vyvážející výrobci tvrdili, že jakákoli subvence v podobě udělení práva k užívání pozemku za nižší než přiměřenou odměnu nebude specifická.
(365)
Toto tvrzení muselo být odmítnuto. Jak již bylo vysvětleno v konečném informačním dokumentu, čínská vláda poskytla v souvislosti s tímto programem nedostatečné informace, které musely být ve spisu doplněny o další informace a údaje. Na tomto základě se tudíž dospělo k uvedeným zjištěním, která jsou vysvětlena a rozebrána v 253. až 258. bodě odůvodnění.
4.3.17. OSTATNÍ
(366)
Skupina APP tvrdila, že úroková sazba použitá Komisí k přepočtu nominální hodnoty subvence na hodnotu v období šetření není správná.
(367)
Komise toto tvrzení skupiny APP zohlednila a na základě informací a důkazů předložených v připomínkách k zveřejnění konečných informací je akceptovala. Při výpočtu subvence byla použita úroková sazba navržená skupinou APP. Tato změna se již odráží v bodech odůvodnění týkajících se výpočtu rozpětí subvence a ve výsledných rozpětích subvence u jednotlivých dotyčných programů.
(368)
Skupina APP tvrdila, že výše subvence musí být vyjádřena jako procento jimi uváděné ceny CIF, a ne jako procento z obratu a že Komise by pro výpočet rozpětí subvence měla použít tuto metodu.
(369)
Předložené argumenty byly analyzovány v souladu s dokumentací a podklady, které příslušná strana poskytla. Je třeba poznamenat, že s výjimkou jednoho ze subvenčních programů, jež byly shledány jako napadnutelné, nebylo u žádného jiného programu konstatováno, že je závislý na vývozní výkonnosti a poskytovaný podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků. Proto byla výše subvence přepočtena na celkový obrat z prodeje společností skupiny APP v souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení, který zní: „Pokud se subvence neposkytuje podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků, určí se výše napadnutelné subvence tak, že celková výše subvence se přiměřeně přepočte na množství výrobků, které byly v posuzovaném období vyrobeny, prodány nebo vyvezeny“. Jelikož není tato subvence spojena s výrobou žádného konkrétního výrobku ani s vývozem, je nejvhodnějším ukazatelem celkový obrat z prodeje, kterého daná společnost dosáhla. V tomto ohledu je třeba poznamenat, že příslušný obrat byl stanoven na základě, jenž zajišťuje, že odráží co nejvěrněji prodejní hodnotu výrobku, který prodává společnost, jež je příjemcem. Tato změna je již zohledněna v bodech odůvodnění týkajících se výpočtu rozpětí subvence a ve výsledných rozpětích subvence pro jednotlivé dotčené programy. Jakákoli jiná navrhovaná metoda výpočtu napadnutelných subvencí by byla v rozporu s příslušnými ustanoveními základního nařízení (články 7 a 15) a s úředním postupem Komise při jejích antisubvenčních řízeních, kterým vybírá vhodného čitatele/jmenovatele pro přepočet výše napadnutelných subvencí.
Uvedená strana se rovněž odvolávala na část obecných zásad (23) týkající se výpočtu subvencí na jednotku jako na základ pro své tvrzení. Nicméně ze stejných důvodů, jaké byly uvedeny výše, nebyl výpočet na jednotku považován za vhodný přístup pro tento případ. Navrhovaná metodika se skutečně nepokládá za reprezentativní, neboť směšuje obrat a počet vyrobených jednotek, pouze co se týče dotčeného výrobku, a nezohledňuje počet jiných vyrobených výrobků. Nebyly předloženy ani ověřeny žádné informace o celkovém počtu vyrobených jednotek všech výrobků podle jednotlivých společností a subvence nebyly v žádném případě poskytovány na základě množství. Co se týče cen CIF, je na místě připomenout, že údaje ze spisu naznačují, že se tyto ceny liší jak mezi různými typy výrobků, tak v rámci jednoho typu. Dotčené subvence každopádně nesouvisí s typem výrobku. Komise navíc stanovila výši subvencí v ČLR a přepočetla ji tak, že vydělila výši celkové subvence výší obratu zaznamenaného v Číně, s ohledem na zvláštní situaci příslušných spolupracujících čínských vyvážejících výrobců. Tím je zajištěno použití ověřené výše subvencí a nejvhodnějšího obratu. A konečně se připomíná, že vzhledem k praktickým okolnostem tohoto řízení, tj. uvalení antidumpingových a antisubvenčních cel na úrovni rozpětí újmy, se usuzuje, že to nemá absolutně žádný dopad na postavení APP, bez ohledu na to, jaká metoda pro přepočet napadnutelných subvencí a vyrovnávacího cla se použije.
4.4. VÝŠE NAPADNUTELNÝCH SUBVENCÍ
(370)
Výše valoricky vyjádřených subvencí, jež byly poskytnuty vyšetřovaným společnostem a jsou napadnutelné v souladu se základním nařízením, jsou uvedeny v této tabulce:
Vyvážející výrobce
Antisubvenční rozpětí
Skupina APP
12,04 %
Skupina Chenming
4,06 %
(371)
Z informací z podnětu a od spolupracujících čínských vyvážejících výrobců je patrné, že v ČLR existují i další známí výrobci dotčeného výrobku. Nicméně s ohledem na skutečnost, že uvedený objem vývozu byl shledán vyšším než údaj o dovozu získaný z Eurostatu, byla úroveň spolupráce považována za vysokou. V zájmu účelnosti opatření bylo tedy pokládáno za vhodné stanovit výši subvence v případě nespolupracujících vyvážejících vývozců na nejvyšší úrovni subvencování, jež byla zjištěna u spolupracujících vyvážejících výrobců, tj. na úrovni 12,04 %.
5. VÝROBCI V UNII
5.1. VÝROBCI V UNII
(372)
Během období šetření vyrábělo obdobný výrobek čtrnáct známých výrobců a někteří další velmi malí výrobci v Unii. Odhaduje se, že údaj poskytnutý sdružením CEPIFINE představuje 98 % výroby výrobců v Unii. Na tomto základě bylo odhadnuto, že celková výroba v Unii během období šetření činila asi 5 270 000 tun. Výrobci v Unii tvořící celkovou výrobu Unie představují výrobní odvětví Unie ve smyslu čl. 9 odst. 1 základního nařízení.
(373)
Výroba bezdřevého natíraného papíru je energeticky a kapitálově náročná. Z tohoto důvodu se uplatňují úspory z rozsahu, které vysvětlují koncentraci výroby do několika velkých společností, doplněných o menší výrobce, kteří se zaměřují na zeměpisně blízké trhy. Většinu trhu Unie pokrývá pět podobně velkých výrobců s výrobními závody po celé Evropě. Velká část bezdřevého natíraného papíru představuje výrobek komoditního typu, s nímž se obchoduje hlavně prostřednictvím obchodníků a velkoobchodníků s papírem. Tyto distribuční kanály se vyznačují vysokým stupněm koncentrace kupní síly a transparentnosti cen prostřednictvím cenových nabídek.
(374)
Jak je uvedeno v 19. bodě odůvodnění, jedna ze zúčastněných stran tvrdila, že bezdřevý natíraný papír vhodný pro kotoučové tiskařské stroje by měl být zahrnut do oblasti působnosti tohoto šetření. Na základě tohoto tvrzení by podle této strany nemělo výrobní odvětví Unie, které podalo podnět, v tomto řízení dostatečně silnou pozici. Vzhledem k závěrům uvedeným ve 22. a 25. bodě odůvodnění, tedy že bezdřevý natíraný papír vhodný pro kotoučové tiskařské stroje a bezdřevý natíraný papír používaný při archovém tisku jsou dva různé výrobky, muselo být toto tvrzení odmítnuto.
(375)
Čínská vláda poznamenala, že jeden z reprezentativních výrobců byl údajně ve spojení s čínskou společností, a proto by měl být z definice výrobního odvětví Unie vyloučen. Šetření však ukázalo, že výrobky vyráběné zmíněnou čínskou společností nejsou dotčeným výrobkem. Tento vztah proto neměl žádný dopad na analýzu újmy ani na zahrnutí tohoto výrobce v Unii do výrobního odvětví Unie, tak jak bylo vymezeno.
6. ÚJMA
6.1. SPOTŘEBA V UNII
(376)
Spotřeba byla stanovena na základě těchto údajů:
-
údaje Eurostatu o dovozu ze třetích zemí, náležitě upravené na základě informací poskytnutých výrobci Unie o výrobcích, na které se nevztahuje toto řízení. Šetřením bylo na základě předložených dokladů zjištěno, že tyto předpoklady byly přiměřené a oprávněné,
-
ověřená výše celkového objemu vývozu spolupracujících vyvážejících výrobců v ČLR na trh Unie, jelikož bylo zjištěno, že vykázaný objem vývozu je vyšší než údaje o dovozu získané z Eurostatu,
-
celkový prodej všech výrobců v Unii na trhu Unie zjištěný na základě informací poskytnutých sdružením CEPIFINE.
(377)
Na tomto základě byla celková spotřeba v Unii zjištěna takto:
Tabulka 1
Spotřeba v Unii
Spotřeba v Unii
2006
2007
2008
2009/ období šetření
Tuny
5 308 275
5 508 183
5 384 770
4 572 057
Index
100
104
101
86
Zdroj: ověřené odpovědi na dotazník, upravené údaje Eurostatu a ověřené údaje poskytnuté sdružením CEPIFINE.
(378)
Celkově spotřeba v Unii v posuzovaném období klesla o 14 %. Bylo zjištěno, že spotřeba nejprve mezi lety 2006 a 2007 vzrostla o 4 %, načež mezi rokem 2007 a obdobím šetření klesla o 18 %. Snížení spotřeby v roce 2008 a v období šetření bylo způsobeno nižší poptávkou, zejména v první polovině roku 2009 v důsledku hospodářského útlumu.
6.1.1. DOVOZ DO UNIE Z ČLR
(379)
Jak je uvedeno ve 376. bodě odůvodnění, bylo zjištěno, že ověřená výše celkového objemu prodeje dotčeného výrobku uskutečněného spolupracujícími vyvážejícími výrobci z ČLR na trhu Unie byla vyšší než údaje o objemu dovozu vykázané Eurostatem. Jelikož byly ověřené informace považovány za přesnější než dostupné statistické údaje, byl celkový objem dovozu z ČLR stanoven na základě ověřených informací poskytnutých spolupracujícími společnostmi. Objem prodeje spolupracujících společností, u nichž bylo zjištěno, že v posuzovaném období vyvážely pouze vícevrstvý kartón a lepenku, byl z celkového dovozu vyloučen, protože bylo konstatováno, jak je vysvětleno ve 47. bodě odůvodnění, že vícevrstvý papír, kartón a lepenka by neměly být považovány za dotčený výrobek. Jelikož se údaje o dovozu dotčeného výrobku týkají pouze dvou společností, bylo z důvodu zachování jejich důvěrné povahy považováno za vhodné vykázat je v podobě indexu.
Tabulka 2
Celkový subvencovaný dovoz z ČLR
Celkový dovoz z ČLR
2006
2007
2008
2009/ období šetření
Objem (index)
100
218
212
283
Podíl na trhu (index)
100
210
209
329
Ceny (v EUR/t)
677
661
657
621
Index
100
98
97
92
Zdroj: ověřené odpovědi na dotazník.
(380)
Objem celkového dovozu z ČLR během posuzovaného období dramaticky vzrostl téměř na trojnásobek. V důsledku toho jeho podíl na trhu významně stoupl z přibližně 1 % v roce 2006 na více než 4 % v období šetření. To je nutno posuzovat na pozadí klesající spotřeby, která se ve stejné době snížila o 14 %. Průměrné ceny subvencovaného dovozu z ČLR vykázaly během posuzovaného období pokles o 8 %.
6.1.2. CENOVÉ PODBÍZENÍ
(381)
Za účelem analýzy cenového podbízení byly vážené průměrné prodejní ceny jednotlivých druhů výrobku prodávaných výrobci v Unii odběratelům na trhu Unie, kteří nejsou ve spojení, upravené na úroveň cen ze závodu, porovnány s odpovídajícími váženými průměrnými cenami dovozu z ČLR prodávaného prvnímu nezávislému odběrateli na trhu Unie, stanovenými na základě cen CIF s příslušnou úpravou o stávající cla a náklady po dovozu.
(382)
Jak je vysvětleno v 51. bodě odůvodnění, byla spolupráce čínských vývozců velmi intenzivní a má se za to, že pokrývá celkový objem vývozu z ČLR do Unie během období šetření. U dvou čínských vyvážejících výrobců, kteří se původně přihlásili, bylo - jak je vysvětleno v 52. bodě odůvodnění - shledáno, že dotčený výrobek na trh Unie nevyvážejí, a proto nebyl dovoz jejich výrobků vzat pro účely analýzy cenového podbízení v úvahu. Do srovnání nebyl zahrnut ani vývoz jedné společnosti patřící do skupiny jednoho ze spolupracujících vyvážejících výrobců, neboť žádný z reprezentativních výrobců v Unii nevyrábí srovnatelné druhy výrobků. V souvislosti s objemem vývozu této konkrétní společnosti je třeba poznamenat, že představoval pouze menší část celkového vývozu skupiny a jeho cenová hladina byla podle všeho v souladu s celkovou cenovou hladinou vývozu skupiny.
(383)
Srovnání ukázalo, že v období šetření byl dotčený subvencovaný výrobek z ČLR prodáván v Unii za ceny, které byly průměrně o 7,6 % nižší než prodejní ceny výrobců v Unii. Úroveň rozpětí cenového podbízení je třeba posuzovat na pozadí vysoké úrovně transparentnosti cen podporované cenovými nabídkami, která je pro distribuční trh s bezdřevým natíraným papírem charakteristická.
6.2. HOSPODÁŘSKÁ SITUACE VÝROBNÍHO ODVĚTVÍ UNIE A ČTYŘ REPREZENTATIVNÍCH VÝROBCŮ V UNII
6.2.1. PŘEDBĚŽNÉ POZNÁMKY
(384)
V souladu s čl. 8 odst. 4 základního nařízení zahrnovalo šetření dopadů subvencovaného dovozu na výrobce v Unii posouzení všech hospodářských ukazatelů s významem pro posouzení stavu výrobců v Unii od roku 2006 do konce období šetření.
(385)
Makroekonomické prvky (výroba, kapacita, využití kapacity, objem prodeje, podíl na trhu, růst a výše napadnutelných subvencí) byly posouzeny na úrovni celého výrobního odvětví Unie, a to na základě informací poskytnutých sdružením CEPIFINE.
(386)
Analýza mikroekonomických prvků (průměrných jednotkových cen, zaměstnanosti, mezd, produktivity, zásob, ziskovosti, peněžního toku, investic, návratnosti investic, schopnosti získávat kapitál) byla provedena na úrovni výrobců v Unii, a to na základě informací, které byly od nich obdrženy a řádně ověřeny.
(387)
Bylo vzneseno tvrzení, že v rámci analýzy újmy nebyly všechny ukazatele újmy u žadatelů a výrobního odvětví Unie jako celku analyzovány jednotně a komplexně. Zúčastněné strany tvrdily, že závěry o podstatné újmě by byly odlišné, kdyby byly na úrovni žadatelů zjištěny některé ukazatele, jako je podíl na trhu.
(388)
Za prvé je třeba poznamenat, že prohlášení těchto stran jsou, jak se zdá, vypracována na základě ukazatelů vypočítaných z odlišných souborů údajů a informací, než které byly zjištěny v průběhu šetření a jsou uvedeny níže. Proto jsou tyto závěry věcně nesprávné, a tudíž bezpředmětné.
(389)
Za druhé, Komise běžně hodnotí makroekonomické faktory pro určení újmy utrpěné na úrovni výrobního odvětví Unie jako celku, jak bylo vysvětleno výše. V rámci tohoto šetření bylo výrobní odvětví Unie vymezeno na úrovni výrobců v Unii, na něž připadá celková produkce Unie, jak je vysvětleno v 372. bodě odůvodnění, a to nehledě k tomu, zda výrobci stížnost podpořili nebo zda při šetření spolupracovali.
(390)
Mikroekonomické faktory se analyzují na úrovni reprezentativních výrobců v Unii bez ohledu na to, zda stížnost podpořili či nikoli. Na reprezentativní výrobce připadalo 58 % produkce v Unii. Žádný z ostatních výrobců v Unii se nepřihlásil s tvrzením, že by závěry Komise o mikroekonomických faktorech byly nespolehlivé nebo nepodložené. Proto není žádný důvod zpochybňovat zjištění učiněná na základě informací poskytnutých pouze reprezentativními výrobci v Unii.
(391)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že jeden ze čtyř reprezentativních výrobců plně nespolupracoval, neboť prý byl ve spojení s jiným výrobcem v Unii, který při šetření rovněž nespolupracoval. Spojení těchto společností se prý zakládalo na přechodných dohodách uzavřených v okamžiku, kdy spolupracující výrobce v Unii nabyl část podniku druhého výrobce na výrobu bezdřevého natíraného papíru. Tato strana tvrdila, že spolupracující výrobce v Unii ovládá na základě těchto přechodných dohod několik papíren, jež zůstaly ve vlastnictví výrobce, jehož část podniku byla předmětem akvizice. Na podporu svého tvrzení odkázal vyvážející výrobce na rozhodnutí Komise ze dne 31. října 2008 (24), jež v době uvedené akvizice zkoumalo, měla-li by být tato transakce považována za získání ve smyslu nařízení Rady (ES) č. 139/2004 ze dne 20. ledna 2004 o kontrole spojování podniků (Nařízení ES o spojování) (25).
(392)
Šetřením se však potvrdilo, že akciový podíl daného výrobce z Unie je zanedbatelný a nachází se pod hranicí stanovenou v článku 143 prováděcího předpisu k celnímu kodexu (26). Z uvedených přechodných dohod navíc nevyplývá, že by mezi těmito společnostmi existoval vztah, jenž by šel nad rámec běžného obchodního vztahu mezi zákazníkem a dodavatelem. Smyslem těchto přechodných dohod je zejména zorganizovat prodej natíraného papíru během přechodného období s tím, že výrobce v Unii během tohoto přechodného období pouze plní funkci srovnatelnou s obchodním zástupcem. Tento výrobce v Unii ve svých konsolidovaných a auditorem ověřených účetních závěrkách a ve své odpovědi na dotazník dále vykázal příjem z provize, kterou jako obchodní zástupce daných papíren získal; vlastnické podíly v těchto papírnách, a tedy ani náklady s papírnami spojené tento výrobce naopak nevykázal.
(393)
Podle uvedeného rozhodnutí Komise byla transakce mezi uvedenými společnostmi pokládána za akvizici části podniku dané společnosti výrobcem v Unii, a nikoli za převzetí společnosti jako takové. Z rozhodnutí nevyplývá, že by po této akvizici měly být společnosti pokládány za jeden subjekt; zejména společnosti nezaložily společný podnik (joint venture). Dále je třeba poznamenat, že byl předmět šetření v uvedeném rozhodnutí zeměpisně vymezen jako Evropský hospodářský prostor, a nikoli jako Unie. Je rovněž nutno poznamenat, že Komise v uvedeném rozhodnutí nepodrobila vztah mezi těmito společnostmi analýze podle článku 143 prováděcího předpisu k celnímu kodexu.
(394)
S ohledem na výše uvedené dospěla Komise k názoru, že uvedené dvě společnosti nejsou ve spojení ve smyslu článku 143 prováděcího předpisu k celnímu kodexu, a že daný výrobce v Unii tedy během šetření plně spolupracoval.
(395)
Při analýze mikroekonomických ukazatelů nebylo za celé období, jež bylo předmětem šetření, přihlíženo k údajům o papírnách, které nabyl výše uvedený výrobce v Unii, tak aby byl za toto období prezentován plně srovnatelný trend.
(396)
Tento vyvážející výrobce rovněž tvrdil, že každá dceřiná společnost výrobců z Unie měla vyplnit samostatný dotazník, jelikož jde o samostatné právní subjekty.
(397)
V případě dotyčného výrobce z Unie se mělo za to, že pro smysluplnou odpověď a analýzu aspektů újmy bude jeden dotazník stačit. Odpovědi především poskytly podrobný přehled informací na úrovni jednotlivých papíren a během inspekcí na místě mohly být ověřeny všechny potřebné údaje týkající se všech výrobců nebo prodejců obdobného výrobku, kteří jsou s nimi ve spojení.
(398)
V následném podání uvedený vyvážející výrobce rovněž tvrdil, že stejná společnost plně nespolupracovala, neboť vyplnila dotazník jménem neexistujícího subjektu a auditované účty společnosti neodpovídají údajům, které poskytla v odpovědi na dotazník. Závěry předchozího bodu odůvodnění jsou významné i v tomto ohledu.
6.2.2. ÚDAJE TÝKAJÍCÍ SE VÝROBNÍHO ODVĚTVÍ UNIE (MAKROEKONOMICKÉ UKAZATELE)
(399)
Po poskytnutí zjištění čínská vláda a jeden čínský vyvážející výrobce namítli, že makroekonomické údaje použité pro analýzu jsou neúplné a nepřesné, a nemohou být tedy použity jako důkaz podstatné újmy.
(400)
Inspekce na místě u sdružení, které podalo podnět, potvrdila, že údaje použité pro stanovení makroekonomických ukazatelů jsou přímo získány od výrobců v Unii, kteří představuji přibližně 98 % celkové výroby v Unii, a jsou dostatečně podrobné, aby umožnily identifikovat informace týkající se dotčeného výrobku. Předpoklady nebo odhady tudíž vycházejí z přiměřeného a podloženého základu, např. kotouče určené k rozřezání nebyly vzaty v úvahu vzhledem k tomu, že se ukázalo, že jejich podíl na celkovém objemu prodeje reprezentativních výrobců v Unii je naprosto zanedbatelný. Toto tvrzení proto muselo být odmítnuto.
6.2.2.1. Výroba, výrobní kapacita a využití kapacity
Tabulka 3
Výroba, výrobní kapacita a využití kapacity
2006
2007
2008
2009/ období šetření
Výroba (v tunách)
6 483 462
6 635 377
6 381 324
5 164 475
Index
100
102
98
80
Kapacita (v tunách)
7 032 734
7 059 814
6 857 226
6 259 129
Index
100
100
98
89
Využití kapacity
92 %
94 %
93 %
83 %
Index
100
102
101
90
Zdroj: ověřené údaje poskytnuté sdružením CEPIFINE.
(401)
Jak je patrné z výše uvedené tabulky, výroba výrobního odvětví Unie se v posuzovaném období snížila o 20 %. Je třeba poznamenat, že navzdory nárůstu spotřeby Unie mezi léty 2006 a 2008 přibližně o 1 % klesla výroba výrobního odvětví Unie v této době o 2 %, zatímco mezi rokem 2008 a obdobím šetření významně klesla v návaznosti na pokles spotřeby Unie.
(402)
Od roku 2000 vynaložili výrobci v Unii zásadní restrukturalizační úsilí zaměřené na řešení strukturálního přebytku kapacity. Prostřednictvím konsolidace a uzavírání papíren snížilo výrobní odvětví Unie svou kapacitu výroby bezdřevého natíraného papíru mezi rokem 2006 a obdobím šetření přibližně o 770 000 tun, tj. o 11 %.
(403)
I přes pokles celkové kapacity se míra využití ještě více snížila, a to z 92 % v roce 2006 na 83 % v období šetření. K hlavnímu poklesu došlo v době od roku 2008 do období šetření. Je třeba poznamenat, že vysoké využití kapacity je důležitým faktorem pro dlouhodobou životaschopnost výrobců papíru, a to v důsledku vysokých investic do stálých aktiv. Proto byla míra využití kapacity během období šetření považována za nízkou.
6.2.2.2. Objem prodeje a podíl na trhu
(404)
Údaje o prodeji uvedené v následující tabulce se týkají objemu prodaného prvnímu nezávislému odběrateli na trhu Unie.
Tabulka 4
Objem prodeje a podíl na trhu
2006
2007
2008
2009/ období šetření
Objem prodeje (v tunách)
4 921 141
4 999 524
4 875 841
4 008 354
Index
100
102
99
81
Podíl na trhu
93 %
91 %
91 %
88 %
Index
100
98
98
95
Zdroj: ověřené údaje poskytnuté sdružením CEPIFINE.
(405)
Zatímco spotřeba Unie vzrostla mezi léty 2006 a 2007 o 4 % (viz 377. bod odůvodnění), objem prodeje dotčeného výrobku uskutečňovaného výrobním odvětvím Unie nezávislým odběratelům na trhu Unie vzrostl během téže doby jen o 2 %. To znamená, že výrobní odvětví Unie nemohlo ze zvýšené spotřeby v tomto období v plném rozsahu těžit. A kromě toho, zatímco mezi rokem 2008 a obdobím šetření spotřeba v Unii klesla o 15 %, objem prodeje všech výrobců v Unii se snížil ještě víc, a sice o 18 %. Objem prodeje výrobního odvětví Unie se po malém zvýšení v roce 2007 v důsledku toho trvale a významně snižoval, což se projevilo snížením podílu na trhu během posuzovaného období o 5 procentních bodů.
(406)
Jedna skupina čínských vyvážejících výrobců tvrdila, že tržní podíl výrobců v Unii by měl rovněž zahrnovat dovoz ze Švýcarska, protože příslušné výrobky pocházejí z papírny, která patří jednomu reprezentativnímu výrobci v Unii.
(407)
Zeměpisný rozsah antisubvenčního šetření se omezuje na Unii. Proto muselo být toto tvrzení odmítnuto.
(408)
Bylo rovněž vzneseno tvrzení, že podíl žadatelů na trhu během posuzovaného období značně vzrostl.
(409)
Podíl na trhu je makroekonomický ukazatel, který se analyzuje na úrovni celého výrobního odvětví Unie, a nikoli na úrovni žadatelů. Tvrzení o podílu žadatelů na trhu je navíc věcně nesprávné.
6.2.2.3. Růst
(410)
Vzhledem k vývoji během posuzovaného období byl pokles objemu prodeje výrobního odvětví Unie o 19 % daleko výraznější než 14 % pokles spotřeby Unie. V důsledku toho během stejného období významně poklesl také podíl výrobního odvětví Unie na trhu, a to o 5 procentních bodů.
6.2.2.4. Výše napadnutelných subvencí
(411)
Výše napadnutelných subvencí v případě ČLR, jež je specifikována výše v oddíle věnovaném subvencím, je značná. Vzhledem k objemu a cenám subvencovaného dovozu nelze dopad skutečného subvenčního rozpětí považovat za zanedbatelný.
6.2.3. ÚDAJE TÝKAJÍCÍ SE ČTYŘ REPREZENTATIVNÍCH VÝROBCŮ V UNII (MIKROEKONOMICKÉ UKAZATELE)
6.2.3.1. Průměrné jednotkové ceny čtyř reprezentativních výrobců v Unii
(412)
Průměrné prodejní ceny ze závodu, za něž čtyři reprezentativní výrobci v Unii prodávali na trhu Unie dotčený výrobek odběratelům, kteří nejsou ve spojení, zůstaly v průběhu let celkově stabilní, pouze s výjimkou roku 2007, kdy se mírně zvýšily.
Tabulka 5
Ceny výrobců v Unii
Ceny výrobců v Unii
2006
2007
2008
2009/ období šetření
Průměrná cena (v EUR/t)
692
717
691
699
Index
100
104
100
101
Zdroj: ověřené odpovědi na dotazník.
6.2.3.2. Stav zásob
(413)
Zásoby v období šetření představovaly asi 10 % objemu výroby. Stav zásob čtyř reprezentativních výrobců v Unii se během posuzovaného období zvýšil o 10 %, a to zejména mezi léty 2006 a 2007 a později mezi rokem 2008 a obdobím šetření. Toto zvyšování se pozoruhodně časově shodovalo s prudkým nárůstem levného subvencovaného dovozu z ČLR.
Tabulka 6
Stav zásob
Stav zásob
2006
2007
2008
2009/ období šetření
Stav zásob (v tunách)
278 265
298 547
296 387
306 588
Index
100
107
107
110
Zdroj: ověřené odpovědi na dotazník.
6.2.3.3. Zaměstnanost, mzdy a produktivita
Tabulka 7
Zaměstnanost
Zaměstnanost
2006
2007
2008
2009/ období šetření
Zaměstnanost - v ekvivalentech plného pracovního úvazku (FTE)
7 756
7 487
7 207
6 197
Index
100
97
93
80
Mzdové náklady (v EUR/FTE)
54 053
54 948
57 026
58 485
Index
100
102
105
108
Produktivita (v jednotkách/FTE)
453
478
486
484
Index
100
106
107
107
Zdroj: ověřené odpovědi na dotazník.
(414)
V důsledku uzavření některých papíren a konsolidace čtyř reprezentativních výrobců v Unii se během posuzovaného období počet zaměstnanců výrazně snížil, a to o 20 % (téměř 1 600 pracovních míst).
(415)
Nárůstu efektivity bylo dosaženo zvýšením a udržením vysokého výkonu na jednoho zaměstnance dokonce i v době značného propouštění v letech 2007 a 2008. Mzdové náklady trvale rostly, přičemž za posuzované období se zvýšily celkem o 8 %.
6.2.3.4. Ziskovost, peněžní tok, investice, návratnost investic
Tabulka 8
Ziskovost
2006
2007
2008
2009/ období šetření
Ziskovost
-1,08 %
-0,20 %
-2,49 %
2,88 %
Změna (100=2006)
+0,88 %
-1,41 %
+3,95 %
Peněžní tok (v tisících EUR)
260 047
211 036
172 570
336 753
Index
100
81
66
129
Investice (v tisících EUR)
151 900
151 027
127 845
87 875
Index
100
99
84
58
Návratnost investic
-0,73 %
-0,54 %
-2,73 %
0,39 %
Změna (100=2006)
+0,19 %
-2,00 %
+1,12 %
Zdroj: ověřené odpovědi na dotazník.
(416)
Čtyři reprezentativní výrobci v Unii utrpěli v letech 2006 až 2008 ztráty a finanční situace se začala zlepšovat teprve v roce 2009, kdy světová cena buničiny, která je hlavní surovinou, výjimečně zaznamenala výrazný pokles v důsledku hospodářského útlumu. Toto snížení cen buničiny (o 20 %) bylo považováno za mimořádně velký pokles, který přímo přispěl ke zlepšení finanční situace v období šetření. Je třeba poznamenat, že se ceny buničiny od konce období šetření vrátily na úroveň před jeho začátkem.
(417)
Trend, který vykazuje peněžní tok, tj. schopnost výrobců samofinancovat své činnosti, do značné míry odráží vývoj ziskovosti. V důsledku toho vykazuje peněžní tok mimořádné zvýšení v období šetření díky klesajícím cenám buničiny. Návratnost investic vykázala nepříznivý vývoj v souladu se zápornými výsledky zisku dosaženými čtyřmi reprezentativními výrobci v Unii do roku 2008 a kladným trendem během období šetření v důsledku mimořádných úspor nákladů díky nízkým cenám buničiny.
(418)
V návaznosti na výše uvedené skutečnosti se schopnost čtyř reprezentativních výrobců v Unii investovat snížila, jelikož se během posuzovaného období s výjimkou období šetření výrazně zhoršil peněžní tok. V důsledku toho investice během posuzovaného období klesly o 35 % a omezily se na instalaci kogeneračních zařízení, která výrobcům v Unii pomohla zmírnit vliv neustále rostoucích nákladů na energii.
(419)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že zvýšení ziskovosti by se nemělo považovat za omezený případ na základě výjimečného poklesu nákladů na suroviny. Pokles nákladů prospěl všem místním i čínským výrobcům, nikoli jen žadatelům, a proto průlom v ziskovosti nebyl založen výlučně na poklesu nákladů, ale vyplýval spíše ze změny cenového chování žadatelů.
(420)
Uvedený vyvážející výrobce také tvrdil, že na ziskovost mají vliv spíše ceny bezdřevého natíraného papíru, a nikoli ceny buničiny. Bylo však zjištěno, že když ceny buničiny v roce 2009 prudce klesly, zůstaly ceny bezdřevého natíraného papíru stabilní a důsledkem byl růst zisku. Jelikož ceny zůstaly nezměněné, nebylo možné stanovit korelaci mezi cenami a ziskovostí v tomto konkrétním období.
(421)
Míra ziskovosti je ukazatel, který se analyzuje na úrovni reprezentativních výrobců v Unii, a nikoli na úrovni žadatelů, jak navrhla dotyčná zúčastněná strana. Analýza získaných informací ukázala přímou souvislost mezi výjimečným poklesem cen buničiny, která je hlavní surovinou, a zvýšením ziskovosti, přičemž stabilní ceny hotových výrobků skutečně sehrály ve zlepšení ziskovosti svou roli. Ačkoli tomu tak pravděpodobně bylo i v případě ostatních výrobců na trhu, nemá to žádný vliv na závěr, že toto dočasné zlepšení ziskovosti bylo způsobeno výjimečným poklesem cen surovin v období šetření.
6.2.3.5. Schopnost získávat kapitál
(422)
Papírenský průmysl se obecně vyznačuje vysokou zadlužeností spojenou s významnými investicemi do stálých aktiv. V důsledku ztrát utrpěných během převážné části posuzovaného období byla narušena také schopnost čtyř reprezentativních výrobců v Unii získávat kapitál a financovat své aktivity za přiměřených finančních nákladů. Tak tomu bylo zejména v roce 2008, kdy musel být jeden ze čtyř reprezentativních výrobců v Unii refinancován při významné výši rizikové prémie, zatímco nejmenší reprezentativní výrobce se v roce 2008 dostal do platební neschopnosti a převzal jej jiný výrobce v Unii.
6.3. ZÁVĚR O ÚJMĚ
(423)
Šetření prokázalo, že se během posuzovaného období zhoršovala většina ukazatelů újmy, jako je objem výroby (-20 %), využití kapacity (-10 %), objem prodeje na trhu Unie odběratelům, kteří nejsou ve spojení (-19 %), a podíl na trhu (-5 procentních bodů). Kromě toho byly až do roku 2008 velmi nepříznivě ovlivněny ukazatele újmy související s finančními výsledky čtyř reprezentativních výrobců v Unii, jako je návratnost investic a ziskovost. Náhlé zvýšení ziskovosti v období šetření bylo způsobeno čistě dočasným a výjimečným poklesem světových cen buničiny v období šetření. Je třeba poznamenat, že i během období šetření byla míra ziskovosti velmi nízká a nebyla považována za faktor, který by mohl změnit závěr, že čtyři reprezentativní výrobci v Unii byli ve velmi slabé finanční pozici.
(424)
Šetření také ukázalo, že výše uvedený obraz újmy lze vysvětlit zejména skutečností, že i přes své restrukturalizační úsilí a zlepšení produktivity nebyli čtyři reprezentativní výrobci v Unii schopni zvýšit své ceny bezdřevého natíraného papíru nad úroveň pokrývající náklady nebo na úroveň udržitelné ziskovosti. Je to způsobeno hlavně cenovým podbízením čínskými vývozci během období šetření, které má významný vliv na trhu, kde je vysoká transparentnost cen. V období šetření se čtyřem reprezentativním výrobcům v Unii podařilo snížit své výrobní náklady prostřednictvím dalšího zlepšování produktivity a v důsledku poklesu cen buničiny, ke kterému došlo zejména v druhé polovině období šetření. Jelikož se zlepšila rovnováha nabídky a poptávky na trhu v důsledku snahy výrobců řešit strukturální přebytek kapacity prostřednictvím konsolidace a uzavírání výrobních závodů, mohly být ceny bezdřevého natíraného papíru udržovány na stabilní úrovni. Čtyři reprezentativní výrobci v Unii však nebyli schopni zvýšit své prodejní ceny na úroveň, která by poskytla takové míry ziskovosti, které jsou nezbytné pro dlouhodobou životaschopnost.
(425)
Jak je uvedeno v 19. bodě odůvodnění, jedna strana tvrdila, že bezdřevý natíraný papír používaný pro kotoučové tiskařské stroje by měl být zahrnut do rozsahu působnosti tohoto šetření. Na základě tohoto tvrzení strana uvedla, že vynětím tohoto výrobku ze stanovení podstatné újmy a analýzy trendů se zkreslil obraz o újmě. Na základě závěrů uvedených ve 20. a 22. až 25. bodě odůvodnění, tedy že bezdřevý natíraný papír používaný pro kotoučové tiskařské stroje a bezdřevý natíraný papír používaný při archovém tisku jsou různé výrobky, však bylo toto tvrzení odmítnuto.
(426)
Stejná strana tvrdila, že akvizice jednoho výrobce v Unii jedním ze čtyř reprezentativních výrobců v Unii v roce 2008 bylo důkazem, že tito čtyři reprezentativní výrobci v Unii jsou v poměrně dobrém stavu. Za prvé je třeba poznamenat, že podstatná újma se posuzuje na základě situace výrobního odvětví Unie, a nikoli na základě konkrétní situace jediného výrobce. Jak je uvedeno ve 423. bodě odůvodnění, většina ukazatelů újmy vykázala během sledovaného období zápornou tendenci prokazující zhoršení situace výrobního odvětví Unie. Akvizice byla navíc považována za součást restrukturalizačního úsilí výrobního odvětví Unie během posuzovaného období. V každém případě je třeba poznamenat, že při analýze makroekonomických ukazatelů, jako je objem výroby, kapacita, objem prodeje a podíl na trhu, měla tato akvizice neutrální účinek, jelikož makroekonomické ukazatele se posuzují s ohledem na všechny výrobce v Unii tvořící výrobní odvětví Unie definované ve 372. bodě odůvodnění. Jinými slovy, tyto faktory by měly v případě změny vlastnictví zůstat celkově nezměněné.
(427)
Po poskytnutí informací strany tvrdily, že neexistují žádné důkazy o tom, že výrobci v Unii, kteří podali podnět, utrpěli podstatnou újmu. Naopak, tito výrobci vykazovali v období šetření celkově vyrovnané hospodářské výsledky a vyšší ziskovost.
(428)
Za prvé, stav výrobního odvětví Unie se analyzuje na úrovni reprezentativních výrobců v Unii, a ne na úrovni výrobců, kteří podali podnět, jak navrhovaly strany.
(429)
Za druhé, jak již bylo uvedeno ve 409. bodě odůvodnění, tyto strany patrně vyvodily své závěry na základě jiných souborů údajů a informací, než jsou ty, které byly zjištěny při šetření a jsou uvedeny výše. Tyto závěry jsou tudíž věcně chybné. Analýza, kterou strany provedly, navíc nebyla důsledná, neboť při ní byly použity dva různé soubory údajů pro makroukazatele a mikroukazatele.
(430)
Dále bylo uváděno, že zvýšení ziskovosti je třeba chápat také jako důsledek restrukturalizačního úsilí výrobního odvětví včetně snížení výroby, počtu zaměstanců a nárůstu produktivity. V tomto případě nelze posledně zmiňované činitele považovat za jediné ukazatele újmy, nýbrž je třeba posuzovat všechny ukazatele újmy dohromady.
(431)
V čl. 8 odst. 2 základního nařízení se uvádějí hospodářské činitele a ukazatele, které mají být posouzeny při zkoumání účinků subvencovaného dovozu na výrobní odvětví Unie. Zmíněné ustanovení výslovně uvádí, že výčet činitelů není vyčerpávající a žádné z těchto kritérií není nezbytně rozhodující. Proto ačkoli činitele musí být posouzeny jednotlivě, závěry by se měly vyvodit na základě analýzy všech činitelů.
(432)
Strany se rovněž vyjádřily k možné hrozbě další podstatné újmy v souvislosti s obrovským budováním kapacit, ke kterému dochází u čínských výrobců za podpory státní politiky a subvencí. Oblastí působnosti šetření byla existence podstatné újmy, a nikoli hrozba další podstatné újmy. Uvedené připomínky proto nemohly ovlivnit zjištění a nemohly být vzaty v úvahu.
(433)
Z výše uvedených skutečností by měl být vyvozen závěr, že výrobní odvětví Unie utrpělo podstatnou újmu ve smyslu čl. 8 odst. 4 základního nařízení.
7. PŘÍČINNÁ SOUVISLOST
7.1. ÚVOD
(434)
V souladu s čl. 8 odst. 5 a 6 základního nařízení se zkoumalo, zda byla podstatná újma, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, způsobena subvencovaným dovozem z dotčené země. Dále byly zkoumány kromě subvencovaného dovozu i další známé činitele, které mohly výrobnímu odvětví Unie způsobit újmu, aby se zajistilo, že jakákoli újma způsobená těmito jinými činiteli nebude připisována subvencovanému dovozu.
7.2. ÚČINEK SUBVENCOVANÉHO DOVOZU
(435)
Je třeba poznamenat, že trh Unie s bezdřevým natíraným papírem se vyznačuje vysokým stupněm koncentrace kupní síly a transparentnosti cen prostřednictvím cenových nabídek. Bezdřevý natíraný papír je navíc výrobkem komoditního typu a neumožňuje významné cenové rozdíly mezi různými zdroji. Velká část výrobků se prodává prostřednictvím obchodníků, kteří nutí výrobní odvětví Unie udržovat ceny v souladu s levným subvencovaným dovozem. Proto mají ceny dováženého bezdřevého natíraného papíru, z něhož 35 % pocházelo během období šetření z ČLR, obecně významný vliv na úroveň cen na trhu Unie.
(436)
Šetření ukázalo, že objem subvencovaného dovozu z ČLR během posuzovaného období dramaticky vzrostl (+183 %). Subvencovaný dovoz z ČLR se od roku 2006 do roku 2007 nejprve zdvojnásobil, zatímco ceny byly v roce 2007 o 2 % nižší než v předchozím roce. V roce 2008 zůstal dovoz z ČLR stabilní, zatímco průměrné ceny klesly o další 1 %. Objem čínského dovozu (+71 %) a jeho podíl na trhu (+120 %) v období šetření opět dramaticky vzrostly, přičemž ceny se snížily (-5 %) a byly nižší než ceny čtyř reprezentativních výrobců v Unii o 7,6 %, čímž vyvíjely tlak na ceny na trhu Unie a bránily výrobcům v Unii ve zvýšení jejich cen na ziskovou úroveň.
(437)
Je nutno připomenout, že během posuzovaného období spotřeba v Unii klesla zhruba o 14 %. Výrobní odvětví Unie čelilo značnému poklesu objemu prodeje (o 19 %). Tento pokles prodeje však byl mnohem výraznější než pokles poptávky a vedl ke snížení podílu na trhu o 5 procentních bodů. Čínský dovoz zároveň zvýšil svůj podíl na trhu přibližně o 3 procentní body. To ukazuje, že podíl výrobního odvětví Unie na trhu byl z velké části převzat subvencovaným dovozem z ČLR.
(438)
Má se tudíž za to, že pokračující tlak vyvíjený na trhu Unie levným subvencovaným dovozem z ČLR výrobnímu odvětví Unie neumožnil přizpůsobit své prodejní ceny zvýšeným nákladům na suroviny, zvláště v roce 2008, kdy ceny buničiny dosáhly nejvyšších hodnot. To vedlo ke ztrátě podílu na trhu a snížení ziskovosti výrobního odvětví Unie. Několik zúčastněných stran argumentovalo během šetření a po poskytnutí informací tím, že dovoz z ČLR nemá významný dopad, pokud jde o objem a ceny. Tvrdily, že dovoz z ČLR nerostl v průběhu let výrazně, nýbrž postupně, a jeho dopad byl tedy poměrně omezený a neměl by být pro účely určení újmy nadhodnocován.
(439)
Tyto strany dále tvrdily, že čínské ceny, přestože byly pod úrovní cen v Unii, neměly žádný dopad na relativně stabilní ceny výrobního odvětví Unie. Jeden vyvážející výrobce zpochybnil zjištění Komise, podle nějž způsobily čínské ceny stlačování cen. Uvedl, že v roce 2009, kdy čínské ceny dále klesly, nejenže zaznamenaly ceny výrobního odvětví Unie nárůst, ale dokonce tomuto odvětví umožnily dosáhnout zisku.
(440)
Vývoj čínského dovozu je podrobně analyzován ve 380. bodě odůvodnění a závěrem je, že nárůst objemu nelze považovat za nevýznamý.
(441)
Pokud jde o ceny, představují ceny čínského dovozu cenové podbízení vůči cenám reprezentativních výrobců v Unii o 7,6 %, což je na trhu s transparentními cenami považováno za značně vysoké procento. Jak je zaznamenáno ve 412. bodě odůvodnění, byly ceny reprezentativních výrobců v Unii v posuzovaném období skutečně stabilní, výjimečně pak vzrostly v roce 2007, kdy nedošlo k nárůstu čínského vývozu. V roce 2009 byli výrobci v Unii schopni udržet ceny na stabilní úrovni za cenu další ztráty podílu na trhu a poklesu ziskovosti v důsledku kombinace těchto stabilních cen a nižších nákladů na suroviny.
(442)
Jeden čínský vyvážející výrobce tvrdil, že dovoz bezdřevého natíraného papíru z Číny nemá dopad na ceny výrobního odvětví Unie, neboť tyto ceny nejsou srovnatelné s bezdřevým natíraným papírem vyráběným a prodávaným reprezentativními výrobci v Unii, jelikož při určování cenového podbízení a cenové úrovně nepůsobící újmu bylo porovnáno pouze 10 % prodeje uskutečněného reprezentativními výrobci v Unii. Poznamenává se, že při tomto stanovení se vychází z plně porovnatelných výrobků, jejichž všechny vlastnosti si přímo odpovídají, aby bylo zajištěno spravedlivé srovnání. Bezdřevý natíraný papír vyráběný výrobci v Číně a v Unii jsou však obecně srovnatelnými výrobky, jak se konstatuje v 50. bodě odůvodnění, a proto si na trhu Unie přímo konkurují.
(443)
Dále se se tvrdilo, že zjištění, že trh s bezdřevým natíraným papírem je komoditním trhem charakteristickým vysokou mírou transparentnosti, není správné, neboť výrobci v Unii prodávají přibližně polovinu svých výrobků přímo konečným uživatelům. V rozporu s tímto tvrzením prodávají reprezentativní výrobci v Unii většinu svých výrobků prostřednictvím obchodních zástupců, přímo či nepřímo (takzvaný indentní prodej, kdy jsou výrobky zasílány přímo zákazníkovi, avšak objednávání a fakturace probíhají prostřednictvím obchodníků). Obchodní zástupci skutečně hrají při dodávkách výrobků a zajišťování cenové transparentnosti na trhu klíčovou roli.
(444)
S ohledem na trend v dovozu z ČLR, jenž nelze hodnotit jako nevýznamný, však bylo zjištěno, že výrazný nárůst levného subvencovaného dovozu z ČLR měl značný nepříznivý dopad na hospodářskou situaci výrobního odvětví Unie.
7.3. VLIV DALŠÍCH ČINITELŮ
7.3.1. VÝVOJ SPOTŘEBY NA TRHU UNIE A HOSPODÁŘSKÁ KRIZE
(445)
Jak je uvedeno v 378. bodě odůvodnění, spotřeba bezdřevého natíraného papíru v Unii se v roce 2007 nejprve zvýšila, načež v roce 2008 a v období šetření klesla. Během posuzovaného období výrobní odvětví Unie přišlo o část svého podílu na trhu. Jeden ze spolupracujících vývozců v ČLR a čínská vláda tvrdili, že snížení objemu prodeje u výrobního odvětví Unie, jeho podílu na trhu a objemu výroby bylo způsobeno poklesem spotřeby, který byl důsledkem hospodářské krize a rozšíření elektronických médií, a nemělo by být připisováno dovozu z ČLR. Na podporu tohoto tvrzení citovala čínská vláda Manifest konkurenceschopnosti a zaměstnanosti (Manifesto for Competitiveness and Employment) (dále jen „manifest“), který vydal papírenský a celulózový průmysl v červnu 2009.
(446)
Přestože nelze přehlížet, že tento nepříznivý vývoj spotřeby Unie mezi rokem 2007 a obdobím šetření, ať už byly jeho příčiny jakékoli, měl nepříznivý dopad na situaci výrobního odvětví Unie, pokud jde o objem prodeje a výrobu, stojí rovněž za zmínku, že se čínským vývozcům v téže době a zejména od roku 2008 do roku 2009 podařilo zvýšit svůj objem prodeje a podíl na trhu prostřednictvím cenového tlaku, jejž subvencovaný dovoz na trhu způsoboval.
(447)
Manifest, na nějž se čínská vláda odvolala, se týká celého odvětví papírenského a celulózového průmyslu a slouží obecnému politickému účelu. Na základě údajů v tomto dokumentu nebylo možno učinit žádné oddělené závěry o výrobě ani prodeji dotčeného výrobku. Nelze tedy vyvodit, platí-li teze a konstatování v manifestu bezezbytku na dotčený výrobek. Jelikož navíc šetření neprokázalo, že by mezi finanční krizí a podstatnou újmou, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo, existovala významná souvislost, musel být tento argument odmítnut.
(448)
S ohledem na výše uvedené se má za to, že zhoršení hospodářské situace výrobního odvětví Unie bylo způsobeno především výrazným nárůstem subvencovaného dovozu z ČLR a cenovým podbízením uplatňovaným čínskými vývozci, a nikoli klesající spotřebou. Přestože pokles poptávky k újmě přispěl, nemohl narušit příčinnou souvislost mezi utrpěnou podstatnou újmou a zvýšením subvencovaného dovozu.
7.3.2. CENY SUROVINY
(449)
Průměrné výrobní náklady čtyř reprezentativních výrobců v Unii se mírně zvýšily (o 2 %) mezi lety 2006 a 2008 a klesly o 5 % v období šetření. Šetření ukázalo, že náklady čtyř reprezentativních výrobců v Unii na výrobu bezdřevého natíraného papíru obecně sledovaly stejný trend jako vývoj cen buničiny, jedné z hlavních surovin při výrobě papíru. Průměrná cena buničiny se mezi roky 2006 a 2008 zvýšila o 8 % a poté od konce roku 2008 do posledního měsíce období šetření prudce klesala. Cena buničiny byla v roce 2009 průměrně o 19 % nižší než v předchozím roce.
(450)
Při neexistenci subvencování působícího újmu výrobnímu odvětví Unie by bylo možno očekávat pravidelné úpravy cen tak, aby odrážely vývoj jednotlivých složek výrobních nákladů. Až do roku 2008 k tomu však nedocházelo. Výrobci v Unii byli ve skutečnosti nuceni udržovat nízké prodejní ceny, i když ceny buničiny v roce 2008 rostly, aby mohli konkurovat levnému subvencovanému dovozu z ČLR, což v té době vedlo k značnému poklesu jejich ziskovosti. V období šetření se situace zlepšila v důsledku abnormálního poklesu cen buničiny, zatímco ceny bezdřevého natíraného papíru se podařilo ve stejné době udržet na stabilní úrovni. Avšak i v tomto výjimečném období stále velmi nízké úrovně zisku nedovolily čtyřem reprezentativním výrobcům v Unii zotavit se z dopadů pokračujících subvenčních praktik. Navzdory snížení nákladů na surovinu se skutečně ještě nepodařilo zvýšit cenové hladiny natolik, aby bylo dosaženo solidních ziskových rozpětí nezbytných pro toto kapitálově náročné výrobní odvětví.
(451)
Vyslovuje se tudíž závěr, že subvencovaný dovoz z ČLR, který byl levnější než ceny čtyř reprezentativních výrobců v Unii, stlačil ceny na trhu Unie a zabránil těmto čtyřem reprezentativním výrobcům v Unii zvýšit prodejní ceny tak, aby pokryli své náklady nebo dosáhli přiměřené ziskovosti. Vzhledem k tomu, že ceny suroviny v období šetření výrazně klesaly, bylo zjištěno, že nemohly mít vliv na podstatnou újmu, kterou výrobní odvětví Unie během téže doby utrpělo.
7.3.3. VÝVOZNÍ VÝKONNOST REPREZENTATIVNÍCH UNIJNÍCH VÝROBCŮ
(452)
Vedle dovozu subvencovaných výrobků byla jakožto jeden ze známých činitelů, které se mohly spolupodílet na újmě způsobené výrobnímu odvětví Unie, posuzována rovněž vývozní výkonnost, aby se prokázalo, že subvencovanému dovozu není přičítána možná újma způsobená těmito ostatními faktory. Tato analýza ukázala, že během posuzovaného období vývoz čtyř reprezentativních výrobců v Unii určený subjektům, které nejsou ve spojení, představoval důležitou část jejich prodeje (kolem 26 %). Přestože objem vývozu v posuzovaném období rovněž klesl o 16 %, byla ztráta objemu vývozu méně výrazná než ztráta objemu prodeje na trhu Unie (19 %). Proto se dospělo k závěru, že snížením objemu vývozu nelze vysvětlit úroveň újmy, kterou čtyři reprezentativní výrobci v Unii utrpěli. Vzhledem k tomu, že vývoz hraje důležitou úlohu při udržování vysoké úrovně využití kapacity, aby se pokryly vysoké fixní náklady na investice do strojního zařízení, bylo zjištěno, že ačkoliv se vývozní výkonnost zhoršovala, měl vývoz celkově kladný vliv. V souladu s tím se má za to, že i když snížení vývozní aktivity mohlo přispět k celkovému zhoršení situace výrobního odvětví Unie, tato aktivita přeci jen zmírnila ztráty utrpěné na trhu Unie, a tudíž není taková, aby narušila příčinnou souvislost mezi subvencovaným dovozem z ČLR a újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie.
(453)
Jedna ze zúčastněných stran tvrdila, že výrobní odvětví Unie utrpělo výrazný pokles vývozu v důsledku silného kurzu eura vůči americkému dolaru a že újma způsobená tímto činitelem by neměla být přičítána dovozu z ČLR. Jak je uvedeno výše, zhoršení vývozní výkonnosti výrobního odvětví Unie, ať už jsou jeho příčiny jakékoli, není hlavním důvodem újmy, kterou výrobci utrpěli, a nenarušuje tudíž příčinnou souvislost uvedenou ve 444. bodě odůvodnění.
7.3.4. DOVOZ Z DALŠÍCH TŘETÍCH ZEMÍ
(454)
Vývoj objemu a cen dovozu z jiných třetích zemí od roku 2006 do období šetření byl následující:
Tabulka 9
Dovoz ze třetích zemí
2006
2007
2008
2009/ období šetření
Švýcarsko
Dovoz (v tunách)
194 748
191 636
226 736
172 233
Index
100
98
116
88
Podíl na trhu
3,7 %
3,5 %
4,2 %
3,8 %
Index
100
95
115
103
Cena (v EUR/t)
787
782
758
793
Index
100
99
97
105
Indonésie
Dovoz (v tunách)
19 834
30 714
27 178
49 877
Index
100
155
137
251
Podíl na trhu
0,4 %
0,6 %
0,5 %
1,1 %
Index
100
149
135
292
Cena (v EUR/t)
855
818
845
681
Index
100
96
99
80
Jižní Korea
Dovoz (v tunách)
45 154
65 251
46 498
46 068
Index
100
145
103
102
Podíl na trhu
0,9 %
1,2 %
0,9 %
1,0 %
Index
100
139
102
118
Cena (v EUR/t)
562
669
664
618
Index
100
119
118
110
Všechny ostatní země
Dovoz (v tunách)
58 623
70 984
62 844
100 711
Index
100
121
107
172
Podíl na trhu
1,1 %
1,3 %
1,2 %
2,2 %
Index
100
117
106
199
Cena (EUR/tuna)
962
860
914
824
Index
100
89
95
86
Zdroj: Eurostat.
(455)
K hlavním ostatním třetím zemím vyvážejícím bezdřevý natíraný papír na trh Unie patří především Švýcarsko, Indonésie a Jižní Korea. Z vývoje objemů dovozu je patrné, že zvýšení dovozu z ČLR bylo výraznější než z jakékoli jiné z ostatních třetích zemí. Co se týče dovozu ze Švýcarska, ten byl prodáván vždy za podstatně vyšší ceny než výrobky dovážené z ČLR. Podíl švýcarských výrobků na trhu zůstal poměrně stabilní s výjimkou roku 2008, kdy se přechodně zvýšil na více než 4 %, načež v období šetření opět klesl přibližně na úroveň roku 2006. Bezdřevý natíraný papír dovážený ze Švýcarska byl tvořen především výrobou jedné společnosti vlastněné jedním ze čtyř reprezentativních výrobců v Unii a vyšší jednotkové ceny mohly být spojeny s různými druhy sortimentní skladby a prodejní struktury. Pokud jde o dovoz z Indonésie, ten se do Unie uskutečňoval také za vyšší ceny než v případě čínských výrobků, s výjimkou období šetření, kdy ceny klesly, velmi pravděpodobně z velké části v důsledku poklesu cen buničiny. Výsledný nárůst dovozu, který však během období šetření zůstal v objemovém vyjádření na nízké úrovni, vedl k podílu na trhu, který v té době také zůstal na nízké úrovni. Dovoz z Jižní Koreje přicházel do Unie v malých množstvích během celého posuzovaného období a podíl na trhu zůstal neměnný. I když byly korejské dovozní ceny srovnatelné s dovozními cenami z ČLR, korejské ceny nevykazovaly trvale klesající tendenci, jak tomu bylo u čínského dovozu po celé posuzované období. Dovoz ze všech dalších zemí měl podstatně vyšší ceny než dovoz z ČLR a objemy dovozu byly nízké.
(456)
Z výše uvedených skutečností by měl být vyvozen závěr, že dovoz z těchto třetích zemí nepřispěl k podstatné újmě, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie.
7.3.5. STRUKTURÁLNÍ PŘEBYTEK KAPACITY
(457)
Jeden spolupracující vývozce v ČLR tvrdil, že újma, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, byla způsobena jeho nadměrnou kapacitou. Snížení kapacity a konsolidace výrobního odvětví Unie proto nebyly důsledkem čínského dovozu, nýbrž je třeba považovat je za opatření proti nadměrné kapacitě. Šetření však ukázalo, že výrobní odvětví Unie utrpělo ztráty v posuzovaném období, a to zejména v roce 2008, navzdory restrukturalizaci výrobců, protože, jak je uvedeno ve 435. až 444. bodě odůvodnění, výrobní odvětví Unie stále nedokázalo zvýšit své ceny na úroveň přesahující jeho náklady. Tato situace byla způsobena hlavně cenovým tlakem subvencovaného dovozu, který probíhal za ceny nižší, než byly ceny výrobního odvětví Unie. Toto tvrzení proto muselo být odmítnuto.
(458)
Rovněž bylo namítnuto, že restrukturalizační úsilí výrobního odvětví Unie bylo završeno v roce 2009 fúzí dvou velkých výrobců, která vedla k okamžitému zlepšení situace výrobního odvětví Unie. Snahy o restrukturalizaci probíhaly od roku 2000 až do začátku období šetření. Pozitivní výsledek uvedené fúze by se byl musel projevit ve zlepšení využití kapacity a alespoň vyrovnaném objemu prodeje, oba tyto činitele se však v období šetření zhoršily. Na druhou stranu bylo zjištěno, že zvýšení ziskovosti výrobního odvětví Unie v období šetření bylo primárně a přímo způsobeno výjimečným jednorázovým poklesem cen buničiny. Tato námitka proto musela být odmítnuta.
7.4. ZÁVĚR O PŘÍČINNÉ SOUVISLOSTI
(459)
Výše uvedená analýza prokázala, že se během posuzovaného období podstatně zvýšil objem levného subvencovaného dovozu pocházejícího z ČLR i jeho podíl na trhu. Kromě toho bylo zjištěno, že tento dovoz probíhal za subvencované ceny, které byly nižší než ceny, jež si na trhu Unie za podobné druhy výrobků účtovalo výrobní odvětví Unie.
(460)
Uvedené zvýšení objemu levného subvencovaného dovozu z ČLR a jeho podílu na trhu se časově shodovalo s celkovým snížením poptávky na trhu Unie mezi rokem 2006 a obdobím šetření a také s nepříznivým vývojem podílu výrobců v Unii na trhu v téže době. Ve stejné době byl zaznamenán nepříznivý vývoj hlavních ukazatelů hospodářské a finanční situace výrobního odvětví Unie, jak je uvedeno ve 423. bodě odůvodnění.
(461)
Zkoumání ostatních známých činitelů, které mohly způsobit újmu výrobnímu odvětví Unie, ukázalo, že tyto činitele nejsou takové, aby narušily příčinnou souvislost zjištěnou mezi subvencovaným dovozem z ČLR a újmou, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo.
(462)
Na základě výše uvedené analýzy, v jejímž rámci byly účinky všech známých činitelů na situaci výrobního odvětví Unie náležitě odlišeny a odděleny od účinků subvencovaného dovozu působícího újmu, se vyvozuje závěr, že subvencovaný dovoz z ČLR způsobil výrobnímu odvětví Unie podstatnou újmu ve smyslu čl. 8 odst. 5 základního nařízení.
8. ZÁJEM UNIE
8.1. PŘEDBĚŽNÉ POZNÁMKY
(463)
V souladu s článkem 31 základního nařízení bylo zkoumáno, zda navzdory výše uvedeným zjištěním neexistují přesvědčivé důvody pro zjištění, že v tomto konkrétním případě není v zájmu Unie přijmout vyrovnávací opatření. Za tímto účelem a v souladu s čl. 31 odst. 1 základního nařízení byl na základě všech předložených důkazů zvážen pravděpodobný dopad možných opatření na výrobce v Unii, dovozce, obchodníky, distributory a uživatele dotčeného výrobku a rovněž pravděpodobné následky nepřijetí opatření.
8.2. VÝROBNÍ ODVĚTVÍ UNIE
(464)
Výrobní odvětví Unie jako celek tvoří čtrnáct známých výrobců, kteří podle odhadu sdružení CEPIFINE představují zhruba 98 % výroby bezdřevého natíraného papíru v Unii. Výrobci působí v různých členských státech Unie a v souvislosti s výrobou dotčeného výrobku přímo zaměstnávají více než 11 000 lidí.
(465)
Dva ze známých výrobců se postavili proti zahájení šetření, avšak neposkytli žádné další informace a nespolupracovali při šetření. Na základě dostupných informací, a zejména na základě údajů poskytnutých sdružením CEPIFINE, jež ukázaly zhoršení situace výrobního odvětví Unie, však lze důvodně předpokládat, že tyto dvě společnosti byly subvencovaným dovozem rovněž nepříznivě ovlivněny. Skutečnost, že tyto dvě společnosti při šetření nespolupracovaly, tedy nebyla považována za známku toho, že by se jejich situace lišila od situace ostatních výrobců v Unii.
(466)
Výrobní odvětví Unie utrpělo podstatnou újmu způsobenou subvencovaným dovozem z ČLR. Je třeba připomenout, že většina ukazatelů újmy během posuzovaného období vykazovala zápornou tendenci. Vážné dopady se projevily zejména u ukazatelů újmy týkajících se finanční výkonnosti čtyř reprezentativních výrobců v Unii, jako je například ziskovost a návratnost investic, a to navzdory mírnému zlepšení v období šetření. Pokud by nebyla přijata opatření, hospodářská situace výrobního odvětví Unie by se s velkou pravděpodobností dále zhoršovala.
(467)
Předpokládá se, že uložením vyrovnávacích cel budou na trhu Unie znovu nastoleny účinné a rovné obchodní podmínky, které výrobnímu odvětví Unie umožní upravit ceny bezdřevého natíraného papíru tak, aby odrážely jednotlivé nákladové složky. Lze očekávat, že by výrobní odvětví Unie mohlo díky uloženým opatřením získat zpět přinejmenším část podílu na trhu, o který během posuzovaného období přišlo, což by mělo další příznivý dopad na jeho hospodářskou situaci a ziskovost.
(468)
Byl tudíž vyvozen závěr, že by uložení konečných vyrovnávacích opatření na dovoz bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z ČLR bylo v zájmu výrobního odvětví Unie.
8.3. DOVOZCI A OBCHODNÍCI
(469)
Dotazníky byly zaslány čtrnácti známým dovozcům a obchodníkům v Unii, kteří nejsou ve spojení a byli uvedeni v podnětu. V průběhu šetření se přihlásilo několik dalších obchodníků (ve výrobním odvětví nazývaných též „kupci“). Nakonec spolupracovalo v rámci šetření třináct společností, i když někteří z těchto respondentů poskytli pouze částečné informace. Bylo zjištěno, že dovozci působí na trhu také jako obchodníci, a proto jsou všechny tyto zúčastněné strany nadále označovány jen jako „obchodníci“.
(470)
Šetření ukázalo, že všichni obchodníci nakupovali bezdřevý natíraný papír z více zdrojů a hlavně od výrobců v Unii. Dva obchodníci vůbec nenakupovali bezdřevý natíraný papír dovážený z ČLR nebo jej nakupovali jen příležitostně. Deset společností, které poskytly kvantitativní informace o svých nákupech dotčeného výrobku, představovalo dohromady 47 % celkového dovozu z ČLR. Dovoz, včetně dovozu z ČLR, představoval pouze omezenou část jejich celkového podnikání a jakýkoli nepříznivý dopad navrhovaných opatření bude tudíž pravděpodobně zanedbatelný. Všichni obchodníci uvedli, že bezdřevý natíraný papír vyráběný v Unii má velmi podobnou kvalitu jako bezdřevý natíraný papír vyráběný v ČLR a navzájem jsou tyto výrobky zaměnitelné. Šetření kromě toho potvrdilo, že existuje velké množství jiných dovozních zdrojů a obchodníci se mohou přeorientovat na tyto jiné zdroje dodávek, přinejmenším v dlouhodobém výhledu.
(471)
Dva dovážející obchodníci spoléhali při svých nákupech bezdřevého natíraného papíru hlavně na čínské zdroje. Obě tyto společnosti uvedly, že budou obtížně nakupovat výrobky od výrobců v Unii, protože existují tradiční prodejní kanály v důsledku minimálních objednacích množství požadovaných výrobci a distribuční smlouvy, jež se musí dodržovat. To však přímo neovlivnilo dostupnost bezdřevého natíraného papíru od výrobců v Unii, jelikož ti měli k dispozici dostatečnou volnou kapacitu. Toto tvrzení proto muselo být odmítnuto.
(472)
Pokud jde o možnost přenést případné zvýšení nákladů na své zákazníky, všichni spolupracující obchodníci se odvolávali na značnou transparentnost cen na trhu Unie a uváděli, že by mohli zvýšit své prodejní ceny pro konečné zákazníky pouze v případě, že by se cenová úroveň v Unii obecně zvýšila. Na tomto základě a vzhledem k tomu, že zamýšlený účinek vyrovnávacích cel spočívá mimo jiné ve zvýšení hladiny cen v Unii tak, aby pokrývaly náklady, se předpokládá, že dovozci by proto dokázali případné zvýšení cen způsobené vyrovnávacím clem přenést alespoň zčásti na své zákazníky. Je třeba také poznamenat, že jak je uvedeno výše, bylo zjištěno, že čínský dovoz tvoří jen velmi malou část celkového podnikání obchodníků, a proto by byl účinek vyrovnávacího cla obecně zanedbatelný. A konečně, má se také za to, že dovozci dosahují vyšší ziskovosti ze svého dalšího prodeje bezdřevého natíraného papíru nakupovaného od výrobců v ČLR, a proto by také byli schopni spokojit se s menším ziskem v důsledku toho, že by sami absorbovali alespoň částečné zvýšení nákladů.
(473)
Uložení konečných opatření by tudíž nemělo mít na dovozce a obchodníky celkově významný nepříznivý dopad.
8.4. UŽIVATELÉ
(474)
Dotazníky byly zaslány osmi známým uživatelům v Unii, kteří byli uvedeni v podnětu. Během šetření se přihlásilo několik dalších uživatelů. Dotazník úplně nebo částečně zodpovědělo celkem pět společností. Tyto společnosti sídlí po celé Unii a představují tiskařské a vydavatelské odvětví. Jelikož bylo zjištěno, že tržní podmínky a struktura nákladů jsou jiné u tiskáren než u vydavatelů, byl dopad opatření analyzován pro každou skupinu odděleně.
8.4.1. TISKÁRNY
(475)
Základní informace poskytla pouze jedna tiskárna. Podle informací, které tato tiskárna poskytla, je podíl bezdřevého natíraného papíru ve vztahu k celkovým nákladům na výrobu tiskovin poměrně vysoký. Z šetření vyplynulo, že tiskárny nakupují bezdřevý natíraný papír zejména od výrobců v Unii, přičemž bylo potvrzeno, že bezdřevý natíraný papír vyráběný v Unii a v ČLR má obdobnou jakost a že mezi obchodníky existuje silná cenová soutěž.
(476)
Tato tiskárna uvedla, že případné zvýšení cen bude mít významný nepříznivý vliv na její ziskovost. Bylo namítnuto, že tiskařský průmysl je již pod tlakem v důsledku strukturálního přebytku kapacity a případné zvýšení nákupních cen bezdřevého natíraného papíru by na tiskárny kladlo další tlak. V tomto ohledu je třeba poznamenat, že vzhledem k malému množství čínského bezdřevého natíraného papíru používaného tiskárnami (které stále ještě většinu potřebného bezdřevého natíraného papíru nakupují od výrobců v Unii) se přímý dopad případného cla považuje za zanedbatelný. Pokud jde o obecné zvýšení cen na trhu Unie, mělo se za to, že tento nárůst cen by měl dopad na všechny hospodářské subjekty, a jeho účinek by proto byl neutrální.
8.4.2. VYDAVATELÉ
(477)
Pokud jde o vydavatelské odvětví, byly od společností obdrženy čtyři odpovědi na dotazník. Pouze jedna společnost nakupovala během období šetření menší množství bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z ČLR. Dvě z těchto společností poskytly kvantitativní údaje o své spotřebě bezdřevého natíraného papíru.
(478)
Celkově bylo zjištěno, že výrobky, ve kterých se využívá bezdřevý natíraný papír, představovaly průměrně 16 % celkového obratu těchto společností a že průměrný zisk dosažený v tomto oboru podnikání činil kolem 12 %. Dále bylo zjištěno, že těchto šest společností nakupovalo bezdřevý natíraný papír zejména od výrobců v Unii, zatímco jen jedna z nich využívala bezdřevý natíraný papír dovážený z ČLR. Další společnost začala nakupovat čínské výrobky teprve po uplynutí období šetření. Není tudíž pravděpodobné, že by uložení vyrovnávacích opatření na dovoz z ČLR mohlo mít vážný celkový dopad na vydavatelské odvětví, a to zejména vzhledem k nízkým objemům bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z ČLR, jež se v tomto odvětví používají. Kromě toho bylo zjištěno, že jsou tyto společnosti ziskové a mohly by přenést zvýšení cen na konečného zákazníka snadněji, protože je běžnější používání papíru určeného zákazníkem, kdy se používá při výrobě papír zakoupený samotným zákazníkem. A konečně, vydavatelé mají větší kupní sílu z důvodu úspor z rozsahu.
(479)
Podání předložila dvě sdružení tiskařského a vydavatelského průmyslu. Jedno se postavilo proti uložení cel, přičemž namítalo, že případné zvýšení cen by vedlo k vyšším nákladům a tím ke ztrátě konkurenceschopnosti a pracovních míst v navazujících odvětvích. Druhé zůstalo neutrální, avšak uvedlo, že by opatření mohla mít nepříznivý dopad na navazující odvětví, neboť by tiskařský průmysl mohl vlivem zvýšení cen přemístit výrobu jinam, čímž by zase vzrostl dovoz navazujících tiskařských výrobků.
(480)
Šetření ukázalo, že v rámci papírových výrobků existuje několik segmentů, co se týče očekávaného růstu, a že segment vysoce kvalitního tiskového papíru, ve kterém se bezdřevý natíraný papír především používá, stále ještě roste. Pokud jde o tvrzení, že by se ztráty přenesly na navazující trh, je toto tvrzení neurčité a nebylo podloženo žádnými informacemi nebo důkazy.
(481)
Po poskytnutí zjištění byl znovu vznesen argument o možném dopadu na navazující odvětví, který se opíral o skutečnost, že dovoz tiskařských výrobků z Číny v posledních letech rychle rostl a evidentně získal v rámci evropské spotřeby tiskařských výrobků značný podíl na trhu.
(482)
Jak bylo vysvětleno výše, byla spolupráce tiskáren omezená a na základě omezených kvantitativních informací, které byly získány, bylo zjištěno, že vzhledem k míře ziskovosti a podílu nákladů na bezdřevý natíraný papír na celkových nákladech může mít zvýšení cen na tiskárny skutečně citelný dopad. Většina tiskáren však v období šetření čínský papír přímo nenakupovala nebo nakupovala pouze ve velmi malém množství a množství čínského papíru používaného v tiskárnách je obecně nízké, a proto by byl přímý účinek cla zanedbatelný. Většina tiskáren také uvedla, že jelikož potřebují, aby dodací lhůty byly krátké, bude podíl přímých dodávek ze třetích zemí i nadále omezený.
(483)
Co se týče tvrzení o navazujících tiskařských výrobcích z Číny, je třeba poznamenat, že statistiky dovozu tiskařských výrobků pokrývají širokou škálu výrobků, které zahrnují i tiskařské výrobky, jež nejsou tištěny na bezdřevém natíraném papíře. Na základě dostupných informací nebylo možné posoudit, jak velká část výrobků dovážených z Číny je tištěna na dotčeném výrobku a co je tištěno na jiných typech papíru. Z poskytnutých informací je však známo, že tiskoviny pocházející z Číny představují speciální omezené kategorie knih, dětské knihy, kalendáře, balicí papír a pohlednice. U výrobků, u nichž je požadována aktuálnost, jako jsou časopisy vycházející každý týden či měsíc či jiné zpravodajské tiskoviny, je méně praktické, aby byly dováženy z Číny vzhledem k době nutné pro dovoz. Zatímco tisk některých tištěných výrobků je možné relokovat, existují výrobky, u nichž jsou blízkost a služby klíčové, a proto by na ně zahraniční konkurence neměla žádný vliv. Navíc i když je papír důležitou položkou nákladů v tiskařském průmyslu, jedná se rovněž o odvětví náročné na pracovní sílu, a náklady na práci proto mohou být důležitější motivací pro relokaci. Celkově však nelze vyloučit, že se zvýší dovoz výrobků tištěných na bezdřevém natíraném papíře, ale není možné nijak spolehlivě odhadnout, o jaké zvýšení by se mohlo jednat a do jaké míry by ovlivnilo konkurenceschopnost výrobců tiskovin, a jaký přímý dopad by tedy mohl nárůst cen mít na navazující tiskařské odvětví v Unii.
(484)
Z předložených informací je rovněž známo, že se tiskařský průmysl potýká se strukturálním přebytkem kapacity, což vede k neustálé restrukturalizaci odvětví. Jedním z hlavních motivů restrukturalizace byla i konsolidace výrobců papíru v rámci hodnotového řetězce. Jakékoli obtíže tiskařského průmyslu se zvyšováním cen se považují převážně za důsledek strukturálního přebytku kapacit přímo v tomto odvětví.
8.4.3. ZÁVĚR O UŽIVATELÍCH
(485)
S přihlédnutím k výše uvedeným skutečnostem se zdá, že dopad na uživatele v uvedených dvou odlišných odvětvích bude celkově omezený, i když na některé uživatele budou mít opatření uložená na dovoz z ČLR dopad pravděpodobně nepříznivý. Šetření kromě toho neodhalilo žádný významný dopad na uživatele, kteří nakupovali papír hlavně z jiných zdrojů než z ČLR. Většina uživatelů naopak uvedla, že jelikož pracují s krátkými dodacími lhůtami, je podíl dodávek z třetích zemí omezený. V neposlední řadě jsou obtíže tiskařského průmyslu při navyšování cen pokládány spíše za důsledek strukturálního přebytku kapacity, s nímž se tento průmysl potýká.
(486)
Uživatelé dále tvrdili, že by opatření mohla způsobit na trhu nedostatek na straně nabídky a delší dodací lhůty pro uživatele.
(487)
Zúčastněné strany, podle nichž by mohlo k případnému nedostatku na straně nabídky dojít, tento nedostatek nekvantifikovaly ani neodhadly. Uvedená tvrzení nejsou podle všeho doložena mírou využití kapacity na straně výrobců v Unii, jež v období šetření dosahovala 83 %, což znamenalo kapacitu asi jeden milion tun, která zůstala nevyužita. Nedostatek na straně nabídky je proto nepravděpodobný.
(488)
Proto byl učiněn závěr, že na základě dostupných informací je nanejvýš pravděpodobné, že účinek vyrovnávacích opatření uložených na dovoz bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z ČLR nebude mít podstatný nepříznivý dopad na uživatele dotčeného výrobku.
8.5. ZÁVĚR TÝKAJÍCÍ SE ZÁJMU UNIE
(489)
Z výše uvedených skutečností by měl být vyvozen závěr, že na základě dostupných informací o zájmu Unie celkově neexistují přesvědčivé důvody proti uložení opatření na dovoz bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z ČLR.
9. VYROVNÁVACÍ OPATŘENÍ
9.1. ÚROVEŇ PRO ODSTRANĚNÍ ÚJMY
(490)
Vzhledem k přijatým závěrům o subvencování, újmě, příčinné souvislosti a zájmu Unie by měla být uložena antisubvenční opatření, aby se předešlo vzniku další újmy výrobcům v Unii způsobené subvencovaným dovozem.
(491)
Ke stanovení výše těchto opatření byla vzata v úvahu zjištěná subvenční rozpětí a výše cla nezbytná pro odstranění újmy, kterou utrpěli výrobci v Unii, aniž by přitom bylo překročeno zjištěné subvenční rozpětí.
(492)
Při výpočtu výše cla nezbytného pro odstranění účinků subvencování působícího újmu se mělo za to, že případná opatření by měla výrobnímu odvětví Unie umožnit pokrýt výrobní náklady a dosáhnout zisku před zdaněním, kterého by mohlo výrobní odvětví tohoto druhu přiměřeně dosáhnout v běžných podmínkách hospodářské soutěže, tzn. bez subvencovaného dovozu, z prodeje obdobného výrobku v Unii.
(493)
Žadatel požádal, aby byla cílová výše zisku stanovena nejméně na 10 %, přičemž ve svých argumentech vycházel z očekávaného ziskového rozpětí, které ve své klasifikační metodice používají nezávislé ratingové agentury, a ze ziskovosti dosahované jedním výrobcem působícím v jiném odvětví výroby papíru, které není dotčeno čínským dovozem.
(494)
Cílová výše zisku uvedená v podnětu a následné žádosti žadatele byla přezkoumána na základě odpovědí na dotazník a inspekcí na místě u reprezentativních výrobců v Unii. Bylo zjištěno, že by cílová výše zisku měla odrážet vysoké nároky na počáteční investice a riziko, jež jsou tomuto výrobnímu odvětví náročnému na kapitál vlastní, za situace, kdy by nedocházelo k dumpingovému či subvencovanému dovozu. Rovněž byly zohledněny náklady na investice do strojního zařízení. Bylo zjištěno, že ziskové rozpětí 8 % z obratu lze považovat za přiměřené minimum, jehož by mohli výrobci v Unii pravděpodobně dosáhnout, pokud by neexistovalo subvencování působící újmu.
(495)
Na tomto základě byla vypočtena cena obdobného výrobku nepůsobící újmu výrobcům v Unii. Cena, která nepůsobí újmu, byla získána připočtením výše uvedeného ziskového rozpětí ve výši 8 % k výrobním nákladům.
(496)
Vývozní prodej jedné ze společností ze skupiny jednoho spolupracujícího vyvážejícího výrobce byl vyloučen na základě důvodů vysvětlených v 382. bodě odůvodnění.
(497)
Nutné zvýšení cen pak bylo stanoveno na základě srovnání váženého průměru dovozních cen jednotlivých druhů výrobků u vyvážejících výrobců v ČLR a újmu nepůsobící ceny příslušných druhů výrobků prodávaných během období šetření výrobci v Unii na trhu Unie. Rozdíl zjištěný tímto porovnáním byl poté vyjádřen jako procentní podíl průměrné dovozní hodnoty CIF porovnávaných druhů výrobků.
9.2. KONEČNÁ OPATŘENÍ
(498)
Na základě výše uvedených závěrů o subvencování, újmě, příčinné souvislosti a zájmech Unie a v souladu s čl. 15 odst. 1 základního nařízení se má za to, že na dovoz předmětného výrobku pocházejícího z ČLR by mělo být uloženo konečné vyrovnávací clo na úrovni nižší z hodnot odpovídajících subvenčnímu rozpětí a rozpětí újmy podle pravidla nižšího cla. V tomto případě by v souladu s tímto pravidlem měla být celní sazba stanovena na úrovni zjištěných subvenčních rozpětí.
(499)
Rozpětí pro odstranění újmy, subvenční rozpětí a navrhované sazby konečného vyrovnávacího cla pro ČLR, vyjádřená jako cena CIF na hranice Unie před proclením, jsou tato:
Vyvážející výrobce
Subvenční rozpětí
Rozpětí újmy
Sazba vyrovnávacího cla
Gold East Paper (Jiangsu) Co., Ltd, město Čen-tiang, provincie Ťiang-su, ČLR
12 %
20 %
12 %
Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co., Ltd, město Su-čou, provincie Ťiang-su, ČLR
12 %
20 %
12 %
Shangdong Chenming Paper Holdings Limited, město Šou-kuang, provincie Šan-tung, ČLR
4 %
39,1 %
4 %
Shouguang Chenming Art Paper Co., Ltd, město Šou-kuang, provincie Šan-tung, ČLR
4 %
39,1 %
4 %
Všechny ostatní společnosti
12 %
39,1 %
12 %
(500)
Pokud jde o souběžné antidumpingové šetření, nesmí být podle čl. 24 odst. 1 druhého pododstavce základního nařízení a podle čl. 14 odst. 1 nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (27) na jeden výrobek současně uloženo antidumpingové i vyrovnávací clo, aby se napravila táž situace, která vzniká jak dumpingem, tak poskytnutím vývozní subvence. Pokud jde o subvenční programy, byla vývozní subvence, jak je uvedeno ve 235. až 245. bodě odůvodnění, poskytnuta pouze v případě jednoho programu. Příslušné dumpingové rozpětí daného spolupracujícího vyvážejícího výrobce bude v souběžném antidumpingovém šetření náležitě upraveno. Co se týče dalších subvenčních programů, vzhledem k použití pravidla nižšího cla v paralelním antidumpingovém šetření a k výši subvencí zjištěné v tomto šetření, nebylo považováno za nutné dále zkoumat, zda a do jaké míry jsou stejné subvence vyrovnány dvakrát, jsou-li na stejný dovážený výrobek uvalena antidumpingová i antisubvenční cla.
(501)
Individuální sazby vyrovnávacího cla stanovené pro jednotlivé společnosti a uvedené v tomto nařízení byly stanoveny na základě zjištění tohoto šetření. Odrážejí tedy stav týkající se těchto společností zjištěný během šetření. Tyto celní sazby se tedy (na rozdíl od celostátního cla platného pro „všechny ostatní společnosti“) vztahují výlučně na dovoz výrobků pocházejících z dotčené země a vyrobených těmito společnostmi, a tedy vyjmenovanými právnickými osobami. Na dovážené výrobky vyrobené jakoukoli jinou společností, která není jmenovitě uvedena v článku 1 spolu se svým názvem a adresou, včetně subjektů ve spojení se společnostmi konkrétně uvedenými, se tyto sazby nevztahují a tyto výrobky podléhají celní sazbě platné pro „všechny ostatní společnosti“.
(502)
S veškerými žádostmi o použití těchto sazeb vyrovnávacího cla pro jednotlivé společnosti (např. po změně názvu subjektu nebo po vzniku nových výrobních či prodejních subjektů) je třeba se neprodleně obrátit na Komisi (28) a připojit veškeré příslušné informace, zejména pak o jakékoli změně v činnostech společnosti souvisejících s výrobou či domácím prodejem a prodejem na vývoz, která je spojena například s takovou změnou názvu nebo takovou změnou výrobních či prodejních subjektů. Nařízení bude poté podle potřeby odpovídajícím způsobem změněno a seznam společností požívajících výhod individuálních celních sazeb aktualizován.
(503)
Aby bylo zajištěno řádné vymáhání vyrovnávacího cla, neměla by se zbytková celní sazba vztahovat jen na nespolupracující vyvážející výrobce, ale rovněž na výrobce, kteří v období šetření neuskutečnili žádný vývoz do Unie.
10. POSKYTOVÁNÍ INFORMACÍ
(504)
Zúčastněné strany byly informovány o podstatných skutečnostech a úvahách, na jejichž základě je zamýšleno doporučit uložení konečného vyrovnávacího cla na dovoz bezdřevého natíraného papíru pocházejícího z Čínské lidové republiky. Byla jim rovněž poskytnuta lhůta, v níž mohly podat v návaznosti na poskytnutí těchto informací stanovisko. K vyjádřením stran bylo řádně přihlédnuto a zjištění byla v případě potřeby náležitým způsobem upravena,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Ukládá se konečné vyrovnávací clo na bezdřevý natíraný papír, což je papír, kartón nebo lepenka, natíraný na jedné nebo na obou stranách (nikoli papír, kartón nebo lepenka kraft), v listech (arších) nebo kotoučích, o plošné hmotnosti nejméně 70 g/m2, avšak nejvýše 400 g/m2, a bělosti vyšší než 84 (měřeno podle normy ISO 2470-1), v současnosti kódů KNex 4810 13 20, ex 4810 13 80, ex 4810 14 20, ex 4810 14 80, ex 4810 19 10, ex 4810 19 90, ex 4810 22 10, ex 4810 22 90, ex 4810 29 30, ex 4810 29 80, ex 4810 99 10, ex 4810 99 30 a ex 4810 99 90 (kódů TARIC 4810132020, 4810138020, 4810142020, 4810148020, 4810191020, 4810199020, 4810221020, 4810229020, 4810293020, 4810298020, 4810991020, 4810993020 a 4810999020), pocházející z Čínské lidové republiky.
Konečné vyrovnávací clo se nevztahuje na kotouče vhodné pro použití v kotoučových tiskařských strojích. Kotouče vhodné pro použití v kotoučových strojích jsou definovány jako kotouče, které při zkoušce ISO podle normy ISO 3783:2006 na určení pevnosti v tahu metodou vzrůstající rychlosti za použití zkušebního přístroje IGT (elektrického modelu) vykáží výsledek nižší než 30 N/m v příčném směru (cross-direction, CD) a výsledek nižší než 50 N/m v podélném směru výroby na stroji (machine direction, MD). Konečné vyrovnávací clo se rovněž nevztahuje na vícevrstvý papír a vícevrstvý kartón a lepenku.
2. Sazba konečného vyrovnávacího cla použitelná na čistou cenu s dodáním na hranice Unie před proclením pro výrobky popsané v odstavci 1 a vyrobené níže uvedenými společnostmi se stanoví takto:
Společnost
Sazba vyrovnávacího cla
Doplňkový kód TARIC
Gold East Paper (Jiangsu) Co., Ltd, město Čen-tiang, provincie Ťiang-su, ČLR; Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co., Ltd, město Su-čou, provincie Ťiang-su, ČLR
12 %
B001
Shangdong Chenming Paper Holdings Limited, město Šou-kuang, provincie Šan-tung, ČLR; Shouguang Chenming Art Paper Co., Ltd, město Šou-kuang, provincie Šan-tung, ČLR
4 %
B013
Všechny ostatní společnosti
12 %
B999
3. Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 6. května 2011.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 452/2011
z dnia 6 maja 2011 r.
nakładające ostateczne cło antysubsydyjne na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1. PROCEDURA
1.1. WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA
(1)
Dnia 17 kwietnia 2010 r. Komisja opublikowała zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”) o wszczęciu postępowania antysubsydyjnego dotyczącego przywozu do Unii cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”).
(2)
Postępowanie antysubsydyjne zostało wszczęte w wyniku skargi złożonej w dniu 4 marca 2010 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Cienkiego Papieru (CEPIFINE) („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących znaczącą część, w tym przypadku ponad 25 %, łącznej unijnej produkcji cienkiego papieru powleczonego. Wspomniana skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na subsydiowanie cienkiego papieru powleczonego i wynikającą z tego subsydiowania istotną szkodę, które uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.
(3)
Przed wszczęciem postępowania i zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja powiadomiła rząd ChRL o otrzymaniu odpowiednio udokumentowanej skargi zawierającej zarzut, że subsydiowany przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z ChRL powoduje istotną szkodę dla przemysłu unijnego. Rząd ChRL został zaproszony do udziału w konsultacjach w celu wyjaśnienia sytuacji w związku z informacjami zawartymi w skardze i osiągnięcia wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Rząd ChRL przyjął to zaproszenie, po czym przeprowadzono konsultacje. W trakcie konsultacji nie osiągnięto wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Uwzględniono jednak należycie wyjaśnienia rządu ChRL dotyczące zarzutów zawartych w skardze w odniesieniu do nieuznania programów za stanowiące podstawę środków wyrównawczych. Po zakończeniu konsultacji rząd ChRL przedstawił swoje uwagi.
1.2. POSTĘPOWANIE ANTYDUMPINGOWE
(4)
Dnia 18 lutego 2010 r. Komisja opublikowała zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3) w sprawie wszczęcia postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Unii cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z ChRL.
(5)
Dnia 17 listopada 2010 r. rozporządzeniem (UE) nr 1042/2010 (4) Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z ChRL.
(6)
Analizy szkody przeprowadzone w ramach niniejszego dochodzenia antysubsydyjnego i w ramach równoległego dochodzenia antydumpingowego są identyczne, ponieważ definicje przemysłu unijnego, reprezentatywnych producentów unijnych i okresu objętego dochodzeniem są takie same dla obu dochodzeń. Dlatego też uwagi na temat aspektów szkody przedłożone w ramach jednego z postępowań były uwzględniane w ramach obydwu.
1.3. STRONY ZAINTERESOWANE POSTĘPOWANIEM
(7)
Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących w ChRL i stowarzyszenie producentów (stowarzyszenie producentów papieru), przedstawicieli państwa, którego dotyczy postępowanie, znanych importerów oraz znanych użytkowników. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie uwag na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(8)
Ze względu na znaczną liczbę producentów eksportujących, producentów unijnych i importerów niepowiązanych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrole wyrywkowe zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego. Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności dokonania kontroli wyrywkowej oraz - w razie stwierdzenia takiej konieczności - umożliwić dobór prób, zwrócono się do wszystkich producentów eksportujących i ich znanego stowarzyszenia producentów papieru, wszystkich producentów unijnych i importerów niepowiązanych o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie, zgodnie z wyszczególnieniem zawartym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, podstawowych informacji na temat ich działalności mającej związek z produktem objętym postępowaniem (określonych w sekcji 2.1) w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. Skonsultowano się również z władzami ChRL.
(9)
Jak wyjaśniono w motywie 51, dwie chińskie grupy producentów eksportujących dostarczyły wymagane informacje i wyraziły zgodę na włączenie do próby. W związku z powyższym podjęto decyzję, że kontrola wyrywkowa w przypadku producentów eksportujących w ChRL nie jest konieczna.
(10)
Jak wyjaśniono w motywie 53, podjęto decyzję, że kontrola wyrywkowa w przypadku producentów unijnych nie jest konieczna.
(11)
Jak wyjaśniono w motywie 54, podjęto decyzję, że kontrola wyrywkowa w przypadku importerów niepowiązanych nie jest konieczna.
(12)
Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich znanych zainteresowanych stron i do wszystkich pozostałych stron, które złożyły o to wniosek w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mianowicie do skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących w ChRL i stowarzyszenia producentów, przedstawicieli państwa, którego dotyczy postępowanie, znanych importerów i znanych użytkowników.
(13)
Odpowiedzi na kwestionariusze i inne uwagi otrzymano od dwóch grup chińskich producentów eksportujących, CEPIFINE, czterech skarżących producentów unijnych i jednego dodatkowego producenta unijnego, 13 niepowiązanych importerów i przedsiębiorstw handlowych, 5 użytkowników oraz jednego stowarzyszenia drukarzy.
(14)
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do stwierdzenia subsydiowania, wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następującego organu państwowego oraz następujących przedsiębiorstw:
a)
rząd Chińskiej Republiki Ludowej
-
chińskie Ministerstwo Handlu, Pekin, Chiny
b)
stowarzyszenie unijne i producenci unijni:
-
CEPIFINE, Bruksela, Belgia,
-
Sappi Fine Paper Europe, Bruksela, Belgia,
-
LECTA Group (CARTIERE DEL GARDA SpA, Riva del Garda, Włochy, CONDAT SAS, Le Plessis Robinson, Francja i TORRASPAPEL, S.A., Barcelona, Hiszpania), Barcelona, Hiszpania,
-
Burgo Group spa, Altavilla Vicentina, Włochy i przedsiębiorstwa powiązane z tym przedsiębiorstwem Burgo Distribuzione srl, Mediolan, Włochy i Ebix sa, Barcelona, Hiszpania,
-
Papierfabriek Scheufelen GmbH, Lenningen, Niemcy.
c)
producenci eksportujący w ChRL:
1)
Sinar Mas Paper (Chiny) Investment Co Ltd, spółka holdingowa Asia Pulp & Paper Group („APP”)
-
Gold East Paper (Jiangsu) Co., Ltd, miasto Zhenjiang, prowincja Jiangsu, ChRL
-
Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co., Ltd, miasto Suzhou, prowincja Jiangsu, ChRL
-
Ningbo Zhonghua Paper Co., Ltd, miasto Ningbo, prowincja Zhejiang, ChRL
-
Ningbo Asia Pulp & Paper Co., Ltd, miasto Ningbo, prowincja Zhejiang, ChRL
2)
Chenming Paper Group („Chenming”)
-
Shangdong Chenming Paper Holdings Limited, miasto Shouguang, prowincja Szantung, ChRL
-
Shouguang Chenming Art Paper Co., Ltd, miasto Shouguang, prowincja Szantung, ChRL
d)
importerzy unijni
-
Cartaria Subalpina, Turyn, Włochy
-
Paperlinx, Northampton, Zjednoczone Królestwo.
1.4. OKRES OBJĘTY DOCHODZENIEM I OKRES BADANY
(15)
Dochodzenie dotyczące subsydiowania i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do końca OD („okres badany”).
2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(16)
Produktem objętym postępowaniem jest cienki papier powleczony, tj. papier lub tektura powleczone jednostronnie lub obustronnie (z wyłączeniem papieru siarczanowego i tektury siarczanowej) w arkuszach lub w zwojach o gramaturze 70 g/m2 lub większej, ale nieprzekraczającej 400 g/m2, i jasności większej niż 84 (mierzonej zgodnie z ISO 2470-1) pochodzący z ChRL („produkt objęty dochodzeniem”) obecnie objęty kodami CN ex 4810 13 20, ex 4810 13 80, ex 4810 14 20, ex 4810 14 80, ex 4810 19 10, ex 4810 19 90, ex 4810 22 10, ex 4810 22 90, ex 4810 29 30, ex 4810 29 80, ex 4810 99 10, ex 4810 99 30 i ex 4810 99 90.
(17)
Cienki papier powleczony jest to papier i tektura wysokiej jakości zwykle stosowane do drukowania materiałów do czytania, takich jak czasopisma, katalogi, sprawozdania roczne, roczniki. Produkt objęty postępowaniem obejmuje zarówno arkusze, jak i zwoje nadające się do stosowania w arkuszowych maszynach drukarskich („maszyny typu cut star”). Zwoje nadające się do stosowania w arkuszowych prasach drukarskich („zwoje przeznaczone do cięcia”) zaprojektowano w taki sposób, aby przed drukowaniem można je było kroić na części, dlatego też uważa się, że mogą one zastępować arkusze i bezpośrednio z nimi konkurują.
(18)
Produkt objęty postępowaniem nie obejmuje zwojów nadających się do stosowania w prasach zwojowych. Zwoje nadające się do stosowania w prasach zwojowych definiuje się jako zwoje, które zgodnie z testem standardowym ISO 3783:2006 dotyczącym określenia odporności na skubanie - metodą wyższej prędkości z zastosowaniem testera IGT (model elektryczny) - dają wynik mniejszy niż 30 N/m przy pomiarze w kierunku poprzecznym w stosunku do papieru (CD) oraz wynik mniejszy niż 50 N/m przy pomiarze zgodnie z kierunkiem pracy maszyny (MD). Ponadto w przeciwieństwie do zwojów stosowanych w maszynach arkuszowych zwoje stosowane w prasach zwojowych są zazwyczaj bezpośrednio podawane w maszynach drukarskich i nie są uprzednio cięte.
(19)
Jedna ze stron twierdziła, że zakres produktów objętych dochodzeniem został określony zbyt wąsko i że należało uwzględnić również zwoje cienkiego papieru powleczonego nadające się do stosowania w druku zwojowym. Twierdzono, że zwoje przeznaczone do pras zwojowych i zwoje objęte zakresem niniejszego dochodzenia (arkusze i zwoje przeznaczone do cięcia) mają takie same podstawowe cechy techniczne i fizyczne i nie można ich od siebie odróżnić. Ponadto twierdzono, że oba produkty stosuje się w druku wysokiej jakości, dlatego też można je do pewnego stopnia stosować zamiennie.
(20)
Wbrew powyższemu stwierdzeniu w dochodzeniu potwierdzono jednak, że w rzeczywistości między papierem stosowanym w druku zwojowym a papierem stosowanym w druku arkuszowym istnieją różnice w cechach technicznych i fizycznych, takich jak wilgotność i sztywność. Dochodzenie potwierdziło również, że cechy techniczne wymienione w motywie 18 są właściwe jedynie dla zwojów nadających się do stosowania w prasach zwojowych. Z powodu tych różnic papieru stosowanego w druku zwojowym i papieru stosowanego w druku arkuszowym nie można stosować w tych samych rodzajach maszyn drukarskich, a zatem nie można ich stosować zamiennie. Należy zauważyć, że wszystkie strony zgodziły się, że oba rodzaje papieru są różne, jeśli chodzi o odporność na rozdarcie i odporność na rozciąganie.
(21)
Ponadto strona, o której mowa, twierdziła, że klienci postrzegają cienki papier powleczony w formie arkuszy, zwojów przeznaczonych do cięcia i zwojów do pras zwojowych jako jeden rynek, tak więc kanały dystrybucji są te same. Różne techniczne cechy charakterystyczne są jedynie widoczne w niewielkich różnicach cenowych między tymi grupami produktów.
(22)
Dochodzenie wykazało jednak, że tych dwóch rodzajów zwojów nie można stosować zamiennie również z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ zwoje stosowane w druku zwojowym stosuje się w druku masowym i zasadniczo są one wytwarzane na zamówienie oraz wymagają natychmiastowej dostawy, dlatego też produkty te nie są przechowywane przez pośredników, lecz dostarcza się je bezpośrednio do użytkowników ostatecznych, tj. sprzedaje się je również przez inny kanał dystrybucyjny niż zwoje stosowane w druku arkuszowym. Różne procesy produkcji oraz różne korzyści skali w procesie drukarskim widoczne są w znacznych różnicach cenowych.
(23)
Ponadto w okresie badanym z ChRL nie przywożono zwojów stosowanych w prasach zwojowych. Można także uznać, że przywóz tych produktów w przyszłości jest mało prawdopodobny, ponieważ zaopatrywanie się w nie w odległych źródłach nie jest opłacalne z przyczyn wymienionych w poprzednim motywie.
(24)
Na tej podstawie powyższe stwierdzenia zostały odrzucone.
(25)
Ta sama strona twierdziła, że odporność na skubanie nie jest odpowiednią techniczną cechą charakterystyczną dla odróżnienia tych produktów, jako że test określający tę odporność miałby ogólny charakter, zaś na wyniki testu może dodatkowo wpłynąć zawartość wilgoci w testowanym papierze. Strona ta twierdziła ponadto, że z niektórych innych testów przeprowadzonych w jej własnym laboratorium, dotyczących określenia odporności na skubanie w przypadku zwojów do pras zwojowych produkowanych przez producentów unijnych, wynika, że produkty te nie byłyby objęte obecną definicją produktu, co świadczyłoby o tym, że stosowanie kryterium „odporności na skubanie” w celu rozróżnienia cienkiego papieru powleczonego stosowanego w druku zwojowym i cienkiego papieru powleczonego stosowanego w druku arkuszowym jest nieodpowiednie. W oparciu o te dowody strona ta twierdziła, że zwoje do pras zwojowych wyłączono w sposób arbitralny.
(26)
Nie przedłożono żadnych dowodów na potwierdzenie tego, że zawartość wilgoci w papierze może spowodować zawodność wyników testów standardowych ISO 3783:2006.
(27)
Wyniki testu przedstawione przez producenta eksportującego obejmowały podsumowanie wyników testu przeprowadzonego w jego własnym laboratorium. Zasadnicze znaczenie ma fakt, że wyników nie udostępniono pozostałym zainteresowanym stronom, w szczególności przemysłowi unijnemu, w celu kontroli i przedstawienia uwag oraz to, że producent eksportujący nie przedstawił ich niepoufnego streszczenia mimo wielokrotnych upomnień.
(28)
Po ujawnieniu ustaleń producent eksportujący nie przedłożył dalszych szczegółowych informacji, które mogłyby pomóc w ocenie wiarygodności testu. Ponieważ nie dostarczono niepoufnej wersji testu, przedsiębiorstwa, których zwoje do pras zwojowych miały zostać przetestowane, nie mogły ustosunkować się do wniosków z testu. Komisja nie mogła zatem sprawdzić w sposób obiektywny, czy przedłożone wyniki testu są wiarygodne i poprawne oraz czy mogą zostać uwzględnione w ramach dochodzenia. W oparciu o dostępne fakty, którymi dysponowała Komisja, obiektywność i wiarygodność testu uznano za niedostateczne, ponieważ informacji otrzymanych jako poufne nie można było zweryfikować w żadnych wiarygodnych źródłach.
(29)
Po ujawnieniu ustaleń ten sam producent eksportujący przedstawił wyniki kolejnego testu, przeprowadzonego w jego imieniu przez zewnętrzne laboratorium badawcze, i ponownie stwierdził, że w sposób arbitralny wyłączono z zakresu dochodzenia cienki papier powleczony stosowany w druku zwojowym. Zgodnie ze sprawozdaniami z testu odporność na skubanie określono dla 25 próbek zwojów stosowanych w druku zwojowym dostarczonych przez producenta eksportującego do laboratorium i zidentyfikowanych jako próbki papieru wyprodukowanego przez producentów unijnych. Według wspomniamego sprawozdania żadna z próbek papieru nie spełniła kryteriów, o których mowa w motywie 18.
(30)
Ocena sprawozdania z testu ujawniła przede wszystkim, że sprawozdanie z testu laboratorium zewnętrznego dotyczy w głównej mierze produktów, dla których wyniki te są nieistotne, ponieważ zdecydowana większość zbadanych próbek w rzeczywistości nie była zwojami do pras zwojowych; po drugie, sprawozdanie z testu dotyczyło produktów, których nie zidentyfikowano w wystarczającym stopniu, ponieważ w oparciu o sprawozdanie z testu nie można było ustalić, czy badany papier był przeznaczony do druku arkuszowego, czy do druku zwojowego, ponieważ marka papieru wymieniona w sprawozdaniu z badania była dostępna w obu formatach. Ponadto sprawozdanie z badania nie gwarantowało pewności, że wymienione próbki zwojów były tymi, które rzeczywiście zbadano.
(31)
W odpowiedzi na sprawozdanie z testu zewnętrznego laboratorium badawczego skarżący przedstawił wyniki testu przeprowadzonego przez jednego z producentów unijnych na tych samych próbkach zwojów do pras zwojowych, które miały zostać zbadane przez laboratorium zewnętrzne. Wyniki tego testu były inne. Skarżący przypisał rozbieżności możliwym różnicom w warunkach testu, a co za tym idzie możliwej niezgodności z normą ISO 3783:2006, tj. normą, według której należy mierzyć odporność na skubanie, o której mowa w motywie 16 rozporządzenia w sprawie cła tymczasowego.
(32)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń producent eksportujący zakwestionował obiektywność Komisji w odrzuceniu wyników testu przeprowadzonego przez zewnętrzne laboratorium. Twierdził on, że test był testem „na ślepo”, wykonanym przez niezależnego eksperta i zgodnie z odpowiednią normą ISO. Dostarczył on pisemne oświadczenie swojego menadżera, wyjaśniające pochodzenie próbek użytych w teście, aby potwierdzić niezależność, prawidłowość i reprezentatywność testu.
(33)
Po pierwsze, obiektywny charakter sprawozdania z badań zewnętrznego laboratorium nie został nigdy zakwestionowany przez Komisję, i w tym względzie nie jest istotne, czy test został wykonany „na ślepo”. Z drugiej strony, pojawiły się wątpliwości co do pewności selekcji i pochodzenia próbek poddanych testowi, a nie dotyczące samego testu. Argumenty przedstawione przez producenta eksportującego nie rozwiały tych wątpliwości, jako że nie były kompleksowe i były niejasne pod wieloma względami, na przykład twierdzono, że włączenie produktów innych niż zwoje do pras zwojowych było spowodowane błędami administracyjnymi, lub obarczano winą dostawców za dostarczenie próbek, które mogłyby być złe.
(34)
Ponieważ nie było jasności ani co do źródła, ani co do próbek produktów, które miały zostać przetestowane, a wyniki testów przeprowadzonych przez różne strony były sprzeczne, uznano, że w przedłożonym sprawozdaniu z testu laboratorium zewnętrznego działającego w imieniu chińskiego producenta eksportującego nie wykazano ostatecznie, że test odporności na skubanie nie był odpowiedni do rozróżnienia pomiędzy cienkim papierem powleczonym nadającym się do stosowania w druku zwojowym a cienkim papierem powleczonym stosowanym w druku arkuszowym. W związku z powyższym w sprawozdaniu z testu nie wykazano, że cienki papier powleczony stosowany w druku zwojowym został arbitralnie wyłączony z zakresu dochodzenia.
(35)
W odniesieniu do tego, czy odporność na skubanie jest istotnym kryterium pozwalającym na odróżnienie zwojów nadających się do stosowania w druku zwojowym, należy przypomnieć, że w definicji produktu rozróżnienie pomiędzy dwiema grupami produktów oparto między innymi na zastosowaniu końcowym produktu, tj. tym, czy produkt jest stosowany w druku zwojowym, czy w druku arkuszowym, jak określono w wymogach pras, w których jest on stosowany, co odzwierciedla między innymi jego odporność na skubanie. Ponadto należy zauważyć, że odporność na skubanie jest tylko jedną z cech odróżniających cienki papier powleczony nadający się do stosowania w druku zwojowym od cienkego papieru powleczonego stosowanego w druku arkuszowym; w motywach 18 i 20 określono dodatkowe kryteria, które nie zostały zakwestionowane przez producenta eksportującego, którego dotyczy postępowanie. Jedna ze stron twierdziła, że wilgotność, określona w motywie 20, nie jest istotną cechą charakterystyczną rozróżniającą produkty. Podczas dochodzenia inne strony miały jednak w tej kwestii inne zdanie. W każdym razie uznano, że sztywność i odporność na skubanie były najbardziej istotnymi czynnikami.
(36)
W swojej odpowiedzi skarżący przyznał, że mogą istnieć zwoje, które nie spełniają do końca wszystkich kryteriów dotyczących odporności na skubanie, o których mowa w motywie 18, ale mogą być stosowane w druku zwojowym. Podtrzymał jednak swoje stanowisko, zgodnie z którym odporność na skubanie jest jedynym testem, który pozwala uzyskać pewność co do tego, że zwój rzeczywiście nadaje się do stosowania w druku zwojowym; innymi słowy, jeśli zwój spełnia kryteria odporności na skubanie, o których mowa w motywie 18, jest z pewnością zwojem do pras zwojowych.
(37)
Na poparcie powyższych twierdzeń dotyczących odporności na skubanie producent eksportujący nawiązał do argumentów wysuniętych przez jednego ze skarżących producentów unijnych w ramach dochodzenia antydumpingowego i dochodzenia antysubsydyjnego w USA, w których producent unijny miał przyznać, że zwojów do pras zwojowych nie można wyróżnić na podstawie testu odporności na skubanie ani za pomocą żadnego innego pomiaru.
(38)
Skarżący zakwestionował wspomniane oświadczenia producenta eksportującego, utrzymując, że, wbrew wyżej wspomnianym twierdzeniom, z postępowań w USA wynika, że istnieje wyraźna granica pozwalająca na odróżnienie zwojów do pras zwojowych od cienkiego papieru powleczonego.
(39)
Po pierwsze, należy zaznaczyć, że oświadczenia, do których nawiązał producent eksportujący, przedstawiono w ramach dochodzeń prowadzonych w innych jurysdykcjach i przez inne strony niż te uczestniczące w obecnym postępowaniu, dlatego nie są one istotne. Po drugie, we wspomnianych dochodzeniach władze USA stwierdziły, że istnieje jasne rozróżnienie pomiędzy cienkim papierem powleczonym stosowanym w druku arkuszowym a zwojami nadającymi się do stosowania w druku zwojowym. Zwoje przeznaczone do cięcia potraktowano jako półprodukt, a zwojów nadających się do stosowania w druku zwojowym nie uznano za produkt objęty postępowaniem. Określając zakres produktu, władze USA nie zdefiniowały wyraźnie zwojów do pras zwojowych. Z tego względu kryterium odporności na skubanie nie było istotne dla określenia zakresu produktu we wspomnianych dochodzeniach.
(40)
W oparciu o powyższe uwagi potwierdzono, że cecha techniczna, jaką jest „odporność na skubanie”, jest wiarygodną cechą pozwalającą na opisywanie cienkiego papieru powleczonego nadającego się do stosowania w druku zwojowym.
(41)
Z przedłożonych uwag wynikło jednak także, że istnieją zwoje stosowane w druku zwojowym, które mogą być stosowane w druku tego rodzaju, mimo że nie spełniają do końca wszystkich kryteriów dotyczących odporności na skubanie. Z tego powodu uznano za konieczne dalsze uszczególnienie definicji zwojów nadających się do stosowania w druku zwojowym.
(42)
Aby zapewnić dodatkowe kryterium pozwalające odróżnić zwoje do pras zwojowych, które nie spełniają do końca wszystkich kryteriów odporności na skubanie, skarżący zaproponował, aby zwój, który nie przechodzi w pełni testu odporności na skubanie, ale posiada średnicę rdzenia mniejszą niż 80 mm, uznawano za zwój do pras zwojowych.
(43)
Rząd ChRL i producent eksportujący twierdzili, że dodanie wielkości średnicy rdzenia jako nowego elementu do definicji produktu stanowi zmianę definicji zwojów do pras zwojowych i w związku z tym produktu objętego postępowaniem. Twierdzili oni również, że wielkość średnicy rdzenia nie jest odpowiednim kryterium, jako że istnieją zwoje do pras zwojowych o średnicy rdzenia większej niż 80 mm oraz zwoje przeznaczone do cięcia o średnicy rdzenia mniejszej niż 80 mm.
(44)
Komisja podjęła starania o dalsze uszczegółowienie definicji zwojów nadających się do stosowania w druku zwojowym oraz o dalsze jej wyjaśnienie, aby różnica między produktem objętym postępowaniem i innymi produktami była jeszcze bardziej wyraźna, również dlatego, aby zmniejszyć możliwość obejścia środków. Dowody dotyczące odpowiedniości kryterium wielkości rdzenia, jako alternatywnego kryterium w definicji, potwierdziły jednak, że zastosowanie tego kryterium doprowadziłoby do możliwego wyłączenia produktu objętego postępowaniem, tj. zwojów przeznaczonych do cięcia o średnicy rdzenia mniejszej niż 80 mm. W związku z tym kryterium to, przedstawione do celów definicji zwojów nadających się do stosowania w druku zwojowym, zostało odrzucone.
(45)
Powyższe nie wpływa na wiarygodność metody, na podstawie której z zakresu dochodzenia wyłączono zwoje nadające się do stosowania w druku zwojowym, jak twierdziła grupa chińskich producentów eksportujących.
(46)
Podczas dochodzenia niektóre strony twierdziły również, że wielowarstwowy papier i wielowarstwową tekturę,określone w motywie 47 należy wyłączyć z zakresu dochodzenia. Twierdziły one, że wielowarstwowy papier i wielowarstwowa tektura mają inne cechy fizyczne, takie jak wiele warstw, większą sztywność i mniejszą gęstość, i że ostateczne zastosowanie tych produktów jest różne, ponieważ zazwyczaj stosuje się je w kartonach i opakowaniach. Strony te twierdziły ponadto że jedno- i wielowarstwowe tekturę i papier można łatwo odróżnić dzięki ich wyglądowi fizycznemu.
(47)
Papier wielowarstwowy i tektura wielowarstwowa, jak określono w notach wyjaśniających do systemu zharmonizowanego do podpozycji 4805, są produktami otrzymanymi w wyniku sprasowania dwóch lub więcej warstw wilgotnej pulpy, z których przynajmniej jedna przedstawia inne cechy niż pozostałe. Różnice te mogą wynikać z właściwości zastosowanej pulpy (np. odpady z recyklingu), metody produkcji (np. mechanicznej lub chemicznej) lub, jeśli pulpa ma te same właściwości i została wyprodukowana tą samą metodą, stopnia przetworzenia (np. niebielona, bielona lub barwiona).
(48)
Dochodzenie wykazało, że papier wielowarstwowy i tektura wielowarstwowa rzeczywiście mają inne cechy fizyczne i techniczne, a dokładniej składają się z kilku warstw pulpy nadających im większą sztywność. Papier wielowarstwowy i tekturę wielowarstwową wytwarza się przy zastosowaniu innej metody produkcji wymagającej innej maszyny niż maszyna stosowana do produkcji cienkiego papieru powleczonego, ponieważ w procesie produkcji kilka warstw pulpy scala się warstwami w jeden produkt. Ponadto papier wielowarstwowy i tektura wielowarstwowa mają inne zastosowania (przede wszystkim jako opakowania) w porównaniu z cienkim papierem powleczonym, który stosuje się w wysokiej jakości druku materiałów promocyjnych, czasopism itp. Papier wielowarstwowy i tekturę wielowarstwową, jak zdefiniowano w motywie 47, uznaje się zatem za produkt nieobjęty postępowaniem. W związku z tym wymienione kody CN obejmujące przywóz papieru wielowarstwowego i tektury wielowarstwowej wyłącza się z zakresu dochodzenia.]
(49)
Ponadto jeden chiński producent stwierdził, że tzw. tekturę należy wyłączyć z zakresu dochodzenia, ponieważ nie obejmuje jej definicja cienkiego papieru (powleczonego lub niepowleczonego) ze względu na domniemane różnice w wadze, grubości i sztywności. Ustalono, że pojęcie „tektura” zasadniczo stosuje się w przypadku papieru z dużą zawartością substancji, które nadają mu zasadniczo większy ciężar, tzn. „tekturę” powszechnie określa się jako papier o podstawowej gramaturze przekraczającej 224 g/m2. Dochodzenie wykazało jednak, że różnica w gramaturze nie ma znacznego wpływu na pozostałe cechy fizyczne i techniczne oraz na zastosowanie końcowe, które odróżniałyby tekturę od produktu objętego postępowaniem. Zauważono również, że - jak wskazano w motywie 16 - każdy cienki papier powleczony o gramaturze 70 g/m2 lub większej, ale nieprzekraczającej 400 g/m2, wyraźnie włączono do definicji produktu objętego postępowaniem. Tekturę uznaje się zatem za produkt objęty postępowaniem.]
2.1.1. PRODUKT PODOBNY
(50)
Stwierdzono, że produkt objęty postępowaniem, produkt produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w ChRL, a także produkt produkowany i sprzedawany w Unii przez producentów unijnych mają te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz te same podstawowe zastosowania. Produkty te uznaje się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
3. KONTROLA WYRYWKOWA
3.1. KONTROLA WYRYWKOWA PRODUCENTÓW EKSPORTUJĄCYCH W CHRL
(51)
Tylko dwie grupy producentów w ChRL zgłosiły się i odpowiedziały na wniosek o dane do kontroli wyrywkowej zawarty w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Jedna grupa (Chenming) reprezentuje dwóch powiązanych producentów eksportujących, natomiast druga grupa (APP) reprezentuje czterech powiązanych producentów eksportujących. Współpracujący producenci eksportujący reprezentują całkowity wywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL do Unii. W związku z tym Komisja podjęła decyzję, że w przypadku producentów eksportujących w ChRL kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.
(52)
Ustalono, że dwóch z czterech powiązanych producentów eksportujących z grupy APP produkuje jedynie tekturę wielowarstwową, o której mowa w motywie 47. W tym względzie przypomina się, że stwierdzono, iż tekturę wielowarstwową należy wyłączyć z zakresu produktów objętych obecnym dochodzeniem. Przypomina się również, że tektura wielowarstwowa została wyłączona z zakresu produktów w prowadzonym równolegle postępowaniu antydumpingowym. Uznaje się zatem, że obecne postępowanie nie dotyczy dwóch powiązanych producentów eksportujących, którzy zgodnie z ustaleniami produkują jedynie tekturę wielowarstwową. W związku z tym ustalenia przedstawione w niniejszym rozporządzeniu nie opierają się na dostarczonych przez nich informacjach i danych.
3.2. KONTROLA WYRYWKOWA PRODUCENTÓW UNIJNYCH
(53)
Ze względu na potencjalnie dużą liczbę producentów unijnych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego. Po analizie przedłożonych informacji i w związku z tym, że jedynie czterech producentów unijnych zgłosiło się w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, podjęto jednak decyzję, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna. Tych czterech producentów uznano za reprezentatywnych (obejmujących 61 % całkowitej produkcji) dla przemysłu unijnego, jak określono w motywie 372. Informacje dostarczone przez te cztery przedsiębiorstwa zostały zweryfikowane na miejscu i wykorzystano je dla celów wskaźników mikroekonomicznych, jak wyjaśniono w motywie 386.
3.3. KONTROLA WYRYWKOWA IMPORTERÓW NIEPOWIĄZANYCH
(54)
Ze względu na potencjalnie dużą liczbę importerów w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrolę wyrywkową importerów zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego. Po analizie przedłożonych informacji i w związku z małą liczbą importerów, którzy zgłosili chęć współpracy, podjęto jednak decyzję, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.]
4. SUBSYDIOWANIE
4.1. UWAGI WSTĘPNE
(55)
Przypomina się, że zarówno rząd ChRL, jak i czterej chińscy producenci eksportujący przedstawili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i zgodzili się na przeprowadzenie wizyt na miejscu w celu zweryfikowania udzielonych odpowiedzi.
(56)
Po przedstawieniu przez rząd ChRL odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisja przesłała stronie chińskiej trzy pisma w sprawie uzupełnienia braków oraz pismo poprzedzające wizytę weryfikacyjną. Komisja zapewniła rządowi ChRL wystarczająco długi czas na przygotowanie i przedstawienie uwag w każdym przypadku, w którym było to wymagane i uzasadnione. Terminy wyznaczone rządowi ChRL uległy faktycznie znacznemu przedłużeniu, tj. o dwa tygodnie przedłużono termin na udzielenie przez rząd ChRL odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, co skutkowało łącznym terminem 49 dni na przedstawienie odpowiedzi na zawarte w kwestionariuszu pytania, oraz o trzy tygodnie przedłużono termin na przedłożenie odpowiedzi na pierwsze pismo w sprawie uzupełnienia braków, co skutkowało łącznym terminem 40 dni.
(57)
Zanim przeprowadzono wizytę weryfikacyjną na miejscu, rząd ChRL zwrócił się do Komisji o przedstawienie dalszych informacji na piśmie, w szczególności wykazu wszystkich pytań, które miały zostać zadane podczas weryfikacji, oraz wykazu departamentów rządowych, które miały zostać objęte zakresem wizyty weryfikacyjnej na miejscu. Argumentowano, że w przypadku ich niedostarczenia Komisja nie wywiązałaby się ze swoich obowiązków jako organu prowadzącego dochodzenie ustanowionych w Porozumieniu w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, a w szczególności obowiązków określonych w pkt 8 załącznika VI. Rząd ChRL stwierdził również, że w przypadku braku takich informacji nie byłby w stanie udzielić gwarancji co do wyniku weryfikacji.
(58)
Komisja, szanując opinię rządu ChRL, nie wyraziła zgody na jego wniosek. W tym kontekście należy zauważyć, że Komisja spełniła wszystkie odpowiednie warunki określone w pkt 8 załącznika VI do Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz w art. 26 rozporządzenia podstawowego. Rządowi ChRL przesłano szczegółowe pismo poprzedzające wizytę weryfikacyjną, w którym potwierdzono plan wizyty (wskazując dni oraz grupy programów, które miały być omawiane każdego dnia w ramach weryfikacji) oraz poproszono o obecność przedstawicieli organów odpowiedzialnych za odpowiednie programy i urzędników biorących udział w przygotowaniu uwag rządu ChRL. Przed przeprowadzeniem wizyt weryfikacyjnych na miejscu Komisja wyjaśniła również, że tylko rząd ChRL dysponuje wiedzą na temat organów odpowiedzialnych za programy objęte zakresem dochodzenia i na temat urzędników, którzy powinni wziąć udział w weryfikacji i udzielić odpowiedzi na pytania. Jeżeli chodzi o wykaz konkretnych pytań, przed przeprowadzeniem wizyt weryfikacyjnych na miejscu oraz w ich trakcie Komisja wyjaśniła, że przedstawienie tego rodzaju wykazu nie jest wymagane w ramach WTO ani w przepisach UE i że dochodzenie ma na celu zweryfikowanie udzielonych przez rząd ChRL odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz odpowiednich uwag uzupełniających; w związku z tym proces weryfikacji będzie przeprowadzany zgodnie ze strukturą tych dokumentów. Komisja będzie również dążyła do otrzymania dalszych informacji i uzyskania wyjaśnień niezbędnych do dalszego prowadzenia postępowania, ale treść konkretnych pytań odnoszących się do tej kwestii będzie zależeć od odpowiedzi rządu ChRL udzielonych w odniesieniu do wstępnej weryfikacji jego odpowiedzi. Przed przeprowadzeniem wizyty weryfikacyjnej na miejscu wyraźnie poinformowano rząd ChRL, że odmowa dostarczenia niezbędnych informacji lub udzielenia organowi prowadzącemu dochodzenie pomocy przy weryfikacji informacji i danych uznanych za niezbędne dla celów postępowania może mieć poważne negatywne skutki dla procesu dochodzenia. Rządowi ChRL przypomniano również o konsekwencjach przewidzianych w przepisach art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(59)
W trakcie wizyty weryfikacyjnej na miejscu w chińskim Ministerstwie Handlu w Pekinie Komisja podjęła starania mające na celu zweryfikowanie informacji przedstawionych w oparciu o dokumenty uzupełniające, które zostały wykorzystane do przygotowania odpowiedzi rządu ChRL, zgodnie z przepisami art. 11 oraz 26 rozporządzenia podstawowego. W ten sposób Komisja doszła do wstępnego wniosku, że brak informacji i dokumentów uzupełniających uniemożliwia przeprowadzenie właściwej weryfikacji odpowiedzi udzielonych na pytania zawarte w kwestionariuszu. Ponadto niektórych informacji nie przedstawiono w ogóle, mimo że wyraźnie wnioskowano o ich przedstawienie; nie udzielono również odpowiedzi na niektóre pytania. Rząd ChRL został poinformowany o konsekwencjach odmowy współpracy przewidzianych w art. 28 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego.
(60)
Rząd ChRL argumentował, że organ prowadzący dochodzenie powinien określić konieczność przedstawienia informacji w rozsądny sposób, który nie stanowiłby nadużywania uprawnień. Argumentowano również, że nawet jeżeli informacje nie zostaną uznane za zadowalające pod każdym względem, nie należy ich nie uwzględniać. W oparciu o przedstawione powyżej argumenty rząd ChRL stwierdził, że prowadził współpracę w miarę swoich możliwości i że udzielone przez niego odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu są kompletne. Argumentowano również, że wizyta weryfikacyjna na miejscu była źle zaplanowana, ponieważ w piśmie poprzedzającym wizytę weryfikacyjną nie przedstawiono informacji umożliwiających prawidłowe zrozumienie, co miała obejmować weryfikacja, a Komisja nie przeprowadziła specjalnej wizyty na miejscu w każdej jednostce rządowej. Twierdzono również, że Komisja nałożyła na rząd ChRL nieuzasadnione obciążenie i żądała przedstawienia nieistotnych i niepotrzebnych informacji.
(61)
Jeżeli chodzi o kwestię rozplanowania wizyt weryfikacyjnych na miejscu, przypomina się, że rząd ChRL wyraził zgodę co do terminu, harmonogramu oraz miejsca przeprowadzania wizyty. Dyskusje dotyczące terminu przeprowadzenia wizyty na miejscu odbyły się w sierpniu 2010 r. Komisja początkowo proponowała, aby wizytę weryfikacyjną na miejscu przeprowadzono w pierwszym tygodniu października 2010 r., a następnie dwukrotnie zmieniała swoją propozycję, uwzględniając złożone przez stronę chińską wnioski, najpierw przenosząc termin wizyty na drugi tydzień października 2010 r. i ostatecznie na trzeci tydzień października 2010 r. Nie ma zatem podstaw do skarg dotyczących wyznaczenia terminu wizyt na miejscu, ponieważ Komisja dołożyła wszelkich starań, aby uwzględnić wszelkie uzasadnione wnioski rządu ChRL. Jeżeli chodzi o wymagane informacje, należy zauważyć, że rząd ChRL nigdy nie zgłaszał zastrzeżeń w odniesieniu do formatu kwestionariusza ani sposobu zwracania się o przedstawienie informacji. Chińskie Ministerstwo Handlu w imieniu rządu ChRL przedstawiło odpowiedź na pytania zawarte w kwestionariuszu i późniejsze uwagi. Komisja zwróciła się o dostarczenie informacji uznanych za niezbędne dla celów dokonania reprezentatywnych ustaleń i pozostała konsekwentna w swoich żądaniach, zwracając się o dostarczenie tych samych danych i informacji w czasie prowadzenia dochodzenia oraz o wyjaśnienie przez rząd ChRL przedłożonych informacji i ich znaczenia dla programów objętych dochodzeniem.
4.2. POSZCZEGÓLNE PROGRAMY
(62)
Na podstawie informacji zawartych w skardze oraz w odpowiedziach udzielonych na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisji dochodzeniem objęto poniższe programy, które wiązały się z domniemanym przyznawaniem subsydiów przez organ rządowy:
(I)
Preferencyjne systemy kredytowe dla sektora produkcji papieru powleczonego
(II)
Programy w zakresie podatku dochodowego
-
Preferencyjna polityka podatkowa dotycząca przedsiębiorstw uznanych za przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowaną lub nową technologię
-
Preferencyjna polityka podatkowa dotycząca badań i rozwoju
-
Zwolnienie z opodatkowania dywidend wypłacanych między kwalifikowanymi przedsiębiorstwami będącymi rezydentami
(III)
Programy w zakresie podatków pośrednich i przywozowych taryf celnych
-
Zwolnienie z VAT oraz zwolnienie celne w odniesieniu do przywożonego wyposażenia
-
Obniżki VAT od wyposażenia wyprodukowanego w kraju
-
Zwolnienia z podatku na utrzymanie miasta i prace budowlane oraz dopłat na edukację dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym;
(IV)
Programy dotacji
-
Nagrody dla słynnych marek
-
Specjalne fundusze służące promowaniu zagranicznych projektów inwestycyjnych
-
Wsparcie dla podmiotów w ramach postępowań antydumpingowych
-
Dotacja na renowację technologiczną Shouguang
-
Fundusz ochrony prawa własności intelektualnej parku przemysłowego Suzhou Industrial Park,
-
Dotacje funduszu rozwoju przemysłu wykorzystującego zaawansowane technologie
-
Nagroda za utrzymywanie wzrostu od Suzhou Industrial Park
-
Specjalny fundusz na rzecz oczyszczania zanieczyszczonej wody jeziora Taihu w prowincji Jiangsu,
-
Specjalne fundusze na rzecz oszczędności energii Suzhou Industrial Park,
-
Specjalny fundusz na rzecz redukcji całkowitych emisji głównych zanieczyszczeń na szczeblu gminy miejskiej miasta Suzhou,
-
Dotacje na oszczędzanie wody oraz redukcję emisji,
-
Nagroda z tytułu ochrony środowiska od biura ds. ochrony środowiska miasta Suzhou,
-
Nagroda z tytułu oszczędności energii w mieście Shouguang.
(V)
Dostarczanie towarów i świadczenie usług przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia
-
Przyznawanie prawa do użytkowania gruntów
-
Dostarczanie chemikaliów wykorzystywanych do produkcji papieru
-
Dostarczanie energii elektrycznej
4.2.1. PREFERENCYJNE SYSTEMY KREDYTOWE DLA SEKTORA PRODUKCJI PAPIERU POWLECZONEGO
a) Wprowadzenie
(63)
Domniemuje się, że chińscy producenci produktu objętego postępowaniem czerpią korzyści z pożyczek uprzywilejowanych udzielanych im przez banki realizujące politykę rządu oraz banki komercyjne będące własnością państwa zgodnie z założeniami polityki rządu ChRL polegającej na udzielaniu pomocy finansowej w celu promowania i wspierania wzrostu i rozwoju przemysłu papierniczego w Chinach. Jak wynika z planów pięcioletnich oraz strategii przemysłowej, system bankowy stosował wobec przemysłu papierniczego preferencyjne inicjatywy finansowe.
b) Wykorzystanie dostępnych faktów
(64)
W oparciu o informacje przedstawione w skardze Komisja zamierzała zbadać sprawę pożyczek bankowych dla sektora produkcji papieru powleczonego. W tym celu uznano, że należy zwrócić się do rządu ChRL, aby w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz w późniejszych uwagach przedstawił szczegółowe informacje i dane dotyczące szeregu rządowych planów i projektów sprzyjających rozwojowi sektora papierniczego w Chinach i wspierających ten rozwój. Przedmiotowe plany i projekty obejmują:
-
dziesiąty plan pięcioletni - chińska gospodarka obywatelska oraz rozwój społeczny („dziesiąty plan pięcioletni”)
-
„dziesiąty plan pięcioletni” w odniesieniu do przemysłu papierniczego („plan dotyczący produkcji papieru”)
-
dziesiąty plan pięcioletni oraz specjalny plan na 2010 r. dotyczący utworzenia krajowego projektu integracyjnego w odniesieniu do sektora leśnictwa i sektora produkcji papieru („projekt integracyjny”)
-
decyzja Rady Państwowej nr 40 w sprawie promulgacji i wdrożenia „tymczasowych przepisów w zakresie promowania dostosowania struktury przemysłowej” („decyzja nr 40”)
-
katalog zawierający informacje dotyczące ponownego dostosowania struktury przemysłowej („katalog”)
-
wytyczne dotyczące jedenastego planu pięcioletniego na rzecz krajowego rozwoju gospodarczego i społecznego (2006-2010) („jedenasty plan pięcioletni”)
-
okólnik Rady Państwowej w sprawie realizacji głównych celów w ramach jedenastego planu pięcioletniego oraz podziału zadań („okólnik wykonawczy do jedenastego planu pięcioletniego”)
-
polityka na rzecz rozwoju przemysłu papierniczego z 2007 r. („plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r.”)
-
plan rozwoju Guangdong
-
jedenasty plan pięcioletni dotyczący miasta Zhanjiang
-
jedenasty plan pięcioletni dotyczący gminy miejskiej Jining
(65)
Rząd ChRL przedstawił tylko część informacji, o które zwrócono się w związku z planami. Tylko dwa spośród planów, o które się zwrócono, zostały przedstawione w całości, tj. w chińskiej wersji językowej wraz z angielskim tłumaczeniem (decyzja nr 40 oraz katalog zawierający informacje dotyczące ponownego dostosowania struktury przemysłowej). W odniesieniu do trzech planów regionalnych, o których przedstawienie Komisja pierwotnie się zwróciła, władze chińskie stwierdziły, że nie są one istotne, ponieważ współpracujący producenci eksportujący nie mają swoich zakładów w tych regionach. W związku z tym nie zostały one przedstawione. Komisja zaakceptowała ten fakt, ale zwróciła się o przedstawienie planów rozwoju dotyczących obszarów (regionów, prowincji, gmin miejskich), w których współpracujący producenci eksportujący mają swoje siedziby. Rząd ChRL przedstawił kopie jedenastego planu pięcioletniego dotyczącego prowincji Jiangsu oraz jedenastego planu pięcioletniego dotyczącego prowincji Szantung w języku chińskim, nie dostarczając jednak żadnego tłumaczenia, nawet tłumaczenia spisu treści. W odniesieniu do dwóch planów, które nie zostały przedstawione, rząd ChRL stwierdził, że dotyczą one lat 2000-2005 i w związku z tym są nieistotne. Komisja zaakceptowała to wyjaśnienie. Pozostałe plany zostały przedstawione wyłącznie w języku chińskim (projekt integracyjny, jedenasty plan pięcioletni, okólnik wykonawczy do jedenastego planu pięcioletniego, plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r.) wraz ze spisami treści przetłumaczonymi na język angielski. Rząd ChRL stwierdził, że żądania Komisji były zbyt uciążliwe oraz że dysponował jedynie ograniczonymi zasobami i w związku z tym nie był w stanie przetłumaczyć tekstów.
(66)
W odniesieniu do powyższych faktów należy zauważyć, że Komisja zwróciła się o przedstawienie informacji uznanych za niezbędne dla celów prowadzonego dochodzenia, ponieważ wspomniane dokumenty zostały wskazane w skardze. Ponadto Komisja wielokrotnie podkreślała konieczność przedstawienia wymaganych dokumentów w angielskiej wersji językowej. W przypadku tego rodzaju istotnych dokumentów jest to niezbędne z uwagi na fakt, że w oparciu o sam spis treści ustalenie, która część dokumentu jest istotna dla celów dochodzenia, nie było możliwe. Ponadto plany przedstawione w języku chińskim nie były obszerne i wydaje się, że kopie odpowiednich dokumentów w języku angielskim można uzyskać albo z niezależnych źródeł (firm prawnych specjalizujących się w prawie chińskim), albo ze źródeł związanych z dochodzeniami antysubsydyjnymi prowadzonymi w Chinach przez Stany Zjednoczone Ameryki („USA”).
(67)
W rezultacie Komisja miała możliwość zweryfikowania tylko następujących dokumentów: decyzji nr 40, katalogu oraz planu dotyczącego produkcji papieru z 2007 r., którego wersja w języku angielskim została dołączona do skargi i który został udostępniony również przez producenta eksportującego.
(68)
W celu zbadania zakresu interwencji rządu na chińskim rynku finansowym oraz uzyskania niezbędnego przeglądu sektora finansowego w ChRL Komisja zwróciła się o przedstawienie informacji dotyczących odsetka własności państwa w instytucjach finansowych oraz danych dotyczących kwot/oprocentowania pożyczek udzielonych przez banki będące własnością państwa. Rząd ChRL stwierdził, że nie posiada żadnych danych dotyczących posiadania udziałów w bankach, mimo że art. 61 ustawy nr 13 o bankach komercyjnych [2003] stanowi, że bank przekazuje tego rodzaju dane „bankowemu organowi regulacyjnemu Rady Państwowej oraz Ludowemu Bankowi Chin”. Jeżeli chodzi o kwoty/oprocentowanie pożyczek udzielanych przez banki będące własnością państwa, rząd ChRL potwierdził, że chociaż odpowiednie dane były przechowywane, nie może ich przedstawić. Komisja w jeszcze większym stopniu ułatwiła rządowi ChRL pracę, ograniczając wymagane informacje na temat odsetka instytucji będących własnością rządu wyłącznie do tych instytucji finansowych, co do których ustalono, że udzielały pożyczek współpracującym producentom eksportującym. Rząd ChRL nie przedstawił jednak odpowiednich danych nawet w odniesieniu do tego ograniczonego segmentu instytucji finansowych prowadzących działalność w Chinach.
(69)
W celu zbadania polityki kredytowej stosowanej przez chińskie banki (np. stosowanych metod ustalania oprocentowania pożyczek, przeprowadzania oceny kredytowej itp.) zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat polityki realizowanej przez odpowiednie organy państwowe, a mianowicie Ludowy Bank Chin („LBCh”) oraz Komisję Regulacyjną ds. Banków. Rząd ChRL nie przedstawił żadnych odpowiednich informacji dotyczących polityki kredytowej. Nie przedstawiono żadnego dokumentu, rozporządzenia lub wytycznych skierowanych do systemu bankowego przez LBCh, które umożliwiałyby uzasadnienie roli LBCh w procesie ustalania stóp procentowych i jego powiązań z systemem bankowym. Ponadto, mimo wyraźnego wniosku, nie przedstawiono żadnego uzasadnienia w odniesieniu do kwestii stosowania przepisów ustawy nr 13 o bankach komercyjnych [2003], a w szczególności artykułów 34, 38 i 39 ustanawiających podstawowe zasady w zakresie udzielania pożyczek i prowadzenia innego rodzaju działalności przez banki komercyjne.
(70)
W celu zbadania polityki kredytowej stosowanej przez chińskie banki, które w OD udzielały pożyczek współpracującym producentom eksportującym, Komisja zwróciła się do rządu ChRL o zorganizowanie spotkań z określonymi bankami, które udzieliły pożyczek współpracującym producentom eksportującym, w celu zweryfikowania informacji dotyczących preferencyjnych pożyczek udzielanych producentom cienkiego papieru powleczonego w Chinach. Rząd ChRL stwierdził, że nie był w stanie skłonić banków będących własnością państwa do zorganizowania takich spotkań. Nie zgromadzono w związku z tym żadnych dowodów od chińskich banków dotyczących tego czy, a jeżeli tak, to w jaki sposób, oceniają ryzyko kredytowe przy udzielaniu pożyczek.
(71)
Rząd ChRL został poinformowany o konsekwencjach odmowy współpracy zgodnie z art. 28 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego. Brak współpracy spowodował, że oprócz uwzględnienia odpowiednich dokumentów rządu ChRL złożonych przez inne strony konieczne było wykorzystanie informacji ze źródeł wtórnych, w tym skargi i publicznie dostępnych informacji uzyskanych z Internetu. Rząd ChRL kwestionował wykorzystanie dostępnych faktów, ale nie dostarczył żadnych nowych dowodów.
(72)
Współpracujący producenci eksportujący zostali również poproszeni o zorganizowane spotkań z określonymi bankami, które udzieliły im pożyczek w OD, w celu zweryfikowania informacji dotyczących preferencyjnych pożyczek udzielanych producentom cienkiego papieru powleczonego w Chinach. Nigdy nie odbyło się jednak żadne tego rodzaju spotkanie. Współpracujący producenci eksportujący przekazywali Komisji wielokrotne wnioski o takie spotkania, ale właściwe banki odmawiały współpracy przy dochodzeniu. Współpracujący producenci eksportujący zostali poinformowani o konsekwencjach odmowy współpracy zgodnie z art. 28 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego. W świetle powyższego braku współpracy uznano za niezbędne oparcie wszelkich ustaleń w odniesieniu do pożyczek udzielonych współpracującym producentom eksportującym przez banki na dostępnym stanie faktycznym. Współpracujący producenci eksportujący kwestionowali wykorzystanie dostępnych faktów, ale nie dostarczyli żadnych nowych dowodów.
(73)
Jeden chiński producent eksportujący został poproszony o dostarczenie określonych informacji dotyczących określonej umowy o restrukturyzacji długu z trzema chińskimi bankami. Wspomniany wyżej producent eksportujący odmówił dostarczenia niezbędnych informacji. W konsekwencji niemożliwe było zweryfikowanie właściwej umowy ogólnej i odpowiednich pożyczek w ramach umowy oraz wszystkich szczegółowych elementów, takich jak okres trwania pożyczek, harmonogramy spłaty lub odsetki. Współpracujący producent eksportujący został poinformowany o konsekwencjach odmowy współpracy zgodnie z art. 28 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego. W świetle tego braku współpracy uznano za niezbędne oparcie wszelkich ustaleń w odniesieniu do właściwych pożyczek udzielonych temu producentowi przez banki na dostępnym stanie faktycznym. Współpracujący producent eksportujący kwestionował wykorzystanie dostępnych faktów, ale nie dostarczył żadnych nowych dowodów.
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(i) Interwencja rządu w bankowym systemie finansowym w zakresie preferencyjnych pożyczek udzielanych przemysłowi papierniczemu
- Rola planów rządowych
(74)
W ramach dochodzenia ustalono istnienie szczególnych planów polityki w odniesieniu do przemysłu papierniczego. W planach stwierdza się, że organy państwowe ściśle monitorują wyniki przemysłu papierniczego i wdrażają specjalne strategie (np. dekrety wykonawcze), aby osiągnąć cele zawarte w planach polityki. Ponadto w ramach dochodzenia ustalono również, że w szczególnych planach polityki przewidziano preferencyjne pożyczki dla przemysłu papierniczego.
(75)
Analiza decyzji nr 40 i szczegółowej części finansowej planu dotyczącego produkcji papieru z 2007 r. faktycznie wyraźnie wskazuje, że chiński państwowy system planowania zachęca banki do udzielania pożyczek przemysłowi papierniczemu.
(76)
W odniesieniu do decyzji nr 40 zauważa się, że akt ten jest decyzją administracyjną Rady Państwowej, tj. najwyższego organu administracyjnego w ChRL, a więc jest prawnie wiążący dla innych organów publicznych i podmiotów gospodarczych. W decyzji klasyfikuje się sektory przemysłowe w podziale na „projekty promowane, ograniczane i likwidowane”. Akt ten stanowi wytyczne w zakresie polityki przemysłowej, które wraz z katalogiem wskazują, że rząd ChRL prowadzi politykę promowania i wspierania grup przedsiębiorstw lub sektorów, takich jak sektor papierniczy, zaklasyfikowanych w katalogu jako „sektor promowany”. W odniesieniu do liczby sektorów wymienionych jako „promowane” zauważa się, że jest ich łącznie 26 i stanowią one jedynie część chińskiej gospodarki. Ponadto tylko niektóre rodzaje działalności w obrębie tych 26 sektorów otrzymały status „promowanych”. Decyzja nr 40 stanowi również w art. 17, że „promowane projekty inwestycyjne” są objęte szczególnymi przywilejami i zachętami (wsparcie finansowe, zwolnienie z ceł przywozowych, zwolnienie z VAT, zwolnienie z podatku). Z drugiej strony w odniesieniu do „projektów ograniczanych i likwidowanych” decyzja nr 40 uprawnia organy państwowe do bezpośredniej interwencji w celu regulacji rynku. W szczególności w art. 18 i 19 zobowiązuje się właściwy organ do nakazania instytucjom finansowym zaprzestania udzielania pożyczek; organy te nakazują również organowi administracji państwowej ds. cen podwyższenie ceny energii elektrycznej i nakazanie zakładom energetycznym, aby zaprzestały dostarczania energii takim „ograniczanym i likwidowanym projektom”. Z powyższego ustalenia jasno wynika, że decyzja nr 40 zawiera przepisy wiążące dla wszystkich instytucji gospodarczych w formie wytycznych dotyczących propagowania i wspierania promowanych sektorów, do których należy sektor papierniczy.
(77)
Plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. przewiduje szczegółowe warunki, kierunki i cele dla sektora papierniczego. Opisano sytuację sektora papierniczego w Chinach (np. liczbę przedsiębiorstw, produkcję, zużycie i wywóz, dane statystyczne na temat rodzaju stosowanych surowców). Określono strategie i cele dla sektora papierniczego w odniesieniu do kształtu sektora, wykorzystania surowców, wykorzystania technologii i sprzętu, struktury produktów i struktury organizacyjnej producentów sektora papierniczego. W dokumencie ustanowiono również sektorowe „kryteria wejścia”, ponieważ określono w nim konkretne wymogi w zakresie stosunku aktywów do pasywów dla sektora papierniczego, ustalono szczególne ratingi kredytowe dla tego sektora i konkretne cele pod względem korzyści skali, wskaźników udziału w rynku, zużycia energii i wody, jakie powinny osiągnąć lub zrealizować przedsiębiorstwa. Wymaga się w nim od przedsiębiorstw opracowania planów rozwoju w oparciu o plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. Nakazuje się również lokalnym prowincjom i regionom uczestnictwo we wdrażaniu planu, a jeden cały rozdział jest poświęcony „Inwestycjom i finansom” w przemyśle papierniczym. W tym względzie warto zauważyć, że w planie wyraźnie stwierdzono, iż instytucje finansowe nie powinny udzielać pożyczek na żaden projekt, który nie jest zgodny z jego postanowieniami. Ogólnie rzecz ujmując, z lektury tekstu i zastosowanych sformułowań jasno wynika, że plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. jest szczególnym państwowym instrumentem mającym na celu regulację przemysłu papierniczego w Chinach i może zostać uznany wyłącznie za obowiązkowe narzędzie polityki przemysłowej, które musi być w określony sposób wdrożone przez właściwe zainteresowane strony w Chinach (organy państwowe, instytucje finansowe i producentów).
(78)
Rząd ChRL argumentował, że plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. należy uznać za plan o charakterze wytycznych bez mocy wiążącej. Stwierdzono również, że w tym samym kontekście żaden z rządowych planów i projektów nie jest prawnie wiążący, w związku z tym nie można przyznać jakiegokolwiek wkładu finansowego lub korzyści finansowej w ramach takich planów i projektów. Zwykła lektura tekstu planu dotyczącego produkcji papieru z 2007 r. i jego wspomnianych powyżej szczegółowych przepisów wskazuje jednak, że tekstu nie można uznać za niewiążące wytyczne. W tym względzie należy zauważyć, że plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. stanowi między innymi: „Polityka rozwoju przemysłowego jest formułowana w celu udoskonalenia reformy socjalistycznej gospodarki rynkowej oraz powiązanych przepisów ustawowych i wykonawczych, aby ustanowić sprawiedliwy porządek rynkowy i klimat sprzyjający rozwojowi, usunąć przeszkody w rozwoju przemysłu papierniczego oraz kierować zdrowym rozwojem tego sektora”. W odniesieniu do pozostałych planów i projektów wymienionych w motywie 64 zauważa się, że co najmniej jeden odnosi się do okólnika wykonawczego do jedenastego planu pięcioletniego. Trudno zrozumieć, w jaki sposób rzekomo niewiążący prawnie dokument (plan rządowy) może mieć prawnie wiążący akt wykonawczy (w tym przypadku okólnik Rady Państwowej).
(79)
Ponadto art. 34 ustawy nr 13 o bankach komercyjnych [2003] stanowi, że banki „prowadzą działalność kredytową zgodnie z zapotrzebowaniem krajowej gospodarki i rozwojem społecznym oraz zgodnie z wytycznymi państwowej polityki przemysłowej”. W tym konkretnym przypadku odnośna państwowa polityka przemysłowa to plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. Tym samym jedynym logicznym wnioskiem jest uznanie, że pożyczki otrzymane przez producentów cienkiego papieru powleczonego od banków komercyjnych będących własnością państwa są realizowane zgodnie z wytycznymi rządu.
(80)
Dochodzeniem objęto również rolę Krajowej Komisji Rozwoju i Reform („NDRC”). Rząd ChRL poinformował, że NDRC jest agencją Rady Państwowej koordynującą politykę makroekonomiczną i zarządzającą inwestycjami rządowymi. Ten organ państwowy wydał, między innymi, plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r. Nie przedstawiono dostępnych informacji - mimo wyraźnego wniosku w tej sprawie - dotyczących ram prawnych, w których została powołana i funkcjonuje NDRC, np. jej statutu. Jedynym wyjaśnieniem przedstawionym przez rząd ChRL było stwierdzenie, że Rada Państwowa, najwyższy rządowy organ administracyjny, wydaje polecenia, do których NDRC musi się zastosować i że w każdym razie informacja ta jest nieistotna dla dochodzenia. Nie można przyjąć tego argumentu. Uznaje się, że statut organu, który wydaje rządowe plany, jest istotny dla dochodzenia, biorąc pod uwagę fakt, że w niniejszym postępowaniu przedmiotem dochodzenia są rządowe plany i projekty. Komisja zapytała również o powody, dla których NDRC gromadzi regularnie szczegółowe informacje od przedsiębiorstw. Rząd ChRL wyjaśnił, że informacje mogłyby być gromadzone za pośrednictwem stowarzyszeń przemysłowych i innych publicznych źródeł. Istnienie systematycznego mechanizmu gromadzenia danych dotyczących przedsiębiorstw do wykorzystania w planach i projektach rządowych pokazuje jednak, że te plany i projekty należy uznać za istotny element państwowej polityki przemysłowej.
(81)
Z powyższego wynika, że wszelkie decyzje podejmowane przez instytucje finansowe w odniesieniu do sektora papierniczego musiałyby uwzględniać potrzebę osiągnięcia celów odnośnych planów polityki. Przedsiębiorstwa określane w tych specjalnych planach polityki jako „sektory promowane” są rzeczywiście uznawane za przedsiębiorstwa o wysokim ratingu kredytowym, co ma bezpośrednie konsekwencje przy ocenie zdolności kredytowej w chińskim systemie finansowym. Ponadto z analizy szczegółowej części finansowej planu dotyczącego produkcji papieru z 2007 r. oraz pisma dotyczącego ratingu kredytowego, które zostało udostępnione przez jednego współpracującego producenta eksportującego, jasno wynika, że w chińskim państwowym systemie planowania nakazuje się bankom udzielanie pożyczek przemysłowi papierniczemu, a przedsiębiorstwa uznaje się za podmioty o wysokim ratingu kredytowym, ponieważ kwalifikują się do określonych planów polityki. Należy zauważyć, że w konkretnym ratingu kredytowym uzyskanym w trakcie dochodzenia bezpośrednio powiązano pozytywne perspektywy przedsiębiorstwa z istnieniem planów polityki w zakresie sektora papierniczego i realizacją ich celów. Istnieją również dowody na to, że organy państwowe monitorują wyniki przedsiębiorstw, ponieważ corocznie analizują ich zezwolenia na prowadzenie działalności i zatrzymują w ten sposób dane statystyczne dotyczące finansów i wydajności. Ponadto istnieją także dowody pochodzące z informacji przedstawionych przez współpracujących producentów eksportujących wskazujące na to, że zgodnie z przepisami art. 9 rozporządzenia w sprawie rejestracji banków i konsultacji z nimi LBCh monitoruje sytuację pożyczkową przedsiębiorstw w ramach corocznej analizy pożyczek, jakie każdego roku zaciągają przedsiębiorstwa.
(82)
Wszystkie powyższe fakty wskazują na związek pomiędzy szczegółowymi planami polityki a finansowaniem sektora papierniczego.
- Interwencja rządu w sektorze bankowym
(83)
W odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących w ramach dochodzenia ustalono, że dwaj z nich w większości przypadków automatycznie otrzymywali najniższe z możliwych stóp procentowych w ramach limitów określonych przez LBCh, podczas gdy dwaj inni współpracujący producenci eksportujący skorzystali z istotnej zmiany harmonogramów swoich pożyczek, która miała miejsce w 2008 r. Chińskie banki będące własnością państwa nabywały wszystkie pożyczki należne bankom zagranicznym, a pożyczki ze zmienionymi harmonogramami spłaty nie przewidywały wysokiej premii z tytułu ryzyka wobec referencyjnej stopy procentowej LBCh.
(84)
Ponadto w ramach dochodzenia ustalono, że cechą charakterystyczną chińskiego rynku finansowego jest interwencja rządu, ponieważ większość najważniejszych banków należy do państwa. Władze chińskie jedynie w bardzo ograniczonym zakresie dostarczyły informacje dotyczące posiadania udziałów w bankach/własności banków w Chinach. W celu uzyskania reprezentatywnych ustaleń Komisja zebrała jednak dostępne informacje, których zarys przedstawiono poniżej. Analizując kwestię tego, czy bankom nadano władzę rządową lub wykonują one taką władzę w jego imieniu, Komisja zgromadziła informacje dotyczące nie tylko tego, czy banki są własnością rządu, lecz także innych aspektów, takich jak obecność przedstawicieli rządu w zarządzie, kontrola rządu nad działalnoscią, realizowanie polityki i interesów rządu oraz to, czy banki założono na podstawie statutu.
(85)
Na podstawie dostępnych informacji stwierdza się, że w Chinach banki będące własnością państwa mają największy udział w rynku i są głównymi podmiotami na chińskim rynku finansowym; badanie Deutsche Bank z 2006 r. dotyczące chińskiego sektora bankowego wskazuje, że udział banków będących własnością państwa może obejmować ponad 2/3 chińskiego rynku. Z tego samego względu w przeglądzie polityki handlowej WTO w odniesieniu do Chin zauważono, że „wysoki poziom własności państwa jest kolejną charakterystyczną cechą sektora finansowego w Chinach” (5). Należy zauważyć, że cztery duże banki będące własnością państwa [Chiński Bank Rolny (Agricultural Bank), Bank Chiński (Bank of China), Chiński Bank Budownictwa (Construction Bank) i Chiński Bank Przemysłowo-Handlowy (Industrial and Commercial Bank)] wydają się reprezentować ponad połowę chińskiego sektora bankowego. Państwo posiada ponad 50 % udziałów w bankach realizujących politykę rządu i innych bankach będących własnością państwa. Komisja zwróciła się także o informacje dotyczące struktury kontroli ze strony rządu w wyżej wspomnianych chińskich bankach oraz realizowania polityki i interesów rządu w odniesieniu do przemysłu papierniczego (tj. zarząd i zgromadzenie udziałowców, protokoły zebrań udziałowców/zarządu, narodowość udziałowców/członków zarządu, polityka kredytowa oraz ocena ryzyka w odniesieniu do pożyczek udzielonych współpracującym producentom eksportującym). Rząd ChRL ani banki nie przedłożyły jednak takich informacji. Wielokrotnie powoływały się tylko na informacje zawarte w przedłożonych przez siebie sprawozdaniach rocznych banków. Informacje zawarte w sprawozdaniach rocznych banków nie zawierały jednak (i nie mogą zawierać) informacji o wystarczającym stopniu uszczegółowienia.
W związku z powyższym Komisja musiała skorzystać z dostępnych informacji. W oparciu o dostępne dane Komisja stwierdziła, że wyżej wspomniane banki są kontrolowane przez rząd i sprawują władzę w jego imieniu, ponieważ ich działania można przypisać państwu. Odnośne dane wykorzystane w celu dokonania powyższych ustaleń uzyskano z informacji przedstawionych przez rząd ChRL, rocznych sprawozdań chińskich banków, które zostały przedłożone przez rząd ChRL lub są publicznie dostępne, informacji pochodzących z badania Deutsche Bank z 2006 r. na temat sektora bankowego Chin, informacji przedstawionych przez współpracujących producentów eksportujących oraz informacji zawartych w skardze. Jeśli chodzi o banki zagraniczne, niezależne źródła szacują, że stanowią one mniejszość w chińskim sektorze bankowym, odgrywając nieistotną rolę w polityce kredytowej, przy czym z odpowiednich informacji wynika, że udział tych banków na chińskim rynku może wynosić zaledwie 1 % (6). Odnośne publicznie dostępne informacje potwierdzają również, że chińskie banki, w szczególności duże banki komercyjne, nadal polegają na udziałowcach będących własnością państwa i na rządzie przy pozyskiwaniu kapitału, gdy w wyniku ekspansji akcji kredytowej brakuje adekwatności kapitałowej (7). Jeżeli chodzi o banki, które udzielają pożyczek współpracującym producentom eksportującym, ogromną większość z nich stanowią banki będące własnością państwa. W oparciu o dostępne informacje stwierdzono faktycznie, że co najmniej 13 z 19 zgłoszonych banków to banki będące własnością państwa, w tym dwa banki realizujące politykę rządową [Eksportowo-Importowy Bank Chiński (Export-Import Bank of China), Chiński Bank Rozwoju (China Development Bank)], i główne banki komercyjne w Chinach, takie jak Chiński Bank Rolny, Bank Chiński, Chiński Bank Budownictwa i Chiński Bank Przemysłowo-Handlowy.
Także w odniesieniu do pozostałych banków będących własnością państwa Komisja zwróciła się o informacje, o których mowa powyżej, dotyczące kontroli ze strony rządu oraz realizowania polityki i interesów rządu w odniesieniu do przemysłu papierniczego. Również w tym przypadku nie przedłożono takich szczegółowych informacji, a jedynie wielokrotnie powoływano się na informacje zawarte w odpowiednich sprawozdaniach rocznych banków, z których większość była dostępna wyłącznie w języku chińskim, bez tłumaczenia na angielski. Informacje zawarte w sprawozdaniach rocznych banków nie mogą jednak zawierać informacji o wystarczającym stopniu uszczegółowienia. W odniesieniu do banków, które realizują politykę rządu, w toku dochodzenia ustalono, że nie istnieją jasne przepisy prawa regulujące ich rolę i związki z rządem. Jednakże z oświadczeń przedłożonych przez rząd ChRL podczas wizyty weryfikacyjnej na miejscu wynika, że banki realizujące politykę rządu wspierają realizację polityki rządu Chin i nie prowadzą działalności nastawionej na zysk. Wszystkie powyższe aspekty potwierdzają, że cztery banki są kontrolowane przez rząd i sprawują władzę w jego imieniu, ponieważ ich działania można przypisać państwu.
(86)
Komisja starała się również przeanalizować różnicę pomiędzy bankami realizującymi politykę rządu (według dostępnych informacji są to Eksportowo-Importowy Bank Chiński, Chiński Bank Rozwoju i Chiński Bank Rolny) a bankami komercyjnymi będącymi własnością państwa. Komisja zwróciła się o wyjaśnienia dotyczące tych dwóch różnych rodzajów instytucji finansowych. Rząd ChRL przedstawił informację, że banki realizujące politykę rządu nie są objęte żadnymi sporządzonymi na piśmie przepisami regulującymi ich sektor, ponieważ chińskie władze są w trakcie opracowywania ustawy o bankach realizujących politykę rządu. Stwierdzono również, że jednego banku realizującego politykę rządową (mianowicie Chińskiego Banku Rozwoju) nie należy uważać za bank realizujący politykę rządu, ponieważ stał się on spółką akcyjną i znajduje się w okresie przejściowym. Przedłożone informacje potwierdzają, że banki realizujące politykę rządu są traktowane inaczej niż banki komercyjne będące własnością państwa. Mimo że brak jakichkolwiek przepisów regulujących sektor banków, które realizują politykę rządu, lub sposób działania tych banków na chińskim rynku, z okólników LBCh, w których banki te są wyraźnie wymienione, wynika, że banki realizujące politykę rządu mają szczególny status w porównaniu z bankami banki komercyjnymi będącymi własnością państwa. Jeśli chodzi o status Chińskiego Banku Rozwoju, zauważa się, że państwo chińskie (za pośrednictwem chińskiego ministerstwa finansów) posiada ponad 50 % udziałów w banku, w związku z czym przekształcenie go w spółkę akcyjną nie ma żadnego wpływu na kontrolę ze strony rządu.
(87)
Innym czynnikiem zakłócającym chiński rynek finansowy jest rola, jaką odgrywa LBCh w wyznaczaniu określonych ograniczeń sposobu ustalania stóp procentowych i ich zmiany. W rzeczywistości w ramach dochodzenia ustalono, że w LBCh istnieją określone zasady regulujące sposób zmiany stóp procentowych w Chinach. Zgodnie z dostępnymi informacjami zasady te są określone w okólniku LBCh nr 251 w sprawie dostosowywania stopy procentowej depozytów i pożyczek Yinfa z 2004 r. („okólnik 251”). Od instytucji finansowych wymaga się oferowania oprocentowania pożyczek w ramach określonego zakresu referencyjnej stopy procentowej pożyczek LBCh. W przypadku pożyczek banków komercyjnych i pożyczek banków realizujących politykę rządu zarządzanych na zasadach komercyjnych nie ma górnego limitu, jedynie dolny limit. W przypadku miejskich spółdzielni kredytowych i wiejskich spółdzielni kredytowych istnieje zarówno limit górny, jak i dolny. W przypadku pożyczek preferencyjnych i pożyczek, w odniesieniu do których Rada Państwowa dysponuje szczegółowymi regulacjami, stopy procentowe nie podlegają wzrostowi. Komisja starała się uzyskać od rządu ChRL wyjaśnienia w zakresie definicji i sformułowań zawartych w okólniku 251 oraz poprzedzających go przepisach (okólnik LBCh nr 250 w sprawie rozszerzenia przedziału dla zmiennej stopy procentowej pożyczek instytucji finansowych - YinFa [2003]). Rząd ChRL wyjaśnił, że okólniki te stanowiły część reformy mającej na celu urynkowienie stóp procentowych w Chinach, ale nie przedstawił dalszych wyjaśnień. Zwrócono się również do rządu ChRL o podanie szczegółowych wyjaśnień odnośnie do pożyczek preferencyjnych i innych pożyczek określonych przez Radę Państwową.
Rząd ChRL stwierdził, że sformułowanie odpowiedniego chińskiego aktu prawnego dotyczy hipotetycznego istnienia innych pożyczek przewidzianych przez Radę Państwową. Rząd ChRL nie dostarczył żadnych innych wyjaśnień lub odpowiedniej dokumentacji, aby wyjaśnić, dlaczego w chińskim ustawodawstwie zdefiniowano pożyczki preferencyjne. Jeśli chodzi o drugi rodzaj pożyczek, nawet gdyby przyjąć argument rządu ChRL, nadal nie jest jasne, dlaczego ustawodawca uznał za konieczne zapewnienie możliwości określenia przez Radę Państwową innych pożyczek. Komisja zwróciła się również o wyjaśnienia dotyczące istnienia pożyczek służących realizacji polityki rządu, zarządzanych na zasadach komercyjnych, o których mowa w okólniku 251. W tej kwestii rząd ChRL nie przedstawił żadnych wyjaśnień ani dowodów. Do rządu ChRL zwrócono się również o przedstawienie wszelkich aktualizacji lub nowych przepisów wydanych w związku z wspomnianym okólnikiem w zakresie polityki kredytowej banków komercyjnych i banków realizujących politykę rządu, ale informacje takie nie zostały dostarczone.
(88)
Zauważa się również, że rząd ChRL nie dostarczył żadnych innych danych ani statystyk na temat struktury chińskiego systemu bankowego.
(89)
W oparciu o motywy 74-88 i uwzględniając brak współpracy ze strony Chin (i w świetle rozważań przedstawionych w motywie 90), Komisja stwierdza, że rynek finansowy w Chinach jest zakłócany w wyniku interwencji rządu, a stopy procentowe stosowane przez banki niekontrolowane przez rząd i inne instytucje finansowe są prawdopodobnie dostosowywane do stóp rządowych. Stopy procentowe stosowane przez banki niekontrolowane przez rząd i inne instytucje finansowe nie mogą zatem zostać uznane za odpowiednie rynkowe poziomy referencyjne przy ustalaniu, czy pożyczki rządowe przynoszą korzyść.
(ii) Wkład finansowy
(90)
Ponadto, uwzględniając wszystkie dowody, stwierdza się, że zdecydowana większość pożyczek udzielanych dwóm współpracującym producentom jest im przyznawana przez banki będące własnością państwa lub realizujące politykę rządu, które uznaje się za organy publiczne z uwagi na ich bliskie związki z rządem. Państwo posiada w nich ponad 50 % udziałów i w związku z tym są kontrolowane przez rząd. Istnieją również dowody potwierdzające, że banki te sprawują władzę w imieniu rządu, ponieważ - jak wyjaśniono w motywie 65 - ma miejsce wyraźna interwencja ze strony państwa (tj. LBCh) w sposób podejmowania przez banki komercyjne decyzji w zakresie stóp procentowych przy pożyczkach udzielanych chińskim przedsiębiorstwom, przy czym w niektórych przypadkach - jak wyjaśniono w motywie 83 - przedsiębiorstwa niemal automatycznie otrzymywały najniższe możliwe oprocentowanie w granicach określonych przez państwo. W tych okolicznościach praktyki w zakresie kredytowania tych podmiotów można przypisać bezpośrednio rządowi. Fakt, że banki sprawują władzę w imieniu rządu, potwierdza także sposób, w jaki plan dotyczący produkcji papieru z 2007 r., decyzja 40 i art. 34 ustawy o bankach komercyjnych odnoszą się do realizacji polityki przemysłowej rządu (zob. motywy 74 do 81). Istnieją także obszerne dowody pośrednie, poparte obiektywnymi analizami i sprawozdaniami, z których wynika, że stopień interwencji rządu w chiński system finansowy pozostaje znaczny (zob. motyw 312). Wreszcie, Chiny nie dostarczyły informacji, które pozwoliłyby lepiej zrozumieć związki między bankami będącymi własnością państwa a rządem (zob. motywy 68-70 i 84-86). W przypadku pożyczek udzielonych przez banki realizujące politykę rządową lub inne banki będące własnością państwa Komisja stwierdza zatem, że wnoszony jest wkład finansowy na rzecz producentów cienkiego papieru powleczonego w formie bezpośredniego przekazania przez rząd środków finansowych w rozumieniu art. 3 ust. 1) lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego.
(iii) Korzyść
(91)
Zgodnie z art. 3 pkt 2) i art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego korzyść istnieje w zakresie, w jakim pożyczki rządowe są przyznawane na bardziej korzystnych warunkach niż warunki, jakie odbiorca mógłby w rzeczywistości uzyskać na rynku. Ponieważ ustalono, że pożyczki sektora prywatnego w Chinach nie opierają się na odpowiednim wskaźniku rynkowym, taki wskaźnik uzyskano, wykorzystując metodę opisaną w motywach 96-102.
(iv) Szczególność
(92)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego. Zaznacza się, iż art. 28 ust. 6 stanowi, że „jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje częściowo, uniemożliwiając ujawnienie istotnych informacji, wynik może być dla strony mniej korzystny, niż gdyby współpracowała”. Fakty wzięte pod uwagę obejmują następujące elementy:
-
dowód szczególności przedstawiony przez skarżącego;
-
ustalenia (zob. motywy 77 i 78), zgodnie z którymi subsydia szczególne są kierowane do sektora papierniczego za pośrednictwem szczególnego planu sektorowego, tj. planu dotyczącego produkcji papieru;
-
Dowód (zob. motyw 76), że przemysł papierniczy jest „przemysłem promowanym” (decyzja nr 40).
-
przepisy art. 34 ustawy o bankach komercyjnych [2003] (zob. motyw 79) stanowiące, że banki komercyjne prowadzą działalność pożyczkową zgodnie z zapotrzebowaniem krajowej gospodarki i rozwojem społecznym oraz z duchem państwowej polityki przemysłowej, tj. w tym konkretnym przypadku zgodnie z planem dotyczącym produkcji papieru;
-
ustalenia (zob. motyw 81), zgodnie z którymi w chińskim państwowym systemie planowania nakazuje się bankom udzielania pożyczek sektorowi papierniczemu, a przedsiębiorstwa uznaje się za podmioty o wysokim ratingu kredytowym, ponieważ kwalifikują się do określonych planów polityki.
(93)
W świetle powyższego oraz przy braku jakiejkolwiek współpracy ze strony rządu ChRL dostępne dowody wskazują, że subsydia przyznawane przedsiębiorstwom z sektora papierniczego nie są powszechnie dostępne i tym samym są szczególne w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W świetle odmowy współpracy ze strony rządu ChRL nie ma podstaw, by sądzić, iż kwalifikowalność do subsydium jest oparta na obiektywnych kryteriach lub warunkach zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
d) Wniosek
(94)
W związku z tym należy uznać, że finansowanie sektora papierniczego należy uznać za subsydium.
(95)
W świetle istnienia wkładu finansowego, korzyści dla producentów eksportujących oraz szczególności przedmiotowe subsydium należy uznać za stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
e) Obliczenie kwoty subsydium
(96)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Zgodnie z art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego za korzyść przyznaną odbiorcom uznaje się różnicę między kwotą, jaką przedsiębiorstwo płaci od pożyczki rządowej, oraz kwotą, jaką firma zapłaciłaby za porównywalną pożyczkę komercyjną, jaką mogłaby faktycznie uzyskać na rynku.
(97)
Jak wyjaśniono powyżej, ponieważ pożyczki udzielane przez chińskie banki odzwierciedlają istotną interwencję rządu w sektorze bankowym i nie odzwierciedlają oprocentowania, jakie można uzyskać na funkcjonującym rynku, odpowiedni wskaźnik rynkowy został skonstruowany przy użyciu metody opisanej poniżej. Ponadto, w związku z odmową współpracy ze strony rządu ChRL Komisja oparła się również na dostępnym stanie faktycznym w celu ustalenia odpowiedniej referencyjnej stopy procentowej.
(98)
Przy konstruowaniu odpowiedniego poziomu referencyjnego za właściwe uważa się zastosowanie chińskich stóp procentowych dostosowanych w taki sposób, by odzwierciedlały normalne ryzyko rynkowe. W sytuacji, w której obecne warunki finansowe eksporterów określono jako warunki rynku zakłócanego i w której brakuje wiarygodnych informacji od chińskich banków na temat pomiaru ryzyka i ustalania ratingów kredytowych, za konieczne uznano nieuwzględnianie zdolności kredytowej chińskich eksporterów jako wartości nominalnej, lecz zastosowanie marży w celu odzwierciedlenia potencjalnego wpływu chińskiego zakłóconego rynku na ich sytuację finansową.
(99)
W odniesieniu do powyższych ustaleń, jak przedstawiono w motywach 68-72, zwrócono się zarówno do rządu ChRL, jak i do współpracujących producentów eksportujących o dostarczenie informacji na temat polityki kredytowej chińskich banków i sposobu przyznawania pożyczek producentom eksportującym. Mimo wielokrotnych wniosków w tej sprawie strony nie dostarczyły takich informacji. W związku z powyższym w świetle wspomnianego braku współpracy i wszystkich dostępnych faktów oraz zgodnie z przepisami art. 28 ust. 6 rozporządzenia podstawowego należy uznać, że wszystkie przedsiębiorstwa w Chinach uzyskałby jedynie najwyższy stopień obligacji o „niskim ratingu kredytowym” (BB w Bloomberg), i zastosować odpowiednią premię oczekiwaną przy obligacjach emitowanych przez przedsiębiorstwa z takim ratingiem do standardowego oprocentowania kredytów Ludowego Banku Chin. W odniesieniu do pożyczek uzyskiwanych w walucie obcej Komisja stosuje odpowiednią premię oczekiwaną przy obligacjach emitowanych przez przedsiębiorstwa z takim ratingiem do standardowego oprocentowania kredytów Ludowego Banku Chin, jak wspomniano w odpowiednich chińskich umowach pożyczki (stopa LIBOR). Biorąc jednak pod uwagę całkowitą odmowę współpracy ze strony rządu ChRL w zakresie dostarczania lub udostępniania informacji na temat banków będących własnością państwa, w świetle wszystkich dostępnych faktów, zgodnie z art. 28 ust. 6 rozporządzenia podstawowego uznaje się za właściwe zastosowanie ratingu kredytowego BB (niski rating kredytowy, spekulacyjny).
(100)
Korzyść dla producentów eksportujących została obliczona poprzez uwzględnienie różnicy stóp procentowych, wyrażonej jako wartość procentowa, pomnożonej przez pozostałą do spłaty kwotę pożyczki, tj. odsetki niezapłacone w OD. Wartość ta została następnie przydzielona do łącznej kwoty obrotów współpracujących producentów eksportujących.
(101)
Jak wyjaśniono w motywie 73, jeden z producentów eksportujących odmówił dostarczenia istotnej umowy o restrukturyzację długu. W rezultacie niemożliwe było zweryfikowanie podstawowych informacji zgłoszonych w związku z pożyczkami wchodzącymi w zakres tej umowy, takich jak stopa procentowa, okres spłacania kredytu, harmonogram spłat itp. Producent eksportujący nie był również w stanie wykazać, że spłacał kwoty główne pożyczek wchodzących w zakres tej umowy. Z tego względu w kalkulacji korzyści przedmiotowe pożyczki uznano za dotację i przydzielono do OD, dodając je do odsetek niezapłaconych w OD, zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi w motywie 100.
(102)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD wynosi 5,37 % dla spółek APP i 1,26 % dla spółek Chenming.
4.2.2 PROGRAMY W ZAKRESIE PODATKU DOCHODOWEGO
- Preferencyjna polityka podatkowa dla przedsiębiorstw uznanych za przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowaną oraz nową technologię
(103)
Program ten umożliwia przedsiębiorstwom, które z powodzeniem wnioskowały o certyfikat przedsiębiorstwa wykorzystującego zaawansowaną lub nową technologię, skorzystanie z obniżonej stawki podatku dochodowego w wysokości 15 % w porównaniu z normalną stawką 25 %.
a) Podstawa prawna
(104)
Podstawą dla preferencyjnego traktowania podatkowego w ramach tego programu jest art. 28 ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw (nr 63, ogłoszonej w dniu 16 marca 2007 r.), w powiązaniu ze środkami administracyjnymi służącymi zidentyfikowaniu przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowaną lub nową technologię. Obwieszczenie Państwowego Urzędu Podatkowego w sprawie zagadnień dotyczących podatku dochodowego od przedsiębiorstw dla przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowaną i nową technologię (Guo Shui Han [2008] nr 985) również odnosi się do tego programu i przedstawiono w nim dalsze szczegóły w zakresie jego wdrożenia.
b) Kwalifikowalność
(105)
Art. 10 środków administracyjnych służących zidentyfikowaniu przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowaną i nową technologię zawiera wykaz kryteriów kwalifikowalności przedsiębiorstw do korzystania z tego programu. Jeśli przedsiębiorstwo spełnia wszystkie warunki określone w art. 10, musi złożyć wniosek do właściwych organów zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 tej samej ustawy.
c) Zastosowanie w praktyce
(106)
Każde przedsiębiorstwo, które ma zamiar wnioskować o udział w tym programie, musi złożyć wniosek on-line do lokalnego Biura Nauki i Technologii, które przeprowadzi wstępną ocenę. Następnie lokalne Biuro Nauki i Technologii przygotuje rekomendację do Wydziału ds. Nauki i Technologii w danej prowincji. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji o wydaniu certyfikatu przedsiębiorstwa wykorzystującego zaawansowaną i nową technologię wydział może także podjąć decyzję o przeprowadzeniu dochodzenia bezpośrednio na terenie przedsiębiorstwa wnioskodawcy.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(107)
Z tego programu subsydiowania skorzystało trzech współpracujących producentów eksportujących, którzy uzyskiwali korzyści w OD. Wprawdzie rząd ChRL nie przedstawił jakichkolwiek przepisów administracyjnych, jednak producenci eksportujący przekazali dostępne akty prawne. Nawet w oparciu o te akty prawne trudno jest jednak określić kształt procedury wnioskowania, która pozostaje mało precyzyjna i nieprzejrzysta.
e) Wniosek
(108)
W związku z tym, program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci utraconych dochodów publicznych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(109)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(110)
Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczono dostęp do tego programu wyłącznie do określonych przedsiębiorstw i sektorów klasyfikowanych jako promowane, takich jak przedsiębiorstwa należące do sektora produkcji papieru powleczonego. W rozdziale 4 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw ChRL (nr 63, ogłoszonej w dniu 16 marca 2007 r.) poświęconym „zachęcie podatkowej”, art. 25 stanowi, że „państwo zapewnia przedsiębiorstwom zachęty podatkowe dla kluczowych sektorów i projektów wspieranych i promowanych przez państwo”. W rozumieniu Komisji Rada Państwowa w decyzji nr 40 (art. 14) i w katalogu restrukturyzacji przemysłowej przedstawia zasady i klasyfikacje pozwalające na uznanie przedsiębiorstwa za promowane. Ponadto brak obiektywnych kryteriów dla ustalenia kwalifikowalności i brak rozstrzygającego dowodu dla uznania, że uprawnienie jest automatyczne zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Chociaż niektóre przepisy administracyjne zostały faktycznie zgromadzone podczas wizyty u producentów eksportujących, odmowa współpracy ze strony rządu ChRL nie pozwala na ocenę istnienia takich obiektywnych kryteriów.
(111)
W związku z tym subsydium to należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(112)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Za korzyść dla odbiorców uznano łączną wartość podatku należnego według podstawowej stawki podatkowej, po odjęciu kwoty, która została zapłacona przy obniżonej preferencyjnej stawce podatkowej. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracujących producentów eksportujących ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(113)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi 1,22 % dla grupy APP i 0,58 % dla grupy Chenming.
- Preferencyjna polityka podatkowa dla badań i rozwoju (B+R)
(114)
Przedmiotowy program zapewnia korzyść wszystkim przedsiębiorstwom, które są uznawane za prowadzące projekty B+R. Taka kwalifikacja zezwala na pomniejszenie podatku dochodowego od przedsiębiorstw o 50 % faktycznych wydatków na zatwierdzone projekty.
a) Podstawa prawna
(115)
Podstawą dla preferencyjnego traktowania podatkowego w ramach programu jest art. 30 ust. 1 ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw (nr 63 ogłoszonej w dniu 16 marca 2007 r.), art. 95 rozporządzenia w sprawie wdrożenia ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, dekret nr 512 Rady Państwowej ChRL ogłoszony w dniu 6 grudnia 2007 r. oraz wytyczne dla kluczowych obszarów (obwieszczenie nr 6 z 2007 r.).
b) Kwalifikowalność
(116)
Przedmiotowy program zapewnia korzyść przedsiębiorstwom, które zostaną uznane za prowadzące projekty B+R. Do programu kwalifikują się tylko projekty B+R przedsiębiorstw z branż wykorzystujących zaawansowaną i nową technologię, które otrzymują podstawowe wsparcie od państwa, oraz projekty wymienione w wytycznych dla kluczowych obszarów uprzemysłowienia z wykorzystaniem zaawansowanej technologii w ramach bieżącego priorytetu w zakresie rozwoju, ogłoszonych przez NDRC.
c) Zastosowanie w praktyce
(117)
Każde przedsiębiorstwo, które ma zamiar wnioskować o udział w programie, musi złożyć szczegółowe informacje o projektach B+R do lokalnego Biura Nauki i Technologii. Po rozpatrzeniu wniosku biuro podatkowe wyda pismo o zatwierdzeniu. Wartość podlegająca opodatkowaniu podatkiem dochodowym od przedsiębiorstw jest pomniejszana o 50 % faktycznych wydatków na zatwierdzone projekty.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(118)
Z programu tego skorzystali współpracujący producenci eksportujący, którzy uzyskiwali korzyści w OD. Wprawdzie rząd ChRL nie przedstawił jakichkolwiek przepisów administracyjnych, jednak producenci eksportujący przekazali dostępne akty prawne. Nawet w oparciu o te akty prawne trudno jest jednak określić kształt procedury wnioskowania, która pozostaje mało precyzyjna i nieprzejrzysta.
e) Wniosek
(119)
W związku z tym program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci utraconych dochodów publicznych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(120)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(121)
Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczono dostęp do tego programu wyłącznie do określonych przedsiębiorstw i sektorów klasyfikowanych jako promowane, takich jak przedsiębiorstwa należące do sektora produkcji papieru powleczonego. Ponadto brak obiektywnych kryteriów kwalifikowalności oraz brak ostatecznego dowodu dla stwierdzenia, że uprawnienie jest automatyczne zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Chociaż niektóre przepisy administracyjne zostały faktycznie zgromadzone podczas wizyty u producentów eksportujących, odmowa współpracy ze strony rządu ChRL nie pozwala na ocenę istnienia takich obiektywnych kryteriów.
(122)
W związku z tym subsydium to należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(123)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Za korzyść tę uznano łączną wartość podatku należnego według podstawowej stawki podatkowej, po odjęciu kwoty, która została zapłacona przy uwzględnieniu dodatkowego 50 % odliczenia faktycznych wydatków na B+R dla zatwierdzonych projektów. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracujących producentów eksportujących ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(124)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi 0,02 % dla grupy APP i 0,05 % dla grupy Chenming.
- Zwolnienie z opodatkowania dywidend wypłacanych między kwalifikowanymi przedsiębiorstwami będącymi rezydentami
(125)
Program dotyczy przedsiębiorstw będących rezydentami w Chinach, które są udziałowcami w innych przedsiębiorstwach będących rezydentami Chin. Pierwsze z nich są uprawnione do zwolnienia z podatku od dochodów z określonych dywidend wypłacanych przez te drugie przedsiębiorstwa.
a) Podstawa prawna
(126)
Podstawą dla preferencyjnego traktowania podatkowego w ramach programu jest art. 26 ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw oraz dalsze wyjaśnienia z art. 83 rozporządzenia w sprawie wdrożenia ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, dekret nr 512 Rady Państwowej ChRL ogłoszony w dniu 6 grudnia 2007 r.
b) Kwalifikowalność
(127)
Przedmiotowy program zapewnia korzyść wszystkim przedsiębiorstwom będącym rezydentami, które są udziałowcami innych przedsiębiorstw będących rezydentami w Chinach.
c) Zastosowanie w praktyce
(128)
Przedsiębiorstwa mogą korzystać z tego programu bezpośrednio poprzez deklarację podatkową.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(129)
W deklaracji podatkowej współpracujących producentów eksportujących znajduje się kwota zwolniona z podatku dochodowego. Kwota ta jest określana jako dywidendy, premie i inne dochody z inwestycji kapitałowych kwalifikujących się rezydentów i przedsiębiorstw zgodnie z warunkami zawartymi w załączniku 5 do deklaracji podatkowej (coroczna deklaracja preferencji podatkowych). Od tych kwot właściwe przedsiębiorstwa nie płaciły podatku dochodowego.
e) Wniosek
(130)
W związku z tym program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci utraconych dochodów publicznych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(131)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(132)
Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczono dostęp do tego programu wyłącznie do przedsiębiorstw będących rezydentami w Chinach uzyskujących dochody z tytułu dywidend od innych przedsiębiorstw będących rezydentami w Chinach, w przeciwieństwie do tych przedsiębiorstw, które inwestują w przedsiębiorstwa zagraniczne.
(133)
Ponadto, biorąc pod uwagę, że na podstawie rozdziału 4 ustawy ChRL o podatku dochodowym od przedsiębiorstw wszystkie powyższe programy podatkowe są zarezerwowane wyłącznie dla ważnych sektorów i projektów wspieranych lub promowanych przez państwo zgodnie z art. 25, również ten program jest szczególny, ponieważ jest on zarezerwowany wyłącznie dla niektórych przedsiębiorstw i sektorów klasyfikowanych jako promowane, takich jak sektor produkcji papieru powleczonego. W rozumieniu Komisji Rada Państwowa w decyzji nr 40 (art. 14) i w katalogu restrukturyzacji przemysłowej przedstawia zasady i klasyfikację pozwalające na uznanie przedsiębiorstwa za promowane. Ponadto brak obiektywnych kryteriów w celu ograniczenia kwalifikowalności i brak rozstrzygającego dowodu dla uznania, że uprawnienie jest automatyczne zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Chociaż niektóre przepisy administracyjne zostały faktycznie zgromadzone podczas wizyty u producentów eksportujących, odmowa współpracy ze strony rządu ChRL nie pozwala na ocenę istnienia takich obiektywnych kryteriów.
(134)
W związku z tym subsydium to należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(135)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Za korzyść tę uznano łączną wartość podatku należnego z uwzględnieniem dochodów z tytułu dywidend pochodzących od innych przedsiębiorstw będących rezydentami w Chinach po odjęciu kwoty, która została faktycznie zapłacona przy uwzględnieniu zwolnienia z opodatkowania dywidend. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracujących producentów eksportujących ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(136)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi 1,34 % dla grupy APP i 0,21 % dla grupy Chenming.
4.2.3. PROGRAMY W ZAKRESIE PODATKÓW POŚREDNICH I PRZYWOZOWYCH TARYF CELNYCH
- Zwolnienie z VAT oraz zwolnienie celne w odniesieniu do przywożonego wyposażenia
(137)
Ten program pozwala na osiągnięcie korzyści w formie zwolnienia z VAT i bezcłowego przywozu dóbr kapitałowych dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym lub przedsiębiorstw krajowych, które mogą otrzymać certyfikat projektów promowanych przez państwo, wydawany przez władze chińskie zgodnie z odpowiednimi przepisami w zakresie inwestycji, podatków i ceł.
a) Podstawa prawna
(138)
Program opiera się na zestawie przepisów prawnych, tj. na okólniku Rady Państwowej nr 37/1997 w sprawie dostosowania polityki podatkowej w zakresie przywożonego wyposażenia, obwieszczeniu Ministra Finansów, Głównego Urzędu Ceł oraz Państwowego Urzędu Podatkowego nr 43 [2008], obwieszczeniu NDRC nr 316 2006 z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie odpowiednich zagadnień dotyczących doręczenia pism zatwierdzających projekty, których rozwój jest wspierany przez państwo, finansowanych ze źródeł krajowych i zagranicznych oraz katalogu niepodlegających zwolnieniu z ceł przywożonych artykułów dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym lub przedsiębiorstw krajowych z 2008 r.
b) Kwalifikowalność
(139)
Kwalifikowalność jest ograniczona do wnioskodawców - zarówno przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym, jak i krajowych przedsiębiorstw - którzy są w stanie uzyskać certyfikat projektu promowanego przez państwo.
c) Zastosowanie w praktyce
(140)
Zgodnie z art. I.1 obwieszczenia NDRC nr 316 2006 z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie odpowiednich zagadnień dotyczących doręczenia pism zatwierdzających projekty, których rozwój jest wspierany przez państwo, finansowanych ze źródeł krajowych i zagranicznych zagraniczne projekty inwestycyjne zgodne „z promowaną kategorią wskazaną w katalogu sektorów dotyczącym zasad inwestycji zagranicznych i katalogu sektorów priorytetowych w kategorii inwestycji zagranicznych w regionie środkowo-zachodnim, wiążących się z transferem technologii, będą zwolnione z ceł i z VAT w odniesieniu do używanego przez nie wyposażenia przywożonego w ramach wszystkich inwestycji, oraz technologii, części i komponentów, a także części zamiennych przywożonych wraz z tym wyposażeniem zgodnie z umową; wyłączone ze zwolnienia są jednak te towary, które są wymienione w katalogu przywożonych towarów w ramach projektów inwestycji zagranicznych niezwolnionych z podatku”. Pisma zatwierdzające projekty dla zagranicznych projektów inwestycyjnych z promowanej kategorii o łącznej wartości inwestycji wynoszącej co najmniej 30 mln USD są wydawane przez NDRC. Pisma zatwierdzające projekty dla zagranicznych projektów inwestycyjnych z promowanej kategorii o łącznej wartości inwestycji poniżej 30 mln USD są wydawane na poziomie prowincji przez komisje lub gospodarcze organy samorządowe. Po otrzymaniu pisma zatwierdzającego projekt w promowanej kategorii przedsiębiorstwa przedstawiają certyfikaty i inne dokumenty związane z wnioskiem do lokalnych organów celnych, aby kwalifikować się do uzyskania zwolnienia z ceł i z VAT dla przywożonego wyposażenia.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(141)
Wszyscy współpracujący producenci eksportujący korzystali z tego programu.
e) Wniosek
(142)
W związku z tym program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci utraconych dochodów publicznych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(143)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(144)
Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczono dostęp do tego programu wyłącznie do przedsiębiorstw, które inwestują w określone kategorie działalności wyczerpująco zdefiniowane przez prawo (tj. katalog wytycznych dla sektorów w zakresie zasad inwestycji zagranicznych oraz katalog kluczowych sektorów, produktów i technologii, których rozwój jest obecnie promowany przez państwo). Ponadto brak obiektywnych kryteriów dla ustalenia kwalifikowalności i brak rozstrzygającego dowodu dla uznania, że uprawnienie jest automatyczne zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Chociaż niektóre przepisy administracyjne zostały faktycznie zgromadzone podczas wizyty u producentów eksportujących, odmowa współpracy ze strony rządu ChRL nie pozwala na ocenę istnienia takich obiektywnych kryteriów.
(145)
W związku z tym subsydium to należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(146)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Korzyść tę oblicza się poprzez uwzględnienie zwolnień z VAT i ceł dla przywożonego wyposażenia. Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) została przydzielona do OD poprzez wykorzystanie okresu użytkowania odpowiadającego średniemu okresowi amortyzacji w omawianym sektorze (tj. 15 lat). Kwota będąca wynikiem obliczeń została następnie przydzielona do łącznego obrotu współpracujących producentów eksportujących uzyskanego ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(147)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi 1,17 % dla grupy APP i 0,61 % dla grupy Chenming.
- Obniżki VAT od wyposażenia wyprodukowanego w kraju
(148)
Ten program pozwala na osiągnięcie korzyści w formie obniżek VAT płaconego przy nabyciu przez przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym wyposażenia wyprodukowanego w kraju.
a) Podstawa prawna
(149)
Program opiera się na okólniku Państwowego Urzędu Podatkowego 171 1999 z dnia 20 września 1999 r. w sprawie wprowadzenia środków tymczasowych dotyczących zarządzania zwrotami VAT przy nabyciu wyposażenia wyprodukowanego w kraju przez przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym i uchylonym przez okólnik w sprawie uchylenia polityki zwrotu VAT przy nabyciu wyposażenia wyprodukowanego w kraju przez przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym (Caishui nr 176 z 2008 r.). Drugi ze wspomnianych dokumentów wprowadza okres przejściowy po uchyleniu programu z dniem 1 stycznia 2009 r.
b) Kwalifikowalność
(150)
Kwalifikowalność jest ograniczona do przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym nabywających wyposażenie wyprodukowane w kraju.
c) Zastosowanie w praktyce
(151)
Program ma na celu zwrot VAT płaconego przy nabyciu wyposażenia wyprodukowanego w kraju przez przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym, jeśli wyposażenie to nie należy do katalogu środków niepodlegających zwolnieniu i jeśli wartość wyposażenia nie przekracza łącznego limitu inwestycji dla przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym zgodnie z „tymczasowymi środkami administracyjnymi w zakresie nabycia wyposażenia wyprodukowanego w kraju”.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(152)
Wszyscy współpracujący producenci eksportujący korzystali z tego programu.
e) Wniosek
(153)
W związku z tym program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci utraconych dochodów publicznych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(154)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(155)
Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że same przepisy, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczały dostęp do tego programu do określonego rodzaju przedsiębiorstw (tj. przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym). Ponadto brak obiektywnych kryteriów dla ustalenia kwalifikowalności i brak rozstrzygającego dowodu dla uznania, że uprawnienie jest automatyczne zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Chociaż niektóre przepisy administracyjne zostały faktycznie zgromadzone podczas wizyty u producentów eksportujących, odmowa współpracy ze strony rządu ChRL nie pozwala na ocenę istnienia takich obiektywnych kryteriów.
(156)
Co więcej program jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 4 lit. b) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę, że subsydium jest uwarunkowane preferencyjnym wykorzystywaniem towarów krajowych w stosunku do towarów przywożonych.
(157)
W konsekwencji subsydium należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(158)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Korzyść dla odbiorców oblicza się poprzez uwzględnienie kwoty VAT zwróconej przy nabyciu wyposażenia wyprodukowanego w kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) została przydzielona do OD poprzez wykorzystanie okresu użytkowania odpowiadającego średniemu okresowi amortyzacji w omawianym sektorze (tj. 15 lat). Kwota będąca wynikiem obliczeń została następnie przydzielona do łącznego obrotu współpracujących producentów eksportujących uzyskanego ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(159)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi 0,03 % dla grupy APP i 0,05 % dla grupy Chenming.
- Zwolnienia z podatku na utrzymanie miasta i prace budowlane oraz dopłat na edukację dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym
(160)
Program ten pozwala przedsiębiorstwom z kapitałem zagranicznym na zwolnienie z lokalnych podatków na utrzymanie miasta i prace budowlane oraz dopłat na edukację.
a) Podstawa prawna
(161)
Program opiera się na przepisach przejściowych w sprawie podatku Chińskiej Republiki Ludowej na utrzymanie miasta (Guo Fa nr 19 opublikowane w dniu 8 lutego 1985 r.) oraz zarządzeniu Ministra Finansów w sprawie niektórych szczególnych zagadnień dotyczących wdrożenia przepisów przejściowych w sprawie podatku Chińskiej Republiki Ludowej na utrzymanie miasta (Cai Shui Zi nr 69, opublikowane w dniu 22 marca 1985 r.).
b) Kwalifikowalność
(162)
Kwalifikowalność jest ograniczona do przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym.
c) Zastosowanie w praktyce
(163)
Zgodnie z przepisami przejściowymi w sprawie podatku Chińskiej Republiki Ludowej na utrzymanie miasta podstawą podatków na utrzymanie miasta i prace budowlane „jest kwota podatku od produktów, VAT i podatku od działalności gospodarczej faktycznie zapłacona przez podatników i jest ona płacona w tym samym czasie co odpowiednio podatek od produktów, VAT i podatek od działalności gospodarczej”.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(164)
Jak wyjaśniono w motywach 347 i 348, zobowiązania podatkowe w odniesieniu do tego programu mają zastosowanie od dnia 1 grudnia 2010 r. do wszystkich przedsiębiorstw działających w Chinach.
e) Wniosek
(165)
W związku z tym oraz opierając się na informacjach dostępnych na dzień 30 listopada 2010 r., program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci utraconych dochodów publicznych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(166)
Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, wyłączono niektóre typy przedsiębiorstw (tj. przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym) z zapłaty podatku na utrzymanie miasta i prace budowlane.
(167)
W konsekwencji subsydium należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
(168)
Niemniej w świetle informacji przekazanych przez rząd ChRL i odpowiednich współpracujących producentów eksportujących stwierdza się, że strony wykazały, iż program nie przynosi już żadnej korzyści uczestniczącym eksporterom.
(169)
Spełnione zatem zostały warunki określone w art. 15 rozporządzenia podstawowego. Stwierdzono zatem, że program ten nie powinien podlegać środkom wyrównawczym.
4.2.4. PROGRAMY DOTACJI
(170)
Ustalono, że spośród różnych programów dotacji wymienionych w skardze współpracujący producenci eksportujący korzystali z dwóch programów, tj. nagrody dla słynnych marek i specjalnych funduszy służących promowaniu rozwoju handlu zagranicznego i gospodarki oraz przygotowaniu znaczących zagranicznych projektów inwestycyjnych w prowincji Szantung. Pozostałe programy, z których korzystali współpracujący producenci eksportujący, zostały zgłoszone przez samych producentów. Rząd ChRL został poinformowany o istnieniu tych programów i zażądano od niego podania niezbędnych informacji na ich temat. Rząd ChRL stwierdził, że żaden program, który nie został uwzględniony w skardze, nie może podlegać dochodzeniu, ponieważ jest to niezgodne z zasadami WTO. W związku z tym rząd ChRL argumentował, że żądanie Komisji musi zostać uznane za niezgodne z zasadami postępowania dowodowego i konsultacji na podstawie Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. Rząd ChRL stwierdził również, iż informacje dostarczone przez Komisję w odniesieniu do przedmiotowych programów są ogólne i nawet zakładając, że programy te mogą podlegać dochodzeniu, Komisja powinna wysłać nowe, dostatecznie uzasadnione żądanie do rządu ChRL, zwracając się do niego o dostarczenie szczegółowych informacji na temat nowych domniemanych subsydiów, które miałyby związek z dochodzeniem.
(171)
W tym zakresie zauważa się, że standardową praktyką UE jest informowanie władz państwa prowadzącego dochodzenie o istnieniu jakichkolwiek domniemanych programów subsydiowania, z których korzystają współpracujących producenci eksportujący, innych niż te wymienione w skardze, oraz żądanie informacji i wyjaśnień na temat tychże domniemanych subsydiów. Stosowana praktyka jest zgodna z odpowiednimi zasadami WTO. Komisja poinformowała rząd ChRL o istnieniu takich programów w momencie, gdy programy te zostały ujawnione, i dostarczyła rządowi ChRL informacje, które otrzymała od chińskich współpracujących producentów eksportujących. Komisja zapewniła rządowi ChRL możliwość konsultacji w odniesieniu do odpowiednich programów, a następnie konsultacje te zostały przeprowadzone. W związku z tym przepisy art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego były w pełni przestrzegane. W ustaleniach przedstawionych poniżej uwzględniono informacje dostarczone przez rząd ChRL w odniesieniu do odpowiednich programów.
(i) Programy wymienione w skardze
- Nagrody dla słynnych marek
a) Podstawa prawna
(172)
Program ten jest wdrażany na podstawie obwieszczenia prowincji Szantung w sprawie specjalnych środków budżetowych na nagrody w 2008 r. na rozwój marek eksportowanych samodzielnie [Lucaiqizhi nr 75 z 2008 r. Program ten zapewnia dotacje dla przedsiębiorstw w celu promowania eksportowania marek i zwiększenia udziału słynnych marek w rynku.
b) Kwalifikowalność
(173)
Do uzyskania nagrody kwalifikują się tylko przedsiębiorstwa eksportujące słynne marki, posiadające siedzibę w prowincji Szantung. Nie przedstawiono żadnych aktów prawnych lub administracyjnych, które uzasadniałyby kryteria kwalifikowalności.
c) Zastosowanie w praktyce
(174)
Celem programu jest nagradzanie przedsiębiorstw, które uznano za przedsiębiorstwa z prowincji Szantung eksportujące słynną markę w celu poprawy ich rozwoju i konkurencyjności. Przedsiębiorstwo nie musi zgłaszać się do tego programu, nie ma więc dokumentu zatwierdzającego.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(175)
Z przedmiotowego programu korzystał jeden współpracujący producent eksportujący.
e) Wniosek
(176)
W związku z tym, program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (i) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci bezpośredniego przekazania środków finansowych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(177)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(178)
Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, jako że dostęp do niego jest ograniczony tylko do niektórych przedsiębiorstw tj. przedsiębiorstw eksportujących słynne marki. W świetle braku jakichkolwiek informacji prawnych lub administracyjnych na temat kryteriów kwalifikowalności nie ma podstaw, by sądzić, iż kwalifikowalność do subsydium jest oparta na obiektywnych kryteriach i warunkach zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(179)
W konsekwencji subsydium należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(180)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Wartość ta (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracującego producenta eksportującego ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(181)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących jest nieistotna (mniej niż 0,01 %) w odniesieniu do grupy Chenming.
- Specjalne fundusze służące promowaniu zagranicznych projektów inwestycyjnych
a) Podstawa prawna
(182)
Oficjalnym dokumentem dla tego programu jest obwieszczenie Ludowego Rządu Shouguang o wspieraniu zaawansowanych przedsiębiorstw w 2008 r. Przedmiotowy program, ustanowiony w dniu 9 lutego 2008 r., zapewnia wsparcie dla przedsiębiorstw, które osiągną doskonałe wyniki w 2008 r.
b) Kwalifikowalność
(183)
Do programu kwalifikują się przedsiębiorstwa, które zostały uznane za „przedsiębiorstwa zaawansowane w zakresie przyciągania inwestycji zagranicznych” i za „przedsiębiorstwa zawansowane w zakresie wyników w handlu zagranicznym” z wyjątkowo dobrymi wynikami w handlu zagranicznym lub przyciąganiu inwestycji zagranicznych. Rząd ChRL nie dostarczył żadnych przepisów ustawowych lub wykonawczych dotyczących tej polityki ani definicji „przedsiębiorstw zaawansowanych w zakresie przyciągania inwestycji zagranicznych” i „przedsiębiorstw zawansowanych w zakresie wyników w handlu zagranicznym”.
c) Zastosowanie w praktyce
(184)
Za przyznawanie środków finansowych przedsiębiorstwom, które zostały uznane za „zaawansowane przedsiębiorstwa w zakresie przyciągania inwestycji zagranicznych” i za „zawansowane przedsiębiorstwa w zakresie wyników w handlu zagranicznym”, odpowiedzialny jest Ludowy Rząd Shouguang.
(185)
Według Rządu ChRL przedsiębiorstwo nie musi wnioskować o udział w tym programie, nie ma więc dokumentu zatwierdzającego.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(186)
Z przedmiotowego programu korzystał jeden współpracujący producent eksportujący.
e) Wniosek
(187)
W związku z tym, program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (i) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci bezpośredniego przekazania środków finansowych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(188)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(189)
Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, jako że dostęp do niego jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw tj. przedsiębiorstw zaawansowanych w zakresie przyciągania inwestycji zagranicznych i przedsiębiorstw zawansowanych w zakresie wyników w handlu zagranicznym. W świetle braku jakichkolwiek informacji prawnych lub administracyjnych na temat kryteriów kwalifikowalności nie ma podstaw, by sądzić, iż kwalifikowalność do subsydium jest oparta na obiektywnych kryteriach i warunkach zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(190)
W konsekwencji subsydium należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(191)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Wartość ta (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracującego producenta eksportującego ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(192)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących jest nieistotna (mniej niż 0,01 %) w odniesieniu do grupy Chenming.
(ii) Programy zgłoszone przez współpracujących producentów eksportujących
- Wsparcie dla podmiotów w ramach postępowań antydumpingowych
a) Podstawa prawna
(193)
Oficjalnym dokumentem dla tego programu są zasady wdrożenia polityki wsparcia dla podmiotów w ramach dochodzeń antydumpingowych, antysubsydyjnych i dochodzeń w sprawie środków ochronnych. Rząd ChRL twierdzi, że powyższy program został zakończony w 2008 r., jednak nie przedstawiono odpowiedniego zawiadomienia prawnego.
b) Kwalifikowalność
(194)
Subsydium udzielane jest przez biuro finansowe regionu/prowincji w celu ułatwienia przedsiębiorstwom udziału w amerykańskich dochodzeniach antydumpingowych. Kwalifikujące się przedsiębiorstwa muszą być zarejestrowane w prowincji Szantung (z wyłączeniem miasta Qingdao) i muszą prowadzić działalność zgodnie z instrukcjami Ministerstwa Handlu oraz organów prowincji.
c) Zastosowanie w praktyce
(195)
Program ten jest szczególny dla niektórych regionów (dostępny tylko w prowincji Szantung, ale z wyłączeniem największego miasta prowincji - Qingdao), a kryteria kwalifikowalności nie są obiektywne w świetle prawa.
(196)
Zgodnie z odpowiednimi przepisami 40 % wynagrodzenia prawników zostanie zwrócone wnioskodawcy.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(197)
Z przedmiotowego programu korzystał jeden współpracujący producent eksportujący.
e) Wniosek
(198)
W związku z tym, program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (i) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci bezpośredniego przekazania środków finansowych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(199)
Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczono dostęp do tego programu do przedsiębiorstw na określonym obszarze geograficznym.
(200)
W konsekwencji subsydium należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(201)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Wartość ta (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracującego producenta eksportującego ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(202)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących jest nieistotna (mniej niż 0,01 %) w odniesieniu do grupy Chenming.
- Dotacja na renowację technologiczną Shouguang
a) Podstawa prawna
(203)
Program został wdrożony zgodnie z opinią w sprawie przyspieszenia rozwoju sektorów wykorzystujących zaawansowaną technologię (wdrożenie tymczasowe) (Shoufa nr 37 [2005]) wydaną przez władze samorządowe Shouguang. Rząd ChRL twierdzi, że istnieją odpowiednie ramy prawne dla programu, ale nie dostarczył ich kopii.
b) Kwalifikowalność
(204)
Program stanowi subsydium mające na celu zwiększenie konkurencyjności przedsiębiorstw. Nie przedstawiono żadnych aktów prawnych lub administracyjnych, które uzasadniałyby kryteria kwalifikowalności.
c) Zastosowanie w praktyce
(205)
Według rządu ChRL, w ramach przedmiotowego programu przyznawane są lokalne dotacje mające na celu promowanie prac B+R, oszczędności energii i ochrony środowiska. Nie istnieje procedura wnioskowania. Rząd regionalny wydaje od czasu do czasu ogłoszenia informujące o producentach eksportujących, którym przyznano dotacje w określonej wysokości.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(206)
Z programu korzystał jeden współpracujący producent eksportujący.
e) Wniosek
(207)
W związku z tym, program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (i) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci bezpośredniego przekazania środków finansowych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(208)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(209)
Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, jako że dostęp do niego jest ograniczony tylko do niektórych przedsiębiorstw. W świetle braku jakichkolwiek informacji prawnych lub administracyjnych na temat kryteriów kwalifikowalności nie ma podstaw, by sądzić, iż kwalifikowalność do subsydium jest oparta na obiektywnych kryteriach i warunkach zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(210)
W konsekwencji subsydium należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(211)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Wartość ta (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracującego producenta eksportującego ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(212)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi 0,59 % dla grupy Chenming.
- Fundusz ochrony prawa własności intelektualnej parku przemysłowego Suzhou Industrial Park
a) Podstawa prawna
(213)
Program został wdrożony na podstawie środków tymczasowych dotyczących wzmocnienia działalności parku przemysłowego Suzhou w zakresie ochrony prawa własności intelektualnej oraz przepisów administracyjnych dotyczących funduszu ochrony prawa własności intelektualnej parku przemysłowego Suzhou Industrial Park.
b) Kwalifikowalność
(214)
Program jest dostępny jedynie dla przedsiębiorstw z siedzibą w parku przemysłowym Suzhou Industrial Park, które otrzymały świadectwo rejestracji praw autorskich do oprogramowania komputerowego, świadectwo rejestracji projektu topografii układów scalonych oraz które ostatnio uzyskały produkty będące słynnymi markami.
c) Zastosowanie w praktyce
(215)
W celu uzyskania dotacji na wniosek o udzielenie patentu lub nagrody za znak towarowy kwalifikujące się przedsiębiorstwo musi wypełnić wniosek o nagrodę dla słynnych marek prowincji Suzhou lub poziom wyżej i złożyć go do Biura Nauki i Technologii Parku. Dotacje są przyznawane przez park przemysłowy Suzhou Industrial Park. Brak informacji na temat finansowania parku oraz na temat tego, od jakich organów państwowych otrzymuje on środki na dotacje.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(216)
Z programu korzystał jeden współpracujący producent eksportujący. Komisja zwraca jednak uwagę na brak jakiejkolwiek odpowiedniej dokumentacji w odniesieniu do współpracującego eksportującego producenta, jako że nie przedstawiono żadnego wniosku o udział w programie ani decyzji o przyznaniu nagrody.
e) Wniosek
(217)
W związku z tym, program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (i) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci bezpośredniego przekazania środków finansowych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(218)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(219)
Przedmiotowy program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, jako że dostęp do niego jest ograniczony tylko do niektórych przedsiębiorstw. W świetle braku jakichkolwiek informacji prawnych lub administracyjnych na temat kryteriów kwalifikowalności nie ma podstaw, by sądzić, iż kwalifikowalność do subsydium jest oparta na obiektywnych kryteriach i warunkach zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(220)
Ponadto program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczono dostęp do tego programu do przedsiębiorstw na określonym obszarze geograficznym. Program jest dostępny tylko dla przedsiębiorstw z siedzibą w parku przemysłowym Suzhou Industrial Park.
(221)
W konsekwencji subsydium należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(222)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Wartość ta (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracującego producenta eksportującego ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(223)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi mniej niż 0,01 % dla grupy APP.
- Dotacje funduszu rozwoju przemysłu wykorzystującego zaawansowane technologie
a) Podstawa prawna
(224)
Ani rząd ChRL, ani producenci eksportujący nie podali jakiejkolwiek podstawy prawnej programu. W programie przewidziano pomoc finansową dla przedsiębiorstw w parku przemysłowym Suzhou Industrial Park i według rządu ChRL ma on na celu przyspieszenie reformowania i unowocześniania parku przemysłowego Suzhou oraz promowanie polepszania jakości badań naukowych prowadzonych przez przedsiębiorstwa w parku.
b) Kwalifikowalność
(225)
Program jest dostępny tylko dla przedsiębiorstw z siedzibą w parku przemysłowym Suzhou Industrial Park, które spełniają wymagania określone w kilku planach oraz w których istnieją właściwe projekty badań naukowych. Rząd ChRL przedstawił opis programu, ale nie przekazał kopii odpowiednich planów.
c) Zastosowanie w praktyce
(226)
Pomoc jest udzielana przedsiębiorstwom, które inwestują w parku i wnioskują o dotacje na określone rodzaje działań (badania i rozwój; koordynacja projektów z rządem; usługi publiczne w zakresie technologii). Dotacje są przyznawane przez park przemysłowy Suzhou Industrial Park. Brak informacji na temat finansowania parku oraz na temat tego, od jakich organów państwowych otrzymuje on środki na dotację.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(227)
Z programu korzystał jeden współpracujący producent eksportujący.
e) Wniosek
(228)
W związku z tym, program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (i) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci bezpośredniego przekazania środków finansowych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(229)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(230)
Program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego, jako że dostęp do niego jest ograniczony tylko do niektórych przedsiębiorstw. W świetle braku jakichkolwiek informacji prawnych lub administracyjnych na temat kryteriów kwalifikowalności nie ma podstaw, by sądzić, iż kwalifikowalność do subsydium jest oparta na obiektywnych kryteriach i warunkach zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(231)
Ponadto program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczono dostęp do tego programu do przedsiębiorstw na określonym obszarze geograficznym. Program jest dostępny tylko dla przedsiębiorstw z siedzibą w parku przemysłowym Suzhou Industrial Park.
(232)
W konsekwencji subsydium należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(233)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Wartość ta (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracującego producenta eksportującego ze sprzedaży w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(234)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu podczas OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi 0,03 % dla grupy APP.
- Nagroda za utrzymywanie wzrostu od Suzhou Industrial Park
a) Podstawa prawna
(235)
Ani rząd ChRL, ani producenci eksportujący nie podali jakiejkolwiek podstawy prawnej programu. Rząd ChRL twierdzi, że program jest wdrażany na podstawie opinii parku przemysłowego Suzhou Industrial Park w sprawie promowania sprawnego, stabilnego i szybkiego wzrostu i ma na celu przyspieszenie wzrostu struktur przemysłowych i handlu zagranicznego.
b) Kwalifikowalność
(236)
Program jest dostępny tylko dla przedsiębiorstw z siedzibą w parku przemysłowym Suzhou Industrial Park. Władze chińskie nie określiły jasnych kryteriów kwalifikowalności. W celu uzyskania dotacji przedsiębiorstwo z siedzibą w parku musi jednak osiągnąć wyższe wyniki w zakresie wywozu w 2009 r. niż faktyczne wyniki w roku poprzednim.
c) Zastosowanie w praktyce
(237)
Według rządu ChRL przedsiębiorstwa nie muszą wnioskować o uczestnictwo w programie, chociaż odpowiedni współpracujący producent eksportujący przedstawił formularz wniosku parku przemysłowego Suzhou Industrial Park w odniesieniu do funduszu rozwoju przemysłu wykorzystującego zaawansowane technologie. Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez rząd ChRL program jest związany z wynikami przedsiębiorstw w zakresie wywozu: przedsiębiorstwa otrzymują określoną kwotę w RMB za każdego dolara wzrostu rozumianego jako wzrost wartości lub wielkości wywozu. Wartość otrzymywanych środków w RMB jest również zróżnicowana w zależności od rodzaju produktów i modeli. Dotacje są przyznawane przez park przemysłowy Suzhou Industrial Park. Brak informacji na temat finansowania parku oraz na temat tego, od jakich organów państwowych otrzymuje on środki na dotacje.
d) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(238)
Z programu korzystał jeden współpracujący producent eksportujący.
e) Wniosek
(239)
W związku z powyższym, program należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (i) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w postaci bezpośredniego przekazania środków finansowych, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami.
(240)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z tego subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem, jak stwierdzono w sekcji 4.1, oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego.
(241)
Program subsydiowania jest szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczono dostęp do tego programu do przedsiębiorstw na określonym obszarze geograficznym. Program jest dostępny tylko dla przedsiębiorstw z siedzibą w parku przemysłowym Suzhou Industrial Park.
(242)
Ponadto program jest prawnie uwarunkowany wynikami w wywozie i dlatego może być uznany za szczególny i stanowiący podstawę środków wyrównawczych na mocy art. 4 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Dotacja jest związana z wynikami w wywozie i obliczana na ich podstawie, ponieważ otrzymywane korzyści są oparte na przyroście wielkości i wartości wywozu między jednym a drugim rokiem.
(243)
W konsekwencji subsydium należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(244)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Wartość ta (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracującego producenta eksportującego z wywozu w OD, ponieważ subsydium jest uzależnione od wyników w wywozie.
(245)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi 0,05 % dla grupy APP.
- Programy zgłoszone przez współpracujących producentów eksportujących, ale nie poddane ocenie
(246)
Współpracujący producenci eksportujący zgłosili następujące programy odnoszące się do oszczędności energii i ochrony środowiska:
-
specjalny fundusz na rzecz oczyszczania zanieczyszczonej wody jeziora Taihu w prowincji Jiangsu,
-
specjalne fundusze na rzecz oszczędności energii Suzhou Industrial Park,
-
specjalny fundusz na rzecz redukcji całkowitych emisji głównych zanieczyszczeń na szczeblu gminy miejskiej miasta Suzhou,
-
dotacje na oszczędzanie wody oraz redukcję emisji,
-
nagroda z tytułu ochrony środowiska od biura ds. ochrony środowiska miasta Suzhou,
-
nagroda z tytułu oszczędności energii w mieście Shouguang.
(247)
Z uwagi na niewielkie korzyści związane z powyższymi programami uznano, że prowadzenie dalszego dochodzenia w odniesieniu do tych programów nie jest konieczne.
4.2.5. DOSTARCZANIE TOWARÓW I ŚWIADCZENIE USŁUG PRZEZ RZĄD ZA KWOTĘ NIŻSZĄ OD ODPOWIEDNIEGO WYNAGRODZENIA
(i) Programy wymienione w skardze i ocenione
- Przyznawanie prawa do użytkowania gruntów
a) Podstawa prawna i kwalifikowalność
(248)
W skardze przedstawiono zarzut, że rząd ChRL przyznał prawa do użytkowania gruntów współpracującym eksporterom za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia. W odpowiedzi rząd ChRL dostarczył ustawę o zarządzaniu gruntami i przepisy w sprawie przypisania prawa do użytkowania będących własnością państwa gruntów pod budowę poprzez zaproszenie do przetargów, aukcje i notowania, nr 39 z dnia 28 września 2007 r. Rząd ChRL odmówił przedstawienia jakichkolwiek danych dotyczących faktycznej ceny praw do użytkowania gruntów, minimalnych poziomów referencyjnych dla cen gruntów, które - jak twierdził - istnieją, sposobu oceny minimalnych poziomów referencyjnych dla cen gruntów, czy też metodyki stosowanej w przypadku wywłaszczenia dawnych użytkowników gruntów.
b) Zastosowanie w praktyce
(249)
Zgodnie z art. 2 ustawy o zarządzaniu gruntami wszystkie grunty są własnością państwa, ponieważ zgodnie z konstytucją Chin i odpowiednimi przepisami prawa grunty są wspólną własnością ludu Chin. Nie jest możliwa sprzedaż gruntów, ale prawa do użytkowania gruntów mogą zostać przypisane zgodnie z ustawą: organy państwowe przypisują je poprzez przetargi publiczne, oferty cenowe bądź aukcje.
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(250)
Współpracujący producenci eksportujący przedstawili informacje dotyczące gruntów, z których korzystają, wraz z odpowiednimi umowami/certyfikatami użytkowania gruntów, ale rząd ChRL nie przedstawił informacji dotyczących wyceny praw do użytkowania gruntów.
d) Wniosek
(251)
W związku z powyższym, przyznawanie prawa do użytkowania gruntów przez rząd ChRL należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (iii) i art. 3 pkt 2) rozporządzenia podstawowego w formie dostarczenia towarów, co stanowi korzyść dla przedsiębiorstw będących odbiorcami. Jak wyjaśniono w motywach 260-262, w Chinach nie istnieje funkcjonujący rynek gruntów, a użycie zewnętrznego poziomu referencyjnego wskazuje, że kwoty płacone za prawa do użytkowania gruntów przez współpracujących eksporterów są znacznie poniżej normalnego poziomu rynkowego.
(252)
Zwrócono się do rządu ChRL o przedstawienie informacji na temat kryteriów kwalifikowalności do otrzymania tego subsydium i na temat korzystania z subsydium, aby można było ustalić, w jakim zakresie dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw i czy jest ono szczególne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia podstawowego. Rząd ChRL nie dostarczył takich informacji. Komisja, mając na uwadze art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym każde ustalenie szczególności powinno być „wyraźnie umotywowane” na podstawie konkretnych dowodów, musiała zatem oprzeć swoje ustalenia na dostępnym stanie faktycznym zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego. Zaznacza się, iż art. 28 ust. 6 stanowi, że „jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje częściowo, uniemożliwiając ujawnienie istotnych informacji, wynik może być dla strony mniej korzystny, niż gdyby współpracowała”. Fakty wzięte pod uwagę obejmują następujące elementy:
(253)
Dowód szczególności przedstawiony przez skarżących.
(254)
ustalenia (zob. motywy 77 i 78), zgodnie z którymi subsydia szczególne są kierowane do sektora papierniczego za pośrednictwem szczególnego planu sektorowego, tj. planu dotyczącego produkcji papieru; W tym zakresie odnotowano, że w art. 7-11 powyższego planu przedstawiono szczególne zasady dotyczące kształtu sektora poprzez wskazanie, które rodzaje działalności w zakresie przemysłu papierniczego powinny być zakładane w różnych regionach geograficznych kraju.
(255)
Dowód (zob. motyw 76), że przemysł papierniczy jest „przemysłem promowanym” (decyzja nr 40).
(256)
Ustalenia (zob. motywy 260-262), że w Chinach nie istnieje funkcjonujący rynek gruntów.
(257)
Ustalenia pochodzące od współpracujących producentów eksportujących, potwierdzone w równoległym dochodzeniu antydumpingowym, że grunty zostały im przydzielone w związku z projektami w zakresie produkcji papieru (8).
(258)
W świetle powyższego oraz przy braku jakiejkolwiek współpracy ze strony rządu ChRL dostępne dowody wskazują, że subsydia przyznawane przedsiębiorstwom z sektora papierniczego nie są powszechnie dostępne i tym samym są szczególne w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W świetle odmowy współpracy ze strony rządu ChRL nie ma podstaw, by sądzić, iż kwalifikowalność do subsydium jest oparta na obiektywnych kryteriach i warunkach zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(259)
W konsekwencji subsydium należy uznać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
e) Obliczenie kwoty subsydium
(260)
W związku z tym, należy stwierdzić, że sytuacja w Chinach w odniesieniu do praw do użytkowania gruntów nie jest oparta na podstawach rynkowych. Wydaje się, że w Chinach nie są dostępne żadne poziomy referencyjne z sektora prywatnego. Tym samym korekta kosztów lub cen w Chinach nie ma zastosowania. W tych okolicznościach uznaje się, że w Chinach nie istnieje rynek i że zgodnie z art. 6 lit. d) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego uzasadnione jest wykorzystanie zewnętrznych poziomów referencyjnych dla mierzenia korzyści. Ponieważ rząd ChRL odmówił współpracy i nie przedstawił żadnego wniosku dotyczącego zewnętrznych poziomów referencyjnych, Komisja musiała oprzeć się na dostępnym stanie faktycznym, aby ustalić właściwy zewnętrzny poziom referencyjny. W tym zakresie uważa się za właściwe wykorzystanie informacji z odrębnego obszaru celnego Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu (Chińskie Taipei), zwanego dalej „Tajwanem”, jako właściwego poziomu referencyjnego.
(261)
Komisja uważa, że ceny gruntu na Tajwanie zapewniają najlepszy wskaźnik zastępczy dla terenów w Chinach, gdzie mają siedziby współpracujący producenci eksportujący. Wszyscy producenci eksportujący są zlokalizowani we wschodniej części Chin, na rozwiniętych terenach o wysokim PKB w prowincjach o wysokiej gęstości zaludnienia, otaczających Szanghaj. Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Korzyść dla odbiorców oblicza się poprzez uwzględnienie różnicy między kwotami płaconymi przez każde z przedsiębiorstw za prawo do użytkowania gruntów a kwotami, które powinny być normalnie zapłacone, na podstawie poziomu referencyjnego z Tajwanu.
(262)
W obliczeniach tych Komisja zastosowała średnią cenę gruntu za metr kwadratowy ustaloną dla Tajwanu, skorygowaną o amortyzację kursu waluty począwszy od dat odpowiednich umów na użytkowanie gruntów. Informacje dotyczące cen gruntów przemysłowych zostały pozyskane ze stron internetowych Biura Przemysłowego Ministerstwa Spraw Gospodarczych Tajwanu. Wartość zmiany kursu walutowego została obliczona na podstawie poziomu inflacji dla Tajwanu, zgodnie z publikacją MFW World Economic Outlook z 2009 r. Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwota tego subsydium (licznik) została przydzielona do OD przy zastosowaniu normalnego okresu korzystania z prawa do użytkowania gruntów przemysłowych w Chinach tj. 50 lat. Wartość ta została następnie przydzielona do łącznego obrotu ze sprzedaży współpracujących producentów eksportujących w OD, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
(263)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu w OD dla współpracujących producentów eksportujących wynosi 2,81 % dla przedsiębiorstw APP i 0,69 % dla przedsiębiorstw Chenming.
(ii) Programy wymienione w skardze, ale nie poddane ocenie
- Dostarczanie energii elektrycznej
(264)
Wykazano, że współpracujący producenci eksportujący nie odnieśli korzyści z tego programu w OD. Tym samym nie zaistniała potrzeba oceny, czy program ten stanowi podstawę środków wyrównawczych.
- Dostarczanie chemikaliów wykorzystywanych do produkcji papieru
(265)
Wykazano, że współpracujący producenci eksportujący nie odnieśli korzyści z tego programu w OD. Tym samym nie zaistniała potrzeba oceny, czy program ten stanowi podstawę środków wyrównawczych.
4.3. KOMENTARZE STRON W ODNIESIENIU DO SUBSYDIOWANIA
4.3.1. WPROWADZENIE
(266)
Rząd ChRL, dwie grupy współpracujących producentów eksportujących (APP i Chenming) oraz skarżący z UE przedstawili uwagi dotyczące ujawnienia ostatecznych ustaleń.
(267)
Skarżący z UE zgadza się z ustaleniami Komisji.
(268)
Rząd ChRL oraz grupy APP i Chenming nie zgadzają się z ustaleniami Komisji. Ponieważ przy ujawnieniu ostatecznych ustaleń argumenty zostały już uwzględnione, nie będą one powtarzane w niniejszym rozporządzeniu.
4.3.2. TWIERDZENIA ODNOSZĄCE SIĘ DO POWIELANIA ŚRODKÓW ZARADCZYCH
(269)
Rząd ChRL twierdził, że propozycja środków wyrównawczych stanowi powielanie środków zaradczych. Oświadczył on, że zgodnie z praktyką stosowaną przez UE w dochodzeniach antydumpingowych przeciwko Chinom wartość normalną określa się w odniesieniu do danych otrzymanych od producentów w państwie trzecim o gospodarce rynkowej. W takich przypadkach cła wyrównawcze powielałyby środki zaradcze zastosowane w tej samej sprawie, gdyż cła antydumpingowe skutecznie równoważą wszelkie subsydia rzekomo przyznawane chińskim przedsiębiorstwom.
(270)
Grupa APP stwierdziła, że jeżeli wartość normalna ustalana jest w oparciu o sprzedaż krajową w państwie analogicznym skutkiem odrzucenia wniosku o MET i stosowania niesubsydiowanej wartości normalnej jest zwiększenie cła o kwotę subsydiów, które byłby liczone podwójnie.
(271)
Rząd ChRL zgłosił, że te same rzekome zakłócenia zostały już uwzględnione w prowadzonym równolegle postępowaniu antydumpingowym. Rząd ChRL stwierdził także, że praktyka stosowana przez Komisję stanowi pogwałcenie przepisów UE i WTO oraz że Komisja powinna zakończyć postępowanie dotyczące cła wyrównawczego lub przyznać MET współpracującym producentom eksportującym w prowadzonym równolegle postępowaniu antydumpingowym. Rząd ChRL stwierdził także, że nie akceptuje argumentu Komisji, iż nie doszło do podwójnego liczenia, gdyż margines szkody jest niższy niż margines dumpingu. Ponadto rząd Chin stwierdził, że obecne postępowanie antydumpingowe powinno zostać zakończone ze względu na ustalenia Organu Apelacyjnego WTO w sprawie DS379 (9) USA - rząd Chin odnoszącej się do powielania środków zaradczych.
(272)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. W związku z tym należy zauważyć, że powielanie środków zaradczych nie odgrywa żadnej roli w niniejszym postępowaniu. Ewentualne równoczesne nałożenie ceł antydumpingowych i wyrównawczych w przypadku państwa o gospodarce nierynkowej z definicji doprowadziłoby do potencjalnego powielenia środków zaradczych jedynie gdyby doszło do kumulacji marginesu dumpingu i kwoty subsydiów, tj. gdyby łączny poziom obu rodzajów cła przekroczył wyższą spośród dwóch kwot: marginesu dumpingu lub kwoty subsydiów. Jak wyjaśniono poniżej, sytuacja ta nie zachodzi.
(273)
Po pierwsze należy przypomnieć, że UE stosuje zasadę niższego cła, nakładając na ten sam produkt cło antydumpingowe i wyrównawcze. Innymi słowy Komisja określa w ramach dochodzeń UE poziom dumpingu, subsydiowania i szkody dla przemysłu unijnego. Poziom ceł nie może być wyższy niż margines szkody, który jest taki sam w obu postępowaniach. W prowadzonym równolegle postępowaniu antydumpingowym Komisja ustaliła margines dumpingu na poziomie znacznie wyższym niż margines szkody. Zgodnie z zasadą niższego cła Komisja zaproponowała wprowadzenie środków w oparciu o margines szkody (zob. rozporządzenie Rady (UE) nr 451/2011 z dnia 6 maja 2011 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (10). Margines subsydiowania stwierdzony w obecnym dochodzeniu antysubsydyjnym nie zapewni zatem przemysłowi unijnemu dodatkowej ochrony w porównaniu z marginesem dumpingu, ponieważ cło antydumpingowe zostanie już ograniczone przez margines szkody. Nie ma zatem miejsca nakładanie się lub kumulacja ceł w dwóch równoległych postępowaniach i nawet zakładając, że środki zaradcze potencjalnie mogą zostać powielone, jak wspomniano w motywie 269, w świetle przepisów nie można wymagać, by równoważono poziom dumpingu kosztem subsydiowania. Ustalona w toku postępowania antydumpingowego różnica pomiędzy marginesem dumpingu a marginesem szkody była znacznie wyższa niż kwota subsydiowania ustalona w niniejszym dochodzeniu. Należy także podkreślić, że w odniesieniu do kompozycji ceł, które mają być zapłacone, Komisja stosuje praktykę nakładania najpierw ceł, których kwota wynika z postępowania dotyczącego cła wyrównawczego. Jeżeli nadal istnieje różnica między wspomnianym powyżej poziomem cła a marginesem szkody, usuwa się ją nakładając cło będące wynikiem dochodzenia antydumpingowego. Nie oznacza to jednak, że dochodzi do podwójnego obliczania, gdyż łączna wysokość obu ceł mogłaby wynikać z samego tylko dochodzenia antydumpingowego.
(274)
Po drugie należy zauważyć, że przepisy nie dopuszczają rozwiązań zaproponowanych przez rząd ChRL, gdyż (i) w toku dochodzenia stwierdzono istnienie subsydiów wyrównawczych, które spowodowały istotną szkodę dla przemysłu unijnego, a wprowadzenie środków leży w interesie Unii, a zatem niniejsze postępowanie nie może zostać zakończone, (ii) nie wszystkie strony z Chin złożyły wniosek o MET w prowadzonym równolegle postępowaniu antydumpingowym, (iii) MET nie może zostać przyznane automatycznie stronom, które o nie nie wnioskowały oraz (iv) MET odmówiono stronom z powodu poważnych braków stwierdzonych w związku z wypełnianiem kryteriów 1, 2 i 3 określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniu antydumpingowym.
4.3.3. TWIERDZENIA ODNOSZĄCE SIĘ DO PRZYJMOWANIA ZA UDOWODNIONE TWIERDZEŃ STRONY PRZECIWNEJ
(275)
Rząd ChRL twierdził także, że w wyniku niewystarczającej współpracy Komisja w sposób niezgodny z przepisami przyjęła za udowodnione twierdzenia strony przeciwnej. W tym kontekście odwołał się on do art. 28 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, który stanowi między innymi, że jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje częściowo, wynik może być mniej korzystny dla wymienionej strony niż w przypadku, gdyby strona ta współpracowała. W opinii rządu ChRL przyjęcie za udowodnione twierdzeń strony przeciwnej stanowi pogwałcenie art. 12 ust. 7 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz załącznika II porozumienia antydumpingowego WTO.
(276)
W odniesieniu do tego punktu należy zauważyć, że interpretacja art. 28 ust. 6 rozporządzenia podstawowego przedstawiona przez rząd ChRL jest pozbawiona podstaw. Komisja nie narzuciła rządowi ChRL „przyjmowania za udowodnione twierdzeń strony przeciwnej”, ponieważ nie wybrała celowo wyniku mniej korzystnego dla eksporterów, których dotyczy postępowanie, ani nie starała się narzucić opcji o charakterze karnym w odniesieniu do istnienia subsydiów lub kwoty ceł wyrównawczych. Komisja jako organ prowadzący dochodzenie zażądała od rządu ChRL dostarczenia w odpowiednim terminie zestawu informacji. Rząd ChRL nie dostarczył jednak informacji niezbędnych dla dochodzenia (tj. kopii planów, informacji dotyczących banków, ocen przeprowadzonych przez banki przy przyznawaniu pożyczek współpracującym producentom eksportującym, wycen prawa do użytkowania gruntów). W tych okolicznościach Komisja zmuszona była do zastosowania przepisów art. 28 rozporządzenia podstawowego dotyczących dostępnych faktów w celu dokonania reprezentatywnych ustaleń. Należy podkreślić, że nie dokonano tego poprzez narzucenie rządowi ChRL ustaleń o charakterze karnym. Należy na przykład zauważyć, że Komisja nie odrzuciła informacji dotyczących praw do użytkowania gruntów; to rząd ChRL nie przedstawił wszystkich wymaganych informacji dotyczących wycen prawa do użytkowania gruntów. Komisja nie zastosowała także wobec rządu ChRL zasady przyjmowania za udowodnione twierdzeń strony przeciwnej w odniesieniu do preferencyjnych pożyczek udzielanych producentom cienkiego papieru powleczonego, ale musiała uzyskać brakujące informacje w zakresie planów, roli banków i ich polityki kredytowej stosowanej w odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących, ponieważ informacje te nie zostały przekazane przez rząd ChRL. Komisja wykorzystała zatem wszelkie informacje przekazane przez rząd ChRL. W przypadkach, w których przedstawione informacje były niewystarczające lub nie były poparte dowodami, Komisja musiała uzupełniać je innymi odpowiednimi danymi w celu ustalenia faktów. W niektórych przypadkach nie można wykluczyć, że wynik był mniej korzystny dla rządu ChRL niż w przypadku gdyby w pełni on współpracował, ale nie było to celem działań Komisji.
(277)
Podejście Komisji w tym przypadku jest inne niż sposób, w jaki „przyjmowanie za udowodnione twierdzeń strony przeciwnej” było stosowane przez panele WTO zgodnie z ust. 7 załącznika V do Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. Na przykład panel ds. EC-Aircraft zastosował zasadę przyjmowania za udowodnione twierdzeń strony przeciwnej w dwóch przypadkach w odniesieniu do hiszpańskiego programu badań naukowych i rozwoju „PROFIT”, gdy UE dostarczyła niewystarczających informacji. W odniesieniu do wysokości środków oraz kwestii rzeczywistej szczególności panel pominął przedstawione przez UE dowody i zastąpił swoje ustalenia rozwiązaniem zaproponowanym przez skarżącego (USA) (11) Nie jest tak w przypadku obecnego dochodzenia, gdyż Komisja nie odrzuciła żadnych informacji przekazanych przez rząd ChRL, zastępując je rozwiązaniem zaproponowanym przez skarżącego, ale wykorzystała wszystkie dostępne informacje do wypracowania wniosków. Wobec powyższego wymienione wcześniej twierdzenia musiały zostać odrzucone.
(278)
Ponieważ Komisja nie stosowała w odniesieniu do rządu ChRL lub jakiegokolwiek eksportera zasady przyjmowania za udowodnione twierdzeń strony przeciwnej, skarga, zgodnie z którą stosowanie tej zasady w odniesieniu do rządu stanowi pogwałcenie przepisów WTO, jest bezcelowa.
(279)
Skarga ta musi zostać odrzucona, gdyż stwierdzenie to nie jest poparte faktami. Komisja poinformowała rząd ChRL o przepisach art. 28 i o tym, w jakich przypadkach przepisy te mogą mieć zastosowanie, w pierwszym piśmie, które rząd ChRL otrzymał po wszczęciu niniejszego postępowania, a także w ostatnim piśmie, które rząd ChRL otrzymał przed wizytą weryfikacyjną na miejscu. Rząd ChRL został ponadto poinformowany o konsekwencjach braku współpracy, jak wyjaśniono w motywie 59.
(280)
Rząd ChRL twierdził także, że Komisja nie żądała nigdy spotkania z bankami będącymi własnością państwa.
(281)
Argumenty te należy odrzucić. W odniesieniu do niego należy zauważyć, że Komisja zażądała bezpośredniego zaangażowania rządu ChRL przy organizowaniu spotkań z bankami, które udzieliły pożyczek współpracującym producentom eksportującym. W tym celu przekazano rządowi ChRL wykaz banków, które udzieliły takich pożyczek. Od rządu ChRL zażądano także zagwarantowania, że banki realizujące politykę rządu i inne instytucje finansowe będą obecne w czasie wizyty weryfikacyjnej na miejscu w siedzibie rządu ChRL w celu udzielenia odpowiedzi na pytania odnoszące się do części kwestionariusza adresowanej do tych stron. Żadne z powyższych żądań nie zostało spełnione przez rząd ChRL.
(282)
Rząd ChRL twierdził, że przyjmowanie za udowodnione twierdzeń strony przeciwnej w obecnym przypadku nie jest uzasadnione, gdyż rząd ChRL w najlepszy możliwy sposób przekazał dostępne informacje. Rząd ChRL stwierdził, że banki są w tym postępowaniu stronami trzecimi, a nie zainteresowanymi stronami w rozumieniu art. 12 ust. 9 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, a zatem nie mają obowiązku współpracować. Stwierdzono także, że Komisja postępowała w sposób arbitralny i działała w sposób niezgodny z przepisami WTO, gdyż rząd ChRL przekazał wystarczające informacje w odniesieniu do pożyczek udzielonych przez banki i praw do użytkowania gruntów.
(283)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. W odniesieniu do nich należy przypomnieć, że Komisja nie zastosowała w odniesieniu do rządu ChRL zasady przyjmowania za udowodnione twierdzeń strony przeciwnej. W motywie 276 stwierdzono ponadto, że Komisja wykorzystała wszystkie informacje przekazane przez rząd ChRL, ale ponieważ brakowało ważnych informacji, musiała uzupełnić dostarczone dane informacjami pochodzącymi z innych źródeł w celu uzyskania reprezentatywnych ustaleń.
(284)
W odniesieniu do stwierdzeń dotyczących zainteresowanych stron należy przypomnieć, że art. 12 ust. 9 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych jednoznacznie stanowi, że strony krajowe lub zagraniczne inne niż wymienione mogą zostać włączone do zainteresowanych stron. W odniesieniu do tego postępowania Komisja w oparciu o skargę zażądała informacji dotyczących preferencyjnych pożyczek udzielanych producentom cienkiego papieru powleczonego. Ponadto informacje te są bezpośrednio powiązane z bankami będącymi w większości własnością państwa. Zarówno współpracujący producenci eksportujący, jak i rząd ChRL byli o tym poinformowani. Ponieważ nie dostarczono wystarczających informacji dotyczących pożyczek udzielanych przez banki, Komisja musiała oprzeć się na dostępnych faktach, zgodnie z przepisami art. 28 rozporządzenia podstawowego.
4.3.4. TWIERDZENIA ODNOSZĄCE SIĘ DO WYKORZYSTYWANIA NAJLEPSZYCH DOSTĘPNYCH INFORMACJI
(285)
Grupa APP twierdziła, że Komisja nie może odrzucić informacji, które nie są pod każdym względem zadowalające, jeżeli zainteresowana strona, która je przekazała, działała dokładając wszelkich starań. APP twierdziła ponadto, że nawet w przypadku gdyby strona nie współpracowała w miarę swoich najlepszych możliwości Komisja, wykorzystując dostępne jej fakty, musi uwzględnić wszystkie poparte dowodami fakty przekazane przez zainteresowane strony, nawet jeżeli fakty te nie zawierałyby pełnych informacji żądanych od tej strony. Komisja jest zatem zobowiązana do uwzględniania takich informacji zarówno przez rozporządzenie podstawowe, jak i Porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.
(286)
Rząd ChRL stwierdził, że działanie w oparciu o dostępne fakty nie jest dopuszczalne w przypadku gdy zainteresowany członek lub zainteresowana strona wykazali, że działali w miarę swoich najlepszych możliwości i przekazali informacje, które mogą zostać zweryfikowane, w sposób umożliwiający ich wykorzystanie w dochodzeniu, we właściwym terminie i w formie lub języku komputerowym wymaganym przez organy prowadzące dochodzenie.
(287)
W tym przypadku nie miało to miejsca. W związku z powyższym przypomina się, że Komisja działała w oparciu o dostępne fakty, zgodnie z przepisami art. 28 rozporządzenia podstawowego oraz art. 12 ust. 7 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, ponieważ rząd ChRL i producenci eksportujący, pomimo wielokrotnie kierowanych do nich żądań, nie przekazali informacji, które uznane zostały za niezbędne w dochodzeniu, w celu uzyskania reprezentatywnych ustaleń. Komisja musiała zmierzyć się z zasadniczym problemem, przed którym stanęła jako organ prowadzący dochodzenie, tj. z faktem, że rząd ChRL odmówił dostępu do informacji na temat planów i roli banków, oceny ryzyka kredytowego przy udzielaniu pożyczek współpracującym producentom eksportującym, wycen prawa do użytkowania gruntów lub dokumentów urzędowych dotyczących różnych programów objętych dochodzeniem ani też nie przekazał tych informacji. Współpracujący producenci eksportujący także nie dostarczyli informacji dotyczących pożyczek przyznanych przez chińskie banki. Sposób, w jaki rząd ChRL i producenci eksportujący współpracowali, nie spełnia zatem standardów ustanowionych przez Organ Apelacyjny WTO w dokumencie „Stany Zjednoczone - Środki antydumpingowe w odniesieniu do określonych produktów ze stali walcowanej na gorąco pochodzących z Japonii”, w którym stwierdzono, że wymagany poziom współpracy zainteresowanych stron to poziom „wysoki” i że zainteresowane strony muszą działać „w miarę swoich najlepszych możliwości” (12). Komisja nie rozumie, dlaczego rząd ChRL i producenci eksportujący nie mogli przedstawić/uzyskać brakujących informacji; nie przedstawili oni przy tym wiarygodnego wyjaśnienia. Rząd ChRL stwierdził także, że nie zostały spełnione warunki pozwalające na wykorzystanie najlepszych dostępnych informacji i że rząd ChRL mógł nie dostarczyć niektórych informacji z powodu ich braku, nieaktualności lub niedostępności, lub ponieważ nie były one wymagane w kwestionariuszu lub przed weryfikacją.
(288)
Argumenty te należy odrzucić. W tym względzie należy zauważyć, że jak jednoznacznie wykazano w sekcji o subsydiowaniu (motywy 64-73), wykorzystanie dostępnych faktów było jedyną opcją umożliwiającą Komisji jako organowi prowadzącemu dochodzenie uzyskanie reprezentatywnych ustaleń. W odniesieniu do typu wymaganych informacji należy przypomnieć, że Komisja żądała jedynie istniejących informacji (tj. o planach, roli banków, ocenie ryzyka kredytowego przy udzielaniu pożyczek współpracującym producentom eksportującym, wycenie prawa do użytkowania gruntów lub dokumentów urzędowych dotyczących różnych programów objętych dochodzeniem) oraz wielokrotnie, już po rozpoczęciu postępowania, umożliwiała rządowi ChRL przekazanie tych informacji.
(289)
Należy ponadto podkreślić, że Komisja jako organ prowadzący dochodzenie miała obowiązek zbadać stwierdzenia zawarte w skardze, dla których przed wszczęciem dochodzenia dostarczono wystarczające dowody (np. wykorzystanie planów pięcioletnich oraz strategii przemysłowej dla uzyskania preferencyjnych pożyczek udzielanych producentom cienkiego papieru powleczonego, rola banków jako organów publicznych, istnienie bezpośrednich/pośrednich programów podatkowych i w zakresie dotacji), a zatem rząd ChRL jako zainteresowana strona musiał przekazać wszystkie informacje uznane za niezbędne. Rząd ChRL przyjął jednak odmienne podejście, które polegało na przyjęciu roli organu prowadzącego dochodzenie. Rząd ChRL postanowił sam ocenić, które informacje uważa za istotne, i ograniczyć przedłożone informacje do dokumentów, które uznał za istotne, nie umożliwiając organowi prowadzącemu dochodzenie zbadania tych kwestii. Doskonale ilustruje to podejście rządu ChRL do banków będących własnością państwa (zob. motyw 282).
Rząd ChRL twierdził, że banki te są „stronami trzecimi”. Skarżący przekazał jednak wystarczające dowody na to, że są one „organami publicznymi” i Komisja miała zatem prawo żądać od rządu ChRL informacji na temat ich działalności. W odpowiedzi rząd ChRL samodzielnie zdecydował, że banki te nie są organami publicznymi, i odmówił przekazania dotyczących ich informacji. Decyzja taka należy jednak do organu prowadzącego dochodzenie, tj. do Komisji, a nie do rządu ChRL. Postępowanie to jednoznacznie nie jest zgodne ze wspomnianym powyżej orzeczeniem WTO, zgodnie z którym zainteresowane strony muszą działać „w miarę swoich najlepszych możliwości”. Trudno jest pogodzić je z konkluzjami Organu Apelacyjnego WTO zawartymi w dokumencie „Stany Zjednoczone - Środki antydumpingowe w odniesieniu do określonych produktów ze stali walcowanej na gorąco pochodzących z Japonii”, zgodnie z którym „współpraca jest procesem wiążącym się ze wspólnym wysiłkiem, w którym strony pracują razem na rzecz osiągnięcia wspólnego celu” (13). Należy także zauważyć, że Komisja zapewniła zainteresowanym stronom dużo czasu na przekazanie żądanych informacji i przeprowadziła dochodzenie zgodnie z przepisami załącznika VI do Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych ustanawiającymi zasady przeprowadzania weryfikacji na miejscu, które umożliwiają między innymi składanie na miejscu wniosków o dalsze szczegółowe informacje w świetle informacji już otrzymanych.
(290)
Rząd ChRL stwierdził, że wymagane plany miały znaczną objętość (282 tys. stron), a zatem tłumaczenie ich stanowiłoby nieuzasadnione dodatkowe obciążenie. Twierdzi on także, iż nie wie o istnieniu niezależnych tłumaczeń tych planów i że nie przekazywał krajowych planów pięcioletnich dla potrzeb postępowania w USA.
(291)
Argumenty te należy odrzucić. Plany, o których mowa w motywie 65, które rząd ChRL przekazał w języku chińskim, miały objętość mniejszą niż 300 stron. Twierdzenie dotyczące 282 tys. stron nie zostało potwierdzone w złożonej przez rząd ChRL dokumentacji. Stwierdzenie to budzi jednak niepokój, gdyż może wskazywać na jeszcze większą interwencję rządu niż wykazana w obecnym dochodzeniu oraz w prowadzonym równolegle dochodzeniu antydumpingowym. W odniesieniu do planów, dla których istnieje niezależne tłumaczenie, należy zauważyć, że Komisja otrzymała te dokumenty od innych zainteresowanych stron i w tych przypadkach przetłumaczone plany zostały wykorzystane dla potrzeb niniejszego dochodzenia. Należy także wyjaśnić, że Komisja nie twierdzi, że rząd ChRL przedstawił plany w postępowaniu w USA. W motywie 66 wspomniano jedynie, że wydaje się, iż istnieją takie przetłumaczone informacje.
4.3.5. TWIERDZENIA DOTYCZĄCE WYKORZYSTANIA INFORMACJI NIEZADOWALAJĄCYCH POD KAŻDYM WZGLĘDEM
(292)
Rząd ChRL twierdził, że Komisja przed wykorzystaniem najlepszych dostępnych informacji musi przeprowadzić analizę zgodnie z wymogami art. 28 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i stwierdzić czy zostały spełnione szczegółowe warunki w nim ustanowione.
(293)
W związku z tym należy zauważyć, że Komisja zdecydowała się na wykorzystanie dostępnych faktów zgodnie z przepisami art. 28 rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie zostały spełnione specyficzne warunki ustanowione w art. 28 ust. 3. Jak wyjaśniono powyżej, rząd ChRL bądź dostarczył niepełne informacje, bądź w wielu przypadkach nie dostarczył wymaganych informacji. Należy przypomnieć, że informacje dotyczące planów bądź w ogóle nie zostały przekazane, bądź zostały przekazane częściowo, informacje dotyczące roli banków były niepełne lub niejednoznaczne, nie przekazano oceny ryzyka kredytowego przeprowadzanej przez banki przy udzielaniu pożyczek współpracującym producentom eksportującym ani wycen prawa do użytkowania gruntów i wielu dokumentów urzędowych dotyczących różnych programów podatkowych i programów dotacji. Biorąc pod uwagę niepełny charakter lub brak informacji, Komisja nie była w stanie sprawdzić niektórych przekazanych informacji. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że w tych warunkach nie można uznać, by rząd ChRL działał w miarę swoich najlepszych możliwości, a także mając na względzie nadmierne trudności w uzyskaniu dostatecznie dokładnych ustaleń, Komisja musiała oprzeć się na dostępnych faktach.
(294)
Rząd ChRL twierdził także, że Komisja powinna była wykorzystać informacje przekazane przez rząd ChRL jako najlepsze dostępne informacje.
(295)
W tym względzie należy zauważyć, że Komisja wykorzystała całość informacji przekazanych przez zainteresowane strony (w tym wszelkie informacje przekazane przez rząd ChRL) i uzyskane z ogólnie dostępnych źródeł w celu dokonania reprezentatywnych ustaleń.
(296)
W odniesieniu do pożyczek stwierdzono, że wobec braku informacji od konkretnych banków, umożliwiających ocenę ryzyka kredytowego przy udzielaniu pożyczek, Komisja powinna była oprzeć się na wyjaśnieniach przekazanych przez LBCh oraz CBRC, a także na sprawozdaniach rocznych banków komercyjnych.
(297)
Argumenty te należy odrzucić. Należy zauważyć, że banki, pomimo kierowanych do nich jednoznacznych wniosków, nie przekazały niezbędnych danych. Informacje przekazane przez LBCh oraz CBRC miały jedynie charakter ogólny i nie były w żaden sposób bezpośrednio powiązane z pożyczkami udzielonymi współpracującym producentom eksportującym. Rząd ChRL włączył do dokumentacji pewną liczbę sprawozdań rocznych banków komercyjnych (niektóre jedynie w języku chińskim) i twierdził, że banki komercyjne zgodnie z prawem podejmują samodzielne decyzje odnoszące się do ich działalności gospodarczej, bez żadnego wpływu jednostek lub organizacji. Są to jedynie proste oświadczenia, które nie umożliwiają weryfikacji tego, czy i w jaki sposób banki oceniały ryzyko kredytowe przy udzielaniu pożyczek współpracującym producentom eksportującym; oświadczenia te należy przeanalizować w kontekście konkretnych przypadków mających miejsce w czasie dochodzenia, kiedy to przedsiębiorstwa otrzymały pożyczki przy braku oceny ryzyka kredytowego.
(298)
W odniesieniu do wycen prawa do użytkowania gruntów stwierdzono, że Komisja powinna była wykorzystać informacje przekazane przez rząd ChRL, które w opinii rządu ChRL wskazywały na funkcjonowanie rynku. Zadeklarowano, że Komisja wymagała obszernych informacji dotyczących minimalnych cen prawa do użytkowania gruntów, przy czym informacje te nie były wymagane w kwestionariuszu lub przed weryfikacją.
(299)
Argumenty te należy odrzucić. Należy przypomnieć w tym względzie, że bez informacji dotyczących cen prawa do użytkowania gruntów nie jest możliwe wyciągnięcie wniosków dotyczących istnienia w Chinach funkcjonującego rynku gruntów, na którym działają prawa podaży i popytu. Należy także zauważyć, że Komisja zapewniła rządowi ChRL wystarczającą ilość czasu na przekazanie tych informacji dla obszarów, na których mają siedzibę współpracujący producenci eksportujący, ale rząd ChRL nie przekazał w tym zakresie nawet jednej liczby. Komisja postępowała w każdym razie zgodnie z przepisami załącznika VI do Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych ustanawiającego zasady przeprowadzania weryfikacji na miejscu, które umożliwiają między innymi składanie na miejscu wniosków o dalsze szczegółowe informacje w świetle informacji już otrzymanych.
4.3.6. TWIERDZENIA DOTYCZĄCE DEFINICJI ORGANÓW PUBLICZNYCH.
(300)
Rząd ChRL stwierdził, że własność państwa nie stanowi odpowiedniego kryterium dla stwierdzenia, czy bank lub instytucja usługowa są organami publicznymi, i że dla potrzeb takiej analizy Komisja powinna wykorzystać zasady UE dotyczące pomocy państwa. Rząd ChRL zażądał także zakończenia niniejszego postępowania w oparciu o ustalenia Organu Apelacyjnego w sprawie USA - ChRL DS379 dotyczące definicji organu publicznego.
(301)
Argumenty te należy odrzucić. W tym zakresie należy zauważyć, że Komisja wyjaśniła w motywie 90 definicję organu publicznego. Definicja ta jest zgodna z orzecznictwem WTO dotyczącym postępowań antysubsydyjnych, w tym wspomnianym wyżej sprawozdaniem Organu Apelacyjnego. Nie ma zatem potrzeby odstąpienia od ogólnie przyjętych punktów odniesienia i stosowania odmiennych wskaźników (np. zasad UE dotyczących pomocy państwa), które mają zastosowanie w innych gałęziach prawa. Należy zwrócić uwagę na fakt, że pomoc państwa ma miejsce w całkowicie odmiennym kontekście, tj. nie ma na celu regulowania międzynarodowego handlu towarami, ale stanowi uzupełnienie wspólnego rynku. Nie ma ponadto podstaw prawnych lub faktycznych dla uwzględnienia wniosku o zakończenie obecnego postępowania.
4.3.7. PREFERENCYJNE SYSTEMY KREDYTOWE DLA SEKTORA PRODUKCJI CIENKIEGO PAPIERU POWLECZONEGO
(302)
W odniesieniu do preferencyjnych pożyczek udzielanych producentom cienkiego papieru powleczonego rząd ChRL stwierdził, że Komisja nie przedstawiła wystarczających dowodów na udzielanie subsydiów szczególnych, co wymagane jest w art. 2 ust. 1 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz w art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Stwierdzono, że analiza przeprowadzona przez Komisję nie definiuje de iure szczególności rzekomych subsydiów.
(303)
Dwóch współpracujących producentów eksportujących stwierdziło także, że pożyczki udzielone chińskim bankom będącym własnością państwa nie miały charakteru szczególnego.
(304)
Twierdzenia te należy odrzucić. W tym zakresie przypomina się, że stwierdzono szczególny charakter wszystkich informacji zawartych w dokumentacji, w tym informacji przekazanych przez rząd ChRL wymienionych w motywie 92. Informacje te potwierdzają istnienie de iure szczególności zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(305)
Rząd ChRL twierdził także, że Komisja nie przekazała konkretnych dowodów subsydiowania zgodnie z art. 2 ust. 4 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 4 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, gdyż dowody wykorzystane przez Komisję nie mogą być uznane za konkretne dowody, ponieważ nie mają one potwierdzającego, obiektywnego i sprawdzalnego charakteru, który nadawałby im wiarygodność.
(306)
Argumenty te należy odrzucić. Należy zauważyć w tym zakresie, że fakty opisane w motywie 92 stanowią konkretny dowód szczególności (tj. subsydia szczególne udzielane w ramach sektorowego planu przemysłowego, przemysł papierniczy uznany za przemysł promowany, rola banków komercyjnych i chińskiego państwowego systemu planowania, a także wysoki rating kredytowy przedsiębiorstw, ponieważ kwalifikują się one do określonych planów polityki). Informacje te są konkretne, ponieważ są jasne, obiektywne i przekonujące. Zostały one wywiedzione z różnych źródeł i przekazane przez zainteresowane strony lub znajdują się w domenie publicznej.
(307)
W odniesieniu do planu dotyczącego produkcji papieru z 2007 r. twierdzono, że nie przewidziano w nim subsydiów szczególnych lub preferencyjnego traktowania przemysłu papierniczego. W opinii rządu ChRL fakt, że w planie tym stwierdzono, że instytucje finansowe nie udzielają pożyczek na projekty, które nie spełniają jego wymogów, jest jedynie zapisem mającym na celu zawieszenie projektów, które spowodowały poważne zanieczyszczenie środowiska.
(308)
Argumenty te należy odrzucić. W tym względzie należy zauważyć, że sformułowania użyte w planie dotyczącym produkcji papieru z 2007 r., wyjaśnione szczegółowo w motywie 77, nie pozostawiają wątpliwości co do istnienia subsydiów szczególnych i preferencyjnego traktowania przemysłu papierniczego. Twierdzenie, że szczegółowe zasady dotyczące instytucji finansowych wynikają jedynie z kwestii związanych ze środowiskiem naturalnym, nie znajduje potwierdzenia w sformułowaniach zawartych w odpowiednich tekstach.
(309)
W odniesieniu do planów polityki oraz dokumentów towarzyszących, takich jak projekt integracyjny i katalog, rząd ChRL powtórzył, iż nie są one same w sobie wiążące prawnie zgodnie z chińską ustawą w sprawie ustawodawstwa. Konieczne są natomiast wiążące prawnie przepisy wykonawcze. Stwierdzono także, że plany są zbyt ogólne, aby mogły zostać wykorzystane do stwierdzenia szczególności, a sam fakt, że przemysł papierniczy jest przemysłem promowanym, nie dowodzi, że rząd ChRL wyraźnie ogranicza dostęp do subsydiów do niektórych przedsiębiorstw.
(310)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. Należy przypomnieć, że w dochodzeniu stwierdzono, że plany są wiążące prawnie z powodów wymienionych w motywie 78. W dochodzeniu stwierdzono także, że status przemysłu papierniczego jako „przemysłu promowanego” przynosi danym przedsiębiorstwom konkretne korzyści.
(311)
W odniesieniu do przyznawania pożyczek stwierdzono, że analiza sprawozdań rocznych chińskich banków, które udzielały pożyczek współpracującym producentom eksportującym, nie wykazała, aby pożyczki te były przyznawane w związku z planami polityki.
(312)
Argumenty te należy odrzucić. Jak wspomniano powyżej, sprawozdania roczne banków nie zawierają konkretnych informacji dotyczących przyznawania pożyczek współpracującym producentom eksportującym. Sprawozdania roczne są dokumentami o charakterze ogólnym, które nie zawierają żadnych informacji na temat sposobu, w jaki chińskie banki przyznały pożyczki współpracującym producentom eksportującym oraz oceniły w ich przypadku ryzyko kredytowe. Zainteresowane strony wielokrotnie wnioskowały o te informacje, które mają zasadnicze znaczenie między innymi ze względu na ustalenia, które znalazły się w sprawozdaniu MFW z 2006 r., zgodnie z którym liberalizacja sektora bankowego w Chinach nie jest pełna, a ryzyko kredytowe nie jest w odpowiedni sposób uwzględniane (14), w sprawozdaniu MFW z 2009 r., w którym podkreślono brak liberalizacji poziomu stóp procentowych w Chinach (15), sprawozdaniu krajowym MFW z 2010 r., w którym stwierdzono, że koszt pozyskania kapitału w Chinach jest stosunkowo niski, przyznawanie kredytów czasami uzależnione jest od czynników niezwiązanych z ceną, a wysoki poziom oszczędności przedsiębiorstw częściowo wynika z niskich kosztów czynników produkcji (w tym kapitału i gruntów) (16), w badaniu gospodarczym Chin z 2010 r. przeprowadzonym przez OECD (17) oraz w dokumencie roboczym nr 747 departamentu gospodarki OECD poświęconym reformom chińskiego sektora finansowego (18), w których stwierdzono, że państwo nadal jest głównym właścicielem instytucji finansowych, co każe podnieść kwestię zakresu, w jakim decyzje banków w zakresie udzielania pożyczek oparte są na analizie ekonomicznej, podczas gdy tradycyjną rolą banków wydaje się być rola agencji rządowych ściśle powiązanych z rządem.
(313)
W odniesieniu do wspomnianego powyżej ratingu kredytowego rząd ChRL stwierdził, że pojedynczy rating kredytowy nie może być uznany za konkretny dowód w kwestii szczególności. W opinii rządu ChRL Komisja nie może odnosić warunków związanych z jednym przypadkiem do wszystkich decyzji kredytowych, chyba że z większości lub nawet wszystkich pożyczek przyznanych współpracującym producentom eksportującym wynikałoby, że polityka przemysłowa umożliwiła im uzyskanie wyższego ratingu kredytowego w OD.
(314)
Argumenty te należy odrzucić. W tym zakresie należy przypomnieć, że rating kredytowy, o którym mowa w motywie 81, bezpośrednio łączy pozytywne perspektywy rozwoju współpracującego producenta eksportującego z istnieniem planów polityki w zakresie produkcji papieru i realizacją określonych w nich celów. Dokument ten oraz plan dotyczący produkcji papieru miały istotne znaczenie dla wypracowania wniosków Komisji, gdyż inne informacje, o których przedłożenie w tym kontekście wnioskowano, takie jak ocena ryzyka w odniesieniu do pożyczek, nie zostały przedstawione pomimo wielokrotnych wniosków, jak opisano powyżej.
(315)
Rząd ChRL twierdził także, że w ramach analizy zarzutów dotyczących preferencyjnych systemów kredytowych Komisja nie uwzględniła okólnika LBCh dotyczącego udoskonalenia udzielania pożyczek specjalnych YINFA [1999] nr 228. W opinii rządu ChRL powyższy okólnik stanowi potwierdzenie faktu, że preferencyjne systemy kredytowe lub pożyczki specjalne zostały zlikwidowane.
(316)
Twierdzenia te należy odrzucić. W tym zakresie należy przypomnieć, że jak wspomniano w motywie 87, Komisja stwierdziła, że w okólnikach LBCh późniejszych niż okólnik z 1999 r. wyraźnie wspomina się o istnieniu preferencyjnych systemów kredytowych i innych pożyczek określonych przez Radę Państwową. Argumenty rządu ChRL dotyczące likwidacji preferencyjnych systemów kredytowych i pożyczek specjalnych nie mogą zatem być poparte konkretnymi faktami. Bez względu na powyższe należy odnotować, że w okólniku z 1999 r. stwierdzono, że wszystkie banki będące w pełni własnością państwa muszą aktywnie komunikować się z organami zajmującymi się danymi branżami przemysłu w celu uzyskania porozumienia i wsparcia. Także to oświadczenie potwierdza, że organy państwowe sprawują kontrolę nad wszystkimi bankami będącymi w pełni własnością państwa.
(317)
W odniesieniu do dowodów dotyczących szczególności przedstawionych przez skarżącego stwierdzono, że przywołują one jedynie ustalenia różnych dochodzeń przeprowadzonych w USA, w których ustalono szczególny charakter między innymi w odniesieniu do planu pięcioletniego.
(318)
W tym zakresie należy zauważyć, że Komisja wykorzystała wszystkie odpowiednie informacje, którymi dysponowała, w celu uzyskania właściwych ustaleń. Dlatego też ogólnodostępne informacje zawarte w skardze, nawet odnoszące się do ustaleń innych organów prowadzących dochodzenie, zostały uznane za odpowiednie, a ich wykorzystanie za właściwe.
(319)
W odniesieniu do decyzji nr 40 oraz katalogu stwierdzono, że nie zdefiniowano w nich wyraźnie sektora cienkiego papieru powleczonego jako sektora lub projektu promowanego. Stwierdzono także, że termin „projekt promowany” obejmuje w Chinach szerokie sektory działalności gospodarczej, w których skład wchodzą różne gałęzie przemysłu.
(320)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. W tym zakresie przypomina się, że w decyzji nr 40 oraz katalogu zdefiniowano przemysł papierniczy, do którego należy sektor cienkiego papieru powleczonego, jako sektor lub projekt promowany. W odniesieniu do projektów promowanych przypomina się, że obejmują one jedynie niektóre obszary działalności w ramach 26 sektorów, a zatem kategoria ta, obejmująca jedynie podgrupę przedsiębiorstw w Chinach, nie może być uważana za kategorię ogólną, a nie szczególną. Komisja uważa to za najbardziej naturalną interpretację wobec braku jakichkolwiek wyjaśnień (i dokumentów potwierdzających) co do dokładnego sposobu, w jaki rząd ChRL zastosował pojęcie „przemysłu papierniczego” np. do celów stosowania decyzji nr 40 i katalogu.
(321)
W odniesieniu do ustawy o bankach komercyjnych rząd ChRL twierdził, że art. 34 ma charakter ogólny, i że zgodnie z przepisami art. 41 tej ustawy banki komercyjne nie mają obowiązku udzielania pożyczek w celu wspierania polityki przemysłowej.
(322)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. W tym zakresie stwierdza się, że w sformułowaniach art. 34 istnieje bezpośredni związek pomiędzy działalnością kredytową banków komercyjnych a polityką przemysłową państwa. Artykuł ten nie może być zatem uznany za ogólny i niewiążący. W odniesieniu do art. 41 wspomnianej ustawy należy stwierdzić, że odnosi się on do prerogatyw banku komercyjnego w zakresie udzielania pożyczek stronom, ale nie do warunków, które muszą uwzględniać banki przy podejmowaniu decyzji w tym zakresie.
(323)
Grupa APP stwierdziła, że przekazała Komisji wystarczające informacje i dokumentację wykazującą, że grupa ta to została oceniona na A-1 w ratingu Moody's w 2007 i 2008 r., a zatem niewłaściwe jest zignorowanie tej oceny przez Komisję i zastosowanie oceny BB z ratingu Bloomberga.
(324)
Komisja dokładnie przeanalizowała sprawozdania z ratingu kredytowego przekazane przez grupę APP. W ratingach tych łączy się obiecujące perspektywy przemysłu papierniczego z ogłoszeniem polityki na rzecz rozwoju przemysłu papierniczego. Informacje zawarte w tych dokumentach potwierdzają zatem ustalenia Komisji, zgodnie z którymi obecna sytuacja finansowa eksporterów powstała w ramach zakłóconych warunków rynkowych, a zatem wiarygodność kredytowa chińskich eksporterów nie może zostać przyjęta w jej obecnej postaci. Argument ten został odrzucony.
(325)
Grupa APP twierdziła także, że sprawozdania z wewnętrznego zarządzania finansowego przywołane w tym punkcie komentarza grupy APP do ujawnionych informacji są „znacznie bardziej zadowalające niż obecnie uwzględniane fakty”.
(326)
Argument ten został odrzucony. Liczby zawarte we wspomnianych sprawozdaniach są wynikiem sytuacji finansowej przedsiębiorstwa powstałej w ramach zakłóconych warunków rynkowych, na które oczywiście wpłynęło stwierdzone przez Komisję udzielanie preferencyjnych pożyczek. Jest to zatem sytuacja błędnego koła, w którym przedsiębiorstwo otrzymuje pożyczkę na preferencyjnych warunkach, która pozytywnie wpływa na jego wskaźniki finansowe, które z kolei mają pozytywny wpływ na warunki kolejnych pożyczek.
(327)
Grupa APP stwierdziła, że metodyka zastosowana przez Komisję przy obliczaniu poziomów referencyjnych dla pożyczek udzielanych w dolarach amerykańskich i euro jest niewłaściwa oraz że Komisja dwukrotnie obliczyła margines dodawany do wskaźnika LIBOR i tym samym podniosła poziom referencyjnej stopy procentowej.
(328)
Zarzut ten musi zostać odrzucony. Komisja nie obliczyła dwukrotnie marginesu dodawanego do wskaźnika LIBOR. Jak wyjaśniono w ramach ujawnienia ostatecznych ustaleń, w celu ustalenia poziomów referencyjnych dla pożyczek w dolarach amerykańskich i w euro udzielanych na okres dłuższy niż 1 rok Komisja dodawała do odpowiedniego jednorocznego wskaźnika LIBOR kwotę marginesu pomiędzy rocznymi obligacjami korporacyjnymi ocenionymi na BB i obligacjami korporacyjnymi ocenionymi na BB o długości n lat, przy czym n oznacza liczbę lat odpowiadającą okresowi, dla jakiego obliczany był „długoterminowy LIBOR dolarów amerykańskich” (tj. 2, 3,…, 15 lat). Należy podkreślić, że opisany powyżej margines został dodany do „czystej” rocznej stopy LIBOR (tj. nie zwiększonej o x punktów bazowych, jak twierdzi grupa APP).
4.3.8. PREFERENCYJNA POLITYKA PODATKOWA DLA PRZEDSIĘBIORSTW UZNANYCH ZA PRZEDSIĘBIORSTWA WYKORZYSTUJĄCE ZAAWANSOWANĄ ORAZ NOWĄ TECHNOLOGIĘ
(329)
W odniesieniu do tego programu rząd ChRL stwierdził, że Komisja nie określiła szczególności na podstawie konkretnych dowodów. Stwierdzono, że art. 25 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw jest częścią przepisów ogólnych, które mają zastosowanie do całej gospodarki Chin, a nie tylko do producentów cienkiego papieru powleczonego.
(330)
Rząd ChRL stwierdził także, że kryteria kwalifikowalności do tego programu są obiektywne i szczegółowo zdefiniowane oraz że uprawnienie jest automatyczne, a zatem program nie może zostać uznany za szczególny w świetle przepisów art. 2 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(331)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. Ustalenia Komisji oparte zostały na konkretnych dowodach. W tym zakresie należy odnotować, że art. 25 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw ogranicza dostęp do programu jedynie do niektórych przedsiębiorstw i gałęzi przemysłu, które zostały zaklasyfikowane jako „promowane”, tj. do konkretnej grupy chińskich przedsiębiorstw. Jak wspomniano powyżej, Komisja stwierdziła, że sektor produkcji papieru powleczonego należy do tej kategorii, a zatem korzyści wynikające z programu mają charakter szczególny zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności należy zauważyć, że w odpowiednich przepisach jest mowa między innymi o konieczności zaliczania produktów do branż wykorzystujących zaawansowaną i nową technologię w ramach kluczowego wsparcia państwa oraz o tym, że przedsiębiorstwa powinny stale prowadzić badania naukowe i działania rozwojowe w celu poszerzania wiedzy w zakresie nauki i technologii, w innowacyjny sposób wykorzystywać nową wiedzę lub w radykalny sposób ulepszać technologię lub produkty. Warunki te jako całość nie mogą być uznane za obiektywne kryteria kwalifikowalności, które prowadzą do automatycznego przyznania subsydium zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(332)
Grupa APP pyta, czy kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych wynikających z programów nie powinna raczej być obliczana na podstawie deklaracji podatkowej i wpłat w roku 2008 zamiast roku 2009 (OD). Stwierdziła ona, że oba programy są związane z podatkiem dochodowym, który w Chinach zwykle jest w całości płacony i regulowany w roku kalendarzowym następującym po danym okresie podatkowym. Decyzja dotycząca podatku dochodowego za 2009 r. lub wszelkiego preferencyjnego traktowania przyznanego w związku z nim została zatem podjęta w 2010 r.
(333)
Argument ten został odrzucony. Rzeczywista kwota otrzymanych korzyści została potwierdzona i sprawdzona przy deklaracjach podatkowych za 2009 r., a zatem korzyści odnoszą się do sprzedaży i zysków wygenerowanych w 2009 r., tj. w OD.
4.3.9. PREFERENCYJNA POLITYKA PODATKOWA DOTYCZĄCA BADAŃ I ROZWOJU
(334)
W odniesieniu do tego programu rząd ChRL stwierdził, że Komisja nie określiła szczególności na podstawie konkretnych dowodów. Stwierdzono zatem, że kryteria kwalifikowalności do tego programu są obiektywne i szczegółowo zdefiniowane oraz że uprawnienie jest automatyczne, a zatem program nie może zostać uznany za szczególny w świetle przepisów art. 2 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(335)
Twierdzenia te należy odrzucić. W tym względzie należy przypomnieć, że w dochodzeniu stwierdzono preferencyjne traktowanie podatkowe w odniesieniu do niektórych przedsiębiorstw prowadzących pewnego rodzaju projekty w zakresie badań i rozwoju, tj. konkretnej grupy przedsiębiorstw w Chinach. Jak wspomniano powyżej, są to przedsiębiorstwa należące do branż wykorzystujących zaawansowaną i nową technologię, które otrzymują podstawowe wsparcie od państwa, oraz projekty wymienione w wytycznych dla kluczowych obszarów uprzemysłowienia z wykorzystaniem zaawansowanej technologii takie jak należące do sektora produkcji cienkiego papieru powleczonego, a korzyści związane z programem mają zatem charakter szczególny zgodnie z art. 4 ust.2 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności należy zauważyć, że właściwe przepisy przedłożone przez współpracującego producenta eksportującego mają ogólny charakter i nie są przejrzyste, a zatem nie mogą być uznane za obiektywne kryteria kwalifikowalności które prowadzą do automatycznego przyznania subsydium. Ustalenia Komisji wynikają z konkretnych dowodów, zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
4.3.10. ZWOLNIENIE Z OPODATKOWANIA DYWIDEND WYPŁACANYCH MIĘDZY KWALIFIKOWANYMI PRZEDSIĘBIORSTWAMI BĘDĄCYMI REZYDENTAMI
(336)
W odniesieniu do tego programu rząd ChRL stwierdził, że Komisja nie określiła szczególności na podstawie konkretnych dowodów. Twierdził on, że zwolnienie z opodatkowania dywidend nie jest subsydium w rozumieniu Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, gdyż zwolnienie z opodatkowania dywidend z natury nie jest subsydium, a celem odpowiednich chińskich przepisów jest wyjaśnienie podstawy podatków w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania.
(337)
Grupa APP twierdziła, że program ten nie jest szczególny, jest powszechnie i w jednolity sposób prowadzony w całych Chinach w oparciu o obiektywne kryteria tj. o źródło dochodu z dywidendy. Twierdziła ona także, że program ten nie stanowi subsydium.
(338)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. W tym zakresie należy zauważyć, że dochód pochodzący z dywidend przedsiębiorstw będących rezydentami jest zwolniony z podatku dochodowego od przedsiębiorstw będących rezydentami. Należy przede wszystkim przypomnieć, że w dochodzeniu stwierdzono preferencyjne traktowanie podatkowe w odniesieniu do niektórych przedsiębiorstw, tj. przedsiębiorstw będących rezydentami otrzymujących dywidendy od innych przedsiębiorstw będących rezydentami oraz dodatkowo ważnych gałęzi przemysłu i projektów wspieranych lub promowanych przez państwo, takich jak sektor produkcji papieru powleczonego, tj. do konkretnej grupy przedsiębiorstw w Chinach. Korzyści wynikające z tego programu mają zatem charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Po drugie stanowi on zachętę podatkową, która prowadzi do utraty dochodów władz publicznych, jak w definicji subsydium znajdującej się w art. 1 ust. 1 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 3 lit. a) rozporządzenia podstawowego W odniesieniu do twierdzenia, że celem tej zachęty jest uniknięcie podwójnego opodatkowania, należy zauważyć, że choć w Porozumieniu w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych stwierdzono, że członkowie WTO mogą wprowadzać środki mające na celu uniknięcie podwójnego opodatkowania (zob. Porozumienie w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, załącznik I, przypis 59), zapis ten stanowi „obronę pozytywną” i nie przedstawiono konkretnych dowodów na potwierdzenie twierdzenia, że dywidendy przedsiębiorstw będących i niebędących rezydentami są traktowane w odmienny sposób z powodu prawnych zobowiązań przyjętych przez ChRL w ramach odpowiednich dwustronnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych z państwami trzecimi.
(339)
Stwierdzono także, że program nie ma żadnego zastosowania dla przedsiębiorstw i gałęzi przemysłu zaklasyfikowanych jako „wspierane przez państwo”, ale z definicji stosuje się do wszystkich przedsiębiorstw będących rezydentami. Rząd ChRL stwierdził także, że zgodnie z art.2 ust. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych wprowadzanie mających zastosowanie ogólne stawek podatkowych nie może zostać uznane za subsydium szczególne. Stwierdzono zatem, że kryteria kwalifikowalności do tego programu są obiektywne i szczegółowo zdefiniowane oraz że uprawnienie jest automatyczne, a zatem program nie może zostać uznany za szczególny w świetle przepisów art. 2 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(340)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. W tym względzie należy zauważyć, że przepisy prawa regulujące ten program znajdują się w rozdziale 4 „Preferencyjne traktowanie podatkowe” ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw, w którym przewidziane zostały szczególne zachęty podatkowe dla ważnych gałęzi przemysłu i projektów wspieranych lub promowanych przez państwo. Jak wyjaśniono powyżej, w tych warunkach korzyści z programu mają charakter szczególny w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W toku dochodzenia nie stwierdzono obiektywnych kryteriów dotyczących ograniczenia kwalifikowalności ani ostatecznego dowodu pozwalającego stwierdzić, że kwalifikowalność jest automatyczna. W odniesieniu do twierdzeń dotyczących art. 2 ust. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych należy odnotować, że obecny program nie odnosi się do ustalania ogólnie stosowanych stawek podatkowych, ale do istnienia zwolnienia z podatku od pewnego rodzaju dochodów pewnego rodzaju przedsiębiorstw.
4.3.11. ZWOLNIENIE Z VAT ORAZ ZWOLNIENIE CELNE W ODNIESIENIU DO PRZYWOŻONEGO WYPOSAŻENIA
(341)
W odniesieniu do tego programu rząd ChRL stwierdził, że Komisja nie określiła szczególności na podstawie konkretnych dowodów. Twierdził on, że specyficzne kategorie przedsiębiorstw szczegółowo określone w przepisach nie są szczególne, gdyż obejmują szerokie sektory aktywności gospodarczej, w których skład wchodzą różne gałęzie przemysłu. Stwierdzono zatem, że kryteria kwalifikowalności do tego programu są obiektywne i szczegółowo zdefiniowane oraz że uprawnienie jest automatyczne, a zatem program nie może zostać uznany za szczególny w świetle przepisów art. 2 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(342)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. W tym zakresie należy przypomnieć, że z programu tego mogą korzystać jedynie przedsiębiorstwa, które prowadzą inwestycje w specyficznych branżach szczegółowo określonych w przepisach (tj. w katalogu wytycznych dla sektorów w zakresie zasad inwestycji zagranicznych oraz katalogu kluczowych sektorów, produktów i technologii, których rozwój jest obecnie promowany przez państwo). Fakt, że kwalifikowalność ograniczona jest do specyficznych branż, stanowi potwierdzenie faktu, że program nie jest ogólnie dostępny dla szerokich sektorów gospodarki, a zatem korzyści z tego programu mają charakter ogólny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Ponadto w toku dochodzenia nie stwierdzono obiektywnych kryteriów dotyczących ograniczenia kwalifikowalności ani ostatecznego dowodu pozwalającego stwierdzić, że kwalifikowalność jest automatyczna. Ustalenia Komisji wynikają z konkretnych dowodów, zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(343)
Grupa APP twierdziła, że okres amortyzacji zastosowany przez Komisję w celu kalkulacji korzyści wynikającej z tego programu, którą można przypisać do OD, nie jest poprawny oraz że Komisja powinna była zastosować okres amortyzacji zgłoszony przez przedsiębiorstwa z grupy APP. Według APP metodyka ta jest sprzeczna z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(344)
Argument ten został odrzucony. Okres amortyzacji zgłoszony przez APP określono dla celów księgowych i finansowych. Okresy amortyzacji zgłoszone przez pozostałych współpracujących producentów eksportujących i przemysł unijny były inne. W związku z powyższym Komisja, zgodnie ze swoją zwyczajową praktyką i z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, zastosowała do celów tej kalkulacji jako okres użytkowania urządzeń okres 15 lat, który w przemyśle tym jest uznawany za „normalny” okres amortyzacji.
4.3.12. OBNIŻKI VAT OD WYPOSAŻENIA WYPRODUKOWANEGO W KRAJU
(345)
W odniesieniu do tego programu rząd ChRL stwierdził, że Komisja nie określiła szczególności na podstawie konkretnych dowodów. Twierdzono, że rząd ChRL wyjaśnił kryteria kwalifikowalności do korzystania z tego programu, dlatego nie ma podstawy do oparcia się na dostępnych faktach.
(346)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. W tym kontekście należy przypomnieć, że program ten jest zarezerwowany dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym, które kupują określony rodzaj wyposażenia wyprodukowanego w kraju, tj. do konkretnej podgrupy przedsiębiorstw w Chinach, dlatego korzyści w ramach tego programu są szczególne w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit a) rozporządzenia podstawowego. Ponadto w toku dochodzenia nie stwierdzono obiektywnych kryteriów dotyczących ograniczenia kwalifikowalności ani ostatecznego dowodu pozwalającego stwierdzić, że kwalifikowalność jest automatyczna. W związku z powyższym ustalenia Komisji, oparto, korzystając z przedłożonych informacji i przepisów art. 28 rozporządzenia podstawowego, na konkretnych dowodach, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
4.3.13. ZWOLNIENIA Z PODATKU NA UTRZYMANIE MIASTA I PRACE BUDOWLANE ORAZ DOPŁAT NA EDUKACJĘ DLA PRZEDSIĘBIORSTW Z KAPITAŁEM ZAGRANICZNYM
(347)
Zarówno APP, jak i Chenming stwierdziły, że zgodnie z Zawiadomieniem o połączeniu podatku na utrzymanie miasta i prace budowlane oraz dopłat na edukację dla przedsiębiorstw krajowych i przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym oraz osób prywatnych wydanym przez Radę Państwową Chin w dniu 18 października 2010 r. i obowiązującym od dnia 1 grudnia 2010 r. wyżej wspomniany podatek i dopłata mają teraz zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw i osób prywatnych w Chinach, bez jakichkolwiek wyjątków. Przedmiotowy program nie stanowi już zatem podstawy stosowania środków wyrównawczych.
(348)
Przedstawione argumenty przeanalizowano zgodnie z przedłożoną dokumentacją i dowodami dostarczonymi przez strony. Zwrócono się do rządu ChRL o potwierdzenie powyższych informacji. Rząd ChRL, będący zainteresowaną stroną podczas niniejzszego postępowania i organem przyznającym subsydium w odniesieniu do tego programu, powiadomił Komisję, że program wycofano i nie zastąpiono go żadną inną zachętą odnoszącą się do tego samego zobowiązania podatkowego. Na podstawie informacji przedłożonych przez współpracujących producentów eksportujących stwierdza się, że obie grupy wykazały, że nie korzystają już z żadnego subsydium wynikającego z tego programu. W tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 15 rozporządzenia podstawowego nie nakłada się środków, jeśli subsydium jest wycofane lub wykazano, że subsydium nie przynosi żadnej korzyści eksporterom. W związku z tym oraz w oparciu o informacje zawarte w dokumentacji stwierdza się, że subsydium związane z tym programem nie przynosi już korzyści eksporterom. W związku z powyższym odpowiednio zmieniono ustalenia przedstawione w motywach 160-169.
4.3.14. NAGRODY DLA SŁYNNYCH MAREK I SPECJALNE FUNDUSZE SŁUŻĄCE PROMOWANIU ZAGRANICZNYCH PROJEKTÓW INWESTYCYJNYCH
(349)
W odniesieniu do tych programów rząd ChRL stwierdził, że Komisja nie określiła szczególności na podstawie konkretnych dowodów. Twierdzono, że rząd ChRL przekazał wystarczające informacje w odniesieniu do tych programów oraz że nie istnieją przepisy ustawowe ani wykonawcze dotyczące tych programów.
(350)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. W tym zakresie należy przypomnieć, że programy te uznano za szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych w oparciu o informacje przekazane przez rząd ChRL i współpracujących producentów eksportujących, mimo że nie przedłożono żadnych przepisów prawa. Fakt, że - jak stwierdził rząd ChRL - nie istnieją przepisy prawa dotyczące tych programów, potwierdza ponad wszelką wątpliwość, że obiektywne kryteria i warunki określone przez prawo regulujące przedmiotowe programy po prostu nie istnieją. W związku z powyższym ustalenia Komisji, oparto, korzystając z przedłożonych informacji i przepisów art. 28 rozporządzenia podstawowego, na konkretnych dowodach, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Wobec braku jakichkolwiek kryteriów i warunków wydaje się, że rząd posiada znaczną swobodę decyzyjną; należy także uznać, że dostęp do subsydium jest ograniczony do niektórych przedsiębiorstw.
4.3.15. DOTACJE FUNDUSZU ROZWOJU PRZEMYSŁU WYKORZYSTUJĄCEGO ZAAWANSOWANE TECHNOLOGIE I NAGRODA ZA UTRZYMYWANIE WZROSTU OD SUZHOU INDUSTRIAL PARK
(351)
W odniesieniu do tych programów rząd ChRL stwierdził, że Komisja błędnie zinterpretowała art. 2 ust. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, ponieważ parki przemysłowe nie stanowią określonych obszarów geograficznych.
(352)
Argumenty te należy odrzucić. W tym zakresie należy przypomnieć, że park przemysłowy Suzhou wyraźnie stanowi mniejszą jednostkę w obrębie jurysdykcji ChRL, a co za tym idzie określony obszar geograficzny zgodnie z przepisami art. 2 ust. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. Mimo to należy jednak także zauważyć, że nawet gdyby powyższe ustalenia nie zostały potwierdzone faktami ustalonymi w dochodzeniu, sama definicja parku przemysłowego zakłada, że może on mieścić jedynie pewien podzbiór przedsiębiorstw na terytorium państwa lub organu przyznającego, a zatem zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych subsydia przyznawane przez park przemysłowy zostałyby uznane za szczególne.
4.3.16. PRZYZNAWANIE PRAWA DO UŻYTKOWANIA GRUNTÓW
(353)
W odniesieniu do prawa do użytkowania gruntów rząd ChRL argumentował, że stosowanie zewnętrznego poziomu referencyjnego jest niezgodne z prawem, powołując się na art. 14 lit. d) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz ustalenia Organu Apelacyjnego w sprawie USA przeciwko Softwood Lumber IV. Twierdzono, że przepisy UE i WTO ograniczają stosowanie zewnętrznych poziomów referencyjnych do wyjątkowych okoliczności tj. wyłącznie do sytuacji, w których ceny na rynku prywatnym są zakłócane z powodu dominującej roli rządu jako podmiotu dostarczającego dany towar lub świadczącego daną usługę. Według rządu ChRL Komisja nie udowodniła, że ceny na rynku prywatnym są zakłócane z powodu dominującej roli rządu ChRL jako takiego podmiotu.
(354)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. Po pierwsze, należy zauważyć, że w zasadach WTO, potwierdzonych przez Organ Apelacyjny w sprawie USA przeciwko Softwood Lumber IV (DS257) oraz przez panel w sprawie Cła wyrównawcze USA wobec Chin (DS379) nie zakazano stosowania zewnętrznych poziomów referencyjnych. Po drugie, w swoim podejściu Komisja w pełni uwzględniła szczególne warunki wymagane zgodnie z orzecznictwem WTO, aby móc posłużyć się zewnętrznym poziomem referencyjnym. Jak wykazano w motywach 248-259, grunty w Chinach są własnością rządu i są udostępniane na zasadzie dzierżawy. Ponadto władze chińskie kontrolują podaż gruntów i ich przydzielanie przedsiębiorstwom, także na rynkach wtórnych, a przydzielanie gruntów przedsiębiorstwom jest związane ze zbiorem ścisłych zasad, natomiast wszelkie zmiany w przydziale gruntu, np. przeniesienie umowy użytkowania gruntu z jednego przedsiębiorstwa na drugie muszą być zatwierdzone przez państwo i zapisane w nowej umowie użytkowania gruntów zawartej z odpowiednim organem państwowym przez przedsiębiorstwo, któremu przydzielono grunt. Wobec powyższego stwierdza się, że rząd ChRL odgrywa dominującą rolę w dystrybucji praw użytkowania gruntów oraz że wszelkie ceny na rynku „prywatnym” w Chinach (o ile takie istnieją - w ramach niniejszego dochodzenia nie przedstawiono żadnych) z pewnością będą zniekształcone z powodu dominującej roli rządu ChRL jako podmiotu dostarczającego grunty i jego monopolistycznej roli regulatora transakcji dotyczących gruntów. W związku z powyższym wkład finansowy rządu ChRL będzie de facto określał poziom wszelkich cen na rynku prywatnym.
(355)
Rząd ChRL argumentował także, że wybierając Tajwan na zewnętrzny poziom referencyjny, Komisja nie zastosowała zewnętrznego poziomu referencyjnego, który odnosiłby się lub nawiązywał do warunków rynkowych występujących w Chinach lub był z nimi związany. Twierdzono, że stosowanie poziomu referencyjnego z Tajwanu w celu zrekompensowania różnic w przewadze komparatywnej pomiędzy państwami jest wyraźnie zakazane w zasadach WTO.
(356)
Twierdzenia te musiały zostać odrzucone. Zdaniem Komisji Tajwan (19) jest odpowiednim zewnętrznym poziomem referencyjnym, co wynika z wszystkich informacji zawartych w dokumentacji, obejmujących (i) poziom rozwoju gospodarczego i strukturę gospodarczą na Tajwanie i w odpowiednich prowincjach chińskich, w których współpracujący producenci eksportujący mają siedziby, (ii) fizyczną bliskość tych dwóch chińskich prowincji i Tajwanu, (iii) wysoki poziom infrastruktury na Tajwanie i w dwóch chińskich prowincjach, (iv) silne powiązania gospodarcze oraz handel transgraniczny między Tajwanem a ChRL, (v) podobną gęstość zaludnienia w przedmiotowych chińskich prowincjach i na Tajwanie, (vi) podobieństwo rodzaju gruntów oraz transakcji wykorzystanych w celu skonstruowania odpowiedniego poziomu referencyjnego na Tajwanie do tych w ChRL, a także (vii) wspólne cechy demograficzne, językowe i kulturowe Tajwanu i ChRL. Ponadto prowincje Jiangsu i Szantung są uważane za wiodące chińskie prowincje pod względem produkcji (20). Mimo że PKB na mieszkańca Tajwanu i dwóch chińskich prowincji nie jest identyczne, PKB przedmiotowych chińskich prowincji w ostatnich latach dynamicznie rosło, co oznacza, że doganiają one Tajwan.
Ponadto najnowsze dane wskazują na to, że ChRL i Tajwan mają podobne wskaźniki wzrostu realnego PKB (21). Należy jednak zauważyć, że szczegółowe porównanie pomiędzy PKB gospodarki rynkowej (ChRL) a PKB utrwalonej gospodarki rynkowej (Tajwan) nie jest decydujące, ponieważ normalne jest, że w kategoriach PKB gospodarka nierynkowa znajduje się w tyle za funkcjonującą gospodarką rynkową. Ponadto w przypadku gruntów przemysłowych na podaż i popyt może wpływać także wiele innych czynników, takich jak plany zagospodarowania przestrzennego i polityka w dziedzinie środowiska. W rzeczywistości chodzi o to, jakie byłyby „warunki rynkowe występujące” w ChRL w odniesieniu do praw użytkowania gruntów, gdyby państwo to posiadało funkcjonującą gospodarkę rynkową; wszelkie dowody wskazują na to, że byłyby one bardzo podobne do tych panujacych na Tajwanie.
(357)
Na podstawie wszystkich powyższychinformacji uznano, że wybrany poziom referencyjny jest zgodny z wymogami Organu Apelacyjnego zawartymi w sprawie USA przeciwko Softwood Lumber IV (ust. 103), w których stwierdzono, że „wybrany poziom referencyjny musi jednak odnosić się lub nawiązywać do warunków rynkowych występujących w tym państwie lub być z nimi związany oraz musi odzwierciedlać cenę, jakość, dostępność, zbywalność towaru, transport oraz inne warunki zakupu lub sprzedaży zgodnie z art. 14 lit. d)”. Wszystkie warunki na Tajwanie rzeczywiście odnoszą się do warunków rynkowych występujących w dwóch przedmiotowych chińskich prowincjach. Grunty są dostępne na obszarach o podobnej gęstości zaludnienia, fizyczna bliskość obszarów gwarantuje podobną jakość gruntów, natomiast fakt, że Tajwan i dwie chińskie prowincje mają wspólny język i kulturę, posiadają gospodarkę zorientowaną na wywóz oraz ważne sektory produkcji, potwierdza, że cena, zbywalność i inne warunki zakupu lub sprzedaży gruntów są ściśle powiązane.
(358)
Współpracujący producenci eksportujący twierdzili, że informację, którymi dysponuje Komisja, są wystarczające do stwierdzenia, że w Chinach istnieje rynek gruntów.
(359)
Argument ten został odrzucony. Z informacji udostępnionych Komisji nie można było wywnioskować istnienia funkcjonującego rynku gruntów w Chinach. Z aktów prawnych przekazanych Komisji przez rząd ChRL jasno wynika, że wszystkie grunty w ChRL są własnością państwa i są udostępniane wyłącznie na zasadzie dzierżawy. Władze chińskie sprawują pełną władzę nad podażą i przydzielaniem gruntów przedsiębiorstwom, w tym nad transakcjami na rynku wtórnym. Nie przedłożono dowodów na istnienie mechanizmu rynkowego w ramach dystrybucji praw do użytkowania gruntów, mimo że Komisja zwróciła się o takie dowody. Sytuację wyjaśniono szczegółowo w motywie 354, w którym omówiono podobne twierdzenia rządu ChRL.
(360)
Grupa APP stwierdziła, że jako poziom referncyjny należy zastosować obecne ceny gruntów w Chinach lub obecne ceny gruntów w indyjskim stanie Maharasztra. Także grupa Chenming zaproponowała zastosowanie indyjskiego stanu Maharasztra jako poziomu referencyjnego.
(361)
Jak opisano już w motywie 359, w Chinach nie istnieje funkcjonujący rynek gruntów. W związku z powyższym zastosowanie obecnych cen gruntów jako poziomu referencyjnego nie jest właściwe. Producenci eksportujący opierali swoje twierdzenie na tym, że ceny gruntów w indyjskim stanie Maharasztra mogą zostać zastosowane jako poziom referencyjny poprzez porównanie PKB na mieszkańca i gęstości zaludnienia w tym stanie w momencie zakupu praw do użytkowania gruntów. Jak wyjaśniono powyżej, Komisja uważa, że PKB na mieszkańca i gęstość zaludnienia nie mogą być jedynymi czynnikami decydującymi o wyborze państwa/regionu w celu zastosowania zewnętrznego poziomu referencyjnego. W każdym wypadku metodyka zaproponowana przez współpracujących producentów eksportujących nie jest spójna z ich twierdzeniami. W OD dochód na mieszkańca w Bombaju, stolicy stanu Maharasztra i zdecydowanie najbardziej rozwiniętym obszarze stanu, wyniósł 2 675 USD (1,28 lakhów INR) i był de facto niższy niż średnia dla Chin wynosząca 3 529 USD, (22) a tym bardziej niższy niż PKB na mieszkańca w wysoko rozwiniętych regionach Szantung i Jiangsu (odpowiednio 5 255 USD i 6 550 USD). Również gęstość zaludnienia nie jest sama w sobie decydującym czynnikiem, ale należy odnotować, że wynosi ona 314/km2 w stanie Maharasztra, 736/ km2 w Jiangsu i 600/km2 w Szantungu, tzn. nie jest na tym samym poziomie. Ponadto inne czynniki, takie jak fizyczna bliskość i cechy wspólne dla Indii i Chin pozwalają wyciagnąć wniosek, że poziom odniesienia ze stanu Maharasztra nie odnosi się i nie nawiązuje do warunków rynkowych panujących w Chinach ani nie jest z nimi związany. Z przyczyn wyjaśnionych w motywie 357 Komisja podtrzymuje stanowisko, że ceny z Tajwanu stanowią zdecydowanie bardziej odpowiedni zewnętrzny poziom referencyjny.
(362)
Grupa APP twierdziła, że nie posiada już niektórych praw użytkowania gruntów uwzględnionych podczas kalkulacji korzyści wynikających z tego programu. Grupa APP twierdziła także, że korzystając z informacji na stronie internetowej Biura Przemysłowego Ministerstwa Spraw Gospodarczych Tajwanu uzyskała inną średnią cenę gruntów za metr kwadratowy oraz że Komisja nie poczyniła żadnych starań w celu znalezienia reprezentatywnych ofert dotyczących gruntów przemysłowych.
(363)
W odniesieniu do łącznej powierzchni gruntów wykorzystywanych przez APP Komisja uwzględniła oświadczenie grupy APP, które zostało przyjęte na podstawie informacji i dowodów przedstawionych w uwagach dotyczących ujawnienia ostatecznych ustaleń. Skorygowane informacje uwzględniono podczas kalkulacji subsydium. W odniesieniu do informacji pochodzących od Tajwanu należy zauważyć, że twierdzenie to musiało zostać odrzucone. Mimo że strona ta nie zaproponowała, aby cenę tę wykorzystano w celu obliczenia odpowiedniego poziomu referencyjnego, należy zwrócić uwagę na poniższe kwestie. Komisja korzystała z informacji dostępnych w dokumentacji odnoszących się do cen gruntów na Tajwanie, a metodykę, z zastosowaniem której uzyskano cenę referencyjną, ujawniono stronom i wyjaśniono w notatce do dokumentacji z dnia 11 lutego 2011 r. Dane przedstawione przez grupę APP odnoszą się natomiast tylko do lutego 2011 r., tj. innego okresu niż ten wykorzystany w kalkulacji Komisji, wydaje się także, że dotyczą tylko listy przykładów niektórych danych pochodzących z niektórych obszarów Tajwanu. Ponadto Komisja nie może odnieść się do poziomu referencyjnego obliczonego przez grupę APP, ponieważ grupa ta nie przekazała szczegółowych danych dotyczących metodyki zastosowanej podczas kalkulacji ani nie wyjaśniła, dlaczego kalkulacja ta bardziej precyzyjnie odzwierciedla średnie ceny gruntów na Tajwanie.
(364)
Współpracujący producenci eksportujący twierdzili, że żadne subsydium w postaci przyznawania prawa do użytkowania gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia nie byłoby szczególne.
(365)
Argument ten musiał zostać odrzucony. Jak wyjaśniono w dokumencie dotyczącym ujawnienia ostatecznych ustaleń, rząd ChRL przedstawił w odniesieniu do tego programu niewystarczające informacje, które trzeba było uzupełnić innymi informacjami i faktami dostępnymi w dokumentacji. W związku z powyższym ustalenia oparto na tej podstawie, zostały one wyjaśnione i przeanalizowane w motywach 253-258.
4.3.17. INNE
(366)
Grupa APP twierdziła, że stopa procentowa zastosowana przez Komisję w celu przekształcenia wartości nominalnej subsydium w wartość dla okresu objętego dochodzeniem jest nieprawidłowa.
(367)
Komisja wzięła oświadczenie APP pod uwagę i zostało ono przyjęte na podstawie informacji i dowodów przedstawionych w uwagach dotyczących ujawnienia ostatecznych ustaleń. Podczas obliczania kwoty subsydium zastosowano stopę procentową zaproponowaną przez APP. Zmiana ta została już uwzględniona w motywach dotyczących obliczenia marginesów subsydiów i wynikających z nich marginesów subsydiów dla poszczególnych programów objętych postępowaniem.
(368)
Grupa APP twierdziła, że kwoty subsydiów muszą być wyrażone jako odsetek zgłoszonej ceny CIF, a nie jako odsetek obrotów oraz że Komisja powinna zastosować tę metodykę podczas obliczania marginesów subsydiów.
(369)
Przedstawione argumenty przeanalizowano zgodnie z przedłożoną dokumentacją i dowodami dostarczonymi przez stronę. Należy zauważyć, że z wyjątkiem jednego z programów sybsydiów uznanego za stanowiący podstawę środków wyrównawczych, nie stwierdzono, by którykolwiek z pozostałych programów był uzależniony od wyników w wywozie i by subsydiów nie udzielano w odniesieniu do wytworzonych, wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości. W związku z powyższym kwota subsydium została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego ze sprzedaży przez przedsiębiorstwa grupy APP zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, który stanowi: „Jeżeli subsydium nie jest udzielone w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości, kwota subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych jest ustalona poprzez przydzielenie wartości całkowitego subsydium, jeśli to właściwe, ponad poziom produkcji, sprzedaży czy wywozu przedmiotowych produktów w okresie prowadzenia dochodzenia w związku z subsydiowaniem”. Ponieważ subsydium to nie jest związane z produkcją żadnego produktu ani wywozem, za najbardziej odpowiedni mianownik uznano łączny obrót przedsiębiorstwa ze sprzedaży. W tym kontekście należy zauważyć, że odpowiedni obrót określono na podstawie, która gwarantuje, że będzie on możliwie jak najdokładniej odzwierciedlał wartość sprzedaży produktów sprzedawanych przez przedsiębiorstwo będące odbiorcą. Zmiana ta została już uwzględniona w motywach dotyczących obliczenia marginesów subsydiów i wynikających z nich marginesów dla poszczególnych programów objętych postępowaniem. Każda inna proponowana metodyka obliczania kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych byłaby sprzeczna z odpowiednimi przepisami rozporządzenia podstawowego (art. 7 i 15) i praktyką administracyjną stosowaną przez Komisję w ramach postępowań antysubsydyjnych podczas wyboru odpowiedniego licznika/mianownika w celu przydzielenia kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych.
Uzasadniając swoje twierdzenie, strona ta powołała się również na część wytycznych (23) dotyczącą obliczania wysokości subsydium w przeliczeniu na jednostkę. Jednak, z przyczyn takich samych jak wymienione powyżej, w przypadku przedmiotowej sprawy nie uznano, by podejście zakładające obliczanie wysokości subsydium w przeliczeniu na jednostkę było odpowiednie. Uznano, że zaproponowana metodyka nie jest reprezentatywna, ponieważ połączono w niej obrót i wyprodukowane jednostki tylko w odniesieniu do produktu objetego postępowaniem, nie biorąc pod uwagę jednostek innych produkowanych produktów. Nie przedłożono ani nie zweryfikowano informacji w odniesieniu do łącznej liczby jednostek wyprodukowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa; poza tym subsydia w żadnym wypadku nie były przyznawane w odniesieniu do ilości. Jeżeli chodzi o ceny CIF, należy zaznaczyć, że dowody w dokumentacji wskazują na zróżnicowanie tych cen w obrębie poszczególnych typów produktów i pomiędzy nimi. W każdym wypadku przedmiotowe subsydia nie dotyczą określonych produktów. Ponadto Komisja określiła kwotę subsydiowania w ChRL, przydzielając łączną wartość subsydium do obrotu w Chinach, z uwzględnieniem szczegółowych uwarunkowań odpowiednich współpracujących chińskich producentów eksportujących. Gwarantuje to wykorzystanie zweryfikowanej kwoty subsydiów i najbardziej odpowiedniego obrotu. Wreszcie, należy zauważyć, że biorąc pod uwagę praktyczne okoliczności niniejszego postępowania, tj. nałożenie ceł antydumpingowych i wyrównawczych na poziomie marginesu szkody, stwierdza się że metodyka wybrana w celu przydzielenia kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych i cła wyrównawczego nie ma żadnego wpływu na stanowisko grupy APP.
4.4. KWOTA SUBSYDIÓW STANOWIĄCYCH PODSTAWĘ ŚRODKÓW WYRÓWNAWCZYCH
(370)
Kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych zgodne z przepisami rozporządzenia podstawowego, wyrażone ad valorem w odniesieniu do przedsiębiorstw objętych dochodzeniem, zostały przedstawione w poniższej tabeli:
Producent eksportujący
Stawka marginesu antysubsydyjnego
Grupa APP
12,04 %
Grupa Chenming
4,06 %
(371)
Z informacji zawartych w skardze i z informacji dostarczonych przez współpracujących chińskich producentów eksportujących wynika, że w ChRL istnieją inni znani producenci produktu objętego postępowaniem. W związku z faktem, że zgłoszona wielkość wywozu okazała się wyższa niż wielkość przywozu wynikająca z danych pochodzących z Eurostatu, poziom współpracy uznano jednak za wysoki. Aby zapewnić skuteczność środków, uznano zatem za właściwe ustalenie poziomu subsydiowania dla niewspółpracujących producentów eksportujących na poziomie najwyższego subsydiowania stwierdzonego w przypadku współpracujących producentów eksportujących, tj. 12,04 %.
5. PRODUCENCI UNIJNI
5.1. PRODUKCJA UNIJNA
(372)
Podczas OD produkt podobny był wytwarzany przez 14 znanych i kilku innych bardzo drobnych producentów w Unii. Szacuje się, że dane przekazane przez CEPIFINE obejmują 98 % produkcji producentów unijnych. Na tej podstawie w OD łączną produkcję unijną oszacowano na około 5 270 000 ton. Producenci unijni, których produkcja stanowi całość produkcji unijnej, stanowią przemysł unijny w myśl art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(373)
Sektor cienkiego papieru powleczonego jest kapitałochłonny i energochłonny. Z tego powodu stosuje się korzyści skali, co wyjaśnia koncentrację produkcji w kilku dużych podmiotach, dla których uzupełnieniem są drobni producenci skupiający się na bliskich geograficznie rynkach. Pięciu producentów o podobnej wielkości posiadających zakłady produkcyjne rozsiane w całej Europie obejmuje większość unijnego rynku. Cienki papier powleczony jest w znacznej części produktem podstawowym. Handlują nim głównie sprzedawcy papieru i hurtownicy. Takie kanały dystrybucji charakteryzują się wysokim stopniem koncentracji siły nabywczej i przejrzystością cenową poprzez notowania cen.
(374)
Jak wspomniano w motywie 19, jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że cienki papier powleczony nadający się do stosowania w druku zwojowym powinien być objęty niniejszym dochodzeniem. Na tej podstawie ta sama strona stwierdziła, że skarżący przemysł unijny nie miałby wystarczająco mocnych argumentów w niniejszym postępowaniu. Na podstawie wniosków wymienionych powyżej w motywach 22 i 25, tj. że cienki papier powleczony nadający się do stosowania w druku zwojowym i cienki papier powleczony stosowany w druku arkuszowym to dwa różne produkty, stwierdzenie to należało jednak odrzucić.
(375)
Rząd ChRL twierdził, iż istnieje domniemanie, że jeden z reprezentatywnych producentów jest powiązany z chińskim przedsiębiorstwem i w związku z tym powinien zostać wyłączony z definicji przemysłu unijnego. Dochodzenie wykazało jednak, że produkty produkowane przez chińskie przedsiębiorstwo, o którym mowa, nie są produktem objętym postępowaniem. Związek ten nie ma żadnego wpływu na analizę szkody ani na włączenie tego producenta unijnego do definicji przemysłu unijnego.
6. SZKODA
6.1. KONSUMPCJA UNIJNA
(376)
Konsumpcję ustalono na podstawie następujących danych:
-
danych Eurostatu dotyczących przywozu z państw trzecich, odpowiednio dostosowanych na podstawie informacji na temat produktów nieobjętych postępowaniem dostarczonych przez producentów unijnych; w ramach dochodzenia ustalono na podstawie przedstawionych dowodów, że te założenia były racjonalne i uzasadnione;
-
zweryfikowanej łącznej wielkości wywozu współpracujących producentów w ChRL eksportujących na rynek unijny, mając na uwadze, że zgłoszona wielkość wywozu okazała się większa niż wielkość przywozu wynikająca z danych pochodzących z Eurostatu;
-
łącznej sprzedaży wszystkich producentów unijnych na unijnym rynku na podstawie informacji dostarczonych przez CEPIFINE.
(377)
Na tej podstawie ustalono, że łączna konsumpcja unijna wygląda następująco:
Tabela 1
Konsumpcja unijna
Konsumpcja unijna
2006
2007
2008
2009/OD
Tony
5 308 275
5 508 183
5 384 770
4 572 057
Indeks
100
104
101
86
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz, skorygowane i zweryfikowane dane Eurostatu i dane dostarczone przez CEPIFINE.
(378)
Ogółem w okresie badanym konsumpcja unijna spadła o 14 %. Ustalono, że konsumpcja najpierw wzrosła o 4 % w latach 2006-2007, a następnie spadła o 18 % od roku 2007 do OD. Spadek konsumpcji w 2008 r. i w OD był wynikiem niższego popytu, zwłaszcza w pierwszej połowie 2009 r., spowodowanego pogorszeniem koniunktury gospodarczej.
6.1.1. PRZYWÓZ DO UNII Z CHRL
(379)
Jak wspomniano w motywie 376, po weryfikacji ustalono, że łączna wielkość sprzedaży produktu objętego postępowaniem na rynku unijnym dokonana przez współpracujących chińskich producentów eksportujących jest większa niż wielkość przywozu zgłoszona przez Eurostat. Ponieważ uznano, że zweryfikowane informacje są dokładniejsze od dostępnych statystyk, łączną wielkość przywozu z ChRL ustalono na podstawie zweryfikowanych informacji dostarczonych przez współpracujące przedsiębiorstwa. Wielkość sprzedaży współpracujących przedsiębiorstw, które - jak ustalono - wywoziły w okresie badanym wyłącznie wielowarstwową tekturę, została wyłączona z danych dotyczących łącznego przywozu, ponieważ stwierdzono, jak wyjaśniono w motywie 47, że wielowarstwowego papieru i wielowarstwowej tektury nie należy uznawać za produkt objęty postępowaniem. Ponieważ dane dotyczące przywozu produktu objętego postępowaniem dotyczą jedynie dwóch przedsiębiorstw, ze względu na poufność postanowiono przedstawić je w zindeksowanej postaci.
Tabela 2
Łączna wielkość przywozu subsydiowanego z ChRL
Łączna wielkość przywozu z ChRL
2006
2007
2008
2009/OD
Wielkość (indeks)
100
218
212
283
Udział w rynku (indeks)
100
210
209
329
Ceny (EUR/tona)
677
661
657
621
Indeks
100
98
97
92
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
(380)
Łączna wielkość przywozu z ChRL ogromnie wzrosła, prawie trzykrotnie w okresie badanym. W konsekwencji znacznie wzrósł jego udział w rynku z około 1 % w 2006 r. do ponad 4 % w OD. Wzrost ten należy rozważyć na tle spadku konsumpcji o 14 % w tym samym okresie. W okresie badanym odnotowano spadek średnich cen przywozu subsydiowanego z ChRL wynoszący 8 %.
6.1.2. PODCIĘCIE CENOWE
(381)
W celu przeanalizowania podcięcia cenowego średnie ważone ceny sprzedaży w podziale na rodzaj produktu producentów unijnych klientom niepowiązanym na rynku unijnym, skorygowane do poziomu ex-works, zostały porównane z odpowiednimi średnimi ważonymi cenami produktów przywożonych z ChRL dla pierwszego niezależnego klienta na rynku unijnym, ustalonymi na podstawie ceny CIF z odpowiednimi korektami wynikającymi z istniejących ceł i kosztów poniesionych po przywozie.
(382)
Jak wyjaśniono w motywie 51, poziom współpracy chińskich eksporterów był bardzo wysoki i uznaje się, że pokrywał całą wielkość wywozu z ChRL do Unii w OD. Mając na uwadze fakt, że dwóch chińskich producentów eksportujących, którzy zgłosili się początkowo, nie zostało uznanych za eksporterów produktu objętego postępowaniem na rynek unijny, jak wyjaśniono w motywie 52, wielkość ich przywozu nie została uwzględniona w analizie podcięcia cenowego. Z porównania wyłączono także sprzedaż eksportową przedsiębiorstwa w ramach grupy jednego z współpracujących producentów eksportujących, ponieważ żaden z reprezentatywnych producentów unijnych nie produkował porównywalnych rodzajów produktów. Odnośnie do wielkości wywozu tego konkretnego przedsiębiorstwa zauważa się, że stanowi ona jedynie niewielką część łącznej wielkości sprzedaży eksportowej grupy, a poziom ich cen okazał się zgodny z ogólnym poziomem cen eksportowych grupy.
(383)
Porównanie pokazało, że w OD subsydiowany produkt objęty postępowaniem pochodzący z ChRL i sprzedawany w Unii odpowiada za podcięcie cen sprzedaży producentów unijnych średnio o 7,6 %. Poziom marginesu podcięcia należy postrzegać na tle wysokiego poziomu przejrzystości cenowej wspomaganej notowaniami cen charakterystycznymi dla rynku dystrybucji cienkiego papieru powleczonego.
6.2. SYTUACJA GOSPODARCZA PRZEMYSŁU UNIJNEGO I CZTERECH REPREZENTATYWNYCH PRODUCENTÓW UNIJNYCH
6.2.1. UWAGI WSTĘPNE
(384)
Zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu subsydiowanego na producentów unijnych zawierało ocenę wszystkich wskaźników gospodarczych na potrzeby oceny sytuacji producentów unijnych od 2006 r. do końca OD.
(385)
Dane makroekonomiczne (produkcja, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost i wysokość kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych) oceniono na poziomie całego przemysłu unijnego na podstawie informacji dostarczonych przez CEPIFINE.
(386)
Analizę danych mikroekonomicznych przeprowadzono na poziomie producentów unijnych (średnie ceny jednostkowe, zatrudnienie, wynagrodzenia, wydajność, zapasy, rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji, zdolność do pozyskiwania kapitału) na podstawie pochodzących od nich informacji, które zostały należycie zweryfikowane.
(387)
Twierdzono, że analiza szkody nie została przeprowadzona w sposób spójny i wyczerpujący dla wszystkich wskaźników szkody dotyczących skarżących i całości przemysłu unijnego. Strony sugerowały, że wnioski dotyczące istotnej szkody byłyby inne, gdyby niektóre wskaźniki, takie udział jak w rynku, określono na poziomie skarżących.
(388)
Po pierwsze, należy zauważyć, że oświadczenia tych stron wydają się być sporządzone na podstawie wskaźników obliczonych na podstawie zestawów danych i informacji różniących się od tych ustanowionych podczas dochodzenia i przedstawionych poniżej. Wnioski te oparte są zatem na błędnych faktach, więc nie mają znaczenia.
(389)
Po drugie, Komisja ma w zwyczaju dokonywać oceny wskaźników makroekonomicznych umożliwiających określenie szkody poniesionej na poziomie przemysłu unijnego jako całości, jak wyjaśniono to powyżej. Jak wyjaśniono w motywie 372, w niniejszym dochodzeniu przemysł unijny został zdefiniowany na poziomie producentów unijnych, których produkcja stanowi całość produkcji unijnej, niezależnie od tego, czy popierają oni skargę i czy współpracowali podczas dochodzenia.
(390)
Wskaźniki mikroekonomiczne analizowane są na poziomie reprezentatywnych producentów unijnych niezależnie od tego, czy popierają oni wniosek. Reprezentatywni producenci stanowili 58 % produkcji unijnej. Żaden inny producent unijny nie wystąpił z twierdzeniem, że wnioski Komisji dotyczące wskaźników mikroekonomicznych byłyby niewiarygodne lub nieuzasadnione. W związku z tym nie ma powodu, aby kwestionować ustalenia dokonane na podstawie informacji przedstawionych jedynie przez reprezentatywnych producentów unijnych.
(391)
Twierdzono, że jeden z czterech reprezentatywnych producentów nie współpracował w pełni, ponieważ można go było powiązać z innym producentem w Unii Europejskiej, który nie współpracował w ramach dochodzenia. Domniemywano, że przedsiębiorstwa te są powiązane poprzez umowy tymczasowe zawarte podczas nabycia przez współpracującego producenta unijnego segmentu branżowego cienkiego papieru powleczonego od drugiego producenta. Domniemywano, że w konsekwencji wspomnianych umów tymczasowych współpracujący producent unijny kontroluje niektóre z fabryk papieru, które pozostały własnością częściowo nabytego producenta. W celu wsparcia wysuniętego przez siebie twierdzenia producent eksportujący odniósł się do decyzji Komisji z dnia 31 października 2008 r. (24) („decyzji”), w której w czasie dokonywania przejęcia badano, czy transakcja powinna zostać uznana za przejęcie w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (25).
(392)
Dochodzenie potwierdziło natomiast, że liczba udziałów posiadanych przez tego producenta unijnego była niewielka i nie przekraczała progu określonego w art. 143 przepisów wykonawczych do Wspólnotowego kodeksu celnego (26). W umowach przejściowych, o których mowa, nie wykazano ponadto istnienia żadnego związku mogącego wykraczać poza normalne relacje biznesowe między nabywcą i sprzedawcą. W szczególności warunki umów przejściowych mają na celu zarządzanie sprzedażą papieru powleczonego w okresie przejściowym. Zgodnie z tymi warunkami producent unijny pełni jedynie funkcje podobne do tych pełnionych przez przedstawiciela handlowego w okresie przejściowym. Ponadto w swoich skonsolidowanych, zbadanych sprawozdaniach finansowych oraz w przedstawionych przez siebie odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu producent ten zgłosił przychód z prowizji uzyskany w czasie, w którym działał jako przedstawiciel przedmiotowych fabryk papieru; producent unijny nie przyznał się do żadnego tytułu własności, a w związku z tym żadnych kosztów, związanych z tymi fabrykami papieru.
(393)
Zgodnie z decyzją transakcję między przedsiębiorstwami uznano za przejęcie przez producenta unijnego części działalności prowadzonej przez inne przedsiębiorstwo, nie zaś za przejęcie samego przedsiębiorstwa. W decyzji nie wskazano, że przedsiębiorstwa powinny być uznawane za jeden podmiot po dokonaniu przejęcia; w szczególności nie powstała spółka joint venture między tymi przedsiębiorstwami. Należy również zauważyć, że zakres geograficzny zbadany we wspomnianej wyżej decyzji obejmował EOG, a nie UE. Warto zwrócić również uwagę na fakt, że w decyzji Komisja nie zbadała kwestii powiązania między przedmiotowymi przedsiębiorstwami w rozumieniu przepisów art. 143 przepisów wykonawczych do Wspólnotowego kodeksu celnego.
(394)
W świetle powyższych ustaleń uznano, że wspomniane dwa przedsiębiorstwa nie są ze sobą powiązane w rozumieniu przepisów art. 143 przepisów wykonawczych do Wspólnotowego kodeksu celnego, i w związku z tym stwierdzono, że przedmiotowy producent unijny współpracował w pełni w ramach dochodzenia.
(395)
Informacje dotyczące fabryk papieru uzyskane od wspominanego powyżej producenta unijnego zostały wyłączone z analizy czynników mikroekonomicznych w odniesieniu do wszystkich lat objętych badaniem, aby przedstawić w pełni porównywalną tendencję na przestrzeni lat.
(396)
Producent eksportujący twierdził również, że każde z powiązanych przedsiębiorstw producentów unijnych powinno było wypełnić oddzielnie odpowiedź na kwestionariusz, jako że są oddzielnymi podmiotami prawnymi.
(397)
W przypadku przedmiotowego producenta unijnego uznano, że jedna odpowiedź na kwestionariusz wystarczy, aby umożliwić istotną analizę aspektów szkody. W odpowiedzi zawarto szczegółowy podział informacji na jednostkowe fabryki papieru, a wszystkie konieczne dane związane ze wszystkimi powiązanymi producentami/sprzedawcami produktu podobnego mogły zostać zweryfikowane podczas wizyt weryfikacyjnych.
(398)
W późniejszym oświadczeniu producent eksportujący twierdził również, że to samo przedsiębiorstwo nie współpracowało w pełni, jako że wypełniło swój kwestionariusz w imieniu nieistniejącego podmiotu i że zbadane sprawozdanie finansowe przedsiębiorstwa nie odzwierciedla danych przekazanych w odpowiedzi na kwestionariusz. Wnioski zawarte w poprzednim motywie są również istotne w tym względzie.
6.2.2 DANE DOTYCZĄCE PRZEMYSŁU UNIJNEGO (WSKAŹNIKI MAKROEKONOMICZNE)
(399)
Po ujawnieniu ustaleń rząd ChRL i jeden chiński producent eksportujący argumentowali, że dane makroekonomiczne wykorzystane do analizy są niepełne i niedokładne, więc nie mogą zostać wykorzystane jako konkretny dowód zaistnienia istotnej szkody.
(400)
Weryfikacja przeprowadzona na miejscu w stowarzyszeniu skarżącego potwierdziła, że dane wykorzystane do ustalenia wskaźników makroekonomicznych były bezpośrednio zebrane od producentów unijnych stanowiących około 98 % całości produkcji unijnej i są wystarczająco szczegółowe, aby określić informacje o produkcie objętym postępowaniem. Wykorzystane hipotezy lub szacunki zostały poczynione na podstawie uzasadnionych i słusznych metod, tj. zwoje przeznaczone do cięcia nie zostały uwzględnione z powodu ich wyraźnie nieznacznych ilości, potwierdzonych w ich proporcji w całkowitej wartości sprzedaży reprezentatywnych producentów unijnych. Twierdzenie to musiało więc zostać odrzucone.
6.2.2.1. Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
Tabela 3
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
2006
2007
2008
2009/OD
Produkcja (tony)
6 483 462
6 635 377
6 381 324
5 164 475
Indeks
100
102
98
80
Moce produkcyjne (tony)
7 032 734
7 059 814
6 857 226
6 259 129
Indeks
100
100
98
89
Wykorzystanie mocy produkcyjnych
92 %
94 %
93 %
83 %
Indeks
100
102
101
90
Źródło: zweryfikowane dane dostarczone przez CEPIFINE.
(401)
Zgodnie z powyższą tabelą wielkość produkcji przemysłu unijnego spadła w okresie badanym o 20 %. Należy zauważyć, że chociaż konsumpcja unijna wzrosła o około 1 % w latach 2006-2008, wielkość produkcji przemysłu unijnego spadła w tym okresie o 2 %, natomiast od 2008 r. do OD spadła znacząco w następstwie zmniejszenia konsumpcji unijnej.
(402)
Od 2000 r. producenci unijni podejmowali znaczące działania restrukturyzacyjne w celu rozwiązania problemu strukturalnej nadwyżki mocy produkcyjnych. W wyniku konsolidacji i zamknięcia fabryk papieru przemysł unijny zmniejszył moce produkcyjne cienkiego papieru powleczonego o około 770 000 ton od roku 2006 do OD, tj. o 11 %.
(403)
Pomimo spadku całkowitych mocy produkcyjnych wskaźniki ich wykorzystania wciąż spadały z 92 % w 2006 r. do 83 % w OD. Największy spadek nastąpił w okresie między 2008 r. a OD. Należy zauważyć, że wysokie wykorzystanie mocy produkcyjnych jest ważnym czynnikiem w długookresowej rentowności producentów papieru ze względu na duże inwestycje w środki trwałe. Wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych w OD został uznany za niski.
6.2.2.2. Wielkość sprzedaży i udział w rynku
(404)
Dane dotyczące sprzedaży zawarte w poniższej tabeli odnoszą się do ilości towarów sprzedanych pierwszemu niezależnemu klientowi na rynku unijnym.
Tabela 4
Wielkość sprzedaży i udział w rynku
2006
2007
2008
2009/OD
Wielkość sprzedaży (tony)
4 921 141
4 999 524
4 875 841
4 008 354
Indeks
100
102
99
81
Udział w rynku
93 %
91 %
91 %
88 %
Indeks
100
98
98
95
Źródło: zweryfikowane dane dostarczone przez CEPIFINE.
(405)
Chociaż konsumpcja unijna wzrosła o 4 % w latach 2006-2007 (zob. motyw 377), wielkość sprzedaży produktu objętego postępowaniem przez przemysł unijny niezależnym klientom na rynku unijnym w tym samym okresie wzrosła jedynie o 2 %. Oznacza to, że przemysł unijny nie mógł w pełni skorzystać na wzroście konsumpcji w tym okresie. Ponadto od 2008 r. do OD, kiedy konsumpcja unijna zmniejszyła się o 15 %, wielkość sprzedaży wszystkich producentów unijnych spadła jeszcze bardziej, o 18 %. W konsekwencji wielkość sprzedaży przemysłu unijnego po niewielkim wzroście w 2007 r. ciągle i znacznie spadała, co przełożyło się na stratę udziału w rynku o 5 punktów procentowych w okresie badanym.
(406)
Jedna grupa chińskich producentów eksportujących twierdziła, że udział w rynku producentów unijnych powinien również obejmować przywóz pochodzący ze Szwajcarii, jako że pochodzi on z fabryki papieru będącej własnością jednego z reprezentatywnych producentów unijnych.
(407)
Dochodzenia antysubsydyjne obejmują swoim zakresem Unię Europejską. Dlatego też zarzut ten musiał zostać odrzucony.
(408)
Twierdzono też, że udział w rynku skarżącego istotnie wzrósł w okresie badanym.
(409)
Udział w rynku jest makrowskaźnikiem analizowanym na poziomie całego przemysłu unijnego, a nie na poziomie skarżących. Po drugie, oświadczenie dotyczące udziału w rynku skarżącego jest błędne co do faktów.
6.2.2.3. Wzrost
(410)
Uwzględniając zmiany sytuacji w okresie badanym, 19 % spadek sprzedaży przemysłu unijnego był zdecydowanie większy niż 14 % spadek konsumpcji unijnej. W konsekwencji udział w rynku przemysłu unijnego również znacznie spadł w tym samym okresie - o 5 punktów procentowych.
6.2.2.4. Wysokość kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych
(411)
Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych dla ChRL określona powyżej w sekcji dotyczącej subsydium jest wysoka. Mając na uwadze wielkość i ceny przywozu subsydiowanego, wpływ faktycznych marginesów subsydiowania nie może być uznany za nieistotny.
6.2.3. DANE DOTYCZĄCE CZTERECH REPREZENTATYWNYCH PRODUCENTÓW UNIJNYCH (WSKAŹNIKI MIKROEKONOMICZNE)
6.2.3.1. Średnie ceny jednostkowe czterech reprezentatywnych producentów unijnych
(412)
Ogólnie rzecz biorąc, średnie ceny sprzedaży ex-works czterech reprezentatywnych producentów unijnych klientom niepowiązanym na rynku unijnym były w tych latach stabilne, poza 2007 r., w którym nieznacznie przekroczyły ten poziom.
Tabela 5
Ceny producentów unijnych
Ceny producentów unijnych
2006
2007
2008
2009/OD
Średnia cena (EUR/tona)
692
717
691
699
Indeks
100
104
100
101
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
6.2.3.2. Zapasy
(413)
Zapasy stanowiły około 10 % wielkości produkcji w OD. W okresie badanym, zwłaszcza w latach 2006 i 2007, a później od 2008 r. do OD, czterej reprezentatywni producenci unijni zwiększyli swój poziom zapasów o 10 %. Szczególnie zbiegło się to z gwałtownym wzrostem taniego przywozu subsydiowanego z ChRL.
Tabela 6
Zapasy
Zapasy
2006
2007
2008
2009/OD
Zapasy (tony)
278 265
298 547
296 387
306 588
Indeks
100
107
107
110
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
6.2.3.3. Zatrudnienie, wynagrodzenie i wydajność
Tabela 7
Zatrudnienie
Zatrudnienie
2006
2007
2008
2009/OD
Zatrudnienie - ekwiwalent pełnego czasu pracy (EPC)
7 756
7 487
7 207
6 197
Indeks
100
97
93
80
Koszty pracy (EUR/EPC)
54 053
54 948
57 026
58 485
Indeks
100
102
105
108
Wydajność (jednostka/EPC)
453
478
486
484
Indeks
100
106
107
107
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
(414)
Ze względu na zamykanie fabryk papieru i konsolidację czterech reprezentatywnych producentów unijnych liczba zatrudnionych w okresie badanym uległa znacznemu zmniejszeniu - o 20 % (prawie 1 600 miejsc pracy).
(415)
Przyrost wydajności osiągnięto poprzez podniesienie i utrzymanie wysokiej produkcji na pracownika, nawet w czasie licznych zwolnień w latach 2007 i 2008. Koszty pracy rosły równomiernie: w okresie badanym łączny wzrost wyniósł 8 %.
6.2.3.4. Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji
Tabela 8
Rentowność
2006
2007
2008
2009/OD
Rentowność
-1,08 %
-0,20 %
-2,49 %
2,88 %
Zmiana (100=2006)
+0,88 %
-1,41 %
+3,95 %
Przepływy środków pieniężnych (w tys. EUR)
260 047
211 036
172 570
336 753
Indeks
100
81
66
129
Inwestycje (w tys. EUR)
151 900
151 027
127 845
87 875
Indeks
100
99
84
58
Zwrot z inwestycji
-0,73 %
-0,54 %
-2,73 %
0,39 %
Zmiana (100=2006)
+0,19 %
-2,00 %
+1,12 %
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
(416)
W latach 2006-2008 czterej reprezentatywni producenci unijni ponieśli straty, a sytuacja finansowa zmieniła się na lepsze dopiero w 2009 r., kiedy światowa cena pulpy, będącej głównym surowcem, wyjątkowo uległa znacznemu spadkowi w wyniku pogorszenia koniunktury gospodarczej. Spadek cen pulpy (o 20 %) uznano za nienaturalnie wysoki spadek, który przyczynił się bezpośrednio do poprawy sytuacji finansowej w OD. Należy zauważyć, że od OD ceny pulpy powróciły do poziomów sprzed OD.
(417)
Tendencje w przepływach środków pieniężnych, które wyrażają zdolność producentów do samofinansowania swojej działalności, w znacznej mierze odzwierciedlają zmianę rentowności. W konsekwencji przepływy środków pieniężnych odzwierciedlają wyjątkowy wzrost w OD w wyniku spadku cen pulpy. Zwrot z inwestycji był ujemny, co pokrywało się z ujemnymi zyskami osiąganymi przez czterech reprezentatywnych producentów unijnych do 2008 r. oraz pozytywną tendencją w OD w wyniku wyjątkowych oszczędności na cenach pulpy.
(418)
W związku z powyższym zdolność czterech reprezentatywnych producentów unijnych do inwestowania stała się ograniczona, jako że przepływy środków pieniężnych znacznie się pogorszyły w okresie badanym, z wyjątkiem OD. W konsekwencji inwestycje spadły w okresie badanym o 35 % i ograniczały się do budowy zakładów kogeneracyjnych, które pomogły producentom unijnym złagodzić skutki stale rosnących kosztów energii.
(419)
Producent eksportujący twierdził, że poprawa rentowności nie powinna być uważana za tymczasową sytuację spowodowaną nadzwyczajnym spadkiem kosztów surowców. Na spadku kosztów skorzystali wszyscy producenci lokalni i producenci chińscy, nie tylko skarżący, i dlatego postępy w rentowności nie były wyłącznie spowodowane spadkiem kosztów, lecz były raczej wynikiem zmiany polityki cenowej skarżących.
(420)
Producent eksportujący twierdził ponadto, że rentowność powodowana jest cenami cienkiego papieru powleczonego, a nie ceną pulpy. Stwierdzono zresztą, że kiedy ceny pulpy drastycznie spadły w 2009 r., ceny cienkiego papieru powleczonego utrzymały się na tym samym poziomie, a w konsekwencji wzrosły zyski. Dlatego biorąc pod uwagę, że poziom cen pozostał niezmieniony, nie można porównać cen i rentowności w tym konkretnym okresie.
(421)
Wskaźnik rentowności jest analizowany na poziomie reprezentatywnych producentów unijnych, a nie na poziomie skarżących, jak sugerowała ta strona. Analiza zebranych informacji wykazała bezpośredni związek między nadzwyczajnym spadkiem cen pulpy, głównego surowca oraz zwiększoną rentownością, do której przyczyniła się stabilność cen produktów gotowych. Nawet jeśli było tak w przypadku innych producentów na rynku, nie wpływa to na fakt, iż ta tymczasowa poprawa rentowności spowodowana jest nadzwyczajnym spadkiem cen surowców w OD.
6.2.3.5. Zdolność do pozyskiwania kapitału
(422)
Sektor papieru charakteryzuje się ogólnie wysokim zadłużeniem związanym ze znacznymi inwestycjami w środki trwałe. W wyniku strat ponoszonych przez większość okresu badanego została naruszona zdolność czterech reprezentatywnych producentów unijnych do pozyskiwania kapitału i finansowania własnej działalności po rozsądnych kosztach finansowych. Dotyczy to zwłaszcza roku 2008, kiedy jeden z czterech reprezentatywnych producentów unijnych wymagał refinansowania przy wysokiej premii z tytułu ryzyka, podczas gdy najmniejszy z reprezentatywnych producentów stał się niewypłacalny w 2008 r. i został przejęty przez innego producenta unijnego.
6.3. WNIOSKI DOTYCZĄCE SZKODY
(423)
Z dochodzenia wynika, że większość wskaźników szkody, takich jak wielkość produkcji (- 20 %), wykorzystanie mocy produkcyjnych (- 10 %), wielkość sprzedaży niepowiązanym klientom na rynku unijnym (- 19 %), udział w rynku (- 5 punktów procentowych) uległa pogorszeniu w okresie badanym. Ponadto do 2008 r. znacznie pogorszyły się wskaźniki szkody związane z wynikami finansowymi czterech reprezentatywnych producentów unijnych, takie jak zwrot z inwestycji i rentowność. Nagły wzrost rentowności w OD wynikał wyłącznie z tymczasowego i wyjątkowego spadku światowych cen pulpy w tym okresie. Zauważa się, że nawet w OD wskaźnik rentowności był bardzo niski, co nie zmieniło wniosku, że sytuacja finansowa czterech reprezentatywnych producentów unijnych była bardzo słaba.
(424)
W ramach dochodzenia ustalono ponadto, że przedstawiony powyżej obraz szkody można przede wszystkim wyjaśnić faktem, że pomimo działań restrukturyzacyjnych i poprawy wydajności czterej reprezentatywni producenci unijni nie byli w stanie podnieść cen cienkiego papieru powleczonego powyżej poziomu kosztów lub do poziomu realnej rentowności. Wynika to głównie z podcinania cen praktykowanego przez chińskich eksporterów w OD, co miało znaczący wpływ na rynek charakteryzujący się wysoką przejrzystością cenową. Podczas OD czterej reprezentatywni producenci unijni podejmowali działania zmierzające do redukcji kosztów produkcji poprzez dalszą poprawę wydajności i w wyniku spadku cen pulpy, który nastąpił głównie w drugiej połowie OD. Ponieważ popyt i podaż na rynku stały się bardziej zrównoważone w następstwie działań producentów zmierzających do rozwiązania problemu strukturalnej nadwyżki mocy produkcyjnych, które obejmowały konsolidację i zamykanie mocy produkcyjnych, ceny cienkiego papieru powleczonego mogły utrzymać się na stałym poziomie. Czterej reprezentatywni producenci unijni nie mogli jednak zwiększyć cen sprzedaży do poziomu, który pozwalałby osiągać wskaźniki rentowności niezbędne do długookresowej rentowności.
(425)
Jak wspomniano w motywie 19, jedna ze stron twierdziła, że cienki papier powleczony stosowany w druku zwojowym powinien być objęty niniejszym dochodzeniem. Na tej podstawie strona ta twierdziła, że wykluczenie tego produktu z określenia istotnej szkody oraz z analizy tendencji doprowadziłoby do zafałszowania obrazu szkody. Na podstawie wniosków przedstawionych w motywach 20 i 22-25, tj. że cienki papier powleczony stosowany w druku arkuszowym i cienki papier powleczony stosowany w druku zwojowym to dwa różne produkty, twierdzenie to zostało jednak odrzucone.
(426)
Ta sama strona twierdziła, że nabycie jednego producenta unijnego przez jednego z czterech reprezentatywnych producentów unijnych w 2008 r. jest dowodem na to, że ten reprezentatywny producent unijny jest raczej w dobrej kondycji. Po pierwsze, zauważa się, że istotna szkoda jest oceniana na podstawie sytuacji przemysłu unijnego, a nie szczególnej sytuacji pojedynczego producenta. Jak stwierdzono w motywie 423, większość wskaźników szkody wskazywała na negatywną tendencję i pogorszenie sytuacji przemysłu unijnego w okresie badanym. Nabycie było ponadto uznane za część działań restrukturyzacyjnych przemysłu unijnego w okresie badanym. W każdym razie zauważa się, że podczas analizy wskaźników makroekonomicznych, takich jak wielkość produkcji, moce produkcyjne, wielkość sprzedaży lub udział w rynku, nabycie miało neutralne skutki, ponieważ wskaźniki makroekonomiczne ocenia się w odniesieniu do wszystkich producentów unijnych stanowiących przemysł unijny, jak określono w motywie 372. Innymi słowy czynniki te powinny pozostać ogólnie niezmienione w przypadku zmiany właściciela.
(427)
Po ujawnieniu ustaleń strony stwierdziły, że nie było konkretnych dowodów na to, iż skarżący producenci unijni ponieśli istotną szkodę. Przeciwnie, skarżący wykazali wszędzie stałe wyniki gospodarcze i zwiększoną rentowność w OD.
(428)
Po pierwsze, stan przemysłu unijnego jest analizowany na poziomie reprezentatywnych producentów unijnych a nie na poziomie skarżących, jak sugerowały strony.
(429)
Po drugie, jak zauważono już w motywie 409, oświadczenia tych stron wydają się być sporządzone na podstawie wskaźników obliczonych na podstawie zestawów danych i informacji różniących się od tych ustanowionych podczas dochodzenia i przedstawionych powyżej. W związku z tym wnioski te są niezgodne z faktami. Ponadto analiza stron nie była spójna, gdyż wykorzystano dwa różne zestawy danych dla wskaźników makro- i mikroekonomicznych.
(430)
Ponadto twierdzono, że poprawa rentowności powinna być uznana również za konsekwencję działań restrukturacyjnych przemysłu, łącznie z redukcją produkcji, zatrudnienia i zwiększoną wydajnością. W takim przypadku te ostatnie elementy nie mogą zostać uznane za jedyne wskaźniki szkody, należy bowiem rozważyć wszystkie wskaźniki szkody wspólnie.
(431)
W art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego znajduje się wykaz czynników i wskaźników ekonomicznych, które należy przeanalizować w ramach oceny wpływu przywozu subsydiowanego na przemysł unijny. W art. 8 ust. 2 wyraźnie zaznaczono, że wykaz czynników nie jest wyczerpujący ani też żaden pojedynczy czynnik ani większa liczba tych czynników nie musi stanowić decydującej wskazówki. Jako że czynniki te muszą być ocenione pojedynczo, wnioski należy wyciągnąć z analizy wszystkich czynników.
(432)
Strony wyraziły również opinię o możliwym zagrożeniu dalszą istotną szkodą w obliczu ogromnej rozbudowy potencjału przez chińskich producentów wspieranych polityką państwa i subsydiami. Zakres dochodzenia obejmował istnienie istotnej szkody, a nie zagrożenie dalszą istotną szkodą. Uwagi te nie mogą więc wpłynąć na ustalenia i nie mogą być uwzględnione.
(433)
Uwzględniając powyższe uwagi, należy stwierdzić, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 8 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
7. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
7.1. WPROWADZENIE
(434)
Zgodnie z art. 8 ust. 5 i 6 rozporządzenia podstawowego sprawdzono, czy istotna szkoda poniesiona przez przemysł unijny była spowodowana przywozem subsydiowanym z państwa, którego dotyczy postępowanie. Ponadto zbadano znane czynniki inne niż przywóz subsydiowany, które mogły działać na szkodę przemysłu unijnego, aby upewnić się, że żadna szkoda wynikająca z tego rodzaju innych czynników nie została przypisana przywozowi subsydiowanemu.
7.2. WPŁYW PRZYWOZU SUBSYDIOWANEGO
(435)
Należy zauważyć, że unijny rynek cienkiego papieru powleczonego charakteryzuje się wysokim stopniem koncentracji siły nabywczej i przejrzystości cenowej poprzez notowania cen. Ponadto cienki papier powleczony jest produktem podstawowym i nie charakteryzuje się istotnymi różnicami cenowymi między różnymi źródłami. Główna część produkcji jest sprzedawana przez sprzedawców, którzy zmuszają przemysł unijny do utrzymywania cen na poziomie taniego przywozu subsydiowanego. Zatem ceny przywożonego cienkiego papieru powleczonego, który w OD w 35 % pochodził z ChRL, mają zasadniczo znaczący wpływ na poziomy cen na rynku unijnym.
(436)
W ramach dochodzenia wykazano, że przywóz subsydiowany z ChRL ogromnie wzrósł (+ 183 %) w okresie badanym. Przywóz subsydiowany z ChRL najpierw podwoił się w latach 2006-2007, podczas gdy w 2007 r. ceny były o 2 % niższe niż rok wcześniej. W 2008 r. przywóz z ChRL utrzymał się na stałym poziomie, podczas gdy średnie ceny spadły o kolejny 1 %. Ilość przywozu z Chin (+ 71 %) i udział w rynku (+ 120 %) znacznie wzrosły w OD przy spadających cenach (- 5 %) podcinających ceny czterech reprezentatywnych producentów unijnych o 7,6 %, wywierając tym presję cenową na rynek unijny i uniemożliwiając producentom unijnym podniesienie cen do opłacalnego poziomu.
(437)
Przypomina się, że w okresie badanym konsumpcja unijna spadła o około 14 %. Przemysł unijny doświadczył znacznego spadku wielkości sprzedaży (19 %). Jednakże ten spadek sprzedaży był o wiele większy niż spadek popytu i doprowadził do zmniejszenia udziału w rynku o 5 punktów procentowych. Jednocześnie udział w rynku przywozu z Chin wzrósł o 3 punkty procentowe. To dowodzi, że udział przemysłu unijnego w rynku w znacznym stopniu został przejęty przez przywóz subsydiowany z ChRL.
(438)
Uznaje się zatem, że ciągła presja ze strony taniego przywozu subsydiowanego z ChRL na rynek unijny nie pozwoliła przemysłowi unijnemu dostosować cen sprzedaży do większych kosztów surowca, zwłaszcza w 2008 r., kiedy ceny pulpy osiągnęły szczytowy poziom. Doprowadziło to przemysł unijny do utraty udziału w rynku i utraty rentowności.
(439)
Podczas dochodzenia i po ujawnieniu ustaleń kilka zainteresowanych stron przytoczyło argument, że chiński przywóz nie wywarł znaczącego wpływu, jeżeli chodzi o wielkość i ceny. Argumentowano, że nie nastąpił gwałtowny wzrost przywozu z Chin, ale że wielkość tego przywozu wzrastała raczej stopniowo na przestrzeni lat i w związku z tym jego wpływ był stosunkowo ograniczony; nie należy go zatem wyolbrzymiać przy ustalaniu szkody. Argumentowano również, że ceny chińskie, nawet jeśli były niższe od tych stosowanych przez przemysł unijny, nie miały żadnego wpływu na w miarę stabilne ceny przemysłu unijnego. Jeden z producentów eksportujących zakwestionował ustalenia Komisji, jakoby zaistniało tłumienie cen spowodowane chińskimi cenami. Wskazał on na fakt, że w 2009 r., kiedy chińskie ceny wciąż spadały, ceny przemysłu unijnego nie tylko odnotowały wzrost, lecz również umożliwiły przemysłowi unijnemu zysk.
(440)
Zmiany w chińskim przywozie przenalizowano szczegółowo w motywie 380 i stwierdzono, że wzrost wielkości nie może zostać uznany za nieistotny.
(441)
Jeśli chodzi o ceny, przywóz z Chin dokonał podcięcia cenowego reprezentatywnych producentów unijnych o 7,6 %, co uznane jest za znaczne na rynku, na którym przejrzystość cenowa jest wysoka. Jak odnotowano w motywie 412, ceny reprezentatywnych producentów unijnych były rzeczywiście stabilne w okresie badanym, z wyjątkiem niezwykłego wzrostu w 2007 r., roku, w którym wywóz z Chin nie wzrósł. W 2009 r. producenci unijni mogli utrzymać ceny na stałym poziomie kosztem straty dalszych udziałów w rynku, a ich rentowność była efektem połączenia stabilnych cen i zmniejszonych kosztów surowców.
(442)
Jeden z chińskich producentów eksportujących twierdził, że przywóz cienkiego papieru powleczonego z Chin nie ma wpływu na ceny przemysłu unijnego, gdyż nie jest on porównywalny z cienkim papierem powleczonym produkowanym i sprzedawanym przez reprezentatywnych producentów unijnych, jako że tylko 10 % sprzedaży reprezentatywnych producentów unijnych została porównana w celu określenia podcięcia i poziomu ceny niewyrządzającego szkody. Należy zauważyć, że określenia tego dokonuje się na podstawie w pełni porównywalnych produktów, których wszystkie cechy charakterystyczne są bezpośrednio porównywalne, tak aby zapewnić sprawiedliwe porównanie. Cienki papier powleczony produkowany przez chińskich i unijnych producentów jest jednak ogólnie produktem porównywalnym, jak stwierdzono w motywie 50, konkurują one więc z sobą bezpośrednio na rynku unijnym.
(443)
Twierdzono ponadto, że ustalenie, iż rynek cienkiego papieru powleczonego jest rynkiem towarowym, który charakteryzuje wysoki stopień przejrzystości, jest nieprawdziwe, jako że producenci unijni sprzedają około połowy swoich produktów bezpośrednio użytkownikom końcowym. Wbrew temu twierdzeniu reprezentatywni producenci unijni sprzedali większość swoich produktów poprzez sprzedawców, bezpośrednio lub pośrednio (tzw. sprzedaż na zamówienie, kiedy produkty są bezpośrednio wysyłane do klienta, lecz proces zamówień i wystawiania rachunków odbywa się przez sprzedawcę). Rzeczywiście, sprzedawcy odgrywają główną rolę zarówno w magazynowaniu produktów, jak i w zapewnianiu przejrzystości cenowej na rynku.
(444)
Uwzględniając ustalenia dotyczące utrwalonych tendencji w zakresie przywozu z ChRL, których nie można uznać za nieistotne, stwierdzono, że wzrost taniego przywozu subsydiowanego z ChRL miał istotny negatywny wpływ na sytuację gospodarczą przemysłu unijnego.
7.3. WPŁYW INNYCH CZYNNIKÓW
7.3.1. ROZWÓJ KONSUMPCJI NA RYNKU UNIJNYM I KRYZYS GOSPODARCZY
(445)
Jak wspomniano w motywie 378, unijna konsumpcja cienkiego papieru powleczonego najpierw wzrosła w 2007 r., a następnie spadła w 2008 r. i w OD. W okresie badanym przemysł unijny stracił udział w rynku. W okresie badanym przemysł unijny stracił udział w rynku. Jeden ze współpracujących eksporterów z ChRL oraz rząd chiński twierdzili, że spadek wielkości sprzedaży, zmniejszenie udziału w rynku i zmniejszenie produkcji przemysłu unijnego wynikały ze spadku konsumpcji spowodowanego kryzysem gospodarczym i ekspansją mediów elektronicznych i że nie powinny być one przypisywane przywozowi z Chin. Na poparcie swojego twierdzenia rząd ChRL zacytował treść manifestu w sprawie konkurencyjności i zatrudnienia wydanego przez przemysł papierniczy i celulozowy w czerwcu 2009 r. („manifest”).
(446)
Chociaż nie można lekceważyć faktu, że negatywne zmiany konsumpcji unijnej od 2007 r. do OD, bez względu na ich przyczynę, miały negatywny wpływ na sytuację przemysłu unijnego, jeśli chodzi o wielkość sprzedaży i produkcji, warto zauważyć, że chińscy eksporterzy osiągnęli w tym samym czasie, a zwłaszcza w latach 2008-2009, wzrost wielkości sprzedaży i udziału w rynku w wyniku presji cenowej wywołanej na rynku przez przywóz subsydiowany.
(447)
Cytowany przez rząd ChRL manifest dotyczy całego sektora przemysłu papierniczego oraz celulozowego i służy celom ogólnej polityki. Na podstawie informacji zawartych w tym dokumencie nie można sformułować odrębnych wniosków dotyczących produkcji i sprzedaży produktu objętego postępowaniem. W związku z tym nie można stwierdzić, czy oświadczenia i ustalenia zawarte w manifeście mogą rzeczywiście być stosowane w całości do produktu objętego postępowaniem. Ponieważ w ramach dochodzenia nie stwierdzono wyraźnego związku między kryzysem finansowym a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny, argument ten musiał zostać odrzucony.
(448)
W związku z tym, uznaje się, że pogorszenie sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego wynika głównie nie ze spadku konsumpcji, lecz z gwałtownego wzrostu przywozu subsydiowanego z ChRL i podcinania cen praktykowanego przez chińskich eksporterów. Nawet jeżeli mniejszy popyt przyczynił się do powstania szkody, nie mógł naruszyć związku przyczynowego między poniesioną istotną szkodą a wzrostem przywozu subsydiowanego.
7.3.2. CENY SUROWCA
(449)
Średni koszt produkcji czterech reprezentatywnych producentów unijnych nieznacznie wzrósł (2 %) w latach 2006-2008 i spadł o 5 % w OD. W wyniku dochodzenia stwierdzono, że koszty produkcji czterech reprezentatywnych producentów unijnych związane z wytwarzaniem cienkiego papieru powleczonego zasadniczo podlegały podobnej tendencji co zmiana cen pulpy, jednego z głównych surowców w produkcji papieru. W latach 2006-2008 średnia cena pulpy wzrosła o 8 %, po czym gwałtownie spadła od końca 2008 r. do ostatniego miesiąca OD. W 2009 r. cena pulpy była średnio o 19 % niższa niż w poprzednim roku.
(450)
W przypadku braku subsydiowania przynoszącego szkodę przemysłowi unijnemu można by było oczekiwać regularnego dostosowywania cen, tak aby odzwierciedlały rozwój różnych składników kosztów produkcji. Do 2008 r. nie miało to jednak miejsca. Producenci unijni byli bowiem zmuszeni utrzymywać swoje ceny sprzedaży na niskim poziomie nawet wtedy, gdy ceny pulpy wzrastały w 2008 r., aby konkurować z tanim przywozem subsydiowanym z ChRL, co doprowadziło do znacznego spadku ich rentowności w tym okresie. W OD sytuacja poprawiła się w wyniku nadzwyczajnego spadku cen pulpy, podczas gdy ceny cienkiego papieru powleczonego można było w tym samym czasie utrzymać na stałym poziomie. Nawet w tym wyjątkowym okresie wciąż bardzo niskie poziomy zysków nie pozwoliły jednak czterem reprezentatywnym producentom unijnym odrobić strat poniesionych w wyniku ciągłych praktyk subsydiowania. Pomimo mniejszych kosztów surowca wciąż nie można było zwiększyć cen do poziomów pozwalających osiągnąć solidne marże zysku niezbędne dla tego kapitałochłonnego przemysłu.
(451)
W związku z tym stwierdzono, że przywóz subsydiowany z ChRL, który doprowadził do podcięcia cen czterech reprezentatywnych producentów unijnych, spowodował obniżkę cen na rynku unijnym i uniemożliwił czterem reprezentatywnym producentom unijnym zwiększenie ich cen sprzedaży w celu pokrycia ich kosztów lub osiągnięcia wystarczającej rentowności. Mając na uwadze, że ceny surowca znacznie spadały w OD, stwierdzono, że nie mogły mieć one wpływu na istotną szkodę poniesioną przez przemysł unijny w tym samym czasie.
7.3.3. WYNIKI EKSPORTOWE REPREZENTATYWNYCH PRODUCENTÓW UNIJNYCH
(452)
Zbadano również wyniki eksportowe jako jeden ze znanych czynników, innych niż przywóz subsydiowany, który mógł w tym samym czasie działać na szkodę przemysłu unijnego, aby upewnić się, że żadna szkoda wynikająca z tego rodzaju innych czynników nie została przypisana przywozowi subsydiowanemu. Z analizy wynika, że sprzedaż eksportowa niepowiązanym stronom przez czterech reprezentatywnych producentów unijnych stanowiła znaczną część ich sprzedaży (około 26 %) w okresie badanym. Nawet jeżeli wielkość sprzedaży eksportowej również zmniejszyła się w okresie badanym o 16 %, spadek wielkości sprzedaży eksportowej był mniejszy niż spadek sprzedaży na rynku unijnym (19 %). Uznano zatem, że spadek wielkości sprzedaży eksportowej nie wyjaśnia poziomu szkody poniesionej przez czterech reprezentatywnych producentów unijnych. Ponieważ wywóz odgrywa ważną rolę w utrzymaniu wysokiego wykorzystania mocy produkcyjnych w celu pokrycia wysokich stałych kosztów inwestycji w urządzenia, uznano, że nawet jeżeli wyniki eksportowe pogorszeniu, w ujęciu ogólnym miały one pozytywne skutki. W związku z tym uznano, że nawet jeżeli spadek działalności wywozowej mógł przyczynić się do ogólnego pogorszenia sytuacji przemysłu unijnego, to jednak działalność ta wciąż łagodziła straty poniesione na rynku unijnym, a zatem jej charakter nie powoduje zerwania związku przyczynowego między przywozem subsydiowanym z ChRL a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
(453)
Jedna ze stron twierdziła, że przemysł unijny odnotował znaczny spadek wywozu ze względu na wysoki kurs euro w stosunku do dolara amerykańskiego oraz że szkoda wywołana tym czynnikiem nie powinna być przypisywana przywozowi z ChRL. Jak stwierdzono powyżej, pogorszenie wyników eksportowych przemysłu unijnego, bez względu na przyczyny tego pogorszenia, nie stanowi najważniejszej przyczyny szkody poniesionej przez producentów i nie powoduje tym samym zerwania związku przyczynowego ustalonego w motywie 444.
7.3.4. PRZYWÓZ Z INNYCH PAŃSTW TRZECICH
(454)
Tendencje dotyczące wielkości przywozu i cen przywozowych z innych państw trzecich od roku 2006 do OD kształtowały się następująco:
Tabela 9
Przywóz z państw trzecich
2006
2007
2008
2009/OD
Szwajcaria
Przywóz (tony)
194 748
191 636
226 736
172 233
Indeks
100
98
116
88
Udział w rynku
3,7 %
3,5 %
4,2 %
3,8 %
Indeks
100
95
115
103
Cena (EUR/tona)
787
782
758
793
Indeks
100
99
97
105
Indonezja
Przywóz (tony)
19 834
30 714
27 178
49 877
Indeks
100
155
137
251
Udział w rynku
0,4 %
0,6 %
0,5 %
1,1 %
Indeks
100
149
135
292
Cena (EUR/tona)
855
818
845
681
Indeks
100
96
99
80
Korea Południowa
Przywóz (tony)
45 154
65 251
46 498
46 068
Indeks
100
145
103
102
Udział w rynku
0,9 %
1,2 %
0,9 %
1,0 %
Indeks
100
139
102
118
Cena (EUR/tona)
562
669
664
618
Indeks
100
119
118
110
Wszystkie inne państwa
Przywóz (tony)
58 623
70 984
62 844
100 711
Indeks
100
121
107
172
Udział w rynku
1,1 %
1,3 %
1,2 %
2,2 %
Indeks
100
117
106
199
Cena (EUR/tona)
962
860
914
824
Indeks
100
89
95
86
Źródło: Eurostat.
(455)
Inne państwa trzecie będące głównymi eksporterami cienkiego papieru powleczonego na rynek unijny to Szwajcaria, Indonezja i Korea Południowa. Z tendencji dotyczących wielkości przywozu można wywnioskować, że wzrost przywozu z ChRL był większy niż z jakiegokolwiek innego państwa trzeciego. W przypadku przywozu ze Szwajcarii produkty były zawsze sprzedawane po znacznie wyższych cenach niż produkty przywożone z ChRL. Udział szwajcarskich produktów w rynku pozostawał względnie stabilny, z wyjątkiem 2008 r., kiedy przejściowo wzrósł do około 4 %, zanim ponownie spadł do poziomu zbliżonego do poziomu z 2006 r. w OD. Cienki papier powleczony przywożony ze Szwajcarii pochodził głównie z jednego przedsiębiorstwa, którego właścicielem był jeden z czterech reprezentatywnych producentów unijnych, dlatego też wyższe ceny jednostkowe mogą być powiązane z różnymi asortymentami produktów i strukturami sprzedaży. Jeżeli chodzi o przywóz z Indonezji, produkty również były wprowadzane w Unii po cenach wyższych niż produkty chińskie, z wyjątkiem OD, kiedy ceny spadły, prawdopodobnie w dużej mierze z powodu spadku ceny pulpy. Wynikający z tego faktu wzrost przywozu, który jednak pod względem wielkości pozostał na niskim poziomie w OD, przełożył się na udział w rynku, który również pozostał na niskim poziomie w tym okresie. Produkty przywożone z Korei Południowej były wprowadzane do Unii w niewielkich ilościach przez cały okres badany, a ich udział w rynku pozostawał stabilny. Chociaż ceny produktów przywożonych z Korei były porównywalne do cen produktów przywożonych z ChRL, ceny koreańskie nie wykazywały stałej tendencji zniżkowej, jak to miało miejsce w przypadku przywozu z Chin przez cały okres badany. Produkty ze wszystkich innych państw były przywożone po znacznie wyższych cenach niż produkty przywożone z ChRL, a wielkość przywozu była niska.
(456)
Na podstawie powyższych ustaleń należy stwierdzić, że przywóz z wymienionych państw trzecich nie przyczynił się do powstania istotnej szkody poniesionej przez przemysł unijny.
7.3.5. STRUKTURALNA NADWYŻKA MOCY PRODUKCYJNYCH
(457)
Jeden ze współpracujących eksporterów w ChRL argumentował, że przyczyna szkody poniesionej przez przemysł unijny leży w nadwyżce jego mocy produkcyjnych. Ograniczenie mocy produkcyjnych i konsolidacja przemysłu unijnego nie były zatem konsekwencją chińskiego przywozu, lecz należy je postrzegać jako środek wymierzony w nadwyżkę mocy produkcyjnych. Z dochodzenia wynika jednak, że przemysł unijny ponosił straty w okresie badanym, zwłaszcza w 2008 r., pomimo restrukturyzacji, ponieważ, jak podkreślono w motywach 435-444, przemysł unijny wciąż nie był w stanie podnieść cen do poziomów przewyższających koszty. Taka sytuacja była spowodowana głównie presją cenową wynikającą z przywozu subsydiowanego podcinającego ceny przemysłu unijnego. W związku z tym argument ten należało odrzucić.
(458)
Argumentowano także, że działania restrukturyzacyjne przemysłu unijnego zakończono w 2009 r. konsolidacją dwóch dużych producentów, która doprowadziła do natychmiastowej poprawy sytuacji przemysłu unijnego. Działania restrukturyzacyjne prowadzono od 2000 r. do OD. Pozytywny wpływ wspomnianej konsolidacji powinien znaleźć odzwierciedlenie w postaci poprawy wykorzystania mocy produkcyjnych, a przynajmniej stabilnej wielkości sprzedaży, ale w OD oba te wskaźniki uległy pogorszeniu. Z drugiej strony ustalono, że poprawa rentowności przemysłu unijnego w OD wynikała głównie i bezpośrednio z wyjątkowego jednorazowego spadku cen pulpy. Z tego względu argument ten musiał zostać odrzucony.
7.4. WNIOSKI W SPRAWIE ZWIĄZKU PRZYCZYNOWEGO
(459)
Z powyższej analizy wynika, że w okresie badanym wystąpił znaczny wzrost wielkości i udziału w rynku taniego przywozu subsydiowanego z ChRL. Ponadto stwierdzono, że produkty były przywożone po cenach subsydiowanych, które były niższe od cen pobieranych przez przemysł unijny na rynku unijnym za podobne produkty.
(460)
Wzrost wielkości i udziału w rynku taniego przywozu subsydiowanego z ChRL zbiegł się z ogólnym spadkiem popytu na rynku unijnym w okresie od roku 2006 do OD, a także ze spadkiem udziału producentów unijnych w rynku przypadającym na ten sam okres. Równocześnie odnotowano pogorszenie głównych wskaźników sytuacji gospodarczej i finansowej przemysłu unijnego, co przedstawiono w motywie 423.
(461)
Analiza pozostałych znanych czynników, które mogły spowodować szkodę poniesioną przez przemysł unijny, wykazała, że czynniki te nie mają charakteru powodującego zerwanie związku przyczynowego między przywozem subsydiowanym z ChRL a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
(462)
Na podstawie powyższej analizy, w której odpowiednio rozróżniono i oddzielono wpływ wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu unijnego od szkodliwego wpływu przywozu subsydiowanego, należy stwierdzić, że przywóz subsydiowany z ChRL spowodował istotną szkodę dla przemysłu unijnego w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
8. INTERES UNII
8.1. UWAGA WSTĘPNA
(463)
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy pomimo powyższych ustaleń istnieją decydujące powody, aby stwierdzić, że przyjęcie środków wyrównawczych w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Unii. W tym celu, zgodnie z art. 31 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, rozważono prawdopodobny wpływ ewentualnych środków na producentów unijnych, importerów, sprzedawców i dystrybutorów oraz użytkowników produktu objętego postępowaniem, a także możliwe konsekwencje niepodjęcia środków na podstawie wszystkich przedstawionych dowodów.
8.2. PRZEMYSŁ UNIJNY
(464)
Przemysł unijny jako całość składa się z grupy 14 znanych producentów, którzy - jak szacuje się na podstawie informacji z CEPIFINE - reprezentują około 98 % produkcji unijnej cienkiego papieru powleczonego. Producenci znajdują się w różnych państwach członkowskich Unii i zatrudniają bezpośrednio ponad 11 000 osób w związku z produktem objętym postępowaniem.
(465)
Dwóch ze znanych producentów wyraziło sprzeciw wobec wszczęcia dochodzenia, ale nie dostarczyło dalszych informacji i odmówiło współpracy podczas dochodzenia. Na podstawie dostępnych informacji, a zwłaszcza na podstawie danych udostępnionych przez CEPIFINE, które wykazały pogorszenie sytuacji przemysłu unijnego, można jednak racjonalnie przyjąć, że te dwa przedsiębiorstwa również odczuły negatywne skutki przywozu subsydiowanego. Odmowa współpracy nie była zatem postrzegana jako informacja, że ich sytuacja różni się od sytuacji pozostałych producentów unijnych.
(466)
Przemysł unijny poniósł istotną szkodę spowodowaną przywozem subsydiowanym z ChRL. Przypomina się, że większość wskaźników szkody wskazała na negatywną tendencję w okresie badanym. Zwłaszcza wskaźniki szkody związane z wynikami finansowymi czterech reprezentatywnych producentów unijnych, takie jak rentowność i zwrot z inwestycji, były bardzo niekorzystne pomimo nieznacznej poprawy w OD. W przypadku braku środków dalsze pogorszenie sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego wydaje się bardzo prawdopodobne.
(467)
Oczekuje się, że nałożenie cła wyrównawczego przywróci skuteczne i uczciwe warunki handlu na rynku unijnym, umożliwiając przemysłowi unijnemu dostosowanie cen cienkiego papieru powleczonego tak, aby odzwierciedlały koszty różnych składników. Można oczekiwać, że wprowadzenie tych środków pozwoli przemysłowi unijnemu odzyskać przynajmniej część udziału w rynku utraconego w okresie badanym i że będzie to miało dalszy pozytywny wpływ na jego sytuację gospodarczą i rentowność.
(468)
W związku z tym stwierdzono, że wprowadzenie ostatecznych środków wyrównawczych na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z ChRL będzie leżało w interesie przemysłu unijnego.
8.3. IMPORTERZY I PRZEDSIĘBIORSTWA HANDLOWE
(469)
Kwestionariusze wysłano do czternastu znanych niepowiązanych importerów i przedsiębiorstw handlowych w Unii, którzy zostali wymienieni w skardze. W trakcie dochodzenia zgłosiło się wiele innych przedsiębiorstw handlowych (nazywanych w branży również „sprzedawcami”). Ostatecznie przy prowadzeniu dochodzenia współpracowało trzynaście przedsiębiorstw, nawet jeżeli niektórzy z respondentów dostarczyli jedynie cząstkowe informacje. Ustalono, że importerzy działają na rynku również jako przedsiębiorstwa handlowe, zatem wszystkie te strony będą dalej nazywane „przedsiębiorstwami handlowymi”.
(470)
W wyniku dochodzenia stwierdzono, że wszystkie przedsiębiorstwa handlowe nabywały cienki papier powleczony z wielu źródeł, głównie od producentów unijnych. Dwa przedsiębiorstwa handlowe nie kupowały cienkiego papieru powleczonego przywożonego z ChRL lub kupowały go tylko okazjonalnie. Dziesięć przedsiębiorstw, które dostarczyły dane liczbowe na temat zakupu produktu objętego postępowaniem, reprezentowało ogółem 47 % łącznego przywozu z ChRL. Przywóz, w tym przywóz z ChRL, reprezentował jedynie niewielki udział w ich łącznej działalności gospodarczej, a wszelkie negatywne skutki proponowanych środków będą zatem prawdopodobnie nieistotne. Wszystkie przedsiębiorstwa handlowe stwierdziły, że cienki papier powleczony produkowany w Unii i ChRL był w znacznej mierze podobnej jakości i mógł być stosowany zamiennie. Ponadto podczas dochodzenia potwierdzono, że istnieje znaczna liczba innych źródeł przywozu, a przedsiębiorstwa handlowe mogły przestawić się na te źródła dostaw, przynajmniej w perspektywie długoterminowej.
(471)
Dwa importujące przedsiębiorstwa handlowe korzystały głównie z chińskich źródeł przy zakupie cienkiego papieru powleczonego. Oba przedsiębiorstwa stwierdziły, że miałyby trudności z zaopatrzeniem się w produkty pochodzące od producentów unijnych z powodu tradycyjnych kanałów sprzedaży wynikających z minimalnych ilości zamówienia wymaganych przez producentów oraz porozumień dystrybucyjnych, których należy przestrzegać. Nie miało to jednak bezpośredniego wpływu na dostępność cienkiego papieru powleczonego od producentów unijnych, ponieważ posiadali oni dostateczne wolne moce produkcyjne. W związku z tym argument ten należało odrzucić.
(472)
Jeżeli chodzi o możliwość przeniesienia ewentualnego wzrostu kosztów na klientów, wszystkie współpracujące przedsiębiorstwa handlowe powołały się na wyraźną przejrzystość cenową na rynku unijnym i stwierdziły, że mogłyby zwiększyć ceny sprzedaży dla klientów końcowych wyłącznie, jeżeli poziom cen w Unii wzrósłby w ujęciu ogólnym. Na tej podstawie, a także mając na uwadze, że zakładany skutek ceł wyrównawczych polega między innymi na wzroście poziomu cen w UE powyżej poziomów pozwalających pokryć koszty produkcji, oczekuje się, że importerzy będą w stanie przenieść wzrosty cen spowodowane cłami wyrównawczymi przynajmniej częściowo na swoich klientów. Należy również odnotować, że - jak wspomniano powyżej - ustalono, iż chiński przywóz stanowi jedynie bardzo małą część całkowitej działalności przedsiębiorstw handlowych, dlatego też wpływ cła wyrównawczego będzie zasadniczo nieistotny. Ponadto uznaje się również, że importerzy osiągają większą rentowność na odsprzedaży cienkiego papieru powleczonego pochodzącego od producentów z ChRL, więc będą również w stanie osiągać mniejszy zysk poprzez absorpcję przynajmniej częściowego wzrostu kosztów.
(473)
W związku z tym wprowadzenie ostatecznych środków nie powinno mieć ogólnie znaczącego negatywnego wpływu na importerów i przedsiębiorstwa handlowe.
8.4. UŻYTKOWNICY
(474)
Kwestionariusze wysłano do ośmiu znanych użytkowników w Unii, którzy zostali wymienieni w skardze. W trakcie dochodzenia zgłosiło się wielu innych użytkowników. W sumie pięć przedsiębiorstw dostarczyło całkowicie lub częściowo wypełnione kwestionariusze. Przedsiębiorstwa te znajdują się w całej Unii i reprezentują sektor drukarski i wydawniczy. Ponieważ stwierdzono, że warunki rynkowe i struktura kosztów różnią się w obu sektorach, wpływ środków został zbadany oddzielnie w grupie drukarni i grupie wydawców.
8.4.1. DRUKARNIE
(475)
Podstawowe informacje przekazała tylko jedna drukarnia. Na podstawie dostarczonych przez nią informacji stwierdzono, że udział cienkiego papieru powleczonego w łącznych kosztach produkcji materiałów drukowanych jest dość wysoki. Wprawdzie dochodzenie wykazało, że drukarnie zaopatrują się w cienki papier powleczony głównie u producentów unijnych, jednak jednocześnie potwierdzono, że cienki papier powleczony produkowany w Unii i ChRL jest podobnej jakości oraz że występuje ostra konkurencja cenowa między przedsiębiorstwami handlowymi.
(476)
Oświadczono, że jakakolwiek podwyżka cen miałaby znaczący negatywny wpływ na rentowność. Stwierdzono, że drukarnie już znajdują się pod presją z powodu strukturalnej nadwyżki mocy produkcyjnych, a jakakolwiek podwyżka cen zakupu cienkiego papieru powleczonego jeszcze wzmogłaby presję na drukarnie. W tym względzie zauważa się, że mając na uwadze małe ilości chińskiego cienkiego papieru powleczonego używanego przez drukarnie (które wciąż pozyskują większość potrzebnego cienkiego papieru powleczonego od producentów unijnych), bezpośredni wpływ jakichkolwiek ceł został uznany za nieistotny. Jeżeli chodzi o ogólną podwyżkę cen na rynku unijnym, uznano, że ponieważ podwyżka cen dotknęłaby wszystkie podmioty gospodarcze, miałaby ona neutralne skutki.
8.4.2. WYDAWCY
(477)
Jeśli chodzi o sektor wydawniczy, cztery przedsiębiorstwa przesłały wypełnione kwestionariusze. Tylko jedno przedsiębiorstwo kupowało niewielkie ilości cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z ChRL w OD. Dwa przedsiębiorstwa dostarczyły dane ilościowe dotyczące wykorzystania cienkiego papieru powleczonego.
(478)
Ogółem stwierdzono, że średnio produkty, do których stosuje się cienki papier powleczony, stanowiły 16 % łącznego obrotu tych przedsiębiorstw, a średni zysk z tej działalności wynosił około 12 %. Ponadto stwierdzono, że sześć przedsiębiorstw kupowało cienki papier powleczony głównie od producentów unijnych, natomiast tylko jedno z nich stosowało papier przywożony z ChRL. Kolejne przedsiębiorstwo zaczęło kupować chińskie produkty dopiero po OD. W związku z tym, w szczególności w związku z niewielkimi ilościami cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chin wykorzystywanymi w tym sektorze, wprowadzenie środków wyrównawczych na przywóz z ChRL nie powinno poważnie odbić się na całym sektorze wydawniczym. Dodatkowo uznano, że przedsiębiorstwa te są rentowne i mogą łatwiej przenieść podwyżki cen na klientów końcowych, ponieważ system, w którym papier jest skierowany do klienta i oznaczony nazwą klienta, przez co papier stosowany w produkcji jest nabywany przez samego klienta, jest bardziej powszechny. Ponadto wydawcy mają dużą siłę nabywczą ze względu na korzyści skali.
(479)
Dwa stowarzyszenia drukarzy i wydawców złożyły oświadczenia. Jedno z nich wyraziło sprzeciw wobec nałożenia ceł, twierdząc, że jakakolwiek podwyżka cen doprowadziłaby do wyższych kosztów, a w konsekwencji do utraty konkurencyjności i miejsc pracy w sektorach niższego szczebla. Drugie pozostało neutralne, jednak stwierdziło, że środki mogą mieć negatywny wpływ na sektory niższego szczebla, ponieważ wzrost cen może doprowadzić do przeniesienia produkcji sektora drukarskiego, co spowoduje wzrost przywozu materiałów drukowanych należących do rynku niższego szczebla.
(480)
W ramach dochodzenia ustalono, że istnieje szereg segmentów produktów papierowych, jeżeli chodzi o oczekiwany wzrost, oraz że segment papieru drukowanego wysokiej jakości, w którym używany jest przede wszystkim cienki papier powleczony, nadal odnotowuje wzrost. Jeżeli chodzi o twierdzenie, że straty przeniosłyby się na rynek niższego szczebla, jest ono nieprecyzyjne i niepoparte żadnymi informacjami potwierdzającymi ani dowodami.
(481)
Po ujawnieniu ustaleń ponownie przedstawiono to oświadczenie dotyczące skutków dla sektorów niższego szczebla, wskazując, że w ostatnich latach nastąpił gwałtowny wzrost przywozu materiałów drukowanych z Chin, który najwyraźniej objął znaczną część rynku konsumpcji europejskiej wszystkich materiałów drukowanych.
(482)
Jak wyjaśniono powyżej, współpraca drukarni była ograniczona i na podstawie otrzymanych ograniczonych ilościowo informacji stwierdzono, że z powodu ich poziomu rentowności i udziału cienkiego papieru powleczonego w ich kosztach wzrost cen może rzeczywiście dotknąć drukarnie. Większość drukarni jednak nie nabywała wcale lub nabywała w sposób bardzo ograniczony bezpośrednio papier chiński w OD, a ilość chińskiego papieru używanego przez drukarnie jest ogólnie niska, stąd bezpośredni wpływ ceł byłby nieznaczny. Większość drukarni stwierdziła, że ze względu na ich potrzeby w zakresie krótkiego czasu dostawy udział dostaw pochodzących bezpośrednio z państw trzecich pozostaje ograniczony.
(483)
Odnośnie do twierdzeń dotyczących materiałów drukowanych należących do rynku niższego szczebla pochodzących z Chin należy zauważyć, że statystyki dotyczące przywozu materiałów drukowanych obejmują szeroki zakres produktów, między innymi końcowe materiały drukowane, który nie są drukowane na cienkim papierze powleczonym. Na podstawie dostępnych informacji nie można było ocenić, która część produktów przywożonych z Chin jest drukowana na produkcie objętym postępowaniem, a która na innych rodzajach papieru. Z przedłożonych informacji wynika jednak, że materiały drukowane pochodzące z Chin obejmują głównie niektóre szczególne kategorie książek, książek dla dzieci, kalendarzy, opakowań i kartek okolicznościowych. Produkty w większym stopniu zależne od terminowości, takie jak tygodniki lub miesięczniki oraz inny papier gazetowy, są rzadziej przywożone z Chin z powodu czasu potrzebnego do ich transportu. Chociaż druk niektórych produktów drukowanych może bardziej sprzyjać przeniesieniu produkcji, istnieją rodzaje produktów, dla których bliskość i usługi mają podstawowe znaczenie, w związku z czym nie będą dotknięte zagraniczną konkurencją. Ponadto, nawet jeśli papier jest ważnym elementem kosztów dla przemysłu drukarskiego, jest to również przemysł wymagający dużego nakładu pracy - koszty siły roboczej mogą być nawet ważniejszym bodźcem dla tendencji do przenoszenia produkcji. Podsumowując, nie można wykluczyć, że przywóz produktów drukowanych na cienkim papierze powleczonym wzrośnie, ale nie jest możliwe oszacowanie z jakąkolwiek dokładnością poziomu wzrostu ani jego roli w konkurencji producentów drukujących, a zatem bezpośredniego wpływu wzrostu cen na unijny przemysł drukarski niższego szczebla.
(484)
Z przedstawionych informacji wynika, że przemysł drukarski cierpi z powodu strukturalnej nadwyżki mocy produkcyjnych, która prowadzi do ciągłej restrukturyzacji sektora. Jedną z głównych sił napędowych restrukturyzacji była również konsolidacja producentów papieru w ramach łańcucha wartości. Ponadto uznaje się, że trudności przemysłu drukarskiego w podnoszeniu cen wynikają raczej głównie ze strukturalnej nadwyżki mocy produkcyjnych w ramach samego sektora drukarskiego.
8.4.3. WNIOSKI DOTYCZĄCE UŻYTKOWNIKÓW
(485)
Uwzględniając powyższe ustalenia, nawet jeżeli niektórzy użytkownicy mogą odczuć negatywny wpływ środków wprowadzonych wobec przywozu z ChRL, wpływ na użytkowników w dwóch odrębnych sektorach wydaje się zasadniczo ograniczony. Ponadto w ramach dochodzenia nie wykazano żadnego znaczącego wpływu na użytkowników, którzy kupują papier głównie z innych źródeł niż ChRL. Przeciwnie, większość użytkowników stwierdziła, że ze względu na ich potrzeby w zakresie krótkiego czasu dostawy udział dostaw pochodzących z państw trzecich pozostaje ograniczony. Ponadto uznaje się, że trudności drukarni w podnoszeniu cen wynikają raczej ze strukturalnej nadwyżki mocy produkcyjnych w ramach samego sektora drukarskiego.
(486)
Twierdzono również, że wprowadzenie takich środków spowoduje niedobór dostaw na rynku i wydłużony czas dostawy dla użytkowników.
(487)
Zainteresowane strony zapewniające o możliwych brakach w dostawach nie podały żadnych szacunkowych danych ani danych ilościowych dotyczących ewentualnych braków. Wydaje się jednak, że twierdzenia te nie znajdują potwierdzenia w stopniu wykorzystania mocy produkcyjnych producentów unijnych, który w OD wynosił 83 %, pozostawiając około miliona ton wolnych mocy produkcyjnych. Z tego względu wystąpienie niedoboru dostaw wydaje się mało prawdopodobne.
(488)
W związku z tym stwierdzono, że na podstawie dostępnych informacji skutki środków wyrównawczych skierowanych przeciwko przywozowi cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z ChRL najprawdopodobniej nie będą miały znaczącego negatywnego wpływu na użytkowników produktu objętego postępowaniem.
8.5. WNIOSKI DOTYCZĄCE INTERESU UNII
(489)
Uwzględniając powyższe ustalenia, należy stwierdzić, że w ujęciu ogólnym, na podstawie dostępnych informacji dotyczących interesu Unii, nie ma decydujących przesłanek przemawiających przeciwko wprowadzeniu środków wobec przywozu cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z ChRL.
9. ŚRODKI WYRÓWNAWCZE
9.1. POZIOM USUWAJĄCY SZKODĘ
(490)
Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące subsydiowania, wynikającej z niego szkody, związku przyczynowego i interesu Unii, należy wprowadzić środki antysubsydyjne, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody producentom unijnym przez przywóz subsydiowany.
(491)
W celu ustalenia poziomu tych środków wzięto pod uwagę stwierdzone marginesy subsydiowania i kwotę cła niezbędnego do usunięcia szkody poniesionej przez producentów unijnych, bez przekroczenia stwierdzonego marginesu subsydiowania.
(492)
Przy obliczaniu poziomu opłat celnych niezbędnych do usunięcia skutków subsydiowania wyrządzającego szkodę uznano, że środki powinny umożliwić przemysłowi unijnemu pokrycie kosztów produkcji oraz osiągnięcie ze sprzedaży produktu podobnego w Unii takiego zysku przed opodatkowaniem, jaki byłby możliwy do osiągnięcia dla tego rodzaju przemysłu w takim sektorze w normalnych warunkach konkurencji, czyli gdyby nie istniał przywóz subsydiowany.
(493)
Skarżący wnioskował, aby docelowa wartość zysku została ustalona na minimum 10 %, opierając swoje argumenty na oczekiwanym marginesie zysku wykorzystywanym przez niezależne agencje ratingowe w ich metodyce klasyfikacji oraz na rentowności osiagniętej przez producenta prowadzącego działalność w innej branży produkcji papieru, niedotkniętej przywozem z Chin.
(494)
Docelowa wysokość zysku wskazana w skardze i w późniejszym wniosku skarżącego została zbadana w oparciu o odpowiedzi udzielone na pytania zawarte w kwestionariuszu i wyniki wizyt weryfikacyjnych na terenie przedsiębiorstw reprezentatywnych producentów unijnych. Uznano, że wysokość docelowego zysku powinna odzwierciedlać konieczność poniesienia wysokich kosztów wstępnych inwestycji oraz ryzyko związane z tego rodzaju kapitałochłonnym przemysłem w sytuacji braku przywozu towarów po cenach dumpingowych lub przywozu subsydiowanego. Uwzględniono także koszt inwestycji w maszyny. Uznano, że marża zysku wynosząca 8 % obrotów może zostać uznana za stosowne minimum, którego oczekiwaliby producenci unijni, gdyby nie istniało wyrządzające szkodę subsydiowanie.
(495)
Na tej podstawie obliczono cenę za produkt podobny niewyrządzającą szkody producentom unijnym. Niewyrządzającą szkody cenę uzyskano, dodając wspomnianą wyżej 8 % marżę zysku do kosztów produkcji.
(496)
Z przyczyn wyjaśnionych w motywie 382 wykluczono sprzedaż eksportową przedsiębiorstwa w ramach grupy jednego z współpracujących producentów eksportujących.
(497)
Niezbędną podwyżkę cen ustalono następnie na podstawie porównania, w podziale na typy produktów, średniej ważonej ceny importowej producentów eksportujących w ChRL, z niewyrządzającą szkody ceną typów produktów sprzedawanych przez producentów unijnych na rynku unijnym w OD. Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały następnie wyrażone w postaci odsetka średniej wartości importowej CIF porównywanych typów.
9.2. ŚRODKI OSTATECZNE
(498)
W świetle powyższego wniosku wyciągniętego w odniesieniu do subsydiowania, szkody, związku przyczynowego i interesów Unii, zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego uznaje się, że ostateczne cło wyrównawcze powinno zostać nałożone na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL na poziomie niższego z marginesów subsydiowania lub szkody zgodnie z zasadą niższego cła. W związku z tym w niniejszym przypadku stawkę cła należy wyznaczyć na poziomie stwierdzonych marginesów subsydiowania.
(499)
Marginesy usuwające szkodę i marginesy subsydiowania oraz proponowane stawki ostatecznego cła wyrównawczego dla ChRL, wyrażone jako cena CIF na granicy Unii, bez uiszczenia należności celnych, są następujące:
Producent eksportujący
Margines subsydiowania
Margines szkody
Stawka cła wyrównawczego
Gold East Paper (Jiangsu) Co., Ltd, miasto Zhenjiang, prowincja Jiangsu, ChRL
12 %
20 %
12 %
Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co., Ltd, miasto Suzhou, prowincja Jiangsu, ChRL
12 %
20 %
12 %
Shangdong Chenming Paper Holdings Limited, miasto Shouguang, prowincja Szantung, ChRL
4 %
39,1 %
4 %
Shouguang Chenming Art Paper Co., Ltd, miasto Shouguang, prowincja Szantung, ChRL
4 %
39,1 %
4 %
Wszystkie inne przedsiębiorstwa
12 %
39,1 %
12 %
(500)
Jeśli chodzi o równoległe dochodzenie antydumpingowe, zgodnie z art. 24 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (27) żaden produkt nie może być objęty jednocześnie cłem antydumpingowym i wyrównawczym w celu eliminacji tych samych skutków powstałych z tytułu dumpingu i subsydiowania wywozu. Jeśli chodzi o programy subsydiowania, jak stwierdzono w motywach 235 do 245, tylko jeden program odnosi się do subsydiowania wywozu. Właściwy margines dumpingu dla współpracującego producenta eksportującego, którego dotyczy postępowanie, zostanie odpowiednio dostosowany w równoległym dochodzeniu antydumpingowym. Odnośnie do pozostałych programów subsydiowania, wobec stosowania zasady niższego cła w prowadzonym równolegle dochodzeniu antydumpingowym oraz wobec kwoty subsydiów ustalonej w niniejszym dochodzeniu, nie uznano za słuszne dalszego zbadania, czy te same subsydia są równoważone dwukrotnie i w jakim stopniu, w przypadku jednoczesnego nałożenia ceł antydumpingowych i wyrównawczych na ten sam produkt będący przedmiotem przywozu.
(501)
Indywidualne stawki cła wyrównawczego dla przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały wyznaczone na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną podczas dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Wspomniane stawki cła (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego do „wszystkich innych przedsiębiorstw”) mają wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z państwa, którego dotyczy postępowanie, i wyprodukowanych przez dane przedsiębiorstwa, tj. przez konkretne wymienione podmioty prawne. Przywożone produkty wytworzone przez inne przedsiębiorstwa, których nazwa i adres nie zostały konkretnie wymienione w w art. 1, łącznie z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i do ich produktów stosowane są stawki cła dla „wszystkich innych przedsiębiorstw”.
(502)
Wszelkie wnioski o zastosowanie indywidualnej stawki cła wyrównawczego wobec przedsiębiorstwa (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji (28) wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą na rynek krajowy i na rynki zagraniczne, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie zostanie następnie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(503)
Aby zapewnić należyte egzekwowanie cła wyrównawczego, poziom cła rezydualnego powinien mieć zastosowanie nie tylko do niewspółpracujących producentów eksportujących, lecz również do tych producentów, którzy nie wywozili towarów do Unii podczas OD.
10. UJAWNIENIE USTALEŃ
(504)
Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których planowano zalecić nałożenie ostatecznego cła wyrównawczego na przywóz cienkiego papieru powleczonego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. Wyznaczono im również okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji. Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały należycie uwzględnione, a w stosownych przypadkach ustalenia zostały odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz cienkiego papieru powleczonego, tj. papieru lub tektury powleczonych jednostronnie lub obustronnie (z wyłączeniem papieru siarczanowego i tektury siarczanowej) w arkuszach lub w zwojach o gramaturze 70 g/m2 lub większej, ale nieprzekraczającej 400 g/m2 i jasności większej niż 84 (mierzonej zgodnie z ISO 2470-1), obecnie objętego kodami CN ex 4810 13 20, ex 4810 13 80, ex 4810 14 20, ex 4810 14 80, ex 4810 19 10, ex 4810 19 90, ex 4810 22 10, ex 4810 22 90, ex 4810 29 30, ex 4810 29 80, ex 4810 99 10, ex 4810 99 30 i ex 4810 99 90 (kody TARIC 4810132020, 4810138020, 4810142020, 4810148020, 4810191020, 4810199020, 4810221020, 4810229020, 4810293020, 4810298020, 4810991020, 4810993020 i 4810999020), pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
Stawka ostatecznego cła wyrównawczego nie dotyczy zwojów nadających się do stosowania w prasach zwojowych. Zwoje nadające się do stosowania w prasach zwojowych definiuje się jako zwoje, które zgodnie z testem standardowym ISO 3783:2006 dotyczącym określenia odporności na skubanie - metodą wyższej prędkości z zastosowaniem testera IGT (model elektryczny) - dają wynik mniejszy niż 30 N/m przy pomiarze w kierunku poprzecznym w stosunku do papieru (CD) oraz wynik mniejszy niż 50 N/m przy pomiarze zgodnie z kierunkiem pracy maszyny (MD). Stawka ostatecznego cła wyrównawczego nie dotyczy też wielowarstwowego papieru i wielowarstwowej tektury.
2. Stawka ostatecznego cła wyrównawczego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:
Przedsiębiorstwo
Stawka cła wyrównawczego
Dodatkowy kod TARIC
Gold East Paper (Jiangsu) Co., Ltd, miasto Zhenjiang, prowincja Jiangsu, ChRL; Gold Huasheng Paper (Suzhou Industrial Park) Co., Ltd, miasto Suzhou, prowincja Jiangsu, ChRL
12 %
B001
Shangdong Chenming Paper Holdings Limited, miasto Shouguang, prowincja Szantung, ChRL; Shouguang Chenming Art Paper Co., Ltd, miasto Shouguang, prowincja Szantung, ChRL
4 %
B013
Wszystkie inne przedsiębiorstwa
12 %
B999
3. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 6 maja 2011 r.