ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 20. července 2010
o státní podpoře C 27/09 (dříve N 34/B/09) Rozpočtová podpora ve prospěch France Télévisions, kterou Francouzská republika hodlá poskytnout ve prospěch France Télévisions
(oznámeno pod číslem K(2010) 4918)
(Pouze francouzské znění je závazné)
(Text s významem pro EHP)
(2011/140/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 108 odst. 2 první pododstavec této smlouvy,
s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru, zejména na čl. 62 odst. 1 písm. a) této dohody,
poté, co vyzvala zúčastněné strany, aby v souladu s uvedenými články podaly své připomínky (1), a s ohledem na tyto připomínky,
vzhledem k těmto důvodům:
I. POSTUP
(1)
Dopisem ze dne 23. ledna 2009 oznámila Francouzská republika Komisi, že zamýšlí poskytnout rozpočtovou podporu na rok 2009 ve výši 450 milionů EUR ve prospěch France Télévisions, začleněnou již do rozpočtového zákona. Komise ji dopisem ze dne 13. března 2009 požádala o doplňující informace, které Francouzská republika poskytla dne 25. května 2009. V tomto dopisu Francouzská republika rozšířila předmět oznámení a současně dala najevo záměr zavést dlouhodobý víceletý mechanismus veřejného financování France Télévisions, jehož součástí bude roční podpora.
(2)
Komise v dopisu ze dne 1. září 2009 jednak usoudila, že rozpočtová podpora schválená na rok 2009 je slučitelná s vnitřním trhem podle čl. 106 odst. 2 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „SFEU“), jednak informovala Francouzskou republiku o svém rozhodnutí zahájit řízení podle čl. 108 odst. 2 SFEU ohledně nového mechanismu veřejného financování France Télévisions v následujících letech.
(3)
Francouzská republika předložila své komentáře dne 7. října 2009.
(4)
Rozhodnutí Komise o zahájení řízení bylo zveřejněno v Úředním věstníku Evropské unie (2). Komise vyzvala zúčastněné strany, aby předložily své připomínky k dotčené podpoře.
(5)
Komise v této věci obdržela připomínky od zúčastněných stran. Předala je Francouzské republice a umožnila jí, aby se k nim vyjádřila, a její připomínky obdržela dopisem ze dne 15. ledna 2010.
(6)
Ve dnech 23. dubna, 19. května a 22. června 2010 zaslala Francouzská republika Komisi upřesnění nebo doplňující informace.
II. PODROBNÝ POPIS MECHANISMU FINANCOVÁNÍ
(7)
Víceletý mechanismus financování, který je předmětem tohoto rozhodnutí, souvisí s financováním poslání veřejné služby France Télévisions, které Komise zkoumala ve svých rozhodnutích ze dne 10. prosince 2003 (3), 20. dubna 2005 (4), 16. července 2008 (5) a 1. září 2009 (6). Představuje nicméně opatření odlišné od opatření, která byla předmětem rozhodnutí z let 2003, 2005 a 2008. Tedy konkrétněji: rozpočtové podpory, jež jsou podrobněji popsány níže, doplní veřejné zdroje přidělované France Télévisions v rámci příspěvku na veřejnoprávní audiovizuální vysílání, dříve nazývaného poplatek, který byl předmětem rozhodnutí Komise ze dne 20. dubna 2005 a který není jakožto stávající podpora pozměněn novými ustanoveními. Účelem těchto dvou veřejných zdrojů bude pokrýt náklady na poslání veřejné služby France Télévisions, snížené o nadále existující čisté příjmy z obchodních činností.
II.1 Hlavní právní základy
(8)
Hlavní ustanovení nového mechanismu veřejného financování jsou obsažena v zákoně č. 2009-258 ze dne 5. března 2009 o audiovizuální komunikaci a nové veřejné službě televize. Oznámená podpora je součástí širší reformy struktur a poslání obecného hospodářského zájmu veřejnoprávního audiovizuálního vysílání, kterou zákon zavádí. Zákon tak pozměňuje zákonná ustanovení, jimiž se řídí poslání veřejné služby France Télévisions, zejména zákon č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 o svobodě sdělovacích prostředků. Tato poslání jsou dále upřesněna v seznamu úkolů a povinností a ve smlouvě o cílech a prostředcích France Télévisions, které byly schváleny prováděcími předpisy k zákonu o svobodě sdělovacích prostředků. Zákon č. 2009-258 ze dne 5. března 2009 obsahuje rovněž finanční ustanovení, jimiž se na jednu stranu mění daňový zákoník, na druhou stranu stanoví zásada rozpočtové podpory pro France Télévisions začleněné v rozpočtovém zákoně.
II.2 Činnost a financování příjemce: France Télévisions
(9)
France Télévisions je akciová společnost založená podle článku 44-I zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 o svobodě sdělovacích prostředků. Tento pozměněný zákon zřizuje jediný podnik, France Télévisions, který seskupuje dříve samostatné právnické subjekty různých televizních kanálů. Podléhá hospodářské a finanční kontrole francouzského státu. Její akciový kapitál je rozdělen na akcie na jméno, které smí vlastnit pouze stát. V její správní radě zasedá kromě předsedy čtrnáct členů s pětiletým mandátem, a sice dva členové parlamentu jmenovaní kulturními komisemi národního shromáždění a senátu, pět zástupců státu, pět osobností jmenovaných Nejvyšší radou pro audiovizuální vysílání a dva zástupci zaměstnanců.
(10)
France Télévisions je přední francouzskou audiovizuální skupinou. Zaměstnává zhruba 11 000 pracovníků a zahrnuje televizní kanály France 2, France 3, France 4, France 5 a France Ô vysílající na území francouzské metropole, jakož i RFO, společnost zahrnující veřejnoprávní televizní a rádiové stanice vysílající v zámořských departementech a územích. Skupina zahrnuje rovněž reklamní agenturu, ačkoli se v současnosti zkoumá možnost osvobození od tohoto závazku, a společnosti věnující se diverzifikačním činnostem. Některé kanály France Télévisions vysílají ve velkém rozsahu v několika členských státech, zejména v Belgii a v Lucembursku.
(11)
Obrat France Télévisions za rok 2007, což bylo poslední finanční období před oznámením reformy veřejnoprávního audiovizuálního vysílání, činil 2 927 milionů EUR, z toho 64,2 % pocházelo z poplatků, 28,1 % z příjmů z reklamy (reklama a sponzorování) a 7,7 % z jiných příjmů. V letech 2003 až 2007 zůstával podíl jednotlivých složek obratu relativně stálý, přičemž příjmy z reklamy a sponzorování se pohybovaly v rozmezí 30 % a 28 %. V letech 2003 až 2007 vykazovala celá skupina každoročně lehce plusový čistý výsledek, jehož souhrnná výše za toto období činí 99 milionů EUR.
(12)
Tento trend se změnil po oznámení reformy veřejnoprávního audiovizuálního vysílání v lednu 2008, která zahrnuje zejména budoucí ztrátu příjmů z reklamních spotů. Finanční období 2008 bylo pro France Télévisions ztrátové s čistým minusovým výsledkem [50-100] (7) milionů EUR (z toho [50-100] milionů EUR za oblast veřejné služby) způsobeným zejména značným poklesem příjmů z reklamy, kterému úplně nezabránila ani výjimečná kapitálová dotace ve výši 150 milionů EUR schválená rozhodnutím Komise ze dne 16. července 2008. V roce 2009, jakmile vstoupila v platnost reforma veřejnoprávního audiovizuálního vysílání, umožnila poskytnutá rozpočtová podpora ve výši 415 milionů EUR, kterou Komise schválila svým rozhodnutím ze dne 1. září 2009, téměř vykompenzovat snížení příjmů z reklamy a skupina France Télévisions vykázala lehce přebytkový čistý výsledek ([10-20] milionů EUR). Oblast veřejné služby však zůstala lehce ztrátová ve výši [0-5] milionů EUR, přičemž plusového výsledku dosáhly obchodní společnosti skupiny.
(13)
Činnosti a řízení skupiny France Télévisions v těchto posledních letech 2004-2008 a postavení podniku v perspektivě reformy veřejnoprávního audiovizuálního vysílání byly předmětem relativně kritické zprávy francouzského Účetního dvora „France Télévisions a nová veřejnoprávní televize“. Zpráva, na niž se odvolávají jisté třetí zúčastněné strany ve svých připomínkách, byla schválena na jednání a zveřejněna dne 14. října 2009, tedy po rozhodnutí o zahájení řízení. Zpráva odkrývá dosavadní nevyužité možnosti pokroku v řízení a ve výsledcích France Télévisions a obsahuje doporučení k budoucímu zlepšení v novém kontextu reformy.
II.3 Poslání veřejné služby France Télévisions
II.3.1 Definice poslání veřejné služby v zákoně
(14)
Pozměněný článek 43-11 zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 formuluje poslání veřejné služby France Télévisions a stanoví, že veřejnoprávní kanály „sledují poslání veřejné služby v obecném zájmu. Poskytují všem složkám veřejnosti souhrn programů a služeb, které se vyznačují rozmanitostí a pluralismem, požadavky na kvalitu a inovaci, dodržování ústavně zakotvených lidských práv a demokratických zásad. Předkládají rozmanitou nabídku analogových i digitálních programů v oblastech informací, kultury, vědy, zábavy a sportu. Podporují demokratickou diskuzi, výměnu názorů mezi různými částmi obyvatelstva, jakož i sociální začlenění a občanské povědomí. Vyvíjejí činnost ve prospěch sociální soudržnosti, kulturní rozmanitosti a boje proti diskriminaci a navrhují programovou tvorbu odrážející rozmanitost francouzské společnosti. Zajišťují šíření francouzského jazyka, popřípadě regionálních jazyků, a zdůrazňují rozmanitost kulturního a jazykového dědictví Francie. Přispívají k rozvoji a šíření intelektuální a umělecké tvorby a občanských, hospodářských, sociálních, vědeckých a technických znalostí, jakož i ke vzdělávání v oblasti audiovizuálního odvětví a médií. Podporují výuku cizích jazyků. Podílejí se na výchově v oblasti životního prostředí a trvalého rozvoje. Vhodnými prostředky podporují přístup neslyšících a osob s poruchou sluchu k programům, které vysílají. Zajišťují solidnost, nezávislost a pluralismus informací, jakož i pluralistický výklad myšlenkových proudů a názorů za dodržení zásady rovného zacházení a doporučení Nejvyšší rady pro audiovizuální vysílání. Subjekty veřejného sektoru audiovizuální komunikace při výkonu svých poslání přispívají k vnější audiovizuální činnosti, k šíření frankofonie a kultury a francouzského jazyka ve světě. Snaží se o rozvíjení nových služeb, které by obohatily a doplnily jejich nabídku programů, jakož i nové techniky výroby a vysílání programů a služeb audiovizuální komunikace. Každý rok je parlamentu předkládána zpráva za účelem vykázání, jak jsou prováděna ustanovení tohoto článku“.
II.3.2 Promítnutí povinností veřejné služby do činnosti France Télévisions
(15)
Pokud jde o konkrétní promítnutí těchto poslání, část I článku 44 zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 uvádí, že France Télévisions je pověřena sestavováním a plánováním televizních programů a služeb audiovizuální komunikace, jež odpovídají posláním veřejné služby vymezeným v článku 43-11 a v seznamu úkolů a povinností podle článku 48 uvedeného zákona.
(16)
Nařízení č. 2009-796 ze dne 23. června 2009 nyní stanoví jednotný seznam úkolů a povinností skupiny France Télévisions. V seznamu úkolů a povinností je vymezena činnost kanálů France Télévisions se závaznými programovými úkoly vysílání, často v době vysoké sledovanosti, každodenních kulturních pořadů, hudebních pořadů, zejména klasické hudby, za současného střídání evropských nebo regionálních orchestrů, divadelních představení nebo populárně vědeckých pořadů (články 4 až 7 seznamu úkolů a povinností). France Télévisions je rovněž povinna začlenit do souhrnu svých programů evropský rozměr, zejména vysíláním reportáží o životním stylu nebo kulturním životě v ostatních členských státech a vysíláním pořadů náboženského zaměření věnovaným hlavním náboženským vyznáním zastoupeným ve Francii (články 14 a 15 seznamu úkolů a povinností). Uvedena je rovněž povinnost sdružovat širokou a vyváženou diváckou veřejnost (článek 18).
(17)
Kromě toho jsou podle článku 53 zákona č. 86-1067 o svobodě sdělovacích prostředků uzavírány víceleté smlouvy o cílech a prostředcích mezi státem a France Télévisions na dobu tří až pěti let. Smlouvy o cílech a prostředcích stanoví za dodržení poslání veřejné služby France Télévisions zejména:
-
prioritní směry jejího rozvoje,
-
závazky přijaté se zřetelem na tvůrčí rozmanitost a inovaci,
-
minimální výši investic France Télévisions - v procentech jejích příjmů a v absolutní hodnotě - do produkce evropských filmových a audiovizuálních děl a původní tvorby ve francouzském jazyce,
-
závazky umožňující zajistit účast a občanské povědomí znevýhodněných osob, přizpůsobení všech televizních programů neslyšícím osobám nebo osobám s poruchou sluchu,
-
závazky umožňující zajistit vysílání televizních programů, které budou pomocí vhodného zařízení přístupné nevidomým nebo zrakově postiženým osobám,
-
předpokládané náklady na její činnost v každém dotyčném roce a kvantitativní i kvalitativní ukazatele plnění a zjištěných výsledků,
-
výši veřejných prostředků, které jí mají být přiděleny, a stanovení prostředků přednostně určených na rozvoj programových rozpočtů,
-
výši očekávaného výnosu z vlastních příjmů s odlišením příjmů z reklam a sponzorování,
-
hospodářský výhled v případě placených služeb,
-
popřípadě výhled v oblasti obnovení finanční rovnováhy.
(18)
V současnosti jsou povinnosti veřejné služby France Télévisions předmětem smlouvy o cílech a prostředcích na léta 2007-2010 „France Télévisions, první soubor bezplatných televizních kanálů v éře digitálního vysílání“ ze dne 24. dubna 2007, kterou podepsali odpovědní ministři a prezident France Télévisions. V oddílu cíle I.2 „Podporovat hodnoty identity veřejné služby“ smlouva stanoví cíle konkrétní činnosti provázené kvalitativními nebo kvantitativními ukazateli, jichž má být dosaženo v těchto oblastech:
-
vysíláním kulturních programů alespoň v době vysoké sledovanosti napomáhat přístupu širší veřejnosti ke kulturním programům i z hlediska demokratizace kultury,
-
odrážet pluralismus v informacích a občanskou debatu,
-
nabízet širokou škálu sportovních disciplín s důrazem na sporty méně exponované na soukromých televizních kanálech,
-
odrážet rozmanitost a zlepšovat zviditelnění složek francouzské společnosti,
-
podporovat obranu francouzské a evropské kulturní identity, chápání fungování Evropské unie a její přínosy, jakož i výuku cizích jazyků.
(19)
Smlouva rovněž stanoví víceletý finanční plán, který obsahuje opravnou doložku, jež stanoví, že stát a skupina se v závislosti na vývoji příjmů z reklamy shodnou na úpravě potřeby veřejných zdrojů, přičemž přebytky nevyčleněné na snížení této potřeby veřejných zdrojů budou přednostně vyčleněny na výdaje ve prospěch audiovizuální tvorby.
(20)
Po reformě byl k platné smlouvě o cílech a prostředcích připojen dodatek na léta 2009-2012. Tento dodatek, který je co do finančního plánu podrobněji popsán níže, ještě posiluje hodnoty identity veřejné služby poskytované France Télévisions a stanoví nové kvantitativní ukazatele, jichž má být každoročně dosahováno v určitých oblastech uvedených v 18. bodě odůvodnění.
II.3.3 Zavedení nových inovativních audiovizuálních služeb
(21)
Nový seznam úkolů a povinností France Télévisions stanoví zavedení řady inovativních služeb určených k obohacení redakční nabídky, například zavedení komunikačních služeb, audiovizuálních mediálních služeb na požádání nebo doplňkových obsahů obohacujících její programy. V dodatku smlouvy o cílech a prostředcích se plánuje také zavedení inovativních služeb, zejména bezplatného nebo zpoplatněného videa na vyžádání, osobní mobilní televize, vysílání na internetu, mobilní aplikace, regionální nebo tematické WebTV.
II.3.4 Externí kontrola povinností veřejné služby, včetně zavedení nových služeb
(22)
Správní rada France Télévisions schvaluje podle článku 53 zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 návrh smlouvy o cílech a prostředcích této společnosti a projednává její každoroční plnění, přičemž výsledek projednávání je veřejně dostupný. Smlouvy o cílech a prostředcích, jakož i případné dodatky k těmto smlouvám, se před podpisem zašlou kulturním a finančním výborům národního shromáždění, senátu a Nejvyšší rady pro audiovizuální vysílání. Výbory mohou vyslovit stanovisko ve lhůtě šesti týdnů.
(23)
Prezident France Télévisions navíc kulturním a finančním výborům národního shromáždění a senátu předloží výroční zprávu o plnění smlouvy o cílech a prostředcích. Při příležitosti předložení zprávy o plnění smlouvy o cílech a prostředcích příslušným výborům národního shromáždění a senátu prezident France Télévisions podá zprávu i o činnosti a práci interního poradního výboru odpovědného za programy, který je složen z diváků a pověřen vydáváním stanovisek a doporučení k programům.
(24)
Stejně tak se stal předběžný návrh seznamu úkolů a povinností France Télévisions, jenž byl stanoven nařízením, předmětem veřejné konzultace ve dnech 10. až 24. listopadu 2008, kdy zhruba patnáct subjektů předložilo příspěvky, jež daly podnět ke změnám původního znění, a po konzultaci bylo vydáno stanovisko Nejvyšší rady pro audiovizuální vysílání. Pokud jde o externí kontrolu jeho plnění, článek 48 zákona ze dne 30. září 1986 stanoví předkládání roční zprávy Nejvyšší rady pro audiovizuální vysílání kulturním výborům národního shromáždění a senátu. Zpráva bude předkládána rovněž ministerstvu kultury a komunikací.
(25)
Tyto parlamentní výbory, stejně jako Nejvyšší rada pro audiovizuální vysílání, mohou vyslechnout třetí strany. Ve skutečnosti jsou zúčastněné strany pravidelně vyslechnuty na této půdě a oznamují svá stanoviska k otázkám, které se týkají veřejnoprávního audiovizuálního vysílání.
II.4 Finanční vyrovnání postupného úbytku až úplného zániku reklamních spotů
(26)
Aby programová tvorba veřejnoprávního vysílání byla svobodnější a méně závislá na obchodních hlediscích, čl. 53 pododstavec VI pozměněného zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 o svobodě sdělovacích prostředků počítá s úbytkem a později úplným zánikem reklamních spotů: „Programy státních televizních služeb uvedených v části I článku 44, s výjimkou jejich regionálních a místních programů, vysílané mezi dvacátou a šestou hodinou, neobsahují jiné reklamní spoty než ty, které se týkají výrobků a služeb prezentovaných pod jejich obecným označením. Toto ustanovení platí rovněž pro programy, které tyto služby vysílají mezi šestou a dvacátou hodinou od ukončení analogového pozemního vysílání televizních služeb uvedených v téže části I na celém území metropole. Netýká se kampaní obecného zájmu“.
(27)
Ukončení analogového pozemního vysílání televizních služeb je stanoveno nejpozději na 30. listopad 2011. Kromě výjimky týkající se reklamy na výrobky nebo služby bez obchodní značky jsou stanoveny odchylky u vysílání reklamních spotů pro zámořské departementy a společenství nebo pro Novou Kaledonii, neexistuje-li nabídka soukromé televize s nekódovaným pozemním vysíláním.
(28)
Jak stanoví článek 53 pozměněného zákona č. 86-1067 o svobodě sdělovacích prostředků, úbytek a poté zánik reklamních spotů vyplývající z provádění zákona vede k finančnímu vyrovnání od státu, které je poskytnuto France Télévisions za podmínek stanovených každým rozpočtovým zákonem. Za tímto účelem Francouzský stát vytvořil v rubrice „Média“ souhrnného státního rozpočtu nový program nazvaný „Podíl na financování veřejnoprávního audiovizuálního vysílání“. Čistě pro informaci: francouzské orgány mají za to, že podíl veřejné dotace, který doplňuje výnos z příspěvku na veřejnoprávní audiovizuální vysílání, bude činit v roce 2010 přibližně 460 milionů EUR, v roce 2011 to bude 500 milionů EUR a v roce 2012 650 milionů EUR.
(29)
Francouzská republika prohlašuje, že veřejné financování z rozpočtové podpory bude každoročně stanoveno v závislosti na nákladech na výkon veřejné služby France Télévisions a připočteno k výnosu z příspěvku na veřejnoprávní audiovizuální vysílání za současného odečtení nadále existujících příjmů z obchodní činnosti. Francouzské orgány v tomto ohledu předložily odhad nákladů a příjmů veřejné služby France Télévisions sestavený podle obchodního plánu na léta 2009-2012 a shrnutý níže:
Tabulka 1
Odhad příjmů a nákladů France Télévisions v souvislosti s poskytováním veřejné služby v letech 2010-2012
(v mil. EUR)
2010
2011
2012
Rozpočet
Rozp. odh.
Rozp. odh.
A/Veřejné zdroje
[2 500-3 000]
[2 500-3 000]
[2 500-3 000]
B/Jiné zdroje (reklama, sponzorování atd.)
[300-600]
[300-600]
[300-600]
C/Hrubé náklady veřejné služby
[3 500-3 000]
[3 500-3 000]
[3 500-3 000]
D/Čisté náklady veřejné služby (C + B)
[3 000-2 500]
[3 000-2 500]
[3 000-2 500]
Rozdíl čisté náklady veřejné služby - veřejné zdroje (D + A)
[- 50-50]
[- 50-50]
[- 50-50]
Zdroj: Připomínky Francie ze dne 15. ledna 2010.
(30)
Výše uvedená tabulka ukazuje odhad schodku odpovídajícího nekrytým čistým nákladům k tíži veřejné služby France Télévisions v letech 2010 a 2011. Tento schodek by měl být částečně snížen v roce 2012, kdy se počítá s mírným přebytkem ve výši [30-50] milionů EUR, čili [0-5] % čistých nákladů veřejné služby. Tento odhad přebytku na rok 2012 (pokud by se ve skutečnosti potvrdil, což předpokládá, že se příjmy a náklady budou vyvíjet přesně podle odhadu) zůstane nižší než kumulovaný schodek plánovaný na roky 2010 a 2011. Podle stávající smlouvy o cílech a prostředcích budou muset být přebytky nepřidělené na snížení potřeb veřejných zdrojů přednostně přiděleny na výdaje ve prospěch audiovizuální tvorby. Ta je běžně určena k tvorbě programů, případným přebytkem by se tedy neměla financovat obchodní činnost.
(31)
Je třeba poznamenat, že obchodní plán na léta 2009-2012 převzatý v kapitole V dodatku ke stávající smlouvě o cílech a prostředcích nahrazuje finanční složku smlouvy, která byla uzavřena v dubnu 2007, s ohledem na nový rámec stanovený reformou a na související finanční důsledky. Obchodní plán počítá se snížením celkových hrubých nákladů na poskytování veřejné služby za období 2010-2012, se současným snížením provozních nákladů ve srovnání s původní smlouvou, snížením nákladů na vysílání a využitím synergických účinků vyplývajících ze společného podniku, a to navzdory zavedení nových nákladových položek spojených s reformou.
(32)
Pokud jde o příjmy: ačkoli plánované veřejné příjmy rostou, úplně nezajišťují vyrovnanost účtů v období 2010-2012 a jak je uvedeno v tabulce 1, jsou stále nižší než hrubé náklady veřejné služby, takže odhadovaná finanční rovnováha závisí na příjmech z obchodní činnosti, které budou každoročně přetrvávat. Z obchodního plánu je také zřejmé, že podnik i stát mají zájem na rychlejším dosažení rovnováhy, než bylo původně plánováno. Dále je v něm upřesněna potřeba přesného a pravidelného monitorování s ohledem na pozitivní nebo negativní události.
II.5 Určení maximální výše veřejných zdrojů
(33)
Článek 44 pozměněného zákona č. 86-1067 o svobodě sdělovacích prostředků upřesňuje také, že: „Veřejné zdroje přidělené subjektům veřejnoprávního audiovizuálního vysílání náhradou za povinnosti veřejné služby, které jim byly uloženy, nepřesáhnou výši nákladů na plnění uvedených povinností“. Toto ustanovení vyplývá ze závazků Francouzské republiky výslovně začlenit do zákona zásadu neposkytování nadměrných vyrovnávacích plateb za povinnosti veřejné služby v rámci řízení, jež vedlo k rozhodnutí Komise o slučitelnosti ze dne 20. dubna 2005, které se týká použití zdrojů z televizních poplatků (8).
(34)
Podle výše uvedeného závazku převzalo nařízení č. 2007-958 ze dne 15. května 2007 o finančních vztazích mezi státem a subjekty veřejného sektoru audiovizuální komunikace ve svém článku 2 doslovné znění článku 53 zákona ze dne 30. září 1986 s přihlédnutím k „přímým nebo nepřímým příjmům získaným z poslání veřejné služby“ a upřesňuje, že náklady na plnění povinností veřejné služby byly určeny pomocí oddělených účtů. Nařízení ukládá ve svém článku 3 skupině France Télévisions a jejím dceřiným společnostem povinnost, aby při všech obchodních činnostech dodržovala tržní podmínky a aby nezávislý subjekt vypracoval výroční zprávu o plnění této povinnosti, která bude předána odpovědnému ministrovi, národnímu shromáždění a senátu.
(35)
Komise obdržela a prozkoumala zprávy o provádění článků 2 a 3 nařízení, které se týkají finančních období 2007 a 2008 (zprávy vypracované podle článku 3 nařízení byly schváleny za rok 2007 auditory společností PriceWaterhouseCoopers a KPMG a za rok 2008 společností Cabinet Rise), jakož i návrh zprávy za rok 2009 podle článku 2.
II.6 Nové poplatky stanovené reformou veřejnoprávního audiovizuálního vysílání
(36)
Zákon č. 2009-258 ze dne 5. března 2009 rovněž pozměnil daňový zákon za účelem zavedení nových poplatků z reklamy a elektronických komunikací.
II.6.1 Poplatek z reklamních spotů
(37)
V oddílu II první části knihy I všeobecného daňového zákoníku je nyní zařazena kapitola VIIf, která zavádí poplatek, jemuž podléhají všichni poskytovatelé televizních služeb se sídlem ve Francii. Základem poplatku jsou celkové částky (bez DPH) placené inzerenty za vysílání jejich reklamních spotů dotyčným poplatníkům nebo produkčním vedoucím reklamních spotů, po odečtení částek zaplacených v rámci daně stanovené v článku 302a KC všeobecného daňového zákoníku, kterou musí zaplatit poskytovatelé a distributoři televizních služeb vysílající audiovizuální díla, jež jsou způsobilá k čerpání podpory ze Státního filmového centra. Tyto částky jsou předmětem paušálního snížení o 4 %. Poplatek je vypočten tak, že se uplatní sazba 3 % na část ročních plateb (bez DPH) připadající na každou televizní službu, která převyšuje 11 milionů EUR.
(38)
Pro jiné televizní služby než ty, které jsou šířeny pozemním analogovým vysíláním, je však tato sazba stanovena pro rok 2009 na 1,5 %, pro rok 2010 na 2 % a pro rok 2011 na 2,5 %. Až do roku ukončení pozemního analogového vysílání televizních služeb na metropolitním území je pro všechny poplatníky přechodně stanovena maximální výše poplatku na 50 % zvýšení jeho základu oproti roku 2008, zjištěného v kalendářním roce, za nějž bude poplatek splatný. Částka poplatku v žádném případě nesmí být nižší než 1,5 % základu. V případě poskytovatelů televizních služeb, jejichž dosažená každodenní sledovanost mimo metropolitní Francii je vyšší než 90 % jejich celkové sledovanosti, je částka pro výpočet poplatku snížena o částky zaplacené za vysílání reklamních spotů určených pro evropský nebo světový trh, vynásobené podílem celkové roční sledovanosti dosažené mimo metropolitní Francii.
II.6.2 Poplatek z elektronických komunikací
(39)
V oddílu II první části knihy I všeobecného daňového zákoníku je nyní zařazena kapitola VIIg, jež zavádí poplatek, který musí zaplatit každý subjekt elektronických komunikací, jenž poskytuje službu ve Francii a který byl předem přihlášen u Regulačního úřadu pro elektronické komunikace (Autorité de régulation des communications électroniques). Tento poplatek se vyměřuje z částky (bez DPH) předplatného a jiných částek zaplacených uživateli za služby elektronických komunikací, které poskytují subjekty elektronických komunikací, po odečtení částky odpisů účtovaných v průběhu uzavřeného účetního období za rok, v němž se poplatek stal splatným, pokud se vztahují na materiál a vybavení, jež subjekty získaly po nabytí účinnosti zákona pro potřeby infrastruktur a sítí elektronických komunikací zřízených na území státu a jejichž doba odpisování činí nejméně deset let. Poplatek je vypočten tak, že se uplatní sazba 0,9 % na část základu poplatku, jež převyšuje 5 milionů EUR.
III. DŮVODY, KTERÉ VEDLY K ZAHÁJENÍ ŘÍZENÍ
(40)
Komise ve svém rozhodnutí o zahájení formálního vyšetřovacího řízení měla za to, že vyrovnávací platba zamýšlená počínaje rokem 2010 může představovat státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 SFEU, jejíž slučitelnost s vnitřním trhem je podle čl. 106 odst. 2 SFEU třeba prozkoumat podle zásad a prováděcích předpisů pro veřejné služby rozhlasového vysílání.
(41)
Pokud jde o existenci činnosti veřejné služby, jejíž poslání byla jasně stanovena úředním aktem a jež podléhá přiměřeným kontrolním mechanismům, Komise bez pochybností dospěla k závěru, stejně jako ve svých rozhodnutích z prosince 2003, dubna 2005, července 2008 a září 2009, že poslání veřejné služby France Télévisions jsou jasně stanovena úředními akty vydanými nebo schválenými francouzským státem podle pravidel, kterými se stanoví nezávislá kontrola France Télévisions.
(42)
Naproti tomu, pokud jde o zkoumání přiměřenosti zamýšleného finančního vyrovnání v porovnání s čistými náklady na poskytování veřejné služby, Komise mimo jiné s přihlédnutím k účinkům podpory vyjádřila pochybnosti ohledně dvou otázek:
-
na jednu stranu ohledně rizika nadměrného vyrovnání čistých nákladů veřejné služby za rok 2012 a pravděpodobně i za roky 2010 a 2011, zatímco Komise k těmto rokům neměla k dispozici tak podrobné informace jako ty, které francouzské orgány poskytly za rok 2009, a
-
na druhou stranu ohledně možné existence vztahu závazného určení mezi příjmy z poplatků z reklamy a elektronických komunikací a podporou určenou pro France Télévisions, a pokud by bylo možno takový vztah prokázat, ohledně jejich negativních dopadů a jejich slučitelnosti se Smlouvou, zejména v rámci hodnocení reformy financování skupiny France Télévisions z hlediska hospodářské soutěže, které chybělo.
(43)
Komise kromě toho francouzské orgány upozornila na přijetí svého sdělení dne 2. července 2009 o použití pravidel státní podpory na veřejnoprávní vysílání (9) (dále jako „sdělení o vysílání“), jež je použitelné na podporu oznámenou již po jeho zveřejnění, a francouzské orgány vyzvala, aby k tomuto revidovanému sdělení přihlédly ve svých připomínkách.
IV. PŘIPOMÍNKY ZÚČASTNĚNÝCH STRAN
(44)
Společnost Société des auteurs et compositeurs dramatiques (SACD) ve svých připomínkách ze dne 2. listopadu 2009 upozorňuje Komisi na význam povinností, které musí France Télévisions plnit, aby podporovala národní audiovizuální tvorbu. Tento význam byl koncem roku 2008 údajně posílen mezioborovou dohodou, která má být zahrnuta do budoucí smlouvy o cílech. France Télévisions tak bude muset v roce 2010 vynaložit na národní audiovizuální tvorbu 19 % z obratu zahrnutého do základu za rok 2009 a tento podíl bude muset být v roce 2012 zvýšen na 20 %, tedy na 420 milionů EUR. Stejný podíl v případě TF1 je naopak omezen na 12,5 % a u stanice M6 a u pozemních digitálních televizních kanálů nepřekročí 11 %. Závazek ve prospěch filmové tvorby rovněž poroste každoročně v průměru o více než 1,2 % až do roku 2012. Současně se zrušením reklamy by došlo k růstu nákladů na programovou skladbu v oblasti děl z vlastní a nedovážené produkce, o čemž svědčí závazek ve prospěch inovativní a kvalitní veřejné služby.
(45)
Svaz La Fédération Française des Télécommunications et des Communications Électroniques (FFTCE) se ve svých připomínkách ze dne 30. října 2009, k nimž se připojila Iliad jakožto nečlen FFTCE, domnívá, že zrušení komerční reklamy jako takové nepřispívá k poslání veřejné služby France Télévisions. Vzhledem k tomu, že reklama není nedílnou součástí tohoto poslání, jakákoli dotace, cílená výhradně na vyrovnání ušlého zisku bez ohledu na skutečné poslání, by byla sama o sobě státní podporou v rozporu s čl. 106 odst. 2 a článkem 107 SFEU. Tato vyrovnávací platba musí krýt vlastní náklady veřejné služby, které se musí objevit v oddělených účtech. Výše dotace je ovšem zřejmě stanovena pro nadcházející roky na základě odhadu ztráty příjmů z obchodní činnosti, což za zhoršené situace na trhu vážně narušuje hospodářskou soutěž se soukromými provozovateli vysílání. Zatímco celkový obrat z reklamy France Télévisions by za zhoršené situace na trhu bezpochyby nedosáhl 500 milionů EUR, francouzské orgány se zavázaly zaplatit v roce 2009 450 milionů EUR pouze za zrušení reklamy po 20 hodině. V budoucnosti budou údajně příjmy z dotace také mnohem vyšší než příjmy z reklamních spotů, jichž by bylo dosaženo bez uskutečnění reformy.
(46)
Pokud jde o poslání služby obecného hospodářského zájmu, FFTCE poznamenává, že povinnosti, které France Télévisions ukládají stanovy Evropské vysílací unie (Union Européenne de Radiotélévision - UER) jakožto jejímu členu, již existovaly a budou pro ni použitelné, ačkoli nejsou začleněny do francouzského zákona. Omezení uložená zákonem, ostatně velmi neurčitá, se podstatně neliší od omezení vyplývajících ze stanov UER, jimž podléhají rovněž stanice TF1 a Canal + jakožto členové, takže vyrovnávací dotace podle zákona musí být označena za státní podporu.
(47)
FTTCE má nakonec za to, že nový poplatek z obratu subjektů elektronické komunikace zavedený reformou veřejnoprávního audiovizuálního vysílání je určen k financování France Télévisions. Kromě vztahu závazného určení, který orgány ve svých prohlášeních potvrdily, ovlivňují změny v jeho základě a sazbě výši dotace. Zavedení takového poplatku však porušuje článek 12 směrnice Evropského parlamentu a Rady č. 2002/20/ES ze dne 7. března 2002 o oprávnění pro sítě a služby elektronických komunikací (10), neboť členské státy nemohou subjektům ukládat žádný další poplatek z obratu, než je stanoveno touto směrnicí.
(48)
Svaz Association des chaînes privées (Sdružení soukromých televizních kanálů) se ve svých připomínkách ze dne 2. listopadu 2009 domnívá, že špatné řízení France Télévisions, na jehož četné příklady poukázal Účetní dvůr, zhoršuje zjištěný inflační dopad na trh programové tvorby a nákup vysílacích práv. V případě, že se nevede analytické účetnictví, vyvolá absence kontroly nákladů nejistoty, pokud jde o vymezení nákladů na výkon poslání veřejné služby, jež mají být financována, a tím vznikne i vážné riziko nadměrné vyrovnávací platby. Jelikož řada náznaků nasvědčuje tomu, že nový audiovizuální poplatek bude určen pro France Télévisions, jeho odvod do státního rozpočtu nesleduje jiný účel než uniknout kontrole Komise. Tento poplatek nutí konkurenty France Télévisions, aby financovali podporu, přičemž způsobuje narušení, které je ještě zhoršeno nedostatečnou diferenciací mezi programy jednotlivých kanálů v historii televize.
(49)
Evropská vysílací unie (UER) ve svých komentářích ze dne 2. listopadu 2009 zdůrazňuje nevyhnutelně výhledový charakter všech víceletých odhadů nákladů a příjmů provozovatele veřejnoprávního vysílání, které Francie předložila. Tyto odhady musí zajistit dlouhodobý finanční výhled, a danému subjektu tak umožnit zabezpečení zcela nezávislé nepřetržité služby. Korekci případných odchylek v odhadech mají zajistit mechanismy vytvořené ex post. Rozhodnutí Komise se musí týkat výpočetních parametrů ex ante a těchto mechanismů, aniž by omezovalo skutečnou výši budoucí vyrovnávací platby schválením pouze odhadovaných nákladů a příjmů, jinak by Komise stanovila a kontrolovala roční výše režimu podpor spíše než režim samotný. UER také vyjadřuje obavu, že se Komise snaží zjistit odhadovanou výši synergických účinků a zvýšení účinnosti v budoucích letech, neboť účinnost, s níž se služba obecného hospodářského zájmu poskytuje, uniká kontrole Komise podle čl. 106 odst. 2 SFEU.
(50)
Sdružení evropských komerčních televizních společností - Association des Télévisions Commerciales européennes (ACT) - ve svých komentářích ze dne 2. listopadu 2009 podporuje rozhodnutí Francouzské republiky podstatně omezit komerční reklamu u svého provozovatele veřejnoprávního vysílání. ACT poznamenává, že v daném případě nebyly splněny dvě podmínky judikatury Altmark (11), takže zamýšlený rozpočtový příspěvek představuje podporu. ACT má nicméně za to, že je-li systém financování podpory prostřednictvím poplatku vybíraného z reklamních příjmů konkurentů považován za slučitelný s právem Unie, výhody ze stažení z trhu by byly značně sníženy, zatímco takový systém by mohl v určitých ohledech způsobit větší narušení než tradiční podvojné systémy veřejného a komerčního financování.
(51)
ACT má za to, že povinnosti veřejné služby France Télévisions se údajně od roku 1994 podstatně nezměnily a jsou obdobné jako povinnosti jiných soukromých provozovatelů vysílání. Rovněž odhady vyrovnání ztráty příjmů z reklamy jsou až do roku 2012 neurčité a neberou v úvahu ani snížení s nimi spojených investičních nákladů, ani možné snížení nákladů na programovou tvorbu, která méně podléhá omezením kladeným inzerenty, ani očekávané zisky ze synergických účinků. Mechanismus přizpůsobení veřejných příjmů a příjmů z obchodní činnosti nákladům, stanovený ve smlouvě o cílech a prostředcích, by měl být přezkoumán, zejména s ohledem na proměnlivost příjmů z obchodní činnosti, jinak by Komise neměla k dispozici důvěryhodné informace, aby mohla určit skutečné náklady na poskytovanou službu a případnou nadměrnou vyrovnávací platbu. Toto ověření by bylo provedeno, aniž by podnik vedl analytické účetnictví, jak zjistil Účetní dvůr.
(52)
Nakonec má ACT za to, že podpora je fakticky financována novými poplatky, které zavádí reforma, a že pokud jde o poplatek z audiovizuální reklamy, tento poplatek zavádí ve Francii model financování veřejné služby konkurenty, od něhož bylo jinde upuštěno. Mechanismus podpory však chrání zdroje France Télévisions, ačkoli je čím dál zjevnější, že inzerenti nepřenesou celou svoji poptávku na konkurenční kanály. Kromě toho by takový mechanismus zvětšil překážky vstupu na francouzský trh.
(53)
France Télévisions se ve svých připomínkách ze dne 2. listopadu 2009 domnívá, že oznámený mechanismus jí neposkytuje žádné hospodářské zvýhodnění vůči jejím konkurentům, neboť i když je chráněna před ztrátou příjmů z obchodní činnosti, stát jí na druhé straně uložil omezení v jiné oblasti, kde není omezen žádný ze soukromých objektů na trhu: ukončení vysílání reklamy. Až nabude ukončení vysílání reklamních spotů účinnosti, zmizí jakékoli narušení hospodářské soutěže na tomto trhu, zatímco tlak na konkurenty v oblasti sponzorování bude vzhledem k omezené existenci skupiny France Télévisions nulový. Pokud jde o nákup audiovizuálních práv zvaných „premiums“, zatímco kanál TF1 dosáhl 96 nejvyšších sledovaností ze 100 a v roce 2008 18 z 20 nejvyšších sledovaností, France Télévisions nemá žádnou výhradní smlouvu s velkými americkými distribučními společnostmi. Kromě toho musí investovat do audiovizuální tvorby s požadavky na kvalitu, jež jsou neslučitelné s cíli sledovanosti komerčních televizních kanálů. Pokud jde o prodej programů, domnívá se, že je zastoupena pouze okrajově.
(54)
France Télévisions má navíc za to, že jelikož částka, která jí bude přidělena, závisí každý rok předběžně, konkrétně a objektivně na nákladech na její poslání, s korekcí ex post v případě odchylky od skutečných nákladů, splňuje oznámený mechanismus druhou podmínku judikatury Altmark. Čtvrtá podmínka této judikatury by byla rovněž splněna, neboť synergických účinků, kterých v minulosti nebylo možno využít, bude možné využít po právní reorganizaci a změně stanov; tato čtvrtá podmínka nevyžaduje, aby byla služba poskytována za co nejnižší náklady, ale aby tyto náklady odpovídaly nákladům průměrného a řádně řízeného podniku.
(55)
Pokud jde o podmínky slučitelnosti oznámeného mechanismu s vnitřním trhem: jelikož má tento mechanismus nadále existovat ještě mnoho let, nebude podle France Télévisions možné s dostatečnou jistotou zjistit čisté náklady veřejné služby tak, aby mohla Komise provést kontrolu ex ante a ověřit, zda nedošlo k nadměrné vyrovnávací platbě. Zatímco informativní odhady na léta 2010 až 2012 nejsou neslučitelné s možností dosáhnout přiměřeného zisku nebo s možností vytvořit rezervu omezenou na 10 % ročních výdajů na veřejnou službu, zákonná ustanovení a právní předpisy zřizující kontrolu ex post umožní v každém případě zajistit přiměřené financování. France Télévisions se domnívá, že - vzhledem k tomu, že kolísání nákladů na její programovou skladbu závisí na jejích redakčních výběrech - je povinna plnit pouze zákonem uložené povinnosti veřejné služby a že má Francouzská republika naprostou volnost při vymezování jejich obsahu. Tyto povinnosti se kromě toho projevují v požadavku na sledovanost, který se ukončením vysílání reklamních spotů nezmírnil. Naopak bude muset být získán větší počet programů.
(56)
Televizní kanál Métropole Télévisions (M6) má ve svých připomínkách ze dne 2. listopadu 2009 za to, že zamýšlený systém financování představuje státní podporu ve smyslu článku 107 SFEU, zejména pokud by nebyly splněny druhá a čtvrtá podmínka judikatury Altmark: vyrovnávací platbu založenou na odhadu ztráty obchodních příjmů, které jsou svou povahou (a v praxi) proměnlivé, nelze považovat za vycházející z objektivních a transparentních výpočetních parametrů nákladů veřejné služby. Základem pro výpočet kromě toho nejsou náklady průměrného a řádně řízeného podniku tohoto odvětví, nýbrž náklady skupiny France Télévisions, která je podle četných informací řízena neefektivně, což zvyšuje náklady veřejné služby, které společenství nese.
(57)
Pokud jde o slučitelnost opatření s vnitřním trhem, M6 má za to, že zamýšlený systém financování je nezákonný, neboť strukturálně vede k nadměrné vyrovnávací platbě za náklady veřejné služby. Směrnice Komise (ES) č. 2006/111/ES ze dne 16. listopadu 2006 o zprůhlednění finančních vztahů mezi členskými státy a veřejnými podniky a o finanční průhlednosti uvnitř jednotlivých podniků (12) ukládá Francii, aby veškeré náklady a výnosy služby obecného zájmu byly správně přičteny na základě důsledně uplatňovaných zásad analytického účetnictví. Jak však zdůraznil Účetní dvůr, France Télévisions takové účetní nástroje nemá. K výpočtu výše vyrovnávací platby by tedy nemohl sloužit žádný objektivní údaj. K nadměrné vyrovnávací platbě by nevyhnutelně došlo, neboť dotace je vypočtena na základě příjmů z obchodní činnosti, které nespadají do poslání veřejné služby, ani nemohou být zohledněny v jejích nákladech. Nahodilá povaha odhadů ušlých příjmů a neexistence analýzy nákladů by nevyhnutelně způsobily také nadměrnou vyrovnávací platbu.
(58)
Zahrnutí nových poplatků do mechanismu financování zhoršuje negativní dopady podpor na trhy, na nichž se nakupují audiovizuální práva a kde špatné řízení France Télévisions zaštítěné veřejnými podporami zvyšuje náklady konkurentů, a na reklamní činnost, kterou France Télévisions přenese do oblasti sponzorování, aniž by kanál M6 s ohledem na svůj odlišný profil sledovanosti mohl obsadit prostor, který France Télévisions opustila. Za těchto podmínek by mohlo být oprávněné pouze financování ex post. Mechanismus by byl tudíž strukturálně nezákonný, pokud by nebyly zavedeny mechanismy nezávislé kontroly ex post, která by zaručila, že nedojde k nadměrné vyrovnávací platbě na základě reálných číselných údajů, přičemž podle M6 by zavedení těchto mechanismů ve Francii by bylo neúčinné.
(59)
Ve svých připomínkách ze dne 2. listopadu 2009 staví televizní kanál Télévision Française 1 (TF 1) reformu financování France Télévisions do kontextu strukturálních změn ovlivňujících trh s reklamou, na němž dochází k silnému rozvoji internetu. Televize představovala v roce 2008 pouze asi 11 % z 33 miliard EUR výdajů na komunikace inzerentů. Obrat z reklamy televizních kanálů vysílajících pozemní digitální cestou vzrostl od ledna do září 2009 o 60 % oproti poklesu o 8 % v případě všech tří soukromých kanálů v historii televize. Daně a poplatky odvedené TF1 za rok 2008 představují 60 % jeho výsledku. Víceleté smlouvy o nabývání vysílacích práv, cenová inflace a nepružnost nákladů včetně nákladů na programovou skladbu, jež jsou způsobeny právními požadavky v oblasti produkce a vysílání francouzských a evropských děl, jež představují 30 % z celkového objemu poplatků, zmenšují podle TF1 jeho manévrovací prostor. Skutečnost, že bude podléhat novému audiovizuálnímu poplatku, by posílila narušení hospodářské soutěže na trhu.
(60)
Možný přesun poptávky inzerentů na TF1 je veřejně oznámeným předmětem poplatku z audiovizuální reklamy. Nejenže k očekávanému přesunu obratu ve výši 350 milionů EUR na všechny tři pozemní televizní kanály v roce 2009 nedošlo, tyto kanály dokonce vykázaly pokles o 450 milionů EUR oproti odhadům. Kromě toho by byl rozsah tohoto přesunu každopádně omezen právními předpisy, které při provádění práva Evropské unie omezují čas vysílání reklam na maximálně dvanáct minut za jednu vysílací hodinu, pokud se nepřekročí celodenní průměr šesti minut za hodinu.
(61)
TF1 se domnívá, že poplatek představuje státní podporu ze dvou důvodů: tím, že France Télévisions již ve skutečnosti nebude povinna platit poplatek po 30. listopadu 2011 (k tomuto datu bude povinna ukončit vysílání reklamních spotů a částky za ně inkasované tvoří základ poplatku), a za druhé tím, že France Télévisions obdrží zdroje takto získané, neboť z četných vládních a parlamentních prohlášení při debatách o návrhu zákona vyplývá, že tento poplatek je určen na financování podpory. Při posuzování podpory by tedy měl být vzat v úvahu režim zdanění určený na financování podpory, a to nezávisle na jeho zákonnosti.
(62)
Kanál TF1 se domnívá, že jeho povinnosti jsou srovnatelné a s povinnostmi skupiny France Télévisions, jejíž programy se takřka neliší od jejích. I když TF1 vítá přepracování smlouvy o cílech a prostředcích a seznamu úkolů a povinností v důsledku reformy veřejnoprávního audiovizuálního vysílání, má s odvoláním na stanovisko Účetního dvora za to, že nabídka veřejnoprávního vysílání je nedostatečně individualizována. Tak je zdůrazněno, že v dřívějších seznamech úkolů a povinností představovaly kvantitativní povinnosti vysílání 10 % programové skladby.
(63)
Stejně tak nedostatečná je kontrola nákladů a kvalita řízení France Télévisions, jež způsobují, že veřejná služba není poskytována za nejnižší náklady pro společenství a vzniká riziko nadměrné vyrovnávací platby. Komise by také v tomto ohledu měla prověřit růst zisků z obchodních činností, synergické účinky, které by měly po roce 2009 vyplynout ze založení jediného podniku France Télévisions, a sebemenší tlak na náklady na programovou skladbu vyplývající z menší závislosti inzerentů.
V. PŘIPOMÍNKY FRANCOUZSKÉ REPUBLIKY
(64)
Pokud jde o použití čl. 106 odst. 2 SFEU, Francouzská republika se ve svých připomínkách předaných dne 7. října 2009 a následně upřesněných odvolává zejména na pochybnosti Komise vyjádřené na jednu stranu ohledně přiměřenosti veřejného financování a rizika nadměrné vyrovnávací platby, na stranu druhou ohledně zohlednění nových poplatků zavedených reformou veřejnoprávního audiovizuálního vysílání za účelem posouzení slučitelnosti oznámeného opatření s vnitřním trhem.
V.1 Přiměřenost financování a kontrola ex-post rizika nadměrné vyrovnávací platby
(65)
Francouzská republika upřesňuje, že oznámené opatření není vyrovnávací platbou za ztrátu příjmů skupiny France Télévisions z reklamy, i když odhadované částky uvedené pro informaci k tomu přihlížejí, nýbrž jde o financování určené ke krytí nákladů na plnění poslání veřejné služby. Potřeby financování se budou muset vyvíjet v závislosti na změnách nákladů na programovou skladbu, na kolísání příjmů z obchodní činnosti nebo na vysílacích prostředcích.
(66)
Francouzská republika zdůrazňuje, že potvrzení ex ante týkající se neexistence rizika nadměrné vyrovnávací platby je nutno provést ověřením existence kontrolních mechanismů stanovených právními a správními předpisy v souladu s judikaturou a prováděcí praxí Komise, a nikoli s ohledem na uvedené odhadované orientační částky dotace a budoucích nákladů. Orientační částky jsou uvedeny pro ilustraci na základě obchodního plánu schváleného orgány dozoru a France Télévisions. Metoda výpočtu dotace nespočívá v odhadu snížení příjmů France Télévisions z reklamy. Výpočet bude spočívat v obecném vzorci: pro každý rok bude kombinovaná částka příspěvku na veřejnoprávní audiovizuální vysílání a rozpočtové dotace - při dodržení závazků Francouzské republiky a kontrolních mechanismů ex post stanovených právními a správními předpisy - úměrná nákladům na poslání veřejné služby France Télévisions sníženým o příjmy z obchodní činnosti.
(67)
Kromě toho, pokud jde o nové inovativní audiovizuální služby uvedené ve sdělení o vysílání, Francouzská republika zdůrazňuje, že některé jsou již uvedeny v novém seznamu úkolů a povinností France Télévisions a v pozměněné smlouvě o cílech a prostředcích, které byly a budou předmětem předběžných a pravidelných kontrol a konzultací, jež jsou popsány výše. Pokud jde o budoucí vývoj, Francie se domnívá, že zavedení každé významné nové služby musí být zapracováno do smlouvy o cílech a prostředcích, na niž se budou vztahovat tytéž kontroly.
(68)
Kromě toho, vzhledem k nabytí účinnosti sdělení o vysílání po zahájení tohoto řízení se Francouzská republika zavazuje ke zdokonalení svého systému finanční kontroly ex post, aby vyhověla nově upřesněným pravidlům tohoto sdělení ve věci mechanismu finanční kontroly. Bylo tak stanoveno, že se změní článek 2 nařízení č. 2007-958 ze dne 15. května 2007. Účelem této změny je:
-
zajistit, aby zpráva o oddělených účtech - což je požadavek umožňující zajistit kontrolu, zda nedošlo k nadměrné vyrovnávací platbě - byla, podobně jako zpráva podle článku 3, kontrolována externím subjektem, jehož výběr podléhá schválení ministra odpovědného za komunikace, předána tomuto ministrovi, jakož i národnímu shromáždění a senátu, a vyhotovena na náklady France Télévisions,
-
zdokonalit funkční mechanismus schopný zajistit skutečné navrácení případných nadměrných vyrovnávacích plateb nebo křížových dotací, které by tyto oddělené účty odhalily a které by nebyly slučitelné s článkem 53 zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 o svobodě sdělovacích prostředků, jakož i se sdělením Komise o vysílání.
(69)
Francouzské orgány se za účelem zdokonalení informovanosti Komise v průběhu prvních let reformy, která byla zahájena zákonem č. 2009-258 ze dne 5. března 2009, rovněž zavazují sdělovat Komisi v letech 2010 až 2013:
-
zprávy vypracované podle článků 2 a 3 výše uvedeného pozměněného nařízení ve lhůtě nejpozději šesti měsíců po schválení účtů valnou hromadou, včetně údajů týkajících se vývoje podílů na trhu s reklamou od roku 2007,
-
veřejné údaje o monitoringu plnění poslání veřejné služby France Télévisions, jako je výroční zpráva o televizních kanálech vypracovaná Nejvyšší radou pro audiovizuální vysílání (ustanoveno článkem 18 zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986) a zápis ze slyšení prezidenta France Télévisions před parlamentními výbory (kulturní a finanční výbory národního shromáždění a senátu) ohledně ročního plnění smlouvy o cílech a prostředcích (jak stanoví článek 53 výše uvedeného zákona).
V.2 Zohlednění nových poplatků zavedených reformou veřejnoprávního audiovizuálního vysílání
(70)
Francouzská republika má za to, že ve svém oznámení nepřihlédla k novým poplatkům z reklamy a elektronických komunikací. I když byly tyto poplatky zavedeny stejným legislativním nástrojem, kterým byla zavedena reforma, nespadají do oznámeného opatření.
(71)
Francouzská republika upřesňuje, že veřejná prohlášení před hlasováním o zákonu, o němž se zmiňuje rozhodnutí o zahájení řízení, později popřená ustanoveními tohoto zákona, nepostačují ke zjištění vztahu závazného určení mezi poplatky a financováním podpory podle práva Evropské unie. Podle francouzského práva jsou tyto poplatky vybírány ve prospěch souhrnného státního rozpočtu, přispívají k financování veškerých veřejných výdajů a odpovídají zásadám rozpočtové univerzálnosti a jednotnosti, které jsou součástí ústavnosti veřejných financí jako celku. Podle článku 36 ústavního zákona ze dne 1. srpna 2001 o rozpočtových zákonech může částečné nebo úplné přidělení zdroje určeného ve prospěch státu právnické osobě vyplývat pouze z výslovného ustanovení rozpočtového zákona, který v daném případě neexistuje.
(72)
Francouzská republika kromě toho zdůrazňuje, že neexistuje návrh směřující k vytvoření vztahu závazného určení mezi uvedenými poplatky a financováním France Télévisions. Upřesňuje, že pokud by měla být zvažována změna struktury režimu, francouzské orgány by přikročily k novému oznámení Komisi podle ustanovení čl. 108 odst. 3 SFEU.
VI. POSOUZENÍ PODPORY
VI.1 Existence podpory ve smyslu čl. 107 odst. 1 SFEU
(73)
Článek 107 odst. 1 SFEU stanoví, že: „Podpory poskytované v jakékoli formě státem nebo ze státních prostředků, které narušují nebo mohou narušit hospodářskou soutěž tím, že zvýhodňují určité podniky nebo určitá odvětví výroby, jsou, pokud ovlivňují obchod mezi členskými státy, neslučitelné s vnitřním trhem, nestanoví-li Smlouvy jinak“. Tyto prováděcí podmínky jsou zkoumány níže:
VI.1.1 Státní zdroje
(74)
Rozpočtové podpory, které jsou předmětem tohoto oznámení, budou každoročně začleněny do rozpočtového zákona stanovujícího rozpočet francouzského státu. Jedná se tedy o opatření poskytnutá prostřednictvím státních zdrojů.
VI.1.2 Selektivní hospodářské zvýhodnění
(75)
Mechanismus rozpočtové podpory doplňující veřejné zdroje poskytnuté skupině France Télévisions je selektivní, neboť z něho bude mít výhody pouze France Télévisions. Roční rozpočtová podpora provozu, která má zejména umožnit, aby podnik pokračoval v činnosti, jej ochrání před ztrátou obchodních příjmů z reklamy, které až dosud částečně financovaly jeho výdaje a investice. France Télévisions tak bude moci dosáhnout takového podílu sledovanosti, který by bez rozpočtové podpory nemohla očekávat. Dostává se jí tak hospodářského zvýhodnění, jehož by nemohla dosáhnout jiným způsobem, nebo v tomto případě podpory, kterou by za jiných tržních podmínek, to znamená takových, za nichž působí její soukromí konkurenti, nezískala.
(76)
Komise kromě toho poznamenává, že Francouzská republika nevyslovila připomínky zpochybňující hodnocení Komise v rozhodnutí o zahájení řízení v tom ohledu, že by plánované dotace nesplňovaly kumulativní kritéria judikatury Altmark, a poskytovaly by tudíž hospodářské zvýhodnění představující státní podporu (13). Kromě toho poznamenává, že bez újmy na pozdějším vývoji řízení a výsledků France Télévisions v budoucích letech, zpráva francouzského Účetního dvora o France Télévisions - která byla zveřejněna v říjnu 2009 po rozhodnutí o zahájení řízení - podporuje její argumentaci, podle níž čtvrtá podmínka nebyla splněna.
(77)
Z předchozího zkrátka vyplývá, že rozpočtové podpory pouze pro skupinu France Télévisions prostřednictvím finančních zdrojů francouzského státu poskytují tomuto podniku selektivní zvýhodnění.
VI.1.3 Narušení hospodářské soutěže a nepříznivý vliv na obchod mezi členskými státy
(78)
France Télévisions působí v oblasti produkce a vysílání programů, které komerčně využívá, a to zejména vysíláním placené reklamy inzerentů nebo sponzorovaných programů ve své programové tvorbě a prodejem svých vysílacích práv nebo nákupem takových práv. Tyto obchodní činnosti jsou prováděny v konkurenci s jinými televizními kanály, jako například TF1, M6 a Canal+, zejména ve Francii, kde France Télévisions, jak zdůrazňují francouzské orgány, představuje čelní audiovizuální skupinu. Podíl France Télévisions by v roce 2010 měl činit asi 10 %, což by z ní stále činilo třetího nejvýznamnějšího dodavatele na francouzském trhu.
(79)
Až do termínu zrušení komerční reklamy koncem roku 2011 bude France Télévisions nadále působit na francouzském trhu televizní komerční reklamy v konkurenci s jinými provozovateli vysílání, i když vysílací časy budou omezeny. France Télévisions bude moci i po roce 2011 nabízet své služby inzerentům v oblasti reklamy na výrobky pod jejich obecným označením nebo v oblasti sponzorování pořadů v konkurenci s ostatními provozovateli vysílání působícími ve Francii. I když konkurenti France Télévisions plně využijí téměř úplného ústupu France Télévisions z trhu s reklamou, ke kterému došlo následkem reformy, France Télévisions bude na tomto trhu přesto nadále působit. Na základě odhadů příjmů z reklamy a sponzorování France Télévisions, které předložily francouzské orgány, si France Télévisions co do obratu a tržního podílu stálých konkurentů ve srovnání s rokem 2007 udrží v roce 2012 ještě 3,3 % trhu oproti více než zhruba 50 % v případě TF1 a 20 % v případě M6.
(80)
France Télévisions bude moci dosáhnout podílu na sledovanosti, kterého by nemohla dosáhnout bez dotčené rozpočtové podpory, což může mít dopad na sledovanost jiných provozovatelů vysílání, a tudíž na jejich obchodní činnost, čímž by došlo k porušení podmínek hospodářské soutěže. France Télévisions každopádně bude také nadále působit na trzích nákupu a prodeje audiovizuálních práv, její vyjednávací možnosti zůstanou díky uvedené podpoře zachovány. Pokračující investování do programové tvorby, které rozpočtové podpory umožňují, ovlivňuje tudíž míru, v níž může France Télévisions na těchto trzích nakupovat nebo prodávat.
(81)
Z výše uvedeného vyplývá, že rozpočtové podpory prostřednictvím finančních zdrojů francouzského státu pouze ve prospěch skupiny France Télévisions narušují nebo přinejmenším ohrožují hospodářskou soutěž v komerčním provozování vysílání ve Francii a v určité míře v jiných členských státech, kde se programy France Télévisions vysílají.
(82)
Trhy prodeje a nákupu audiovizuálních programů a vysílacích práv, na nichž France Télévisions působí, mají mezinárodní rozměr, i když nabytí práv je obvykle územně omezeno hranicemi členského státu. Kromě toho je vysílání programů France Télévisions, které může pokračovat díky státní podpoře, přijímáno v dalších členských státech, například v Belgii a v Lucembursku. France Télévisions vysílá také programy prostřednictvím internetu, které jsou dostupné i mimo území Francie.
(83)
Za těchto podmínek mohou zamýšlené rozpočtové podpory porušit podmínky hospodářské soutěže a nepříznivě ovlivnit obchod mezi členskými státy.
VI.1.4 Závěr ohledně existence státní podpory
(84)
Vzhledem k výše uvedenému představují rozpočtové podpory, které Francouzská republika zamýšlí poskytnout France Télévisions, státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 SFEU, jejíž slučitelnost s vnitřním trhem je nutno posoudit.
VI.2 Slučitelnost podle čl. 106 odst. 2 SFEU
(85)
Ustanovení čl. 106 odst. 2 SFEU stanoví, že „podniky pověřené poskytováním služeb obecného hospodářského zájmu nebo ty, které mají povahu fiskálního monopolu, podléhají pravidlům obsaženým ve Smlouvách, zejména pravidlům hospodářské soutěže, pokud uplatnění těchto pravidel nebrání právně nebo fakticky plnění zvláštních úkolů, které jim byly svěřeny. Rozvoj obchodu nesmí být dotčen v míře, která by byla v rozporu se zájmem Unie“.
(86)
Komise ve svém sdělení o vysílání formuluje zásady, jimiž se řídí při uplatňování článku 107 a čl. 106 odst. 2 SFEU o financování organizací veřejnoprávního vysílání státem. Posouzení Komise se v tomto ohledu týká obou následujících hledisek:
-
existence přesné a jasné definice poslání veřejné služby v úředním aktu, včetně poskytování významných nových služeb, podléhající mechanismům účinné kontroly subjektem nezávislým na provozovateli vysílání,
-
přiměřenost a transparentnost veřejného financování vyrovnávacích plateb nezbytných k tomuto poslání, aniž by vyrovnávací platby převýšily částku čistých nákladů poslání veřejné služby, které také podléhá účinným kontrolám.
VI.2.1 Přesná a jasná definice poslání veřejné služby v úředním aktu podléhající účinným kontrolám
(87)
Jak bylo upřesněno výše, Komise ve svém rozhodnutí o zahájení řízení a z důvodů v něm uvedených nevyslovila pochybnosti ani ohledně přiměřenosti definice poslání veřejné služby a zmocnění k němu, které bylo France Télévisions uloženo úředními akty, ani ohledně přiměřenosti prováděných externích kontrol způsobu, jímž France Télévisions plní uložené povinnosti, jak byly popsány výše. Komise má tudíž za to, že příslušná ustanovení pozměněného zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 (články 43-11, 44, 48 a 53) a jeho prováděcí nařízení nebo úřední akty týkající se zejména seznamu úkolů a povinností (nařízení č. 2009-796 ze dne 23. června 2009) a smlouvy o cílech a prostředcích jsou v souladu s prováděcími pravidly čl. 106 odst. 2 SFEU, která se týkají posuzování podpor, jež jsou poskytovány službám veřejnoprávního vysílání a uvedeny ve sdělení o vysílání.
(88)
Tento závěr se shodoval s dřívějšími závěry Komise v této věci podle tehdy platného sdělení, v jejích rozhodnutích z let 2003 a 2005 o France 2 a France 3 a z let 2008 a 2009 o France Télévisions.
(89)
Proto je zbytečné zkoumat celkem obecné připomínky, kterými se určité zúčastněné strany snaží potvrdit údajnou podobnost programové tvorby veřejnoprávních televizí a konkurentů, které jsou ve skutečnosti v rozporu s připomínkami jiných zúčastněných stran a které nemohou toto hodnocení změnit.
(90)
Pozměněný zákon č. 86-1067 o svobodě sdělovacích prostředků definuje rozsáhle, kvalitativně, avšak přesně povinnosti veřejné služby France Télévisions. Ta se musí zejména zaměřit na širokou veřejnost a předkládat různorodou nabídku odpovídající uloženému cíli při zohlednění hledisek pluralismu a demokratických, sociálních, občanských a kulturních potřeb společnosti. To, že jsou určití konkurenti z důvodu svého členství v Evropské vysílací unii povinni (UER) dodržovat stanovy této unie, jak zdůrazňuje FFTCE, nevytváří překážku zvláštním povinnostem veřejné služby uvedeným v úředních aktech Francouzské republiky, které jsou na rozdíl od povinností vyplývajících z členství v UER uloženy pouze France Télévisions.
(91)
Povinnosti France Télévisions jsou kromě toho v případě potřeby upřesněny ještě v seznamu úkolů a povinností a smlouvě o cílech a prostředcích a doplněny přesnými a kvantifikovanými ukazateli, jichž má být dosaženo v jejich programové skladbě a jimiž se nemusí konkurenční provozovatelé vysílání řídit. Veřejné prostředky jsou přidělovány France Télévisions proto, aby mohla dosáhnout cílů a splnit povinnosti veřejné služby, které jsou stanoveny právními a správními předpisy v obecném zájmu, kdežto soukromé zdroje jsou přidělovány konkurenčním provozovatelům vysílání za čistě výdělečným účelem. Stejně tak existence omezení stanovených předpisy nebo dobrovolně přijatých subjekty při provozování vysílání sama o sobě neznamená, že nabídka veřejnoprávních a soukromých provozovatelů vysílání je nerozlišená. Plnění těchto povinností veřejné služby vyplývajících ze zákona kromě toho podléhá - na rozdíl od povinností vyplývajících z členství v UER - pravidelným externím kontrolám, zejména parlamentním.
(92)
Mimo to SACD zdůrazňuje intenzivní angažování France Télévisions ve prospěch původní francouzské audiovizuální a filmové tvorby ve srovnání s konkurenty, na něž se vztahují mnohem menší povinnosti. Je jisté, že SACD ve svých připomínkách nijak nepodporuje ani nevysvětluje důvody, proč by měla být dovážená nefrancouzská díla, případně díla z jiných členských států, méně kvalitní než ta, která bude financovat France Télévisions. Pevné angažování ve prospěch původní tvorby, zvýšené výslovně i ve srovnání s konkurenty, totiž přispívá k uspokojení sociálních a kulturních potřeb francouzské společnosti, které musí programová tvorba France Télévisions vzhledem ke svým povinnostem služby obecného zájmu uspokojovat, a je s těmito potřebami přímo spojeno.
(93)
S ohledem na informace, které poskytla Francouzská republika, musí být toto kladné hodnocení definice a kontroly poslání veřejné služby France Télévisions rozšířeno na mechanismy určené k zavedení nových významných audiovizuálních služeb ve smyslu sdělení o vysílání, které nabylo účinnosti po rozhodnutí o zahájení tohoto řízení. Tyto služby, které rozšiřují programovou nabídku vysílání na jiné nosiče nebo formáty, jsou začleněny do seznamů úkolů a povinností a do smluv o cílech a prostředcích France Télévisions, které mimo jiné upřesňují a tlumočí zákonem stanovená poslání služby obecného hospodářského zájmu. Tyto dokumenty byly přijaty nařízením, jak je uvedeno výše, takže nové, již plánované služby a případné budoucí služby jsou předmětem stejných specifických postupů konzultace ex ante a kontroly ex post každoročního plnění, jako je tomu u uvedených poslání.
(94)
Je tedy vcelku zřejmé, že definice poslání veřejné služby, jíž byla pověřena France Télévisions, jakož i příslušné mechanismy kontroly, jsou v souladu s pravidly a zásadami stanovenými sdělením o vysílání, které samotné vycházejí z judikatury soudů Evropské unie.
VI.2.2 Přiměřenost a transparentnost veřejného financování
(95)
Mechanismus financování, který oznámila Francouzská republika a jehož součástí je každoroční dotace na vyrovnání úbytku a poté zániku reklamních spotů, má být víceletý a má tudíž fungovat i po zákonem stanoveném datu ukončení vysílání reklamních spotů; ve skutečnosti se jedná o listopad 2011.
(96)
Každoroční veřejné financování bude zahrnovat přidělení části zdrojů z příspěvku na veřejnoprávní vysílání, dříve poplatku, a roční dotaci podle zákona č. 2009-258 ze dne 5. března 2009. Ke stávající podpoře schválené Komisí rozhodnutím ze dne 20. dubna 2005, kterou plánovaný mechanismus nemění, se tudíž připojí rozpočtová podpora, jejíž přesnou výši stanoví každoročně rozpočtový zákon pro běžné finanční období. Francouzská republika ve svých připomínkách upřesňuje, že výše roční dotace bude stanovena ex ante před každým finančním obdobím na základě odhadovaných čistých nákladů veřejné služby.
(97)
To ostatně vyplývá z odhadů, které pro ilustraci poskytly francouzské orgány jako odpověď na pochybnosti Komise vyslovené v rozhodnutí o zahájení řízení. Komise bere na vědomí orientační charakter, který francouzské orgány přisuzují odhadům v obchodním plánu, a uznává, že pro podnik pověřený posláním veřejné služby, který za tím účelem musí nést víceleté náklady, je prospěšné, aby měl k dispozici finanční rámec stanovený obchodním plánem zahrnutým do dodatku smlouvy o cílech a prostředcích. Z výše uvedeného vyplývá, že orientační celkové veřejné zdroje, které jsou v něm uvedeny, souvisejí i přes jejich nižší hodnotu s položkami hrubých nákladů na poskytování této služby plánovaných pro období let 2010 až 2012.
(98)
Vzhledem k relativní předvídatelnosti hrubých nákladů, které jsou méně proměnlivé než příjmy z obchodní činnosti sloužící ke stanovení čistých nákladů, orientační číselné údaje v obchodním plánu podporují apriori tvrzení Francouzské republiky ohledně rozhodující povahy kritéria čistých nákladů na veřejnou službu pro stanovení roční částky budoucí dotace. Povinnost finančního vyrovnání od státu, jež stanoví zákon č. 2009-258 ze dne 5. března 2009, vyvolá oznámenou rozpočtovou podporu, aniž by podmínila její výši ve srovnání s případným odhadem ušlých příjmů z reklamy z důvodu zániku reklamních spotů.
(99)
Takový přístup je zřejmě objektivně oprávněný. Vzhledem k dlouhodobé povaze dotace by ke stanovení její výše v poměru k tomu, jaké by byly příjmy z reklamy, kdyby reklamní spoty nebyly zákonem zrušeny, například stanovením její výše podle příjmů před oznámením a zavedením reformy, a případně upravené v závislosti na vývoji trhu s televizní reklamou, docházelo čím dále tím svévolněji. Kdyby výše dotace byla takto vypočtena v poměru k předpokládaným příjmům, výraznější snížení hrubých nákladů na veřejnou službu, než se plánovalo, vyplývající například z budoucích synergických účinků při založení jediného podniku France Télévisions by mohlo vyvolat riziko nadměrné vyrovnávací platby z veřejných zdrojů.
(100)
Způsob výpočtu roční dotace v poměru k nákladům na poslání veřejné služby sníženým o nadále existující čisté příjmy z obchodní činnosti je mimo jiné v souladu se závazkem Francouzské republiky vyjádřeným nyní v článku 44 pozměněného zákona č. 86-1067 o svobodě sdělovacích prostředků a v článku 2 nařízení o finančních vztazích mezi francouzským státem a subjekty odvětví veřejnoprávního vysílání, aby veřejné zdroje přidělené France Télévisions nepřevýšily čisté náklady na plnění povinností veřejné služby, jimiž byla pověřena. Jak připomínají francouzské orgány, tento závazek a výše uvedená ustanovení jsou plně použitelná pro oznámenou rozpočtovou podporu a pro mechanismus ročního veřejného financování, jehož bude od nynějška nedělitelnou částí.
(101)
V důsledku toho se způsob výpočtu každoroční dotace v poměru k čistým nákladům poslání veřejné služby - a tudíž sníženým o nadále existující čisté příjmy z obchodní činnosti - jeví jako přiměřený ve smyslu sdělení Komise o vysílání.
(102)
V tomto ohledu nemohou protichůdné připomínky určitých zúčastněných stran tento závěr vyvrátit:
-
připomínky FFTCE prohlašující, že vyrovnávací platba za ušlý zisk z příjmů z reklamy, které nejsou součástí poslání veřejné služby, nespadá do financování tohoto poslání, nelze brát v úvahu, stejně jako připomínky M6 ohledně proměnlivosti, a tudíž nepřesnosti odhadů ztráty příjmů z obchodní činnosti; roční výše dotace musí být stanovena ex ante v závislosti na čistých nákladech veřejné služby France Télévisions, odhady výše dotace, které poskytla Francouzská republika na roky 2010, 2011 a 2012, jsou mimo jiné čistě orientační,
-
připomínky kanálu M6 potvrzující, že údajná neexistence nástrojů analytického účetnictví ve France Télévisions, na niž poukázal francouzský Účetní dvůr, strukturálně vede k nadměrné vyrovnávací platbě tím, že se dotace zakládá na neobjektivních složkách nákladů, nejsou stejně jako připomínky TF1 ohledně nadměrné vyrovnávací platby za nekontrolované nebo nesprávně řízené náklady odůvodněné; za prvé, Účetní dvůr poukázal v září 2009 na neexistenci kontrolních řídících nástrojů, které by na úrovni skupiny France Télévisions integrovaly nástroje analytického účetnictví dceřiných společností, a nikoli na neexistenci jakýchkoli řídících nástrojů analytického účetnictví; každá společnost skupiny France Télévisions analytické účetnictví vede.
-
Za druhé, posuzování slučitelnosti vyrovnávací platby s vnitřním trhem se na rozdíl od posuzování existence hospodářského zvýhodnění France Télévisions netýká nákladů, které by v odvětví vynaložil průměrný a řádně řízený podnik při poskytování služby obecného zájmu, nýbrž nákladů, které skutečně vynaloží France Télévisions, a to včetně stanoveného budoucího snížení; jak bylo ovšem uvedeno výše, celková výše veřejných zdrojů, která má být vyplacena France Télévisions, bude a priori nižší než náklady vynaložené na poskytování veřejné služby a bude určena tak, aby po odečtení čistých příjmů z obchodní činnosti nedošlo k nadměrným vyrovnávacím platbám.
(103)
Tyto neopodstatněné připomínky, pokud jde o předběžné stanovení výše každoročních dotací, mimo jiné neberou v úvahu existenci mechanismů kontroly ex post. Jak se uvádí níže, po každoročním předběžném stanovení výše dotace v rozpočtovém zákoně pro dané finanční období totiž následují mechanismy kontroly ex post, popřípadě vrácení dotace.
(104)
Sdělení o vysílání stanoví, že členské státy musejí zavést vhodné mechanismy k zamezení jakékoli nadměrné vyrovnávací platby a pravidelně kontrolovat využívání veřejného financování. Účinnost kontroly, jak byla upřesněna ve sdělení, by měla vyplynout z jejího pravidelného provádění nezávislým subjektem ve spojení s mechanismy pro vrácení případných nadměrných vyrovnávacích plateb nebo pro správné určení případných rezerv v následujícím období, které nepřevyšují 10 % každoročních nákladů veřejné služby na jedné straně, nebo případných křížových dotací na straně druhé.
(105)
Článek 44 zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 upřesňuje, že „veřejné zdroje přidělené subjektům veřejnoprávního audiovizuálního odvětví jako vyrovnání za povinnosti veřejné služby, které jim byly uloženy, nepřesahují výši nákladů na plnění uvedených povinností“. Toto ustanovení vyplývá ze závazků Francouzské republiky výslovně začlenit do zákona zásadu neposkytování nadměrných vyrovnávacích plateb za povinnosti veřejné služby stanovenou v rámci řízení, které vedlo k rozhodnutí Komise o slučitelnosti ze dne 20. dubna 2005 týkajícím se použití zdrojů z televizních poplatků (14).
(106)
Nařízení č. 2007-958 ze dne 15. května 2007 o finančních vztazích mezi státem a organizacemi veřejného sektoru audiovizuální komunikace zahrnuje do svého článku 2 stejná ustanovení jako článek 53 zákona ze dne 30. září 1986 s přihlédnutím k „přímým nebo nepřímým příjmům získaným z poslání veřejné služby“ a upřesňuje, že náklady na výkon veřejné služby byly určeny pomocí oddělených účtů. Nařízení v článku 3 stanoví, že France Télévisions a její dceřiné společnosti musí dodržovat při všech obchodních činnostech obvyklé tržní podmínky a že externí subjekt vypracuje roční zprávu o plnění této povinnosti, která bude předávána odpovědnému ministrovi, národnímu shromáždění a senátu. Na toto poslední ustanovení se odkazovalo také v závazcích Francouzské republiky uvedených v rozhodnutí Komise ze dne 20. dubna 2005, které je ve výše zmíněno v 7. bodě odůvodnění.
(107)
Tribunál Evropské unie rozhodl, že jak ustanovení potvrzující zásadu neposkytování nadměrných vyrovnávacích plateb, tak kontrola a prověrky podmínek, jimiž se France Télévisions řídí při svých obchodních činnostech, plně reagují na obavy, které Komise vyjádřila v průběhu řízení, jež vedlo k rozhodnutí ze dne 20. dubna 2005 (15). Tribunál ostatně potvrdil přiměřenost kontrol prováděných ex post a týkajících se dodržování těchto závazků (16).
(108)
Komise obdržela a prozkoumala zprávy o provádění článků 2 a 3 nařízení, které se týkají finančních období 2007 a 2008 (zprávy vypracované podle článku 3 nařízení, které byly za rok 2007 schváleny auditory společností PriceWaterhouseCoopers a KPMG a za rok 2008 společností Cabinet Rise), jakož i návrh zprávy za rok 2009 podle článku 2. V dostupných zprávách se dospělo k závěru, že veřejné zdroje přidělené skupině France Télévisions nepřesáhly čisté náklady na plnění povinností veřejné služby, jež byly France Télévisions uloženy, a že France Télévisions dodržovala obvyklé tržní podmínky při všech svých obchodních činnostech. Což tedy vylučuje případné křížové dotace mezi obchodními činnostmi a činnostmi veřejné služby. Na rozdíl od toho, co tvrdí zejména M6, z dotyčných zpráv mimo jiné vyplývá, že je pomocí stávajících účetních nástrojů možné zřídit nákladové a příjmové účty veřejné služby jednotlivých kanálů France Télévisions.
(109)
Podmínky kontroly ex post veřejných zdrojů stanovené nařízením č. 2007-958 se použijí na oznámenou rozpočtovou podporu. Celkové veřejné zdroje přidělené France Télévisions nepostačovaly od zavedení kontroly ke krytí čistých nákladů na plnění povinností veřejné služby, takže otázka poskytnutí případné nadměrné vyrovnávací platby nevyvstala. Ze střednědobých odhadů nákladů a příjmů uvedených v obchodním plánu a shrnutých pro ilustraci ve výše uvedené tabulce 1 vyplývá, že se v roce 2012 počítá s mírným přebytkem, který by měl být v případě, že se potvrdí a že není nezbytný ke snížení plánovaných schodků v letech 2010 a 2011, za běžných podmínek přednostně určen na výdaje ve prospěch audiovizuální tvorby.
(110)
Francouzská republika se v každém případě zavázala ke změně článku 2 nařízení č. 2007-958 ze dne 15. května 2007, aby uvedla stávající mechanismus do souladu s upřesněními, které byly v roce 2009 nově zavedeny sdělením o vysílání. Cílem takového postupu je, aby:
-
se zajistilo, že roční zpráva o oddělených účtech bude, podobně jako zpráva podle článku 3, zkontrolována externím subjektem, jehož výběr podléhá schválení ministra odpovědného za komunikace, předána tomuto ministrovi, jakož i národnímu shromáždění a senátu, a vyhotovena na náklady France Télévisions,
-
se zdokonalil funkční mechanismus schopný zajistit skutečné navrácení případných nadměrných vyrovnávacích plateb nebo křížových dotací, které by tyto oddělené účty odhalily a které by nebyly slučitelné s článkem 53 zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 o svobodě sdělovacích prostředků, jakož i se sdělením o vysílání.
(111)
Za těchto podmínek je zřejmé, že Francouzská republika zavede vhodné mechanismy pravidelné a účinné kontroly využívání veřejného financování, aby předešla jakékoli nadměrné vyrovnávací platbě nebo křížové dotaci, jak stanoví sdělení o vysílání.
(112)
Vzhledem k předchozímu je zřejmé, že možná konkurenční omezení vyplývající z působení France Télévisions na komerčních trzích budou i po úplném zavedení reformy celkem limitována. Toto působení bude pravděpodobně velmi omezené a předvídatelným účinkem reformy bude byť částečné přesunutí poptávky po televizní reklamě na konkurenty France Télévisions.
(113)
Jak totiž upozorňuje dopis, který zveřejnilo sedm soukromých televizních nebo rozhlasových stanic, dovedení reformy do konce až do zániku reklamních spotů France Télévisions by mohlo: „poskytnout soukromým médiím možnosti oživení, které potřebují“, kdežto zachování reklamních spotů: „by mělo neblahý dopad na všechna francouzská média a podstatně by změnilo hospodářské vyhlídky účastníků…“ (17).
(114)
Jinak řečeno, částečný ústup France Télévisions a změna orientace struktury jejích příjmů (obchodních nebo z veřejných vyrovnávacích plateb) na vysílání programů odpovídajících jejímu poslání obecného zájmu, bez přímého finančního vyrovnání za sledovanost, zmenšují možná konkurenční omezení na konkurenčních trzích, na nichž France Télévisions působí. Tento ústup otevírá prostor, který by mohly obsadit nově příchozí subjekty nebo subjekty, jejichž působení na trhu s reklamou je v současnosti omezené, čímž by do budoucna došlo k oživení hospodářské soutěže.
(115)
Z toho vyplývá, že s ohledem na poskytnutou informaci a závazky Francouzské republiky bude cílem veřejného financování umožnit France Télévisions, aby pokryla vynaložené čisté náklady na plnění povinností, které jí byly uloženy, a toto financování se bude muset omezit na uvedené náklady a bude nadále podléhat kontrolám ex post, které splňují kritéria platného sdělení o vysílání. Jelikož France Télévisions mimo jiné omezí své působení na konkurenčních trzích, zamýšlená podpora neohrozí rozvoj obchodu v rozsahu, který by byl v rozporu se zájmy Evropské unie, čímž splní prováděcí podmínky čl. 106 odst. 2 SFEU.
(116)
Kromě toho se Francouzská republika zavazuje, že bude předávat Komisi roční zprávy až do roku 2013, kdy bude reforma veřejnoprávního vysílání dovršena, což umožní monitorovat nejpodstatnější aspekty provádění reformy se zřetelem k pravidlům v oblasti státních podpor, tedy roční vyrovnávací platby a mechanismy kontroly ex post, podmínky, které France Télévisions uplatňuje na své obchodní činnosti, a vývoj jejího postavení na tomto trhu, jakož i každoroční plnění smluv o cílech a prostředcích.
(117)
Vzhledem k rozsahu reformy, k inovacím ve financování poslání veřejné služby France Télévisions, které reforma zavádí, k jejím důsledkům pro vývoj nákladů a příjmů France Télévisions a k nejistému hospodářskému prostředí na trzích, nepříznivě ovlivňujícímu příjmy z obchodní činnosti France Télévisions a jejích konkurentů, může tento závazek umožnit Komisi, aby kontrolovala a blíže monitorovala provádění reformy, stejně jako plnění závazků, které Francouzská republika přijala v rámci tohoto řízení.
(118)
Komise ve svém rozhodnutí o zahájení řízení vyjádřila pochybnosti ohledně existence případného vztahu závazného určení mezi příjmy z nových poplatků z reklamy a elektronických komunikací a roční dotací, která se má vyplácet France Télévisions od roku 2010. Kdyby takový vztah byl zjištěn, musely by být tyto poplatky považovány za nedílnou součást podpory a musely by se stát předmětem přezkumu slučitelnosti podpory s vnitřním trhem. Přestože bylo možno v roce 2009 existenci takového vztahu vyloučit, zejména vzhledem k datu nabytí účinnosti a provádění zákona č. 2009-258 ze dne 5. března 2009 o veřejnoprávním vysílání, do budoucna přetrvávala pochybnost s ohledem na dosavadní prohlášení nejvyšších francouzských orgánů.
(119)
Z judikatury Soudního dvora potvrzené rozsudkem ze dne 22. prosince 2008 o předběžné otázce ve věci Régie Networks (C-333/07), (bod 99) vyplývá následující: „Aby mohl být poplatek považován za nedílnou součást opatření podpory, musí na základě relevantní vnitrostátní právní úpravy existovat vztah závazného určení mezi dotčeným poplatkem a dotčenou podporou v tom smyslu, že výnos z poplatku je nezbytně určen k financování podpory a přímo ovlivňuje její výši, a v důsledku toho i posouzení slučitelnosti této podpory se společným trhem“ (18). Obě prováděcí podmínky stanovené Soudním dvorem, to znamená platné vnitrostátní předpisy a přímý vliv na výši podpory, jsou zkoumány dále.
(120)
Ve francouzském právu podle článku 36 ústavního zákona ze dne 1. srpna 2001 o rozpočtových zákonech může přidělení zdroje, jenž je určen francouzskému státu, jiné právnické osobě vyplývat pouze z výslovného ustanovení rozpočtového zákona. Rozpočtový zákon by měl tudíž výslovně stanovit, že výnos z poplatků z reklamy a elektronických komunikací zavedených zákonem č. 2009-258 ze dne 5. března 2009 bude v úplnosti nebo zčásti určen na financování France Télévisions. Takové ustanovení nebylo dodnes přijato. Francouzská republika se do budoucna zavazuje, že v souladu s ustanoveními čl. 108 odst. 3 SFEU přikročí k novému oznámení jakéhokoli návrhu struktury režimu Komisi. Za těchto podmínek nelze stanovit vztah závazného určení mezi oznámenou podporou a novými poplatky podle vnitrostátního práva ve smyslu judikatury Soudního dvora.
(121)
Nadto je zřejmé, že rozhodujícím kritériem pro stanovení roční výše rozpočtové podpory, kumulované s plánovanou výší přidělených zdrojů z audiovizuálních poplatků, bude výše čistých nákladů na povinnosti veřejné služby uložené France Télévisions, a nikoli výše příjmů z nových poplatků. Odhadované náklady na veřejnou službu však jsou a budou předmětem odhadů ex ante ve smlouvě o cílech a prostředcích podle článku 53 pozměněného zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 o svobodě sdělovacích prostředků, roční výše podpory plánovaná v návrhu rozpočtového zákona bude vyměřena v závislosti na plánovaných čistých nákladech a shodnost odhadů a výsledků bude muset být zjištěna a podle potřeby upravena ex post v rámci plánované zprávy podle článku 2 nařízení č. 2007-958 ze dne 15. května 2007 o finančních vztazích mezi státem a subjekty veřejného audiovizuálního odvětví. Jelikož jsou náklady vynakládány nezávisle na zdrojích vybraných z poplatků, výnos z poplatků nemůže přímo ovlivnit výši podpory. Kromě toho je zřejmé, že sazby poplatků, které původně stanovila francouzská vláda, byly v konečném znění zákona odhlasovaném parlamentem sníženy, aniž by se to projevilo v současném a úměrném snížení dotace, jež má být vyplacena France Télévisions.
(122)
Vzhledem k předchozímu nejsou poplatky z reklamy a elektronických komunikací zavedené zákonem č. 2009-258 ze dne 5. března 2009 nedílnou součástí podpory, a nemají být tudíž zahrnuty do posuzování její slučitelnosti s vnitřním trhem, na rozdíl od tvrzení určitých dalších zúčastněných stran, tedy ACT, FFTCE, Association des chaînes privées, M6 a TF1.
(123)
Tento závěr se nedotýká slučitelnosti uvedených poplatků a jejich specifických ustanovení jakožto odlišných opatření s právem Evropské unie, zejména pokud se jedná o poplatky z elektronických komunikací, pokud jde o otázky zkoumané v rámci řízení o porušení předpisů č. 2009/5061 s ohledem na směrnici 2002/20/ES nebo směrnici Evropského parlamentu a Rady 2002/21/ES ze dne 7. března 2002 o společném předpisovém rámci pro sítě a služby elektronických komunikací (19).
(124)
Komise mimo jiné bere na vědomí prohlášení Francie vylučující uvedené poplatky z jejího oznámení, které je předmětem tohoto rozhodnutí.
VII. ZÁVĚRY
(125)
Vzhledem k předchozímu dospěla Komise k závěru, že roční rozpočtovou podporu ve prospěch France Télévisions, uplatněnou jak uvedeno výše, lze prohlásit za slučitelnou s vnitřním trhem podle čl. 106 odst. 2 SFEU, podle zásad a prováděcích pravidel stanovených pro veřejnoprávní vysílání,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Státní podpora, kterou Francouzská republika hodlá poskytnout ve prospěch France Télévisions v podobě roční rozpočtové podpory podle čl. 53 pododstavce VI pozměněného zákona č. 86-1067 ze dne 30. září 1986 o svobodě sdělovacích prostředků, je slučitelná s vnitřním trhem v souladu s čl. 106 odst. 2 Smlouvy o fungování Evropské unie.
Poskytnutí této podpory je tudíž povoleno.
Článek 2
Toto rozhodnutí je určeno Francouzské republice.
V Bruselu dne 20. července 2010.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 20 lipca 2010 r.
w sprawie pomocy państwa C 27/09 (ex N 34/B/09) Dotacja budżetowa dla France Télévisions, którą Republika Francuska zamierza wdrożyć na rzecz France Télévisions
(notyfikowana jako dokument nr C(2010) 4918)
(Jedynie tekst w języku francuskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2011/140/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi artykułami (1) i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1)
Pismem z dnia 23 stycznia 2009 r. Republika Francuska zgłosiła Komisji zamiar udzielenia dotacji budżetowej na rzecz France Télévisions w wysokości 450 mln EUR, którą uwzględniono już w ustawie budżetowej na rok 2009. Dnia 13 marca 2009 r. Komisja zwróciła się o dodatkowe informacje, których Republika Francuska udzieliła dnia 25 maja 2009 r. W piśmie tym Republika Francuska szerzej omówiła przedmiot zgłoszenia, wyrażając zamiar wprowadzenia trwałego i wieloletniego mechanizmu finansowania publicznego France Télévisions, uwzględniającego między innymi udzielanie rocznej dotacji.
(2)
Pismem z dnia 1 września 2009 r. Komisja z jednej strony uznała, że dotacja budżetowa, którą przegłosowano na rok 2009, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”), z drugiej strony poinformowała Republikę Francuską o swojej decyzji o wszczęciu procedury przewidzianej w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do nowego mechanizmu finansowania publicznego France Télévisions na kolejne lata.
(3)
Republika Francuska przedstawiła swoje uwagi dnia 7 października 2009 r.
(4)
Decyzję Komisji o wszczęciu postępowania opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag dotyczących przedmiotowej pomocy.
(5)
Komisja otrzymała od zainteresowanych stron uwagi na ten temat. Przekazała je Republice Francuskiej, dając jej możliwość odniesienia się do nich, i otrzymała od niej uwagi w piśmie z dnia 15 stycznia 2010 r.
(6)
W dniach 23 kwietnia, 19 maja i 22 czerwca 2010 r. Republika Francuska przekazała Komisji szczegółowe lub dodatkowe informacje.
II. SZCZEGÓŁOWY OPIS MECHANIZMU FINANSOWANIA
(7)
Wieloletni mechanizm finansowania, który jest przedmiotem niniejszej decyzji, należy rozważać w kontekście finansowania zadań France Télévisions związanych ze świadczeniem usługi publicznej, które Komisja rozpatrywała w swoich decyzjach z dnia 10 grudnia 2003 r. (3), dnia 20 kwietnia 2005 r. (4), dnia 16 lipca 2008 r. (5) i dnia 1 września 2009 r. (6). Stanowi on jednak środek odmienny od środków, których dotyczyły decyzje z lat 2003, 2005 i 2008. W szczególności dotacje budżetowe, szerzej omówione poniżej, zwiększą środki publiczne przydzielane France Télévisions z tytułu opłaty na rzecz publicznego sektora audiowizualnego, dawniej zwanej należnością audiowizualną, która była przedmiotem decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2005 r. i której - jako pomocy istniejącej - nie zmieniono nowymi przepisami. Te dwa rodzaje środków publicznych będą przeznaczone na pokrycie kosztów realizacji zadań France Télévisions związanych ze świadczeniem usługi publicznej, pomniejszonych o utrzymane dochody netto z działalności komercyjnej.
II.1 Główne podstawy prawne
(8)
Główne przepisy w zakresie nowego mechanizmu finansowania publicznego zawarto w ustawie nr 2009-258 z dnia 5 marca 2009 r. dotyczącej komunikacji audiowizualnej i nowej usługi publicznej świadczonej przez telewizję. Zgłoszona pomoc stanowi część szerszego programu reform dotyczących struktur i zadań publicznego sektora audiowizualnego w ramach ogólnego interesu gospodarczego przewidzianych w ustawie. Ustawa zmienia więc przepisy ustawowe regulujące zadania France Télévisions związane ze świadczeniem usługi publicznej, w szczególności ustawę nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. o wolności komunikacji społecznej. Zadania te określono bardziej szczegółowo w specyfikacji i umowie w sprawie celów i środków France Télévisions, które zatwierdzono w przepisach przyjętych w celu wykonania ustawy o wolności komunikacji społecznej. Ustawa nr 2009-258 z dnia 5 marca 2009 r. zawiera również przepisy finansowe zmieniające kodeks podatkowy oraz zatwierdzające zasadę dotyczącą dotacji budżetowej na rzecz France Télévisions uwzględnionej w ustawie budżetowej.
II.2. Działalność i finansowanie beneficjenta: France Télévisions
(9)
France Télévisions jest spółką akcyjną utworzoną na mocy art. 44-I ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. o wolności komunikacji społecznej. Na mocy zmienionej ustawy powstała jedna spółka, France Télévisions, łącząca oddzielne podmioty prawne, które wcześniej były związane z różnymi kanałami. Spółka podlega kontroli gospodarczej i finansowej państwa francuskiego. Kapitał zakładowy dzieli się na akcje imienne, które mogą należeć wyłącznie do państwa. W zarządzie spółki oprócz prezesa zasiada czternastu członków, powoływanych na okres pięciu lat, wśród których znajduje się dwóch parlamentarzystów wyznaczonych przez komisje do spraw kultury odpowiednio Zgromadzenia Narodowego i Senatu, pięciu przedstawicieli władz państwowych, pięciu członków nominowanych przez Najwyższą Radę Audiowizualną (fr. Conseil Supérieur de l’Audiovisuel) oraz dwóch przedstawicieli pracowników.
(10)
France Télévisions jest największą francuską grupą prowadzącą działalność w sektorze audiowizualnym. Grupa zatrudnia około 11 000 osób i posiada takie kanały jak France 2, France 3, France 4, France 5 i France Ô, nadające na terytorium Francji metropolitalnej; w skład w grupy wchodzi także RFO, spółka skupiająca publiczne stacje telewizyjne i radiowe nadające we francuskich departamentach i na terytoriach zamorskich. W skład grupy wchodzą także dział reklamowy, chociaż bada się możliwość wycofania z tej działalności, oraz spółki prowadzące działalność dywersyfikacyjną. Niektóre kanały France Télévisions są kanałami o szerokim zasięgu nadawania w wielu państwach członkowskich, w szczególności w Belgii i w Luksemburgu.
(11)
W 2007 r., tj. w ostatnim roku obrotowym przed ogłoszeniem reformy publicznego sektora audiowizualnego, obroty France Télévisions wyniosły 2 927 mln EUR, w tym 64,2 % stanowiły środki pochodzące z należności audiowizualnej, 28,1 % - dochody komercyjne (z reklam i akcji sponsorskich), a 7,7 % - pozostałe dochody. W latach 2003-2007 udziały procentowe różnych składników obrotu były stosunkowo stabilne, przy czym dochody z reklam i akcji sponsorskich oscylowały na poziomie 30-28 %. W każdym roku z lat 2003-2007 cała grupa osiągnęła nieznacznie dodatni wynik netto, wynoszący łącznie dla całego okresu 99 mln EUR.
(12)
Ta tendencja odwróciła się po ogłoszeniu reformy publicznego sektora audiowizualnego w styczniu 2008 r., zakładającej w szczególności docelowe zniesienie dochodów pochodzących z nadawania reklam. Rok obrotowy 2008 był dla grupy France Télévisions rokiem deficytowym, który przyniósł wynik ujemny w wysokości [50-100] (7) mln EUR (z czego [50-100] mln EUR w ramach usługi publicznej), co wynikało w szczególności ze znacznego spadku dochodów z reklamy, którego nie wyrównała całkowicie dotacja nadzwyczajna w kwocie 150 mln EUR, której przyznanie Komisja zatwierdziła w decyzji z dnia 16 lipca 2008 r. W roku 2009, po wejściu w życie reformy publicznego sektora audiowizualnego, dotacja budżetowa wypłacona ostatecznie w wysokości 415 mln EUR, zatwierdzona przez Komisję w decyzji z dnia 1 września 2009 r., pozwoliła niemalże na zaradzenie spadkowi dochodów komercyjnych i grupa France Télévisions osiągnęła niewielką nadwyżkę ([10-20] mln EUR). W ramach usługi publicznej grupa poniosła jednak niewielką stratę na poziomie [0-5] mln EUR, zawdzięczając wynik dodatni spółkom komercyjnym wchodzącym w skład grupy.
(13)
Działalność France Télévisions i zarządzanie przedsiębiorstwem w latach 2004-2008 oraz jego pozycja w kontekście reformy publicznego sektora audiowizualnego były przedmiotem stosunkowo krytycznego sprawozdania francuskiego Trybunału Obrachunkowego, zatytułowanego France Télévisions a nowa telewizja publiczna. Sprawozdanie, do którego odnoszą się w swoich uwagach niektóre z zainteresowanych osób trzecich, przyjęto i podano do wiadomości publicznej dnia 14 października 2009 r., po przyjęciu decyzji o wszczęciu postępowania. W sprawozdaniu wskazano, że istnieją marginesy wzrostu dotychczas niewykorzystane w zarządzaniu i w wynikach France Télévisions oraz przedstawiono zalecenia mające na celu przyszłą poprawę w nowym kontekście związanym z reformą.
II.3. Zadania France Télévisions związane ze świadczeniem usługi publicznej
II.3.1. Ustawowa definicja zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej
(14)
Artykuł 43-11 zmienionej ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. określa zadania France Télévisions związane ze świadczeniem usługi publicznej; artykuł ten stanowi, że kanały publiczne „wypełniają zadania związane ze świadczeniem usługi publicznej w interesie ogólnym. Udostępniają publiczności, z uwzględnieniem wszystkich jej części składowych, szereg programów i usług charakteryzujących się różnorodnością i pluralizmem, dbałością o wysoką jakość i innowacyjność, poszanowaniem praw jednostki oraz konstytucyjnie określonych zasad demokratycznych. Przedstawiają zróżnicowaną ofertę programów informacyjnych, kulturalnych, edukacyjnych, rozrywkowych i sportowych, nadawanych techniką analogową i cyfrową. Sprzyjają prowadzeniu demokratycznej debaty, wymianie poglądów między różnymi grupami społecznymi, integracji społecznej oraz kształtowaniu postawy obywatelskiej. Realizują działania na rzecz spójności społecznej, różnorodności kulturowej i walki z dyskryminacją oraz proponują program odzwierciedlający różnorodność społeczeństwa francuskiego. Promują język francuski oraz, w stosownych przypadkach, języki regionalne i ukazują różnorodność dziedzictwa kulturowego i językowego Francji. Przyczyniają się do rozwoju i rozpowszechniania dorobku intelektualnego i artystycznego oraz wiedzy na temat państwa, gospodarki, społeczeństwa, nauki i techniki, a także do promowania edukacji w zakresie technik audiowizualnych oraz mediów. Sprzyjają nauce języków obcych. Uczestniczą w procesie edukacji w dziedzinie środowiska i zrównoważonego rozwoju. Dzięki odpowiednim rozwiązaniom umożliwiają odbiór nadawanych programów osobom niesłyszącym i niedosłyszącym. Zapewniają rzetelność, niezależność i pluralizm informacji oraz umożliwiają wyrażanie opinii osobom reprezentującym różne nurty myśli i różne poglądy, zgodnie z zasadą równego traktowania i z zaleceniami Najwyższej Rady Audiowizualnej. W celu wykonania swoich zadań podmioty publicznego sektora komunikacji audiowizualnej biorą udział w zewnętrznych działaniach o charakterze audiowizualnym, promowaniu frankofonii oraz rozpowszechnianiu francuskiej kultury i języka francuskiego na świecie. Dokładają starań na rzecz rozwoju nowych usług, mogących wzbogacić lub uzupełnić ich ofertę programową, a także nowych technik produkcji i nadawania programów oraz usług komunikacji audiowizualnej. Każdego roku w Parlamencie składa się sprawozdanie w celu określenia stanu wykonania przepisów niniejszego artykułu”.
II.3.2. Interpretacja obowiązku świadczenia usługi publicznej w ramach działalności France Télévisions
(15)
Jeżeli chodzi o konkretne przedstawienie tych zadań, art. 44 ust. I ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. stanowi, że France Télévisions ma obowiązek tworzenia i uwzględniania w programie audycji telewizyjnych i usług komunikacji audiowizualnej odpowiadających zadaniom związanym ze świadczeniem usługi publicznej określonym w art. 43-11 oraz w specyfikacji przewidzianej w art. 48 wspomnianej ustawy.
(16)
W dekrecie nr 2009-796 z dnia 23 czerwca 2009 r. określono jedną obowiązującą od tej pory specyfikację w odniesieniu do France Télévisions. W specyfikacji określono zakres działalności kanałów France Télévisions, w tym wiążące wymogi programowe nadawania, często w godzinach wysokiej oglądalności, codziennych audycji kulturalnych, muzycznych, w szczególności przedstawiających muzykę klasyczną z uwzględnieniem różnych orkiestr europejskich lub regionalnych oraz spektakli teatralnych lub popularnonaukowych (art. 4-7 specyfikacji). France Télévisions ma również obowiązek uwzględniania we wszystkich swoich programach wymiaru europejskiego, w szczególności poprzez nadawanie reportaży dotyczących stylów życia i zwyczajów kulturowych istniejących w innych państwach członkowskich, oraz nadawania programów religijnych poświęconych najważniejszym wyznaniom występującym we Francji (art. 14 i 15 specyfikacji). Określony jest również obowiązek utrzymania wysokiej i zrównoważonej oglądalności w odniesieniu do ogółu odbiorców (art. 18).
(17)
Ponadto zgodnie z art. 53 ustawy nr 86-1067 o wolności komunikacji społecznej między państwem a France Télévisions zawierane są wieloletnie umowy w sprawie celów i środków na okres od trzech do pięciu lat. W umowach tych - z poszanowaniem zadań France Télévisions związanych ze świadczeniem usługi publicznej - określa się w szczególności:
-
priorytetowe osie rozwoju przedsiębiorstwa,
-
zobowiązania podejmowane w odniesieniu do różnorodności i innowacyjności w tworzeniu programów,
-
minimalną wartość inwestycji France Télévisions w produkcję europejskich dzieł filmowych i audiowizualnych oraz dzieł we francuskiej wersji językowej, wyrażoną jako wartość procentowa w stosunku do dochodów i jako bezwzględna wartość liczbowa,
-
zobowiązania zapewniające uczestnictwo i życie obywatelskie osobom niepełnosprawnym; dostosowanie wszystkich programów telewizyjnych do potrzeb osób niesłyszących lub niedosłyszących,
-
zobowiązania zapewniające nadawanie programów telewizyjnych, które dzięki odpowiednim rozwiązaniom mogą odbierać osoby niewidome lub niedowidzące,
-
wstępny kosztorys działalności na każdy odnośny rok oraz przyjęte ilościowe i jakościowe wskaźniki dotyczące wykonania i wyników,
-
wartość przyznanych przedsiębiorstwu środków publicznych, w tym wartość środków przeznaczonych priorytetowo na zwiększenie budżetu programów,
-
wysokość oczekiwanego zysku z dochodów własnych, w tym wysokość dochodów pochodzących z reklam i akcji sponsorskich,
-
perspektywy gospodarcze w odniesieniu do usług odpłatnych,
-
w stosownych przypadkach perspektywy przywracania równowagi finansowej.
(18)
Obecnie obowiązek świadczenia usługi publicznej nałożony na France Télévisions jest przedmiotem umowy w sprawie celów i środków na lata 2007-2010 „France Télévisions - pierwszy zestaw darmowych kanałów cyfrowych” z dnia 24 kwietnia 2007 r., podpisanego przez ministrów sprawujących nadzór i przez prezesa France Télévisions. W rubryce celu I.2 „Promowanie wartości stanowiących istotę usługi publicznej” umowa określa cele wyrażone w formie konkretnych działań wraz z ilościowymi i jakościowymi wskaźnikami, które należy osiągnąć w poszczególnych obszarach, takich jak:
-
działanie na rzecz dostępu do programów kulturalnych dla szerszej grupy odbiorców w kontekście demokratyzacji kultury poprzez nadawanie co najmniej jednego programu kulturalnego w godzinach wysokiej oglądalności,
-
odzwierciedlanie pluralizmu w przedstawianych informacjach i debaty obywatelskiej,
-
przedstawianie szerokiej gamy dyscyplin sportowych ze szczególnym uwzględnieniem dyscyplin najrzadziej prezentowanych na kanałach prywatnych,
-
odzwierciedlanie różnorodności i eksponowanie znaczenia poszczególnych grup społeczeństwa francuskiego,
-
działanie na rzecz ochrony francuskiej i europejskiej tożsamości kulturowej, zwiększenia poziomu wiedzy na temat funkcjonowania Unii Europejskiej i jej wkładu oraz promowania nauki języków obcych.
(19)
W umowie uwzględniono również część dotyczącą finansowania wieloletniego, zawierającą klauzulę dostosowania, zgodnie z którą w zależności od poziomu dochodów z reklamy państwo i grupa zgadzają się na przeprowadzenie uzgodnień w celu dostosowania zapotrzebowania na środki publiczne, przy czym nadwyżki nieprzeznaczone na zmniejszanie zapotrzebowania na środki publiczne będą przeznaczane priorytetowo na wydatki na produkcję dzieł audiowizualnych.
(20)
W wyniku reformy sporządzono aneks do obowiązującej umowy w sprawie celów i środków na okres 2009-2012. W aneksie tym, którego część finansową szerzej omówiono poniżej, wzmocniono wartości stanowiące istotę usługi publicznej świadczonej przez France Télévisions i ustalono nowe wskaźniki ilościowe, które należy osiągnąć w poszczególnych latach w niektórych obszarach określonych w motywie 18.
II.3.3. Wprowadzanie nowych, innowacyjnych usług audiowizualnych
(21)
W nowej specyfikacji France Télévisions przewidziano wprowadzenie szeregu innowacyjnych usług mających na celu wzbogacenie oferty wydawniczej, takich jak internetowe usługi komunikacyjne, usługi mediów audiowizualnych na zamówienie lub usługi polegające na wzbogaceniu treści programów. Podobnie w aneksie do umowy w sprawie celów i środków również przewidziano wprowadzenie innowacyjnych usług, w szczególności nieodpłatnego lub odpłatnego udostępniania materiałów wideo, osobistej telewizji mobilnej, nadawania w Internecie, aplikacji mobilnych oraz regionalnych i tematycznych telewizji internetowych.
II.3.4. Zewnętrzna kontrola wypełniania obowiązku świadczenia usługi publicznej, w tym wprowadzania nowych usług
(22)
Zgodnie z art. 53 ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. zarząd France Télévisions zatwierdza projekt umowy w sprawie celów i środków tego przedsiębiorstwa i rozpatruje jej roczne wykonanie, przy czym wyniki tych prac podaje się do wiadomości publicznej. Umowy w sprawie celów i środków oraz ewentualne aneksy do tych umów przekazuje się przed ich podpisaniem komisjom do spraw kultury i finansów Zgromadzenia Narodowego i Senatu oraz Najwyższej Radzie Audiowizualnej. Komisje mogą wydać opinię w terminie sześciu tygodni.
(23)
Ponadto prezes France Télévisions przedstawia roczne sprawozdanie z wykonania umowy w sprawie celów i środków komisjom do spraw kultury i finansów Zgromadzenia Narodowego i Senatu. Przedstawiając sprawozdanie z wykonania umowy w sprawie celów i środków przedsiębiorstwa właściwym komisjom Zgromadzenia Narodowego i Senatu, prezes France Télévisions przedstawia również działalność i prace konsultacyjnej rady programowej powołanej w ramach przedsiębiorstwa, składającej się z telewidzów i zajmującej się wydawaniem opinii i zaleceń na temat programów.
(24)
Również wstępny projekt specyfikacji France Télévisions określonej w drodze dekretu był przedmiotem konsultacji społecznych przeprowadzonych w dniach 10-24 listopada 2008 r., podczas których około piętnastu podmiotów przedstawiło swoje uwagi, które doprowadziły do zmiany pierwotnego tekstu. Po przeprowadzeniu konsultacji swoją opinię wydała Najwyższa Rada Audiowizualna. Jeżeli chodzi o zewnętrzną kontrolę wykonania umowy, zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 30 września 1986 r. Najwyższa Rada Audiowizualna przekazuje roczne sprawozdanie komisjom do spraw kultury Zgromadzenia Narodowego i Senatu. Sprawozdanie przekazuje się również francuskiemu ministerstwu kultury i komunikacji społecznej.
(25)
Komisje parlamentarne, podobnie jak Najwyższa Rada Audiowizualna, mogą wysłuchiwać strony trzecie. W instancjach tych odbywają się regularne wysłuchania zainteresowanych stron, które przedstawiają swoje opinie na temat zagadnień dotyczących publicznego sektora audiowizualnego.
II.4. Rekompensata finansowa z tytułu stopniowego ograniczenia, a następnie zniesienia nadawania reklam
(26)
W celu zapewnienia większej wolności i niezależności radiofonii publicznej oraz ograniczenia jej zależności od wymogów o charakterze komercyjnym w art. 53 ust. VI zmienionej ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. o wolności komunikacji społecznej przewidziano ograniczenie, a następnie zniesienie nadawania reklam: „W programach nadawanych w godzinach od dwudziestej do szóstej w ramach krajowych usług telewizyjnych, o których mowa w art. 44 ust. I, z wyjątkiem programów regionalnych i lokalnych, nie umieszcza się reklam, chyba że są to reklamy towarów lub usług występujących pod swoją nazwą rodzajową. Przepis ten ma również zastosowanie do programów nadawanych w ramach tych usług w godzinach od szóstej do dwudziestej, licząc od momentu zaprzestania nadawania analogowego drogą naziemną w ramach usług określonych w ust. I na całym terytorium Francji metropolitalnej. Przepis nie dotyczy kampanii prowadzonych w interesie ogólnym”.
(27)
Zaprzestanie nadawania analogowego drogą naziemną w ramach usług telewizyjnych przewidziano najpóźniej na dzień 30 listopada 2011 r. Wyłączając stanowiący wyjątek przypadek reklam towarów i usług bez znaku towarowego, w kwestii nadawania reklam dopuszcza się odstępstwa w odniesieniu do departamentów i terytoriów zamorskich lub Nowej Kaledonii, z uwagi na brak oferty ze strony telewizji prywatnej nadającej program niekodowany drogą naziemną.
(28)
Zgodnie z art. 53 zmienionej ustawy nr 86-1067 o wolności komunikacji społecznej ograniczenie, a następnie zniesienie nadawania reklam w wyniku wejścia w życie ustawy, są podstawą do przyznania przez państwo rekompensaty finansowej na rzecz France Télévisions na warunkach określonych w każdej kolejnej ustawie budżetowej. W tym celu państwo francuskie stworzyło nowy program zatytułowany „Wkład w finansowanie publicznego sektora audiowizualnego” w ramach zadania pod hasłem „Media” uwzględnionego w ogólnym budżecie państwa. Jedynie o celów informacyjnych władze francuskie uznają, że część dotacji publicznej uzupełniającej kwotę uzyskaną z opłaty na rzecz publicznego sektora audiowizualnego wynosi ok. 460 mln EUR w 2010 r., 500 mln EUR w 2011 r. i 650 mln EUR w 2012 r.
(29)
Republika Francuska deklaruje, że w każdym roku finansowanie publiczne pochodzące z dotacji budżetowej będzie ustalane przy uwzględnieniu kosztów realizacji zadań France Télévisions związanych ze świadczeniem usługi publicznej i dodawane do środków uzyskanych z opłaty na rzecz publicznego sektora audiowizualnego po odjęciu utrzymanych dochodów z działalności komercyjnej. W tym kontekście władze francuskie przedstawiły prognozę kosztów i dochodów związanych z usługą publiczną France Télévisions opracowaną na podstawie planu operacyjnego na lata 2009-2012, którą podsumowano poniżej:
Tabela 1
Prognoza dochodów i kosztów związanych ze świadczeniem usługi publicznej France Télévisions w latach 2010-2012
(mln EUR)
2010
2011
2012
Budżet
Prognoza budżetowa
Prognoza budżetowa
A. Środki publiczne
[2 500-3 000]
[2 500-3 000]
[2 500-3 000]
B. Pozostałe dochody (z reklam, akcji sponsorskich itp.)
[300-600]
[300-600]
[300-600]
C. Koszt brutto świadczenia usługi publicznej
[3 500-3 000]
[3 500-3 000]
[3 500-3 000]
D. Koszt netto świadczenia usługi publicznej (C + B)
[3 000-2 500]
[3 000-2 500]
[3 000-2 500]
Różnica między kosztem netto świadczenia usługi publicznej a środkami publicznymi (D + A)
[- 50-50]
[- 50-50]
[- 50-50]
Źródło: Uwagi Francji z dnia 15 stycznia 2010 r.
(30)
Powyższa tabela przedstawia prognozowany deficyt odpowiadający niepokrytemu kosztowi netto w odniesieniu do rachunków świadczenia usługi publicznej przez France Télévisions w latach 2010 i 2011. Deficyt ten powinien się częściowo zbilansować w 2012 r., biorąc pod uwagę niewielką nadwyżkę w wysokości [30-50] EUR, czyli [0-5] % kosztów netto usługi publicznej. Jeżeli prognoza dotycząca nadwyżki na 2012 r. faktycznie się potwierdzi, co zakłada, że dochody i koszty kształtowałyby się w sposób dokładnie zgodny z prognozą, będzie to oznaczać, że wartość nadwyżki będzie niższa niż łączna wartość deficytu prognozowanego na lata 2010 i 2011. Zgodnie z obowiązującą umową w sprawie celów i środków nadwyżki nieprzeznaczone na zmniejszenie zapotrzebowania na środki publiczne muszą być priorytetowo przeznaczone na wydatki na produkcję dzieł audiowizualnych. Ponieważ dzieła te są zwykle przeznaczone do umieszczenia w programie, ewentualnej nadwyżki nie należy wykorzystywać na finansowanie działalności komercyjnej.
(31)
Należy zauważyć, że plan operacyjny na lata 2009-2012, przyjęty w rozdziale V aneksu do umowy w sprawie celów i środków, zastępuje część finansową umowy zawartej w kwietniu 2007 r., z uwzględnieniem nowych okoliczności wynikających z reformy oraz jej skutków finansowych. W planie operacyjnym przewidziano zmniejszenie całkowitych kosztów brutto świadczenia usługi publicznej w latach 2010-2012 przy ograniczeniu kosztów operacyjnych w stosunku do pierwotnej umowy, spadek kosztów nadawania i wykorzystanie synergii wynikającej z prowadzenia działalności w ramach wspólnego przedsiębiorstwa, mimo wystąpienia nowych kosztów towarzyszących reformie.
(32)
Jeżeli chodzi o dochody, przewidziane środki publiczne, chociaż wzrastają, nie równoważą całkowicie rachunków na lata 2010-2012 i, jak wskazano w tabeli 1, pozostają poniżej kosztów brutto usługi publicznej, w związku z czym równowaga finansowa przedstawiona w prognozach zależy od utrzymanych w każdym roku dochodów z działalności komercyjnej. Ponadto w planie operacyjnym zwrócono uwagę na znaczenie osiągnięcia równowagi w czasie krótszym niż przewidziany zarówno dla przedsiębiorstwa, jak i państwa, oraz wskazano na potrzebę systematycznego i dokładnego monitorowania w świetle pozytywnych lub negatywnych zmian sytuacji.
II.5. Ograniczenie środków publicznych
(33)
W art. 44 zmienionej ustawy nr 86-1067 o wolności komunikacji społecznej wskazano również, że „środki publiczne przydzielane podmiotom publicznego sektora audiowizualnego z tytułu rekompensaty za pełnienie obowiązków świadczenia usługi publicznej, które na nie nałożono, nie przewyższają kosztu wykonania tych obowiązków”. Przepis ten wynika ze zobowiązań podjętych przez Republikę Francuską, polegających na wyraźnym uwzględnieniu w ustawie zasady niestosowania nadmiernej rekompensaty z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej, w ramach postępowania, które doprowadziło do przyjęcia przez Komisję decyzji w sprawie zgodności pomocy z dnia 20 kwietnia 2005 r. w odniesieniu do wykorzystania środków publicznych pochodzących z należności audiowizualnej (8).
(34)
Zgodnie z tym zobowiązaniem w art. 2 dekretu nr 2007-958 z dnia 15 maja 2007 r. dotyczącego stosunków finansowych między państwem a podmiotami publicznego sektora komunikacji audiowizualnej zawarto to samo sformułowanie co w art. 53 ustawy z dnia 30 września 1986 r., uwzględniając „dochody bezpośrednie lub pośrednie pochodzące z realizacji zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej” i wskazano, że koszt wykonania obowiązków świadczenia usługi publicznej określa się w ramach oddzielnych rachunków. Artykuł 3 dekretu nakłada na France Télévisions i jej spółki zależne obowiązek przestrzegania warunków rynkowych w odniesieniu do całej działalności komercyjnej oraz o sporządzenia przez podmiot zewnętrzny rocznego sprawozdania dotyczącego wypełnienia tego obowiązku, które przekazuje się ministrowi sprawującemu nadzór, Zgromadzaniu Narodowemu i Senatowi.
(35)
Komisja otrzymała i zbadała sprawozdania z wykonania art. 2 i 3 dekretu odnośnie do lat lata obrotowe 2007 i 2008 (sprawozdania sporządzone zgodnie z art. 3 dekretu za rok 2007 zatwierdzili biegli rewidenci PriceWaterhouseCoopers i KPMG, a za rok 2008 - biegli rewidenci Cabinet Rise) oraz projekt sprawozdania przewidzianego w art. 2 za rok 2009.
II.6. Nowe podatki przewidziane w ramach reformy publicznego sektora audiowizualnego
(36)
Ustawa nr 2009-258 z dnia 5 marca 2009 r. zmieniła również kodeks podatkowy, wprowadzając nowe podatki z tytułu reklamy i łączności elektronicznej.
II.6.1. Podatek z tytułu reklam
(37)
W tomie pierwszym część pierwsza tytuł II ogólnego kodeksu podatkowego znajduje się obecnie rozdział VII f (fr. VII septies), który ustanawia podatek należny od każdego wydawcy usług telewizyjnych mającego siedzibę we Francji. Podstawą opodatkowania tym podatkiem jest nieuwzględniająca podatku od wartości dodanej kwota opłat za nadawanie reklam wnoszonych przez reklamodawców na rzecz odpowiednich podmiotów zobowiązanych do zapłaty podatku lub podmiotów zarządzających wpływami z reklam, po odliczeniu kwot zapłaconych z tytułu podatku przewidzianego w art. 302 a KC ogólnego kodeksu podatkowego, który zobowiązani są opłacać wydawcy i dystrybutorzy usług telewizyjnych nadający dzieła audiowizualne kwalifikujące się do wsparcia ze strony Narodowego Centrum Kinematografii (fr. Centre National de la Cinématographie). Kwoty te podlegają ryczałtowej obniżce o 4 %. Podatek oblicza się poprzez zastosowanie stawki 3 % do części kwoty rocznych płatności, bez podatku od wartości dodanej, należnej za każdą usługę telewizyjną, która przekracza 11 milionów euro.
(38)
W przypadku usług telewizyjnych innych niż nadawane metodą przekazu naziemnego w technice analogowej stawkę tę ustalono jednak na 1,5 % w 2009 r., 2 % w 2010 r. i 2,5 % w 2011 r. Do roku zaprzestania we Francji metropolitalnej nadawania usług telewizyjnych metodą przekazu naziemnego w technice analogowej na zasadzie przejściowej podatek ograniczono w odniesieniu do wszystkich podmiotów zobowiązanych do zapłaty podatku do 50 % wzrostu jego podstawy stwierdzonego dla roku kalendarzowego, za który należny jest podatek, w stosunku do roku 2008. W każdym razie kwota podatku nie może być niższa niż 1,5 % podstawy. W przypadku wydawców usług telewizyjnych, których dzienna oglądalność poza Francją metropolitalną przekracza 90 % ich całkowitej oglądalności, kwotę braną pod uwagę przy obliczaniu podatku pomniejsza się jednak o kwotę opłat za nadawanie reklam przeznaczonych na rynek europejski lub światowy pomnożoną przez udział oglądalności poza Francją metropolitalną w całkowitej rocznej oglądalności.
II.6.2. Podatek od usług łączności elektronicznej
(39)
W tomie pierwszym część pierwsza tytuł II ogólnego kodeksu podatkowego znajduje się obecnie rozdział VII g (fr. VII octies), który ustanawia podatek należny od każdego operatora łączności elektronicznej świadczącego usługi we Francji i uprzednio zgłoszonego w Urzędzie Regulacji Łączności Elektronicznej (fr. Autorité de régulation des communications électroniques). Podstawą opodatkowania tym podatkiem jest nieuwzględniająca podatku od wartości dodanej kwota abonamentów i innych opłat wnoszonych przez użytkowników jako zapłata za usługi łączności elektronicznej świadczone przez operatorów łączności elektronicznej, po odliczeniu kwoty odpisów amortyzacyjnych zaksięgowanych w ciągu roku obrotowego zamkniętego w odniesieniu do roku, w którym podatek stał się wymagalny, jeśli odpisy te odnoszą się do materiałów i wyposażenia nabytego przez operatorów w okresie rozpoczynającym się od wejścia ustawy w życie na potrzeby infrastruktury i sieci łączności elektronicznej znajdującej się na terytorium krajowym, których okres amortyzacji wynosi co najmniej dziesięć lat. Podatek oblicza się poprzez zastosowanie stawki 0,9 % do części podstawy, która przekracza 5 mln EUR.
III. PRZYCZYNY WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA
(40)
W decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja uznała, że rekompensata przewidziana na okres rozpoczynający się w 2010 r. może stanowić pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, toteż konieczne jest zbadanie jej zgodności z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 TFUE, zgodnie z zasadami i przepisami wykonawczymi ustanowionymi w odniesieniu do publicznych usług radiofonii i telewizji.
(41)
W kwestii istnienia działalności związanej ze świadczeniem usługi publicznej, w ramach której realizowane zadania określono wyraźnie w urzędowym akcie i która podlega stosownym mechanizmom kontroli, Komisja stwierdziła, nie wysuwając żadnych wątpliwości, podobnie jak w decyzjach z grudnia 2003 r., kwietnia 2005 r., lipca 2008 r. oraz września 2009 r., że zadania France Télévisions związane ze świadczeniem usługi publicznej są wyraźnie określone w urzędowych aktach wydanych lub podpisanych przez państwo francuskie na zasadach uwzględniających niezależną kontrolę nad France Télévisions.
(42)
Jeśli chodzi natomiast o badanie proporcjonalności przewidywanej rekompensaty finansowej w stosunku do kosztu netto świadczenia usługi publicznej, przy uwzględnieniu również skutków pomocy, Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące dwóch kwestii, a mianowicie:
-
po pierwsze, ryzyka nadmiernej rekompensaty kosztów netto świadczenia usługi publicznej za rok 2012 oraz prawdopodobnie za lata 2010 i 2011, ponieważ odnośnie do tych lat Komisja nie miała tak szczegółowych informacji, jak te dostarczone przez władze francuskie w odniesieniu do roku 2009, oraz
-
po drugie, możliwego związku między przeznaczeniem dochodów pochodzących z podatków z tytułu reklamy i łączności elektronicznej a pomocą dla France Télévisions, oraz, gdyby taki związek można było wykazać, ich negatywnych skutków i ich zgodności z Traktatem, zwłaszcza w kontekście brakującego bilansu skutków reformy finansowania France Télévisions z punktu widzenia konkurencji.
(43)
Ponadto Komisja zwróciła uwagę władz francuskich na przyjęcie w dniu 2 lipca 2009 r. komunikatu w sprawie stosowania zasad pomocy państwa wobec radiofonii i telewizji publicznej (9) (zwanego dalej „komunikatem w sprawie radiofonii i telewizji”) mającego zastosowanie od momentu publikacji do zgłoszonej pomocy i wezwała władze francuskie do uwzględnienia zmienionej wersji tego komunikatu w ich uwagach.
IV. UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(44)
W uwagach z dnia 2 listopada 2009 r. Stowarzyszenie Autorów i Kompozytorów Dramatycznych (fr. Société des auteurs et compositeurs dramatiques, SACD) zwraca uwagę Komisji na znaczenie obowiązków nałożonych na France Télévisions w związku ze wspieraniem twórczości należącej do dziedzictwa audiowizualnego. Znaczenie to zostało wzmocnione pod koniec 2008 r. poprzez porozumienie branżowe, które zostanie włączone do przyszłej umowy w sprawie celów. W 2010 r. France Télévisions musiała zatem przeznaczyć na twórczość należącą do dziedzictwa audiowizualnego część obrotów uwzględnionych w podstawie za 2009 r. wynoszącą 19 %, którą będzie należało zwiększyć do 20 %, czyli do 420 milionów EUR w 2012 r. Natomiast w przypadku TF1 odpowiednia część ogranicza się do 12,5 %, a w przypadku M6 i kanałów naziemnej telewizji cyfrowej nie przekracza 11 %. Zobowiązanie na rzecz kinematografii również będzie wzrastać średnio o ponad 1,2 % rocznie do 2012 r. Zniesieniu reklamy będzie towarzyszył wzrost kosztów związanych z układem audycji w zakresie obejmującym dzieła produkcji własnej i krajowej, których dotyczy zobowiązanie na rzecz innowacyjnej usługi publicznej wysokiej jakości.
(45)
Francuska Federacja Sektora Telekomunikacji i Łączności Elektronicznej (fr, Fédération Française des Télécommunications et des Communications Électroniques, FFTCE) w uwagach z dnia 30 października 2009 r., pod którymi podpisuje się również przedsiębiorstwo Iliad niebędące członkiem FFTCE, ocenia, że zniesienie reklamy komercyjnej samo w sobie nie przyczyni się do realizacji zadań France Télévisions związanych ze świadczeniem usługi publicznej. Ponieważ reklama nie stanowi integralnej części tych zadań misji, wszelka dotacja mająca wyłącznie rekompensować uszczuplenie dochodów bez uwzględniania rzeczywistych okoliczności realizacji zadań byłaby sama w sobie pomocą państwa niezgodną z art. 106 ust. 2 i art. 107 TFUE. Taka rekompensata musi odnosić się do kosztów właściwych dla usługi publicznej, które powinny być udokumentowane w oddzielnych rachunkach. Wydaje się jednak, że kwota dotacji na nadchodzące lata została ustalona na podstawie szacunkowej wysokości utraconych dochodów komercyjnych, co na rynku, na którym sytuacja uległa pogorszeniu, znacząco zakłóca warunki konkurencji z nadawcami prywatnymi. Chociaż całkowite obroty France Télévisions generowane przez reklamę na znajdującym się w trudnej sytuacji rynku z pewnością nie osiągnęłyby pułapu 500 milionów EUR, władze francuskie zobowiązały się do przekazania 450 milionów EUR w 2009 r. w zamian za samo zniesienie reklam po godzinie 20. W przyszłości dochody w formie dotacji także będą znacząco przewyższać dochody z reklam, jakie osiągałoby France Télévisions, gdyby nie wprowadzono reformy.
(46)
W odniesieniu do zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej w ogólnym interesie gospodarczym FFTCE zauważa, że obowiązki nałożone na France Télévisions istniały już wcześniej w statutach Europejskiej Unii Nadawców Publicznych (EBU), której France Télévisions jest członkiem, i miały zastosowanie niezależnie od tych zapisanych w prawie francuskim. Ograniczenia, zresztą niejasne, które nakłada ustawa, nie różnią się w znaczący sposób od ograniczeń wynikających ze statutów EBU, którym podlegają, jako członkowie EBU, także TF1 i Canal +, w związku z czym przyznawaną w myśl ustawy dotację stanowiącą rekompensatę należy uznać za pomoc państwa.
(47)
FTTCE twierdzi także, że nowy podatek od obrotów operatorów łączności elektronicznej wprowadzony reformą publicznego sektora audiowizualnego jest przeznaczany na finansowanie France Télévisions. Poza tym, że oświadczenia władz potwierdzają istnienie takiego związku, zmiany jego podstawy i stawki wpływają na zmiany kwoty dotacji. Wprowadzenie takiego podatku stanowi naruszenie art. 12 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (10), ponieważ państwa członkowskie nie mogą nakładać na operatorów żadnych innych podatków od obrotów niż te, które przewidziano w tej dyrektywie.
(48)
W uwagach z dnia 2 listopada 2009 r. Stowarzyszenie Telewizji Prywatnych (fr. Association des chaînes privées) ocenia, że niewłaściwe zarządzanie France Télévisions, którego wiele przykładów wykazał Trybunał Obrachunkowy, pogłębia skutek inflacyjny stwierdzony na rynku produkcji programów i nabywania praw. W sytuacji, w której nie prowadzi się rachunkowości kosztowej, brak kontroli kosztów powoduje niepewność przy określaniu kosztów realizacji zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej, które mają być finansowane, co stwarza ryzyko poważnego zawyżenia rekompensaty. Szereg wskaźników dowodzi, że nowy podatek w sektorze audiowizualnym zostanie przeznaczony na finansowanie France Télévisions, a przypisanie go do budżetu państwa ma wyłącznie na celu uniknięcie kontroli Komisji. Zmusza to konkurentów France Télévisions do finansowania pomocy, co prowadzi do zakłócenia konkurencji, które dodatkowo zmniejsza już i tak niewystarczające zróżnicowanie audycji na różnych kanałach tradycyjnych.
(49)
W uwagach z dnia 2 listopada 2009 r. Europejska Unia Nadawców Publicznych podkreśla nieodzownie prognostyczny charakter wszelkich przedstawianych przez Francję wieloletnich szacunków kosztów i przychodów nadawców publicznych. Takie szacunki muszą zakładać długotrwałą przejrzystość finansową, jaką musi dysponować operator, aby zapewnić ciągłość usługi przy zachowaniu pełnej niezależności. Korygowanie ewentualnych odchyleń w prognozach muszą zapewniać mechanizmy ex post. Decyzja Komisji powinna dotyczyć parametrów stosowanych w obliczeniach ex ante oraz wspomnianych mechanizmów, nie przesądzając o faktycznej kwocie przyszłej rekompensaty poprzez samo zatwierdzenie kwot szacunkowych kosztów i dochodów. W przeciwnym razie Komisja określałaby i kontrolowałby roczne kwoty w ramach systemu pomocy, a nie sam system pomocy. EBU wyraża również nadzieję, że Komisja postara się określić szacunkową kwotę związaną z efektami synergii i przyrostem wydajności w nadchodzących latach, ponieważ wydajność świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym nie podlega kontroli Komisji zgodnie z art. 106 ust. 2 TFUE.
(50)
W uwagach z dnia 2 listopada 2009 r. Stowarzyszenie Telewizji Komercyjnych w Europie (fr. Association des Télévisions Commerciales européennes, ACT) popiera decyzję Republiki Francuskiej znacząco ograniczającą nadawanie reklam komercyjnych przez nadawcę publicznego. ACT zauważa, że w tym przypadku nie spełniono dwóch warunków określonych w wyroku w sprawie Altmark (11), koniecznych do tego, aby planowany wkład z budżetu stanowił pomoc. ACT ocenia jednak, że jeżeli system finansowania oparty na pomocy z podatku pobieranego od dochodów z reklamy osiąganych przez konkurentów uznaje się za zgodny z prawem Unii, korzyści związane z wycofaniem z rynku zostałyby znacząco pomniejszone, gdyż taki system mógłby powodować, pod pewnymi względami, więcej zakłóceń niż tradycyjne podwójne systemy finansowania publicznego i komercyjnego.
(51)
ACT uważa, że obowiązek świadczenia usługi publicznej nałożony na France Télévisions nie ulegał fundamentalnym zmianom od 1994 r. i pozostawał podobny do obowiązków nadawców prywatnych. Podobnie szacunkowe dane dotyczące rekompensaty za utracone dochody z reklam w okresie do 2012 r. są niejasne i nie uwzględniają ani spadku kosztów powiązanych inwestycji, ani możliwej obniżki kosztów tworzenia programu przy mniejszych ograniczeniach ze strony reklamodawców, ani też zysków związanych z oczekiwanymi efektami synergii. Należy zbadać mechanizm dostosowywania dochodów publicznych i komercyjnych do kosztów przewidzianych w umowie w sprawie celów i środków, zwłaszcza w odniesieniu do zmienności dochodów komercyjnych, gdyż bez tego Komisja nie będzie dysponować wiarygodnymi informacjami koniecznymi do określenia rzeczywistych kosztów świadczenia usługi i do ewentualnego stwierdzenia nadmiernej rekompensaty. Takie sprawdzenie byłoby przeprowadzane w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo nie prowadzi rachunkowości kosztowej, jak wykazał Trybunał Obrachunkowy.
(52)
ACT jest także zdania, że pomoc jest w istocie finansowana z nowych podatków ustanowionych w ramach reformy oraz że w przypadku podatku z tytułu reklamy audiowizualnej reforma ta wprowadza we Francji porzucony już w innych państwach model finansowania usługi publicznej przez konkurentów. Mechanizm pomocy utrzymuje poziom zasobów France Télévisions, podczas gdy jest coraz bardziej oczywiste, że popyt ze strony reklamodawców nie zwraca się w całości w kierunku kanałów będących jej konkurentami. Ponadto taki mechanizm wzmacnia bariery w dostępie do francuskiego rynku.
(53)
W uwagach z dnia 2 listopada 2009 r. France Télévisions uznaje, że nie zyskuje dzięki zgłoszonemu mechanizmowi żadnej korzyści ekonomicznej w stosunku do swoich konkurentów, gdyż przedsiębiorstwo to otrzymuje wprawdzie ochronę przez utratą dochodów komercyjnych, lecz w zamian za przyjęcie nałożonego przez państwo ograniczenia, któremu nie podlega żaden podmiot prywatny na rynku, czyli za zaprzestanie nadawania reklam. Gdy zaprzestanie nadawania reklam wejdzie w życie, znikną wszelkie zakłócenia konkurencji na tym rynku, podczas gdy wywierana na konkurentów presja związana ze sponsorowaniem również zanika ze względu na ograniczoną obecność na rynku. Jeśli chodzi o nabywanie praw do nadawania zwanych „premium”, France Télévisions nie miała żadnej umowy na wyłączność z największymi graczami amerykańskimi, podczas gdy TF1 uzyskała 96 ze stu najlepszych oglądalności i 18 z 20 najlepszych oglądalności w 2008 r. France Télévisions musi za to inwestować w twórczość audiowizualną w oparciu o wymogi dotyczące jakości, które nie przystają do celów kanałów komercyjnych w zakresie oglądalności. Uznaje ona, że w odniesieniu do sprzedaży programów jej udział jest jedynie marginalny.
(54)
France Télévisions uważa ponadto że skoro przewidziana dla niej co roku kwota zależy pierwotnie, dokładnie i obiektywnie od kosztu realizacji jej zadań z korektą ex post w przypadku odchylenia od rzeczywistych kosztów, zgłoszony mechanizm spełnia drugi warunek ustanowiony w wyroku w sprawie Altmark. Czwarty warunek określony w tym wyroku jest według niej także spełniony. Efekty synergii nie mogły być wprawdzie wykorzystywane w przeszłości, lecz będzie to możliwe dzięki przekształceniu formy prawnej i statutów, biorąc pod uwagę, że ten czwarty warunek nie stanowi, iż usługę należy świadczyć przy możliwie najniższym poziomie kosztów, lecz że koszty powinny odpowiadać kosztom, jakie zostałyby poniesione przez przeciętne, prawidłowo zarządzane przedsiębiorstwo.
(55)
France Télévisions twierdzi, jeżeli chodzi o warunki zgodności zgłoszonego mechanizmu z rynkiem wewnętrznym, że z uwagi na fakt, iż ów mechanizm ma obowiązywać przez wiele lat, nie sposób określić koszty netto świadczenia usługi publicznej z pewnością wystarczającą do tego, aby Komisja mogła kontrolować ex ante, czy rekompensata nie jest nadmierna. Podczas gdy orientacyjne dane szacunkowe przedstawione w odniesieniu do lat 2010-2012 nie są niespójne z możliwością osiągnięcia wystarczającego zysku lub zapewnienia rezerwy ograniczonej do 10 % rocznych wydatków związanych ze świadczeniem usługi publicznej, przepisy ustawowe i wykonawcze ustanawiające kontrolę ex post pozwolą w każdym przypadku na zapewnienie proporcjonalności finansowania. Z uwagi na fakt, że zmienność kosztów układu audycji zależy od decyzji redakcyjnych, France Télévisions uważa, że spoczywają na niej jedynie obowiązki związane ze świadczeniem usługi publicznej nałożone przez prawo, z zachowaniem swobody Republiki Francuskiej w zakresie określenia jej zawartości. Obowiązki te przekładają się ponadto także na wymóg oglądalności, którego spełnienie nie jest łatwiejsze w wyniku zaprzestania nadawania reklam. Wręcz przeciwnie, konieczne będzie nabycie większej liczby programów.
(56)
W uwagach z dnia 2 listopada 2009 r. Métropole Télévisions (M6) uznaje, że planowany system finansowania stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE w szczególności z powodu odstępstwa od warunków drugiego i czwartego określonych w wyroku w sprawie Altmark: rekompensaty opartej na szacunkowej utracie dochodów komercyjnych, które i w teorii, i w praktyce podlegają wahaniom, nie można uznać za obliczoną na podstawie obiektywnych i przejrzystych parametrów odnoszących się do kosztów świadczenia usługi publicznej. Ponadto podstawą obliczeń nie są koszty, jakie poniosłoby przeciętne, prawidłowo zarządzane przedsiębiorstwo, lecz koszty France Télévisions, czyli przedsiębiorstwa, które, na co wskazuje wiele przesłanek, jest zarządzane w sposób niewydajny, co zwiększa koszty usługi publicznej ponoszone przez społeczeństwo.
(57)
Co do zgodności środka z rynkiem wewnętrznym M6 uważa, że planowany system finansowania jest sprzeczny z prawem, ponieważ w sposób systemowy powoduje nadmierną rekompensatę kosztów świadczenia usługi publicznej. Dyrektywa Komisji 2006/111/WE z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw (12) zobowiązuje Francję do przypisywania kosztów i dochodów związanych z usługą świadczoną w interesie ogólnym na podstawie konsekwentnie stosowanych zasad rachunkowości kosztowej. France Télévisions natomiast, co podkreślił Trybunał Obrachunkowy, nie posiada takich narzędzi księgowych. Nie ma zatem żadnych obiektywnych danych, które można by wykorzystać do obliczenia kwoty rekompensaty. Nadmierna rekompensata będzie więc nieunikniona, skoro dotacja ma być obliczana na podstawie dochodów komercyjnych, które nie wiążą się ze świadczeniem usługi publicznej i których nie należy uwzględniać w kosztach tej działalności. Nadmierna rekompensata będzie nieunikniona również z uwagi na niepewność prognoz dotyczących utraty dochodów i brak analizy kosztów.
(58)
Włączenie nowych podatków do mechanizmu finansowania spotęguje negatywny wpływ pomocy na rynki zakupu praw do nadawania - na których nieprawidłowe zarządzanie France Télévisions, korzystającą z ochrony w postaci pomocy publicznej, zwiększa koszty ponoszone przez konkurentów - oraz na działalność reklamową, którą France Télévisions przekształci w sponsorowanie, a M6, z uwagi na inny profil widowni, nie zajmie miejsca zwolnionego przez France Télévisions. W takich warunkach uzasadnione jest jedynie finansowanie ex post. Przedmiotowy mechanizm jest zatem strukturalnie niezgodny z prawem w sytuacji braku mechanizmów niezależnej kontroli ex post, która gwarantowałaby skutecznie zapobieganie nadmiernej rekompensacie na podstawie rzeczywistych danych, lecz której realizacja we Francji jest według M6 nieskuteczna.
(59)
W uwagach z dnia 2 listopada 2009 r. Télévision Française 1 (TF1) umieszcza reformę finansowania France Télévisions w kontekście zmian strukturalnych dotyczących rynku reklamy, na którym odnotowuje się coraz większy wzrost Internetu. Do telewizji trafiło zaledwie 11 % z około 33 mld EUR, które reklamodawcy przeznaczyli na emisję swych reklam w 2008 r. W okresie od stycznia do września 2009 r. obroty z reklam odnotowane przez kanały naziemnej telewizji cyfrowej wzrosły o 60 % w porównaniu z wynoszącym 8 % spadkiem, który dotyczył trzech tradycyjnych prywatnych kanałów telewizji naziemnej. W 2008 r. opłaty i podatki uiszczone przez TF1 stanowiły 60 % wyniku tego przedsiębiorstwa. Umowy zakupu wieloletnich praw do nadawania, wzrost cen i sztywność kosztów, z których 30 % stanowią koszty związane z układem audycji w kontekście obowiązków prawnych w zakresie produkcji i rozpowszechniania dzieł francuskich i europejskich, ograniczają według TF1 jej margines manewru. Jednoczesne obciążenie jej nowym podatkiem audiowizualnym zwiększy zakłócenia konkurencji na rynku.
(60)
Jako uzasadnienie podatku z tytułu reklamy audiowizualnej wskazuje się potencjalne przejęcie przez TF1 popytu reklamodawców. Tymczasem trzy kanały telewizji naziemnej nie tylko nie uzyskały w 2009 r. oczekiwanego przeniesienia obrotów w wysokości 350 milionów EUR, lecz odnotowały wręcz spadek o 450 milionów EUR w stosunku do prognoz. Rozmiar przejętych obrotów byłby w każdym razie ograniczony przepisami ustawowymi i wykonawczymi, które, w ramach transpozycji prawa Unii, stanowią, że czas przeznaczony na reklamy nie może przekraczać dwunastu minut na godzinę czasu antenowego, przy czym średni czas poświęcony na reklamy w ciągu całego dnia nie może przekraczać sześciu minut na godzinę.
(61)
TF1 uważa, że podatek stanowi podstawę pomocy państwa z dwóch powodów: po pierwsze France Télévisions w rzeczywistości nie będzie zobowiązana do jego opłacania po dniu 30 listopada 2011 r. (tj. terminu obowiązkowego zaprzestania przez France Télévisions nadawania reklam, za które pobierane są opłaty będące podstawą opodatkowania), a po drugie France Télévisions będzie odbiorcą zasobów zgromadzonych poprzez pobieranie tego podatku, gdyż z licznych oświadczeń rządu i parlamentu z okresu debaty nad projektem ustawy wynika, że przeznaczeniem przedmiotowego podatku jest finansowanie pomocy. Niezależnie od wewnętrznej zgodności tej pomocy z prawem, aby ją ocenić, należy rozpatrzyć finansujący ją system opodatkowania.
(62)
TF1 uważa, że podlega obowiązkom porównywalnym do obowiązków France Télévisions, której programy niewiele się różnią od programów TF1. O ile TF1 pozytywnie postrzega zmianę umowy w sprawie celów i środków oraz specyfikacji w wyniku reformy publicznego sektora audiowizualnego, to na podstawie opinii Trybunału Obrachunkowego uważa, że oferta publicznej usługi w zakresie radiofonii i telewizji jest niewystarczająco zindywidualizowana. W związku z tym podkreśla się, że w dawnych specyfikacjach ilościowe wymogi w zakresie nadawania odnosiły się do 10 % układów audycji.
(63)
Kontrola kosztów i jakości zarządzania we France Télévisions jest również całkowicie niewystarczająca, przez co usługa publiczna nie jest świadczona przy jak najniższym koszcie dla społeczeństwa i powstaje ryzyko nadmiernej rekompensaty. Komisja powinna zatem sprawdzić w tym względzie wzrost zysków z działalności komercyjnej, efekty synergii, które po 2009 r. powinny wynikać z utworzenia jednego przedsiębiorstwa France Télévisions, oraz mniejszą presję w zakresie kosztów układu audycji na skutek mniejszej zależności od reklamodawców.
V. UWAGI REPUBLIKI FRANCUSKIEJ
(64)
W uwagach przekazanych w dniu 7 października 2009 r., a następnie uszczegółowionych, w przedmiocie zastosowania art. 106 ust. 2 TFUE Republika Francuska odnosi się w szczególności do wątpliwości wyrażonych przez Komisję w ramach oceny zgodności zgłoszonego środka z rynkiem wewnętrznym po pierwsze odnośnie do proporcjonalności finansowania publicznego oraz ryzyka nadmiernej rekompensaty, a po drugie odnośnie do uwzględnienia nowych podatków wprowadzonych w ramach reformy publicznego sektora audiowizualnego.
V.1. Proporcjonalność finansowania i kontrola ex post ryzyka nadmiernej rekompensaty
(65)
Republika Francuska stwierdza, że zgłoszony środek nie jest rekompensatą dochodów z reklamy utraconych przez grupę France Télévisions, choć uwzględnia się je w orientacyjnych kwotach wskazanych w prognozach, lecz stanowi finansowanie przeznaczone na pokrycie kosztów realizacji zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej. Potrzeby w zakresie finansowania będą bowiem musiały ulegać zmianom w zależności od zmian w kosztach układu audycji, wahań dochodów komercyjnych lub metod nadawania.
(66)
Republika Francuska podkreśla, że ocena ex ante dotycząca ryzyka nadmiernej rekompensaty powinna polegać na sprawdzeniu, czy istnieją ustawowe i wykonawcze mechanizmy kontroli, zgodnie z orzecznictwem i praktyką stosowania prawa przez Komisję, a nie odnosić się do orientacyjnych kwot dotacji i kosztów przedstawionych w prognozach na przyszłość. Tytułem przykładu przedstawiono orientacyjne kwoty w świetle planu operacyjnego uzgodnionego przez organy sprawujące nadzór i France Télévisions. Metoda obliczania kwoty dotacji nie opiera się na danych szacunkowych dotyczących spadku dochodów France Télévisions z reklam. Obliczanie będzie opierać się na ogólnym wzorze, zgodnie z którym dla każdego roku łączna kwota opłaty na rzecz publicznego sektora audiowizualnego i dotacji budżetowej będzie, zgodnie z zobowiązaniami Republiki Francuskiej i mechanizmami kontroli ex post wprowadzonymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, proporcjonalna do kosztu realizacji zadań France Télévisions związanych ze świadczeniem usługi publicznej i pomniejszona o jej dochody komercyjne.
(67)
Ponadto w odniesieniu do nowych innowacyjnych usług audiowizualnych wspomnianych w komunikacie w sprawie radiofonii i telewizji Republika Francuska podkreśla, że pewną ich liczbę już przewidziano w obowiązującej France Télévisions nowej specyfikacji i zmienionej umowie w sprawie celów i środków, które były i będą przedmiotem uprzednich i regularnych kontroli i konsultacji opisanych powyżej. Francja uważa, że uruchomienie każdej nowej usługi o dużym znaczeniu powinno być w przyszłości regulowane w umowie w sprawie celów i środków, do której będą mieć zastosowanie takie same kontrole.
(68)
Z uwagi na wejście w życie komunikatu w sprawie radiofonii i telewizji po rozpoczęciu niniejszego postępowania Republika Francuska zobowiązuje się również do uzupełnienia swego sytemu kontroli finansowej ex post, aby dostosować go do nowo określonych zasad przedstawionych w tym komunikacie w odniesieniu do mechanizmów kontroli finansowej. Przewiduje się zatem zmianę art. 2 dekretu nr 2007-958 z dnia 15 maja 2007 r. Zmiana ta ma na celu:
-
zapewnienie sporządzania na koszt France Télévisions sprawozdania dotyczącego oddzielnych rachunków, wymaganego w celu umożliwienia kontroli braku nadmiernej rekompensaty, poddawanie tego sprawozdania, podobnie jak ma to miejsce w przypadku sprawozdania przewidzianego w art. 3, kontroli podmiotu zewnętrznego, którego wybór zatwierdza minister właściwy do spraw komunikacji społecznej, a także przekazywanie go temu ministrowi oraz Zgromadzeniu Narodowemu i Senatowi,
-
udoskonalenie operacyjnego mechanizmu służącego do zapewniania skutecznego odzyskiwania ewentualnej nadmiernej rekompensaty lub subsydiowania skrośnego, które wykazano w wspomnianych oddzielnych rachunkach i które byłyby niezgodne z art. 53 ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. o wolności komunikacji społecznej oraz z komunikatem Komisji w sprawie radiofonii i telewizji.
(69)
W celu uzupełnienia informacji przekazywanych Komisji w ciągu pierwszych lat reformy rozpoczętej ustawą nr 2009-258 z dnia 5 marca 2009 r. władze francuskie zobowiązują się również do przekazywania Komisji w latach 2010-2013:
-
sprawozdań sporządzonych na mocy art. 2 i 3 wspomnianego dekretu, po wprowadzeniu zmian, w terminie do sześciu miesięcy po zgromadzeniach ogólnych zatwierdzających sprawozdania finansowe, włączając dane dotyczące zmian zachodzących w udziałach w rynku reklamy od 2007 r.,
-
publicznych informacji dotyczących monitorowania realizacji zadań France Télévisions związanych ze świadczeniem usługi publicznej, tj. bilans kanałów sporządzany co roku przez Najwyższą Radę Audiowizualną (przewidziany w art. 18 ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r.) i protokół z przesłuchań prezesa France Télévisions przed komisjami parlamentarnymi (komisjami do spraw kulturalnych i finansowych Zgromadzenia Narodowego i Senatu) dotyczących rocznego wykonania umowy w sprawie celów i środków (zgodnie z art. 53 wspomnianej ustawy).
V.2. Uwzględnienie nowych podatków wprowadzonych reformą publicznego sektora audiowizualnego
(70)
Republika Francuska uważa, że w swoim zgłoszeniu nie uwzględniła nowych podatków z tytułu reklamy i łączności elektronicznej. Mimo że ustanawia je ten sam akt ustawodawczy, który wprowadza reformę, nie wchodzą one w zakres zgłoszonego środka.
(71)
Republika Francuska wyjaśnia, że oświadczenia składane publicznie przed głosowaniem nad ustawą wspomniane w decyzji o wszczęciu postępowania, którym ostatecznie zaprzeczają przepisy tej ustawy, nie są wystarczającą podstawą do stwierdzenia koniecznego związku między przeznaczeniem podatków a finansowaniem pomocy w ramach prawa Unii. Z punktu widzenia prawa francuskiego podatki te postrzegane są jako wpływ do ogólnego budżetu państwa przyczyniający się do finansowania ogółu wydatków publicznych i spełniają wymogi zasady uniwersalności i jednolitości budżetu, które należą do zbioru zasad zapewniających zgodność finansów publicznych z Konstytucją. Na mocy art. 36 ustawy organicznej z dnia 1 sierpnia 2001 r. w sprawie ustaw budżetowych przeznaczenie na rzecz osoby prawnej całości lub części środków stanowiących dochód państwa może wynikać wyłącznie z wyraźnego przepisu ustawy budżetowej, który w tym przypadku nie istnieje.
(72)
Republika Francuska podkreśla także, że nie istnieje planu ustanowienia związku między przeznaczeniem wspomnianych podatków a finansowaniem France Télévisions. Wyjaśnia, że gdyby władze francuskie miały zamiar zmienić strukturę systemu, wystosowałyby nowe zgłoszenie do Komisji zgodnie z przepisami art. 108 ust. 3 TFUE.
VI. OCENA ŚRODKÓW POMOCY
VI.1. Pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE
(73)
Artykuł 107 ust. 1 TFUE stanowi: „z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi”. Powyższe warunki stosowania omówiono poniżej.
VI.1.1. Zasoby państwowe
(74)
Dotacje budżetowe stanowiące przedmiot zgłoszenia będą co roku zapisywane w ustawie budżetowej ustanawiającej budżet państwa francuskiego. Oznacza to, że chodzi o środki przyznawane z zasobów państwowych.
VI.1.2. Selektywna korzyść ekonomiczna
(75)
Mechanizm udzielania dotacji budżetowej, która zwiększy zasoby publiczne oddawane do dyspozycji France Télévisions jest selektywny, ponieważ France Télévisions będzie jego jedynym beneficjentem. Roczna dotacja operacyjna z budżetu mająca w szczególności na celu umożliwienie prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwo chroni je wobec utraty dochodów komercyjnych z reklamy, które służyły dotychczas do finansowania części jej wydatków i inwestycji. France Télévisions będzie zatem mogła zdobyć część widowni, do której nie miała dostępu bez dotacji budżetowej. Osiągnie zatem korzyść ekonomiczną, której inaczej by nie uzyskała lub, w niniejszym przypadku dotyczącym dotacji, nie uzyskałaby w innych warunkach rynkowych, czyli w takich, w jakich działają jej konkurenci z sektora prywatnego.
(76)
Komisja zauważa ponadto że Republika Francuska nie sformułowała uwag podważających zawartą w decyzji o wszczęciu postępowania ocenę Komisji, że planowane dotacje nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w wyroku w sprawie Altmark i tym samym powodują wystąpienie korzyści ekonomicznej stanowiącej o istnieniu pomocy państwa (13). Zauważa również, że bez uszczerbku dla późniejszych zmian w zarządzaniu i wynikach France Télévisions w kolejnych latach, obecne sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego na temat France Télévisions - opublikowane w październiku 2009 r., tj. po podjęciu decyzji o wszczęciu postępowania - potwierdza argumentację, iż czwarty warunek nie jest spełniony.
(77)
Podsumowując, z powyższego wynika, że dotacje budżetowe przeznaczone tylko dla grupy France Télévisions pochodzące z zasobów finansowych państwa francuskiego stanowią selektywną korzyść dla tego przedsiębiorstwa.
VI.1.3. Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi
(78)
France Télévisions prowadzi działalność w dziedzinie produkcji i nadawania programów, które wykorzystuje w sposób komercyjny, zwłaszcza poprzez nadawanie płatnych reklam na rzecz reklamodawców lub umieszczanie w układzie audycji programów sponsorowanych, odsprzedając swoje prawa do nadawania lub nabywając takie prawa. Wspomniana działalność komercyjna jest prowadzona w ramach konkurencji z innymi kanałami, takimi jak TF1, M6 lub Canal +, zwłaszcza we Francji, gdzie, co podkreślają władze francuskie, grupa France Télévisions jest największą grupą audiowizualną. W 2010 r. udział France Télévisions w rynku powinien wynieść około 10 %, co nadal daje jej trzecie miejsce wśród największych dostawców na rynku francuskim.
(79)
Do upływu terminu zniesienia reklam komercyjnych z końcem 2011 r. France Télévisions będzie nadal, mimo wprowadzenia ograniczeń przedziałów czasowych, prowadzić działalność na francuskim rynku komercyjnej reklamy telewizyjnej, konkurując z innymi nadawcami. France Télévisions będzie mogła, nawet po 2011 r., oferować reklamodawcom swoje usługi w zakresie reklamy towarów pod ich nazwą rodzajową lub programów sponsorowanych, stanowiąc konkurencję dla innych nadawców działających we Francji. Nawet gdyby konkurenci France Télévisions w pełni wykorzystali prawie całkowite wycofanie France Télévisions z rynku reklamy na skutek reformy, nie zmieni to faktu, że France Télévisions wciąż będzie na nim obecna. W efekcie pod względem wolumenu i udziału w rynku stałych konkurentów w odniesieniu do 2007 r., jak wynika z danych szacunkowych dotyczących dochodów France Télévisions z reklamy i sponsorowania przedstawionych przez władze francuskie, France Télévisions zachowa 3,3 % udziałów w rynku w 2012 r., a TF1 i M6 będą posiadały odpowiednio około 50 % i 20 %.
(80)
France Télévisions będzie mogła uzyskać oglądalność, do której nie miałaby dostępu bez przedmiotowej dotacji budżetowej, co może mieć wpływ na oglądalność innych nadawców i tym samym na ich działalność komercyjną w sposób zakłócający warunki konkurencji. France Télévisions pozostanie w każdym razie aktywna również na rynkach nabywania i sprzedaży praw do nadawania, zachowując swoją siłę przetargową dzięki wspomnianemu wsparciu. Utrzymanie inwestycji w układ audycji, możliwe dzięki dotacjom budżetowym, ma zatem wpływ na sposób, w jaki France Télévisions może dokonywać zakupów lub sprzedaży na tych rynkach.
(81)
Z powyższego wynika, że dotacje budżetowe przeznaczone tylko dla grupy France Télévisions pochodzące z zasobów finansowych państwa francuskiego zakłócają konkurencję lub przynajmniej grożą jej zakłóceniem w zakresie komercyjnej działalności nadawczej we Francji i do pewnego stopnia w innych państwach członkowskich, w których nadawane są audycje France Télévisions.
(82)
Rynki sprzedaży i nabywania programów audiowizualnych i praw do nadawania, na których działa France Télévisions, mają zasięg międzynarodowy, nawet jeśli wymiar terytorialny dokonywanych zakupów ogranicza się zazwyczaj do jednego państwa członkowskiego. Ponadto programy France Télévisions, których nadawanie może być kontynuowane dzięki wsparciu państwa, można odbierać w innych państwach członkowskich, takich jak Belgia i Luksemburg. France Télévisions nadaje audycje również w Internecie, udostępniając je poza Francją.
(83)
W takich okolicznościach planowane dotacje budżetowe mogą zakłócić warunki konkurencji i wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
VI.1.4. Wniosek co do istnienia pomocy państwa
(84)
W świetle powyższego dotacje budżetowe, które Republika Francuska ma zamiar wypłacić na rzecz France Télévisions stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, którą należy zbadać pod kątem jej zgodności z rynkiem wewnętrznym.
VI.2. Zgodność w kontekście art. 106 ust. 2 TFUE
(85)
Artykuł 106 ust. 2 TFUE stanowi, że „[p]rzedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym lub mające charakter monopolu skarbowego podlegają normom Traktatów, zwłaszcza regułom konkurencji, w granicach, w jakich ich stosowanie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań im powierzonych. Rozwój handlu nie może być naruszony w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Unii”.
(86)
W komunikacie w sprawie radiofonii i telewizji publicznej Komisja przedstawia zasady, zgodnie z którymi postępuje podczas stosowania art. 107 i 106 ust. 2 TFUE do finansowania radiofonii i telewizji publicznej przez państwo. W tym kontekście ocena Komisji odnosi się do dwóch następujących aspektów:
-
istnienia w urzędowym akcie dokładnej i wyraźnej definicji zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej, w tym świadczenia ważnych nowych usług, podlegającej skutecznym mechanizmom kontroli przez podmiot niezależny od nadawcy,
-
proporcjonalnego i przejrzystego charakteru finansowania publicznego koniecznych rekompensat z tytułu realizacji tych zadań, tak, aby te rekompensaty nie przekraczały kwoty kosztów netto wynikających z zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej, również podlegających skutecznym kontrolom.
VI.2.1. Istnienie w urzędowym akcie dokładnej i wyraźnej definicji zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej podlegającej skutecznym kontrolom
(87)
Zgodnie z powyższymi wyjaśnieniami w decyzji o wszczęciu postępowania Komisja z powodów określonych w tej decyzji nie wyraziła wątpliwości ani w odniesieniu do odpowiedniości definicji i uprawnień związanych ze świadczeniem usługi publicznej udzielonych France Télévisions na mocy urzędowych aktów, ani w odniesieniu do odpowiedniości kontroli zewnętrznych, które dotyczą sposobu wywiązywania się przez France Télévisions z nałożonych na nią obowiązków, takich jak obowiązki opisane powyżej. W związku z tym Komisja uznała, że stosowne przepisy zmienionej ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. (art. 43-11, 44, 48 i 53) i dekretów lub aktów urzędowych, które ją wdrażają, w szczególności w zakresie specyfikacji (dekret nr 2009-796 z dnia 23 czerwca 2009 r.) oraz umowy w sprawie celów i środków, są zgodne z zasadami stosowania art. 106 ust. 2 TFUE dotyczącymi oceny pomocy na rzecz usług radiofonii i telewizji publicznej przedstawionymi w komunikacie w sprawie radiofonii i telewizji publicznej.
(88)
Wniosek ten jest analogiczny z wnioskami już wyciągniętymi w tej sprawie przez Komisję na podstawie obowiązującego wówczas komunikatu w decyzjach z lat 2003 i 2005 w odniesieniu do France 2 i France 3 oraz z lat 2008 i 2009 w odniesieniu do France Télévisions.
(89)
W związku z tym tylko z ostrożności należy zbadać zasadniczo ogólne uwagi niektórych zainteresowanych stron, które mają na celu potwierdzenie rzekomo podobnego charakteru programów w telewizji publicznej i w telewizjach będących jej konkurentami, a którym przeczą fakty zawarte w uwagach innych stron i które nie mogą zmienić tej oceny.
(90)
W zmienionej ustawie nr 86-1067 o wolności komunikacji społecznej określono w sposób ogólny, jakościowy, ale dokładny obowiązki z tytułu świadczenia usługi publicznej nałożone na France Télévisions. W szczególności ma się ona kierować do szerokiej grupy odbiorców i proponować zróżnicowaną ofertę zgodną z celem zaspokajania, w poszanowaniu zasady pluralizmu, demokratycznych, społecznych, obywatelskich i kulturowych potrzeb społeczeństwa. Fakt, że niektórzy konkurenci są zobowiązani, w związku z przynależnością do EBU, do przestrzegania jej statutu, co podkreśla FFTCE, nie stanowi przeszkody dla istnienia szczególnych obowiązków świadczenia usługi publicznej określonych w urzędowych aktach Republiki Francuskiej, które w przeciwieństwie do obowiązków wynikających z przynależności do EBU spoczywają jedynie na France Télévisions.
(91)
Ponadto w razie potrzeby obowiązki France Télévisions określa się także w specyfikacji i w umowie w sprawie celów i środków wraz z dokładnymi i określonymi ilościowo wskaźnikami, które France Télévisions musi osiągnąć w ramach układu audycji i które nie obowiązują nadawców będących jej konkurentami. France Télévisions otrzymuje środki publiczne, aby osiągnąć cele usługi publicznej i wywiązać się z obowiązków świadczenia usługi publicznej określonych w przepisach ustawowych i wykonawczych w interesie ogólnym, podczas gdy nadawcy będący jej konkurentami uzyskują środki prywatne w celach czysto zarobkowych. Podobnie istnienie ograniczeń nakładanych na mocy przepisów prawa lub przyjętych dobrowolnie przez operatorów w ich działalności nadawczej nie oznacza faktycznego istnienia niezróżnicowanej oferty nadawców publicznych i prywatnych. Obowiązki świadczenia usługi publicznej wynikające z ustawy, w przeciwieństwie do obowiązków wynikających z przynależności do EBU, również podlegają w odniesieniu do ich wypełnienia regularnym kontrolom zewnętrznym, w szczególności parlamentarnym.
(92)
Ponadto SACD zwraca uwagę na największe zaangażowanie France Télévisions na rzecz oryginalnej francuskiej twórczości audiowizualnej i kinematograficznej w porównaniu z konkurentami, na których spoczywają znacznie mniejsze obowiązki. Z pewnością uwagi SACD nie popierają ani nie ilustrują powodów, dla których przywożone dzieła niefrancuskie, ewentualnie z innych państw członkowskich, miałyby być gorszej jakości niż dzieła, które sfinansuje France Télévisions. Niemniej jednak wiążące zaangażowanie na rzecz twórczości oryginalnej, zwiększone zarówno w wartościach bezwzględnych, jak i w porównaniu z konkurentami, przyczynia się do spełniania potrzeb społecznych i kulturowych społeczeństwa francuskiego i jest bezpośrednio związane z tymi potrzebami, które układ programów France Télévisions musi zaspokoić w związku z jej obowiązkami świadczenia usług w ogólnym interesie.
(93)
W świetle informacji dostarczonych przez władze francuskie tę pozytywną ocenę dotyczącą określenia i kontroli zadań France Télévisions związanych ze świadczeniem usługi publicznej należy rozszerzyć na mechanizmy mające zastosowanie do uruchomienia nowych ważnych usług audiowizualnych w rozumieniu komunikatu w sprawie radiofonii i telewizji publicznej, którego stosowanie rozpoczęło się po przyjęciu decyzji o wszczęciu obecnego postępowania. Usługi te, które rozciągają ofertę programową radiofonii i telewizji na inne nośniki lub formaty, znajdują się w specyfikacjach i umowach w sprawie celów i środków France Télévisions, w których określone są i znajdują wyraz także zadania związane ze świadczeniem usług w ogólnym interesie gospodarczym przewidziane w przepisach prawa. Dokumenty te przyjmuje się w drodze dekretu jak wskazano powyżej, w związku z czym nowe już zaplanowane usługi i ewentualne przyszłe usługi podlegają takim samym szczegółowym procedurom konsultacji ex ante i kontroli rocznego wykonania ex post jak wspomniane zadania.
(94)
Zasadniczo wydaje się więc, że definicja zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej, które nałożono na France Télévisions, i związane z tym mechanizmy kontroli są zgodne z regułami i zasadami ustanowionymi w komunikacie w sprawie radiofonii i telewizji publicznej, które z kolei wynikają z orzecznictwa sądów Unii.
VI.2.2. Proporcjonalny i przejrzysty charakter finansowania publicznego
(95)
Mechanizm finansowania zgłoszony przez władze francuskie, którego częścią jest roczna dotacja mająca na celu rekompensatę ograniczenia, a następnie zniesienia nadawania reklam, ma mieć trwały charakter i w związku z tym wykraczać poza ustawowy termin zaprzestania nadawania reklam przewidziany w praktyce na listopad 2011 r.
(96)
Roczne finansowanie publiczne obejmie przydział części środków z tytułu opłaty na rzecz publicznego sektora audiowizualnego, dawniej zwanej należnością audiowizualną, i roczną dotację przewidzianą w ustawie nr 2009-258 z dnia 5 marca 2009 r. Do istniejącej pomocy zatwierdzonej przez Komisję w decyzji z dnia 20 kwietnia 2005 r., której nie zmienia planowany mechanizm, zostanie zatem dodana dotacja budżetowa, której dokładna wysokość będzie ustalana co roku w ustawie budżetowej na bieżący rok budżetowy. Władze francuskie w swoich uwagach wyjaśniają, że przewidziane koszty netto świadczenia usługi publicznej, które posłużą do określania ex ante - przed każdym rokiem budżetowym - kwoty rocznej dotacji.
(97)
Wynika to również z orientacyjnych danych szacunkowych przedstawionych przez władze francuskie w odpowiedzi na wątpliwości wyrażone przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania. Komisja zauważa orientacyjny charakter przypisywany przez władze francuskie prognozom planu operacyjnego i przyznaje, że dla przedsiębiorstwa, na które nałożono zadania związane ze świadczeniem usługi publicznej i które musi podejmować w związku z tym wieloletnie wydatki, użyteczne jest dysponowanie ramami finansowymi przewidzianymi w planie operacyjnym zawartym w aneksie do umowy w sprawie celów i środków. Jednocześnie znajdujące się w nim całkowite orientacyjne środki publiczne pozostają powiązane - mimo że są niższe - z kwotami kosztów brutto świadczenia tej usługi przewidzianymi na lata 2010-2012.
(98)
Przy uwzględnieniu względnej przewidywalności kosztów brutto, mniej zmiennych niż dochody ze źródeł komercyjnych, które służą do ustalenia kosztów netto, orientacyjne dane liczbowe zawarte w planie operacyjnym potwierdzają a priori twierdzenie władz francuskich dotyczące decydującego charakteru kryterium kosztów netto świadczenia usługi publicznej dla ustalenia rocznej kwoty przyszłej dotacji. Tym samym obowiązek rekompensaty finansowej ze strony państwa, który wprowadza ustawa nr 2009-258 z dnia 5 marca 2009 r., będzie czynnikiem uruchamiającym zgłoszoną dotację budżetową bez wpływu jej wysokości w stosunku do ewentualnych danych szacunkowych dotyczących oczekiwanego poziomu dochodów z reklam utraconych w wyniku zniesienia nadawania reklam.
(99)
Takie podejście wydaje się obiektywnie uzasadnione. W związku z trwałym charakterem dotacji ustalanie jej wysokości w stosunku do wysokości dochodów z reklam, które byłby możliwe do uzyskania, gdyby w wyniku wejścia w życie ustawy nie zaprzestano ich nadawania, na przykład poprzez ustalenie jej wysokości na poziomie dochodów sprzed ogłoszenia i wdrożenia reformy skorygowanych ewentualnie z uwzględnieniem zmian na rynku reklamy telewizyjnej, byłoby coraz bardziej arbitralne. Gdyby wysokość dotacji była obliczana w ten sposób, tj. w odniesieniu do domniemanych dochodów, zmniejszenie kosztów brutto świadczenia usługi publicznej w większym zakresie niż przewidziano, wynikające na przykład z przyszłych efektów synergii uzyskanych dzięki utworzeniu jednego przedsiębiorstwa France Télévisions, mogłoby spowodować ryzyko nadmiernej rekompensaty ze środków publicznych.
(100)
Ponadto sposób obliczania rocznej dotacji w stosunku od kosztu świadczenia usługi publicznej pomniejszonego o utrzymane dochody netto z działalności komercyjnej jest spójny ze zobowiązaniem podjętym przez Republikę Francuską, wyrażonym obecnie w art. 44 zmienionej ustawy nr 86-1067 o wolności komunikacji społecznej i w art. 2 dekretu dotyczącego stosunków finansowych między państwem francuskim a podmiotami publicznego sektora audiowizualnego, do dopilnowania, aby środki publiczne przydzielane na rzecz France Télévisions nie przekraczały kosztu netto wypełniania obowiązku świadczenia usługi publicznej nałożonych na to przedsiębiorstwo. Jak przypominają władze francuskie, zobowiązanie to oraz wyżej wymienione przepisy prawa mają w pełni zastosowanie do zgłoszonej dotacji budżetowej i do mechanizmu rocznego finansowania publicznego, którego integralną częścią będzie odtąd ta dotacja.
(101)
W związku z tym sposób obliczania dotacji rocznej w stosunku do kosztu netto świadczenia usługi publicznej - a więc z pomniejszeniem o utrzymane dochody netto z działalności komercyjnej - wydaje się proporcjonalny w rozumieniu komunikatu Komisji w sprawie radiofonii i telewizji publicznej.
(102)
W tym świetle uwagi sprzeczne z uwagami niektórych zainteresowanych osób trzecich nie mogą podważyć tego wniosku:
-
nie można uwzględnić uwag FFTCE, w których utrzymuje się, że rekompensata uszczuplenia dochodów z reklam, które nie należą do zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej, nie wiąże się z finansowaniem tych zadań, ani uwag M6 dotyczących zmiennego, a zatem niedokładnego charakteru szacunkowych danych dotyczących utraconych dochodów komercyjnych; roczna wysokość dotacji powinna zostać ustalona ex ante w zależności od kosztów netto świadczenia usługi publicznej przez France Télévisions, biorąc także pod uwagę fakt, że szacunkowe dane dotyczące tej kwoty podane przez władze francuskie na lata 2010, 2011 i 2012 są również czysto orientacyjne,
-
uwagi M6 mające na celu potwierdzenie, że rzekomy brak narzędzi rachunkowości kosztowej w France Télévisions wskazany przez francuski Trybunał Obrachunkowy powoduje strukturalną nadmierną rekompensatę poprzez fakt, że dotacja opiera się na nieobiektywnych elementach kosztowych, podobnie jak uwagi TF1 dotyczące nadmiernej rekompensaty niekontrolowanych lub niewłaściwie zarządzanych kosztów, nie mają uzasadnienia; po pierwsze, w październiku 2009 r. Trybunał Obrachunkowy stwierdził brak narzędzi zarządzania koordynującego integrującego na szczeblu grupy France Télévisions narzędzia rachunkowości kosztowej spółek zależnych, a nie brak jakichkolwiek narzędzi kosztowej rachunkowości zarządczej; w przypadku każdej spółki grupy France Télévisions istnieje rachunkowość kosztowa,
-
po drugie, badanie zgodności rekompensaty z rynkiem wewnętrznym, w przeciwieństwie do badania dotyczącego istnienia korzyści ekonomicznej na rzecz France Télévisions, nie odnosi się do kosztów, które przeciętne, dobrze zarządzane przedsiębiorstwo w tym sektorze mogłoby ponosić z tytułu świadczenia usługi w interesie ogólnym, ale do kosztów, które rzeczywiście poniesie France Télévisions, a więc kosztów uwzględniających przewidziane w przyszłości ograniczenie; jak wykazano powyżej, całkowita kwota środków publicznych przeznaczonych dla France Télévisions będzie a priori niższa od kosztów poniesionych z tytułu świadczenia usługi w interesie publicznym i zostanie ustalona w sposób mający na celu uniknięcie nadmiernej rekompensaty po odjęciu dochodów komercyjnych netto.
(103)
Te pozbawione uzasadnienia uwagi, jeśli chodzi o ustalanie ex ante kwoty rocznej dotacji, nie uwzględniają również istnienia mechanizmów kontroli ex post. Jak wykazano poniżej, po corocznym ustaleniu ex ante kwoty dotacji w ustawie budżetowej na rok obrotowy zastosowane będą mechanizmy kontroli ex post i w stosownym przypadku mechanizmy odzyskiwania.
(104)
W komunikacie w sprawie radiofonii i telewizji publicznej zobowiązano państwa członkowskie do wprowadzenia odpowiednich mechanizmów w celu przeciwdziałania wszelkiej nadmiernej rekompensacie poprzez prowadzenie regularnych kontroli wykorzystania finansowania publicznego. Zgodnie z komunikatem skuteczność kontroli powinna wynikać z przeprowadzania jej w regularnych odstępach czasu przez niezależny podmiot w połączeniu z mechanizmami mającymi na celu uzyskanie zwrotu ewentualnych nadmiernych rekompensat lub spowodowanie właściwego przydziału w następnym roku budżetowym ewentualnych rezerw nieprzekraczających 10 % rocznych kosztów świadczenia usługi publicznej z jednej strony lub ewentualnego subsydiowania skrośnego z drugiej strony.
(105)
Artykuł 44 ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. stanowi, że „środki publiczne przydzielane podmiotom publicznego sektora audiowizualnego z tytułu rekompensaty za pełnienie obowiązków świadczenia usługi publicznej, które na nie nałożono, nie przewyższają kosztu wykonania tych obowiązków”. Przepis ten wynika ze zobowiązań podjętych przez Republikę Francuską, polegających na wyraźnym uwzględnieniu w ustawie zasady niestosowania nadmiernej rekompensaty z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej, w ramach postępowania, które doprowadziło do przyjęcia przez Komisję decyzji w sprawie zgodności z dnia 20 kwietnia 2005 r. w odniesieniu do wykorzystania środków pochodzących z należności audiowizualnej (14).
(106)
W art. 2 dekretu nr 2007-958 z dnia 15 maja 2007 r. dotyczącego stosunków finansowych między państwem a podmiotami publicznego sektora komunikacji audiowizualnej zawarto to samo sformułowanie co w art. 53 ustawy z dnia 30 września 1986 r., uwzględniając „dochody bezpośrednie lub pośrednie pochodzące z realizacji zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej” i wskazano, że koszt wykonania zadań związanych ze świadczeniem usługi publicznej określa się w ramach oddzielnych rachunków. Artykuł 3 dekretu nakłada na France Télévisions i jej spółki zależne obowiązek przestrzegania zwykłych warunków rynkowych w odniesieniu do całej działalności komercyjnej oraz sporządzenia przez podmiot zewnętrzny rocznego sprawozdania dotyczącego wypełnienia tego obowiązku, które przekazuje się ministrowi sprawującemu nadzór, Zgromadzeniu Narodowemu i Senatowi. Ten ostatni przepis był również przedmiotem zobowiązań Republiki Francuskiej przywołanych w motywie 7 decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2005 r.
(107)
Sąd stwierdził, że zarówno przepisy potwierdzające zasadę niestosowania nadmiernej rekompensaty, jak i kontrola i weryfikacja warunków stosowanych przez France Télévisions w jej działalności komercyjnej stanowią bardzo dobrą odpowiedź na wątpliwości wyrażone przez Komisję w trakcie postępowania, które doprowadziło do przyjęcia decyzji z dnia 20 kwietnia 2005 r. (15). Właściwy charakter kontroli przeprowadzanych ex post w odniesieniu do wywiązywania się z tych zobowiązań został również potwierdzony przez Sąd (16).
(108)
Komisja otrzymała i zbadała sprawozdania z wykonania art. 2 i 3 dekretu odnośnie do lat obrotowych 2007 i 2008 (sprawozdania sporządzone zgodnie z art. 3 dekretu za rok 2007 zatwierdzili biegli rewidenci PriceWaterhouseCoopers i KPMG, a za rok 2008 - biegli rewidenci Cabinet Rise) oraz projekt sprawozdania przewidzianego w art. 2 za rok 2009. W dostępnych sprawozdaniach stwierdzono, że środki publiczne przyznane grupie France Télévisions nie przekroczyły kosztu netto wykonywania nałożonych na nią obowiązków świadczenia usługi publicznej że grupa France Télévisions spełniła zwykłe warunki rynkowe w całej swojej działalności komercyjnej. Wyklucza to ewentualne subsydiowanie skrośne między działalnością komercyjną a usługą publiczną. Sporządzenie przedmiotowych sprawozdań wskazuje ponadto że zestawianie rachunków kosztów i dochodów związanych ze świadczeniem usługi publicznej dla różnych kanałów France Télévisions jest możliwe dzięki istniejącym narzędziom księgowym, w przeciwieństwie do tego, co utrzymuje w szczególności M6.
(109)
Zasady kontroli ex post środków publicznych przewidziane w dekrecie nr 2007-958 będą miały zastosowanie do zgłoszonej dotacji budżetowej. Od czasu wdrożenia kontroli całkowite środki publiczne przyznane na rzecz France Télévisions były niewystarczające, aby pokryć koszt netto wykonywania obowiązków świadczenia usługi publicznej, dlatego kwestia ewentualnej nadmiernej rekompensaty w ogóle nie wystąpiła. Wydaje się, że w średniookresowych prognozach kosztów i dochodów zawartych w planie operacyjnym i przedstawionych w tabeli 1 powyżej przewidziano niewielką nadwyżkę w 2012 r., która - jeżeli się potwierdzi i nie będzie niezbędna do zlikwidowania deficytu prognozowanego na lata 2010 i 2011 - powinna zasadniczo zostać przeznaczona priorytetowo na wydatki na produkcję dzieł audiowizualnych.
(110)
W każdym razie w celu dostosowania istniejącego systemu do nowych ustaleń wprowadzonych w 2009 r. w komunikacie w sprawie radiofonii i telewizji publicznej władze francuskie zobowiązują się do zmiany art. 2 dekretu nr 2007-958 z dnia 15 maja 2007 r. w celu:
-
zapewnienia sporządzania na koszt France Télévisions sprawozdania dotyczącego oddzielnych rachunków, poddawania tego sprawozdania, podobnie jak ma to miejsce w przypadku sprawozdania przewidzianego w art. 3, kontroli podmiotu zewnętrznego, którego wybór zatwierdza minister właściwy do spraw komunikacji społecznej, a także przekazywania go temu ministrowi oraz Zgromadzeniu Narodowemu i Senatowi,
-
udoskonalenia operacyjnego mechanizmu służącego do zapewniania skutecznego odzyskiwania ewentualnej nadmiernej rekompensaty lub subsydiowania skrośnego, które wykazano w wspomnianych oddzielnych rachunkach i które byłyby niezgodne z art. 53 ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. o wolności komunikacji społecznej oraz z komunikatem Komisji w sprawie radiofonii i telewizji.
(111)
W tych okolicznościach wydaje się, że Republika Francuska będzie dysponowała odpowiednimi mechanizmami w celu przeprowadzania regularnych i skutecznych kontroli wykorzystania finansowania publicznego w celu przeciwdziałania wszelkiej nadmiernej rekompensacie lub subsydiowaniu skrośnemu, zgodnie z komunikatem w sprawie radiofonii i telewizji publicznej.
(112)
Uwzględniając powyższe ustalenia, wydaje się, że ewentualne ograniczenia konkurencji wynikające z obecności France Télévisions na rynkach komercyjnych, na których grupa ta będzie działać jeszcze po pełnym wdrożeniu reformy, będą zasadniczo ograniczone. Obecność ta będzie prawdopodobnie bardzo ograniczona, a w wyniku reformy nastąpi prawdopodobnie, choćby częściowo, przeniesie popytu na reklamę telewizyjną na konkurentów France Télévisions.
(113)
Jak zasygnalizowano bowiem w liście udostępnionym do wiadomości publicznej przez siedem prywatnych kanałów telewizyjnych lub radiowych, całkowite wdrożenie reformy i zniesienie nadawania reklam w France Télévisions może doprowadzić do: „stworzenia mediom prywatnym potrzebnej im możliwości odbicia”, natomiast utrzymanie reklam: „miałoby szkodliwe skutki dla wszystkich mediów francuskich i istotnie zmieniłoby perspektywy gospodarcze podmiotów…” (17).
(114)
Innymi słowy, częściowe wycofanie France Télévisions i zmiana ukierunkowania struktury jej dochodów - komercyjnych lub publicznych z tytułu rekompensaty - na nadawanie programów odpowiadających jej zadaniom związanym ze świadczeniem usług w ogólnym interesie i to bez bezpośredniej rekompensaty finansowej dla widowni zmniejszają ewentualne ograniczenia konkurencji na konkurencyjnych rynkach, na których działa France Télévisions. To wycofanie otwiera przestrzeń, która mogłaby zostać przejęta przez nowe podmioty wchodzące na rynek lub podmioty, których obecność na rynku reklam jest obecnie ograniczona, co spowodowałoby docelowo zwiększenie dynamiki konkurencji.
(115)
Wynika z tego, że w świetle dostarczonych informacji i zobowiązań podjętych przez Republikę Francuską finansowanie publiczne będzie miało na celu umożliwienie France Télévisions pokrycia kosztów netto ponoszonych z tytułu wywiązywania się z obowiązków nałożonych na grupę, i finansowanie to będzie musiało ograniczać się do wspomnianych kosztów i podlegać kontrolom ex post, które spełniają kryteria określone w komunikacie w sprawie radiofonii i telewizji publicznej. Ponadto jeżeli France Télévisions ograniczy również swoją obecność na konkurencyjnych rynkach, przewidziana pomoc nie grozi wywieraniem wpływu na rozwój wymiany handlowej w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Unii, przez co spełni warunki stosowania art. 106 ust. 2 TFUE.
(116)
Ponadto Republika Francuska zobowiązała się do dostarczania Komisji rocznego sprawozdania do roku 2013, w którym reforma publicznego sektora audiowizualnego zostanie zakończona, co pozwoli na monitorowanie najistotniejszych aspektów wdrażania reformy w świetle zasad dotyczących pomocy państwa, a mianowicie rekompensat rocznych i mechanizmów kontroli ex post, warunków stosowanych przez France Télévisions do jej działalności komercyjnej i zmiany jej pozycji na rynku oraz rocznego wykonywania umowy w sprawie celów i środków.
(117)
Przy uwzględnieniu znacznego zakresu reformy, innowacji w dziedzinie finansowania zadań związanych ze świadczeniem usług przez France Télévisions, które wprowadza, ich wpływu na zmiany kosztów i dochodów France Télévisions i niepewnego otoczenia gospodarczego rynków mających wpływ na komercyjne dochody France Télévisions i jej konkurentów zobowiązanie to umożliwia Komisji weryfikację i bliższe monitorowanie wdrażania reformy oraz zobowiązań podjętych przez Republikę Francuską w ramach niniejszego postępowania.
(118)
W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła wątpliwości dotyczące istnienia ewentualnego związku między przeznaczeniem dochodów pochodzących z nowych podatków z tytułu reklamy i łączności elektronicznej a roczną dotacją, która ma być wypłacana, począwszy od 2010 r. na rzecz France Télévisions. Możliwość wykazania takiego związku oznaczałaby, że podatki te należy uznać za stanowiące integralną część pomocy i podlegające badaniu jej zgodności z rynkiem wewnętrznym. Jeżeli można wykluczyć istnienie takiego związku w odniesieniu do 2009 r., uwzględniając w szczególności daty wejścia w życie i wdrożenia ustawy nr 2009-258 z dnia 5 marca 2009 r. w sprawie publicznego sektora audiowizualnego, to w świetle deklaracji złożonych przez najwyższe władze francuskie pozostaje jednak wątpliwość odnośnie do przyszłości.
(119)
Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości potwierdzonego przez wyrok z dnia 22 grudnia 2008 r. w postępowaniu prejudycjalnym Régie Networks (C-333/07) (pkt 99) wynika, że: „aby opłatę można było uznać za integralny składnik pomocy, niezbędne jest istnienie, w świetle znajdujących zastosowanie uregulowań krajowych, nierozerwalnego związku między opłatą a pomocą w tym znaczeniu, że dochody uzyskane z opłaty są obowiązkowo przeznaczane na finansowanie pomocy i wpływają bezpośrednio na stopień natężenia pomocy, a w konsekwencji na ocenę zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem” (18). Dwa warunki stosowania ustanowione przez Trybunał, mianowicie odpowiednie przepisy krajowe i bezpośredni wpływ kwoty pomocy zostały zbadane poniżej.
(120)
W prawie francuskim, na mocy art. 36 ustawy organicznej z dnia 1 sierpnia 2001 r. dotyczącej ustaw budżetowych, przeznaczenie na rzecz innej osoby prawnej środków stanowiących dochód państwa może wynikać wyłącznie z przepisu ustawy budżetowej. W ustawie finansowej należy zatem wyraźnie przewidzieć, że dochody pochodzące z podatków z tytułu reklamy i łączności elektronicznej wprowadzone ustawą nr 2009-258 z dnia 5 marca 2009 r. będą w całości lub częściowo przeznaczone na finansowanie France Télévisions. Takiego przepisu dotychczas nie przyjęto. Republika Francuska zobowiązują się, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 108 ust. 3 TFUE, powiadamiać w przyszłości Komisję o każdym projekcie zmiany struktury systemu. W tych okolicznościach nie można ustalić w wiążący sposób związku między zgłaszaną pomocą a przeznaczeniem nowych podatków wprowadzonych na mocy prawa krajowego w rozumieniu orzecznictwa Trybunału.
(121)
Ponadto wydaje się, że decydującym kryterium przy określaniu rocznej kwoty dotacji budżetowej, łącznie z przewidzianą kwotą środków pochodzących z opłaty na rzecz publicznego sektora audiowizualnego, będzie wysokość kosztów netto z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej nałożonych na France Télévisions, a nie wysokość dochodów pochodzących z nowych podatków. Otóż prognozowane koszty świadczenia usługi publicznej są i będą przedmiotem ocen ex ante w ramach umowy w sprawie celów i środków zgodnie z art. 53 zmienionej ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. o wolności komunikacji społecznej, wielkość dotacji rocznej przewidzianej w projekcie ustawy budżetowej zostanie ustalona w zależności od przewidzianych kosztów netto, a zbieżność miedzy prognozami a wynikami należy ustalić i w razie potrzeby skorygować ex post w sprawozdaniu przewidzianym w ramach wdrażania art. 2 dekretu nr 2007-958 z dnia 15 maja 2007 r. dotyczącego stosunków finansowych między państwem a podmiotami publicznego sektora audiowizualnego. W związku z tym, że koszty są ponoszone niezależnie od środków uzyskiwanych z tytułu podatków, dochody z podatków nie mogą wpływać bezpośrednio na wysokość pomocy. Ponadto wydaje się, że stawki podatków pierwotnie przewidziane przez rząd francuski uległy zmniejszeniu w ostatecznej wersji ustawy przegłosowanej przez Parlament, co nie oznacza jednak równoczesnego i proporcjonalnego zmniejszenia dotacji, która ma być wypłacana na rzecz France Télévisions.
(122)
W związku z powyższym podatki z tytułu reklamy i łączności elektronicznej wprowadzone w ustawie nr 2009-258 z dnia 5 marca 2009 r. nie stanowią integralnej części pomocy, a zatem nie muszą być włączone do oceny zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym w przeciwieństwie do tego, co twierdzą niektóre zainteresowane osoby trzecie, a mianowicie ACT, FFTCE, Stowarzyszenie Telewizji Prywatnych, M6 i TF1.
(123)
Wniosek ten pozostaje bez uszczerbku dla zgodności z prawem Unii przedmiotowych podatków i dotyczących ich szczegółowych przepisów jako odrębnych środków, w szczególności, jeżeli chodzi o podatek z tytułu łączności elektronicznej w odniesieniu do kwestii badanych w ramach postępowania w sprawie naruszenia nr 2009/5061 dotyczącego dyrektywy 2002/20/WE lub dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (19).
(124)
Komisja przyjmuje ponadto do wiadomości oświadczenie, w którym Francja wyklucza przedmiotowe podatki z zakresu jej zgłoszenia będącego przedmiotem niniejszej decyzji.
VII. WNIOSEK
(125)
W związku z powyższym Komisja stwierdza, że roczną dotację budżetową na rzecz France Télévisions wdrożoną w przedstawiony wyżej sposób można uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 TFUE zgodnie z zasadami i regułami przewidzianymi w odniesieniu do usług publicznych w zakresie radiofonii i telewizji publicznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pomoc państwa, którą Republika Francuska zamierza przyznać na rzecz France Télévisions w formie rocznej dotacji budżetowej w zastosowaniu art. 53 ust. VI zmienionej ustawy nr 86-1067 z dnia 30 września 1986 r. o wolności komunikacji społecznej, jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Niniejszym wyraża się zgodę na przyznanie tej pomocy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 20 lipca 2010 r.