ROZHODNUTÍ RADY
ze dne 26. července 2010
o omezujících opatřeních vůči Íránu a o zrušení společného postoje 2007/140/SZBP
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o Evropské unii, a zejména na článek 29 této smlouvy,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Dne 27. února 2007 přijala Rada Evropské unie společný postoj 2007/140/SZBP o omezujících opatřeních vůči Íránu (1) provádějící rezoluci Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006).
(2)
Dne 23. dubna 2007 přijala Rada společný postoj 2007/246/SZBP (2) provádějící rezoluci Rady bezpečnosti č. OSN 1747 (2007).
(3)
Dne 7. srpna 2008 přijala Rada společný postoj 2008/652/SZBP (3) k provedení rezoluce Rady bezpečnosti OSN 1803 (2008).
(4)
Dne 9. června 2010 přijala Rada bezpečnosti OSN rezoluci č.1929 (2010), která rozšířila působnost omezujících opatření uložených rezolucemi Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), 1747 (2007) a 1803 (2008) a která zavedla další omezující opatření vůči Íránu.
(5)
Dne 17. června 2010 zdůraznila Evropská rada, že je stále více znepokojena íránským jaderným programem a uvítala přijetí rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1929 (2010). Evropská rada připomněla své prohlášení ze dne 11. prosince 2009 a vyzvala Radu, aby přijala opatření k provedení opatření uvedených v rezoluci Rady bezpečnosti OSN č. 1929 (2010) a doprovodná opatření s cílem napomoci prostřednictvím jednání k vyřešení všech existujících obav týkajících se vývoje citlivých technologií Íránem na podporu jeho jaderného a raketového programu. Tato opatření by se měla zaměřit na oblast obchodu, finanční sektor, odvětví dopravy, klíčová odvětví ropného a plynárenského průmyslu a určení dalších osob, zejména příslušníků islámských revolučních gard.
(6)
Rezoluce Rady bezpečnosti OSN 1929 č. (2010) zakazuje Íránu, jeho státním příslušníkům a subjektům registrovaným v Íránu nebo spadající do jeho pravomoci, osobám nebo subjektům, které jednají jejich jménem nebo na jejich příkaz, a subjektům, které jsou jimi vlastněny nebo ovládány, aby investovali do jakékoli podnikatelské činnosti související s těžbou uranu a výrobou či používáním jaderných materiálů a technologií.
(7)
Rezoluce Rady bezpečnosti OSN 1929 č. (2010) rozšiřuje působnost finančních a cestovních omezení uložených rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006) na další osoby a subjekty, včetně osob a subjektů působících v rámci islámských revolučních gard a subjektů společnosti Islamic Republic of Iran Shipping Line (IRISL).
(8)
V souladu s prohlášením Evropské rady by se vedle osob a subjektů určených Radou bezpečnosti nebo výborem zřízeným podle odstavce 18 rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006) (dále jen „výbor“) měla omezení vstupu a zmrazení finančních prostředků a hospodářských zdrojů vztahovat i na další osoby a subjekty, a to za použití týchž kritérií, která použila Rada bezpečnosti OSN nebo výbor.
(9)
V souladu s prohlášením Evropské rady je vhodné zakázat dodávky, prodej nebo převod do Íránu dalších věcí, materiálů, vybavení, zboží a technologií vedle těch, které určila Rada bezpečnosti nebo výbor, jež by mohly přispět k íránským činnostem spojeným s obohacováním, přepracováním či těžkou vodou, k vývoji nosičů jaderných zbraní nebo k provádění činností spojených s dalšími tématy, v souvislosti s nimiž vyjádřila Mezinárodní agentura pro atomovou energii (MAAE) své znepokojení nebo je označila za nedořešené. Tento zákaz by měl zahrnovat veškeré zboží a technologie dvojího užití uvedené v příloze I nařízení Rady (ES) č. 428/2009 ze dne 5. května 2009, kterým se zavádí režim Společenství pro kontrolu vývozu, přepravy, zprostředkování a tranzitu zboží dvojího užití.
(10)
V souladu s prohlášením Evropské rady by členské státy měly zachovat zdrženlivost, pokud jde o přijímání nových krátkodobých závazků v oblasti veřejné a soukromé finanční podpory obchodu s Íránem za účelem snížení nesplacených částek, zejména s cílem zabránit veškeré finanční podpoře přispívající k jaderným činnostem potenciálně ohrožujícím nešíření nebo k vývoji nosičů jaderných zbraní, a měly by zakázat přijímání jakýchkoli střednědobých i dlouhodobých závazků v oblasti veřejné a soukromé finanční podpory obchodu s Íránem.
(11)
Rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1929 (2010) vyzývá všechny státy, aby prostřednictvím svých vnitrostátních orgánů a v souladu s právními předpisy a s mezinárodním právem kontrolovaly na svém území, včetně námořních přístavů a letišť, veškeré náklady pocházející z Íránu nebo směřující do něj, jestliže dotčený stát má k dispozici informace, na jejichž základě se lze důvodně domnívat, že náklad obsahuje věci, jejichž dodávka, prodej, převod či vývoz jsou zakázány podle rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008) a 1929 (2010).
(12)
V rezoluci Rady bezpečnosti OSN č. 1929 (2010) se také uvádí, že členské státy mohou v souladu s mezinárodním právem, zejména mořským právem, požadovat, aby se souhlasem státu vlajky byla provedena kontrola plavidel na volném moři, jestliže mají k dispozici informace, na jejichž základě se lze důvodně domnívat, že náklad těchto plavidel obsahuje věci, jejichž dodávka, prodej, převod či vývoz jsou zakázány podle rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008) nebo 1929 (2010).
(13)
Rezoluce Rady bezpečnosti OSN 1929 č. (2010) rovněž stanoví, že členské státy OSN zajistí a odstraní věci, jejichž dodávka, prodej, převoz či vývoz jsou zakázány podle rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008) nebo 1929 (2010), a to způsobem, který není v rozporu s jejich závazky podle platných rezolucí Rady bezpečnosti a mezinárodních úmluv.
(14)
Rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1929 (2010) dále stanoví, že členské státy OSN svým státním příslušníkům zakáží poskytovat íránským plavidlům služby spojené se zásobováním palivem či další služby, nebo poskytování těchto služeb z jejich území, jestliže mají k dispozici informace, na jejichž základě se lze důvodně domnívat, že tato plavidla vezou věci, jejichž dodávka, prodej, převod či vývoz jsou zakázány podle rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008) nebo 1929 (2010).
(15)
V souladu s prohlášením Evropské rady by členské státy prostřednictvím svých vnitrostátních orgánů a v souladu s právními předpisy a s mezinárodním právem, zejména s příslušnými mezinárodními dohodami v oblasti civilního letectví, měly přijmout nezbytná opatření s cílem zabránit všem nákladním letům z Íránu, s výjimkou letů kombinované osobní a nákladní dopravy, v přístupu na letiště v jejich pravomoci.
(16)
Dále by mělo být zakázáno, aby osoby pocházejíc z členských států poskytovali íránským nákladním letadlům služby související s opravami a údržbou nebo aby byly tyto služby poskytovány z území členských států, jestliže dotčený stát má k dispozici informace, na jejichž základě se lze důvodně domnívat, že tato letadla převážejí věci, jejichž dodávka, prodej, převod či vývoz jsou zakázány podle rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008) nebo 1929 (2010).
(17)
Rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1929 (2010) rovněž vyzývá všechny členské státy OSN, aby zabránily tomu, aby se na jejich území, přes ně nebo z něj poskytovaly finanční služby, včetně pojištění a zajištění, nebo převáděla finanční nebo jiná aktiva či zdroje, které by mohly přispívat k íránským jaderným činnostem potenciálně ohrožujícím nešíření nebo k vývoji nosičů jaderných zbraní, nebo aby takové služby, aktiva či zdroje byly poskytovány státním příslušníkům těchto států nebo subjektům založeným podle jejich práva nebo jejich prostřednictvím či osobám nebo finančním institucím na území těchto států nebo jejich prostřednictvím.
(18)
V souladu s prohlášením Evropské rady by členské státy měly zakázat poskytování pojištění a zajištění íránské vládě, subjektům registrovaným v Íránu nebo spadajícím do pravomoci Íránu nebo osobám či subjektům, které jednají jejich jménem nebo na jejich příkaz, nebo subjektům, které jsou těmito osobami vlastněny nebo ovládány, a to i nedovolenými prostředky.
(19)
Dále je třeba zakázat prodej, nákup, zprostředkování a pomoc při emisi státních nebo příslušnými veřejnými orgány zaručených dluhopisů ve vztahu k íránské vládě, íránské centrální bance nebo íránským bankám, včetně jejich poboček a dceřiných společností, a finančním subjektům ovládaným osobami a subjekty s bydlištěm nebo sídlem v Íránu.
(20)
V souladu s prohlášením Evropské rady a v zájmu splnění cílů rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1929 (2010) by mělo být zakázáno zřizování nových poboček, dceřiných společností nebo zastoupení íránských bank na území členských států, jakož i zřizování nových společných podniků nebo nabývání majetkové účasti íránskými bankami v bankách spadajících do pravomoci členských států. Členské státy by dále měly přijmout vhodná opatření s cílem zakázat finančním institucím nacházejícím se na jejich území nebo podléhajícím jejich pravomoci, aby v Íránu zřizovaly zastoupení nebo dceřiné společnosti nebo bankovní účty.
(21)
Rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1929 (2010) rovněž stanoví, že státy musí vyžadovat, aby jejich státní příslušníci, osoby podléhající jejich pravomoci nebo podniky registrované na jejích území nebo podléhající jejich pravomoci zachovávali obezřetnost při obchodní spolupráci se subjekty registrovanými v Íránu nebo podléhajícími pravomoci Íránu, pokud mají k dispozici informace, na jejichž základě se lze důvodně domnívat, že by tato obchodní spolupráce mohla přispět k íránským jaderným činnostem potenciálně ohrožujícím nešíření nebo k vývoji nosičů jaderných zbraní či k porušení rezolucí č. 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008) nebo 1929 (2010).
(22)
Rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1929 (2010) poukazuje na možnou souvislost mezi íránskými příjmy plynoucími z jeho odvětví energetiky a financováním íránských jaderných činností potenciálně ohrožujících nešíření a dále konstatuje, že zařízení a materiály určené k chemickým procesům v petrochemickém průmyslu mají mnoho společného se zařízením a materiály nezbytnými pro určité citlivé činnosti spojené s jaderným palivovým cyklem.
(23)
V souladu s prohlášením Evropské rady by členské státy měly zakázat, aby do Íránu bylo prodáváno, dodáváno či převáděno klíčové zařízení a technologie, které by mohly být využity v klíčových oborech odvětví ropy a zemního plynu, a rovněž by měly zakázat poskytování související technické a finanční pomoci. Členské státy by dále měly zakázat veškeré nové investice do těchto odvětví v Íránu.
(24)
Součástí postupu v případě změny příloh I a II tohoto rozhodnutí by mělo být to, že určeným osobám či subjektům budou sděleny důvody zařazení na seznam, aby tyto osoby či subjekty měly příležitost se k těmto důvodům vyjádřit. Jsou-li předloženy připomínky nebo nové podstatné důkazy, měla by Rada s ohledem na tyto připomínky své rozhodnutí přezkoumat a dotčenou osobu nebo subjekt o této skutečnosti informovat.
(25)
Toto rozhodnutí dodržuje základní práva a ctí zásady uznané zejména v Listině základních práv Evropské unie, a především právo na účinnou právní ochranu a spravedlivý proces, právo na vlastnictví a právo na ochranu osobních údajů. Toto rozhodnutí by mělo být uplatňováno v souladu s těmito právy a zásadami.
(26)
Toto rozhodnutí rovněž plně ctí závazky členských států podle Charty OSN a právně závaznou povahu rezolucí Rady bezpečnosti OSN.
(27)
K provedení některých opatření je nezbytná další činnost Unie,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
KAPITOLA 1
OMEZENÍ VÝVOZU A DOVOZU
Článek 1
1. Zakazují se přímé nebo nepřímé dodávky, prodej nebo převod následujících věcí, materiálů, vybavení, zboží a technologií, včetně softwaru, ať již pocházejí z území členských států či nikoli, pro použití v Íránu či v jeho prospěch státními příslušníky členských států nebo přes území členských států, nebo za použití plavidel či letadel pod vlajkou členských států:
a)
věci, materiály, vybavení, zboží a technologie uvedené na seznamech skupiny jaderných dodavatelů a režimu kontroly raketových technologií;
b)
všechny další věci, materiály, vybavení, zboží a technologie určené Radou bezpečnosti OSN nebo výborem, které by mohly přispět k činnostem spojeným s obohacováním, přepracováním či těžkou vodou nebo k vývoji nosičů jaderných zbraní;
c)
zbraně a související materiál všeho druhu, včetně zbraní a střeliva, vojenských vozidel a vojenského vybavení, polovojenského vybavení a náhradních dílů pro tyto zbraně a související materiál, jakož i vybavení, které by mohlo být použito k vnitřní represi. Tento zákaz se nevztahuje na nebojová vozidla vyrobená za použití materiálů, jež poskytují balistickou ochranu, nebo těmito materiály vybavená, která jsou určena pouze pro ochranu personálu EU a jejích členských států v Íránu;
d)
některé další věci, materiály, vybavení, zboží a technologie, které by mohly přispět k činnostem spojeným s obohacováním, přepracováním či s těžkou vodou, k vývoji nosičů jaderných zbraní nebo k provádění činností souvisejících s jinými tématy, ohledně nichž vyjádřila Mezinárodní agentura pro atomovou energii (MAAE) své znepokojení nebo které označila jako nedořešené. Unie přijme opatření nezbytná k určení příslušných věcí, na které se má toto ustanovení vztahovat;
e)
jiné zboží a technologie dvojího užití, jež jsou uvedeny v příloze I nařízení Rady (ES) č. 428/2009 ze dne 5. května 2009, kterým se zavádí režim Společenství pro kontrolu vývozu, přepravy, zprostředkování a tranzitu zboží dvojího užití (4), a na něž se nevztahuje písmeno a), kromě kategorie 5 - části 1 a kategorie 5 - části 2 v příloze I nařízení Rady (ES) č. 428/2009.
2. Zákaz uvedený v odstavci 1 se nepoužije na přímý ani nepřímý převoz věcí, které jsou uvedeny v odst. 3 písm. b) bodech i) a ii) rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006) a jsou určeny pro lehkovodní reaktory, do Íránu, pro použití v Íránu či v jeho prospěch, přes území členských států, pokud byl zahájen dříve než v prosinci roku 2006.
3. Rovněž je zakázáno:
a)
poskytovat technickou pomoc nebo odbornou přípravu, investice nebo zprostředkovatelské služby související s věcmi, materiály, vybavením, zbožím a technologiemi uvedenými v odstavci 1 a s poskytováním, výrobou, údržbou a používáním těchto věcí, materiálů, vybavení, zboží a technologií přímo nebo nepřímo ve vztahu k jakékoli osobě, subjektu nebo orgánu v Íránu nebo pro použití v této zemi;
b)
poskytovat finanční prostředky nebo finanční pomoc v souvislosti s věcmi a technologiemi uvedenými v odstavci 1, zahrnující zejména dotace, půjčky a pojištění vývozního úvěru pro jakýkoli prodej, dodávku, převod nebo vývoz těchto věcí a technologií, nebo v souvislosti s poskytováním technické odborné přípravy, služeb nebo pomoci přímo či nepřímo osobě, subjektu nebo orgánu v Íránu nebo pro použití v této zemi;
c)
podílet se vědomě nebo záměrně na činnostech, jejichž cílem nebo důsledkem je obcházení zákazu uvedeného v písmenech a) a b).
4. Zakazuje se rovněž pořízení věcí, materiálů, vybavení, zboží a technologií uvedených v odstavci 1 z Íránu, ať již z tohoto území pocházejí či nikoli, příslušníky členských států, nebo za použití plavidel či letadel pod vlajkou členských států.
Článek 2
1. Přímé nebo nepřímé dodávky, prodej nebo převod věcí, materiálů, vybavení, zboží a technologií, včetně softwaru, které nejsou uvedeny v článku 1 a které by mohly přispět k činnostem spojeným s obohacováním, přepracováním či těžkou vodou nebo k vývoji nosičů jaderných zbraní nebo k pokračování v činnostech souvisejících s dalšími tématy, ohledně nichž MAAE vyjádřila své znepokojení nebo které označila jako nedořešené, do Íránu, pro použití v Íránu či v jeho prospěch státními příslušníky členských států nebo přes území členských států nebo za použití plavidel či letadel spadajících do jejich pravomoci podléhají v jednotlivých případech povolení příslušných orgánů vyvážejícího členského státu. Evropská unie přijme opatření nezbytná k určení příslušných věcí, na které se má toto ustanovení vztahovat.
2. Poskytování:
a)
technické pomoci nebo odborné přípravy, investic nebo zprostředkovatelských služeb souvisejících s věcmi, materiály, vybavením, zbožím a technologiemi uvedenými v odstavci 1 a s poskytováním, výrobou, údržbou a používáním těchto věcí, přímo nebo nepřímo ve vztahu k jakékoli osobě, subjektu nebo orgánu v Íránu nebo pro použití v této zemi;
b)
finančních prostředků nebo finanční pomoci v souvislosti s věcmi a technologiemi uvedenými v odstavci 1, zahrnujících zejména dotace, půjčky a pojištění vývozního úvěru pro jakýkoli prodej, dodávku, převod nebo vývoz těchto věcí nebo v souvislosti s poskytováním související technické odborné přípravy, služeb nebo pomoci přímo či nepřímo osobě, subjektu nebo orgánu v Íránu nebo pro použití v této zemi
rovněž podléhá povolení příslušného orgánu vyvážejícího členského státu.
3. Příslušné orgány členského státu neudělí povolení pro žádné dodávky, prodej nebo převod věcí, materiálů, vybavení, zboží a technologií uvedených v odstavci 1, pokud určí, že dotyčný prodej, dodávky, převod nebo vývoz nebo poskytování dotyčných služeb přispěje k činnostem uvedeným v odstavci 1.
Článek 3
1. Opatření podle čl. 1 odst. 1 písm. a), b) a c) a čl. 1 odst. 3 se tam, kde je to vhodné, nepoužijí, pokud výbor v jednotlivém případě předem stanoví, že tyto dodávky, prodej, převod nebo poskytnutí těchto věcí nebo pomoci jednoznačně nepřispěje k vývoji íránských technologií na podporu jaderných činností Íránu, jež by mohly ohrozit nešíření, a k vývoji nosičů jaderných zbraní, včetně případů, kdy jsou tyto věci nebo pomoc určeny k potravinové pomoci, pomoci v zemědělství nebo zdravotnictví nebo k jiným humanitárním účelům, a to za předpokladu, že:
a)
smlouvy o dodávce těchto věcí nebo poskytnutí pomoci zahrnují příslušné záruky ohledně koncového uživatele; a že
b)
se Írán zavázal, že tyto věci nepoužije pro jaderné činnosti, jež by mohly ohrozit nešíření, nebo pro vývoj nosičů jaderných zbraní.
2. Opatření podle čl. 1. odst. 1 písm. e) a čl. 1 odst. 3 se nepoužijí, pokud příslušný orgán v členském státě v jednotlivém případě předem stanoví, že tyto dodávky, prodej, převod nebo poskytnutí těchto věcí nebo pomoci jednoznačně nepřispěje k vývoji íránských technologií na podporu jaderných činností Íránu, jež by mohly ohrozit nešíření, a k vývoji nosičů jaderných zbraní, včetně případů, kdy jsou tyto věci nebo pomoc určeny k pomoci ve zdravotnictví nebo k jiným humanitárním účelům, a to za předpokladu, že:
a)
smlouvy o dodávce těchto věcí nebo poskytnutí pomoci zahrnují příslušné záruky ohledně koncového uživatele; a že
b)
se Írán zavázal, že tyto věci nepoužije pro jaderné činnosti, jež by mohly ohrozit nešíření, nebo pro vývoj nosičů jaderných zbraní.
Příslušný členský stát informuje ostatní členské státy o veškerých zamítnutých výjimkách.
Článek 4
1. Zakazuje se prodej, dodávky nebo převod klíčového vybavení a technologií pro následující klíčové obory odvětví ropy a zemního plynu v Íránu nebo pro íránské či Íránem vlastněné podniky působící v těchto oborech mimo území Íránu, které jsou prováděny státními příslušníky členských států nebo z území členských států, ať již z tohoto území pocházejí či nikoli, nebo za použití plavidel či letadel podléhajících pravomoci členských států:
a)
rafinace;
b)
zkapalněný zemní plyn;
c)
průzkum;
d)
výroba.
Unie přijme opatření nezbytná k určení příslušných věcí, na které se má toto ustanovení vztahovat.
2. Pro podniky v Íránu působící v klíčových oborech íránského odvětví ropy a zemního plynu podle odstavce 1 nebo pro íránské či Íránem vlastněné podniky působící v těchto oborech mimo území Íránu se zakazuje poskytovat:
a)
technickou pomoc nebo odbornou přípravu a další služby související s klíčovým vybavením a technologiemi ve smyslu odstavce 1;
b)
finanční prostředky nebo finanční pomoc za účelem prodeje, dodávek, převodu nebo vývozu klíčového vybavení a technologií ve smyslu odstavce 1 nebo za účelem poskytnutí související technické pomoci nebo odborné přípravy.
3. Zakazuje se podílet se vědomě nebo záměrně na činnostech, jejichž cílem nebo důsledkem je obcházení zákazů uvedených v odstavcích 1 a 2.
OMEZENÍ FINANCOVÁNÍ NĚKTERÝCH PODNIKŮ
Článek 5
Zakazují se investice na území podléhajícím pravomoci členských států ze strany Íránu, jeho státních příslušníků a podniků registrovaných v Íránu nebo podléhajících jeho pravomoci nebo osob či subjektů, které jednají jejich jménem nebo na jejich příkaz, nebo subjektů, které jsou jimi vlastněny nebo ovládány, do jakékoli podnikatelské činnosti související s těžbou uranu a výrobou či používáním jaderných materiálů a technologií, zejména obohacování a přepracování uranu, s činnostmi spojenými s těžkou vodu nebo technologiemi souvisejícími s balistickými raketami schopnými nést jaderné zbraně. Unie přijme opatření nezbytná k určení příslušných věcí, na které se má tento článek vztahovat.
Článek 6
Zakazuje se:
a)
poskytovat jakékoli finanční půjčky nebo úvěry podnikům v Íránu, které působí v oborech íránských odvětví ropy a zemního plynu uvedených v čl. 4 odst. 1, nebo íránským či Íránem vlastněným podnikům působícím v těchto oborech mimo území Íránu;
b)
nabývat nebo zvyšovat účast v podnicích v Íránu, které působí v oborech íránského odvětví ropy a zemního plynu uvedených v čl. 4 odst. 1, nebo íránským či Íránem vlastněným podnikům působícím v těchto oborech mimo území Íránu, včetně úplného nabytí těchto podniků a nabývání akcií a jiných účastnických cenných papírů;
c)
zřizovat jakékoli společné podniky s podniky v Íránu, které působí v odvětvích ropy a zemního plynu uvedených v čl. 4 odst. 1, a s jejich dceřinými společnostmi či afilacemi pod jejich kontrolou.
Článek 7
1. Zákazem podle čl. 4 odst. 1 není dotčeno plnění závazků týkajících se dodávek zboží, které vyplývají ze smluv uzavřených před dnem přijetí tohoto rozhodnutí.
2. Zákazem podle článku 4 není dotčeno plnění závazků vyplývajících ze smluv uzavřených před dnem přijetí tohoto rozhodnutí a týkajících se investic vynaložených v Íránu před tímto dnem podniky usazenými v některém z členských států.
3. Zákazy podle čl. 6 písm. a) a b):
i)
není dotčeno plnění závazků vyplývajících ze smluv nebo dohod uzavřených před dnem přijetí tohoto rozhodnutí;
ii)
nebrání zvýšení účasti, pokud toto zvýšení účasti představuje závazek podle dohody uzavřené před dnem přijetí tohoto rozhodnutí.
OMEZENÍ FINANČNÍ PODPORY OBCHODU
Článek 8
1. Členské státy zachovají zdrženlivost, pokud jde o přijímání nových krátkodobých závazků v oblasti veřejné a soukromé finanční podpory, pokud jde o obchod s Íránem, včetně udělování vývozních úvěrů, záruk nebo pojištění jejich státním příslušníkům nebo subjektům zapojeným do takového obchodu za účelem snížení jejich nesplacených částek, zejména s cílem předejít tomu, aby tato finanční podpora přispívala k jaderným činnostem, jež by mohly ohrozit nešíření, nebo k vývoji nosičů jaderných zbraní. Členské státy dále nepřijmou nové střednědobé a dlouhodobé závazky v oblasti veřejné a soukromé finanční podpory, pokud jde o obchod s Íránem.
2. Odstavcem 1 nejsou dotčeny závazky přijaté před vstupem tohoto rozhodnutí v platnost.
3. Odstavec 1 se netýká obchodu zaměřeného na potraviny, zemědělství, zdravotnictví nebo jiné humanitární účely.
KAPITOLA 2
FINANČNÍ SEKTOR
Článek 9
Členské státy nepřijmou nové závazky týkající se grantů, finanční pomoci a zvýhodněných půjček íránské vládě, a to ani prostřednictvím své účasti v mezinárodních finančních institucích, s výjimkou humanitárních a rozvojových účelů.
Článek 10
1. Ve vztahu k finančním nebo jiným aktivům či zdrojům, které by mohly přispět k jaderným činnostem Íránu potenciálně ohrožujícím nešíření nebo k vývoji nosičů jaderných zbraní, a s cílem zabránit poskytování finančních služeb nebo provádění převodů na území členských států, přes ně nebo z něj, nebo poskytování finančních služeb nebo provádění převodů, do nichž jsou zapojeni státní příslušníci členských států nebo subjekty založené podle jejich práva (včetně poboček v zahraničí) nebo osoby či finanční instituce nacházející se na území členských států, členské státy důkladně monitorují veškeré činnosti finančních institucí v rámci své pravomoci, do nichž jsou zapojeny:
a)
banky se sídlem v Íránu, zejména íránská centrální banka;
b)
pobočky a dceřiné společnosti podléhající pravomoci členských států a náležející bankám se sídlem v Íránu;
c)
pobočky a dceřiné společnosti nepodléhající pravomoci členských států a náležející bankám se sídlem v Íránu;
d)
finanční subjekty, které nemají sídlo v Íránu, ale jsou ovládány osobami a subjekty se sídlem v Íránu.
2. Pro účely odstavce 1 se vyžaduje, aby finanční instituce v rámci svých činností, do nichž jsou zapojeny banky a finanční instituce uvedené v odstavci 1,
a)
nepřetržitě a obezřetně sledovaly operace na účtech, mimo jiné prostřednictvím svých programů hloubkové kontroly klienta a v rámci svých závazků v oblasti boje proti praní peněz a financování terorismu;
b)
vyžadovaly vyplnění všech informačních kolonek platebních příkazů, které se týkají příkazce a příjemce příslušné transakce, a v případě neposkytnutí těchto informací transakci odmítly;
c)
po dobu pěti let uchovávaly veškeré záznamy o transakcích a na požádání je zpřístupnily vnitrostátním orgánům;
d)
pokud mají podezření nebo se mohou důvodně domnívat, že finanční prostředky souvisejí s financováním šíření, neprodleně své podezření oznámí útvaru finančního zpravodajství nebo jinému příslušnému orgánu určenému dotčeným členským státem. Útvar finančního zpravodajství nebo jiný příslušný orgán má přímý či nepřímý přístup k aktuálním informacím z finanční a správní oblasti a z oblasti vymáhání práva, které potřebuje k řádnému plnění svých úkolů, včetně analýz hlášení o podezřelých transakcích.
3. Převody finančních prostředků do Íránu a z Íránu se provádějí takto:
a)
převody související s transakcemi, jež se týkající potravin, zdravotní péče, zdravotnického vybavení nebo jsou určeny pro humanitárních účely, se provádějí bez předchozího povolení; pokud se jedná o částku vyšší než 10 000 EUR, oznámí se převod příslušnému orgánu dotčeného členského státu;
b)
veškeré jiné převody částek nižších než 40 000 EUR se provádějí bez předchozího povolení; pokud se jedná o částku vyšší než 10 000 EUR, oznámí se převod příslušnému orgánu dotčeného členského státu;
c)
veškeré jiné převody částek vyšších než 40 000 EUR vyžadují předchozí povolení příslušným orgánem dotčeného členského státu. Povolení se považuje za udělené, pokud příslušný orgán nevznese do čtyř týdnů námitku. Příslušný členský stát informuje ostatní členské státy o všech zamítnutých povoleních.
4. Rovněž se vyžaduje, aby pobočky a dceřiné společnosti bank se sídlem v Íránu podléhající pravomoci členských států informovaly příslušné orgány členského státu, v němž jsou usazeny, o všech převodech finančních prostředků, které provedly nebo obdržely, a to do pěti pracovních dnů po provedení nebo obdržení příslušného převodu finančních prostředků.
V závislosti na ujednáních o sdílení informací příslušné orgány tyto údaje po jejich oznámení neprodleně předají dle potřeby příslušným orgánům jiných členských států, v nichž jsou usazeny strany účastnící se těchto transakcí.
Článek 11
1. Zakazuje se zřizování nových poboček, dceřiných společností nebo zastoupení íránských bank na území členských států a zřizování nových společných podniků nebo nabývání majetkové účasti v íránských bankách nebo navazování nových korespondenčních bankovních vztahů ze strany íránských bank, včetně íránské centrální banky, poboček a dceřiných společností a dalších finančních institucí uvedených v čl. 10 odst. 1 s bankami, které podléhají pravomoci členských států.
2. Finančním institucím nacházejícím se na území členských států nebo podléhajícím pravomoci členských států se zakazuje, aby v Íránu zřizovaly zastoupení nebo dceřiné společnosti nebo otevíraly bankovní účty.
Článek 12
1. Zakazuje se poskytování pojištění a zajištění íránské vládě, subjektům registrovaným v Íránu nebo podléhajícím pravomoci Íránu, nebo osobám či subjektům, které jednají jejich jménem nebo na jejich příkaz, nebo subjektům, které jsou těmito osobami vlastněny nebo ovládány, a to i nedovolenými prostředky.
2. Odstavec 1 se nepoužije na poskytování zdravotního a cestovního pojištění fyzickým osobám.
3. Zakazuje se vědomá a úmyslná účast na činnostech, jejichž cílem nebo důsledkem je obcházení zákazu uvedeného v odstavci 1.
Článek 13
Zakazuje se přímý nebo nepřímý prodej, nákup, zprostředkování a pomoc při emisi státních nebo příslušnými veřejnými orgány zaručených dluhopisů vydaných po vstupu tohoto rozhodnutí v platnost ve vztahu k íránské vládě, íránské centrální bance nebo bankám se sídlem v Íránu, nebo pobočkám a dceřiným společnostem, ať již podléhají pravomoci členských států či nikoli a které náležejí bankám se sídlem v Íránu, nebo finančním subjektům, které nemají sídlo v Íránu ani nepodléhají pravomoci členských států, ale jsou ovládány osobami a subjekty se sídlem v Íránu, jakož i osobám či subjektům, které jednají jejich jménem nebo na jejich příkaz, nebo subjektům, které jsou těmito osobami vlastněny nebo ovládány.
Článek 14
Členské státy vyžadují, aby jejich státní příslušníci, osoby podléhající jejich pravomoci a podniky registrované na jejích území nebo podléhající jejich pravomoci zachovávali obezřetnost při obchodní spolupráci se subjekty registrovanými v Íránu nebo podléhajícími pravomoci Íránu, včetně příslušníků islámských revolučních gard a společnosti IRISL, a s osobami či subjekty, které jednají jejich jménem nebo na jejich příkaz, a se subjekty, které jsou těmito osobami vlastněny nebo ovládány, a to i nedovolenými prostředky, s cílem zajistit, že tato obchodní spolupráce nebude přispívat k íránským jaderným činnostem potenciálně ohrožujícím nešíření nebo k vývoji nosičů jaderných zbraní či k porušení rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008) nebo 1929 (2010).
KAPITOLA 3
ODVĚTVÍ DOPRAVY
Článek 15
1. Členské státy kontrolují prostřednictvím svých vnitrostátních orgánů a v souladu se svými právními předpisy a s mezinárodním právem, zejména mořským právem a příslušnými mezinárodními dohodami v oblasti civilního letectví, na svém území, včetně námořních přístavů a letišť, každý náklad pocházející z Íránu a směřující do něj, jestliže mají k dispozici informace, na jejichž základě se lze důvodně domnívat, že náklad obsahuje věci, jejichž dodávka, prodej, převod či vývoz jsou podle tohoto rozhodnutí zakázány.
2. Členské státy mohou v souladu s mezinárodním právem, zejména mořským právem, požadovat, aby se souhlasem státu vlajky byla provedena kontrola plavidel na volném moři, jestliže mají k dispozici informace, na jejichž základě se lze důvodně domnívat, že náklad těchto plavidel obsahuje věci, jejichž dodávka, prodej, převod či vývoz jsou podle tohoto rozhodnutí zakázány.
3. Členské státy v souladu se svými vnitrostátními právními předpisy spolupracují při kontrolách podle odstavce 2.
4. Letadla a plavidla přepravující náklad do Íránu nebo z něj podléhají požadavku na poskytování dodatečných informací před příjezdem a před odjezdem ohledně veškerého zboží, které je přiváženo do členského státu nebo z něj vyváženo.
5. V případech, kdy je provedena kontrola podle odstavců 1 a 2, členské státy zajistí a odstraní (například zničením, znehodnocením, uskladněním nebo převozem do jiného státu, než je stát původu nebo určení) věci, jejichž dodávka, prodej, převoz či vývoz jsou zakázány podle tohoto rozhodnutí v souladu s odstavcem 16 rezoluce Rady bezpečnosti OSN č.1929 (2010). Toto zajištění a odstranění se provede na náklady dovozce, nebo pokud není možné získat úhradu těchto výdajů od dovozce, může být získána v souladu s vnitrostátními právními předpisy od jakékoli jiné osoby nebo subjektu, které jsou odpovědné za pokus o nezákonnou dodávku, prodej, převod či vývoz.
6. Je zakázáno, aby státní příslušníci členských států poskytovali plavidlům vlastněným nebo najatým Íránem, včetně charterových plavidel, služby spojené se zásobováním nebo jiné služby, nebo aby tyto služby byly poskytovány z území podléhajících pravomoci členských států, jestliže mají k dispozici informace, na jejichž základě se lze důvodně domnívat, že tato plavidla vezou věci, jejichž dodávka, prodej, převoz či vývoz jsou zakázány podle tohoto rozhodnutí, ledaže je poskytnutí těchto služeb nezbytné pro humanitární účely, nebo dokud náklad nebyl zkontrolován a případně zajištěn či odstraněn v souladu s odstavci 1, 2 a 5.
Článek 16
Členské státy sdělí výboru veškeré dostupné informace o převodech činností nákladové divize společnosti Iran Air nebo převodech plavidel, jejichž vlastníkem nebo provozovatelem je společnost IRISL, na jiné společnosti, jež mohly být provedeny s cílem vyhnout se sankcím podle ustanovení rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008) nebo 1929 (2010) nebo v rozporu s těmito rezolucemi, včetně přejmenování nebo přeregistrování letadel, plavidel nebo lodí.
Článek 17
Členské státy přijmou prostřednictvím svých vnitrostátních příslušných orgánů a v souladu s vnitrostátními právními předpisy a s mezinárodním právem, zejména s příslušnými mezinárodními dohodami v oblasti civilního letectví, nezbytná opatření s cílem zabránit všem nákladním letům provozovaným íránskými dopravci nebo pocházejícím z Íránu, s výjimkou letů kombinované osobní a nákladní dopravy, v přístupu na letiště podléhající jejich pravomoci.
Článek 18
Je zakázáno, aby státní příslušníci členských států poskytovali íránským nákladním letadlům a služby související s opravami a údržbou nebo aby byly tyto služby poskytovány z území členských států, jestliže dotčený stát má k dispozici informace, na jejichž základě se lze důvodně domnívat, že nákladní letadla převážejí věci, jejichž dodávka, prodej, převoz či vývoz jsou zakázány podle tohoto rozhodnutí, ledaže je poskytnutí těchto služeb nezbytné z humanitárních či bezpečnostních důvodů nebo dokud náklad nebyl zkontrolován a případně zajištěn či odstraněn v souladu s čl. 15 odst. 1 a 5.
KAPITOLA 4
OMEZENÍ VSTUPU
Článek 19
1. Členské státy přijmou nezbytná opatření k zamezení vstupu na své území nebo průjezdu přes ně:
a)
osobám uvedeným na seznamu v příloze rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006) a dalším osobám určeným Radou bezpečnosti nebo výborem podle odstavce 10 rezoluce Rady bezpečnosti OSN 1737 č. (2006), jakož i příslušníkům islámských revolučních gard určeným Radou bezpečnosti nebo výborem. Tyto osoby jsou uvedeny v příloze I;
b)
jiným osobám, které nejsou uvedeny v příloze I a které se podílejí na íránských jaderných činnostech, jež by mohly ohrozit nešíření, nebo na vývoji nosičů jaderných zbraní nebo jsou s těmito činnostmi přímo spojeny nebo je podporují, i prostřednictvím pořizování zakázaných věcí, zboží, vybavení, materiálů a technologií, nebo osobám, které jednají jejich jménem nebo na jejich příkaz, nebo osobám, které napomáhaly určeným osobám a subjektům vyhýbat se ustanovením rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008) a 1929 (2010) nebo tohoto rozhodnutí, jakož i dalším vysoce postaveným příslušníkům islámských revolučních gard uvedeným v příloze II.
2. Zákaz uvedený v odstavci 1 se nepoužije na průjezd přes území členských států pro účely činností přímo souvisejících s věcmi, které jsou uvedeny v odst. 3 písm. b) bodech i) a ii) rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006) a určeny pro lehkovodní reaktory, pokud byly zahájeny dříve než v prosinci roku 2006.
3. Odstavec 1 nezavazuje členské státy k tomu, aby svým státním příslušníkům zamítly vstup na své území.
4. Odstavcem 1 nejsou dotčeny případy, kdy je členský stát vázán povinností podle mezinárodního práva, konkrétně:
i)
jako hostitelská země mezinárodní mezivládní organizace;
ii)
jako hostitelská země mezinárodní konference svolané Organizací spojených národů nebo konané pod její záštitou;
iii)
podle mnohostranné dohody o výsadách a imunitách;
iv)
podle smlouvy o smíru z roku 1929 (Lateránský pakt) uzavřené mezi Svatým stolcem (Vatikánským městským státem) a Itálií.
5. Odstavec 4 se vztahuje rovněž na případy, kdy je členský stát hostitelskou zemí Organizace pro bezpečnost a spolupráci v Evropě (OBSE).
6. Rada musí být řádně informována o všech případech, kdy členský stát udělí výjimku podle odstavce 4 nebo 5.
7. Členské státy mohou udělit výjimky z opatření stanovených v odstavci 1, pokud je cesta odůvodněná na základě:
i)
naléhavé humanitární potřeby, včetně náboženské povinnosti,
ii)
nutnosti dosáhnout cílů rezolucí Rady bezpečnosti č. OSN 1737 (2006) a 1929 (2010), včetně případů, kdy se uplatní článek XV statutu MAAE,
iii)
účasti na mezivládních setkáních, včetně setkání podporovaných Evropskou unií nebo těch, kdy je hostitelem členský stát vykonávající předsednictví OBSE, je-li politický dialog veden tak, že přímo podporuje demokracii, lidská práva a právní stát v Íránu.
8. Členský stát, který si přeje udělit výjimku podle odstavce 7, tuto skutečnost písemně oznámí Radě. Výjimka se pokládá za udělenou, pokud jeden nebo více členů Rady nevznese písemně námitku do dvou pracovních dnů od obdržení oznámení o navrhované výjimce. Pokud jeden nebo více členů Rady vznese námitku, může o udělení navrhované výjimky rozhodnout Rada kvalifikovanou většinou.
9. Pokud členský stát podle odstavců 4, 5 a 7 povolí osobám uvedeným v příloze I nebo II vstup na své území nebo průjezd přes ně, je povolení omezeno na účel, pro který bylo uděleno, a na osoby, kterých se týká.
10. V případě udělení výjimky oznámí členské státy výboru vstup osob uvedených v příloze I na své území nebo jejich tranzit přes své území.
KAPITOLA 5
ZMRAZENÍ FINANČNÍCH PROSTŘEDKŮ A HOSPODÁŘSKÝCH ZDROJŮ
Článek 20
1. Zmrazují se veškeré finanční prostředky a hospodářské zdroje přímo nebo nepřímo náležející, vlastněné, držené či ovládané
a)
osobami a subjekty uvedenými v příloze rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), dalšími osobami a subjekty určenými Radou bezpečnosti nebo výborem podle odstavce 12 rezoluce Rady bezpečnosti OSN 1737 (2006) a odstavce 7 rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1803 (2008), jakož i osobami a subjekty působícími v rámci islámských revolučních gard a subjekty společnosti IRISL určenými Radou bezpečnosti nebo výborem, přičemž tyto osoby nebo subjekty jsou uvedeny v příloze I,
b)
osobami a subjekty, které nejsou uvedeny v příloze I a které se podílejí na íránských jaderných činnostech, jež by mohly ohrozit nešíření, nebo na vývoji nosičů jaderných zbraní nebo jsou s těmito činnostmi přímo spojeny nebo je podporují, i prostřednictvím pořizování zakázaných věcí, zboží, vybavení, materiálů a technologií, nebo osobami či subjekty, které jednají jejich jménem nebo na jejich příkaz, nebo subjekty, které jsou těmito osobami vlastněny nebo ovládány, a to i nedovolenými prostředky, nebo osobami, které napomáhaly určeným osobám či subjektům vyhýbat se ustanovením rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008) a 1929 (2010) nebo tohoto rozhodnutí, jakož i dalšími vysoce postavenými příslušníky a subjekty islámských revolučních gard a společnosti IRISL a subjekty, které jsou jimi vlastněny nebo ovládány nebo jednají jejich jménem, přičemž tyto osoby nebo subjekty jsou uvedeny v příloze II.
2. Osobám ani subjektům uvedeným v odstavci 1 nebo v jejich prospěch nesmějí být přímo ani nepřímo zpřístupněny žádné finanční prostředky ani hospodářské zdroje.
3. Výjimku lze učinit v případě finančních prostředků a hospodářských zdrojů, které jsou:
a)
nezbytné pro uspokojení základních potřeb, včetně plateb za potraviny, plateb nájemného nebo splácení hypoték, plateb za léky a lékařskou péči, plateb daní, pojistného a poplatků za veřejné služby;
b)
určeny výlučně k úhradě přiměřených poplatků za odborné výkony a náhradě výdajů vzniklých v souvislosti s poskytováním právních služeb;
c)
určeny výlučně k úhradě poplatků nebo nákladů, v souladu s vnitrostátním právem, na běžné vedení nebo správu zmrazených finančních prostředků a hospodářských zdrojů,
za předpokladu, že dotčený členský stát oznámil výboru svůj úmysl případně povolit přístup k těmto finančním prostředkům a hospodářským zdrojům a do pěti pracovních dnů od tohoto oznámení neobdržel od výboru zamítavé rozhodnutí.
4. Výjimku lze rovněž učinit v případě finančních prostředků a hospodářských zdrojů, které jsou:
a)
nezbytné pro úhradu mimořádných výdajů, a to po oznámení dotyčného členského státu výboru a po schválení výborem,
b)
předmětem soudcovského, správního nebo rozhodčího zástavního práva nebo rozhodnutí; v tomto případě mohou být finanční prostředky a hospodářské zdroje použity k uspokojení pohledávek zajištěných takovým zástavním právem nebo být předmětem výkonu takového rozhodnutí, pokud zástavní právo bylo zřízeno nebo rozhodnutí vydáno před dnem přijetí rezoluce Rady bezpečnosti OSN č.1737(2006) a není ve prospěch osoby nebo subjektu uvedených v odstavci 1, a po oznámení výboru ze strany dotyčného členského státu,
c)
nezbytné pro činnosti přímo související s věcmi uvedenými v odst. 3 písm. b) bodech i) a ii) rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006) a určenými pro lehkovodní reaktory, pokud byly zahájeny dříve než v prosinci roku 2006.
5. Odstavec 2 se nevztahuje na připisování na zmrazené účty:
a)
úroků nebo jiných výnosů z těchto účtů; nebo
b)
plateb na zmrazené účty splatných podle smluv, dohod nebo závazků uzavřených nebo vzniklých přede dnem, ke kterému se na tyto účty začala vztahovat omezující opatření,
pokud se na tyto úroky, výnosy a platby nadále vztahuje odstavec 1.
6. Ustanovení odstavce 1 nebrání určeným osobám nebo subjektům v provádění plateb vyplývajících ze smlouvy, která byla uzavřena dříve, než byly tyto osoby nebo subjekty zařazeny na seznam, za předpokladu, že příslušný členský stát stanovil, že:
a)
smlouva se netýká žádné zakázané věci, materiálů, vybavení, zboží, technologií, pomoci, odborné přípravy, finanční pomoci, investic, zprostředkovatelství nebo služeb uvedených v článku 1;
b)
platba není přímo nebo nepřímo obdržena osobou nebo subjektem podle odstavce 1;
a pokud příslušný členský stát oznámil výboru úmysl takové platby provést nebo je přijmout nebo případně povolit uvolnění zmrazených finančních prostředků nebo hospodářských zdrojů za tímto účelem, a to deset dnů před tímto povolením.
KAPITOLA 6
DALŠÍ OMEZUJÍCÍ OPATŘENÍ
Článek 21
Členské státy přijmou v souladu se svými vnitrostátními právními předpisy nezbytná opatření za účelem zabránění specializované výuce nebo odborné přípravě íránských státních příslušníků na svých územích nebo ze strany svých státních příslušníků v oborech, které by přispěly k íránským jaderným činnostem, jež by mohly ohrozit nešíření, a k vývoji nosičů jaderných zbraní.
KAPITOLA 7
OBECNÁ A ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 22
Osobám nebo subjektům uvedeným v přílohách I a II ani jakékoli jiné osobě nebo subjektu v Íránu, včetně íránské vlády, ani jakékoli osobě nebo subjektu, která vznese nárok prostřednictvím této osoby nebo subjektu nebo v její či jeho prospěch, se nepřiznají žádné nároky, a to ani kompenzace nebo jiný nárok tohoto druhu, jako je nárok na započtení pohledávek nebo nárok v rámci záruky v souvislosti s jakoukoli smlouvou nebo transakcí, jejíž plnění bylo přímo či nepřímo, zcela či částečně dotčeno z důvodu opatření, o nichž bylo rozhodnuto podle rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008) nebo 1929 (2010), včetně opatření Evropské unie nebo kteréhokoli členského státu k provedení příslušných rozhodnutí Rady bezpečnosti OSN nebo opatření stanovených tímto rozhodnutím nebo v souladu nebo spojitosti s nimi.
Článek 23
1. Rada provede změny přílohy I na základě rozhodnutí přijatých Radou bezpečnosti OSN nebo výborem.
2. Rada jednomyslně na návrh členských států nebo vysokého představitele Unie pro zahraniční věci a bezpečnostní politiku stanoví seznam v příloze II a přijímá jeho změny.
Článek 24
1. Pokud Rada bezpečnosti OSN nebo výbor zařadí na seznam určitou osobu nebo subjekt, Rada tuto osobu nebo subjekt zahrne do přílohy I.
2. Pokud Rada rozhodne o tom, že na určitou osobu nebo subjekt se budou vztahovat opatření uvedená v čl. 19 odst. 1 písm. b) a čl. 20 odst. 1 písm. b), změní odpovídajícím způsobem přílohu II.
3. Rada sdělí své rozhodnutí osobě nebo subjektu uvedeným v odstavcích 1 a 2, včetně důvodů zařazení na seznam, a to buď přímo, je-li známa jejich adresa, nebo zveřejněním oznámení, čímž jim umožní se k této záležitosti vyjádřit.
4. Jsou-li předloženy připomínky nebo nové podstatné důkazy, Rada své rozhodnutí přezkoumá a dotčenou osobu nebo subjekt o této skutečnosti informuje.
Článek 25
1. V příloze I a II jsou uvedeny důvody pro zařazení uvedených osob a subjektů na seznam, jak je stanovila Rada bezpečnosti OSN nebo výbor s ohledem na přílohu I.
2. V příloze I a II jsou rovněž uvedeny informace nezbytné k identifikaci dotčených osob nebo subjektů, poskytnuté Radou bezpečnosti OSN nebo výborem pro účely přílohy I, pokud jsou tyto informace k dispozici. Pokud jde o osoby, tyto informace mohou zahrnovat jména včetně přezdívek, datum a místo narození, státní příslušnost, čísla pasu a průkazu totožnosti, pohlaví, adresu, je-li známa, a funkci či povolání. Pokud jde o subjekty, tyto informace mohou zahrnovat název, místo a datum registrace, registrační číslo a místo podnikání. Příloha I rovněž zahrnuje datum určení Radou bezpečnosti nebo výborem.
Článek 26
1. Toto rozhodnutí se odpovídajícím způsobem přezkoumá, změní nebo zruší, zejména s ohledem na příslušná rozhodnutí Rady bezpečnosti OSN.
2. Opatření o bankovních stycích s íránskými bankami podle článků 10 a 11 budou přezkoumána do šesti měsíců od přijetí této směrnice.
3. Opatření podle čl. 19 odst. 1 písm. b) a čl. 20 odst. 1 písm. b) se pravidelně přezkoumají, a to alespoň každých 12 měsíců. Tato opatření pro dotyčné osoby a subjekty přestávají platit, pokud Rada postupem podle článku 24 rozhodne, že již nejsou splněny podmínky pro jejich použití.
Článek 27
Společný postoj 2007/140/SZBP se zrušuje.
Článek 28
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem přijetí.
V Bruselu dne 26. července 2010.
DECYZJA RADY
z dnia 26 lipca 2010 r.
w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dniu 27 lutego 2007 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1), które wdrażało rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) nr 1737 (2006).
(2)
W dniu 23 kwietnia 2007 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2007/246/WPZiB (2), które wdrażało rezolucję RB ONZ nr 1747 (2007).
(3)
W dniu 7 sierpnia 2008 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2008/652/WPZiB (3), które wdrażało rezolucję RB ONZ nr 1803 (2008).
(4)
W dniu 9 czerwca 2010 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych („Rada Bezpieczeństwa”) przyjęła rezolucję RB ONZ nr 1929 (2009), która rozszerzyła zakres środków ograniczających nałożonych przez rezolucje RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007) i RB ONZ nr 1803 (2008) oraz wprowadziła dodatkowe środki ograniczające wobec Iranu.
(5)
W dniu 17 czerwca 2010 r. Rada Europejska podkreśliła swoje głębokie zaniepokojenie irańskim programem jądrowym i z zadowoleniem przyjęła uchwalenie rezolucji RB ONZ nr 1929 (2010). Przywołując swoje oświadczenie z dnia 11 grudnia 2009 r., Rada Europejska wezwała Radę, aby przyjęła środki wdrażające środki zawarte w rezolucji RB ONZ nr 1929 (2010), a także środki dodatkowe, z myślą o wsparciu rozwiązania w drodze negocjacji wszystkich nierozstrzygniętych kwestii dotyczących opracowywania przez Iran technologii wrażliwych na potrzeby jego programów jądrowego i rakietowego. Negocjacje powinny koncentrować się na sektorach: handlowym, finansowym, na irańskim sektorze transportowym, na kluczowych sektorach w przemyśle naftowym i gazowym oraz na dodatkowych wskazaniach, w szczególności w Korpusie Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC).
(6)
Rezolucja RB ONZ nr 1929 (2010) zakazuje inwestycji Iranowi, jego obywatelom i podmiotom zarejestrowanym w Iranie lub podlegającym jego jurysdykcji, osobom lub podmiotom działającym w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, a także podmiotom do nich należącym lub przez nie kontrolowanym, w ramach jakiejkolwiek działalności handlowej obejmującej wydobywanie uranu, wytwarzanie lub stosowanie materiałów i technologii jądrowych.
(7)
Rezolucja RB nr 1929 (2010) rozszerza ograniczenia finansowe i dotyczące podróży nałożone na mocy rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006) na dodatkowe osoby i podmioty, w tym na osoby i podmioty należące do IRGC, a także na podmioty linii żeglugowej Islamskiej Republiki Iranu (IRISL).
(8)
Zgodnie z oświadczeniem Rady Europejskiej, ograniczenia dotyczące przyjmowania i zamrażania funduszy i zasobów gospodarczych powinny być stosowane do kolejnych osób i podmiotów, w dodatku do osób i podmiotów wskazanych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet ustanowiony na mocy pkt 18 rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006) („Komitet”), z wykorzystaniem tych samych kryteriów jak te zastosowane przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet.
(9)
Zgodnie z oświadczeniem Rady Europejskiej należy zakazać dostarczania, sprzedaży lub przekazywania Iranowi kolejnych produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii - w dodatku do tych określonych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet - które mogłyby wesprzeć działania Iranu związane ze wzbogacaniem, przeróbką czy ciężką wodą lub z opracowywaniem systemów przenoszenia broni jądrowej lub z prowadzeniem działań związanych z innymi zagadnieniami, co do których Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA) wyraziła zaniepokojenie lub które uznała za nierozstrzygnięte, lub wesprzeć działania związane z innymi rodzajami broni masowego rażenia. Zakaz ten powinien obejmować towary i technologie podwójnego zastosowania.
(10)
Zgodnie z oświadczeniem Rady Europejskiej, państwa członkowskie powinny powstrzymywać się od przyjmowania nowych krótkoterminowych zobowiązań dotyczących publicznego i prywatnego wsparcia finansowego na rzecz handlu z Iranem z myślą o zmniejszeniu zaległych kwot, w szczególności aby uniknąć jakiegokolwiek wsparcia finansowego na rzecz działań wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub opracowywania środków przenoszenia broni jądrowej, oraz powinny zakazać jakichkolwiek średnio- i długoterminowych zobowiązań dotyczących publicznego i prywatnego wsparcia finansowego na rzecz handlu z Iranem.
(11)
Rezolucja RB ONZ nr 1929 (2010) wzywa wszystkie państwa, aby w porozumieniu ze swoimi organami krajowymi oraz zgodnie ze swoim prawem krajowym i z prawem międzynarodowym dokonywały na swoim terytorium, w tym w portach lotniczych i morskich, inspekcji wszystkich ładunków wysyłanych do Iranu i przysyłanych z tego kraju, jeżeli dane państwo posiada informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dany ładunek zawiera produkty, których dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007), RB ONZ nr 1803 (2008) lub RB ONZ nr 1929 (2010).
(12)
Rezolucja RB ONZ nr 1929 (2010) przewiduje również, że państwa członkowskie mogą żądać inspekcji statków na pełnym morzu za zgodą państwa bandery, zgodnie z prawem międzynarodowym, w szczególności z prawem morza, jeżeli posiadają informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dane statki przewożą produkty, których dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007), RB ONZ nr 1803 (2008) lub RB ONZ nr 1929 (2010).
(13)
Rezolucja RB ONZ nr 1929 (2010) przewiduje również, że państwa członkowskie ONZ mają dokonać zajęcia i zniszczenia produktów, których dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007), RB ONZ nr 1803 (2008) lub RB ONZ nr 1929 (2010), w sposób zgodny z ich zobowiązaniami podjętymi na mocy mających zastosowanie rezolucji Rady Bezpieczeństwa oraz konwencji międzynarodowych.
(14)
Rezolucja RB ONZ nr 1929 (2010) przewiduje ponadto, że państwa członkowskie ONZ mają zakazać świadczenia przez swoich obywateli lub ze swojego terytorium usług bunkrowania lub innego rodzaju usług dla statków, na rzecz statków pochodzących z Iranu, jeżeli państwa te posiadają informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dane statki przewożą produkty, których dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007), RB ONZ nr 1803 (2008) lub RB ONZ nr 1929 (2010).
(15)
Zgodnie z oświadczeniem Rady Europejskiej, państwa członkowskie, w porozumieniu ze swoimi organami krajowymi oraz zgodnie ze swoim prawem krajowym i z prawem międzynarodowym, w szczególności ze stosownymi umowami w sprawie międzynarodowego lotnictwa cywilnego, powinny podejmować środki niezbędne do uniemożliwiania dostępu do portów lotniczych podlegających ich jurysdykcji wszystkich lotów towarowych z Iranu z wyjątkiem lotów pasażersko-towarowych.
(16)
Ponadto należy zakazać świadczenia przez obywateli państw członkowskich lub z terytorium państw członkowskich usług inżynieryjnych lub związanych z obsługą techniczną na rzecz irańskich samolotów towarowych, jeżeli dane państwo posiada informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dany ładunek zawiera produkty, których dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007), RB ONZ nr 1803 (2008) lub RB ONZ nr 1929 (2010).
(17)
Rezolucja RB ONZ nr 1929 (2010) wzywa także wszystkie państwa członkowskie ONZ, aby zapobiegały świadczeniu usług finansowych - w tym ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych - lub przekazywaniu na swoim terytorium, przez nie lub z niego, na rzecz lub przez swoich obywateli lub przez swoje podmioty utworzone na mocy swojego prawa krajowego, lub przez osoby lub instytucje finansowe działające na ich terytorium, jakichkolwiek aktywów lub zasobów finansowych lub innych, które mogłyby posłużyć Iranowi do wspomagania działań wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej.
(18)
Zgodnie z oświadczeniem Rady Europejskiej, państwa członkowskie powinny zakazać świadczenia usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych rządowi Iranu, podmiotom zarejestrowanym w Iranie lub podlegającym jego jurysdykcji, oraz osobom i podmiotom działającym w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, lub podmiotom, które do nich należą lub są przez nie kontrolowane, w tym w sposób nielegalny.
(19)
Ponadto należy zakazać sprzedaży lub kupna obligacji państwowych lub gwarantowanych przez państwo, pośrednictwa w handlu nimi lub pomocy w ich wydawaniu, na rzecz lub od rządu Iranu, Banku Centralnego Iranu lub banków irańskich, w tym oddziałów i filii, oraz podmiotów finansowych kontrolowanych przez osoby i podmioty mające siedzibę w Iranie.
(20)
Zgodnie z oświadczeniem Rady Europejskiej oraz aby zrealizować cele rezolucji RB ONZ nr 1929 (2010) należy zakazać otwierania nowych oddziałów, filii lub biur reprezentujących banki irańskie na terytorium państw członkowskich, oraz ustanawiania nowych spółek joint venture lub przejmowania na własność przez irańskie banki banków podlegających jurysdykcji państw członkowskich. Ponadto państwa członkowskie powinny podjąć stosowne środki, aby zakazać instytucjom finansowym na swoim terytorium lub podlegającym ich jurysdykcji otwierania biur reprezentujących banki, filii banków lub rachunków bankowych w Iranie.
(21)
Rezolucja RB ONZ nr 1929 (2010) przewiduje także, że państwa mają wymagać od swoich obywateli, osób podlegających ich jurysdykcji lub przedsiębiorstw, które są zarejestrowane na ich terytorium lub podlegają ich jurysdykcji, aby zachowywały czujność podczas prowadzenia interesów z podmiotami zarejestrowanymi w Iranie lub podlegającymi jurysdykcji Iranu, jeżeli państwa te posiadają informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że działania takie mogłyby posłużyć Iranowi do wspomagania działań wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej lub do naruszenia postanowień rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007), RB ONZ nr 1803 (2008) lub RB ONZ nr 1929 (2010).
(22)
W rezolucji RB ONZ nr 1929 (2010) zauważono, że istnieją potencjalne powiązania między dochodami pochodzącymi z sektora energetycznego i finansowaniem przez Iran działań wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych, a także zauważono, że sprzęt i materiały do procesów chemicznych potrzebne przemysłowi petrochemicznemu mają wiele wspólnego z tymi, które są potrzebne do pewnych wrażliwych działań związanych z cyklem paliwa jądrowego.
(23)
Zgodnie z oświadczeniem Rady Europejskiej, państwa członkowskie powinny zakazać sprzedaży, dostarczania lub przekazywania do Iranu kluczowego sprzętu i technologii, a także związanej z nimi pomocy technicznej i finansowej, które mogą być stosowane w kluczowych sektorach w przemyśle naftowym i przemyśle gazu ziemnego. Ponadto państwa członkowskie powinny zakazać jakichkolwiek nowych inwestycji w te sektory w Iranie.
(24)
Procedura zmiany załączników I i II do niniejszej decyzji powinna obejmować przedstawianie wskazanym osobom i podmiotom powodów umieszczenia w wykazie, tak aby mogły przedstawić swoje uwagi. W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada powinna dokonać przeglądu swojej decyzji na podstawie tych uwag i odpowiednio poinformować daną osobę lub podmiot.
(25)
Niniejsza decyzja nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności z prawem do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, prawem własności i prawem do ochrony danych osobowych. Niniejsza decyzja powinna być stosowana zgodnie z tymi prawami i zasadami.
(26)
Niniejsza decyzja jest także w pełni zgodna ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z Karty Narodów Zjednoczonych oraz z prawnie wiążącym charakterem rezolucji Rady Bezpieczeństwa.
(27)
Wdrożenie niektórych środków wymaga dalszych działań Unii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ 1
OGRANICZENIA EKSPORTU I IMPORTU
Artykuł 1
1. Bezpośrednie lub pośrednie dostarczanie, sprzedawanie lub przekazywanie następujących produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii, w tym oprogramowania - do Iranu, do użytku w Iranie lub na rzecz Iranu - przez obywateli państw członkowskich, lub poprzez terytoria państw członkowskich, lub przy użyciu statków pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych, są zakazane, niezależnie od tego, czy dane towary, materiały, sprzęt, produkty i technologie pochodzą lub nie z ich terytoriów:
a)
produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii wymienionych w wykazach grupy dostawców jądrowych i reżimu kontroli technologii rakietowych;
b)
wszelkich dodatkowych produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii, określonych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet, mogących wesprzeć działania związane ze wzbogacaniem, przeróbką czy ciężką wodą lub opracowywanie systemów przenoszenia broni jądrowej;
c)
broni i wszelkiego rodzaju pokrewnych zasobów materiałowych, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do takiej broni i pokrewnych zasobów materiałowych, jak również sprzętu, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych. Zakazu tego nie stosuje się do pojazdów niebojowych, które zostały wyprodukowane w celu zapewnienia ochrony przed pociskami balistycznymi lub wyposażone w materiały w celu zapewnienia takiej ochrony, przeznaczonych wyłącznie do wykorzystania w Iranie do celów obronnych przez personel UE i jej państw członkowskich;
d)
niektórych innych produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii, które mogłyby wesprzeć działania związane ze wzbogacaniem, przeróbką czy ciężką wodą lub opracowywanie systemów przenoszenia broni jądrowej, lub prowadzenie działań związanych z innymi zagadnieniami, co do których MAEA wyraziła zaniepokojenie lub które uznała za nierozstrzygnięte. Unia podejmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które należy objąć niniejszym przepisem;
e)
innych towarów i technologii podwójnego zastosowania wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania (4), nieobjętych lit. a), z wyjątkiem kategorii 5 - część 1 i kategorii 5 - część 2 z załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2009.
2. Zakaz z ust. 1 nie ma zastosowania do bezpośredniego lub pośredniego przekazywania do Iranu, do użytku w Iranie lub na rzecz Iranu, z terytoriów państw członkowskich, towarów, o których mowa w pkt 3 lit. b) ppkt ii) rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), przeznaczonych do reaktorów wodnych, które rozpoczęły pracę przed grudniem 2006 roku.
3. Zakazuje się ponadto:
a)
świadczenia pomocy technicznej, prowadzenia szkoleń technicznych, dokonywania inwestycji lub świadczenia usług pośrednictwa związanych z produktami, materiałami, sprzętem, towarami i technologiami, o których mowa w ust. 1, oraz związanych z dostarczaniem, wytwarzaniem, obsługą techniczną i z wykorzystywaniem tych produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii - bezpośrednio lub pośrednio na rzecz jakichkolwiek osób, podmiotów lub organów w Iranie lub do użytku na terytorium Iranu;
b)
finansowania lub zapewniania pomocy finansowej związanej z produktami i technologiami, o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytów eksportowych na wszelkiego rodzaju sprzedaż, dostarczanie, przekazywanie lub eksport tych produktów i technologii, lub też na zapewnianie związanych z powyższymi działaniami technicznych szkoleń, usług lub pomocy - bezpośrednio lub pośrednio na rzecz jakichkolwiek osób, podmiotów lub organów w Iranie lub do użytku na terytorium Iranu;
c)
świadomego lub celowego uczestniczenia w działaniach, których celem lub skutkiem jest obejście zakazów, o których mowa w lit. a) i b).
4. Zakazuje się nabywania od Iranu przez obywateli państw członkowskich lub przy użyciu statków pływających pod ich banderą lub przy użyciu ich statków powietrznych produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii, o których mowa w ust. 1 - niezależnie od tego, czy dane towary, materiały, sprzęt, produkty i technologie pochodzą z terytorium Iranu.
Artykuł 2
1. Bezpośrednie lub pośrednie dostarczanie, sprzedawanie lub przekazywanie produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii, w tym oprogramowania, nieobjętych art. 1, które mogłyby wesprzeć działania Iranu związane ze wzbogacaniem, przeróbką czy ciężką wodą lub opracowywanie środków przenoszenia broni jądrowej, lub też prowadzenie działań związanych z innymi zagadnieniami, co do których MAEA wyraziła zaniepokojenie lub uznała za nierozstrzygnięte, do Iranu, do użytku w Iranie lub na rzecz Iranu, przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich lub przy użyciu statków pozostających pod ich jurysdykcją lub przy użyciu ich statków powietrznych, wymaga zezwolenia wydawanego po rozpatrzeniu danego przypadku przez właściwy organ eksportującego państwa członkowskiego. Unia podejmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które należy objąć niniejszym przepisem.
2. Dostarczanie:
a)
pomocy technicznej, prowadzenie szkoleń technicznych, dokonywanie inwestycji lub świadczenie usług pośrednictwa związanych z produktami, materiałami, sprzętem, towarami i technologiami, o których mowa w ust. 1, oraz związanych z dostarczaniem, wytwarzaniem, obsługą techniczną i z wykorzystywaniem tych produktów - bezpośrednio lub pośrednio, na rzecz jakichkolwiek osób, podmiotów lub organów w Iranie lub do użytku na terytorium Iranu;
b)
finansowania lub pomocy finansowej związanej z produktami i technologiami, o których mowa w ust. 1, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytów eksportowych na wszelkiego rodzaju sprzedaż, dostarczanie, przekazywanie lub eksport tych produktów lub też na świadczenie związanych z powyższymi działaniami szkoleń technicznych, usług lub pomocy - bezpośrednio lub pośrednio na rzecz jakichkolwiek osób, podmiotów lub organów w Iranie lub do użytku na terytorium Iranu;
wymaga również zezwolenia wydawanego przez właściwy organ eksportującego państwa członkowskiego.
3. Właściwe organy państw członkowskich nie wydają zezwolenia na jakiekolwiek dostarczanie, sprzedaż lub przekazywanie produktów, materiałów, sprzętu, towarów i technologii, o których mowa w ust. 1, jeżeli stwierdzą, że dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub eksport lub świadczenie danej usługi mogłoby wesprzeć działania, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 3
1. Środki nałożone na mocy art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) oraz ust. 3 nie mają zastosowania, w stosownych przypadkach, gdy Komitet określi z wyprzedzeniem i po rozpatrzeniu danego przypadku, że takie dostarczanie, sprzedawanie, przekazywanie takich produktów lub świadczenie takiej pomocy z pewnością nie wesprze opracowywania w Iranie technologii wspomagających działania wrażliwe z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej, w tym jeśli takie produkty lub pomoc służą do celów związanych z żywnością, rolnictwem, do celów medycznych lub innych celów humanitarnych, pod warunkiem że:
a)
umowy na dostarczanie takich produktów lub świadczenie takiej pomocy zawierają odpowiednie gwarancje w odniesieniu do użytkownika końcowego; oraz że
b)
Iran zobowiązał się nie wykorzystywać tych produktów w działaniach wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub do opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej.
2. Środki nałożone na mocy art. 1 ust. 1 lit. e) oraz ust. 3 nie mają zastosowania w przypadku gdy właściwy organ w danym państwie członkowskim określi z wyprzedzeniem i po rozpatrzeniu danego przypadku, że takie dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie takich produktów lub świadczenie takiej pomocy z pewnością nie wesprze opracowywania w Iranie technologii wspomagających działania wrażliwe z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej, w tym jeśli takie produkty lub pomoc służą do celów medycznych lub innych celów humanitarnych, pod warunkiem że:
a)
umowy na dostarczanie takich produktów lub świadczenie takiej pomocy zawierają odpowiednie gwarancje w odniesieniu do użytkownika końcowego; oraz że
b)
Iran zobowiązał się nie wykorzystywać tych produktów w działaniach wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub do opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej.
Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie o wszelkich odrzuconych wyłączeniach.
Artykuł 4
1. Zabrania się sprzedaży, dostarczania lub przekazywania - przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, lub przy użyciu statków lub statków powietrznych podlegających ich jurysdykcji, niezależnie od tego, czy operacje te rozpoczęły się na terytoriach państw członkowskich czy też nie - kluczowego sprzętu i technologii dla następujących kluczowych sektorów przemysłu naftowego i gazu ziemnego w Iranie lub dla przedsiębiorstw irańskich lub należących do Irańczyków zaangażowanych w tych sektorach poza Iranem:
a)
rafinowanie;
b)
skroplony gaz ziemny (LNG);
c)
poszukiwanie złóż;
d)
produkcja.
Unia podejmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które należy objąć niniejszym przepisem.
2. Zabrania się zapewniania przedsiębiorstwom w Iranie, zaangażowanym w kluczowych sektorach irańskiego przemysłu naftowego i gazowego, o których mowa w ust. 1, lub przedsiębiorstwom irańskim lub należącym do Irańczyków zaangażowanych w tych sektorach poza Iranem:
a)
pomocy technicznej lub prowadzenia szkoleń i świadczenia innych usług związanych z kluczowym sprzętem i technologią, jak określono w ust. 1;
b)
finansowania lub udzielania pomocy finansowej do celów jakiejkolwiek sprzedaży, dostarczania, przekazywania lub eksportu kluczowego sprzętu i technologii, jak określono w ust. 1 lub do celów świadczenia odnośnej pomocy technicznej lub prowadzenia szkoleń.
3. Zakazany jest świadomy i celowy udział w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w ust. 1 i 2.
OGRANICZENIA W FINANSOWANIU NIEKTÓRYCH PRZEDSIĘBIORSTW
Artykuł 5
Zakazane jest inwestowanie na terytorium znajdującym się pod jurysdykcją państw członkowskich przez Iran, jego obywateli lub podmioty zarejestrowane w Iranie lub podlegające jego jurysdykcji, lub przez osoby lub podmioty działające w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, lub przez podmioty należące do nich lub przez nie kontrolowane, w jakąkolwiek działalność handlową obejmującą wydobywanie uranu, wytwarzanie lub stosowanie materiałów i technologii jądrowych, w szczególności wzbogacanie uranu i przeróbkę czy działania związane z ciężką wodą lub technologie dotyczące rakiet balistycznych zdolnych do przenoszenia broni jądrowej. Unia podejmuje środki niezbędne do określenia stosownych produktów, które należy objąć niniejszym artykułem.
Artykuł 6
Zabrania się:
a)
udzielania jakichkolwiek pożyczek lub kredytów przedsiębiorstwom w Iranie, zaangażowanym w sektorach irańskiego przemysłu naftowego i gazowego, o których mowa w art. 4 ust. 1, lub przedsiębiorstwom irańskim lub należącym do Irańczyków zaangażowanym w tych sektorach poza Iranem;
b)
nabywania lub zwiększania udziałów w przedsiębiorstwach w Iranie, które działają w sektorach irańskiego przemysłu naftowego i gazowego, o których mowa w art. 4 ust. 1, lub w przedsiębiorstwach irańskich lub należących do Irańczyków zaangażowanych w tych sektorach poza Iranem, w tym nabywania takich przedsiębiorstw w całości, oraz nabywania akcji i papierów wartościowych o charakterze udziałowym;
c)
tworzenia spółek joint venture z przedsiębiorstwami w Iranie, które działają w branżach sektorów naftowego i gazowego, o których to branżach mowa w art. 4 ust. 1, i z jakimikolwiek filiami lub podmiotami zależnymi znajdującymi się pod ich kontrolą.
Artykuł 7
1. Zakaz w art. 4 ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla wykonywania zobowiązań dotyczących dostarczania towarów na mocy umów zawartych przed datą przyjęcia niniejszej decyzji.
2. Zakazy w art. 4 pozostaje bez uszczerbku dla wykonywania zobowiązań wynikających z umów zawartych przed datą przyjęcia niniejszej decyzji i dotyczących inwestycji dokonanych w Iranie przed tym samym dniem przez przedsiębiorstwa mające siedzibę w państwach członkowskich.
3. Zakazy zawarte odpowiednio w art. 6 lit. a) i b):
(i)
pozostają bez uszczerbku dla wykonywania zobowiązań wynikających z umów lub porozumień zawartych przed datą przyjęcia niniejszej decyzji;
(ii)
nie uniemożliwiają rozszerzenia udziału, jeśli takie rozszerzenie jest zobowiązaniem wynikającym z porozumienia zawartego przed datą przyjęcia niniejszej decyzji.
OGRANICZENIA POMOCY FINANSOWEJ NA RZECZ HANDLU
Artykuł 8
1. Państwa członkowskie powstrzymują się od przyjmowania nowych krótkoterminowych zobowiązań dotyczących publicznego i prywatnego wsparcia finansowego na rzecz handlu z Iranem, w tym przyznawania kredytów, gwarancji lub ubezpieczeń wywozowych, wobec własnych obywateli lub podmiotów zaangażowanych w taki handel, z myślą o zmniejszeniu zaległych kwot, w szczególności aby uniknąć jakiegokolwiek wsparcia finansowego na rzecz działań wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej. Ponadto państwa członkowskie nie przyjmują nowych średnio- i długoterminowych zobowiązań dotyczących publicznej i prywatnej pomocy finansowej na rzecz handlu z Iranem.
2. Ust. 1 nie ma wpływu na zobowiązania przyjęte przed wejściem w życie niniejszej decyzji.
3. Ust. 1 nie dotyczy handlu żywnością, produktami rolnymi, medycznymi lub innymi produktami do celów humanitarnych.
ROZDZIAŁ 2
SEKTOR FINANSOWY
Artykuł 9
Państwa członkowskie nie przyjmują wobec rządu Iranu nowych zobowiązań dotyczących dotacji, pomocy finansowej i pożyczek na zasadach preferencyjnych, w tym przez ich uczestnictwo w międzynarodowych instytucjach finansowych, z wyjątkiem zobowiązań do celów humanitarnych i związanych z rozwojem.
Artykuł 10
1. Aby zapobiegać świadczeniu usług finansowych lub przekazywaniu na terytorium państw członkowskich, przez nie lub z niego, lub na rzecz lub przez obywateli państw członkowskich lub podmioty utworzone na mocy ich prawa krajowego (w tym oddziały za granicą), lub osoby lub instytucje finansowe działające na terytorium państw członkowskich, jakichkolwiek aktywów lub zasobów finansowych lub innych, które mogłyby posłużyć do wspomagania działań Iranu wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej, państwa członkowskie ściśle monitorują wszystkie działania instytucji finansowych podlegających ich jurysdykcji prowadzone z:
a)
bankami mającymi siedzibę w Iranie, w szczególności z Bankiem Centralnym Iranu;
b)
podlegającymi jurysdykcji państw członkowskich oddziałami i filiami banków mających siedzibę w Iranie;
c)
niepodlegającymi jurysdykcji państw członkowskich oddziałami i filiami banków mających siedzibę w Iranie;
d)
podmiotami finansowymi niemającymi siedziby w Iranie, ale kontrolowanymi przez osoby i podmioty mające siedzibę w Iranie.
2. Do celów ust. 1, wymaga się od instytucji finansowych, aby w swoich działaniach prowadzonych z bankami i instytucjami finansowymi wymienionymi w ust. 1:
a)
zachowywały nieustającą czujność wobec operacji prowadzonych na rachunkach, w tym za pomocą swoich programów dotyczących środków należytej staranności wobec klientów i w ramach swoich zobowiązań odnoszących się do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu;
b)
wymagały wpisywania wszystkich informacji w rubrykach blankietów zleceń płatniczych, odnoszących się do zleceniodawcy i beneficjenta danej transakcji; oraz aby odmawiały przeprowadzenia transakcji, gdy informacje te nie są przedstawiane;
c)
przechowywały całą dokumentację dotyczącą transakcji przez okres pięciu lat i na żądanie udostępniały ją organom krajowym;
d)
jeśli podejrzewają lub mają uzasadnione podstawy do tego, by podejrzewać, że środki pieniężne mają związek z finansowaniem proliferacji, niezwłocznie zawiadamiały o swoich podejrzeniach jednostkę analityki finansowej (FIU) lub inny właściwy organ wyznaczony przez dane państwo członkowskie. FIU lub ten inny właściwy organ muszą mieć w odpowiednim czasie bezpośredni lub pośredni dostęp do informacji finansowych, administracyjnych i związanych z egzekwowaniem prawa, które są niezbędne do odpowiedniego wypełniania tego zadania, w tym do analizy sprawozdań z podejrzanych transakcji.
3. Przekazywanie funduszy do Iranu i z niego musi odbywać się w następujący sposób:
a)
przekazy związane z transakcjami obejmującymi środki spożywcze, opiekę medyczną, sprzęt medyczny lub do celów humanitarnych nie wymagają uprzedniego zezwolenia; przekaz jest zgłaszany właściwemu organowi danego państw członkowskiego, jeśli przekracza kwotę 10 000 EUR;
b)
wszelkie inne przekazy na kwoty mniejsze niż 40 000 EUR nie wymagają uprzedniego zezwolenia; przekaz jest zgłaszany właściwemu organowi danego państw członkowskiego, jeśli przekracza kwotę 10 000 EUR;
c)
wszelkie inne przekazy na kwoty przekraczające 40 000 EUR wymagają uprzedniego zezwolenia właściwego organu danego państwa członkowskiego. Uznaje się, że zezwolenie zostało udzielone w ciągu czterech tygodni, chyba że właściwy organ danego państwa członkowskiego zgłosił sprzeciw w tym terminie. Właściwe organy państw członkowskich informują inne państwa członkowskie o wszelkich odmowach udzielenia zezwolenia.
4. Wymagane jest również, aby oddziały i filie banków podlegające jurysdykcji państw członkowskich powiadamiały właściwy organ państwa członkowskiego, w którym mają swoją siedzibę, o wszystkich dokonanych lub otrzymanych przez nie przelewach środków pieniężnych, w terminie pięciu dni roboczych od dokonania lub otrzymania danego przelewu środków pieniężnych.
Z zastrzeżeniem uzgodnień dotyczących wymiany informacji, powiadomione właściwe organy niezwłocznie przekazują te dane, w stosownych przypadkach, właściwym organom innych państw członkowskich, w których mają siedzibę strony takich transakcji.
Artykuł 11
1. Zakazane jest otwieranie nowych oddziałów, filii lub biur reprezentujących banki irańskie na terytorium państw członkowskich oraz ustanawianie nowych spółek joint venture lub przejmowanie na własność, lub nawiązywanie przez irańskie banki występujące w charakterze banku korespondenta - w tym Centralny Bank Iranu, jego oddziały i filie oraz inne podmioty finansowe, o których mowa w art. 10 ust. 1 - nowych stosunków z bankami podlegającymi jurysdykcji państw członkowskich.
2. Instytucje finansowe na terytorium państw członkowskich lub podlegające ich jurysdykcji nie mogą otwierać biur reprezentujących banki, filii banków ani rachunków bankowych w Iranie.
Artykuł 12
1. Zakazane jest świadczenie usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych rządowi Iranu, lub podmiotom zarejestrowanym w Iranie lub podlegającym jego jurysdykcji, lub wszelkim osobom lub podmiotom działającym w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, lub podmiotom, które do niego należą lub są przez niego kontrolowane, w tym w sposób nielegalny.
2. Ust. 1 nie ma zastosowania do świadczenia osobom prywatnym usług ubezpieczenia zdrowotnego lub podróżnego.
3. Zakazany jest świadomy i celowy udział w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 13
Zakazane są: bezpośrednia lub pośrednia sprzedaż lub kupno obligacji państwowych lub gwarantowanych przez państwo wydanych po wejściu w życie niniejszej decyzji, pośrednictwa w handlu nimi lub pomocy w ich wydawaniu, na rzecz lub od rządu Iranu, Banku Centralnego Iranu lub banków mających siedzibę w Iranie, lub podlegających i niepodlegających jurysdykcji państw członkowskich oddziałów i filii banków mających siedzibę w Iranie, lub podmiotów finansowych, które nie mają siedziby w Iranie ani nie podlegają jurysdykcji państw członkowskich, ale są kontrolowane przez osoby lub podmioty mające siedzibę w Iranie, a także jakichkolwiek osób lub podmiotów działających w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, lub podmiotów, które do nich należą lub są przez nie kontrolowane.
Artykuł 14
Państwa członkowskie wymagają od swoich obywateli, osób podlegających ich jurysdykcji i przedsiębiorstw zarejestrowanych na ich terytorium lub podlegających ich jurysdykcji, aby zachowywały czujność podczas prowadzenia interesów z podmiotami zarejestrowanymi w Iranie lub podlegającymi jurysdykcji Iranu, w tym tymi należącymi do IRGC i IRISL, a także wszelkich osób i podmiotów działających w ich imieniu lub pod ich kierownictwem oraz podmiotów należących do nich lub przez nich kontrolowanych, w tym w sposób nielegalny, w celu zapewnienia, aby działalność taka nie wspomagała irańskich działań wrażliwych z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej, ani nie naruszała postanowień rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007), RB ONZ nr 1803 (2008) lub RB ONZ nr 1929 (2010).
ROZDZIAŁ 3
SEKTOR TRANSPORTOWY
Artykuł 15
1. Państwa członkowskie, w porozumieniu ze swoimi organami krajowymi oraz zgodnie z prawem krajowym i z prawem międzynarodowym, w szczególności z prawem morza i ze stosownymi międzynarodowymi umowami dotyczącymi lotnictwa cywilnego, dokonują na swoim terytorium, w tym w portach lotniczych i morskich, inspekcji wszystkich ładunków wysyłanych do Iranu i pochodzących z tego kraju, jeżeli państwa te posiadają informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dany ładunek zawiera produkty, których dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy niniejszej decyzji.
2. Państwa członkowskie mogą żądać inspekcji statków na pełnym morzu za zgodą państwa bandery, zgodnie z prawem międzynarodowym, w szczególności z prawem morza, jeżeli posiadają informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dane statki przewożą produkty, których dostawa, sprzedaż, przekazanie lub eksport są zakazane na mocy niniejszej decyzji.
3. Państwa członkowskie, zgodnie ze swoim prawem krajowym, współpracują przy inspekcjach prowadzonych na mocy ust. 2.
4. Statki powietrzne i statki transportujące ładunki wysyłane do Iranu i przysyłane z tego kraju podlegają wymogowi dodatkowej informacji poprzedzającej przyjazd lub wyjazd w przypadku wszystkich towarów wwożonych lub wywożonych z państwa członkowskiego.
5. W przypadkach gdy dokonuje się inspekcji, o której mowa w ust. 1 i 2, państwa członkowskie zajmują produkty, których dostawa, sprzedaż, przekazanie lub eksport są zakazane na mocy niniejszej decyzji zgodnie z pkt 16 rezolucji RB ONZ nr 1929 (2010) i pozbywają się ich (przez zniszczenie, uczynienie niezdatnymi do użytku, składowanie lub przekazanie do pozbycia się do państwa innego niż państwo pochodzenia lub przeznaczenia). Takie zajęcie i pozbycie się będą przeprowadzane na koszt importera lub - jeśli nie jest możliwe odzyskanie tych kosztów od importera - mogą one, zgodnie z prawem krajowym, być odzyskiwane od innej osoby lub podmiotu odpowiedzialnych za próbę nielegalnego dostarczania, sprzedawania, przekazywania lub eksportu.
6. Zabrania się świadczenia na rzecz statków, które należą do Iranu lub zostały przez niego wynajęte, w tym wyczarterowane, usług bunkrowania lub zaopatrzenia statków lub innego rodzaju usług dla statków, przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów pozostających pod jurysdykcją państw członkowskich, jeżeli państwa te posiadają informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dane statki przewożą produkty, których dostarczanie, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy niniejszej decyzji, chyba że świadczenie tych usług jest niezbędne do celów humanitarnych lub odbywa się do chwili przeprowadzenia inspekcji ładunku, a w razie potrzeby jego zajęcia i pozbycia się, zgodnie z ust. 1, 2 i 5.
Artykuł 16
Państwa członkowskie przekazują Komitetowi wszelkie dostępne informacje w sprawie transferów lub działań irańskich linii lotniczych w zakresie przewozów towarowych lub działań statków należących do IRISL na rzecz innych przedsiębiorstw, które to transfery lub działania mogły być podejmowane, aby uniknąć sankcji na mocy postanowień rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007), RB ONZ nr 1803 (2008) lub RB ONZ nr 1929 (2010), lub podejmowane z naruszeniem postanowień tych rezolucji, w tym w odniesieniu do zmiany nazw lub do ponownej rejestracji statków powietrznych lub statków.
Artykuł 17
Państwa członkowskie, w porozumieniu z organami krajowymi oraz zgodnie ze swoim prawem krajowym i z prawem międzynarodowym, w szczególności ze stosownymi umowami w sprawie międzynarodowego lotnictwa cywilnego, podejmują środki niezbędne do uniemożliwiania dostępu do portów lotniczych pozostających pod ich jurysdykcją wszystkim lotom towarowym prowadzonym przez przewoźników irańskich lub wykonywanych z Iranu z wyjątkiem lotów pasażersko-towarowych.
Artykuł 18
Zabrania się świadczenia na rzecz towarowych statków powietrznych Iranu usług inżynieryjnych lub związanych z obsługą techniczną, przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich, jeżeli posiadają one informacje dające uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dane towarowe statki powietrzne przewożą produkty, których dostarczania, sprzedaż, przekazywanie lub eksport są zakazane na mocy niniejszej decyzji, chyba że świadczenie tych usług jest niezbędne do celów humanitarnych lub bezpieczeństwa albo odbywa się do chwili przeprowadzenia inspekcji ładunku, a w razie konieczności jego zajęcia i zniszczenia, zgodnie z art. 15 ust. 1 i 5.
ROZDZIAŁ 4
OGRANICZENIA DOPUSZCZANIA
Artykuł 19
1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapobiec wjazdowi na swoje terytorium lub przejazdowi przez nie:
a)
osób wymienionych w załączniku do rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006) i dodatkowych osób wyznaczonych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet zgodnie z pkt 10 rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), a także członków IRGC wskazanych przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet, wymienionych w załączniku I;
b)
innych osób niewymienionych w załączniku I, które są zaangażowane, w irańskie działania wrażliwe z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej, w tym przez udział w nabywaniu zakazanych produktów, towarów, sprzętu, materiałów i technologii, lub które są bezpośrednio związane z tymi działaniami lub zapewniające im wsparcie, a także osób działających w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, lub osób, które pomagały wskazanym osobom lub podmiotom w obejściu lub naruszaniu postanowień rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007), RB ONZ nr 1803 (2008) i RB ONZ nr 1929 (2010) lub niniejszej decyzji, a także wyższych rangą członków IRGC wymienionych w załączniku II.
2. Zakaz z ust. 1 nie ma zastosowania do tranzytu przez terytoria państw członkowskich do celów bezpośrednio związanych z produktami wymienionymi w pkt 3 lit. b) ppkt (i) oraz (ii) rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006) przeznaczonymi do reaktorów wodnych, które rozpoczęły pracę przed grudniem 2006 roku.
3. Ust. 1 nie zobowiązuje państwa członkowskiego do odmowy wjazdu na swoje terytorium swoim własnym obywatelom.
4. Ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla zobowiązań państwa członkowskiego wynikających z prawa międzynarodowego, w przypadkach gdy:
(i)
państwo to jest państwem przyjmującym międzynarodową organizację międzyrządową;
(ii)
państwo to jest państwem goszczącym międzynarodową konferencję zwołaną przez ONZ lub odbywającą się pod jej auspicjami;
(iii)
zastosowanie ma umowa wielostronna przyznająca przywileje i immunitety;
(iv)
zastosowanie ma traktat pojednawczy z 1929 roku (traktat laterański) zawarty między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami.
5. Uznaje się, że ust. 4 ma zastosowanie również w przypadkach, gdy dane państwo członkowskie jest państwem przyjmującym Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE).
6. Rada jest należycie informowana o wszystkich przypadkach przyznania przez państwo członkowskie wyłączenia na mocy ust. 4 lub 5.
7. Państwa członkowskie mogą przyznawać wyłączenia ze stosowania środków przewidzianych w ust. 1, jeżeli stwierdzą, że podróż jest uzasadniona:
(i)
pilnymi potrzebami humanitarnymi, w tym obowiązkami o charakterze religijnym;
(ii)
koniecznością realizacji celów rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006) i RB ONZ nr 1929 (2010), w tym w przypadkach, gdy zastosowanie ma art. XV statutu MAEA;
(iii)
udziałem w spotkaniach międzyrządowych - w tym w spotkaniach wspieranych przez Unię lub organizowanych przez państwo członkowskie przewodniczące pracom OBWE - podczas których prowadzony jest dialog polityczny służący bezpośredniemu propagowaniu demokracji, praw człowieka i praworządności w Iranie.
8. Państwo członkowskie, które zamierza przyznać wyłączenia, o których mowa w ust. 7, powiadamia o tym Radę na piśmie. Wyłączenie uznaje się za przyznane, jeżeli żaden członek Rady nie wniesie pisemnego sprzeciwu w terminie dwóch dni roboczych od otrzymania powiadomienia o proponowanym wyłączeniu. W przypadku gdy co najmniej jeden członek Rady zgłosi sprzeciw, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może postanowić o przyznaniu proponowanego wyłączenia.
9. W przypadku gdy zgodnie z ust. 4, 5 i 7 państwo członkowskie zezwala na wjazd na swoje terytorium lub przejazd przez nie osobom wymienionym w załączniku I lub II, zezwolenie ograniczone jest do celu, w którym zostało udzielone i do osób, których dotyczy.
10. Jeżeli przyznano wyłączenie, państwa członkowskie powiadamiają Komitet o wjeździe na ich terytorium lub przejazd przez nie osób określonych w załączniku I.
ROZDZIAŁ 5
ZAMROŻENIE FUNDUSZY I ZASOBÓW GOSPODARCZYCH
Artykuł 20
1. Zamraża się wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze, których właścicielami są lub które są posiadane, przechowywane lub kontrolowane, bezpośrednio lub pośrednio, przez:
a)
osoby lub podmioty wskazane w załączniku do rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), dodatkowe osoby i podmioty wskazane przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet zgodnie z pkt 12 rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006) i pkt 7 rezolucji RB ONZ nr 1803 (2008) oraz członków IRGC i jego podmioty, podmioty IRISL, wskazane przez Radę Bezpieczeństwa lub Komitet, wymienione są w załączniku I;
b)
osoby lub podmioty niewymienione w załączniku I, które są zaangażowane w irańskie działania wrażliwe z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej, w tym przez zaangażowanie w zdobywanie zakazanych produktów, towarów, materiałów i technologii, lub które są bezpośrednio związane z tymi działaniami lub zapewniające im wsparcie, a także osoby lub podmioty działające w ich imieniu lub pod ich kierownictwem, lub podmioty należące do nich lub przez nie kontrolowane, w tym w sposób nielegalny, lub osoby i podmioty, które pomagały wskazanym osobom lub podmiotom w obejściu lub naruszaniu postanowień rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007), RB ONZ nr 1803 (2008) i RB ONZ nr 1929 (2010) lub niniejszej decyzji, a także wyższych rangą członków i podmioty IRGC i linii żeglugowej IRISL oraz podmioty do nich należące lub przez nie kierowane, wymienione w załączniku II.
2. Żadne fundusze ani zasoby gospodarcze nie są udostępniane, bezpośrednio ani pośrednio, osobom i podmiotom, o których mowa w ust. 1, lub na rzecz tych osób i podmiotów.
3. Możliwe jest wyłączenie w odniesieniu do funduszy i zasobów gospodarczych, które są:
a)
konieczne do zaspokojenia podstawowych potrzeb, w tym do opłacenia artykułów spożywczych, czynszu lub kredytu hipotecznego, leków i leczenia, podatków, składek ubezpieczeniowych i opłat na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b)
przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotu poniesionych wydatków związanych z usługami prawniczymi;
c)
przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat lub należności za usługi, zgodnie z prawem krajowym, związane z rutynowym przechowywaniem i utrzymaniem zamrożonych funduszy i zasobów gospodarczych;
po powiadomieniu Komitetu przez dane państwo członkowskie o zamiarze udzielenia, w stosownych przypadkach, zezwolenia na dostęp do tych funduszy i zasobów gospodarczych oraz niepodjęciu przez Komitet decyzji odmownej w terminie pięciu dni roboczych od takiego powiadomienia.
4. Możliwe jest wyłączenie wobec funduszy i zasobów gospodarczych, które są:
a)
konieczne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, po powiadomieniu Komitetu przez dane państwo członkowskie i po uzyskaniu zgody Komitetu;
b)
przedmiotem zastawu albo orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego, w którym to przypadku fundusze i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania orzeczenia, po powiadomieniu Komitetu przez dane państwo członkowskie, z zastrzeżeniem, że zastaw został ustanowiony lub orzeczenie zostało wydane przed datą przyjęcia rezolucji RB ONZ 1737 (2006) i że zastaw ani orzeczenie nie dotyczą osoby ani podmiotu, o których mowa w ust. 1.
c)
konieczne do wykonywania działań bezpośrednio związanych z produktami wymienionymi w pkt 3 lit. b) ppkt (i) oraz (ii) rezolucji RB ONZ nr 1737 (2006) przeznaczonymi do reaktorów wodnych, które rozpoczęły pracę przed grudniem 2006 roku.
5. Ust. 2 nie ma zastosowania do dodatkowych środków wpływających na zamrożone rachunki z tytułu:
a)
odsetek lub innych dochodów z tych rachunków; lub
b)
wpłat na zamrożone rachunki z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań zawartych lub powstałych przed dniem, w którym rachunki te zaczęły podlegać środkom ograniczającym;
pod warunkiem że wszystkie takie odsetki, inne dochody należne i wpłaty nadal podlegają ust. 1.
6. Ust. 1 nie uniemożliwia wskazanej osobie lub wskazanemu podmiotowi dokonania płatności należnej zgodnie z umową zawartą przed umieszczeniem takiej osoby lub podmiotu w wykazie, pod warunkiem ustalenia przez odpowiednie państwo członkowskie, że:
a)
umowa nie ma związku z jakimikolwiek zakazanymi produktami, materiałami, sprzętem, towarami, technologiami, pomocą, szkoleniami, pomocą finansową, inwestycjami, pośrednictwem lub usługami, o których mowa w art. 1;
b)
płatność nie jest bezpośrednio lub pośrednio dokonywana na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w ust. 1;
oraz po powiadomieniu Komitetu przez właściwe państwo członkowskie o zamiarze dokonania lub otrzymania takich płatności lub zezwolenia, w stosownych przypadkach, na odmrożenie funduszy lub zasobów gospodarczych do tego celu, dziesięć dni roboczych przed udzieleniem takiego zezwolenia.
ROZDZIAŁ 6
INNE ŚRODKI OGRANICZAJĄCE
Artykuł 21
Państwa członkowskie, zgodnie ze swoim prawem krajowym, podejmują niezbędne środki w celu zapobiegania specjalistycznemu kształceniu lub szkoleniu obywateli Iranu, na swoich terytoriach lub przez swoich obywateli, w dziedzinach, które mogą wesprzeć działania Iranu wrażliwe z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych lub opracowywania systemów przenoszenia broni jądrowej.
ROZDZIAŁ 7
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 22
Żadne roszczenia, w tym o odszkodowanie ani inne roszczenie tego rodzaju, takie jak roszczenie do potrącenia lub roszczenie z gwarancji, w związku z umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, całkowicie lub częściowo, z powodu środków nałożonych zgodnie rezolucjami RB ONZ nr 1737 (2006), RB ONZ nr 1747 (2007), RB ONZ nr 1803 (2008) lub RB ONZ nr 1929 (2010), w tym środków Unii lub państw członkowskich nałożonych zgodnie z odpowiednimi decyzjami Rady Bezpieczeństwa, wymaganych przez te decyzje lub nałożonych w związku z wykonaniem tych decyzji, a także środków objętych niniejszą decyzją, nie są przyznawane wskazanym osobom lub podmiotom wymienionym w załącznikach I lub II ani żadnej innej osobie lub podmiotowi w Iranie, w tym rządowi Iranu, ani żadnej osobie lub podmiotowi wysuwającemu roszczenie za pośrednictwem lub na korzyść takiej osoby lub takiego podmiotu.
Artykuł 23
1. Rada wprowadza zmiany do załącznika I na podstawie ustaleń dokonanych przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet.
2. Rada, działając jednomyślnie na wniosek państw członkowskich lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, przygotowuje wykaz z załącznika II i przyjmuje zmiany do niego.
Artykuł 24
1. W przypadku gdy Rada Bezpieczeństwa lub Komitet umieszczają jakąś osobę lub podmiot w wykazie, Rada umieszcza taką osobę lub podmiot w załączniku I.
2. W przypadku gdy Rada podejmie decyzję o zastosowaniu wobec danej osoby lub danego podmiotu środków, o których mowa w art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b), odpowiednio zmienia załącznik II.
3. Rada przekazuje swoją decyzję i uzasadnienie umieszczenia w wykazie osobie lub podmiotowi, o których mowa w ust. 1 i 2, bezpośrednio - gdy adres jest znany - albo w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając danej osobie lub podmiotowi przedstawienie uwag.
4. W przypadku gdy zostaną zgłoszone uwagi lub przedstawione istotne nowe dowody, Rada dokonuje przeglądu swojej decyzji i odpowiednio informuje daną osobę lub podmiot.
Artykuł 25
1. Załączniki I i II obejmują powody umieszczenia danych osób i podmiotów w wykazie, jak w przypadku Rady Bezpieczeństwa i Komitetu oraz załącznika I.
2. Załączniki I i II obejmują również, w stosownych przypadkach, informacje niezbędne do zidentyfikowania danych osób lub podmiotów, jak w przypadku Rady Bezpieczeństwa i Komitetu oraz załącznika I. W odniesieniu do osób, takie informacje mogą obejmować imię i nazwisko, pseudonimy, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, numery paszportów i dokumentów tożsamości, płeć, adres, jeśli jest znany, a także funkcję lub zawód. W odniesieniu do podmiotów, informacje takie mogą obejmować nazwy, miejsce i datę rejestracji, numer rejestracji i miejsce prowadzenia działalności. W załączniku I umieszczana jest także data wskazania przez Radę Bezpieczeństwa lub przez Komitet.
Artykuł 26
1. Niniejsza decyzja jest poddawana przeglądom, zmieniana lub uchylana stosownie do potrzeb, w szczególności w świetle odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa.
2. Środki dotyczące stosunków bankowych z bankami irańskimi przedstawione w art. 10 i 11 zostaną poddane przeglądowi w ciągu sześciu miesięcy od przyjęcia niniejszej decyzji.
3. Środki, o których mowa w art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b), poddawane są przeglądom regularnie, co najmniej raz na 12 miesięcy. Przestają one mieć zastosowanie w odniesieniu do danych osób i podmiotów po ustaleniu przez Radę, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24, że warunki ich stosowania nie są już spełniane.
Artykuł 27
Niniejszym uchyla się wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.
Artykuł 28
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Sporządzono w Brukseli 26 lipca 2010 r.