NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č 182/2011
ze dne 16. února 2011,
kterým se stanoví pravidla a obecné zásady způsobu, jakým členské státy kontrolují Komisi při výkonu prováděcích pravomocí
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 291 odst. 3 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
v souladu s řádným legislativním postupem (1),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Jsou-li pro provedení právně závazných aktů Unie (dále jen „základní akty“) nezbytné jednotné podmínky, mají základní akty svěřit prováděcí pravomoci Komisi nebo ve zvláštních, náležitě odůvodněných případech a v případech stanovených v článcích 24 a 26 Smlouvy o Evropské unii Radě.
(2)
Je na zákonodárci, aby plně v souladu s kritérii stanovenými ve Smlouvě o fungování Evropské unie rozhodl v každém základním aktu o svěření prováděcích pravomocí Komisi podle čl. 291 odst. 2 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouvy o fungování EU“).
(3)
Doposud byl výkon prováděcích pravomocí Komisí upraven rozhodnutím 1999/468/ES (2).
(4)
Smlouva o fungování EU nyní vyžaduje, aby Evropský parlament a Rada stanovily pravidla a obecné zásady způsobu, jakým členské státy kontrolují Komisi při výkonu prováděcích pravomocí.
(5)
Je nezbytné zajistit, aby postupy této kontroly byly jednoznačné, účinné a přiměřené povaze prováděcích aktů a aby odrážely institucionální požadavky Smlouvy o fungování EU, jakož i získané zkušenosti a ustálené postupy používané při provádění rozhodnutí 1999/468/ES.
(6)
V základních aktech, které vyžadují při přijímání prováděcích aktů Komisí kontrolu ze strany členských států, je vhodné, aby pro účely takovéto kontroly byly ustaveny výbory složené ze zástupců členských států, jimž předsedá Komise.
(7)
Tam, kde je to vhodné, by měl kontrolní mechanismus zahrnovat předložení věci odvolacímu výboru, který by se měl scházet na příslušné úrovni.
(8)
V zájmu zjednodušení by měla Komise vykonávat prováděcí pravomoci pouze podle jednoho ze dvou postupů, a to buď poradního postupu, nebo přezkumného postupu.
(9)
Za účelem dalšího zjednodušení by se na výbory měla vztahovat společná procesní pravidla, včetně hlavních ustanovení týkajících se jejich činnosti a možnosti vydávat stanoviska písemným postupem.
(10)
Je třeba stanovit kritéria pro určování postupu, jenž má být použit při přijímání prováděcích aktů Komisí. Za účelem větší konzistentnosti by procesní požadavky měly být přiměřené povaze a dopadům prováděcích aktů, jež mají být přijaty.
(11)
Přezkumný postup by se měl použít zejména při přijímání aktů s obecnou působností určených k provádění základních aktů, a zvláštních prováděcích aktů, které mohou mít značný dopad. Tento postup by měl zajistit, aby Komise nemohla tyto prováděcí akty přijmout, nejsou-li v souladu se stanoviskem výboru, s výjimkou mimořádných situací, v nichž mohou být tyto akty uplatňovány po omezenou dobu. Tento postup by měl rovněž zajistit, aby Komise mohla přezkoumat návrhy prováděcích aktů v případě, že výbor nevydá žádné stanovisko, s přihlédnutím k názorům vyjádřeným ve výboru.
(12)
Přezkumný postup by se měl použít tehdy, jestliže základní akt svěřuje Komisi prováděcí pravomoci týkající se programů se značným dopadem na rozpočet nebo zaměřených na třetí země.
(13)
Předseda výboru by měl usilovat o nalezení řešení, která mají co nejširší podporu v rámci výboru nebo v odvolacím výboru, a měl by vysvětlit, jakým způsobem byla zohledněna jednání a navrhované změny. Za tímto účelem by Komise měla věnovat zvláštní pozornost názorům vyjádřeným ve výboru nebo v odvolacím výboru, pokud jde o návrhy konečných antidumpingových nebo vyrovnávacích opatření.
(14)
Zvažuje-li Komise přijetí dalších návrhů prováděcích aktů týkajících se zvláště citlivých oblastí, zejména daní, zdraví spotřebitelů, bezpečnosti potravin a ochrany životního prostředí, bude ve snaze o nalezení vyváženého řešení pokud možno respektovat převládající názor, který by se mohl objevit v odvolacím výboru a zpochybňoval by vhodnost prováděcího aktu.
(15)
Poradní postup by se měl zpravidla použít ve všech ostatních případech, nebo je-li považován za vhodnější.
(16)
Mělo by být možné přijmout prováděcí akty, je-li to stanoveno v základním aktu, které se ze závažných naléhavých důvodů použijí okamžitě.
(17)
Evropský parlament a Rada by měly být bezodkladně a pravidelně informovány o činnosti výborů.
(18)
Evropský parlament nebo Rada by měly mít možnost kdykoli sdělit Komisi, že návrh prováděcího aktu překračuje podle jejich názoru prováděcí pravomoci stanovené v základním aktu, a to se zřetelem k jejich právům, pokud jde o přezkoumání legality aktů Unie.
(19)
V souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1049/2001 ze dne 30. května 2001 o přístupu veřejnosti k dokumentům Evropského parlamentu, Rady a Komise (3) je třeba zajistit přístup veřejnosti k informacím o činnosti výborů.
(20)
Komise by měla vést rejstřík obsahující informace o činnosti výborů. Na rejstřík by se v důsledku toho měla vztahovat pravidla týkající se ochrany utajovaných dokumentů platná pro Komisi.
(21)
Rozhodnutí 1999/468/ES by mělo být zrušeno. Za účelem zajištění přechodu mezi režimem stanoveným v rozhodnutí 1999/468/ES a tímto nařízením by měly být veškeré odkazy ve stávajících právních předpisech na postupy stanovené v uvedeném rozhodnutí, s výjimkou regulativního postupu s kontrolou stanoveného v článku 5a uvedeného rozhodnutí, považovány za odkazy na příslušné postupy stanovené v tomto nařízení. Účinky článku 5a rozhodnutí 1999/468/ES by měly být dočasně zachovány pro účely stávajících základních aktů, které odkazují na uvedený článek.
(22)
Tímto nařízením nejsou dotčeny pravomoci Komise stanovené Smlouvou o fungování EU týkající se provádění pravidel hospodářské soutěže,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví pravidla a obecné zásady, které se použijí, pokud právně závazný akt Unie (dále jen „základní akt“) stanoví, že jsou nezbytné jednotné podmínky k jeho provedení, a vyžaduje, aby přijetí prováděcích aktů Komisí podléhalo kontrole členských států.
Článek 2
Výběr postupů
1. Základní akt může s ohledem na povahu nebo dopady požadovaného prováděcího aktu stanovit použití poradního postupu, nebo přezkumného postupu.
2. Přezkumný postup se použije zejména při přijímání:
a)
prováděcích aktů s obecnou působností;
b)
ostatních prováděcích aktů týkajících se:
i)
programů se značným dopadem,
ii)
společné zemědělské politiky a společné rybářské politiky,
iii)
životního prostředí, zabezpečení a bezpečnosti, ochrany zdraví nebo bezpečnosti osob, zvířat nebo rostlin,
iv)
společné obchodní politiky,
v)
daní.
3. Poradní postup se zpravidla použije při přijímání prováděcích aktů v oblastech neuvedených v odstavci 2. V řádně odůvodněných případech jej lze ovšem použít také při přijímání prováděcích aktů zmíněných v odstavci 2.
Článek 3
Společná ustanovení
1. Společná ustanovení tohoto článku se použijí na všechny postupy uvedené v článcích 4 až 8.
2. Komisi je nápomocen výbor složený ze zástupců členských států. Výboru předsedá zástupce Komise. Předseda se neúčastní hlasování výboru.
3. Předseda předloží výboru návrh prováděcího aktu, který má Komise přijmout.
S výjimkou řádně odůvodněných případů svolá předseda zasedání nejdříve 14 dnů poté, co byl výboru předložen návrh prováděcího aktu a návrh pořadu jednání. Výbor vydá stanovisko k návrhu prováděcího aktu ve lhůtě, kterou může předseda stanovit podle naléhavosti dané věci. Lhůty musejí být přiměřené a musejí členům výboru umožnit včas a účinně přezkoumat navrhovaný prováděcí akt a vyjádřit svůj názor.
4. Až do vydání stanoviska výboru může kterýkoliv člen výboru navrhovat změny a předseda může předkládat pozměněná znění navrhovaného prováděcího aktu.
Předseda usiluje o nalezení řešení, která mají ve výboru co nejširší podporu. Předseda informuje výbor o tom, jakým způsobem byla zohledněna jednání a návrhy změn, zejména pokud jde o návrhy, které mají většinovou podporu ve výboru.
5. Předseda si může v řádně odůvodněných případech vyžádat stanovisko výboru písemným postupem. Předseda zašle členům výboru návrh prováděcího aktu a stanoví lhůtu pro vydání stanoviska podle naléhavosti dané věci. Má se za to, že člen výboru, který před uplynutím stanovené lhůty nevznesl námitku proti navrhovanému prováděcímu aktu nebo se výslovně nezdržel hlasování o tomto aktu, vyslovil s návrhem prováděcího aktu tichý souhlas.
Nestanoví-li základní akt jinak a jestliže tak rozhodne předseda nebo o to požádá člen výboru, a to ve lhůtě uvedené v prvním pododstavci, ukončí se písemný postup bez výsledku. V tomto případě předseda svolá v přiměřené lhůtě zasedání výboru.
6. Stanovisko výboru se uvede do zápisu z jednání. Členové výboru mají právo požádat, aby byl v zápisu z jednání uveden jejich postoj. Předseda zašle zápis neprodleně členům výboru.
7. Kontrolní mechanismus zahrnuje, je-li to stanoveno, možnost předložit věc odvolacímu výboru.
Odvolací výbor přijme na návrh Komise svůj jednací řád prostou většinou všech svých členů.
V případě předložení věci odvolacímu výboru se uskuteční jeho zasedání, s výjimkou řádně odůvodněných případů, nejdříve 14 dní a nejpozději šest týdnů ode dne předložení věci. Aniž je dotčen odstavec 3, vydá odvolací výbor stanovisko do dvou měsíců ode dne předložení věci.
Zasedáním odvolacího výboru předsedá zástupce Komise.
Předseda stanoví datum konání zasedání odvolacího výboru v úzké spolupráci se členy výboru, aby mohly členské státy a Komise zajistit zastoupení na příslušné úrovni. Do 1. dubna 2011 svolá Komise první zasedání odvolacího výboru, aby mohl přijmout svůj jednací řád.
Článek 4
Poradní postup
1. Pokud se použije poradní postup, vydá výbor stanovisko, pokud je to nutné, na základě hlasování. Pokud výbor vydává stanovisko na základě hlasování, přijímá jej prostou většinou všech svých členů.
2. Komise rozhodne o návrhu prováděcího aktu, jenž má být přijat, přičemž přihlédne co nejvíce k závěrům z jednání ve výboru a k vydanému stanovisku.
Článek 5
Přezkumný postup
1. Pokud se použije přezkumný postup, rozhoduje výbor o vydání stanoviska k prováděcím aktům většinou hlasů stanovenou v čl. 16 odst. 4 a 5 Smlouvy o Evropské unii, případně většinou hlasů stanovenou v čl. 238 odst. 3 Smlouvy o fungování EU pro akty přijímané na návrh Komise. Hlasy zástupců členských států ve výboru mají váhu podle uvedených článků.
2. Pokud výbor vydá kladné stanovisko, Komise navrhovaný prováděcí akt přijme.
3. Aniž je dotčen článek 7, pokud výbor vydá záporné stanovisko, Komise tento návrh prováděcího aktu nepřijme. Pokud je přijetí prováděcího aktu považováno za nezbytné, může předseda buď předložit do dvou měsíců od vydání negativního stanoviska stejnému výboru pozměněné znění navrhovaného prováděcího aktu, nebo předložit návrh prováděcího aktu do jednoho měsíce od vydání uvedeného stanoviska odvolacímu výboru k dalšímu projednání.
4. Není-li vydáno žádné stanovisko, může Komise navrhovaný prováděcí akt přijmout, s výjimkou případů stanovených v druhém pododstavci. Pokud Komise navrhovaný prováděcí akt nepřijme, může předseda výboru předložit pozměněné znění navrhovaného aktu.
Aniž je dotčen článek 7, Komise navrhovaný prováděcí akt nepřijme, jestliže:
a)
se týká daní, finančních služeb, bezpečnosti nebo ochrany zdraví lidí, zvířat či rostlin nebo konečných mnohostranných ochranných opatření;
b)
základní akt stanoví, že návrh prováděcího aktu nemůže být přijat, pokud nebylo vydáno žádné stanovisko, nebo
c)
prostá většina všech členů výboru s navrhovaným aktem nesouhlasí.
Pokud je v jakémkoli z případů uvedených ve druhém pododstavci přijetí prováděcího aktu považováno za nezbytné, může předseda buď předložit do dvou měsíců od hlasování o stanovisku stejnému výboru pozměněné znění navrhovaného prováděcího aktu, nebo předložit návrh prováděcího aktu do jednoho měsíce od hlasování o stanovisku odvolacímu výboru k dalšímu projednání.
5. Odchylně od odstavce 4 se při přijímání návrhu konečných antidumpingových a vyrovnávacích opatření v případě, že přezkumný výbor nevydá žádné stanovisko a prostá většina všech jeho členů s návrhem prováděcího aktu nesouhlasí, použije následující postup.
Komise vede konzultace s členskými státy. Nejdříve 14 dní a nejpozději jeden měsíc od konání zasedání výboru informuje Komise členy výboru o výsledcích těchto konzultací a předloží návrh prováděcího aktu odvolacímu výboru. Odchylně od čl. 3 odst. 7 se zasedání odvolacího výboru uskuteční nejdříve 14 dní a nejpozději jeden měsíc od předložení návrhu prováděcího aktu. Odvolací výbor vydá stanovisko v souladu s článkem 6. Lhůtami stanovenými v tomto odstavci není dotčena povinnost dodržovat lhůty stanovené v příslušných základních aktech.
Článek 6
Předložení věci odvolacímu výboru
1. Odvolací výbor rozhodne o vydání stanoviska většinou hlasů podle čl. 5 odst. 1.
2. Až do vydání stanoviska odvolacího výboru může kterýkoliv člen odvolacího výboru navrhovat změny navrhovaného prováděcího aktu a předseda může rozhodnout, že se navrhovaný akt upraví.
Předseda usiluje o nalezení řešení, která mají v odvolacím výboru co nejširší podporu.
Předseda informuje odvolací výbor o tom, jakým způsobem byla zohledněna jednání a návrhy změn, zejména pokud jde o návrhy, které mají širokou podporu v odvolacím výboru.
3. Pokud odvolací výbor vydá kladné stanovisko, Komise navrhovaný prováděcí akt přijme.
Pokud výbor žádné stanovisko nevydá, může Komise navrhovaný prováděcí akt přijmout.
Pokud odvolací výbor vydá záporné stanovisko, Komise navrhovaný prováděcí akt nepřijme.
4. Odchylně od odstavce 3, pokud při přijímání konečných mnohostranných ochranných opatření nevydá výbor kladné stanovisko přijaté většinou podle čl. 5 odst. 1, Komise navrhovaná opatření nepřijme.
5. Odchylně od odstavce 1 rozhoduje odvolací výbor do 1. září 2012 o vydání stanoviska k návrhům konečných antidumpingových nebo vyrovnávacích opatření prostou většinou všech svých členů.
Článek 7
Přijímání prováděcích aktů ve výjimečných případech
Odchylně od čl. 5 odst. 3 a čl. 5 odst. 4 druhého pododstavce může Komise přijmout navrhovaný prováděcí akt, pokud je jeho neprodlené přijetí nezbytné k tomu, aby nedošlo ke značnému narušení trhů v oblasti zemědělství nebo k ohrožení finančních zájmů Unie ve smyslu článku 325 Smlouvy o fungování EU.
Komise v takovém případě předloží přijatý prováděcí akt okamžitě odvolacímu výboru. Pokud odvolací výbor vydá k přijatému prováděcímu aktu záporné stanovisko, Komise tento akt okamžitě zruší. Pokud odvolací výbor vydá kladné stanovisko nebo žádné stanovisko nevydá, zůstává tento prováděcí akt nadále v platnosti.
Článek 8
Okamžitě použitelné prováděcí akty
1. Odchylně od článků 4 a 5 může základní akt stanovit, že v závažných, naléhavých a řádně odůvodněných případech se použije tento článek.
2. Komise přijme prováděcí akt, který bude okamžitě použitelný, aniž by byl předtím předložen výboru, a zůstane v platnosti po dobu nejdéle šesti měsíců, nestanoví-li základní akt jinak.
3. Předseda předloží akt uvedený v odstavci 2 nejpozději 14 dní po jeho přijetí příslušnému výboru ke stanovisku.
4. Pokud v rámci přezkumného postupu výbor vydá záporné stanovisko, Komise okamžitě prováděcí akt přijatý podle odstavce 2 zruší.
5. Pokud přijímá Komise prozatímní antidumpingová nebo vyrovnávací opatření, použije se postup stanovený v tomto článku. Komise přijme tato opatření po ukončení konzultací nebo v mimořádně naléhavém případě poté, co o něm informuje členské státy. V mimořádně naléhavém případě se konzultace zahájí nejpozději deset dnů poté, co byla členským státům oznámena opatření přijatá Komisí.
Článek 9
Jednací řád
1. Každý výbor přijme na návrh předsedy prostou většinou všech svých členů svůj jednací řád na základě vzorového jednacího řádu, který vypracuje Komise po konzultaci s členskými státy. Tento vzorový jednací řád Komise zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie.
Stávající výbory přizpůsobí v nezbytné míře své jednací řády vzorovému jednacímu řádu.
2. Zásady a podmínky přístupu veřejnosti k dokumentům a pravidla týkající se ochrany údajů, které se vztahují na Komisi, se použijí i na výbory.
Článek 10
Informace o činnosti výborů
1. Komise vede rejstřík činnosti výborů, který obsahuje:
a)
seznam výborů;
b)
pořady jednání výboru;
c)
stručné zápisy spolu se seznamy orgánů a subjektů, ke kterým náleží osoby určené členskými státy, aby je zastupovaly;
d)
návrhy prováděcích aktů, k nimž mají výbory vydat stanovisko;
e)
výsledky hlasování;
f)
konečné návrhy prováděcích aktů na základě stanoviska výborů;
g)
informace o přijetí konečných návrhů prováděcích aktů Komisí a
h)
statistické údaje o činnosti výborů.
2. Komise zveřejní rovněž výroční zprávu o činnosti výborů.
3. K informacím uvedeným v odstavci 1 mají v souladu s příslušnými pravidly přístup Evropský parlament a Rada.
4. Souběžně se zasláním dokumentů uvedených v odst. 1 písm. b), d) a f) členům výborů je Komise poskytne i Evropskému parlamentu a Radě, které zároveň informuje o tom, že tyto dokumenty jsou dostupné.
5. Odkazy na všechny dokumenty uvedené v odst. 1 písm. a) až g), jakož i informace uvedené v odst. 1 písm. h) se zveřejní v rejstříku.
Článek 11
Kontrolní pravomoci Evropského parlamentu a Rady
V případě, že je základní akt přijímán řádným legislativním postupem, Evropský parlament nebo Rada mohou Komisi kdykoli sdělit, že se domnívají, že návrh prováděcího aktu překračuje prováděcí pravomoci stanovené v základním aktu. V tomto případě Komise návrh prováděcího aktu přezkoumá se zřetelem k vyjádřeným postojům a informuje Evropský parlament a Radu o tom, zda hodlá návrh prováděcího aktu ponechat beze změn, pozměnit či vzít zpět.
Článek 12
Zrušení rozhodnutí 1999/468/ES
Rozhodnutí 1999/468/ES se zrušuje.
Účinky článku 5a rozhodnutí 1999/468/ES jsou zachovány pro účely stávajících základních aktů, které na něj odkazují.
Článek 13
Přechodná ustanovení: úprava stávajících základních aktů
1. Pokud základní akty přijaté před vstupem tohoto nařízení v platnost stanoví výkon prováděcích pravomocí Komisí v souladu s rozhodnutím 1999/468/ES, použijí se tato pravidla:
a)
pokud základní akt odkazuje na článek 3 rozhodnutí 1999/468/ES, použije se poradní postup uvedený v článku 4 tohoto nařízení;
b)
pokud základní akt odkazuje na článek 4 rozhodnutí 1999/468/ES, použije se přezkumný postup uvedený v článku 5 tohoto nařízení s výjimkou čl. 5 odst. 4 druhého a třetího pododstavce;
c)
pokud základní akt odkazuje na článek 5 rozhodnutí 1999/468/ES, použije se přezkumný postup uvedený v článku 5 tohoto nařízení a má se za to, že základní akt stanoví, že pokud výbor nevydá stanovisko, nemůže Komise přijmout navrhovaný prováděcí akt ve smyslu čl. 5 odst. 4 druhého pododstavce písmene b);
d)
pokud základní akt odkazuje na článek 6 rozhodnutí 1999/468/ES, použije se článek 8 tohoto nařízení;
e)
pokud základní akt odkazuje na články 7 a 8 rozhodnutí 1999/468/ES, použijí se články 10 a 11 tohoto nařízení;
2. Články 3 a 9 tohoto nařízení se pro účely odstavce 1 použijí na veškeré stávající výbory.
3. Článek 7 tohoto nařízení se použije pouze na stávající postupy, které odkazují na článek 4 rozhodnutí 1999/468/ES.
4. Přechodnými ustanoveními tohoto článku není dotčena povaha příslušných aktů.
Článek 14
Přechodné opatření
Tímto nařízením nejsou dotčeny již zahájené postupy, v nichž některý z výborů zaujal stanovisko v souladu s rozhodnutím 1999/468/ES.
Článek 15
Přezkum
Do dne 1. března 2016 předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě zprávu o uplatňování tohoto nařízení, k níž případně připojí vhodné legislativní návrhy.
Článek 16
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dne 1. března 2011.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 16. února 2011.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 182/2011
z dnia 16 lutego 2011 r.
ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 291 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W przypadku gdy konieczne są jednolite warunki wykonywania prawnie wiążących aktów unijnych, akty te (zwane dalej „aktami podstawowymi”) mają powierzać uprawnienia wykonawcze Komisji lub, w należycie uzasadnionych przypadkach oraz w przypadkach przewidzianych w art. 24 i 26 Traktatu o Unii Europejskiej, Radzie.
(2)
To prawodawca, przy pełnym poszanowaniu kryteriów ustanowionych w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”), decyduje w odniesieniu do każdego aktu podstawowego o powierzeniu Komisji uprawnień wykonawczych zgodnie z artykułem 291 ust. 2 tego Traktatu.
(3)
Dotychczas wykonywanie uprawnień wykonawczych przez Komisję regulowane było decyzją Rady 1999/468/WE (2).
(4)
TFUE wymaga obecnie, aby Parlament Europejski i Rada ustanowiły przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję.
(5)
Konieczne jest zapewnienie, aby procedury przeprowadzania takiej kontroli były jasne, skuteczne i proporcjonalne do charakteru aktów wykonawczych, a także aby odzwierciedlały wymagania instytucjonalne nakładane przez TFUE oraz doświadczenie zdobyte w trakcie wykonywania decyzji 1999/468/WE i powszechną praktykę stosowaną przy tej okazji.
(6)
W przypadku tych aktów podstawowych, które wymagają, aby państwa członkowskie kontrolowały przyjmowanie aktów wykonawczych przez Komisję, właściwe jest, na potrzeby takiej kontroli, aby powołać komitety złożone z przedstawicieli państw członkowskich, którym przewodniczyłaby Komisja.
(7)
W stosownych przypadkach mechanizm kontroli powinien obejmować przekazanie sprawy do komitetu odwoławczego, który powinien się zbierać na odpowiednim szczeblu.
(8)
Mając na uwadze uproszczenie, Komisja powinna wykonywać uprawnienia wykonawcze zgodnie z jedną z tylko dwóch procedur, a mianowicie: procedurą doradczą lub procedurą sprawdzającą.
(9)
W celu dalszego uproszczenia do komitetów powinny mieć zastosowanie wspólne zasady proceduralne, w tym również kluczowe przepisy dotyczące ich funkcjonowania oraz możliwości wydania opinii w drodze procedury pisemnej.
(10)
Należy ustanowić kryteria wyboru procedury przyjmowania aktów wykonawczych przez Komisję. Aby osiągnąć większą spójność, wymogi proceduralne powinny być proporcjonalne do charakteru i oddziaływania aktów wykonawczych, jakie mają zostać przyjęte.
(11)
Procedurę sprawdzającą należy stosować w szczególności w przypadku przyjmowania aktów o zasięgu ogólnym, mających na celu wykonanie aktów podstawowych, oraz szczególnych aktów wykonawczych o potencjalnie dużym oddziaływaniu. Procedura ta powinna zapewniać, aby akty wykonawcze nie mogły zostać przyjęte przez Komisję, jeśli nie są one zgodne z opinią komitetu, z wyjątkiem bardzo wyjątkowych okoliczności, w przypadku których mogą mieć zastosowanie przez ograniczony okres czasu. W przypadku gdy komitet nie wyda opinii, procedura powinna także zapewnić, aby Komisja miała możliwość przeglądu projektów aktów wykonawczych, uwzględniając opinie wyrażone w ramach komitetu.
(12)
W przypadku gdy akt podstawowy przyznaje Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do programów o znacznym wpływie na budżet lub ukierunkowanych na państwa trzecie, należy stosować procedurę sprawdzającą.
(13)
Przewodniczący komitetu powinien dokładać starań, aby znaleźć rozwiązania cieszące się największym możliwym poparciem w komitecie lub w komitecie odwoławczym, a także powinien wyjaśnić sposób, w jaki wzięto pod uwagę dyskusje i propozycje poprawek. W tym celu Komisja powinna zwracać szczególną uwagę na opinie wyrażone w komitecie lub w komitecie odwoławczym w odniesieniu do projektów ostatecznych środków antydumpingowych lub wyrównawczych.
(14)
Rozważając przyjęcie innych projektów aktów wykonawczych dotyczących szczególnie wrażliwych sektorów, zwłaszcza opodatkowania, zdrowia konsumentów, bezpieczeństwa żywności i ochrony środowiska, Komisja, w celu znalezienia zrównoważonego rozwiązania, będzie, tak dalece jak to możliwe, działać w taki sposób, aby unikać sprzeciwiania się jakiemukolwiek dominującemu stanowisku, jakie może wyłonić się w komitecie odwoławczym przeciwko stosowności aktu wykonawczego.
(15)
Procedura doradcza powinna co do zasady mieć zastosowanie we wszystkich pozostałych przypadkach lub w przypadku gdy zostanie uznana za właściwszą.
(16)
W przypadku gdy przewiduje to akt podstawowy, powinno być możliwe przyjęcie aktów wykonawczych, które mają mieć natychmiastowe zastosowanie ze względu na szczególnie pilną potrzebę.
(17)
Parlament Europejski i Rada powinny być niezwłocznie i regularnie informowane o pracach komitetów.
(18)
Parlament Europejski albo Rada powinny móc w każdym momencie zwrócić uwagę Komisji, że w jego albo jej opinii projekt aktu wykonawczego przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym, uwzględniając ich prawa odnoszące się do kontroli zgodności z prawem aktów unijnych.
(19)
Należy zapewnić publiczny dostęp do informacji na temat prac komitetów zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (3).
(20)
Komisja powinna prowadzić rejestr zawierający informacje o pracach komitetów. W związku z tym mające zastosowanie do Komisji przepisy dotyczące ochrony dokumentów niejawnych mają również zastosowanie do korzystania z tego rejestru.
(21)
Należy uchylić decyzję 1999/468/WE. Aby zapewnić przejście między systemem przewidzianym w decyzji 1999/468/WE i niniejszym rozporządzeniem, wszelkie odesłania w istniejących przepisach do procedur przewidzianych w tej decyzji, z wyjątkiem procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą przewidzianej w jej art. 5a, należy rozumieć jako odesłania do odpowiednich procedur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Na potrzeby istniejących aktów podstawowych zawierających odesłania do art. 5a decyzji 1999/468/WE, należy tymczasowo utrzymać skutki tego artykułu.
(22)
Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na ustanowione w TFUE uprawnienia Komisji dotyczące wykonywania przepisów w dziedzinie konkurencji,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy i zasady ogólne rządzące mechanizmami, które mają zastosowanie w przypadku gdy prawnie wiążący akt unijny (dalej zwany „aktem podstawowym”) określa potrzebę ustanowienia jednolitych warunków wykonywania i wymaga, aby przyjęcie aktów wykonawczych przez Komisję podlegało kontroli państw członkowskich.
Artykuł 2
Wybór procedury
1. Akt podstawowy może przewidywać zastosowanie procedury doradczej lub procedury sprawdzającej, uwzględniając charakter lub oddziaływanie wymaganych aktów wykonawczych.
2. Procedurę sprawdzającą stosuje się, w szczególności, w przypadku przyjmowania:
a)
aktów wykonawczych o zasięgu ogólnym;
b)
innych aktów wykonawczych dotyczących:
(i)
programów o znacznych skutkach;
(ii)
wspólnej polityki rolnej i wspólnej polityki rybołówstwa;
(iii)
środowiska, bezpieczeństwa lub ochrony zdrowia lub bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin;
(iv)
wspólnej polityki handlowej;
(v)
opodatkowania.
3. Procedurę doradczą stosuje się, co do zasady, do przyjmowania aktów wykonawczych nieobjętych zakresem ust. 2. Procedura doradcza może być jednak stosowana w należycie uzasadnionych przypadkach do przyjmowania aktów wykonawczych, o których mowa w ust. 2.
Artykuł 3
Przepisy wspólne
1. Przepisy wspólne zawarte w niniejszym artykule mają zastosowanie do wszystkich procedur, o których mowa w art. 4-8.
2. Komisję wspomaga komitet złożony z przedstawicieli państw członkowskich. Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji. Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu komitetu.
3. Przewodniczący przedstawia komitetowi projekt aktu wykonawczego, który ma zostać przyjęty przez Komisję.
Z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków przewodniczący zwołuje posiedzenie nie wcześniej niż 14 dni od przedłożenia komitetowi projektu aktu wykonawczego oraz projektu porządku posiedzenia. Komitet wydaje opinię o projekcie aktu wykonawczego w terminie, jaki przewodniczący może wyznaczyć w zależności od pilności sprawy. Terminy są proporcjonalne i umożliwiają członkom komitetu wczesne i skuteczne przeanalizowanie projektu aktu wykonawczego oraz wyrażenie swoich opinii.
4. Do czasu wydania opinii przez komitet każdy jego członek może zaproponować poprawki, a przewodniczący może przedstawiać zmienione wersje projektu aktu wykonawczego.
Przewodniczący dokłada starań, aby znaleźć rozwiązania, które cieszą się możliwie największym poparciem w ramach komitetu. Przewodniczący informuje komitet o tym, w jaki sposób dyskusje i propozycje poprawek zostały wzięte pod uwagę, w szczególności w odniesieniu do tych propozycji, które w dużej mierze uzyskały poparcie w ramach komitetu.
5. W należycie uzasadnionych przypadkach przewodniczący może uzyskać opinię komitetu w drodze procedury pisemnej. Przewodniczący wysyła członkom komitetu projekt aktu wykonawczego oraz wyznacza termin na wydanie opinii w zależności od pilności sprawy. Przyjmuje się, że każdy członek komitetu, który przed upływem tego terminu nie sprzeciwia się projektowi aktu wykonawczego lub nie wstrzymuje się wyraźnie od głosowania nad nim, wyraża swoją milczącą zgodę w odniesieniu do projektu aktu wykonawczego.
O ile nie przewidziano inaczej w akcie podstawowym, procedura pisemna kończy się bez osiągnięcia rezultatu w przypadku gdy, przed upływem terminu, o którym mowa w akapicie pierwszym, zdecyduje o tym przewodniczący lub wniesie o to członek komitetu. W takim przypadku przewodniczący w rozsądnym terminie zwołuje posiedzenie komitetu.
6. Opinię komitetu zapisuje się w protokole. Członkowie komitetu mają prawo zażądać zaprotokołowania swojego stanowiska. Przewodniczący niezwłocznie przesyła protokół członkom komitetu.
7. W stosownych przypadkach mechanizm kontroli obejmuje przekazanie sprawy do komitetu odwoławczego.
Komitet odwoławczy na wniosek Komisji przyjmuje swój regulamin wewnętrzny zwykłą większością głosów wchodzących w jego skład członków.
W przypadku gdy komitet odwoławczy proszony jest o wydanie opinii, zbiera się on nie wcześniej niż 14 dni, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków, i nie później niż sześć tygodni po dniu przekazania sprawy. Bez uszczerbku dla ust. 3 komitet odwoławczy wydaje swą opinię w ciągu dwóch miesięcy od dnia przekazania sprawy.
Przedstawiciel Komisji przewodniczy komitetowi odwoławczemu.
Przewodniczący ustala datę posiedzenia komitetu odwoławczego w ścisłej współpracy z członkami komitetu, aby umożliwić państwom członkowskim i Komisji zapewnienie odpowiedniego poziomu reprezentacji. Do dnia 1 kwietnia 2011 r. Komisja zwołuje pierwsze posiedzenie komitetu odwoławczego w celu przyjęcia jego regulaminu wewnętrznego.
Artykuł 4
Procedura doradcza
1. W przypadku gdy zastosowanie ma procedura doradcza, komitet wydaje swoją opinię, w razie konieczności w drodze głosowania. W przypadku głosowania do wydania opinii potrzebna jest zwykła większość głosów wchodzących w jego skład członków.
2. Komisja decyduje o tym, jaki projekt aktu wykonawczego ma zostać przyjęty, uwzględniając w jak największym stopniu wnioski płynące z dyskusji w ramach komitetu oraz wydaną opinię.
Artykuł 5
Procedura sprawdzająca
1. W przypadku gdy zastosowanie ma procedura sprawdzająca, komitet wydaje swoją opinię większością głosów określoną w art. 16 ust. 4 i 5 Traktatu o Unii Europejskiej, a w stosownych przypadkach, w art. 238 ust. 3 TFUE, w odniesieniu do aktów, które mają zostać przyjęte na wniosek Komisji. Głosy przedstawicieli państw członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tych artykułach.
2. W przypadku gdy opinia komitetu jest pozytywna, Komisja przyjmuje projekt aktu wykonawczego.
3. Bez uszczerbku dla art. 7, jeżeli opinia komitetu jest negatywna, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego. W przypadku gdy uważa się akt wykonawczy za konieczny, przewodniczący może przedstawić zmienioną wersję projektu aktu wykonawczego temu samemu komitetowi w ciągu dwóch miesięcy od wydania negatywnej opinii albo przedstawić do dalszej dyskusji projekt aktu wykonawczego komitetowi odwoławczemu w ciągu miesiąca od takiego wydania opinii.
4. W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja może przyjąć projekt aktu wykonawczego, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w akapicie drugim. W przypadku gdy Komisja nie przyjmie projektu aktu wykonawczego, przewodniczący może przedstawić komitetowi jego zmienioną wersję.
Bez uszczerbku dla art. 7 Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego w przypadku gdy:
a)
akt ten dotyczy opodatkowania, usług finansowych, ochrony zdrowia lub bezpieczeństwa ludzi, zwierząt lub roślin, lub ostatecznych wielostronnych środków ochronnych;
b)
akt podstawowy przewiduje, że projekt aktu wykonawczego nie może zostać przyjęty w przypadku gdy nie została wydana opinia; lub
c)
zwykłą większością głosów swoich członków komitet wyraził sprzeciw wobec jego przyjęcia.
W każdym z przypadków, o których mowa w akapicie drugim, jeżeli uważa się akt wykonawczy za konieczny, przewodniczący może przedstawić zmienioną wersję tego aktu temu samemu komitetowi w ciągu dwóch miesięcy od głosowania albo przedstawić do dalszej dyskusji projekt aktu wykonawczego komitetowi odwoławczemu w ciągu miesiąca od głosowania.
5. W drodze odstępstwa od ust. 4 następująca procedura ma zastosowanie do przyjmowania projektów ostatecznych środków antydumpingowych i wyrównawczych, w przypadku gdy komitet nie wydał opinii, a zwykłą większością głosów wchodzących w jego skład członków wyrażono sprzeciw wobec projektu aktu wykonawczego.
Komisja przeprowadza konsultacje z państwami członkowskimi. Nie wcześniej niż czternaście dni i nie później niż miesiąc po posiedzeniu komitetu Komisja informuje członków komitetu o wynikach tych konsultacji i przedstawia projekt aktu wykonawczego komitetowi odwoławczemu. W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 7 komitet odwoławczy zbiera się nie wcześniej niż 14 dni i nie później niż miesiąc po przedłożeniu projektu aktu wykonawczego. Komitet odwoławczy wydaje swą opinię zgodnie z art. 6. Terminy określone w niniejszym ustępie pozostają bez uszczerbku dla potrzeby zapewnienia przestrzegania terminów określonych w stosownych aktach podstawowych.
Artykuł 6
Przekazanie sprawy do komitetu odwoławczego
1. Komitet odwoławczy wydaje swą opinię większością głosów przewidzianą w art. 5 ust. 1.
2. Do czasu wydania opinii każdy członek komitetu odwoławczego może proponować poprawki do projektu aktu wykonawczego, a przewodniczący może zadecydować, czy go zmienić.
Przewodniczący dokłada starań, aby znaleźć rozwiązania, które cieszą się możliwie największym poparciem w ramach komitetu odwoławczego.
Przewodniczący informuje komitet odwoławczy o tym, w jaki sposób dyskusje i propozycje poprawek zostały wzięte pod uwagę, w szczególności te propozycje poprawek, które w dużej mierze uzyskały poparcie w ramach komitetu odwoławczego.
3. W przypadku gdy opinia komitetu odwoławczego jest pozytywna, Komisja przyjmuje projekt aktu wykonawczego.
Komisja może przyjąć projekt aktu wykonawczego w przypadku gdy nie została wydana żadna opinia.
W przypadku gdy opinia komitetu odwoławczego jest negatywna, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego.
4. W drodze odstępstwa od ust. 3 w przypadku przyjmowania ostatecznych wielostronnych środków ochronnych, wobec braku pozytywnej opinii przegłosowanej większością głosów przewidzianą w art. 5 ust. 1, Komisja nie przyjmuje projektu środków.
5. W drodze odstępstwa od ust. 1 do dnia 1 września 2012 r. komitet odwoławczy wydaje opinię w sprawie projektu ostatecznych środków antydumpingowych lub wyrównawczych zwykłą większością głosów wchodzących w jego skład członków.
Artykuł 7
Przyjmowanie aktów wykonawczych w wyjątkowych przypadkach
W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 3 oraz art. 5 ust. 4 akapit drugi Komisja może przyjąć projekt aktu wykonawczego, w przypadku gdy ich niezwłoczne przyjęcie jest konieczne, aby uniknąć znaczących zakłóceń w działaniu rynków rolnych lub zagrożenia dla interesów finansowych Unii w rozumieniu art. 325 TFUE.
W takim przypadku Komisja natychmiast przedkłada przyjęty akt wykonawczy komitetowi odwoławczemu. W przypadku wydania przez komitet odwoławczy negatywnej opinii w sprawie przyjętego aktu wykonawczego Komisja natychmiast uchyla ten akt. W przypadku wydania przez komitet odwoławczy pozytywnej opinii lub niewydania żadnej opinii akt wykonawczy pozostaje w mocy.
Artykuł 8
Akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie
1. W drodze odstępstwa od art. 4 i 5 akt podstawowy może przewidywać, że w przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby zastosowanie ma niniejszy artykuł.
2. Komisja przyjmuje akt wykonawczy mający natychmiastowe zastosowanie, bez wcześniejszego przedstawienia go komitetowi, i pozostający w mocy przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, chyba że akt podstawowy stanowi inaczej.
3. Nie później niż 14 dni po przyjęciu aktu, o którym mowa w ust. 2, przewodniczący przedstawia go odpowiedniemu komitetowi w celu uzyskania jego opinii.
4. W przypadku gdy zastosowanie ma procedura sprawdzająca, jeżeli opinia wydana przez komitet jest negatywna, Komisja natychmiast uchyla akt wykonawczy przyjęty zgodnie z ust. 2.
5. W przypadku przyjmowania przez Komisję tymczasowych środków antydumpingowych lub wyrównawczych zastosowanie ma procedura przewidziana w niniejszym artykule. Komisja przyjmuje takie środki po konsultacjach z państwami członkowskimi lub, w przypadkach wyjątkowo pilnych, po ich poinformowaniu. W tym ostatnim przypadku konsultacje przeprowadza się najpóźniej w ciągu dziesięciu dni po powiadomieniu państw członkowskich o środkach przyjętych przez Komisję.
Artykuł 9
Regulamin wewnętrzny
1. Każdy komitet, zwykłą większością głosów wchodzących w jego skład członków i na wniosek swojego przewodniczącego, przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w oparciu o regulamin standardowy, który ma zostać sporządzony przez Komisję po konsultacji z państwami członkowskimi. Taki regulamin standardowy zostanie opublikowany przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
W zakresie, w jakim może to być konieczne, istniejące komitety dostosowują swoje regulaminy wewnętrzne do regulaminu standardowego.
2. Zasady i warunki publicznego dostępu do dokumentów oraz ochrony danych, które mają zastosowanie do Komisji, mają zastosowanie do komitetów.
Artykuł 10
Informacje o pracach komitetów
1. Komisja prowadzi rejestr prac komitetów, który zawiera:
a)
wykaz komitetów;
b)
porządki dzienne posiedzeń komitetów;
c)
sprawozdania zbiorcze wraz z wykazami organów i organizacji, do których należą przedstawiciele wyznaczeni przez państwa członkowskie;
d)
projekty aktów wykonawczych, na temat których komitety mają wydać opinię;
e)
wyniki głosowania;
f)
ostateczne projekty aktów wykonawczych po wydaniu opinii przez komitet;
g)
informacje na temat przyjęcia ostatecznych projektów aktów wykonawczych przez Komisję; oraz
h)
dane statystyczne dotyczące prac komitetów.
2. Komisja publikuje również corocznie sprawozdanie na temat pracy komitetów.
3. Parlament Europejski i Rada mają dostęp do informacji, o których mowa w ust. 1, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami.
4. Jednocześnie z przesłaniem ich członkom komitetu Komisja udostępnia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie dokumenty, o których mowa w ust. 1 lit. b), d) i f), informując je równocześnie o dostępności tych dokumentów.
5. W rejestrze publicznie udostępnia się odniesienia do wszystkich dokumentów, o których mowa w ust. 1 lit. od a)-g), a także informacje, o których mowa w ust. 1 lit. h).
Artykuł 11
Uprawnienia kontrolne Parlamentu Europejskiego i Rady
W przypadku gdy akt podstawowy został przyjęty zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, Parlament Europejski albo Rada mogą w każdym momencie wskazać Komisji, że w ich opinii projekt aktu wykonawczego przekracza uprawnienia wykonawcze przewidziane w akcie podstawowym. W takim przypadku Komisja dokonuje przeglądu projektu aktu wykonawczego, uwzględniając wyrażone stanowiska, oraz informuje Parlament Europejski i Radę o tym, czy zamierza podtrzymać, zmienić lub wycofać projekt aktu wykonawczego.
Artykuł 12
Uchylenie decyzji 1999/468/WE
Niniejszym traci moc decyzja 1999/468/WE.
Utrzymuje się skutki art. 5a decyzji 1999/468/WE na użytek istniejących aktów podstawowych, zawierających odesłania do tego artykułu.
Artykuł 13
Przepisy przejściowe: dostosowanie istniejących aktów podstawowych
1. W przypadku gdy akty podstawowe przyjęte przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia przewidują wykonywanie uprawnień wykonawczych przez Komisję zgodnie z decyzją 1999/468/WE, zastosowanie mają następujące zasady:
a)
w przypadku gdy akt podstawowy zawiera odesłanie do art. 3 decyzji 1999/468/WE, zastosowanie ma procedura doradcza, o której mowa w art. 4 niniejszego rozporządzenia;
b)
w przypadku gdy akt podstawowy zawiera odesłanie do art. 4 decyzji 1999/468/WE, zastosowanie ma procedura sprawdzająca, o której mowa w art. 5 niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem art. 5 ust. 4 akapit drugi i trzeci;
c)
w przypadku gdy akt podstawowy zawiera odesłanie do art. 5 decyzji 1999/468/WE, zastosowanie ma procedura sprawdzająca, o której mowa w art. 5 niniejszego rozporządzenia, i uważa się, że akt podstawowy stanowi, że w przypadku braku opinii Komisja nie może przyjąć projektu aktu wykonawczego, jak przewidziano w art. 5 ust. 4 akapit drugi lit. b);
d)
w przypadku gdy akt podstawowy zawiera odesłanie do art. 6 decyzji 1999/468/WE, zastosowanie ma art. 8 niniejszego rozporządzenia;
e)
w przypadku gdy akt podstawowy zawiera odesłanie do art. 7 i 8 decyzji 1999/468/WE, zastosowanie mają art. 10 i 11 niniejszego rozporządzenia.
2. Artykuły 3 i 9 niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do wszystkich istniejących komitetów do celów ust. 1.
3. Artykuł 7 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie wyłącznie do istniejących procedur, które zawierają odesłanie do art. 4 decyzji 1999/468/WE.
4. Przepisy przejściowe określone w niniejszym artykule nie przesądzają o charakterze odnośnych aktów.
Artykuł 14
Przepisy przejściowe
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na toczące się procedury, w ramach których komitet już wydał opinię zgodnie z decyzją 1999/468/WE.
Artykuł 15
Przegląd
Do dnia 1 marca 2016 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia, w razie potrzeby wraz ze stosownymi wnioskami ustawodawczymi.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2011 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 16 lutego 2011 r.