ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 23. března 2011
o státní podpoře C 39/07, kterou Itálie poskytla společnosti Legler SpA
(oznámeno pod číslem K(2011) 1758)
(Pouze italské znění je závazné)
(Text s významem pro EHP)
(2012/51/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva“), a zejména na čl. 108 odst. 2 první pododstavec této smlouvy,
s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru a zejména na čl. 62 odst. 1 písm. a) této dohody,
s ohledem na rozhodnutí, kterým Komise rozhodla zahájit řízení podle čl. 108 odst. 2 Smlouvy o fungování EU ve věci předmětné podpory (1),
po vyzvání zúčastněných stran, aby podle výše uvedených ustanovení předložily své připomínky, a s ohledem na tyto připomínky,
vzhledem k těmto důvodům:
I. POSTUP
(1)
Dne 5. dubna 2007, šest měsíců poté, co byla poskytnuta podpora na záchranu schválená Komisí, neboť byla považována za slučitelnou s vnitřním trhem (2), Itálie oznámila plán restrukturalizace společnosti Legler SpA.
(2)
Dne 25. září 2007 Komise zahájila formální vyšetřovací řízení týkající se restrukturalizace (3). Dne 30. listopadu 2007 obdržela připomínky ze strany Itálie.
(3)
Dne 10. prosince 2007 Komise obdržela připomínky zúčastněné třetí strany, které byly Itálii předány dne 3. března 2008 a na něž Itálie odpověděla dne 20. května 2008.
(4)
Dne 23. července 2008 italské orgány stáhly oznámení plánu restrukturalizace a prohlásily, že jej nebudou provádět.
(5)
Ve dnech 8. srpna 2008, 22. října 2008, 9. února 2009, 4. září 2009 a 17. března 2010 Komise požádala o další informace a italské orgány odpověděly dopisy ze dne 26. září 2008, 1. prosince 2008, 3. června 2009, 6. října 2009, 24. února 2010 a 20. dubna 2010.
II. POPIS
II.1 Příjemce
(6)
Legler SpA je mateřská společnost skupiny zabývající se výrobou textilu (dále jen „Legler“, „skupina“ nebo „společnost“) založené v roce 1863, která se v době, kdy bylo zahájeno formální vyšetřovací řízení, skládala z různých právnických subjektů, zejména ze společností Legler Ottana SpA, Legler Siniscola SpA a Legler Macomer SpA. Společnost Legler SpA byla držitelkou menšinového podílu ve společnosti Legler Maroc SA a vlastnila 40 % podíl ve společnosti Legler Ottana SpA. Většinovou účast ve společnosti Legler SpA měl holding Piltar Ltd (dále jen „Piltar“).
(7)
V roce 2007 měla společnost Legler 1 213 pracovních jednotek (4) a vlastnila závody na Sardinii (konkrétně v obci Macomer v provincii Oristano a v obcích Siniscola a Ottana v provincii Nuoro) a v Lombardii (v obci Ponte San Pietro v provincii Bergamo). Tržba celé skupiny dosahovala v roce 2006 částky 101 milionů EUR a v září 2007 částky 30,9 milionu EUR.
(8)
Hlavní činnost společnosti Legler spočívá ve výrobě vysoce kvalitního denimu, v níž měla společnost vedoucí postavení v Itálii a v Německu, a byla důležitým dodavatelem do Francie a Beneluxu. Podle italských orgánů má trh s denimem dvě části: konfekci pro známé značky (odvětví, v němž společnost Legler hlavně působila) a výrobky pro širokou spotřebu, tedy odvětví, kde je konkurence založena hlavně na ceně. Hlavními konkurenty společnosti Legler byli Italové, Řekové, Francouzi, Tunisané, Turci a Japonci. První problémy zažila společnost Legler v roce 2003, kdy byla značná část výroby přesunuta do Asie nebo do jižního Středomoří.
(9)
Dne 30. května 2007 bylo ve správní radě společnosti SFIRS SpA, což je investiční společnost oblasti Sardinie, rozhodnuto, že společnost SFIRS získá za 450 000 EUR pohledávku společností Intex SpA v likvidaci v nominální hodnotě rovnající se 17 milionům EUR vůči společnostem Legler SpA a Legler Siniscola SpA.
(10)
Na tomtéž zasedání bylo dále rozhodnuto, že část z celkového dluhu 17 milionů EUR, tedy 14,5 milionů EUR, bude přeměněna na kapitál společnosti Legler.
(11)
Dne 31. května 2007 se společnost SFIRS stala na valné hromadě akcionářů společnosti Legler akcionářem společnosti Legler. Přeměnou části dluhu na kapitál (debt to equity swap) v nominální hodnotě 14,5 milionu EUR společnost SFIRS získala 49 % kmenových akcií (a 100 % mimořádných akcií (5)) společnosti Legler SpA. Zbývajících 51 % měla v držení společnost Piltar.
(12)
V lednu 2008 se společnost SFIRS rozhodla postoupit svou vlastní účast ve společnosti Legler SpA a zbývající vlastní pohledávky vůči společnosti Legler a zveřejnila výzvu k vyjádření zájmu o společný nákup její účasti a jejích pohledávek.
(13)
Vítězná nabídka společnosti Ferratex s.r.l. (dále jen „Ferratex“) představovala celkovou částku 2 000 001 EUR. Podle italských orgánů cena odrážela tržní hodnotu pohledávek společnosti SFIRS vůči společnosti Legler a jejím dceřiným společnostem, které nezávislý odborník ocenil na 2 miliony EUR, k nimž se připočetla symbolická cena 1 EUR za účast společnosti SFIRS ve společnosti Legler, která se rovněž shodovala s odhadem nezávislého odborníka. K prodeji došlo dne 25. ledna 2008.
(14)
Společnost Legler ještě v období od prosince 2007 do srpna 2008 ukončila činnost v různých závodech a od té doby jsou všechny tyto závody uzavřeny.
(15)
Dne 23. července 2008 společnost Legler SpA změnila název na Texfer SpA a tato změna měla dopad na dceřiné společnosti, z nichž se staly Texfer Ottana SpA, Texfer Siniscola SpA a Texfer Macomer SpA.
(16)
Dne 18. srpna 2008 byla mateřská společnost skupiny prohlášena příslušným soudem za platebně neschopnou a dne 13. listopadu 2008 bylo vůči ní a jejím dceřiným společnostem zahájeno úpadkové řízení zvané „nucená správa“.
(17)
Záruku poskytnutou jako podporu na záchranu podniku banka uplatnila krátce po zjištění, že společnost Legler nesplatila úvěr poskytnutý na záchranu. Zodpovědné ministerstvo proto splatilo úvěr s příslušnými úroky dne 16. září 2008.
(18)
Dne 21. října 2010 společnost Texfer SpA vyhlásila úpadek a totéž proběhlo ve dnech 17. a 18. listopadu 2010 ve společnostech Texfer Ottana SpA, Texfer Siniscola SpA a Texfer Macomer SpA.
(19)
V roce 2006 vykazoval majetek společnosti Legler negativní zůstatek ve výši 8,6 milionu EUR, zatímco v roce 2005 byl zůstatek ještě pozitivní (17,2 milionu EUR). Ztráty společnosti dosáhly v roce 2006 výše 25,9 milionu EUR, zatímco v roce 2005 se rovnaly částce 28,1 milionu EUR. Hrubá marže podnikání (EBITDA) dosáhla v roce 2006 - 10,9 a v roce 2005 - 0,7. Stouply i finanční poplatky.
(20)
Dne 30. listopadu 2007 vykazoval majetek společnosti Legler negativní zůstatek 16,3 milionů EUR. Ztráty za období 2003-2007 dosáhly 94,9 milionu EUR a situace společnosti se neustále zhoršovala, jak se zvětšovaly ztráty a klesala tržba.
(21)
Od 13. listopadu 2008 byla skupina v souladu s vnitrostátními právními předpisy v úpadkovém řízení, které vedlo k vyhlášení úpadku (viz 16.-18. bod odůvodnění).
II.2 Opatření na restrukturalizaci
(22)
Plán restrukturalizace, „průmyslový plán“ (dále jen „plán“), který Itálie oznámila, měl trvat tři roky (2007-2009) a sestával ze tří opatření: i) 13 milionů EUR jako střednědobá záruka na období restrukturalizace náhradou za šestiměsíční záruku schválenou jako podporu na záchranu podniku (6), ii) 13,2 milionu EUR jako přímá dotace a iii) 13 milionů EUR jako přeměna dluhu na kapitál. Dne 31. května 2007 ale společnost SFIRS provedla přeměnu dluhu na kapitál v nominální výši 14,5 milionu EUR.
(23)
I když byl „průmyslový plán“ předložen na období 2007-2009, italské orgány tvrdily, že období restrukturalizace začíná 1. června 2007 a skončí koncem roku 2012. Jako důkaz o tom, jak má restrukturalizace společnosti probíhat v letech 2009 až 2012, byly uvedeny pouze pokladní toky a pasiva nově vytvořené společnosti (Newco).
(24)
Z tohoto širšího pohledu dosahovaly celkové náklady plánu pro nově vytvořenou společnost vzniklou spojením společnosti Legler SpA s jejími dceřinými společnostmi na Sardinii částky 106,2 milionu EUR, z čehož bylo 86,7 milionu určeno na rozsáhlou reorganizaci skupiny a zbývající část na obnovu kapitálu a na pokrytí ztrát.
(25)
Hlavní činnost nově vytvořené společnosti se soustředí na nejsilnější oblast výroby společnosti, tedy na vysoce kvalitní denim, zatímco oba další směry výroby (manšestr a hladká bavlna) budou zrušeny. I zeměpisné rozmístění skupiny bude soustředěno pouze do dvou výrobních závodů (Siniscola a Ottana), které jsou oba v jednom regionu. Zbylé činnosti budou prodány a společnost Legler tak zároveň z vlastních zdrojů přispěje na omezení nákladů za energii, dopravu a zaměstnance. Plán nezahrnoval závod v Macomeru (7).
(26)
Plán stanovil rovněž přistoupení nového akcionáře společně se společností SFIRS a uváděl nezbytnost několika soukromých úvěrových linek na předpokládanou reorganizaci.
II.3 Důvody, které vedly k zahájení řízení
(27)
V rozhodnutí o zahájení řízení Komise vyjádřila pochybnosti o skutečnosti, že v přeměně dluhu na kapitál nebyly přítomny prvky státní podpory. Komise pochybovala, že soukromý investor by byl ochoten za těchto podmínek vyměnit svou pohledávku za kapitálový podíl, zejména proto, že bylo zjištěno, že činnost části podniku byla již několik měsíců zastavena a že italské orgány nepředložily Komisi alternativní scénář, který by z pohledu společnosti SFIRS ukázal, jak by mohla být investice do skupiny Legler a převzetí nákladů na restrukturalizaci z hospodářského hlediska výhodnější než likvidace skupiny.
(28)
Co se týče slučitelnosti podpory s vnitřním trhem na základě Pokynů Komise pro státní podporu na záchranu a restrukturalizaci podniků v obtížích (8) (dále jen „pokyny na záchranu a restrukturalizaci“), Komise měla především pochybnosti, zda většinový akcionář, společnost Piltar, může vyřešit potíže společnosti Legler a zda může uvnitř skupiny dojít k vlastnímu rozdělení nákladů.
(29)
Komise dále pochybovala o tom, že by plán mohl v dlouhodobém výhledu obnovit výnosnost, neboť předpokládané postoupení aktiv a výrobních linek vypadalo poměrně neurčitě a mnohé hypotézy týkající se budoucích provozních podmínek vypadaly téměř nereálně vzhledem k tomu, že výroba společnosti Legler byla pozastavena. Vyjadřovala kromě toho pochybnosti o tom, zda jsou navrhovaná kompenzační opatření realistická a zda jdou dále, než opatření nezbytná pro obnovení výnosnosti, zda je výše vlastního příspěvku dostatečná a zda je dodržena zásada podpory „jednou a dost“.
(30)
Komise nakonec požádala italské orgány, aby poskytly informace o skutečnostech, které vyvolaly její pochybnosti (původ úvěrů společnosti SFIRS, podrobné informace o společnosti Piltar a rozdělení nákladů uvnitř skupiny, kompenzační opatření, konkrétní možnosti, jak nalézt nového akcionáře a jak se dostat k soukromým finančním prostředkům nezbytným pro restrukturalizaci společnosti Legler).
III. PŘIPOMÍNKY PŘEDLOŽENÉ ZÚČASTNĚNÝMI TŘETÍMI STRANAMI
(31)
V dopise ze dne 14. prosince 2007 vyjádřila zúčastněná třetí strana připomínky k rozhodnutí o zahájení řízení a zdůraznil škodlivý dopad uvedených opatření. Tvrdila, že pro toto odvětví je typická situace nadměrných kapacit. Poskytla navíc údaje o celosvětových kapacitách ve výrobě denimu v roce 2006 a uvedla, že na celosvětové úrovni jsou kapacity vyšší o 27 %.
IV. PŘIPOMÍNKY ITÁLIE
(32)
Italské orgány především vysvětlily, jak se společnost SFIRS stala většinovým akcionářem společnosti Legler. V březnu 2007 společnost SFIRS získala za cenu 450 000 EUR pohledávku, kterou měla společnost Intex SpA v likvidaci vůči společnostem Legler SpA a Legler Siniscola SpA. Dne 31. května 2007 společnost SFIRS použila první část této pohledávky v nominální hodnotě 14,5 milionu EUR a přeměnila ji v kapitál, čímž získala 49 % řádných akcií společnosti Legler (zatímco společnost Piltar byla držitelem zbývajících 51 %) a 100 % mimořádných akcií (9).
(33)
Italské orgány zadruhé uvedly, že společnost Piltar byla pouhým nástrojem řízeným fyzickými osobami. Společnost byla založena za účelem získání podílů ve společnosti Legler a nevyvíjela žádnou jinou obchodní činnost. Italské orgány kromě toho zdůraznily, že společnost Piltar měla po určitou dobu v úmyslu nepodporovat finančně společnost a postupně předávat svůj podíl na skupině. Společně s podílem 49 % by společnost SFIRS získala právo koupit zbývající 51 % řádný podíl.
(34)
Zatřetí, italské orgány se zavázaly poskytnout informace o kompenzačních opatřeních.
(35)
Začtvrté, Itálie poukázala na povzbudivé tendence, které se objevily v těch oblastech výroby, v nichž společnost Legler stanovila opatření na obnovení výnosnosti na základě plánu restrukturalizace, jak je popsáno v 25. bodě odůvodnění, a na úmysl společnosti nalézt soukromé úvěrové linky a nového akcionáře na financování části plánu a činnosti, které již byly v tomto směru vykonány.
(36)
V odpovědi na připomínky zúčastněné třetí strany italské orgány následně zdůraznily, že podíl společnosti Legler na trhu se v roce 2006 omezil na 0,27 %. Doplnily, že plán stanovil jako kompenzační opatření snížení kapacit společnosti o 22 % ve srovnání s rokem 2006 a o 40 % ve srovnání s rokem 2005. Proto se domnívaly, že podpora nevyvolá narušení hospodářské soutěže v rozporu se společným zájmem.
(37)
V komentářích následujících po stažení plánu restrukturalizace italské orgány argumentovaly, že přeměna dluhu na kapitál neproběhla jako státní podpora ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy, neboť společnost SFIRS jednala v souladu se zásadou investora působícího v tržních podmínkách. Podle italských orgánů by soukromý investor jednal stejně, aby co nejúčinněji odvrátil úpadek a zachránil alespoň část svých pohledávek a společně s novým soukromým investorem a s novou úvěrovou linkou by restrukturalizoval společnost.
V. POSOUZENÍ
(38)
Podle čl. 8 odst. 1 nařízení (ES) č. 659/1999 (10) může zúčastněný členský stát stáhnout oznámení podle článku 2 dříve, než Komise přijme rozhodnutí podle článku 4 nebo 7.
(39)
V takovém případě Komise prohlásí formální vyšetřovací řízení, které případně zahájila, za skončené podle čl. 8 odst. 2.
(40)
Komise podotýká, že Itálie neposkytla přímou dotaci ve výši 13,2 milionu EUR a že Itálie takový plán podpory neuskuteční. Po stažení plánu restrukturalizace tedy nemá smysl pokračovat ve formálním vyšetřovacím řízení, které bylo v této věci zahájeno.
(41)
Vzhledem k tomu, že Itálie protiprávně prováděla další dvě restrukturalizační opatření, musí Komise při uzavření formálního vyšetřovacího řízení stanovit, zda jde o státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy, a v případě, že ano, zda je podpora slučitelná s vnitřním trhem.
(42)
Článek 107 odst. 1 Smlouvy stanoví, že podpory poskytované v jakékoli formě státem nebo ze státních prostředků, které narušují nebo mohou narušit hospodářskou soutěž tím, že zvýhodňují určité podniky nebo určitá odvětví výroby, jsou, pokud ovlivňují obchod mezi členskými státy, neslučitelné s vnitřním trhem.
(43)
V případech, kdy by měla být nebo byla státní podpora ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy poskytnuta podniku, jenž má obtíže, je třeba posoudit její slučitelnost na základě pokynů pro záchranu a restrukturalizaci podniků. Podpora může být proto považována za slučitelnou na základě čl. 107 odst. 3 písm. c) Smlouvy jen v případě, že jsou splněny podmínky uvedené v těchto pokynech.
V.1 Existence podpory
(44)
Záruka poskytnutá jako podpora na záchranu podniku ve výši 13 milionů EUR nebyla po uplynutí šestiměsíčního období, na něž byla Komisí schválena, zrušena a zůstala aktivní i poté, co bylo staženo oznámení o plánu (viz 17. bod odůvodnění).
(45)
Prodloužení záruky poskytnuté jako podpora na záchranu podniku bylo oznámeno jako opatření na náklady příslušného ministerstva a financováno ze státního rozpočtu. Proto byla poskytnuta z veřejných prostředků a lze ji připisovat státu. Záruka představuje selektivní výhodu, neboť umožnila společnosti Legler přístup k finančním zdrojům, které by jinak vzhledem ke své finanční situaci nikdy neobdržela. Zbavila tak společnost Legler výdajů, které by jinak musela nést. Vzhledem k tomu, že společnost Legler uskutečňovala plán restrukturalizace zaměřený na výrobní činnost, mohla podpora navíc poškodit hospodářskou soutěž na trhu Unie a ovlivnit obchod mezi členskými státy. Zúčastněná třetí strana ve svých připomínkách zdůraznila škodlivý účinek opatření a upozornila navíc na to, že pro toto odvětví je typická situace nadměrné kapacity.
(46)
Komise se proto domnívá, že prodloužení záruky poskytnuté jako podpora na záchranu podniku, která představuje rovněž restrukturalizační opatření, je státní podporou ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy.
(47)
Pro stanovení výše podpory Komise odkazuje na bod 4.1 písm. a) sdělení Komise o zárukách (11), v němž se připomíná, že „společnostem majícím potíže by případný tržní ručitel v okamžiku poskytnutí záruky účtoval vysokou prémii odpovídající očekávané míře pravděpodobnosti neplnění. Je-li pravděpodobnost, že dlužník nebude schopen splatit půjčku zvláště vysoká, nemusí tato tržní sazba existovat a v mimořádných situacích může prvek podpory v záruce dosáhnout stejné výše jako částka skutečně krytá zárukou“.
(48)
Vzhledem k tehdejším vážným finančním potížím společnosti Legler, které byla poskytnuta záruka (zvýšení ztrát, snížení tržby a negativní čistý majetek, jak je popsáno v 19.-21. bodě odůvodnění a v 52. bodě odůvodnění), Komise považuje za vysoce nepravděpodobné, že by podnik byl schopen získat na trhu bankovní úvěr bez zásahu státu. Komise proto dochází k závěru, že výše podpory odpovídá celkovému objemu úvěru (12).
(49)
Komise podotýká, že přeměnu provedla společnost SFIRS, veřejnoprávní subjekt, v němž většinu akcií drží region Sardinie, který má převažující vliv na jeho rozhodování (13). Itálie tuto skutečnost nikdy nepopírala. Komise proto dochází k závěru, že toto opatření lze přičítat státu a že bylo provedeno za pomoci prostředků ze státního rozpočtu. Opatření je selektivní, neboť poskytuje výhodu jedinému podniku, totiž společnosti Legler. Vzhledem k tomu, že společnost Legler uskutečňovala plán restrukturalizace zaměřený na výrobní činnost, mohla podpora navíc poškodit hospodářskou soutěž na trhu Unie a ovlivnit obchod mezi členskými státy. Na případný škodlivý účinek opatření poukázala ve svých připomínkách rovněž zúčastněná třetí strana, která upozornila i na to, že pro toto odvětví je typická situace nadměrné kapacity.
(50)
Itálie naopak ve svých připomínkách tvrdila, že předmětné opatření nezvýhodňuje společnost Legler, neboť je podle jejího názoru v souladu se zásadou investora působícího v tržním hospodářství.
(51)
Podle ustálené judikatury (14) je pro zjištění, zda společnost Legler získala prostřednictvím prostředků ze státního rozpočtu výhodu, nezbytné stanovit, zda by za podobných podmínek byl soukromý investor srovnatelný se společností SFIRS ochoten provést k datu, kdy byla operace uskutečněna, podobnou přeměnu dluhu na kapitál na základě dostupných informací a předvídatelného vývoje.
(52)
Na základě finančních výkazů společnosti Legler Komise především uvádí, že v roce 2007 se kapitál společnosti rovnal 1,8 milionu EUR a zůstatek čistého majetku byl negativní v objemu 16,2 milionu EUR, že ztráty za období 2003-2007 byly potvrzeny ve výši 94,9 milionu EUR a že situace společnosti se očividně zhoršovala s tím, jak rostly ztráty a snižovala se tržba.
(53)
Komise navíc uvádí, že společnost SFIRS navzdory právě popsané kritické finanční situaci neprovedla úplnou analýzu hospodárnosti provozu, ani posouzení rizika. Přes četné žádosti Komise v tomto smyslu vlastně italské orgány nikdy nepředložily podložený alternativní scénář, který by ukázal, že volba společnosti SFIRS byla lepší, než scénář likvidace společnosti Legler.
(54)
Podobné připomínky formulovala italská centrální banka ve zprávě (15) vypracované po šetření činnosti společnosti SFIRS. V této zprávě se kritizuje chování společnosti SFIRS za neúplnost preventivní analýzy přeměny dluhu na kapitál a za zřejmý rozpor v „investici“ bez perspektivy návratu.
(55)
Ovšem i pomineme-li toto posouzení, zdá se, že finanční situace společnosti vylučuje, že by obezřetný investor působící v tržním hospodářství mohl provést uvedenou transakci.
(56)
V tomto ohledu Komise dále uvádí, že průmyslový plán oznámený společností nemůže být považován za spolehlivý základ reálné prognózy budoucího fungování podniku. Již z prosté skutečnosti, že plán se netýkal celého období restrukturalizace, ale jen jeho části, a že neobsahoval informace o tom, jak bude pokračovat restrukturalizace (viz 23. bod odůvodnění), je zřejmé, že nedostatečné informace by odradily soukromého investora od realizace uvedené transakce.
(57)
Zadruhé, nelze přehlížet skutečnost, že pokud jde o konkrétní prognózy návratnosti pohledávky společnosti SFIRS vůči společnosti Legler, došlo po přeměně dluhu na kapitál k oslabení postavení společnosti SFIRS jako akcionáře ve srovnání s předchozím postavením přednostního věřitele.
(58)
Hodnota a budoucí prognózy akcionářského podílu společnosti SFIRS se zdály být v okamžiku přeměny dluhu na kapitál příliš omezené, aby mohly vyvážit výše uvedená rizika, zejména s ohledem na kritickou finanční situaci podniku. To bylo jasně zdůrazněno ve studii zadané nezávislému odborníkovi, v níž šlo o posouzení hodnoty společnosti, která byla symbolicky stanovena ve výši 1 EUR.
(59)
Na základě výše uvedeného lze vyvodit, že pokud jde o přeměnu dluhu na kapitál, společnost SFIRS nejednala jako investor působící v obvyklých tržních podmínkách. Soukromý investor by neprovedl podobnou transakci bez spolehlivého a realistického předchozího hodnocení, z něhož by vyplývalo, že je výhodnější přeměnit dluh na kapitál, než být nadále přednostním věřitelem společnosti.
(60)
Přeměnou dluhu na kapitál poskytla společnost SFIRS výhodu společnosti Legler.
(61)
Z toho vyplývá, že taková přeměna představuje státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy.
(62)
Pokud jde o výpočet výše podpory, je třeba poznamenat, že pojem státní podpora je vyhrazen pro finanční podporu z veřejných prostředků. Výše podpory musí být vypočtena na základě tržní hodnoty dluhu, který společnost SFIRS přeměnila na kapitál společnosti Legler. Kdyby měla tedy pohledávka společnosti SFIRS vůči společnosti Legler nominální hodnotu 17 milionů EUR, zatímco den před přeměnou byla její tržní hodnota 450 000 EUR, odpovídá tržní hodnota transakce provedené společností SFIRS, která přeměnila 85,3 % celkového objemu dluhu na kapitál (tedy částku v nominální výši 14,5 milionu EUR), tržní hodnotě 383 850 EUR (tedy 85,3 % ze 450 000 EUR). Výhoda poskytnutá z prostředků státního rozpočtu je tedy 383 850 EUR. Nominální hodnota přeměněného úvěru může být považována za výhodu jen z čistě účetního hlediska.
V.2 Slučitelnost podpory s vnitřním trhem
(63)
Jelikož vyšlo najevo, že oznámená opatření (veřejná záruka a přeměna dluhu na kapitál) představují státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy, musí Komise posoudit, zda je podpora slučitelná s vnitřním trhem.
(64)
Slučitelnost opatření souvisejících s předmětnou státní podporou s vnitřním trhem musí být posuzována na základě pokynů na záchranu a restrukturalizaci podniků.
(65)
Pokud jde o veřejnou záruku, je pro účely přezkumu slučitelnosti potřeba rozlišovat mezi prodloužením podpory na záchranu podniku a mezi státní podporou skrytou za střednědobou záruku, která představuje rovněž opatření na restrukturalizaci (na dobu trvání restrukturalizace).
(66)
Pokud jde o prodloužení podpory na záchranu podniku, bod 26 pokynů stanoví, že pokud členský stát předloží do šesti měsíců od schválení, nebo v případě oznámené podpory od provedení opatření, plán restrukturalizace, bude lhůta pro splacení úvěru nebo pro ukončení záruky prodloužena až do té doby, kdy Komise přijme rozhodnutí týkající se plánu, nerozhodne-li Komise o tom, že toto prodloužení je neoprávněné.
(67)
Oznámení plánu restrukturalizace umožnilo, aby podpora na záchranu podniku pokračovala i po šesti měsících. Itálie však oznámení stáhla. Z bodu 26 pokynů vyplývá, že oznámení plánu restrukturalizace je condicio sine qua non pro prodloužení podpory na záchranu podniku. Jestliže je tedy oznámený plán restrukturalizace následně stažen, prodloužení podpory na záchranu podniku musí být automaticky zastaveno.
(68)
Z rozhodovací praxe Komise vyplývá (věc Ernault (16) a věc Huta Cynku (17)), že pokud jí není předložen plán restrukturalizace, ani plán likvidace, nebo pokud je jako v přezkoumávaném případě plán likvidace stažen, není možné podporu na restrukturalizaci legitimně prodloužit ode dne, kdy členský stát stáhl oznámení o plánu restrukturalizace.
(69)
Střednědobá záruka (na dobu trvání plánu restrukturalizace) zamýšlená jako podpora na oznámenou restrukturalizaci byla slučitelná až do té doby, kdy Itálie stáhla oznámení o plánu, neboť představovala prodloužení záruky poskytnuté jako podpora na záchranu podniku.
(70)
Proto je třeba posoudit slučitelnost prodloužené záruky, která byla poskytnuta jako státní podpora, a to ode dne následujícího po dni, kdy Itálie stáhla své oznámení (tedy od 24. července 2008).
(71)
Státní podpora podniku v obtížích může být považována za slučitelnou na základě čl. 107 odst. 3 písm. c) Smlouvy jen za předpokladu, že jsou dodrženy podmínky stanovené v pokynech pro záchranu a restrukturalizaci.
(72)
Pro podporu na restrukturalizaci jsou podle bodu 12 písm. a) a bodu 14 těchto pokynů způsobilé jen podniky v obtížích.
(73)
Na základě bodu 9 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci se Komise domnívá, že podnik je v obtížích, jestliže není schopen svými vlastními prostředky nebo prostředky, které může získat od svých vlastníků/akcionářů nebo věřitelů, omezit ztráty, které by bez vnějšího zásahu veřejných orgánů dovedly podnik zcela jistě k hospodářskému zhroucení.
(74)
Podle bodu 10 těchto pokynů je podnik v zásadě a bez ohledu na svou velikost považován za podnik v obtížích zejména za těchto okolností:
a)
v případě společnosti s omezeným ručením vlastníků, kde došlo ke ztrátě více než poloviny zapsaného kapitálu a kde ke ztrátě více než jedné čtvrtiny tohoto kapitálu došlo za posledních 12 měsíců;
b)
v případě společnosti, v níž alespoň někteří společníci plně ručí za závazky společnosti, kde došlo ke ztrátě více než poloviny jejího kapitálu zaznamenaného v účetnictví této společnosti a kde ke ztrátě více než jedné čtvrtiny tohoto kapitálu došlo za posledních 12 měsíců;
c)
kde nehledě na to, o jaký typ společnosti se jedná, podnik splňuje podmínky vnitrostátního práva pro zahájení kolektivního úpadkového řízení.
(75)
Z bodu 10 písm. a) těchto pokynů tak vyplývá, že bez vnějších zásahů je podnik, který ztratil podstatnou část zapsaného kapitálu, nevyhnutelně odsouzen k zastavení vlastní činnosti v krátké nebo střednědobé lhůtě. Komise dospěla v jednom z předchozích případů (18) k závěru, že v případě, kdy má podnik zůstatek čistého majetku negativní, platí a fortiori předpoklad o obtížích. V rozsudku Biria (19) Soudní dvůr mimo jiné potvrdil, že zásadní snížení kapitálu značí obtíže a že Komise se oprávněně domnívala, že podnik s čistým negativním majetkem je podnikem v obtížích.
(76)
Společnost Legler splňovala kritérium bodu 10 písm. a) pokynů, neboť v roce 2006 měla zůstatek čistého majetku negativní (viz bod 19).
(77)
Komise navíc poznamenává, že společnost Legler byla považována za podnik v obtížích ve smyslu bodu 10 písm. a) pokynů již 22. května 2007, tedy v den, kdy byla schválena záchrana.
(78)
Finanční situace společnosti Legler se následně nezlepšila. Podnik byl proto v roce 2008 příslušným soudem prohlášen za podnik v platební neschopnosti (viz 16. bod odůvodnění).
(79)
Komise také připomíná, že společnost Legler není nově vytvořeným podnikem ve smyslu bodu 12 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci.
(80)
Na základě bodu 13 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci není podnik, který patří k větší skupině nebo byl větší skupinou převzat, za normálních okolností způsobilý pro poskytnutí podpory na záchranu nebo restrukturalizaci s výjimkou případu, kdy je možné prokázat, že jsou dané obtíže její vlastní a nejsou výsledkem svévolného rozvrhování nákladů v rámci dané skupiny, a že jsou tyto obtíže příliš vážné na to, aby je vyřešila sama skupina.
(81)
Komise uvádí, že společnost Piltar byla pouhým nástrojem, který nevykazoval žádnou hospodářskou činnost, kromě kapitálové účasti ve společnosti Legler. Na základě informací, které má Komise k dispozici, neexistují žádné náznaky, že by obtíže podniku mohly záviset na vlastním rozdělení nákladů uvnitř skupiny. Navíc vzhledem k tomu, že všechny podíly ve společnosti měly v držení soukromé osoby a že společnost nevykazovala žádnou podnikatelskou činnost, kromě kapitálové účasti ve společnosti Legler, nebyla společnost Piltar schopna přispět k restrukturalizaci společnosti Legler.
(82)
Na základě výše uvedeného lze dojít k závěru, že je naplněn bod 9 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci.
(83)
Vzhledem k tomu, že společnost Legler je způsobilá pro podporu na restrukturalizaci, je třeba posoudit, zda jsou dodržována kritéria stanovená v bodech 32-51 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci pro účely slučitelnosti podpory na restrukturalizaci.
(84)
Itálie ovšem stáhla plán restrukturalizace společnosti Legler a neexistuje tedy žádný plán restrukturalizace, který by zavazoval členský stát ve smyslu bodu 35 pokynů pro záchranu a restrukturalizaci. Komise proto nemůže provést posouzení protiprávně poskytnuté podpory ve světle kritérií stanovených v bodech 32-51 těchto pokynů.
(85)
Komise se navíc domnívá, že veřejnou záruku a přeměnu dluhu na kapitál nelze na žádném jiném právním základě považovat za slučitelnou s vnitřním trhem.
VI. ZÁVĚR
(86)
Formální vyšetřovací řízení, které bylo zahájeno podle čl. 108 odst. 2 Smlouvy a které se týká přímé dotace ve výši 13,2 milionu EUR, musí být ukončeno vzhledem k tomu, že Itálie stáhla své vlastní oznámení a nemá v úmyslu uskutečnit dotyčný plán podpory.
(87)
Komise má za to, že na veřejnou záruku a přeměnu dluhu na kapitál se vztahuje čl. 107 odst. 1 Smlouvy.
(88)
Provedením těchto dvou opatření Itálie porušila čl. 108 odst. 3 Smlouvy.
(89)
Podle Smlouvy a ustálené judikatury Soudního dvora je Komise oprávněna rozhodnout, že členský stát musí zrušit nebo změnit podporu (20), jestliže se ukáže, že je neslučitelná s vnitřním trhem. Podle ustálené judikatury Soudního dvora je cílem povinnosti členského státu zrušit podporu v případech, kdy Komise prohlásí podpory za neslučitelné s vnitřním trhem, obnovit dřívější stav (21). Soudní dvůr v tomto ohledu stanovil, že tohoto cíle je dosaženo, jestliže příjemce vrátil všechny prostředky, které mu byly neoprávněně poskytnuty, a ztratil tak výhodu, kterou využíval na trhu ve vztahu ke svým konkurentům, a byl tak obnoven stav před poskytnutím podpory (22).
(90)
V souladu s touto judikaturou stanoví článek 14 nařízení Rady (ES) č. 659/99 (23), že „je-li v případech protiprávní podpory přijato záporné rozhodnutí, Komise rozhodne, že dotyčný členský stát učiní všechna nezbytná opatření, aby příjemce podporu navrátil“.
(91)
Vzhledem k tomu, že dotyčná opatření je třeba považovat za protiprávní podporu neslučitelnou s vnitřním trhem, částky těchto dvou podpor, rovnající se 13 milionům EUR a 383 850 EUR, musí být vráceny, aby byl obnoven stav na trhu před poskytnutím podpor.
(92)
Co se týče veřejné záruky, její navrácení musí mít účinnost ode dne následujícího po dni, kdy Itálie stáhla oznámení o podpoře na restrukturalizaci, tedy od 24. července 2008, a musí zahrnovat úroky až do účinného splacení.
(93)
Co se týče přeměny dluhu na kapitál, navrácení musí mít účinnost ode dne, kdy byla podpora poskytnuta příjemci, tedy od 31. května 2007, a musí zahrnovat úroky až do účinného splacení.
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Formální vyšetřovací řízení podle čl. 108 odst. 2 Smlouvy týkající se přímé dotace ve výši 13,2 milionu EUR určené pro společnost Legler SpA je skončeno.
Článek 2
Veřejná záruka na částku 13 milionů EUR a přeměna dluhu na kapitál v objemu 383 850 EUR, jejichž poskytnutím společnosti Legler SpA porušila Itálie čl. 108 odst. 3 Smlouvy, představují státní podporu neslučitelnou s vnitřním trhem.
Článek 3
1. Příjemce vrátí Itálii podpory podle článku 2.
2. Vrácené podpory zahrnují úroky až do účinného splacení.
Co se týče veřejné záruky, úroky nabíhají ode dne následujícího po dni, kdy Itálie stáhla oznámení o podpoře na restrukturalizaci.
Pokud jde o přeměnu dluhu na kapitál, úroky nabíhají ode dne, kdy byla podpora poskytnuta k dispozici příjemci.
3. Úroky se vypočítávají na smíšeném základě podle kapitoly V nařízení Komise (ES) č. 794/2004 (24) a nařízení Komise (ES) č. 271/2008 (25), kterým se mění nařízení (ES) č. 794/2004.
4. S účinností ode dne oznámení tohoto rozhodnutí Itálie zruší všechny platby stanovené pro účely podpory podle článku 2.
Článek 4
1. Navrácení podpory podle článku 2 je okamžité a účinné.
2. Itálie zajistí, aby toto rozhodnutí bylo provedeno do čtyř měsíců ode dne jeho oznámení.
Článek 5
1. Do dvou měsíců ode dne oznámení tohoto rozhodnutí předloží Itálie Komisi tyto informace:
a)
celkovou částku (jistinu a úroky), kterou má příjemce navrátit;
b)
podrobný popis již přijatých nebo plánovaných opatření pro dosažení souladu s tímto rozhodnutím;
c)
doklady prokazující, že příjemci bylo nařízeno podporu vrátit.
2. Itálie informuje Komisi o dosaženém pokroku na základě vnitrostátních opatření přijatých k provedení tohoto rozhodnutí, a to dokud nebude navrácení podpory uvedené v článku 2 dokončeno. Na základě jednoduché žádosti Komise předloží Itálie okamžitě informace o již přijatých nebo plánovaných opatřeních pro dosažení souladu s tímto rozhodnutím. Předloží také podrobné informace o výši podpory a úrocích, které již příjemce navrátil.
Článek 6
Toto rozhodnutí je určeno Italské republice.
V Bruselu dne 23. března 2011.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 23 marca 2011 r.
w sprawie pomocy państwa nr C 39/07 wdrożonej przez Włochy na rzecz Legler S.p.A.
(notyfikowana jako dokument nr C(2011) 1758)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2012/51/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwany dalej „Traktatem”), w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
uwzględniając decyzję Komisji w sprawie wszczęcia postępowania określonego w art. 108 ust. 2 Traktatu (1),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1)
W dniu 5 kwietnia 2007 r., w sześć miesięcy po przyznaniu pomocy na ratowanie zatwierdzonej przez Komisję jako zgodnej z rynkiem wewnętrznym (2), Włochy zgłosiły plan restrukturyzacji Legler S.p.A.
(2)
W dniu 25 września 2007 r. Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie planu restrukturyzacji (3). Uwagi Włoch otrzymano w dniu 30 listopada 2007 r.
(3)
W dniu 10 grudnia 2007 r. Komisja otrzymała uwagi od zainteresowanej strony. Zostały one przekazane Włochom pismem z dnia 3 marca 2008 r. Włochy przedstawiły własne uwagi pismem z dnia 20 maja 2008 r.
(4)
W dniu 23 lipca 2008 r. władze włoskie wycofały zgłoszenie pomocy na restrukturyzację, stwierdzając, iż zrezygnowano z realizacji planu.
(5)
Komisja zwróciła się do władz włoskich o przedstawienie dodatkowych informacji w dniu 8 sierpnia 2008 r., 22 października 2008 r., 9 lutego 2009 r., 4 września 2009 r. i 17 marca 2010 r., na co władze włoskie odpowiedziały pismami z dnia 26 września 2008 r., 1 grudnia 2008 r., 3 czerwca 2009 r., 6 października 2009 r., 24 lutego 2010 r. i 20 kwietnia 2010 r.
II. OPIS
II.1. Beneficjent
(6)
Legler S.p.A. jest spółką dominującą włoskiej grupy zajmującej się produkcją włókienniczą (zwanej dalej „Legler”, „grupą” lub „przedsiębiorstwem”), założonej w 1863 r., która w momencie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego składała się z kilku podmiotów prawnych, tj. Legler Ottana S.p.A., Legler Siniscola S.p.A. i Legler Macomer S.p.A. Legler S.p.A. posiadała pakiet mniejszościowy w spółce Legler Maroc SA oraz 40 % akcji spółki Legler Ottana S.p.A. Pakiet większościowy Legler S.p.A. posiadała spółka holdingowa Piltar Ltd (zwana dalej „Piltar”).
(7)
W 2007 r. Legler zatrudniał 1 213 (4) osób oraz posiadał zakłady w regionie Sardynii (w miejscowości Macomer - prowincja Oristano oraz w miejscowościach Siniscola i Ottana - prowincja Nuoro) i w regionie Lombardii (w miejscowości Ponte San Pietro - prowincja Bergamo). Obrót grupy wyniósł 101 mln EUR w 2006 r. i 30,9 mln EUR we wrześniu 2007 r.
(8)
Legler specjalizuje się w produkcji wysokiej jakości denimu; w tym sektorze przedsiębiorstwo było liderem rynku włoskiego i niemieckiego oraz ważnym dostawcą na rynki Francji i Beneluksu. Zgodnie z oświadczeniem władz włoskich rynek denimu obejmuje dwa segmenty: segment prêt-à-porter, w którym sprzedawane są znane marki (był to główny sektor działalności Legler), oraz segment produkcji masowej, w którym konkurencja ma głównie charakter cenowy. Konkurentami Legler były podmioty z siedzibą we Włoszech, Grecji, Francji, Tunezji, Turcji i Japonii. Pierwsze trudności Legler napotkał w 2003 r., kiedy znaczną część produkcji przeniesiono do Azji lub południowego regionu Morza Śródziemnego.
(9)
W dniu 30 maja 2007 r. na posiedzeniu zarządu SFIRS S.p.A., spółki inwestycyjnej regionu Sardynii, podjęto decyzję w sprawie zakupu od Intex S.p.A., spółki w likwidacji, za kwotę 450 000 EUR, zadłużenia Legler S.p.A. i Siniscola S.p.A. o wartości nominalnej 17 mln EUR.
(10)
Na tym samym posiedzeniu SFIRS podjął również decyzję w sprawie przekształcenia części 17 mln EUR zadłużenia Legler, w kwocie 14,5 mln EUR, na kapitał Legler.
(11)
W dniu 31 maja 2007 r. na walnym zgromadzeniu Legler dokonano zamiany zadłużenia na kapitał. Poprzez przekształcenie części zadłużenia Legler (o wartości nominalnej 14,5 mln EUR) w kapitał Legler, SFIRS nabył 49 % akcji zwykłych (i 100 % akcji uprzywilejowanych (5)) Legler S.p.A. Pozostałe 51 % akcji zachował Piltar.
(12)
W styczniu 2008 r. SFIRS podjął decyzję w sprawie zbycia swoich akcji Legler S.p.A. i pozostałego zadłużenia grupy Legler, i wystosował zaproszenie do wyrażenia zainteresowania połączonym zakupem kapitału i zadłużenia.
(13)
Zwycięska oferta, złożona przez spółkę Ferratex s.r.l. (zwaną dalej „Ferratex”), wynosiła łącznie 2 000 001 EUR. Zgodnie z oświadczeniem władz włoskich cena ta odzwierciedlała wartość rynkową łącznych zobowiązań Legler i jego spółek zależnych na rzecz SFIRS, oszacowanych przez niezależnego rzeczoznawcę na kwotę 2 mln EUR, powiększoną o symboliczną cenę 1 EUR za pakiet akcji Legler w posiadaniu SFIRS, również w oparciu o wycenę niezależnego rzeczoznawcy. Sprzedaż nastąpiła w dniu 25 stycznia 2008 r.
(14)
Pomiędzy grudniem 2007 r. a sierpniem 2008 r. Legler wstrzymał jednak działalność wszystkich swoich zakładów, które do tej pory pozostają nieczynne.
(15)
W dniu 23 lipca 2008 r. spółka Legler S.p.a. zmieniła nazwę na Texfer S.p.A. Zmieniono również nazwy jej spółek zależnych z regionu Sardynii na, odpowiednio, Texfer Ottana S.p.A., Texfer Siniscola S.p.A. i Texfer Macomer S.p.A.
(16)
W dniu 18 sierpnia 2008 r. właściwy sąd ogłosił upadłość spółki dominującej grupy, a w dniu 13 listopada 2008 r. została ona wraz ze swoimi spółkami zależnymi objęta zbiorowym postępowaniem upadłościowym pod nazwą „amministrazione straordinaria”.
(17)
Wkrótce po bezskutecznym upływie terminu spłaty przez Legler pożyczki na ratowanie bank uruchomił gwarancję pomocy na ratowanie. W następstwie tego właściwy minister zwrócił kwotę pożyczki wraz z odsetkami w dniu 16 września 2008 r.
(18)
W dniu 21 października 2010 r. ogłoszono upadłość Texfer S.p.A. W dniu 17 i 18 listopada 2010 r. ogłoszono również upadłość Texfer Ottana S.p.A., Texfer Siniscola S.p.A. i Texfer Macomer S.p.A.
(19)
W 2006 r. wartość kapitału Legler osiągnęła wartość ujemną - 8,6 mln EUR, choć jeszcze w 2005 r. miał on wartość dodatnią 17,2 mln EUR. Przedsiębiorstwo wykazało stratę w wysokości 25,9 mln EUR w 2006 r., i 28,1 mln EUR w 2005 r. Jego obrót wyniósł 101,4 mln EUR w 2006 r. oraz 124,2 mln EUR w 2005 r. Wskaźnik EBITDA wyniósł - 10,9 w 2006 r. i - 0,7 w 2005 r. Wzrósł również koszt odsetek.
(20)
Na dzień 30 listopada 2007 r. kapitał Legler posiadał wartość ujemną 16,3 mln EUR. Straty za lata 2003-2007 wyniosły 94,9 mln EUR, a sytuacja przedsiębiorstwa stale się pogarszała, na co wskazywały rosnące straty i spadający obrót.
(21)
W dniu 13 listopada 2008 r. grupa została objęta zbiorowym postępowaniem upadłościowym na mocy przepisów prawa krajowego, które zakończyło się ogłoszeniem upadłości (zob. motywy 16-18).
II.2. Środki restrukturyzacyjne
(22)
Zgłoszony przez Włochy plan restrukturyzacji (piano industriale) (zwany dalej również „planem”) obejmował okres 3 lat (2007-2009) i składał się z trzech środków: (i) 13 mln EUR w formie gwarancji średnioterminowej na okres restrukturyzacji, zastępującej gwarancję sześciomiesięczną zatwierdzoną jako pomoc na ratowanie (6); (ii) 13,2 mln EUR w formie dotacji bezpośredniej; oraz (iii) 13 mln EUR w formie przekształcenia zadłużenia w kapitał. W dniu 31 maja 2007 r. SFIRS dokonał jednak zamiany zadłużenia na kapitał w kwocie nominalnej 14,5 mln EUR.
(23)
Pomimo iż władze włoskie przedstawiły plan restrukturyzacji (piano industriale) na lata 2007-2009, oświadczyły one, iż faktyczny okres restrukturyzacji będzie trwał od dnia 1 czerwca 2007 r. do końca 2012 r. Jedynymi danymi, jakie udostępniono w celu zobrazowania postępów w restrukturyzacji przedsiębiorstwa od roku 2009 do roku 2012, były przepływy pieniężne i ewolucja zobowiązań nowo utworzonego przedsiębiorstwa.
(24)
W takim szerszym ujęciu czasowym ogólny koszt utworzenia nowego przedsiębiorstwa poprzez połączenie spółki Legler S.p.A. i jej spółek zależnych z regionu Sardynii wyniósł 106,2 mln EUR, w tym 86,7 mln EUR przeznaczono by na rozległą reorganizację grupy, a pozostałą kwotę na odtworzenie kapitału i pokrycie strat.
(25)
Nowo utworzone przedsiębiorstwo zajmowałoby się tradycyjnym obszarem działalności spółki, którym jest wysokiej jakości denim, natomiast pozostałe dwie linie produkcyjne (sztruks i tkaniny płaskie) zostałyby zamknięte. Ponadto lokalizacja geograficzna grupy zostałaby skoncentrowana w tylko dwóch zakładach produkcyjnych (Siniscola i Ottana), znajdujących się w tym samym regionie. Pozostałe aktywa zostałyby sprzedane, aby zapewnić Legler własny wkład i obniżyć koszty energii, transportu i personelu. W planie nie uwzględniono zakładu w Macomer (7).
(26)
W planie przewidziano również udział nowego akcjonariusza, wspólnie z SFIRS, a także wskazano konieczność pozyskania linii kredytowych ze źródeł prywatnych w celu zrealizowania procesu reorganizacji.
II.3. Przesłanki do wszczęcia postępowania
(27)
W decyzji w sprawie wszczęcia postępowania Komisja wyraziła wątpliwość, czy zamiana zadłużenia na kapitał była pozbawiona elementów pomocy państwa. Komisja poddała w wątpliwość, czy inwestor prywatny zgodziłby się na zamianę zadłużenia na akcje przedsiębiorstwa w danych okolicznościach, szczególnie jeśli wziąć pod uwagę, iż jak się wydaje, część działalności spółki była od szeregu miesięcy zawieszona, a władze włoskie nie przedstawiły Komisji scenariusza kontrfaktycznego na poparcie tezy SFIRS, iż inwestowanie w Legler oraz ponoszenie kosztów restrukturyzacji przedsiębiorstwa jest mniej opłacalne niż likwidacja grupy.
(28)
W kwestii zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym w świetle Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (8) (zwanych dalej „wytycznymi w sprawie ratowania i restrukturyzacji”) Komisja w pierwszej kolejności postawiła pytanie, czy trudności Legler mógłby rozwiązać udziałowiec większościowy, Piltar, i czy w ramach grupy miała miejsce arbitralna alokacja kosztów.
(29)
Po drugie, Komisja wyraziła wątpliwość, czy plan może przywrócić długoterminową rentowność z uwagi na, jak się wydaje, niewystarczającą pewność co do planowanego zbycia aktywów i linii produkcyjnych oraz nierealistyczny charakter wielu założeń co do przyszłych warunków operacyjnych, ze względu na zawieszenie przez Legler produkcji. Komisja poddała również w wątpliwość, czy zaproponowane środki kompensacyjne są realne i przekraczają zakres środków niezbędnych do przywrócenia rentowności, czy wysokość wkładu własnego jest wystarczająca oraz czy zachowana została zasada „pierwszy i ostatni raz”.
(30)
Wreszcie, Komisja zwróciła się do władz włoskich o przedstawienie informacji dotyczących wyrażonych wątpliwości (pochodzenie kredytu SFIRS, szczegółowe informacje na temat Piltar i alokacji kosztów w ramach grupy, faktycznego prawdopodobieństwa pozyskania przez Legler nowego akcjonariusza oraz dostępu do środków prywatnych niezbędnych do reorganizacji Legler).
III. UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(31)
Pismem z dnia 14 grudnia 2007 r. zainteresowana strona przedstawiła swoje uwagi na temat decyzji w sprawie wszczęcia postępowania. Zdaniem tej strony trzeciej przedmiotowe środki spowodowałyby zakłócenie konkurencji, zaś w sektorze występuje znaczna nadprodukcja. Strona przedstawiła dane liczbowe dotyczące światowej zdolności produkcyjnej denimu na rok 2006, wskazując na globalną nadprodukcję na poziomie 27 %.
IV. UWAGI WŁOCH
(32)
Po pierwsze, władze włoskie wyjaśniły, w jaki sposób SFIRS stał się akcjonariuszem większościowym Legler. W marcu 2007 r. SFIRS nabył zadłużenie spółek Legler S.p.a i Legler Siniscola S.p.A. od Intex S.p.A., spółki w likwidacji, za cenę 450 000 EUR. W dniu 31 maja 2007 r. SFIRS dokonał przekształcenia części tego zadłużenia, w kwocie nominalnej 14,5 mln EUR, na kapitał Legler, tym samym nabywając 49 % akcji zwykłych Legler (pozostałe 51 % zachował Piltar) oraz 100 % akcji uprzywilejowanych przedsiębiorstwa (9).
(33)
Po drugie, władze włoskie wyjaśniły, że Piltar był jedynie spółką celową kontrolowaną przez osoby fizyczne. Została ona utworzona wyłącznie w celu nabycia pakietu akcji Legler i nie prowadziła żadnej innej działalności gospodarczej. Władze włoskie dodały, iż Piltar już wcześniej oświadczył jednoznacznie, że nie zamierza wspierać przedsiębiorstwa finansowo i chce stopniowo pozbywać się swoich akcji grupy. Wydaje się, że wraz z pakietem 49 % akcji SFIRS faktycznie nabył prawo do zakupu pozostałych 51 % akcji zwykłych Legler.
(34)
Po trzecie, władze włoskie zobowiązały się dostarczyć informacje w sprawie środków kompensacyjnych.
(35)
Po czwarte, Włochy oświadczyły, że segmenty rynku, których dotyczy plan restrukturyzacji Legler mający przywrócić rentowność opisany w motywie 25, wykazują zachęcające tendencje. Władze włoskie wspomniały również, iż przedsiębiorstwo zamierza pozyskać prywatne linie kredytowe i nowego akcjonariusza w celu sfinansowania części planu, oraz stwierdziły, iż podjęto już kroki w tym celu.
(36)
Dalej, w odpowiedzi na uwagi strony trzeciej władze włoskie wskazały, iż udział Legler w rynku w roku 2006 wyniósł zaledwie 0,27 %. Dodały również, że w planie przewidziano, w charakterze środka kompensacyjnego, obniżenie zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa o 22 % w stosunku do roku 2006 i o 40 % w stosunku do roku 2005. W związku z tym władze włoskie uznały, iż pomoc nie zakłóciłaby konkurencji w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.
(37)
W pismach przesłanych po wycofaniu planu restrukturyzacji władze włoskie argumentowały, iż zamiana zadłużenia na kapitał nie kwalifikowałaby się jako pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu z uwagi na to, że SFIRS działał zgodnie z zasadą prywatnego inwestora. W opinii władz włoskich inwestor prywatny działałby w ten sam sposób, chcąc uniknąć upadłości i odzyskać przynajmniej część swojej wierzytelności w jak najskuteczniejszy sposób, tj. poprzez przekształcenie jej na kapitał i restrukturyzację przedsiębiorstwa wspólnie z nowym inwestorem prywatnym i z wykorzystaniem nowej linii kredytowej.
V. OCENA
(38)
Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (10) zainteresowane państwo członkowskie może wycofać zgłoszenie w rozumieniu art. 2 w pożądanym czasie, zanim Komisja podejmie decyzję na podstawie art. 4 lub 7.
(39)
W tym przypadku, w sytuacji gdy Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające, Komisja zamyka takie postępowanie na podstawie art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia.
(40)
Komisja pragnie zauważyć, iż Włochy nie wdrożyły dotacji bezpośredniej w kwocie 13,2 mln EUR oraz że ten projekt pomocowy nie będzie przez nie kontynuowany. Ze względu na wycofanie planu restrukturyzacji formalne postępowanie wyjaśniające wszczęte w sprawie tego środka straciło uzasadnienie.
(41)
Ze względu na bezprawne wdrożenie przez Włochy dwóch pozostałych zgłoszonych środków restrukturyzacyjnych, w celu zamknięcia formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja musi ustalić, czy stanowią one pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu, a jeśli tak, to czy taka pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym.
(42)
Artykuł 107 ust. 1 Traktatu stanowi, iż wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
(43)
W przypadku gdy pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu zostaje lub ma zostać przyznana przedsiębiorstwu znajdującemu się w trudnej sytuacji, zgodność takiej pomocy z rynkiem wewnętrznym musi zostać oceniona w oparciu o wytyczne w sprawie ratowania i restrukturyzacji. Stosownie do tego pomoc może zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu wyłącznie w przypadku, gdy spełnione zostały warunki określone w wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji.
V.1. Istnienie pomocy
(44)
Gwarancja pomocy na ratowanie w kwocie 13 mln EUR nie wygasła po upływie sześciomiesięcznego okresu, na który została zatwierdzona przez Komisję, ale została utrzymana w mocy po wycofaniu zgłoszenia planu (zob. motyw 17).
(45)
Przedłużenie gwarancji pomocy na ratowanie zostało zgłoszone jako środek przyznany przy użyciu zasobów właściwego ministerstwa, finansowany z budżetu państwa. Tym samym został on przyznany przy użyciu zasobów państwa i może zostać przypisany państwu. Gwarancja stanowi korzyść selektywną, której przedsiębiorstwo nie mogłoby uzyskać w innej sytuacji ze względu na swoją sytuację finansową. Tym samym uwolniła ona Legler od kosztów, które przedsiębiorstwo poniosłoby w innej sytuacji. Ponadto ze względu na wdrożenie przez Legler procesu restrukturyzacji mającego na celu wznowienie produkcji, pomoc mogła zakłócić konkurencję na rynku wewnętrznym i wpłynąć na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi. Efekt zakłóceń powodowany przez ten środek podkreśliła strona trzecia, która wskazała również, iż sektor dotknięty jest nadprodukcją.
(46)
W związku z powyższym Komisja uznaje, iż przedłużenie gwarancji pomocy na ratowanie, będącej również środkiem restrukturyzacyjnym, stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu.
(47)
Ustalając kwotę pomocy, Komisja przywołuje pkt 4.1 lit. a) obwieszczenia w sprawie gwarancji (11), zgodnie z którym „w przypadku spółek mających trudności, gwarant działający w warunkach rynkowych, jeśli istnieje, w momencie naliczania gwarancji naliczyłyby wysoką stawkę, uwzględniając spodziewany współczynnik braku spłaty, jakiego oczekuje; jeśli prawdopodobieństwo, że kredytobiorca nie będzie w stanie spłacić kredytu staje się szczególnie wysokie, taka stawka rynkowa może nie istnieć, a w wyjątkowych okolicznościach, element pomocowy gwarancji może okazać się tak wysoki, jak kwota skutecznie zabezpieczona tą gwarancją”.
(48)
W świetle poważnych trudności finansowych Legler w momencie przyznania gwarancji (rosnące straty, spadający obrót i ujemny kapitał, jak opisano w motywach 19-21 i 52), Komisja wyraża pogląd, iż było wysoce nieprawdopodobne, by przedsiębiorstwo mogło uzyskać pożyczkę bankową na rynku bez interwencji państwa; w związku z tym Komisja uznaje, iż kwota pomocy odpowiada łącznej wysokości kwoty pożyczki (12).
(49)
Komisja pragnie zauważyć, iż zamiana została wdrożona przez SFIRS, podmiot publiczny, którego główny akcjonariusz, region Sardynii, ma dominujący wpływ na jego decyzję (13). Włochy nigdy nie negowały tego faktu. Komisja uznaje zatem, iż przedmiotowy środek można przypisać państwu, i że został on przyznany przy użyciu zasobów państwa. Jest to również środek selektywny, ponieważ sprzyja on jednemu przedsiębiorstwu - Legler. Ponadto ze względu na fakt, iż dążeniem Legler był proces restrukturyzacji, który pozwoli na wznowienie produkcji, pomoc mogła zakłócić konkurencję na rynku wewnętrznym i wpłynąć na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi. Potencjalny efekt zakłócenia konkurencji został również podkreślony w uwagach przedstawionych przez stronę trzecią, która wskazała również, iż sektor dotknięty jest nadprodukcją.
(50)
W odpowiedzi Włochy stwierdziły, iż przedmiotowy środek nie zapewniał Legler żadnej korzyści, ponieważ ich zdaniem był on zgodny z zasadą inwestora prywatnego.
(51)
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (14) w celu ustalenia, czy Legler uzyskał korzyść przy użyciu zasobów państwa, należy określić, czy w podobnych okolicznościach inwestor prywatny o specyfice porównywalnej do SFIRS byłby skłonny do dokonania podobnej zamiany zadłużenia na kapitał, biorąc pod uwagę dostępne informacje i przewidywalne zmiany według stanu na dzień przeprowadzenia transakcji.
(52)
Po pierwsze, w oparciu o sprawozdania finansowe Legler Komisja pragnie zauważyć, iż w 2007 r. przedsiębiorstwo posiadało środki w kwocie 1,8 mln EUR i kapitał ujemny w kwocie -16,2 mln EUR; w latach 2003-2007 straty wyniosły 94,9 mln EUR, a sytuacja przedsiębiorstwa wyraźnie się pogarszała, o czym świadczą rosnące straty i spadający obrót.
(53)
Komisja pragnie również zauważyć, iż pomimo opisanej powyżej krytycznej sytuacji finansowej SFIRS nie przeprowadził szczegółowej analizy kosztów i korzyści ani oceny ryzyka transakcji. Pomimo licznych wniosków ze strony Komisji, władze włoskie de facto nie przedstawiły uzasadnionego scenariusza kontrfaktycznego, z którego wynikałoby, iż wybór SFIRS był scenariuszem bardziej pożądanym niż likwidacja Legler.
(54)
Podobne uwagi zostały przedstawione przez Banca d’Italia w sprawozdaniu (15) przygotowanym po zbadaniu działalności SFIRS. W sprawozdaniu tym skrytykowano działania SFIRS za niekompletność wcześniejszej analizy zamiany zadłużenia na kapitał oraz za wewnętrzną sprzeczność faktu dokonywania „inwestycji” bez konkretnych szans na odzyskanie środków.
(55)
Niezależnie od tej oceny, przedsiębiorstwo było w sytuacji finansowej, która nie skłoniłaby racjonalnego inwestora prywatnego w warunkach gospodarki rynkowej do zawarcia podobnej transakcji.
(56)
W tym kontekście Komisja pragnie również zauważyć, że zgłoszonego przez przedsiębiorstwo planu restrukturyzacji (Piano Industriale) nie można uznać za realistyczną podstawę dla przewidywań co do przyszłych wyników przedsiębiorstwa. Sam fakt, iż plan nie obejmował całego okresu restrukturyzacji lecz jedynie jego część, oraz nie zawierał informacji na temat dalszych postępów restrukturyzacji (zob. motyw 23) pokazuje wyraźnie, że brak takich informacji odwiódłby każdego inwestora prywatnego od zawarcia przedmiotowej transakcji.
(57)
Po drugie, jeżeli chodzi o faktyczne szanse odzyskania przez SFIRS kwot należnych ze strony Legler, to uzyskanie przez SFIRS statusu akcjonariusza poprzez zamianę zadłużenia na kapitał de facto osłabiło pozycję jej wierzytelności w stosunku do poprzedniej pozycji wierzyciela uprzywilejowanego.
(58)
Wartość i przyszłe perspektywy inwestycji kapitałowych SFIRS w momencie zamiany zadłużenia na kapitał wydawały się zbyt ograniczone, by zrównoważyć opisane powyżej ryzyko, szczególnie w świetle krytycznej sytuacji finansowej przedsiębiorstwa. Fakt ten został wyraźnie podkreślony w niezależnej wycenie przedsiębiorstwa, w której określono symboliczną wartość 1 EUR.
(59)
W oparciu o powyższe ustalenia można uznać, że przeprowadzając zamianę zadłużenia na kapitał, SFIRS nie działał jak inwestor prywatny w normalnych warunkach rynkowych. Inwestor prywatny nie zawarłby takiej transakcji bez wcześniejszej wiarygodniej i realistycznej oceny, z której wynikałoby, że zamiana zadłużenia na kapitał byłaby bardziej opłacalna niż utrzymanie statusu wierzyciela uprzywilejowanego przedsiębiorstwa.
(60)
W związku z tym, dokonując zamiany zadłużenia na kapitał, SFIRS udzielił Legler korzyści.
(61)
Z powyższego wynika, iż zamiana zadłużenia na kapitał stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu.
(62)
W kwestii obliczenia kwoty pomocy należy zauważyć, że pojęcie pomocy państwa ogranicza się do pomocy przyznanej przy użyciu zasobów publicznych. Kwota pomocy musi zostać obliczona w oparciu o rynkową wartość zadłużenia przekształconego przez SFIRS na kapitał Legler. Jeżeli zatem całkowita wartość nominalna zadłużenia Legler wobec SFIRS wynosiła 17 mln EUR, a w dniu poprzedzającym zamianę jego wartość rynkowa wynosiła 450 000 EUR, to wartość rynkowa transakcji, w ramach której SFIRS przekształcił na kapitał 85,3 % swojej całkowitej wierzytelności, tj. wartość nominalną 14,5 mln EUR, wynosiła 383 850 EUR (tj. 85,3 % z 450 000 EUR). Korzyść udzielona przy użyciu zasobów państwa wynosiła zatem 383 850 EUR. Z drugiej strony, wartość nominalna zamienionej wierzytelności może być postrzegana jako korzyść wyłącznie z rachunkowego punktu widzenia.
V.2. Zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym
(63)
Ze względu na fakt, iż dwa zgłoszone środki (gwarancja publiczna i zamiana zadłużenia na kapitał) uznano za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu, Komisja musi ustalić, czy pomoc taka jest zgodna z rynkiem wewnętrznym.
(64)
Zgodność przedmiotowych środków pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym musi zostać oceniona w oparciu o wytyczne w sprawie ratowania i restrukturyzacji.
(65)
W przypadku gwarancji publicznej w ramach oceny zgodności z rynkiem wewnętrznym należy rozróżnić, z jednej strony, przedłużenie pomocy na ratowanie i, z drugiej strony, przyznanie pomocy państwa w formie gwarancji średnioterminowej, która stanowi również środek restrukturyzacyjny (na cały okres restrukturyzacji).
(66)
W kwestii przedłużenia pomocy na ratowanie, pkt 26 wytycznych określa, iż jeśli państwo członkowskie złożyło plan restrukturyzacji w ciągu sześciu miesięcy od daty zezwolenia lub w przypadku pomocy, która nie została zgłoszona, od daty wdrożenia środka, ostateczny termin na zwrot pożyczki lub na zakończenie gwarancji jest przedłużony aż do momentu, gdy Komisja podejmie decyzję w sprawie planu, o ile Komisja nie zadecyduje, że takie przedłużenie jest nieuzasadnione.
(67)
Zgłoszenie planu restrukturyzacji pozwoliło na kontynuację pomocy na ratowanie po upływie 6 miesięcy. Zgłoszenie to zostało jednak później wycofane przez Włochy. Z pkt 26 wytycznych wynika, iż zgłoszenie planu restrukturyzacji jest warunkiem sine qua non przedłużenia pomocy na ratowanie. Jeżeli zatem zgłoszony plan restrukturyzacji zostaje później wycofany, dozwolone przedłużenie pomocy na ratowanie musi zostać anulowane.
(68)
Praktyka decyzyjna Komisji pokazuje (sprawy Ernault (16) i Huta Cynku (17)), że w przypadku, gdy nie zgłoszono Komisji planu restrukturyzacji ani planu likwidacji lub, jak w obecnym przypadku, gdy plan restrukturyzacji został wycofany, przedłużenie przedmiotowej pomocy na ratowanie nie może zostać utrzymane po dacie, w której państwo członkowskie wycofało zgłoszenie planu restrukturyzacji.
(69)
Ze względu na fakt, że gwarancja średnioterminowa (na czas realizacji planu restrukturyzacji), mająca w zamierzeniu być zgłoszoną pomocą na restrukturyzację, stanowiła przedłużenie gwarancji pomocy na ratowanie, była ona zgodna z rynkiem wewnętrznym do chwili wycofania zgłoszenia przez Włochy.
(70)
Tym samym zgodność przedłużonej gwarancji pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym należy ocenić, poczynając od następnego dnia po dniu wycofania przez Włochy zgłoszenia (tj. od dnia 24 lipca 2008 r.)
(71)
Przyznanie pomocy państwa przedsiębiorstwu znajdującemu się w trudnej sytuacji może zostać uznane za zgodne z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) Traktatu wyłącznie w przypadku, gdy spełnione zostały wszystkie warunki określone w wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji.
(72)
Zgodnie z pkt 12 lit. a) i pkt 14 wytycznych, do przyznania pomocy kwalifikują się wyłącznie przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji.
(73)
Zgodnie z pkt 9 wytycznych przedsiębiorstwo, niezależnie od wielkości, zostaje uznane za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od udziałowców/akcjonariuszy lub na rynku, nie jest ono w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku.
(74)
Zgodnie z pkt 10 wytycznych przedsiębiorstwo zostaje uznane za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji w następujących okolicznościach:
a)
w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta tego kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy;
b)
w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki, jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy;
c)
niezależnie od rodzaju spółki, jeżeli spełnia ona kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej.
(75)
Z pkt 10 lit. a) wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji wynika, że bez interwencji zewnętrznej przedsiębiorstwo, które odnotowało znaczną utratę zarejestrowanego kapitału, w nieunikniony sposób zniknie z rynku w perspektywie krótko- lub średnioterminowej. W jednej ze wcześniejszych decyzji (18) Komisja stwierdziła, iż przedsiębiorstwo posiadające ujemny kapitał jest a fortiori uznawane za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji. Również Sąd w wyroku w sprawie Biria (19) potwierdził, iż znaczna utrata kapitału jest istotnie oznaką trudnej sytuacji, oraz że uznanie przez Komisję przedsiębiorstwa posiadającego ujemny kapitał za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji było zasadne.
(76)
Legler spełniał kryterium określone w pkt 10 lit. a) wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji, ponieważ w roku 2006 posiadał ujemny kapitał (zob. motyw 19).
(77)
Komisja pragnie również zauważyć, że Legler został już uznany za przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji w rozumieniu pkt 10 lit. a) wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji w dniu 22 maja 2007 r., kiedy zatwierdzono pomoc na ratowanie.
(78)
Po tej dacie sytuacja finansowa Legler nie uległa poprawie. W rzeczywistości w 2008 r. właściwy sąd ogłosił jej upadłość (zob. motyw 16).
(79)
Komisja pragnie również zauważyć, iż Legler nie jest nowo utworzonym przedsiębiorstwem w rozumieniu pkt 12 wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji.
(80)
Zgodnie z pkt 13 wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstwo należące lub przejęte przez większą grupę kapitałową w normalnych warunkach nie kwalifikuje się do pomocy w celu ratowania lub restrukturyzacji, z wyjątkiem sytuacji, w której można wykazać, że trudności przedsiębiorstwa są wewnętrzne i nie są wynikiem arbitralnej alokacji kosztów w ramach grupy oraz że te trudności są zbyt poważne, aby mogły być przezwyciężone przez samą grupę.
(81)
Komisja pragnie zauważyć, iż Piltar był jedynie spółką celową, która poza posiadaniem akcji Legler nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej. Z informacji, jakimi dysponuje Komisja, nie wynika, by trudności przedsiębiorstwa były wynikiem arbitralnej alokacji kosztów w ramach grupy. Ponadto ze względu na fakt, iż Piltar był w 100 % własnością osób fizycznych i nie prowadził działalności gospodarczej poza inwestycjami kapitałowymi w Legler, nie był on w stanie przyczynić się do restrukturyzacji Legler.
(82)
W oparciu o powyższe można uznać, iż warunki określone w pkt 9 wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji zostały spełnione.
(83)
Ze względu na fakt, iż Legler kwalifikuje się do pomocy na restrukturyzację, należy w dalszej kolejności ocenić, czy zostały spełnione warunki zgodności pomocy na restrukturyzację z rynkiem wewnętrznym określone w pkt 32-51 wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji.
(84)
Plan restrukturyzacji został jednak przez Włochy wycofany, a tym samym nie są one zobowiązane żadnym planem restrukturyzacji w rozumieniu pkt 35 wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji. W następstwie tego Komisja nie może ocenić niezgodnej z prawem pomocy w świetle kryteriów określonych w pkt 32-51 wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji.
(85)
Ponadto Komisja wyraża pogląd, iż gwarancji publicznej i zamiany zadłużenia na kapitał nie można uznać za zgodne z rynkiem wewnętrznym na żadnej innej podstawie prawnej.
VI. WNIOSKI
(86)
Formalne postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 108 ust. 2 Traktatu w sprawie dotacji bezpośredniej w kwocie 13,2 mln EUR należy zamknąć ze względu na fakt, iż Włochy wycofały zgłoszenie i nie zamierzają kontynuować realizacji tego projektu pomocowego.
(87)
Komisja uznaje, że gwarancja publiczna i zamiana zadłużenia na kapitał objęte są zakresem art. 107 ust. 1 Traktatu.
(88)
Obydwa środki zostały wdrożone przez Włochy z naruszeniem art. 108 ust. 3 Traktatu.
(89)
Zgodnie z Traktatem i utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, w przypadku uznania pomocy za niezgodną z rynkiem wewnętrznym Komisja uprawniona jest do podjęcia decyzji zobowiązującej zainteresowane państwo do jej anulowania lub zmiany (20). Trybunał konsekwentnie uznaje, iż obowiązek unieważnienia przez państwo pomocy uznanej przez Komisję za niezgodną z rynkiem wewnętrznym ma na celu przywrócenie poprzedniej sytuacji (21). W tym kontekście Trybunał uznaje, iż cel zostaje osiągnięty z chwilą spłacenia przez odbiorcę kwot przyznanych w formie niezgodnej z prawem pomocy, przez co następuje utrata jego przewagi w stosunku do własnych konkurentów na rynku i przywrócona zostaje sytuacja sprzed wypłaty pomocy (22).
(90)
Zgodnie z tym orzecznictwem art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/99 (23) stanowi, iż „w przypadku gdy podjęte zostały decyzje negatywne w sprawach pomocy przyznanej bezprawnie, Komisja podejmuje decyzję, że zainteresowane państwo członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu windykacji pomocy od beneficjenta”.
(91)
Tym samym, ze względu na fakt, iż przedmiotowe środki należy uznać za przyznaną niezgodnie z prawem pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym, kwoty pomocy w ramach obydwu środków, tj. odpowiednio 13 mln EUR i 383 850 EUR, muszą zostać odzyskane w celu przywrócenia sytuacji, która istniała na rynku przed przyznaniem pomocy.
(92)
W przypadku gwarancji publicznej pomoc powinna zatem zostać odzyskana, poczynając od następnego dnia po wycofaniu przez Włochy zgłoszenia pomocy na restrukturyzację, tj. od dnia 24 lipca 2008 r., i zostaje powiększona o odpowiednie odsetki do dnia jej faktycznego odzyskania.
(93)
W przypadku zamiany zadłużenia na kapitał własny do kwot podlegających zwrotowi dolicza się odsetki, począwszy od dnia, w którym pomoc została przekazana do dyspozycji beneficjenta, tj. od dnia 31 maja 2007 r., do dnia jej faktycznego odzyskania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Formalne postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 108 ust. 2 Traktatu w sprawie dotacji bezpośredniej w kwocie 13,2 mln EUR na rzecz spółki Legler S.p.A. zostaje zamknięte.
Artykuł 2
Gwarancja publiczna w kwocie 13 mln EUR i zamiana zadłużenia na kapitał w kwocie 383 850 EUR przyznane przez Włochy z naruszeniem art. 108 ust. 3 Traktatu na rzecz Legler S.p.A. stanowią pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym.
Artykuł 3
1. Włochy odzyskują od beneficjenta pomoc, o której mowa w art. 2.
2. Do kwot podlegających zwrotowi dolicza się odsetki do dnia ich faktycznego odzyskania.
W przypadku gwarancji publicznej odsetki takie nalicza się od następnego dnia po wycofaniu przez Włochy zgłoszenia pomocy na restrukturyzację.
W przypadku zamiany zadłużenia na kapitał własny odsetki nalicza się od dnia, w którym pomoc została przekazana do dyspozycji beneficjenta.
3. Odsetki nalicza się narastająco zgodnie z przepisami rozdziału V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 (24) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 271/2008 (25) zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 794/2004.
4. Włochy anulują wszystkie dotychczas niezrealizowane wypłaty pomocy, o której mowa w art. 2, ze skutkiem od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1. Odzyskanie pomocy, o której mowa w art. 2, odbywa się w sposób bezzwłoczny i skuteczny.
2. Włochy zapewniają wykonanie niniejszej decyzji w terminie czterech miesięcy od daty jej notyfikacji.
Artykuł 5
1. W terminie dwóch miesięcy od daty notyfikacji niniejszej decyzji Włochy przekazują Komisji następujące informacje:
a)
łączną kwotę (kwota główna i odsetki od zwracanej pomocy), do odzyskania od beneficjenta;
b)
szczegółowy opis środków już podjętych oraz środków planowanych w celu wykonania niniejszej decyzji;
c)
dokumenty potwierdzające, że beneficjentowi nakazano zwrot pomocy.
2. Do momentu całkowitego odzyskania pomocy, o której mowa w art. 2, Włochy na bieżąco informują Komisję o kolejnych środkach podejmowanych na szczeblu krajowym w celu wykonania niniejszej decyzji. Na wniosek Komisji Włochy bezzwłocznie przedstawiają informacje o środkach już podjętych oraz środkach planowanych w celu wykonania niniejszej decyzji. Włochy dostarczają również szczegółowe informacje o kwocie pomocy oraz odsetkach już odzyskanych od beneficjenta.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 23 marca 2011 r.