NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 918/2012
ze dne 5. července 2012,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 236/2012 o prodeji na krátko a některých aspektech swapů úvěrového selhání, pokud jde o definice, výpočet čistých krátkých pozic, kryté swapy úvěrového selhání na státní dluhopisy, prahové hodnoty pro oznamovací povinnost, prahové hodnoty likvidity pro pozastavení omezení, významný pokles hodnoty finančních nástrojů a nepříznivé události
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 236/2012 ze dne 14. března 2012 o prodeji na krátko a některých aspektech swapů úvěrového selhání (1), a zejména na čl. 2 odst. 2, čl. 3 odst. 7, čl. 4 odst. 2, čl. 7 odst. 3, čl. 13 odst. 4, čl. 23 odst. 7 a článek 30 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení (EU) č. 236/2012 ukládá určitá opatření, pokud jde o prodej na krátko a swapy úvěrového selhání. Ustanovení článku 42 nařízení (EU) č. 236/2012 zmocňuje Komisi přijímat akty v přenesené pravomoci, aby podle článku 290 Smlouvy o fungování Evropské unie doplnila ustanovení uvedeného nařízení. Tento akt v přenesené pravomoci doplňuje a mění některé nepodstatné prvky.
(2)
Ustanovení tohoto nařízení spolu úzce souvisí, protože prahové hodnoty pro oznamování a zveřejňování a určení nekrytých swapů úvěrového selhání závisí na definicích a způsobech výpočtu krátkých pozic, zatímco ustanovení o významném poklesu hodnoty finančních nástrojů a poklesu likvidity na trzích státních dluhopisů a určení nepříznivých událostí jsou propojeny neoddělitelně. S cílem zajistit soudržnost mezi uvedenými předpisy o prodeji na krátko, které by měly vstoupit v platnost současně, je vhodné zahrnout všechna ustanovení požadovaná nařízením (EU) č. 236/2012 do jediného nařízení.
(3)
Nařízení (EU) č. 236/2012 obsahuje některé definice. Z důvodu lepší srozumitelnosti a právní jistoty je vhodné, aby byla stanovena doplňující ustanovení, pokud jde o definice v čl. 2 odst. 1, zejména kdy se fyzická nebo právnická osoba považuje za vlastníka finančního nástroje pro účely definice prodeje na krátko, a další upřesnění, kdy je fyzická nebo právnická osoba „držitelem“ akcie nebo dluhového nástroje pro účely nařízení (EU) č. 236/2012. Upřesnění jsou zvolená tak, aby bylo zajištěno, že nařízení (EU) č. 236/2012 důsledně působí se zamýšleným účinkem navzdory rozdílnému přístupu právních předpisů členských států. Pojetí vlastnictví a držení cenných papírů v členských státech nejsou v současnosti harmonizována, ale záměrem ustanovení nařízení (EU) č. 236/2012 je, aby byly použity pouze na prodej na krátko, aniž by byl dotčen jakýkoli budoucí vývoj v oblasti právních předpisů, jako je harmonizace právních předpisů.
(4)
Nařízení (EU) č. 236/2012 ukládá omezení a povinnosti, např. požadavky na oznamování a zveřejňování fyzickým nebo právnickým osobám, které drží nebo sjednávají čisté krátké pozice v akciích a ve státních dluhopisech. Dlouhé a krátké pozice v akciích a státních dluhopisech mohou být drženy a oceňovány různými způsoby. S cílem zajistit soudržnost a uvést v účinnost záměr opatření, pokud jde o krátké pozice v akciích a ve státních dluhopisech, je proto nutné dále upřesnit, jak by se měly čisté krátké pozice vypočítat. Prodej na krátko se může uskutečnit prostřednictvím jediného nástroje nebo koše státních dluhopisů, a tak je nezbytné upřesnit, jak zahrnout prodej na krátko pomocí koše do těchto výpočtů. S cílem zajistit spolehlivý přístup, pokud jde o výpočet čistých krátkých pozic, je ke specifikaci dlouhých pozic v akciích nezbytné použít restriktivnější přístup než pro krátké pozice v akciích. Protože hodnota některých finančních nástrojů závisí na změnách ceny podkladových nástrojů, je nezbytné stanovit, jak toto zohlednit. Je stanovena metodika úpravy podle hodnoty delta, protože je to všeobecně přijímaná praxe.
(5)
Čisté krátké pozice se vypočítají na základě dlouhých a krátkých pozic držených fyzickou nebo právnickou osobou. Avšak dlouhé a krátké pozice mohou držet různé subjekty ve skupině nebo různé fondy spravované správcem fondu. Velké čisté krátké pozice lze zatajit jejich rozdělením mezi subjekty v rámci skupiny nebo mezi různé fondy. Aby se snížilo vyhýbání se daňovým povinnostem a bylo zajištěno, že oznamování a zveřejňování krátkých pozic poskytuje přesný a reprezentativní obraz, jsou zapotřebí podrobnější ustanovení, která by upřesnila, jak by měl být výpočet čistých krátkých pozic proveden pro subjekty v rámci skupiny a v případě správců fondů. Aby tato ustanovení byla uvedena v účinnost, je nezbytné definovat význam investiční strategie za účelem objasnění, které krátké pozice subjektů ve skupině a které krátké pozice fondů by měly být agregovány. Rovněž je nezbytné definovat činnosti v rámci správy fondů s cílem objasnit, které krátké pozice fondů by měly být agregovány. Aby bylo zajištěno, že k oznamování dochází, je nezbytné stanovit, které subjekty ve skupině nebo různých fondech jsou povinny provádět výpočty a mají oznamovací povinnost.
(6)
Nařízení (EU) č. 236/2012 ukládá omezení uzavírat transakce v oblasti nekrytých swapů úvěrového selhání na státní dluhopisy, ale povoluje uzavírat kryté swapy úvěrového selhání na státní dluhopisy pro účely legitimního zajištění. Použitím swapů úvěrového selhání na státní dluhopisy může být zajištěna široká škála aktiv a závazků, ale rozlišit mezi legitimním zajištěním a spekulací může být v mnoha případech obtížné. Proto je třeba podrobného a dodatečného upřesnění, v jakých případech lze swapy úvěrového selhání na státní dluhopisy považovat za kryté. Pokud je třeba jednotně stanovit kvantitativní míru korelace, měl by se použít jednoduchý, široce přijímaný a srozumitelný parametr, jako je Pearsonův korelační koeficient, který se vypočítá jako kovariance dvou proměnných vydělená součinem jejich směrodatných odchylek. Propojit aktiva se závazky, aby tvořily ideální zajištění, je v praxi obtížné vzhledem k rozdílným charakteristikám různých aktiv a závazků, jakož i volatilitě jejich hodnot. Nařízení (EU) č. 236/2012 vyžaduje přiměřený přístup k opatřením, a proto je při definování nekrytého swapu úvěrového selhání nutné stanovit, jak by měl být přiměřený přístup použit na aktiva a závazky zajištěné krytým swapem úvěrového selhání. Vzhledem k tomu, že nařízení (EU) č. 236/2012 nepředepisuje konkrétní stupeň korelace nezbytné pro krytou pozici swapu úvěrového selhání na státní dluhopisy, je třeba stanovit, že by se mělo jednat o korelaci významnou.
(7)
Nařízení (EU) č. 236/2012 požaduje, aby fyzická nebo právnická osoba, která drží čistou krátkou pozici ve státních dluhopisech, která je vyšší než prahová hodnota, tyto pozice oznámila relevantnímu příslušnému orgánu. Odpovídající upřesnění této prahové hodnoty je tudíž nezbytné. Oznamování minimálních hodnot, které by neměly mít žádný významný dopad na relevantní trh se státními dluhopisy, by se nemělo vyžadovat a prahová hodnota by měla vzít v úvahu, mimo jiné, likviditu každého jednotlivého trhu s dluhopisy a výši nesplacených státních dluhopisů, jakož i cíle tohoto opatření.
(8)
Údaje požadované pro výpočet prahových hodnot pro oznamovací povinnost týkající se čistých krátkých pozic, pokud jde o vydané státní dluhopisy, nebudou k dispozici k datu vstupu tohoto nařízení v platnost. Proto dvěma používanými kritérii ke stanovení výchozích prahových hodnot pro oznamovací povinnost v den vyhlášení by za prvé měl být celkový objem nesplacených vydaných státních dluhopisů státního emitenta a za druhé existence likvidního trhu s futures pro uvedené státní dluhopisy. Revidované prahové hodnoty by měly být schváleny, jakmile budou k dispozici relevantní údaje o všech kritériích.
(9)
Pokud likvidita na trhu se státními dluhopisy klesne pod určitou prahovou hodnotu, omezení pro investory uzavírat nekryté prodeje státních dluhopisů na krátko mohou být dočasně pozastavena za účelem stimulace likvidity na uvedeném trhu. Pokud v obchodním systému dojde k významnému poklesu hodnoty finančního nástroje, příslušné orgány mohou prodej na krátko zakázat, omezit nebo jinak omezit transakce s uvedeným nástrojem. Objevuje se široká škála nástrojů a je nutné stanovit prahovou hodnotu pro každou z různých kategorií finančních nástrojů s přihlédnutím k rozdílům, jako jsou rozdíly mezi nástroji a různými volatilitami na jejich příslušných trzích.
(10)
V tomto nařízení není stanovena prahová hodnota pro významný pokles hodnoty ceny podílové jednotky kotovaných SKIPCP, s výjimkou fondů obchodovaných na burze, které jsou SKIPCP, protože i když se v obchodním systému může cena volně lišit, vztahuje se na ni pravidlo směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES ze dne 13. července 2009 o koordinaci právních a správních předpisů týkajících se subjektů kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP) (2), které udržuje ceny v blízkosti čisté hodnoty aktiv SKIPCP. Není stanovena žádná prahová hodnota pro významný pokles hodnoty derivátů jiných než těch, jež jsou uvedeny v tomto nařízení.
(11)
Toto nařízení vyjasňuje intervenční pravomoci jak relevantních příslušných orgánů, tak Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy (orgánu ESMA), který byl zřízen a vykonává své pravomoci v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1095/2010 (3), pokud jde o nepříznivé události nebo vývoj. Je potřebný seznam těchto událostí, aby byl zajištěn soudržný přístup a zároveň bylo povoleno přijetí vhodných opatření, pokud dojde k nepředvídaným nepříznivým událostem nebo nepříznivému vývoji.
(12)
Z důvodů právní jistoty je nezbytné, aby toto nařízení vstoupilo v platnost ve stejný den jako nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 919/2012 (4),
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
VŠEOBECNĚ
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví podrobná pravidla doplňující tyto články nařízení (EU) č. 236/2012:
-
čl. 2 odst. 2 nařízení (EU) č. 236/2012, kdy se dále upřesňují definice vlastnictví a prodeje na krátko,
-
čl. 3 odst. 7 nařízení (EU) č. 236/2012, kdy se dále upřesňují případy a způsob výpočtu čistých krátkých pozic a definice držení,
-
čl. 4 odst. 2 nařízení (EU) č. 236/2012, kdy se dále upřesňují nekryté pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy a způsoby výpočtu pro skupiny a činnosti v rámci správy fondů,
-
čl. 7 odst. 3 nařízení (EU) č. 236/2012, kdy se dále upřesňuje prahová hodnota pro oznamovací povinnost týkající se významných krátkých pozic ve státních dluhopisech,
-
čl. 13 odst. 4 nařízení (EU) č. 236/2012, kdy se dále upřesňuje prahová hodnota likvidity pro pozastavení omezení prodeje státních dluhopisů na krátko,
-
čl. 23 odst. 7 nařízení (EU) č. 236/2012, kdy se dále upřesňuje, co se rozumí významným poklesem hodnoty finančních nástrojů jiných než likvidní akcie,
-
článek 30 nařízení (EU) č. 236/2012, kdy se dále upřesňují kritéria a faktory, které se zohlední při určování, zda nastaly nepříznivé události nebo nepříznivý vývoj uvedené v článcích 18 až 21 a v článku 27 a objevily se hrozby uvedené v čl. 28 odst. 2 písm. a) nařízení (EU) č. 236/2012.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
a)
„skupinou“ se rozumí ty právní subjekty, které jsou ovládanými podniky ve smyslu čl. 2 odst. 1 písm. f) směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/109/ES (5), a fyzická nebo právnická osoba, která takový podnik ovládá;
b)
„nadnárodním emitentem“ se rozumí emitent ve smyslu čl. 2 odst. 1 písm. d) bodů i), iv), v) a vi) nařízení (EU) č. 236/2012.
KAPITOLA II
DOPLŇUJÍCÍ UPŘESNĚNÍ DEFINIC PODLE ČL. 2 ODST. 2 A ČL. 3 ODST. 7 PÍSM. A)
Článek 3
Upřesnění pojmu „vlastnictví“ a definování prodeje na krátko
1. Pro účely definování prodeje na krátko se v příslušných případech stanoví, zda se fyzická nebo právnická osoba považuje za vlastníka finančního nástroje, pokud k němu vzniklo právní nebo skutečné vlastnictví v souladu s právními předpisy, jež se vztahují na relevantní prodej uvedené akcie nebo dluhového nástroje na krátko. V případě, že jsou fyzické nebo právnické osoby skutečnými vlastníky akcie nebo dluhového nástroje, se za vlastníka uvedené akcie nebo dluhového nástroje považuje skutečný konečný vlastník, včetně situace, kdy akcii nebo dluhový nástroj drží pověřená osoba. Pro účely tohoto článku je skutečným vlastníkem investor, který nese ekonomické riziko spojené s pořízením finančního nástroje.
2. Pro účely čl. 2 odst. 1 písm. b) bodů i), ii) a iii) nařízení (EU) č. 236/2012 „prodej na krátko“ ve smyslu čl. 2 odst. 1 písm. b) nařízení (EU) č. 236/2012 nezahrnuje:
a)
prodej finančních nástrojů, které byly převedeny v rámci smlouvy o půjčce cenných papírů nebo repo dohody, za předpokladu, že tyto cenné papíry budou buď vráceny, nebo převodce cenné papíry stáhne, aby v době splatnosti bylo možné provést vypořádání;
b)
prodej finančního nástroje fyzickou nebo právnickou osobou, která finanční nástroj koupila před vlastním prodejem, ale uvedený finanční nástroj v době prodeje nepřevzala, za předpokladu, že tento finanční nástroj bude dodán v takový okamžik, aby v době splatnosti bylo možné provést vypořádání;
c)
prodej finančního nástroje fyzickou nebo právnickou osobou, která uplatňuje opci nebo podobný nárok spojený s uvedeným finančním nástrojem, za předpokladu, že tento finanční nástroj bude dodán v takový okamžik, aby v době splatnosti bylo možné provést vypořádání.
Článek 4
Držení
Fyzická nebo právnická osoba se považuje za držitele akcie nebo dluhového nástroje pro účely čl. 3 odst. 2 písm. a) nařízení (EU) č. 236/2012 za těchto okolností:
a)
fyzická nebo právnická osoba vlastní akcii nebo dluhový nástroj v souladu s čl. 3 odst. 1;
b)
fyzická nebo právnická osoba má vymahatelný nárok na převod vlastnictví akcie nebo dluhového nástroje na svou osobu v souladu s právními předpisy, které se vztahují na relevantní prodej.
KAPITOLA III
ČISTÉ KRÁTKÉ POZICE PODLE ČL. 3 ODST. 7 PÍSM. B)
Článek 5
Čisté krátké pozice v akciích - dlouhé pozice
1. Držení akcií prostřednictvím dlouhé pozice v koši akcií se v souvislosti s uvedenými akciemi rovněž zohlední v rozsahu, v jakém jsou zastoupeny v uvedeném koši.
2. Jakoukoli expozicí prostřednictvím finančního nástroje jiného než akcie, který zakládá finanční výhodu v případě zvýšení ceny akcií, jak je stanoveno v čl. 3 odst. 2 písm. b) nařízení (EU) č. 236/2012, se rozumí jakákoli expozice vůči akciovému kapitálu prostřednictvím jakéhokoli jednoho nebo vícero nástrojů vyjmenovaných v příloze I části 1.
Expozice uvedená v prvním pododstavci závisí na hodnotě akcií, pro něž se čistá krátká pozice musí vypočítat, a zakládá finanční výhodu v případě zvýšení ceny nebo hodnoty akcií.
Článek 6
Čisté krátké pozice v akciích - krátké pozice
1. Prodej akcií na krátko prostřednictvím prodeje koše akcií na krátko se v souvislosti s uvedenými akciemi rovněž zohlední v rozsahu, v jakém jsou akcie zastoupeny v koši.
2. Pro účely čl. 3 odst. 1 písm. a) a čl. 3 odst. 3 nařízení (EU) č. 236/2012, kdy pozice ve finančních nástrojích, včetně těch, které jsou uvedeny v příloze I části 1, zakládá finanční výhodu v případě snížení ceny nebo hodnoty akcií, se tato pozice zohlední při výpočtu krátké pozice.
Článek 7
Čisté krátké pozice v akciích - všeobecně
Následující kritéria se zohlední pro účely čistých krátkých pozic podle článků 5 a 6:
a)
není podstatné, zda vypořádání bylo dohodnuto v hotovosti nebo v podobě fyzického dodání podkladových aktiv;
b)
krátké pozice ve finančních nástrojích, které dávají vzniknout nároku na nevydané akcie, upisovací práva, konvertibilní dluhopisy a jiné obdobné nástroje, se při výpočtu čisté krátké pozice nepovažují za krátké pozice.
Článek 8
Čisté krátké pozice ve státních dluhopisech - dlouhé pozice
1. Pro účely tohoto článku a přílohy II se cenou rozumí výnos, nebo pokud neexistuje žádný výnos pro jedny z příslušných aktiv nebo závazků nebo výnos je nevhodným komparátorem mezi příslušnými aktivy nebo závazky, výnosem se rozumí cena. Držení nástrojů financování státního dluhu prostřednictvím dlouhé pozice v koši nástrojů financování státního dluhu různých státních emitentů se ve vztahu k uvedeným státním dluhopisům rovněž zohlední v rozsahu, v jakém jsou státní dluhopisy zastoupeny v uvedeném koši.
2. Pro účely čl. 3 odst. 2 písm. b) nařízení (EU) č. 236/2012 se jakoukoli expozicí prostřednictvím nástroje jiného, než jsou státní dluhopisy, který zakládá finanční výhodu v případě zvýšení ceny státních dluhopisů, rozumí jakákoli expozice prostřednictvím jednoho nebo vícero nástrojů vyjmenovaných v příloze I části 2, za předpokladu, že jejich hodnota vždy závisí na hodnotě státních dluhopisů, pro něž se musí vypočítat čisté krátké pozice, a zakládají finanční výhodu v případě zvýšení ceny nebo hodnoty státních dluhopisů.
3. Za předpokladu vysoké korelace v souladu s čl. 3 odst. 5 nařízení (EU) č. 236/2012 a s odstavci 4 a 5 veškerá čistá držení státních dluhopisů státního emitenta, která jsou vysoce korelována s cenami státních dluhopisů v jakékoli krátké pozici, se zahrnou do výpočtu dlouhé pozice. Nástroje financování státního dluhu emitentů se sídlem mimo Unii se nezahrnují.
4. U aktiv s likvidní tržní cenou se vysoká korelace mezi cenou dluhového nástroje jiného státního emitenta a cenou dluhopisu daného státního emitenta měří na historickém základě za použití denních souhrnných vážených údajů za období 12 měsíců předcházejících pozici ve státních dluhopisech. U aktiv, pro která neexistuje likvidní trh nebo je historie ceny kratší než 12 měsíců, se použije vhodná náhradní doba podobné délky.
5. Pro účely čl. 3 odst. 5 nařízení (EU) č. 236/2012 se dluhové nástroje a vydané státní dluhopisy považují za vysoce korelované, pokud Pearsonův korelační koeficient dosahuje za příslušné období alespoň 80 % mezi cenou dluhových nástrojů jiného státního emitenta a cenou daných státních dluhopisů.
6. Jestliže pozice přestane být následně v průběžném časovém rámci 12 měsíců vysoce korelovaná, pak se státní dluhopisy bývalého vysoce korelovaného státního emitenta při výpočtu dlouhé pozice již nezohlední. Pozice však nepřestávají být vysoce korelované, pokud dojde k dočasnému snížení úrovně korelace státních dluhopisů pod úroveň uvedenou v odstavci 4 v období kratším než 3 měsíce, za předpokladu, že korelační koeficient je v průběhu této tříměsíční lhůty alespoň 60 %.
7. Při výpočtu čistých krátkých pozic není podstatné, zda vypořádání bylo dohodnuto v hotovosti nebo v podobě fyzického dodání podkladových aktiv.
Článek 9
Čisté krátké pozice ve státních dluhopisech - krátké pozice
1. Prodej státních dluhopisů na krátko prostřednictvím prodeje koše státních dluhopisů se rovněž, pokud jde o uvedené dluhopisy, zohlední v rozsahu, v jakém jsou zastoupeny v koši.
2. Pro účely čl. 3 odst. 1 písm. a) a čl. 3 odst. 3 nařízení (EU) č. 236/2012, pokud pozice v nástrojích, včetně těch, které jsou uvedeny v čl. 8 odst. 2, zakládají finanční výhodu v případě snížení ceny nebo hodnoty státních dluhopisů, se tato pozice zohlední při výpočtu krátké pozice.
3. Jakýkoli swap úvěrového selhání uváděný na státního emitenta se zahrne do výpočtu čistých krátkých pozic v uvedených státních dluhopisech. Prodej swapů úvěrového selhání na státní dluhopisy se považuje za dlouhé pozice a nákupy swapů úvěrového selhání na státní dluhopisy se považují za krátké pozice.
4. Jestliže pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy zajišťují riziko jiné než spojené s uvedenými státními dluhopisy, hodnotu zajištěného rizika nelze považovat za dlouhou pozici pro účely výpočtu, zda má fyzická nebo právnická osoba čisté krátké pozice ve vydaných státních dluhopisech státního emitenta.
5. Při výpočtu čistých krátkých pozic není podstatné, zda vypořádání bylo dohodnuto v hotovosti nebo v podobě fyzického dodání podkladových aktiv.
Článek 10
Způsob výpočtu čistých krátkých pozic, pokud jde o akcie
1. Pro účely výpočtu čisté krátké pozice v akciích podle čl. 3 odst. 4 nařízení (EU) č. 236/2012 se pro akcie uvedené v příloze II použije model upravený podle hodnoty delta.
2. Pro veškeré výpočty dlouhých a krátkých pozic prováděné fyzickou nebo právnickou osobou, pokud jde o totožné akcie, se použijí stejné způsoby.
3. Výpočet čistých krátkých pozic zohledňuje transakce se všemi finančními nástroji, ať již uvnitř obchodního systému nebo mimo něj, které v případě změny ceny nebo hodnoty akcií zakládají finanční výhodu.
Článek 11
Výpočet čistých krátkých pozic ve státních dluhopisech
1. Pro účely čl. 3 odst. 5 nařízení (EU) č. 236/2012 se čisté krátké pozice ve státních dluhopisech vypočítají tak, že se zohlední transakce se všemi finančními nástroji, které v případě změny ceny nebo výnosu státních dluhopisů zakládají finanční výhodu. Pro státní dluhopisy uvedené v příloze II se použije model upravený podle hodnoty delta.
2. V souladu s čl. 3 odst. 6 nařízení (EU) č. 236/2012 se pozice vypočítají za každého státního emitenta, v jehož nástrojích fyzická nebo právnická osoba drží krátké pozice.
KAPITOLA IV
ČISTÉ KRÁTKÉ POZICE VE FONDECH NEBO SKUPINÁCH PODLE ČL. 3 ODST. 7 PÍSM. C)
Článek 12
Způsob výpočtu pozic pro činnosti v rámci správy, pokud jde o několik fondů nebo spravovaných portfolií
1. Výpočet čisté krátké pozice, pokud jde o konkrétního emitenta, se provádí v souladu s čl. 3 odst. 7 písm. a) a b) nařízení (EU) č. 236/2012 pro každý jednotlivý fond, bez ohledu na jeho právní formu, a pro každé spravované portfolio.
2. Pro účely článku 12 a 13 se použijí tyto definice:
a)
„investiční strategií“ se rozumí strategie, kterou realizuje subjekt správy, pokud jde o konkrétního emitenta, jejímž cílem je mít buď čisté krátké, nebo čisté dlouhé pozice prostřednictvím transakcí s různými finančními nástroji vydanými uvedeným emitentem nebo které s ním souvisí;
b)
„činnostmi v rámci správy“ se rozumí správa fondů bez ohledu na jejich právní formu a správa portfolií s prostorem pro vlastní uvážení v rámci pověření od klientů, pokud tato portfolia zahrnují jeden nebo více finančních nástrojů;
c)
„subjektem správy“ se rozumí právnická osoba nebo právní subjekt, včetně odboru, oddělení nebo útvaru, který na základě mandátu spravuje fondy nebo portfolia podle vlastního uvážení.
3. Subjekt správy agreguje čisté krátké pozice fondů a portfolií ve své správě, na které se ve vztahu ke konkrétnímu emitentovi uplatňuje stejná investiční strategie.
4. Při použití způsobu popsaného výše subjekt správy
a)
zohlední pozice fondů a portfolií, jejichž správou ho pověřila třetí strana;
b)
nezahrne pozice fondů a portfolií, jejichž správou pověřil třetí stranu.
Subjekt správy oznámí, a pokud je to stanoveno, zveřejní čisté krátké pozice zjištěné na základě odstavců 3 a 4, když v souladu s články 5 až 11 nařízení (EU) č. 236/2012 dosáhnou příslušné prahové hodnoty pro oznamovací povinnost nebo pro zveřejnění nebo ji překročí.
5. Jestliže jeden právní subjekt vykonává činnosti v rámci správy spolu s dalšími činnostmi, které se ke správě nevztahují, použije popsaný způsob uvedený v odstavcích 1 až 3 pouze na své činnosti v rámci správy a oznámí a zveřejní výsledné čisté krátké pozice.
6. Pro své činnosti, které se ke správě nevztahují, ale vedou k držení krátkých pozic subjektem na vlastní účet, provede uvedený právní subjekt výpočet čistých krátkých pozic týkajících se konkrétního emitenta v souladu s čl. 3 odst. 7 písm. a) a b) nařízení (EU) č. 236/2012 a oznámí a zveřejní výsledné čisté krátké pozice.
Článek 13
Způsob výpočtu pozic pro právní subjekty ve skupině, které mají dlouhé nebo krátké pozice týkající se konkrétního emitenta
1. Výpočet čisté krátké pozice se provádí v souladu s čl. 3 odst. 7 písm. a) a b) nařízení (EU) č. 236/2012 pro každý právní subjekt tvořící skupinu. Příslušný právní subjekt nebo jeho jménem skupina, k níž patří, oznámí a zveřejní čisté krátké pozice týkající se konkrétního emitenta, když dosáhnou prahové hodnoty pro oznamovací povinnost nebo pro zveřejnění nebo ji překročí. Pokud jeden nebo více právních subjektů tvořících skupinu jsou subjekty správy, použijí způsob popsaný v čl. 12 odst. 1 až 4 pro činnosti v rámci správy fondů a portfolií.
2. Čisté krátké a dlouhé pozice všech právních subjektů tvořících skupinu se agregují a započtou, s výjimkou pozic subjektů správy, které vykonávají činnosti v rámci správy. Skupina oznámí a případně zveřejní čisté krátké pozice týkající se konkrétního emitenta, když dosáhnou nebo překročí příslušnou prahovou hodnotu pro oznamovací povinnost nebo pro zveřejnění.
3. Pokud čistá krátká pozice dosáhne nebo překročí prahovou hodnotu pro oznamovací povinnost podle článku 5 nebo prahovou hodnotu pro zveřejnění podle článku 6 nařízení (EU) č. 236/2012, potom právní subjekt v rámci skupiny podle článků 5 až 11 nařízení (EU) č. 236/2012 oznámí a zveřejní čistou krátkou pozici týkající se konkrétního emitenta vypočtenou podle odstavce 1, za předpokladu, že žádná čistá krátká pozice na úrovni skupiny vypočtená podle odstavce 2 nedosáhne prahové hodnoty pro oznamovací povinnost nebo pro zveřejnění nebo ji nepřekročí. Právní subjekt určený pro tento účel oznámí a případně zveřejní čistou krátkou pozici na úrovni skupiny týkající se konkrétního emitenta vypočtenou podle odstavce 2, jestliže
i)
žádný právní subjekt v rámci skupiny nedosáhl prahové hodnoty pro oznamovací povinnost nebo pro zveřejnění nebo ji nepřekročil,
ii)
současně jak kterýkoli právní subjekt v rámci uvedené skupiny, tak samotná skupina dosáhly prahové hodnoty pro oznamovací povinnost nebo pro zveřejnění nebo ji překročily.
KAPITOLA V
KRYTÉ SWAPY ÚVĚROVÉHO SELHÁNÍ NA STÁTNÍ DLUHOPISY PODLE ČL. 4 ODST. 2
Článek 14
Případy, kdy se nejedná o nekryté pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy
1. Podle čl. 4 odst. 1 nařízení (EU) č. 236/2012 se pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy nepovažují za nekrytou pozici v těchto případech:
a)
v případě zajištění pro účely čl. 4 odst. 1 písm. b) nařízení (EU) č. 236/2012 se swapy úvěrového selhání na státní dluhopisy nepovažují za nekrytou pozici podle čl. 4 odst. 1 nařízení (EU) č. 236/2012 a slouží jako zajištění proti riziku poklesu hodnoty aktiv nebo závazků korelovanému s rizikem poklesu hodnoty státních dluhopisů, na které swapy úvěrového selhání odkazují, a pokud se tato aktiva nebo závazky vztahují k subjektům veřejného nebo soukromého sektoru ve stejném členském státě;
b)
pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy, kdy aktiva nebo závazky odkazují na subjekty veřejného nebo soukromého sektoru ve stejném členském státě jako na referenční swap úvěrového selhání na státní dluhopisy, se nepovažuje za nekrytou pozici podle čl. 4 odst. 1 nařízení (EU) č. 236/2012 v případě, že
i)
odkazuje na členský stát, včetně všech ministerstev, agentur nebo jednotek pro speciální účel členského státu, nebo v případě členského státu, který je federálním státem, na jednoho z členů tvořících federaci,
ii)
se používá k zajištění jakýchkoli aktiv nebo závazků splňujících korelační test uvedený v článku 18;
c)
pozice ve swapech uvěrového selhání na státní dluhopisy, kdy aktiva nebo závazky odkazují na státního emitenta, přičemž tento referenční státní emitent pro daný swap úvěrového selhání je ručitelem nebo akcionářem, se nepovažuje za nekrytou pozici podle čl. 4 odst. 1 nařízení (EU) č. 236/2012 v případě, že
i)
odkazuje na členský stát,
ii)
se používá k zajištění jakýchkoli aktiv nebo závazků splňujících korelační test uvedený v článku 18.
2. Pro účely odst. 1 písm. a) existuje mezi hodnotou zajišťovaných aktiv nebo závazků a hodnotou referenčních státních dluhopisů korelace, jak je uvedeno v článku 18.
Článek 15
Případy, kdy se nejedná o nekryté pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy, pokud je dlužník usazen ve více než jednom členském státě nebo se tam nacházejí aktiva nebo závazky
1. Pokud je dlužník nebo protistrana, jichž se aktivum nebo závazek týká, usazena ve více než jednom členském státě, pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy se nepovažuje za nekrytou pozici podle čl. 4 odst. 1 nařízení (EU) č. 236/2012 v těchto případech a za předpokladu, že je ve všech případech splněn korelační test uvedený v článku 18 tohoto nařízení:
a)
pokud je mateřský podnik v jednom členském státě a dceřiný podnik v jiném členském státě a dceřiné společnosti byl poskytnut úvěr. Pokud mateřský podnik poskytne dceřinému podniku buď explicitní, nebo implicitní úvěrovou pomoc, je přípustné nakoupit swapy úvěrového selhání na státní dluhopisy v členském státě mateřského podniku spíše než dceřiného podniku;
b)
pokud existuje mateřský holdingový podnik, který vlastní nebo kontroluje dceřiný podnik fungující v různých členských státech. Jestliže mateřský podnik je emitentem dluhopisu, ale zajištěná aktiva a výnosy vlastní dceřiný podnik, je přípustné nakupovat swapy úvěrového selhání na státní dluhopisy odkazující na členský stát dceřiného podniku;
c)
k zajištění expozice vůči společnosti v jednom členském státě, která investovala do státních dluhopisů druhého členského státu do té míry, že by tato společnost byla v případě významného poklesu hodnoty státních dluhopisů ve druhém členském státě výrazně ovlivněna, za předpokladu, že je společnost usazena v obou členských státech. Pokud je korelace mezi tímto rizikem a dluhem druhého členského státu vyšší než korelace mezi tímto rizikem a dluhem členského státu, ve kterém je společnost usazena, je přípustné nakupovat swapy úvěrového selhání na státní dluhopisy odkazující na druhý členský stát.
2. Pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy se nepovažuje za nekrytou pozici podle čl. 4 odst. 1 nařízení (EU) č. 236/2012 v těchto případech a za předpokladu, že je ve všech případech splněn korelační test uvedený v článku 18 tohoto nařízení:
a)
pokud je dlužníkem nebo protistranou zajišťovaného aktiva nebo závazku společnost, která působí v rámci Unie, nebo pokud se zajišťovaná expozice týká Unie nebo členských států, jejichž měnou je euro, je přípustné ji zajistit vhodným evropským indexem nebo indexem eurozóny pro swapy úvěrového selhání na státní dluhopisy;
b)
pokud je protistranou zajišťovaného aktiva nebo závazku nadnárodní emitent, je přípustné zajistit riziko protistrany vhodně zvoleným košem swapů úvěrového selhání na státní dluhopisy odkazujícím na ručitele nebo akcionáře uvedeného subjektu.
Článek 16
Odůvodnění nekrytých pozic ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy
Všechny fyzické nebo právnické osoby uzavírající pozici ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy na žádost příslušného orgánu
a)
uvedenému příslušnému orgánu odůvodní, které případy uvedené v článku 15 nastaly v době, kdy byla pozice sjednána;
b)
kdykoli po dobu držení uvedeného swapu úvěrového selhání na státní dluhopisy tomuto příslušnému orgánu prokážou, že korelační test uvedený v článku 18 a požadavky na proporcionalitu uvedené v článku 19 byly v případě uvedené pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy splněny.
Článek 17
Zajištěná aktiva a závazky
Níže jsou uvedeny případy, kdy lze aktiva a závazky zajistit prostřednictvím pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy, za předpokladu, že jsou splněny podmínky uvedené v článcích 15 a 18 a v nařízení (EU) č. 236/2012:
a)
dlouhá pozice ve státních dluhopisech příslušného emitenta;
b)
veškeré pozice nebo portfolia použitá v souvislosti se zajištěním expozic vůči státnímu emitentu, na něhož odkazují swapy úvěrového selhání;
c)
veškerá aktiva nebo závazky, které odkazují na subjekty veřejného sektoru v členském státě, na jehož státní dluhopisy se odkazuje ve swapu úvěrového selhání. Patří sem expozice vůči ústřední, regionální a místní správě, subjektům veřejného sektoru nebo veškeré expozice, za které se uvedený subjekt zaručil, a lze sem zahrnout finanční smlouvy, portfolio aktiv nebo finančních závazků, transakce s úrokovými nebo měnovými swapy v případě, kdy se swap úvěrového selhání na státní dluhopisy používá jako nástroj řízení rizika protistrany za účelem zajištění expozice vyplývající z finančních smluv nebo smluv v rámci zahraničního obchodu;
d)
expozice vůči subjektům soukromého sektoru usazeným v členském státě, na který se odkazuje ve swapu úvěrového selhání na státní dluhopisy. Dotčené expozice mimo jiné zahrnují úvěry, úvěrové riziko protistrany (včetně možné expozice, pokud pro takovou expozici je třeba regulatorní kapitál), pohledávky a záruky. Aktiva a závazky mimo jiné zahrnují finanční smlouvy, portfolio aktiv nebo finančních závazků, transakce s úrokovými nebo měnovými swapy v případě, kdy se swap úvěrového selhání na státní dluhopisy používá jako nástroj řízení rizika protistrany za účelem zajištění expozice vyplývající z finančních smluv nebo smluv v rámci zahraničního obchodu;
e)
veškeré nepřímé expozice vůči kterémukoli z výše uvedených subjektů plynoucí z expozice vůči indexům, fondům nebo jednotkám pro speciální účel.
Článek 18
Korelační testy
1. Korelační test uvedený v této kapitole je splněn v obou těchto případech:
a)
kvantitativní korelační test je splněn, pokud Pearsonův korelační koeficient mezi cenou aktiv nebo závazků a cenou státních dluhopisů vypočítanou na historickém základě použitím údajů za dny obchodování v průběhu nejméně 12 měsíců bezprostředně předcházejících dni, kdy byla pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy sjednána, dosahuje alespoň 70 %;
b)
kvalitativní korelace je splněna, pokud se prokáže významná korelace, což znamená korelaci, která vychází z odpovídajících údajů a není důkazem čistě dočasné závislosti. Korelace se vypočítá na historickém základě použitím údajů za dny obchodování v průběhu nejméně 12 měsíců před sjednáním pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy vážených k poslednímu časovému období. Jestliže se prokáže, že podmínky převažující v uvedeném období byly podobné podmínkám v době, kdy měla být pozice ve swapech úvěrového selhání sjednána, nebo které by nastaly v období zajišťování expozice, použije se jiný časový rámec. V případě aktiv, pro něž neexistuje likvidní tržní cena, nebo pokud neexistuje dostatečně dlouhá cenová historie, se použije přiměřená náhradní hodnota.
2. Korelační test uvedený v odstavci 1 se považuje za splněný, jestliže lze prokázat, že
a)
zajišťovaná expozice se týká podniku, který je vlastněn státním emitentem nebo kde státní emitent vlastní většinu akciového kapitálu spojeného s hlasovacím právem nebo za jehož dluhy se státní emitent zaručil;
b)
zajišťovaná expozice se týká regionální, místní nebo městské správy členského státu;
c)
zajišťovaná expozice se týká podniku, jehož hotovostní toky výrazně závisí na zakázkách od státního emitenta nebo na projektu, který je financován nebo významně financován nebo zaručen státním emitentem, např. projekt v oblasti infrastruktury.
3. Na žádost relevantního příslušného orgánu relevantní smluvní strana doloží, že v době sjednání pozice ve swapu úvěrového selhání na státní dluhopisy byl korelační test splněn.
Článek 19
Proporcionalita
1. Pokud dokonalé zajištění není možné, nevyžaduje se při určování toho, zda je velikost pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy přiměřená velikosti zajištěných expozic, přesná shoda a podle odstavce 2 je přípustné omezené přezajištění. Relevantní strana na žádost příslušného orgánu odůvodní, proč přesná shoda nebyla možná.
2. Pokud to odůvodňuje povaha zajišťovaných aktiv a závazků a jejich vztah k hodnotě závazků státu, které jsou zahrnuty do swapu úvěrového selhání, na zajištění dané hodnoty expozic se drží vyšší hodnota swapu úvěrového selhání na státní dluhopisy. Avšak toto je přípustné pouze tehdy, pokud se prokáže, že vyšší hodnota swapu úvěrového selhání na státní dluhopisy je nezbytná, aby odpovídala relevantní míře rizika spojeného s referenčním portfoliem, přičemž se vezmou v úvahu tyto faktory:
a)
velikost nominální pozice;
b)
poměr citlivosti expozic vůči závazkům státu, které jsou zahrnuty do swapu úvěrového selhání;
c)
zda strategie zajišťování je dynamická, nebo statická.
3. Je odpovědností držitele pozice, aby zajistil, že jeho pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy zůstane vždy přiměřená a že doba trvání pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy je co nejúžeji spjata, za převládajících tržních zvyklostí a likvidity, s dobou trvání zajišťovaných expozic nebo dobou, po kterou má dotyčná osoba v úmyslu expozici držet. Pokud jsou expozice zajištěné pozicí ve swapech úvěrového selhání zlikvidovány nebo splaceny, musí být buď nahrazeny rovnocennými expozicemi, nebo se pozice ve swapech úvěrového selhání musí snížit nebo jiným způsobem odstranit.
4. Za předpokladu, že pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy byla v době sjednání krytá, nemá se za to, že se stane nekrytou, pokud jediným důvodem k tomu, aby se stala nekrytou, je kolísání tržní hodnoty zajištěných expozic nebo hodnoty swapu úvěrového selhání na státní dluhopisy.
5. Ve všech případech, kdy strany převezmou pozici ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy v důsledku svých závazků jako členů ústřední protistrany, která vypořádává transakce se swapy úvěrového selhání na státní dluhopisy, a v důsledku fungování pravidel uvedené ústřední protistrany, se taková pozice považuje za nedobrovolnou pozici, a ne za pozici, kterou strana sjednala, a proto se nepovažuje za nekrytou pozici podle čl. 4 odst. 1 nařízení (EU) č. 236/2012.
Článek 20
Způsob výpočtu nekryté pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy
1. Výpočet pozice fyzické nebo právnické osoby ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy představuje její čistou pozici.
2. Při výpočtu hodnoty způsobilých rizik zajištěných nebo zajišťovaných prostřednictvím pozice ve swapech úvěrového selhání na státní dluhopisy se rozlišuje mezi statickou a dynamickou strategií zajištění. V případě statického zajištění, jako jsou přímé expozice vůči státu nebo subjektům veřejného sektoru daného státu, se jako metrická míra použije tzv. „jump to default“ měření ztráty, jestliže subjekt, vůči němuž má držitel pozice expozici, přestane splácet. Výsledná hodnota se potom porovná s čistou pomyslnou hodnotou pozice ve swapech úvěrového selhání.
3. Při výpočtu hodnoty rizik upravených o tržní hodnotu, pro něž je zapotřebí dynamická strategie zajištění, musí být výpočty provedeny na základě úpravy o riziko spíše než na pomyslném základě, přičemž se zohlední rozsah, v jakém by se expozice během svého trvání mohla zvýšit nebo snížit, a relativní volatilita zajišťovaných aktiv a závazků a referenčních státních dluhopisů. Úprava podle hodnoty beta se použije, jestliže se aktiva nebo závazky, pro které se pozice ve swapech úvěrového selhání používá jako zajištění, liší od referenčního aktiva swapu úvěrového selhání.
4. Nepřímé expozice vůči rizikům, například prostřednictvím indexů, fondů, jednotek ke speciálním účelům, a pozicím ve swapech úvěrového selhání se zohlední úměrně k rozsahu, v němž jsou referenční aktivum, závazek nebo swap úvěrového selhání zastoupeny v indexu, fondu nebo jiném mechanismu.
5. Hodnota způsobilého portfolia aktiv nebo závazků, které mají být zajištěny, se odečte od hodnoty čisté pozice swapů úvěrového selhání, která je držena. Pokud je výsledné číslo kladné, pozice se považuje za nekrytou pozici ve swapech úvěrového selhání podle čl. 4 odst. 1 nařízení (EU) č. 236/2012.
KAPITOLA VI
PRAHOVÉ HODNOTY PRO OZNAMOVACÍ POVINNOST TÝKAJÍCÍ SE ČISTÝCH KRÁTKÝCH POZIC VE STÁTNÍCH DLUHOPISECH PODLE ČL. 7 ODST. 3
Článek 21
Prahové hodnoty pro oznamovací povinnost týkající se čistých krátkých pozic ve vydaných státních dluhopisech
1. Příslušnou mírou pro prahovou hodnotu, kdy se relevantnímu příslušnému orgánu učiní oznámení o čistých krátkých pozicích ve vydaných státních dluhopisech státního emitenta, je procento celkové výše nesplacených vydaných státních dluhopisů za každého státního emitenta.
2. Prahovou hodnotou pro oznámení je peněžitá výše. Tato peněžitá výše se stanoví použitím procentuální prahové hodnoty na nesplacené státní dluhopisy státního emitenta a zaokrouhlí se nahoru na nejbližší milion EUR.
3. Peněžitá výše, která je výsledkem použití procentuální prahové hodnoty, se čtvrtletně reviduje a aktualizuje, aby byly zohledněny změny v celkové výši nesplacených vydaných státních dluhopisů každého státního emitenta.
4. Peněžitá výše, která je výsledkem použití procentuální prahové hodnoty, a celková výše nesplacených vydaných státních dluhopisů se vypočítá v souladu se způsobem výpočtu čistých krátkých pozic ve státních dluhopisech.
5. Počáteční výše a další přírůstkové hodnoty týkající se státních emitentů se stanoví na základě těchto faktorů:
a)
pro prahové hodnoty není nutné oznamování čistých krátkých pozic minimální hodnoty týkající se kteréhokoli státního emitenta;
b)
celkové výše nesplacených státních dluhopisů státního emitenta a průměrné velikosti pozic držených účastníky trhu týkajících se státních dluhopisů státního emitenta;
c)
likvidity trhu se státními dluhopisy každého státního emitenta, včetně případně likvidity trhu s futures týkajících se uvedených státních dluhopisů.
6. S přihlédnutím k faktorům v odstavci 5 je příslušnou prahovou hodnotou pro oznamovací povinnost týkající se počáteční výše za každého státního emitenta procento, které se rovná 0,1 % nebo 0,5 % celkové výše nesplacených vydaných státních dluhopisů. Příslušné procento, které se použije pro každého emitenta, se stanoví podle kritérií uvedených v odstavci 5 tak, že se každému státnímu emitentu přiřadí jedna ze dvou procentních prahových hodnot použitých pro výpočet peněžité výše, která bude relevantní pro oznámení.
7. Dvě počáteční kategorie prahových hodnot ke dni vstupu tohoto nařízení v platnost jsou
a)
počáteční prahová hodnota ve výši 0,1 %, která se použije, pokud celková výše nesplacených vydaných státních dluhopisů dosahuje 0 až 500 miliard EUR;
b)
prahová hodnota ve výši 0,5 %, která se použije, pokud celková výše nesplacených vydaných státních dluhopisů převyšuje 500 miliard EUR nebo pokud pro konkrétní státní dluhopisy existuje likvidní trh s futures.
8. Další přírůstkové hodnoty se stanoví ve výši 50 % počátečních prahových hodnot a činí
a)
každých 0,05 % nad počáteční prahovou hodnotu pro oznamovací povinnost ve výši 0,1 % počínaje hodnotou 0,15 %;
b)
každých 0,25 % nad počáteční prahovou hodnotu ve výši 0,5 % počínaje hodnotou 0,75 %.
9. Státní emitent přejde do skupiny s odpovídající prahovou hodnotou, pokud na trhu se státními dluhopisy státního emitenta došlo ke změnám a tato změna za použití faktorů stanovených v odstavci 5 trvá nejméně jeden kalendářní rok.
KAPITOLA VII
PARAMETRY A ZPŮSOBY VÝPOČTU PRAHOVÉ HODNOTY LIKVIDITY PRO POZASTAVENÍ OMEZENÍ PRODEJE STÁTNÍCH DLUHOPISŮ NA KRÁTKO PODLE ČL. 13 ODST. 4
Článek 22
Způsoby výpočtu a stanovení prahové hodnoty likvidity pro pozastavení omezení prodeje státních dluhopisů na krátko
1. Mírou likvidity vydaných státních dluhopisů, kterou použije každý příslušný orgán, je obrat, definovaný jako celková nominální hodnota dluhových nástrojů, s nimiž se obchoduje, v poměru ke koši referenčních nástrojů s rozdílnými splatnostmi.
2. Pokud měsíční obrat klesne pod pátý percentil měsíčního objemu obchodovaného v předcházejících dvanácti měsících, je možné dočasně pozastavit omezení nekrytého prodeje státních dluhopisů na krátko.
3. Za účelem provedení těchto výpočtů použije každý příslušný orgán reprezentativní údaje, které jsou snadno dostupné z jednoho nebo více obchodních systémů, z mimoburzovního obchodování nebo z obou míst, a poté o použitých údajích informuje Evropský orgán pro cenné papíry a trhy.
4. Dříve než příslušné orgány vykonají pravomoc pozastavit omezení týkající se prodeje státních dluhopisů na krátko, ujistí se, že významný pokles likvidity není výsledkem sezonních dopadů na likviditu.
KAPITOLA VIII
VÝZNAMNÝ POKLES HODNOTY FINANČNÍCH NÁSTROJŮ JINÝCH NEŽ LIKVIDNÍCH AKCIÍ PODLE ČLÁNKU 23
Článek 23
Významný pokles hodnoty finančních nástrojů jiných než likvidních akcií
1. V případě akcie jiné než likvidní akcie se výrazným poklesem hodnoty za jediný den obchodování v porovnání s uzavírací cenou předchozího dne obchodování rozumí
a)
pokles ceny akcie o 10 % nebo více, pokud je akcie v hlavním vnitrostátním akciovém indexu a je podkladovým finančním nástrojem pro derivátovou smlouvu, která byla přijata k obchodování v obchodním systému;
b)
pokles ceny akcie o 20 % nebo více, pokud je cena akcie 0,50 EUR nebo vyšší, nebo ekvivalent této částky v národní měně;
c)
pokles ceny akcie o 40 % nebo více ve všech ostatních případech.
2. Zvýšení výnosu o 7 % nebo více po celé délce výnosové křivky za jediný den obchodování týkající se příslušného státního emitenta se v případě státního dluhopisu považuje za významný pokles hodnoty.
3. Zvýšení výnosu o 10 % nebo více u korporátního dluhopisu za jediný den obchodování se považuje za významný pokles hodnoty korporátního dluhopisu.
4. Pokles ceny nástroje peněžního trhu o 1,5 % nebo více za jediný den obchodování se považuje za významný pokles hodnoty nástroje peněžního trhu.
5. Pokles ceny fondu obchodovaného na burze o 10 % nebo více za jediný den obchodování se považuje za významný pokles hodnoty fondu obchodovaného na burze, včetně fondů obchodovaných na burze, které jsou SKIPCP. Fond obchodovaný na burze, který využívá pákový efekt, se upraví o příslušný pákový poměr, aby odrážel 10 % pokles ceny ekvivalentního fondu přímo obchodovaného na burze, který nevyužívá pákový efekt. Reverzní fond obchodovaný na burze se upraví o faktor v hodnotě -1, aby odrážel 10 % pokles ceny ekvivalentního fondu přímo obchodovaného na burze, který nevyužívá pákový efekt.
6. Pokud se v obchodním systému obchoduje s derivátem, včetně finančních rozdílových smluv, a jeho jediným podkladovým finančním nástrojem je finanční nástroj, u něhož je významný pokles hodnoty uveden v tomto článku a čl. 23 odst. 5 nařízení (EU) č. 236/2012, má se za to, že k výraznému poklesu hodnoty derivátového nástroje došlo, pokud došlo k významnému poklesu uvedeného podkladového finančního nástroje.
KAPITOLA IX
NEPŘÍZNIVÉ UDÁLOSTI NEBO NEPŘÍZNIVÝ VÝVOJ PODLE ČLÁNKU 30
Článek 24
Kritéria a faktory, které je třeba zohlednit při určení toho, kdy dochází k nepříznivým událostem nebo nepříznivému vývoji a ohrožení
1. Pro účely článků 18 až 21 nařízení (EU) č. 236/2012 zahrnují nepříznivé události nebo nepříznivý vývoj, které mohou vést k vážnému ohrožení finanční stability nebo důvěry v trh v dotyčném členském státě nebo v jednom nebo více jiných členských státech podle článku 30 nařízení (EU) č. 236/2012, jakoukoli činnost, výsledek, skutečnost nebo událost, které vedou nebo by odůvodněně mohly vést k těmto skutečnostem:
a)
vážným finančním, měnovým nebo rozpočtovým problémům, které mohou vést k finanční nestabilitě týkající se členského státu nebo bankovních a jiných finančních institucí považovaných za významné v rámci globálního finančního systému, jako jsou pojišťovny, poskytovatelé tržní infrastruktury a společnosti spravující aktiva působící v Unii, kdy může dojít k ohrožení řádného fungování finančních trhů a jejich integrity nebo stability finančního systému Unie;
b)
změně ratingu nebo selhání kteréhokoli členského státu nebo bank a jiných finančních institucí považovaných za významné v rámci globálního finančního systému, jako jsou pojišťovny, poskytovatelé tržní infrastruktury a společnosti spravující aktiva působící v Unii, které způsobuje nebo by mohlo způsobit závažnou nejistotu ohledně jejich solventnosti;
c)
podstatnému tlaku na prodej nebo neobvyklé volatilitě způsobující významné klesající spirály ve veškerých finančních nástrojích, které se týkají bank nebo jiných finančních institucí považovaných za významné v rámci globálního finančního systému, jako jsou pojišťovny, poskytovatelé tržní infrastruktury a společnosti spravující aktiva působící v Unii a případně státní emitenti;
d)
jakémukoli relevantnímu poškození fyzických struktur významných finančních emitentů, tržní infrastruktury, systémů clearingu a vypořádání a dohledu, které může nepříznivě ovlivnit trhy, zejména jsou-li takové škody způsobené přírodní katastrofou nebo teroristickým útokem;
e)
jakémukoli relevantnímu narušení veškerého platebního styku nebo postupu vypořádání, zejména souvisí-li s mezibankovními operacemi, které způsobuje nebo může způsobit pochybení v platbách nebo vypořádáních nebo zpoždění při platebním styku v Unii, zejména pokud toto může vést k šíření finanční nebo ekonomické zátěže v bankách a jiných finančních institucích, které se považují za významné v rámci globálního finančního systému, jako jsou pojišťovny, poskytovatelé tržní infrastruktury a společnosti spravující aktiva, nebo v členském státě.
2. Pro účely článku 27 Evropský orgán pro cenné papíry a trhy zohlední při zvažování kritérií stanovených v odstavci 1 možnost jakéhokoli přelévání do jiných systémů nebo k jiným emitentům nebo jejich nákazy, a zejména existenci všech typů nezávisle se projevujících jevů.
3. Pro účely čl. 28 odst. 2 písm. a) se ohrožením řádného fungování finančních trhů a jejich integrity nebo stability celého nebo části finančního systému v Unii rozumí
a)
jakékoli ohrožení v podobě vážné finanční, měnové nebo rozpočtové nestability týkající se členského státu nebo finančního systému v členském státě, které může vážně ohrozit řádné fungování a integritu finančních trhů nebo stabilitu celého nebo části finančního systému v Unii;
b)
možnost selhání kteréhokoli členského státu nebo nadnárodního emitenta;
c)
jakékoli vážné poškození fyzických struktur významných finančních emitentů, tržní infrastruktury, systémů clearingu a vypořádání a dohledu, které může vážně ovlivnit přeshraniční trhy, zejména jsou-li takové škody způsobené přírodní katastrofou nebo teroristickým útokem, kdy toto může vážně ohrozit řádné fungování a integritu finančních trhů nebo stabilitu celého nebo části finančního systému v Unii;
d)
jakékoli vážné narušení veškerého platebního styku nebo postupu vypořádání, zejména souvisí-li s mezibankovními operacemi, které způsobuje nebo může způsobit významná pochybení v platbách nebo při vypořádání nebo zpoždění v rámci přeshraničního platebního styku v Unii, zejména pokud toto může vést k šíření finanční nebo ekonomické zátěže v celém nebo části finančního systému v Unii.
Článek 25
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost třetím dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se od 1. listopadu 2012.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 5. července 2012.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 918/2012
z dnia 5 lipca 2012 r.
uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego w odniesieniu do definicji, obliczania pozycji krótkich netto, pokrytych swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, progów powodujących obowiązek zgłoszenia, progów płynności w odniesieniu do zawieszenia ograniczeń, znacznych spadków wartości instrumentów finansowych i wystąpienia niekorzystnych zdarzeń
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie (UE) nr 236/2012 z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego (1), w szczególności jego art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 7, art. 4 ust. 2, art. 7 ust. 3, art. 13 ust. 4, art. 23 ust. 7 i art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie (UE) nr 236/2012 nakłada pewne środki w odniesieniu do krótkiej sprzedaży i swapów ryzyka kredytowego. Art. 42 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 uprawnia Komisję do przyjęcia aktów delegowanych w celu uzupełnienia przepisów wspomnianego rozporządzenia zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Niniejszy akt delegowany uzupełnia i zmienia niektóre elementy inne niż istotne.
(2)
Przepisy niniejszego rozporządzenia są ze sobą ściśle powiązane, ponieważ progi powodujące obowiązek zgłoszenia i publikacji oraz określanie niepokrytych swapów ryzyka kredytowego zależą od definicji i metod obliczania pozycji krótkich, natomiast przepisy w sprawie znacznych spadków wartości instrumentów finansowych i płynności rynków długu państwowego oraz przepisy dotyczące określania niekorzystnych zdarzeń są ze sobą nierozerwalnie powiązane. W celu zapewnienia spójności między tymi przepisami dotyczącymi krótkiej sprzedaży, które powinny wejść w życie jednocześnie, wszystkie przepisy wymagane rozporządzeniem (UE) nr 236/2012 powinny zostać przyjęte w jednym rozporządzeniu.
(3)
Rozporządzenie (UE) nr 236/2012 zawiera niektóre definicje. Do celów jasności i pewności prawnej należy przyjąć przepisy uzupełniające w odniesieniu do definicji w art. 2 ust. 1, w szczególności precyzujące, kiedy osoba fizyczna lub prawna jest uznawana za właściciela instrumentu finansowego na potrzeby definicji krótkiej sprzedaży, oraz precyzujące, kiedy osoba fizyczna lub prawna „posiada” akcję lub instrument dłużny na potrzeby rozporządzenia (UE) nr 236/2012. Przepisy precyzujące mają zagwarantować, że rozporządzenie (UE) nr 236/2012 przyniesie zamierzone skutki w spójny sposób, pomimo zróżnicowanych podejść w przepisach państw członkowskich. W państwach członkowskich pojęcia własności i posiadania w odniesieniu do papierów wartościowych nie są obecnie zharmonizowane, zaś przepisy rozporządzenia (UE) nr 236/2012 mają dotyczyć jedynie krótkiej sprzedaży i pozostawać bez uszczerbku dla wszelkich wprowadzanych w przyszłości zmian prawnych, takich jak harmonizacja prawodawstwa.
(4)
Rozporządzenie (UE) nr 236/2012 nakłada na osoby fizyczne lub prawne posiadające lub zajmujące pozycje krótkie netto z tytułu akcji i długu państwowego ograniczenia i obowiązki, takie jak wymogi dotyczące zgłaszania i publikacji. Istnieje wiele sposobów posiadania i wyceniania pozycji długich i krótkich z tytułu akcji i długu państwowego. W celu zapewnienia spójnego podejścia i skuteczności pomiarów pozycji krótkich z tytułu akcji i długu państwowego konieczne jest zatem dalsze określenie metody obliczania pozycji krótkich netto. Przedmiotem krótkiej sprzedaży mogą być pojedyncze instrumenty lub koszyki długu państwowego, jest zatem konieczne określenie sposobu, w jaki krótkie sprzedaże dotyczące koszyków są uwzględniane w tych obliczeniach. W celu zapewnienia wiarygodnego podejścia do obliczania pozycji krótkich netto, konieczne jest, by podejście stosowane do określania pozycji długich było bardziej restrykcyjne niż podejście do określania pozycji krótkich z tytułu akcji. Ponieważ wartość niektórych instrumentów finansowych zależy od zmian cen instrumentów bazowych, konieczne jest określenie, w jaki sposób należy to uwzględniać. Określono metodę dostosowaną o współczynnik delta, ponieważ jest to powszechnie przyjęta praktyka.
(5)
Pozycje krótkie netto są obliczane poprzez odniesienie do długich i krótkich pozycji posiadanych przez osoby fizyczne lub prawne. Pozycje długie i krótkie mogą jednak znajdować się w posiadaniu różnych podmiotów wchodzących w skład grupy lub w różnych funduszach zarządzanych przez zarządzającego funduszem. Znaczne pozycje krótkie netto mogą zostać ukryte przez podzielenie ich między podmioty wchodzące w skład grupy lub między różne fundusze. Aby ograniczyć omijanie przepisów oraz zagwarantować, że zgłaszanie i publikacja pozycji krótkich zapewnia dokładny i reprezentatywny obraz sytuacji, należy wprowadzić bardziej szczegółowe przepisy określające metodę obliczania pozycji krótkich netto dla podmiotów wchodzących w skład grupy oraz dla zarządzających funduszem. W celu zapewnienia skuteczności tych przepisów konieczne jest zdefiniowanie znaczenia strategii inwestycyjnej, tak by wyjaśnić, które pozycje krótkie podmiotów wchodzących w skład grupy oraz które pozycje krótkie funduszy powinny być łączone. Należy również zdefiniować pojęcie działalności zarządzania celem wyjaśnienia, które pozycje krótkie funduszy powinny być łączone. W celu zapewnienia dokonania zgłoszenia konieczne jest określenie, które podmioty wchodzące w skład grupy lub różnych funduszy są zobowiązane do przeprowadzenia obliczeń i dokonania zgłoszenia.
(6)
Rozporządzenie (UE) nr 236/2012 nakłada ograniczenia dotyczące zawierania niepokrytych transakcji na swapach ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, ale dopuszcza swapy ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego dla celów uzasadnionego zabezpieczenia. Możliwe jest zabezpieczenie szeregu różnych aktywów i zobowiązań przy użyciu swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, jednakże rozróżnienie między uzasadnionym zabezpieczeniem a spekulacją w wielu przypadkach może być trudne. Konieczne jest zatem szczegółowe i dodatkowe określenie przypadków, w których swap ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego może zostać uznany za pokryty. W przypadku gdy w spójny sposób należy określić ilościowy pomiar korelacji, należy stosować proste, powszechnie przyjęte i rozumiane środki, takie jak współczynnik korelacji liniowej, obliczony jako stosunek kowariancji dwóch zmiennych do wyniku ich standardowych odchyleń. Dopasowanie aktywów i zobowiązań w celu stworzenia doskonałego zabezpieczenia jest w praktyce trudne ze względu na zróżnicowane charakterystyki poszczególnych aktywów i zobowiązań, jak również zmienność ich wartości. W rozporządzeniu (UE) nr 236/2012 wprowadzono wymóg proporcjonalnego podejścia do przyjmowanych środków i przy definiowaniu niepokrytych swapów ryzyka kredytowego, jest zatem konieczne, aby określić, w jaki sposób należy wprowadzać w życie to proporcjonalne podejście w odniesieniu do aktywów i zobowiązań zabezpieczonych pokrytym swapem ryzyka kredytowego. Ponieważ rozporządzenie (UE) nr 236/2012 nie określa konkretnego stopnia korelacji koniecznego w odniesieniu do pokrytej pozycji z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, konieczne jest doprecyzowanie, że korelacja ta powinna być znacząca.
(7)
Rozporządzenie (UE) nr 236/2012 wymaga, aby osoba fizyczna lub prawna, która posiada pozycję krótką netto z tytułu długu państwowego w wysokości przekraczającej pewien próg, zgłaszała te pozycje właściwemu organowi. Konieczne jest zatem właściwe określenie tego progu. Minimalne wartości, które nie miałyby znaczącego wpływu na odnośny rynek długu państwowego, nie powinny być objęte wymogiem zgłaszania, a przy wyznaczaniu wysokości progu należy uwzględnić między innymi płynność każdego rynku obligacji państwowych i wysokość niewykupionego długu państwowego, jak również cele tego środka.
(8)
Dane wymagane do obliczenia progów powodujących obowiązek zgłoszenia pozycji krótkich netto dotyczących wyemitowanego długu państwowego nie będą dostępne w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. W związku z tym, celem określenia podstawowego progu powodującego obowiązek zgłoszenia w dniu publikacji należy stosować dwa kryteria, tj. po pierwsze, łączną wartość niewykupionego wyemitowanego długu państwowego emitenta długu państwowego, a po drugie, istnienie płynnego rynku terminowego dla tego długu państwowego. Kiedy odpowiednie dane dotyczące wszystkich kryteriów będą dostępne, należy przyjąć skorygowane wysokości progów.
(9)
W przypadku gdy płynność na rynku długu państwowego spadnie poniżej pewnego progu, na potrzeby stymulowania płynności na tym rynku możliwe jest tymczasowe zawieszenie ograniczeń nakładanych na inwestorów dokonujących niepokrytej krótkiej sprzedaży długu państwowego. W przypadku znacznego spadku wartości instrumentu finansowego w systemie obrotu właściwe organy mogą zakazać lub ograniczyć krótką sprzedaż danego instrumentu finansowego lub w inny sposób ograniczyć transakcje na danym instrumencie. Istnieje wiele różnych instrumentów i konieczne jest określenie progów dla poszczególnych kategorii instrumentów finansowych, biorąc pod uwagę różnice między instrumentami i różne zmienności ich odpowiednich rynków.
(10)
W niniejszym rozporządzeniu nie określono progu dla znacznego spadku wartości ceny jednostki notowanego UCITS, ponieważ mimo że cena ta może podlegać znacznym wahaniom w systemie obrotu, podlega ona przepisowi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (2), który utrzymuje ceny na poziomie zbliżonym do wartości aktywów netto UCITS. Nie określa się również żadnych innych progów dla znacznego spadku wartości instrumentów pochodnych innych niż te określone w niniejszym rozporządzeniu.
(11)
W niniejszym rozporządzeniu doprecyzowano uprawnienia interwencyjne w odniesieniu do niekorzystnych zdarzeń lub okoliczności zarówno właściwych organów, jak i Europejskiego Organu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW), ustanowionego i wykonującego swoje uprawnienia zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (3). W celu zapewnienia spójnego podejścia, przy jednoczesnym umożliwieniu podejmowania odpowiednich działań, które należy podjąć w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych niekorzystnych zdarzeń lub okoliczności, konieczny jest wykaz tych zdarzeń.
(12)
Do celów pewności prawa konieczne jest, aby niniejsze rozporządzenie weszło w życie tego samego dnia, co rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 919/2012 (4),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
W niniejszym rozporządzeniu ustanowiono szczegółowe przepisy uzupełniające następujące artykuły rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w odniesieniu do:
-
art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w celu doprecyzowania definicji własności i krótkiej sprzedaży,
-
art. 3 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w celu doprecyzowania przypadków i metody obliczania pozycji krótkiej netto i definicji posiadania,
-
art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w celu doprecyzowania niepokrytych pozycje z tytułu swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego oraz metody obliczania w odniesieniu do grup i działalności zarządzania funduszem,
-
art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w celu doprecyzowania progu powodującego obowiązek zgłoszenia w odniesieniu do znaczących pozycji krótkich z tytuły długu państwowego,
-
art. 13 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w celu doprecyzowania progu płynności powodującego zawieszenie ograniczeń dotyczących krótkiej sprzedaży długu państwowego,
-
art. 23 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w celu doprecyzowania pojęcia znacznych spadków wartości instrumentów finansowych innych niż akcje płynne,
-
art. 30 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w celu doprecyzowania kryteriów i czynników, które należy wziąć pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o przypadkach, w których występują niekorzystne zdarzenia lub okoliczności, o których mowa w art. 18-21 i w art. 27, oraz zagrożenia, o których mowa w art. 28 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 236/2012.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)
„grupa” oznacza podmioty prawne, które są przedsiębiorstwami kontrolowanymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5), oraz pojedynczą osobę fizyczną lub prawną kontrolującą takie przedsiębiorstwo;
b)
„emitent ponadnarodowy” oznacza emitenta w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. d) ppkt (i), (iv), (v) oraz (vi) rozporządzenia (UE) nr 236/2012.
ROZDZIAŁ II
DODATKOWE DOPRECYZOWANIE DEFINICJI ZGODNIE Z ART. 2 UST. 2 I ART. 3 UST. 7 LIT. a)
Artykuł 3
Doprecyzowanie terminu „własność” oraz zdefiniowanie krótkiej sprzedaży
1. Na potrzeby definicji krótkiej sprzedaży decyzję o tym, czy osoba fizyczna lub prawna jest uznawana za właściciela instrumentu finansowego, gdy istnieje własność prawna lub faktyczna tego instrumentu finansowego, podejmuje się, w stosownym przypadku, zgodnie z przepisami obowiązującymi w odniesieniu do danej krótkiej sprzedaży danej akcji lub danego instrumentu dłużnego. W przypadku gdy osoby fizyczne lub prawne są właścicielami faktycznymi akcji lub instrumentu dłużnego, dana akcja lub dany instrument dłużny uznawane są za własność ostatecznego właściciela faktycznego, w tym jeżeli akcja lub instrument dłużny znajdują się w posiadaniu powiernika. Do celów niniejszego artykułu właścicielem faktycznym jest inwestor, który podejmuje ryzyko ekonomiczne związane z zakupem instrumentu finansowego.
2. Na potrzeby art. 2 ust. 1 lit. b) ppkt (i), (ii) oraz (iii) rozporządzenia (UE) nr 236/2012, „krótka sprzedaż” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 236/2012, nie obejmuje:
a)
sprzedaży instrumentów finansowych, które zostały przeniesione na mocy umowy pożyczki papierów wartościowych lub umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu papierów wartościowych, pod warunkiem że papiery wartościowe zostaną zwrócone lub przenoszący zażąda zwrotu papierów wartościowych, tak aby możliwe było dokonanie rozrachunku w odpowiednim terminie;
b)
sprzedaży instrumentu finansowego przez osobę fizyczną lub prawną, która nabyła instrument finansowy przed sprzedażą, ale nie przyjęła dostawy tego instrumentu finansowego w momencie sprzedaży, pod warunkiem że instrument finansowy będzie dostarczony w odpowiednim czasie, tak aby możliwe było dokonanie rozrachunku w odpowiednim terminie;
c)
sprzedaży instrumentu finansowego przez osobę fizyczną lub prawną, która wykonała opcję lub podobne roszczenie na tym instrumencie finansowym, pod warunkiem że instrument finansowy będzie dostarczony w odpowiednim czasie, tak aby możliwe było dokonanie rozrachunku w odpowiednim terminie.
Artykuł 4
Posiadanie
Na potrzeby art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w następujących przypadkach, uznaje się, że osoba fizyczna lub prawna posiada akcję lub instrument dłużny:
a)
osoba fizyczna lub prawna jest właścicielem akcji lub instrumentu dłużnego zgodnie z art. 3 ust. 1;
b)
zgodnie z przepisami obowiązującymi w odniesieniu do danej sprzedaży istnieje wymagalne roszczenie do przeniesienia na osobę fizyczną lub prawną prawa własności do akcji lub instrumentu dłużnego.
ROZDZIAŁ III
POZYCJE KRÓTKIE NETTO ZGODNIE Z ART. 3 UST. 7 LIT. b)
Artykuł 5
Pozycje krótkie netto z tytułu akcji - pozycje długie
1. Posiadanie akcji w pozycji długiej w koszyku akcji jest również uwzględniane w odniesieniu do tej akcji w zakresie, w jakim akcja ta jest reprezentowana we wspomnianym koszyku.
2. Wszelka ekspozycja poprzez instrument finansowy inny niż akcja, przynoszący korzyść finansową w przypadku wzrostu ceny danej akcji, jak określono w art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 236/2012, oznacza wszelką ekspozycję na kapitał podstawowy za pośrednictwem jednego lub kilku instrumentów wymienionych w załączniku I część 1.
Ekspozycja, o której mowa w akapicie pierwszym, zależy od wartości akcji, w odniesieniu do której musi być obliczona pozycja krótka netto, i przynosi korzyść finansową w przypadku wzrostu ceny lub wartości danej akcji.
Artykuł 6
Pozycje krótkie netto z tytułu akcji - pozycje krótkie
1. Krótka sprzedaż akcji poprzez krótką sprzedaż koszyka akcji jest również uwzględniana w odniesieniu do danej akcji w zakresie, w jakim dana akcja jest reprezentowana we wspomnianym koszyku.
2. Na potrzeby art. 3 ust. 1 lit. a) i art. 3 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 236/2012, jeśli pozycja z tytułu instrumentu finansowego, w tym instrumentów finansowych wymienionych w załączniku I część 1, przynosi korzyść finansową w przypadku spadku ceny lub wartości danej akcji, pozycja ta uwzględniana jest przy obliczaniu pozycji krótkiej.
Artykuł 7
Pozycje krótkie netto z tytułu akcji - uwagi ogólne
Do celów pozycji krótkich netto, o których mowa w art. 5 i 6, uwzględniane są następujące kryteria:
a)
nieistotne jest, czy uzgodniono rozrachunek pieniężny czy dostawę fizyczną aktywów bazowych;
b)
pozycje krótkie z tytułu instrumentów finansowych, stanowiących podstawę do roszczenia w stosunku do niewyemitowanych akcji, praw do subskrypcji, obligacji zamiennych i innych porównywalnych instrumentów, nie są uznawane za pozycje krótkie przy obliczaniu pozycji krótkiej netto.
Artykuł 8
Pozycja krótka netto z tytułu długu państwowego - pozycje długie
1. Na potrzeby niniejszego artykułu oraz załącznika II wycena oznacza rentowność lub - w przypadku braku rentowności w odniesieniu do jednego z odnośnych aktywów lub zobowiązań, bądź też jeżeli rentowność jest niewłaściwym wskaźnikiem porównawczym między odnośnymi aktywami lub zobowiązaniami - oznacza cenę. Posiadanie instrumentu długu państwowego poprzez pozycję długą w koszyku instrumentów długu państwowego różnych emitentów długu państwowego w odniesieniu do danego długu państwowego jest również uwzględniane w zakresie, w jakim dany dług państwowy jest reprezentowany w danym koszyku.
2. Na potrzeby art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 236/2012 wszelka ekspozycja z tytułu instrumentu finansowego innego niż dług państwowy, która przynosi korzyść finansową w przypadku wzrostu ceny długu państwowego, oznacza wszelką ekspozycję z tytułu jednego lub kilku instrumentów wymienionych w załączniku I część 2, pod warunkiem że ich wartość zależy od wartości długu państwowego, w odniesieniu do którego musi być obliczana pozycja krótka netto i który przynosi korzyść finansową w przypadku wzrostu ceny lub wartości długu państwowego.
3. Wszystkie posiadane netto długi państwowe emitenta długu państwowego, blisko skorelowane z wyceną długu państwowego w jakiejkolwiek pozycji krótkiej, uwzględniane są przy obliczaniu pozycji długiej, pod warunkiem że są one blisko skorelowane zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 oraz z ust. 4 i 5. Instrumenty długu państwowego emitentów spoza Unii nie są uwzględniane.
4. W odniesieniu do aktywów posiadających cenę na płynnym rynku bliska korelacja wyceny instrumentu dłużnego innego emitenta długu państwowego oraz wyceny długu danego emitenta długu państwowego mierzona jest na podstawie informacji historycznych z wykorzystaniem dziennych łącznych danych ważonych za okres 12 miesięcy poprzedzających pozycję z tytułu długu państwowego. W przypadku aktywów, dla których nie ma płynnego rynku lub w przypadku których okres notowania cen jest krótszy niż 12 miesięcy, stosuje się odpowiedni wskaźnik zastępczy o podobnym okresie trwania.
5. Na potrzeby art. 3 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 instrument dłużny oraz wyemitowany dług państwowy uznawane są za blisko skorelowane, w przypadku gdy współczynnik korelacji liniowej wynosi co najmniej 80 % między wyceną instrumentu dłużnego innego emitenta długu państwowego i wyceną danego długu państwowego w odnośnym okresie.
6. Jeżeli następnie pozycja przestaje być blisko skorelowana w odniesieniu do okresu 12 miesięcy, wówczas dług państwowy wcześniej blisko skorelowanego emitenta długu państwowego nie jest już uwzględniany przy obliczaniu pozycji długiej. Jeżeli jednak nastąpił tymczasowy spadek poziomu korelacji długu państwowego przez okres nie więcej niż 3 miesiące poniżej poziomu określonego w ust. 4, nie uznaje się, że pozycje przestały być blisko skorelowane, pod warunkiem że współczynnik korelacji wynosi co najmniej 60 % w ciągu tego trzymiesięcznego okresu.
7. Przy obliczaniu pozycji krótkich netto nieistotne jest, czy uzgodniono rozrachunek pieniężny czy dostawę fizyczną aktywów bazowych.
Artykuł 9
Pozycje krótkie netto z tytułu długu państwowego - pozycje krótkie
1. Krótka sprzedaż długu państwowego poprzez sprzedaż koszyka długu państwowego jest również uwzględniana w odniesieniu do danego długu państwowego w zakresie, w jakim dany dług państwowy jest reprezentowany we wspomnianym koszyku.
2. Na potrzeby art. 3 ust. 1 lit. a) i art. 3 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w przypadku gdy pozycja z tytułu instrumentu finansowego, w tym instrumentów finansowych wymienionych w art. 8 ust. 2, przynosi korzyść finansową w przypadku spadku ceny lub wartości danego długu państwowego, pozycja ta uwzględniana jest przy obliczaniu pozycji krótkiej.
3. Wszelkie swapy ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego odnoszące się do emitenta długu państwowego uwzględniane są przy obliczaniu pozycji krótkich netto z tytułu danego długu państwowego. Sprzedaż swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego uznaje się za pozycje długie, natomiast nabywanie swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego uznaje się za pozycje krótkie.
4. Jeżeli swap ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego zabezpiecza przed ryzykiem innym niż odnośny dług państwowy, wartości zabezpieczanego ryzyka nie można traktować jako pozycji długiej do celów obliczania, czy osoba fizyczna lub prawna ma pozycję krótką netto w wyemitowanym długu państwowym emitenta długu państwowego.
5. Przy obliczaniu pozycji krótkich netto nieistotne jest, czy uzgodniono rozrachunek pieniężny czy dostawę fizyczną aktywów bazowych.
Artykuł 10
Metoda obliczania pozycji krótkich netto w odniesieniu do akcji
1. Do celów obliczania pozycji krótkiej netto z tytułu akcji zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 r. stosuje się model dostosowany o współczynnik delta dla akcji określony w załączniku II.
2. Osoby fizyczne lub prawne, przeprowadzając wszelkie obliczenia pozycji długiej i krótkiej w odniesieniu do tych samych akcji, stosują te same metody.
3. Obliczając pozycje krótkie netto, uwzględnia się transakcje na wszystkich instrumentach finansowych, zarówno w ramach systemów obrotu, jak i poza nimi, które to transakcje przynoszą korzyść finansową w przypadku zmiany ceny lub wartości akcji.
Artykuł 11
Obliczanie pozycji krótkich netto z tytułu długu państwowego
1. Na potrzeby art. 3 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 r. pozycje krótkie netto z tytułu długu państwowego oblicza się, uwzględniając transakcje na wszystkich instrumentach finansowych, które przynoszą korzyść finansową w przypadku zmiany cen lub rentowności długu państwowego. W tym celu stosuje się model dostosowany o współczynnik delta dla długu państwowego określony w załączniku II.
2. Zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 pozycje oblicza się dla każdego emitenta długu państwowego, w odniesieniu do którego osoba fizyczna lub prawna posiada pozycję krótką.
ROZDZIAŁ IV
POZYCJE KRÓTKIE NETTO Z TYTUŁU FUNDUSZY LUB GRUP ZGODNIE Z ART. 3 UST. 7 LIT. c)
Artykuł 12
Metoda obliczania pozycji w odniesieniu do działalności zarządzania związanej z kilkoma funduszami lub zarządzanymi portfelami
1. Obliczenia pozycji krótkiej netto w odniesieniu do danego emitenta dokonuje się zgodnie z art. 3 ust. 7 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 236/2012 dla każdego z poszczególnych funduszy, niezależnie od jego formy prawnej, i dla każdego zarządzanego portfela.
2. Do celów art. 12 i 13 stosuje się następujące definicje:
a)
„strategia inwestycyjna” oznacza strategię, realizowaną przez podmiot zarządzający w odniesieniu do konkretnego emitenta, która ma na celu uzyskanie pozycji krótkiej netto lub pozycji długiej netto poprzez dokonywanie transakcji na różnych instrumentach finansowych wyemitowanych przez danego emitenta lub związanych z danym emitentem;
b)
„działalność zarządzania” oznacza zarządzanie funduszami, niezależnie od ich formy prawnej, i zarządzanie portfelem zgodnie z upoważnieniem inwestora na zasadzie uznaniowej i indywidualnej, w przypadku gdy portfele te obejmują jeden lub większą liczbę instrumentów finansowych;
c)
„podmiot zarządzający” oznacza osobę prawną lub podmiot prawny, w tym oddział, dział lub departament, który zarządza na zasadzie uznaniowej funduszami lub portfelami zgodnie z upoważnieniem.
3. Podmiot zarządzający łączy pozycje krótkie netto funduszy i portfeli, którymi zarządza i w odniesieniu do których realizowana jest ta sama strategia inwestycyjna w odniesieniu do danego emitenta.
4. Przy zastosowaniu metody opisanej powyżej, podmiot zarządzający:
a)
uwzględnienia pozycje funduszy i portfeli, zarządzanie którymi zostało mu powierzone przez stronę trzecią;
b)
wyklucza pozycje funduszy i portfeli, zarządzanie którymi powierzył on stronie trzeciej.
Podmiot zarządzający zgłasza i - jeżeli jest to wymagane - ujawnia pozycję krótką netto wynikającą z ust. 3 i 4, kiedy osiągnie lub przekroczy odpowiedni próg powodujący obowiązek zgłoszenia lub ujawnienia zgodnie z art. 5-11 rozporządzenie (UE) nr 236/2012.
5. W przypadku gdy jeden podmiot prawny prowadzi działalność zarządzania wraz z inną działalnością niepolegającą na zarządzaniu, stosuje metodę opisaną w ust. 1-3 wyłącznie w odniesieniu do swojej działalności zarządzania oraz zgłasza i ujawnia wynikające z zastosowania tej metody pozycje krótkie netto.
6. W odniesieniu do działalności niepolegającej na zarządzaniu, która prowadzi do posiadania przez dany podmiot na jego własny rachunek pozycji krótkich, dany podmiot prawny dokonuje obliczenia pozycji krótkiej netto w odniesieniu do danego emitenta zgodnie z art. 3 ust. 7 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 236/2012 oraz zgłasza i ujawnia wynikające z zastosowania tej metody pozycje krótkie netto.
Artykuł 13
Metoda obliczania pozycji w przypadku podmiotów prawnych wchodzących w skład grupy, które mają długie lub krótkie pozycje w odniesieniu do danego emitenta
1. Obliczenia pozycji krótkiej netto dokonuje się zgodnie z art. 3 ust. 7 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w odniesieniu do każdego podmiotu prawnego wchodzącego w skład grupy. Odpowiedni podmiot prawny lub w jego imieniu grupa, do której należy, zgłasza i ujawnia pozycję krótką netto w odniesieniu do konkretnego emitenta, kiedy osiągnie lub przekroczy ona odpowiedni próg powodujący obowiązek zgłoszenia lub ujawnienia. Jeżeli jeden lub więcej podmiotów prawnych wchodzących w skład grupy jest podmiotem zarządzającym, stosują one metodę opisaną w art. 12 ust. 1-4 w odniesieniu do działalności zarządzania funduszem i portfelem.
2. Pozycje krótkie i długie netto wszystkich podmiotów prawnych wchodzących w skład grupy łączy się i kompensuje, z wyjątkiem pozycji podmiotów zarządzających, które prowadzą działalność zarządzania. Grupa zgłasza i - w stosownych przypadkach - ujawnia pozycję krótką netto w odniesieniu do danego emitenta, kiedy osiągnie lub przekroczy odpowiedni próg powodujący obowiązek zgłoszenia lub ujawnienia.
3. W przypadku gdy pozycja krótka netto osiąga lub przekracza próg powodujący obowiązek zgłoszenia zgodnie z art. 5 lub ujawnienia zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 r., podmiot prawny wchodzący w skład grupy zgłasza i ujawnia zgodnie z art. 5-11 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 r. pozycję krótką netto w odniesieniu do danego emitenta, obliczoną zgodnie z ust. 1, pod warunkiem że żadna pozycja krótka netto na poziomie grupy obliczona zgodnie z ust. 2 nie osiąga ani nie przekracza progu powodującego obowiązek zgłoszenia lub ujawnienia. Podmiot prawny wyznaczony w tym celu zgłasza i - w stosownym przypadku - ujawnia pozycję krótką netto na poziomie grupy w odniesieniu do danego emitenta, obliczoną zgodnie z ust. 2, w przypadku gdy:
(i)
żaden podmiot prawny wchodzący w skład grupy nie osiągnął ani nie przekroczył żadnego progu powodującego obowiązek zgłoszenia lub ujawnienia;
(ii)
próg powodujący obowiązek zgłoszenia lub ujawnienia został osiągnięty lub przekroczony jednocześnie przez samą grupę i jakikolwiek z podmiotów prawnych wchodzących w skład tej grupy.
ROZDZIAŁ V
POKRYTE SWAPY RYZYKA KREDYTOWEGO ZGODNIE Z ART. 4 UST. 2
Artykuł 14
Przypadki niebędące niepokrytymi pozycjami z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego
1. W następujących przypadkach pozycja z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego nie jest uznawana za pozycję niepokrytą zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 236/2012:
a)
w odniesieniu do zabezpieczeń na potrzeby art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 236/2012 swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego nie uznaje się za pozycję niepokrytą zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 i służy on jako zabezpieczenie przed ryzykiem spadku wartości aktywów lub zobowiązań skorelowanych z ryzykiem obniżenia wartości długu państwowego, do którego odnosi się swap ryzyka kredytowego i w przypadku gdy te aktywa lub zobowiązania odnoszą się do podmiotów sektora publicznego lub prywatnego w tym samym państwie członkowskim;
b)
pozycji z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, w której aktywa lub zobowiązania odnoszą się do podmiotów sektora publicznego lub prywatnego w tym samym państwie członkowskim co emitent długu państwowego, do którego odnosi się swap ryzyka kredytowego, nie uznaje się za niepokrytą zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 236/2012, w przypadku gdy pozycja ta:
(i)
odnosi się do państwa członkowskiego, w tym ministerstwa, agencji lub spółki celowej danego państwa członkowskiego lub - w przypadku państwa członkowskiego będącego państwem federalnym - jednego z członków wchodzących w skład federacji;
(ii)
służy zabezpieczeniu jakichkolwiek aktywów lub zobowiązań spełniających warunki badania korelacji określonego w art. 18;
c)
pozycji z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, w przypadku gdy aktywa i zobowiązania odnoszą się do emitenta długu państwowego, a emitent długu państwowego, do którego odnosi się swap ryzyka kredytowego, jest gwarantem lub akcjonariuszem, nie uznaje się za niepokrytą zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 236/2012, w przypadku gdy pozycja ta:
(i)
odnosi się do państwa członkowskiego;
(ii)
służy zabezpieczeniu jakichkolwiek aktywów lub zobowiązań spełniających warunki badania korelacji określonego w art. 18.
2. Na potrzeby ust. 1 lit. a) istnieje korelacja pomiędzy wartością zabezpieczanych aktywów lub zobowiązań oraz wartością związanego z nimi długu państwowego, zgodnie z w art. 18.
Artykuł 15
Przypadki niebędące niepokrytymi pozycjami z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, w których dłużnik posiada miejsce zamieszkania lub siedzibę w więcej niż jednym państwie członkowskim bądź którego aktywa lub zobowiązania znajdują się w więcej niż jednym państwie członkowskim
1. Pozycja z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego nie jest uznawana za pozycję niepokrytą zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 236/2012, jeżeli dłużnik lub kontrahent w odniesieniu do aktywu lub zobowiązania posiada miejsce zamieszkania lub siedzibę w więcej niż jednym państwie członkowskim oraz pod warunkiem że w każdym przypadku spełnione są warunki określone w badaniu korelacji określonym w art. 18 niniejszego rozporządzenia:
a)
w przypadku gdy spółka dominująca posiada siedzibę w jednym państwie członkowskim, a spółka zależna w innym państwie członkowskim, zaś pożyczka została dokonana na rzecz jednostki zależnej. Jeżeli istnieje wyraźne lub dorozumiane wsparcie jakości kredytowej spółki zależnej przez spółkę dominującą, dopuszcza się zakup swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego raczej w państwie członkowskim jednostki dominującej, niż w państwie członkowskim jednostki zależnej;
b)
w przypadku gdy dominująca spółka holdingowa jest właścicielem lub kontroluje spółkę zależną prowadzącą działalność w innym państwie członkowskim. Jeżeli spółka dominująca jest emitentem obligacji, ale właścicielem zabezpieczanych aktywów i przychodów jest jednostka zależna, dopuszcza się zakup swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego odnoszących się do państwa członkowskiego jednostki zależnej;
c)
w celu zabezpieczenia ekspozycji wobec spółki w jednym państwie członkowskim, która zainwestowała w dług państwowy drugiego państwa członkowskiego w takim zakresie, że spółka ta byłaby w znacznym stopniu dotknięta w przypadku znacznego spadku wartości długu państwowego drugiego państwa członkowskiego, pod warunkiem że spółka ta posiada siedziby w obydwu państwach członkowskich. Jeżeli korelacja pomiędzy tym ryzykiem i długiem drugiego państwa członkowskiego jest większa od korelacji pomiędzy tym ryzykiem i długiem państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba spółki, dopuszcza się zakup swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego w odniesieniu do drugiego państwa członkowskiego.
2. Pod warunkiem że w każdym przypadku spełnione są warunki określone w badaniu korelacji określonym w art. 18 niniejszego rozporządzenia pozycja z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego nie jest uznawana za pozycję niepokrytą zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w następujących przypadkach:
a)
w przypadku gdy dłużnik lub kontrahent w odniesieniu do zabezpieczonego aktywu lub zobowiązania jest spółką, która prowadzi działalność na terenie całej Unii lub w przypadku gdy zabezpieczona ekspozycja jest związana z Unią lub państwami członkowskimi, których walutą jest euro, dopuszcza się zabezpieczenie ekspozycji odpowiednim indeksem europejskim lub strefy euro poprzez swapy ryzyka kredytowego z tytułu obligacji państwowych;
b)
w przypadku gdy kontrahentem w odniesieniu do zabezpieczonego aktywu lub zobowiązania jest emitent ponadnarodowy, dopuszcza się zabezpieczenia ryzyka kontrahenta poprzez odpowiednio wybrany koszyk swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego odnoszącego się do gwarantów lub udziałowców tego podmiotu.
Artykuł 16
Uzasadnienie niepokrytych pozycji z tytułu swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego
Osoba fizyczna lub prawna zajmująca pozycję z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, na wniosek właściwego organu:
a)
informuje właściwy organ, który z przypadków określonych w art. 15 miał miejsce w momencie zajęcia pozycji;
b)
wykazuje temu właściwemu organowi zgodność z badaniem korelacji określonym w art. 18 oraz z wymogami proporcjonalności określonymi w art. 19 w odniesieniu do tej pozycji z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego w każdym momencie posiadania tego swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego.
Artykuł 17
Zabezpieczone aktywa i zobowiązania
Jeżeli warunki określone w art. 15 i 18 oraz w rozporządzeniu (UE) nr 236/2012 są spełnione, to w następujących przypadkach aktywa i zobowiązania mogą być zabezpieczone poprzez pozycję z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego:
a)
pozycja długa z tytułu długu państwowego danego emitenta;
b)
wszelkie pozycje lub portfele stosowane w kontekście zabezpieczenia ekspozycji wobec emitenta długu państwowego, do którego odnosi się swap ryzyka kredytowego;
c)
wszelkie aktywa lub zobowiązania odnoszące się do jednostek sektora publicznego w państwie członkowskim, do którego długu państwowego odnosi się swap ryzyka kredytowego. Obejmuje to ekspozycje wobec administracji centralnej, regionalnej i lokalnej, jednostek sektora publicznego, a także wszelkie ekspozycje gwarantowane przez dowolną wymienioną jednostkę i może obejmować kontrakty finansowe, portfel aktywów lub zobowiązań finansowych, a także transakcje dotyczące stóp procentowych lub swapów walutowych, w przypadku których swap ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego wykorzystywany jest jako narzędzie zarządzania ryzykiem kontrahenta celem zabezpieczenia ekspozycji wobec umów finansowych i umów w obszarze handlu zagranicznego;
d)
ekspozycje wobec jednostek sektora prywatnego mających siedzibę w państwie członkowskim, do którego odnosi się swap ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego. Wymienione ekspozycje obejmują między innymi pożyczki, ryzyko kredytowe kontrahenta (w tym potencjalną ekspozycję w przypadku, gdy do takiej ekspozycji wymagany jest kapitał regulacyjny), należności i gwarancje. Takie aktywa i zobowiązania obejmują między innymi kontrakty finansowe, portfel aktywów lub zobowiązań finansowych, transakcje dotyczące stóp procentowych lub swapów walutowych, w odniesieniu do których swap ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego wykorzystywany jest jako narzędzie zarządzania ryzykiem kontrahenta celem zabezpieczenia ekspozycji z tytułu umów finansowych i ekspozycji z tytułu finansowania handlu;
e)
wszelkie pośrednie ekspozycje wobec dowolnego z wymienionych powyżej podmiotów, uzyskane za pośrednictwem ekspozycji wobec indeksów, funduszy lub spółek celowych.
Artykuł 18
Badanie korelacji
1. Warunki badania korelacji, o którym mowa w niniejszym rozdziale, muszą zostać spełnione w następujących przypadkach:
a)
warunki badania korelacji ilościowej są spełnione poprzez wykazanie współczynnika korelacji liniowej wynoszącego co najmniej 70 % pomiędzy ceną aktywów lub zobowiązań i ceną długu państwowego obliczoną na podstawie informacji historycznych dotyczących dni handlowych w okresie co najmniej 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę zajęcia pozycji z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego;
b)
warunki badania korelacji jakościowej są spełnione poprzez wykazanie znaczącej korelacji, co oznacza korelację opartą na właściwych danych i niebędącą dowodem jedynie tymczasowej zależności. Korelacja obliczana jest na podstawie informacji historycznych dotyczących dni handlowych w okresie 12 miesięcy przed zajęciem pozycji z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, ważonych w stosunku do najbardziej aktualnych danych. Inne ramy czasowe stosuje się, jeżeli zostanie wykazane, że warunki panujące w tym okresie były podobne do tych panujących w okresie, w którym ma zostać przyjęta pozycja z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego lub do tych, które mogą się pojawić w okresie zabezpieczania ekspozycji. W przypadku aktywów, na które nie ma ceny płynnego rynku lub w przypadku których nie ma wystarczającego okresu notowania cen, stosuje się odpowiedni wskaźnik zastępczy.
2. Warunki badania korelacji określone w ust. 1 uznaje się za spełnione, jeżeli można wykazać, że:
a)
zabezpieczana ekspozycja odnosi się do przedsiębiorstwa, które jest własnością emitenta długu państwowego lub w którym emitent długu państwowego jest właścicielem większości kapitału podstawowego z prawem głosu, bądź też którego długi są gwarantowane przez emitenta długu państwowego;
b)
zabezpieczana ekspozycja odnosi się do administracji regionalnej, lokalnej lub gminnej państwa członkowskiego;
c)
zabezpieczana ekspozycja odnosi się do przedsiębiorstw, których przepływy pieniężne zależą w znacznej mierze od umów z emitentem długu państwowego lub projektu, który jest finansowany lub w znacznej mierze finansowany lub zawarty przez emitenta długu państwowego, takiego jak na przykład projekt infrastrukturalny.
3. Zainteresowana strona na wniosek właściwego organu wykazuje, czy warunki badania korelacji zostały spełnione w momencie przyjęcia pozycji z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego.
Artykuł 19
Proporcjonalność
1. Przy rozstrzyganiu, czy wielkość pozycji z tytułu swapów ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego jest proporcjonalna do wielkości zabezpieczonych ekspozycji, jeżeli nie jest możliwe doskonałe zabezpieczenie, nie jest wymagane idealne dopasowanie i dozwolona jest ograniczona nadwyżka zgodnie z ust. 2. Odpowiednia strona na wniosek właściwego organu uzasadnia, dlaczego idealne dopasowanie nie było możliwe.
2. W przypadku gdy jest to uzasadnione przez charakter zabezpieczanych aktywów i zobowiązań oraz ich stosunek do wartości zobowiązań emitenta długu państwowego, które są objęte zakresem swapu ryzyka kredytowego, dana wartość ekspozycji może być zabezpieczona przez większą wartość swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego. Jest to jednakże dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy wykazano, że większa wartość swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego jest konieczna, aby pokryć odpowiednią część ryzyka związanego z portfelem referencyjnym, biorąc pod uwagę następujące czynniki:
a)
wielkość pozycji nominalnej;
b)
stosunek wrażliwości ekspozycji do zobowiązań emitenta długu państwowego, objętych zakresem swapu ryzyka kredytowego;
c)
czy przyjęta strategia zabezpieczająca jest dynamiczna czy statyczna.
3. Obowiązkiem posiadacza pozycji jest zagwarantowanie, że jego pozycja z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego pozostanie w każdym momencie proporcjonalna oraz że czas jej trwania zostanie dostosowany w największym możliwie zakresie, z uwzględnieniem konwencji i płynności rynku, do czasu trwania zabezpieczanej ekspozycji lub do okresu, w którym dana osoba ma zamiar posiadać narażenie. Jeżeli ekspozycje zabezpieczane pozycją z tytułu swapu ryzyka kredytowego są likwidowane lub umarzane, konieczne jest ich zastąpienie równoważnymi ekspozycjami lub ograniczenie lub zbycie w inny sposób pozycji z tytułu swapu ryzyka kredytowego.
4. Jeżeli w momencie jej zajęcia pozycja z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego była pokryta, nie uznaje się, że staje się ona niepokryta, w przypadku gdy jedynym powodem tej sytuacji są wahania wartości rynkowej zabezpieczonych ekspozycji lub wartości swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego.
5. W każdym przypadku, jeżeli strony zgodzą się uznać pozycję z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego jako konsekwencję swoich zobowiązań jako członków partnera centralnego, który rozlicza transakcje na swapach ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, oraz jako wynik zastosowania zasad tego partnera centralnego, taka pozycja uznana jest za niezamierzoną i nie jest uznana za pozycję zajętą przez tę daną stronę, a zatem nie jest uznana za niepokrytą zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 236/2012.
Artykuł 20
Metoda obliczania niepokrytych pozycji z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego
1. Obliczając pozycję osoby fizycznej lub prawnej z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, uwzględnia się jej pozycję netto.
2. Obliczając wartość kwalifikującego się ryzyka zabezpieczonego lub które ma być zabezpieczone swapem ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego, dokonuje się rozróżnienia między statycznymi i dynamicznymi strategiami hedgingowymi. W przypadku zabezpieczenia statycznego, np. w formie bezpośredniej ekspozycji wobec organów państwowych lub sektora publicznego w danym państwie, pomiar opiera się na pomiarze ryzyka straty w przypadku niewypłacalności podmiotu, którego dotyczy ekspozycja posiadacza pozycji. Uzyskana w ten sposób wartość jest następnie porównywana z wartością referencyjna netto pozycji z tytułu swapu ryzyka kredytowego.
3. Obliczenia wartości ryzyka skorygowanego o wartość rynkową, dla którego wymagana jest dynamiczna strategia hedgingowa, należy przeprowadzić raczej na podstawie skorygowanego ryzyka, a nie na podstawie wartości referencyjnej, biorąc pod uwagę stopień, w którym ekspozycja może ulec zwiększeniu lub zmniejszeniu w czasie jej trwania i względne zmienności zabezpieczanych aktywów i zobowiązań oraz odnośny dług państwowy. Dostosowanie o współczynnik beta jest stosowane w przypadku aktywów lub zobowiązań, dla których wykorzystywana jako zabezpieczenie pozycja z tytułu swapu ryzyka kredytowego różni się od odnośnego aktywu swapu ryzyka kredytowego.
4. Pośrednie ekspozycje na ryzyko, na przykład poprzez indeksy, fundusze, spółki celowe, oraz na pozycje z tytułu swapów ryzyka kredytowego, są uwzględniane proporcjonalnie do zakresu, w jakim odnośne aktywa, zobowiązania lub swapy ryzyka kredytowego są reprezentowane w indeksie, funduszu lub innym mechanizmie.
5. Wartość kwalifikującego się portfela aktywów lub zobowiązań, które mają być zabezpieczone, odejmuje się od wartości posiadanych pozycji netto z tytułu swapów ryzyka kredytowego. Jeżeli wynik jest dodatni pozycja uznawana jest za niepokrytą pozycję z tytułu swapu ryzyka kredytowego z tytułu długu państwowego zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 236/2012.
ROZDZIAŁ VI
PROGI POWODUJĄCE OBOWIĄZEK ZGŁOSZENIA POZYCJI KRÓTKICH NETTO Z TYTUŁU DŁUGU PAŃSTWOWEGO ZGODNIE Z ART. 7 UST. 3
Artykuł 21
Progi powodujące obowiązek zgłoszenia pozycji krótkich netto z tytułu wyemitowanego długu państwowego
1. Odpowiednią miarą dla progu, który powoduje obowiązek powiadomienia odpowiedniego właściwego organu o pozycjach krótkich netto z tytułu wyemitowanego długu państwowego emitenta długu państwowego, jest procent łącznej kwoty niewykupionego wyemitowanego długu państwowego dla każdego emitenta długu państwowego.
2. Próg powodujący obowiązek zgłoszenia jest kwotą pieniężną. Tę kwotę pieniężną ustala się stosując próg procentowy do niewykupionego długu państwowego emitenta długu państwowego i zaokrąglając w górę do najbliższego miliona euro.
3. Kwoty pieniężne wynikające z progu procentowego są zmieniane i aktualizowane co kwartał w celu odzwierciedlenia zmian w łącznej kwocie niewykupionego wyemitowanego długu państwowego każdego emitenta długu państwowego.
4. Kwoty pieniężne wynikające z progu procentowego oraz łączna kwota niewykupionego wyemitowanego długu państwowego obliczane się zgodnie z metodą obliczania pozycji krótkich netto z tytułu długu państwowego.
5. Początkowe kwoty i dodatkowe narastające wartości w odniesieniu do emitentów długu państwowego określa się na podstawie następujących czynników:
a)
progi nie wymagają zgłoszenia pozycji krótkich netto o minimalnej wartości w odniesieniu do emitentów długu państwowego;
b)
łącznej wartości niewykupionego wyemitowanego długu państwowego dla emitenta długu państwowego oraz średniej wielkość pozycji z tytułu długu państwowego tego emitenta długu państwowego, które są w posiadaniu uczestników rynku;
c)
płynności rynku długu państwowego każdego emitenta długu państwowego, w tym, w stosownych przypadkach, płynności rynku instrumentów typu futures w odniesieniu do tego długu państwowego.
6. Biorąc pod uwagę czynniki w ust. 5, odpowiednie progi powodujące obowiązek zgłoszenia początkowej kwoty, które mają zostać uwzględnione dla każdego emitenta długu państwowego, to wielkość procentowa równa 0,1 % i 0,5 % łącznej kwoty niewykupionego wyemitowanego długu państwowego. Odpowiedni procent, który ma być stosowany do każdego emitenta, ustala się zgodnie z kryteriami określonymi w ust. 5, tak aby każdemu emitentowi długu państwowego wyznaczono dwa progi procentowe stosowane do obliczania kwot pieniężnych, które będą istotne dla zgłoszenia.
7. Dwie pierwsze kategorie progów w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia są następujące:
a)
początkowy próg wynoszący 0,1 %, obowiązujący w przypadkach gdy łączna kwota niewykupionego wyemitowanego długu państwowego wynosi pomiędzy 0 a 500 mld EUR;
b)
próg wynoszący 0,5 %, jeśli łączna kwota niewykupionego wyemitowanego długu państwowego wynosi powyżej 500 mld EUR lub jeżeli istnieje płynny rynek terminowy dla danego długu państwowego.
8. Dodatkowe narastające wartości ustala się na 50 % początkowych progów i wynoszą one:
a)
wzrost o każde kolejne 0,05 % powyżej początkowego progu powodującego obowiązek zgłoszenia w wysokości 0,1 %, począwszy od 0,15 %;
b)
wzrost o każde kolejne 0,25 % powyżej początkowego progu w wysokości 0,5 %, począwszy od 0,75 %.
9. Emitent długu państwowego zmienia właściwą kategorię progu, w przypadku gdy nastąpiła zmiana na rynku długu państwowego emitenta długu państwowego oraz, zgodnie z czynnikami określonymi w ust. 5, zmiana ta trwała przez okres co najmniej jednego roku kalendarzowego.
ROZDZIAŁ VII
PARAMETRY I METODY OBLICZENIA PROGU PŁYNNOŚCI W ODNIESIENIU DO ZAWIESZENIA OGRANICZEŃ DOTYCZĄCYCH KRÓTKIEJ SPRZEDAŻY DŁUGU PAŃSTWOWEGO ZGODNIE Z ART. 13 UST. 4
Artykuł 22
Metody obliczenia i określania progu płynności w odniesieniu do zawieszenia ograniczeń dotyczących krótkiej sprzedaży długu państwowego
1. Miarą płynności wyemitowanego długu państwowego, która ma być stosowana przez każdy właściwy organ, jest obrót, określony jako łączna nominalna wartość instrumentów dłużnych znajdujących się w obrocie, w stosunku do koszyka odniesienia o różnych terminach zapadalności.
2. Tymczasowe zawieszenie ograniczeń dotyczących niepokrytej krótkiej sprzedaży długu państwowego może być przyznane, w przypadku gdy miesięczne obroty spadną poniżej piątego percentyla miesięcznego wolumenu takich obrotów w ciągu ostatnich 12 miesięcy.
3. Do przeprowadzenia tych obliczeń każdy właściwy organ wykorzystuje reprezentatywne łatwo dostępne dane z jednego systemu obrotu lub większej ich liczby lub z rynku pozagiełdowego, lub z obu, oraz informuje EUNGiPW o wykorzystanych danych.
4. Przed wykonaniem przez właściwe organy uprawnienia do zawieszenia ograniczeń w sprawie krótkiej sprzedaży długu państwowego, właściwe organy upewniają się, czy znaczny spadek płynności nie jest wynikiem sezonowego wpływu na płynność.
ROZDZIAŁ VIII
ZNACZNY SPADEK WARTOŚCI INSTRUMENTÓW FINANSOWYCH INNYCH NIŻ AKCJE PŁYNNE ZGODNIE Z ART. 23
Artykuł 23
Znaczny spadek wartości instrumentów finansowych innych niż akcje płynne
1. W odniesieniu do akcji innych niż akcje płynne znaczny spadek wartości w ciągu jednego dnia handlowego w porównaniu z ceną zamknięcia poprzedniego dnia handlowego oznacza:
a)
spadek ceny akcji o 10 % lub więcej, w przypadku gdy akcja wchodzi w skład głównego krajowego indeksu akcyjnego i jest bazowym instrumentem finansowym dla instrumentu pochodnego dopuszczonego do obrotu w systemie obrotu;
b)
spadek ceny akcji o 20 % lub więcej, w przypadku gdy cena akcji wynosi 0,50 EUR lub więcej, lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej;
c)
spadek ceny akcji o 40 % lub więcej we wszystkich innych przypadkach.
2. Wzrost w ciągu jednego dnia handlowego o 7 % lub więcej na krzywej rentowności dla danego emitenta długu państwowego uważa się za znaczny spadek wartości obligacji państwowych
3. Wzrost w ciągu jednego dnia handlowego o 10 % lub więcej rentowności obligacji korporacyjnych uważa się za znaczny spadek wartości obligacji korporacyjnych.
4. Spadek w ciągu jednego dnia handlowego o 1,5 % lub więcej ceny instrumentu rynku pieniężnego uważa się za znaczny spadek wartości instrumentu rynku pieniężnego.
5. Spadek w ciągu jednego dnia handlowego o 10 % lub więcej ceny funduszu inwestycyjnego typu ETF uważa się za znaczny spadek wartości funduszu inwestycyjnego typu ETF, z wyłączeniem funduszy inwestycyjnych typu ETF będących UCITS. Fundusz inwestycyjny typu ETF stosujący dźwignię finansową jest korygowany przez odpowiedni wskaźnik dźwigni, tak by odzwierciedlić spadek ceny o 10 % równoważnego bezpośredniego funduszu inwestycyjnego typu ETF niestosującego dźwigni finansowej. Odwrócony fundusz inwestycyjny typu ETF korygowany jest o wskaźnik wynoszący -1, tak by odzwierciedlić spadek ceny o 10 % równoważnego bezpośredniego funduszu inwestycyjnego typu ETF niestosującego dźwigni finansowej.
6. Jeżeli instrument pochodny, w tym finansowe kontrakty różnic kursowych, jest przedmiotem obrotu w systemie obrotu i jego jedynym bazowym instrumentem finansowym jest instrument finansowy, którego znaczny spadek wartości określono w niniejszym artykule i w art. 23 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 236/2012, uznaje się, że znaczny spadek wartości tego instrumentu pochodnego miał miejsce, gdy nastąpił znaczny spadek tego bazowego instrumentu finansowego.
ROZDZIAŁ IX
NIEKORZYSTNE ZDARZENIA LUB OKOLICZNOŚCI ZGODNIE Z ART. 30
Artykuł 24
Kryteria i czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy określaniu, kiedy pojawiają się niekorzystne zdarzenia lub okoliczności i zagrożenia
1. Na potrzeby art. 18-21 rozporządzenia (UE) nr 236/2012 niekorzystne zdarzenia lub okoliczności, które stanowią poważne zagrożenie dla stabilności finansowej lub zaufania do rynku w danym państwie członkowskim lub w innym państwie członkowskim lub większej ich liczbie zgodnie z art. 30 rozporządzenia (UE) nr 236/2012, obejmują wszelkie działania, wyniki, fakty lub wydarzenia, które według oczekiwań prowadzą lub mogą prowadzić do:
a)
poważnych problemów finansowych, monetarnych lub budżetowych, które mogą prowadzić do niestabilności w odniesieniu do państwa członkowskiego, banku lub innych instytucji finansowych uznawanych za ważne dla światowego systemu finansowego, takich jak zakłady ubezpieczeń, dostawcy infrastruktury rynku i przedsiębiorstwa zarządzania aktywami działające w Unii, w przypadku gdy może to zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych bądź stabilności systemu finansowego w Unii;
b)
czynności ratingowych lub niewykonania zobowiązania przez jakiekolwiek państwo członkowskie, banki lub inne instytucje finansowe, uznawane za ważne dla światowego systemu finansowego, takie jak zakłady ubezpieczeń, dostawcy infrastruktury rynku i przedsiębiorstwa zarządzania aktywami działające w Unii, w przypadku gdy prowadzi to, lub można uznać, że prowadzi, do poważnych wątpliwości dotyczących ich wypłacalności;
c)
presji na sprzedaż lub nietypowej zmienności, powodujących znaczne tendencje spadkowe w jakimkolwiek instrumencie finansowym związanym z bankami lub innymi instytucjami finansowymi, uznawanymi za ważne dla światowego systemu finansowego, takimi jak zakłady ubezpieczeń, dostawcy infrastruktury rynku i przedsiębiorstwa zarządzania aktywami działające w Unii oraz emitenci długu państwowego, w zależności od przypadku;
d)
jakiegokolwiek istotnego uszkodzenia struktury fizycznej ważnych emitentów finansowych, infrastruktury rynkowej, systemów rozliczania i rozrachunku oraz nadzoru, co może niekorzystnie wpływać na rynki, w szczególności w przypadku gdy takie uszkodzenie jest wynikiem klęski żywiołowej lub ataków terrorystycznych;
e)
jakiegokolwiek istotnego zakłócenia w jakimkolwiek systemie płatności lub rozrachunku, w szczególności jeżeli jest ono związane z operacjami międzybankowymi, które powodują lub mogą powodować znaczące braki lub opóźnienia płatności lub rozrachunku w obrębie unijnego systemu płatności, w szczególności gdy mogą one prowadzić do rozprzestrzeniania napięć finansowych lub gospodarczych w bankach i innych instytucjach finansowych uznawanych za ważne dla światowego systemu finansowego, takich jak zakłady ubezpieczeń, dostawcy infrastruktury rynku i przedsiębiorstwa zarządzania aktywami lub w państwach członkowskich.
2. Rozważając kryteria wymienione w ust. 1, na potrzeby art. 27 EUNGiPW uwzględnia możliwość wystąpienia skutków ubocznych lub efektu domina dla systemów lub emitentów oraz, w szczególności, istnienie jakiegokolwiek rodzaju zjawiska samospełniających się prognoz.
3. Na potrzeby art. 28 ust. 2 lit. a) zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania i integralności rynków finansowych lub stabilności całego unijnego systemu finansowego lub części tego systemu oznacza:
a)
jakiekolwiek zagrożenie poważną niestabilnością finansową, monetarną lub budżetową dotyczącą państwa członkowskiego lub systemu finansowego państwa członkowskiego, w przypadku gdy zagraża to prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności całego unijnego systemu finansowego lub części tego systemu;
b)
możliwość niewykonania zobowiązań przez państwo członkowskie lub emitenta ponadnarodowego;
c)
jakiekolwiek poważne uszkodzenie struktury fizycznej ważnych emitentów finansowych, infrastruktury rynkowej, systemów rozliczania i rozrachunku oraz nadzoru, co może poważnie wpływać na rynki transgraniczne, w szczególności w przypadku gdy takie uszkodzenie jest wynikiem klęski żywiołowej lub ataków terrorystycznych oraz może poważnie zagrażać prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności całego unijnego systemu finansowego lub części tego systemu;
d)
jakiekolwiek poważne zakłócenie w systemach płatności lub rozrachunku, w szczególności jeżeli jest ono związane z operacjami międzybankowymi i powoduje lub może powodować znaczące braki lub opóźnienia płatności lub rozrachunku w obrębie unijnego systemu płatności, w szczególności gdy mogą one prowadzić do rozprzestrzeniania napięć finansowych lub gospodarczych w całym unijnym systemie finansowym lub części tego systemu.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 listopada 2012 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 5 lipca 2012 r.