SMĚRNICE RADY 2010/23/EU
ze dne 16. března 2010,
kterou se mění směrnice 2006/112/ES o společném systému daně z přidané hodnoty, pokud jde o volitelné a dočasné používání mechanismu přenesení daňové povinnosti ve vztahu k poskytnutí některých služeb s vysokým rizikem podvodů
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 113 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
v souladu se zvláštním legislativním postupem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice Rady 2006/112/ES (3) stanoví, že daň z přidané hodnoty (DPH) je povinna odvést každá osoba povinná k dani uskutečňující plnění zahrnující zdanitelné dodání zboží nebo poskytnutí služby. V případě přeshraničních plnění a některých domácích vysoce rizikových odvětví, jako je stavebnictví či oblast odpadů, se však předpokládá přenesení povinnosti odvést daň na osobu, které je dodáno zboží nebo poskytnuta služba.
(2)
Vzhledem k závažnosti podvodů v oblasti DPH by členským státům mělo být povoleno dočasně používat mechanismus, kterým se povinnost odvést daň přesouvá na osobu, na niž se převádějí povolenky na emise skleníkových plynů ve smyslu článku 3 směrnice 2003/87/ES (4) a další jednotky, které lze použít pro plnění požadavků uvedené směrnice.
(3)
Zavedení takového mechanismu, který se nepoužívá obecně, ale je zaměřen na tyto služby, u nichž podle nedávných zkušeností existuje zvláště vysoké riziko podvodů, by nemělo nepříznivě ovlivnit základní principy systému DPH, jako jsou dělené platby.
(4)
Členské státy by měly vypracovat hodnotící zprávu o používání mechanismu, aby bylo možné posoudit jeho účinnost.
(5)
V zájmu transparentnosti posouzení účinku používání mechanismu na podvodná jednání by hodnotící zprávy členských států měly vycházet z kritérií předem stanovených členskými státy. Ve všech takových hodnoceních by měla být jasně posouzena míra podvodů před zavedením a po zavedení mechanismu a veškeré následné změny trendů v podvodných jednáních, včetně poskytování jiných služeb. Příslušná zpráva by rovněž měla vyhodnotit náklady na dodržování předpisů vznikající osobám povinným k dani.
(6)
Každý členský stát, který na svém území zjistí změnu trendů podvodných jednání, pokud jde o služby podle této směrnice, by měl vypracovat v tomto směru zprávu.
(7)
Aby bylo používání uvedeného mechanismu umožněno všem členským státům, je nutné přijmout zvláštní změnu směrnice 2006/112/ES.
(8)
Jelikož cíle této směrnice, totiž řešení podvodů v oblasti DPH prostřednictvím dočasného opatření, které se odchyluje od stávajících pravidel Unie, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni členských států, a může jej být proto lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je pro dosažení tohoto cíle nezbytné.
(9)
Směrnice 2006/112/ES by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
PŘIJALA TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Ve směrnici 2006/112/ES se vkládá nový článek, který zní:
„Článek 199a
1. Členské státy mohou do 30. června 2015 na dobu alespoň dvou let stanovit, že osobou povinnou odvést daň je osoba povinná k dani, jíž je poskytnuta některá z těchto služeb:
a)
převod povolenek na emise skleníkových plynů ve smyslu článku 3 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2003/87/ES ze dne 13. října 2003 o vytvoření systému pro obchodování s povolenkami na emise skleníkových plynů ve Společenství (5), které jsou převoditelné v souladu s článkem 12 uvedené směrnice,
b)
převod jiných jednotek, které mohou provozovatelé používat pro plnění požadavků téže směrnice.
2. Členské státy uvědomí Komisi o používání mechanismu uvedeného v odstavci 1 v době zavedení tohoto mechanismu, přičemž Komisi poskytnou tyto informace:
a)
prohlášení o oblasti působnosti opatření, kterým se mechanismus zavádí, a podrobný popis doprovodných opatření, včetně veškerých ohlašovacích povinností uložených osobám povinným k dani a jakýchkoli kontrolních opatření;
b)
hodnotící kritéria umožňující srovnání podvodných jednání ve vztahu ke službám uvedeným v odstavci 1 před zavedením mechanismu a po jeho zavedení, srovnání podvodných jednání ve vztahu k jiným službám před zavedením mechanismu a po jeho zavedení, jakož i posouzení případného nárůstu jiných druhů podvodných jednání po zavedení mechanismu oproti době před jeho zavedením;
c)
datum začátku používání opatření, kterým se mechanismus zavádí, a dobu, po kterou se bude používat.
3. Členské státy používající mechanismus uvedený v odstavci 1 podají Komisi do 30. června 2014 zprávu založenou na hodnotících kritériích uvedených v odst. 2 písm. b). V této zprávě se jasně uvede, které informace se mají pokládat za důvěrné a které informace mohou být zveřejněny.
Zpráva obsahuje podrobné posouzení celkové účinnosti a účelnosti opatření, zejména pokud jde o
a)
dopad na podvodná jednání týkající se poskytnutí služeb, na které se opatření vztahuje;
b)
možný přesun podvodných jednání na zboží nebo na jiné služby;
c)
náklady na dodržování předpisů vznikající v důsledku opatření osobám povinným k dani.
4. Každý členský stát, který po vstupu tohoto článku v platnost zjistí změnu trendů podvodných jednání na svém území, pokud jde o služby uvedené v odstavci 1, předloží v tomto směru do 30. června 2014 zprávu Komisi.
Článek 2
Členské státy, které se rozhodnou používat mechanismus uvedený v čl. 199a odst. 1 směrnice 2006/112/ES, sdělí Komisi ustanovení příslušného opatření, kterým se mechanismus zavádí, v okamžiku zahájení používání tohoto mechanismu.
Článek 3
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Tato směrnice se použije do 30. června 2015.
Článek 5
Tato směrnice je určena členským státům.
Článek 6
Tato směrnice bude vyhlášena v Úředním věstníku Evropské unie.
V Bruselu dne 16. března 2010.
DYREKTYWA RADY 2010/23/UE
z dnia 16 marca 2010 r.
zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w zakresie fakultatywnego i tymczasowego stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z dostawami niektórych usług podatnych na oszustwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Dyrektywa Rady 2006/112/WE (3) stanowi, że każdy podatnik realizujący transakcje podlegające opodatkowaniu od dostawy towarów i świadczenia usług obowiązany jest do zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT). W przypadku transakcji transgranicznych i w stosunku do niektórych krajowych sektorów o wysokim stopniu ryzyka, takich jak sektor budownictwa lub sektor odpadów, przewidziano jednak przesunięcie obowiązku zapłaty VAT na osobę, na rzecz której dokonywana jest dostawa towarów lub świadczona jest usługa.
(2)
Ze względu na poważny charakter oszustw dotyczących VAT należy zezwolić państwom członkowskim na tymczasowe stosowanie mechanizmu, zgodnie z którym obowiązek zapłaty VAT zostaje przeniesiony na osobę, na rzecz której przenoszone są pozwolenia na emisję gazów cieplarnianych, zdefiniowane w art. 3 dyrektywy 2003/87/WE (4), i inne jednostki, z których mogą korzystać przedsiębiorcy w celu zapewnienia zgodności z tą dyrektywą.
(3)
Wprowadzenie takiego mechanizmu w odniesieniu do tych usług, które zgodnie z ostatnimi doświadczeniami są szczególnie podatne na oszustwa, nie może, w przeciwieństwie do jego powszechnego stosowania, mieć negatywnego wpływu na podstawowe zasady systemu VAT, takie jak płatności cząstkowe.
(4)
Państwa członkowskie powinny przedstawić sprawozdanie z oceny stosowania mechanizmu, tak by umożliwić dokonanie oceny jego skuteczności.
(5)
W celu dokonania przejrzystej oceny wpływu stosowania mechanizmu na oszustwa podatkowe, sprawozdania z oceny przedstawiane przez państwa członkowskie powinny opierać się na kryteriach określonych wcześniej przez państwa członkowskie. Każda z tych ocen powinna wyraźnie określać poziom oszustw przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu oraz wszelkie odnośne zmiany trendów w oszustwach, w tym świadczenia innych usług. Sprawozdanie powinno również zawierać ocenę kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez podatników.
(6)
Każde państwo członkowskie, które wykryło na swoim terytorium zmiany trendów w oszustwach dotyczących usług określonych w niniejszej dyrektywie, powinno sporządzić sprawozdanie na ten temat.
(7)
W celu umożliwienia wszystkim państwom członkowskim stosowania takiego mechanizmu, konieczne jest wprowadzenie odpowiedniej zmiany do dyrektywy 2006/112/WE.
(8)
Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, mianowicie walka z oszustwami związanymi z VAT z zastosowaniem tymczasowego środka stanowiącego odstępstwo od obowiązujących przepisów unijnych, nie może być wystarczająco osiągnięty przez państwa członkowskie, i w związku z tym, można go lepiej osiągnąć na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(9)
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2006/112/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2006/112/WE wprowadza się następujące zmiany:
„Artykuł 199a
1. Państwa członkowskie mogą do dnia 30 czerwca 2015 r. i na okres co najmniej dwóch lat postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik, na rzecz którego wykonywana jest dowolna usługa spośród poniżej wymienionych:
a)
przeniesienie pozwoleń na emisję gazów cieplarnianych, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (5), które podlegają przenoszeniu zgodnie z art. 12 tej dyrektywy;
b)
przeniesienie innych jednostek, z których mogą korzystać przedsiębiorcy w celu zapewnienia zgodności z tą samą dyrektywą.
2. W momencie wprowadzenia mechanizmu, określonego w ust. 1, państwa członkowskie powiadamiają Komisję o stosowaniu tego mechanizmu i przekazują Komisji następujące informacje:
a)
oświadczenie dotyczące zakresu stosowania środka wdrażającego mechanizm i szczegółowy opis środków towarzyszących, włącznie z wszelkimi obowiązkami sprawozdawczymi nakładanymi na podatników i wszelkimi środkami kontroli;
b)
kryteria oceny umożliwiające dokonanie porównania oszustw podatkowych w odniesieniu do usług wymienionych w ust. 1 przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu, oszustw dotyczących innych usług przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu, jak również każdego wzrostu liczby innego rodzaju oszustw przed zastosowaniem mechanizmu i po jego zastosowaniu;
c)
datę wejścia w życie i okres stosowania środka wdrażającego mechanizm.
3. Na podstawie kryteriów oceny określonych w ust. 2 lit. b) państwa członkowskie stosujące mechanizm przewidziany w ust. 1 przedstawiają Komisji sprawozdanie nie później niż dnia 30 czerwca 2014 r. W sprawozdaniu tym wyraźnie wskazuje się informacje, które mają być traktowane jako poufne, oraz informacje, które mogą być opublikowane.
Sprawozdanie zawiera szczegółową ocenę ogólnej skuteczności i efektywności środka, w szczególności odnośnie do:
a)
wpływu na oszustwa podatkowe w związku ze świadczeniem usług objętych środkiem;
b)
możliwości objęcia oszustwami podatkowymi towarów lub innych usług;
c)
ponoszonych przez podatników kosztów przestrzegania przepisów, wynikających z wdrożenia środka.
4. Każde państwo członkowskie, które wykryło na swoim terytorium, po wejściu w życie niniejszego artykułu, zmiany trendów w oszustwach dotyczących usług wymienionych w ust. 1, przedkłada Komisji sprawozdanie na ten temat nie później niż 30 czerwca 2014 r.
Artykuł 2
W chwili rozpoczęcia stosowania mechanizmu przewidzianego w art. 199a ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE państwa członkowskie podejmujące decyzję o jego zastosowaniu powiadamiają Komisję o przepisach dotyczących środka wdrażającego ten mechanizm.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejszą dyrektywę stosuje się do dnia 30 czerwca 2015 r.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 marca 2010 r.