ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 14. ledna 2011
o postupu ověřování shody stavebních výrobků podle čl. 20 odst. 2 směrnice 89/106/EHS, pokud jde o těsnicí materiály pro nenosné použití ve spojích v budovách a nášlapných površích
(oznámeno pod číslem K(2011) 62)
(Text s významem pro EHP)
(2011/19/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Rady 89/106/EHS ze dne 21. prosince 1988 o sbližování právních a správních předpisů členských států týkajících se stavebních výrobků (1), a zejména na čl. 13 odst. 4 uvedené směrnice,
po konzultaci se Stálým výborem pro stavebnictví,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Komise má vybrat jeden ze dvou postupů ověřování shody výrobku podle čl. 13 odst. 3 směrnice 89/106/EHS. Uvedený článek stanoví, že Komise má vybrat co nejméně obtížný postup, který je v souladu s bezpečností. Proto je nutné rozhodnout, zda je pro daný výrobek nebo skupinu výrobků systém řízení výroby, za nějž je odpovědný výrobce, nezbytnou a postačující podmínkou pro ověření shody, nebo zda je z důvodů souvisejících se splněním kritérií uvedených v čl. 13 odst. 4 pro daný účel nutná účast schváleného certifikačního orgánu.
(2)
V čl. 13 odst. 4 se požaduje, aby byl takto určený postup uveden v pověřeních a v technických specifikacích. Je proto vhodné vymezit výrobky nebo skupinu výrobků, na něž se vztahují příslušné technické specifikace.
(3)
Oba postupy podle čl. 13 odst. 3 směrnice 89/106/EHS jsou podrobně popsány v příloze III uvedené směrnice. Je tedy nezbytné jasně vymezit metody uplatňování těchto dvou postupů v souladu s přílohou III, pro každý výrobek nebo skupinu výrobků, neboť příloha III uvádí určité systémy jako přednostní.
(4)
Postup uvedený v čl. 13 odst. 3 písm. a) odpovídá systémům stanoveným v první možnosti, bez průběžného dozoru, a v druhé a třetí možnosti bodu ii) oddílu 2 přílohy III. Postup uvedený v čl. 13 odst. 3 písm. b) odpovídá systémům stanoveným v bodě i) oddílu 2 přílohy III a v první možnosti bodu ii) oddílu 2 přílohy III, s průběžným dozorem,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Shoda výrobků a skupin výrobků uvedených v příloze I se ověřuje postupem, při němž je kromě systému řízení výroby provozovaného výrobcem do posuzování a dozoru nad řízením výroby nebo samotným výrobkem zapojen schválený orgán.
Článek 2
Postup ověřování shody stanovený v příloze II musí být uveden v pověřeních pro harmonizované evropské normy.
Článek 3
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
V Bruselu dne 14. ledna 2011.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 14 stycznia 2011 r.
w sprawie procedury zaświadczania zgodności wyrobów budowlanych na mocy art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w odniesieniu do szczeliw do stosowania niekonstrukcyjnego w spoinach budynków i chodników
(notyfikowana jako dokument nr C(2011) 62)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2011/19/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych (1), w szczególności jej art. 13 ust. 4,
po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Budownictwa,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Komisja zobowiązana jest wybrać jedną z dwóch procedur zaświadczania zgodności wyrobu, zgodnie z art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG. Artykuł ten stanowi, że Komisja powinna wybrać możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa. Niezbędne jest zatem podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność systemu fabrycznej kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczania zgodności oraz czy z przyczyn dotyczących zachowania zgodności z kryteriami wymienionymi w art. 13 ust. 4 wymagana jest interwencja uprawnionego organu.
(2)
Artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby ustalona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych. Dlatego pożądane jest określenie wyrobu lub rodziny wyrobów wymienionych w specyfikacjach technicznych.
(3)
Obie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG są opisane szczegółowo w załączniku III do tej dyrektywy. Dlatego też niezbędne jest jasne określenie metod, za pomocą których te dwie procedury mają być wprowadzane w życie dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, w odniesieniu do załącznika III, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom.
(4)
Procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym jako pierwsza możliwość, bez stałego nadzoru, oraz jako możliwości druga i trzecia przedstawione w załączniku III pkt 2 ppkt (ii), a procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. b) odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III pkt 2 ppkt (i) oraz jako pierwsza możliwość, z nadzorem stałym, w załączniku III pkt 2 ppkt (ii),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobów i rodzin wyrobów wymienionych w załączniku I zaświadcza się z zastosowaniem procedury, zgodnie z którą, oprócz systemu fabrycznej kontroli produkcji przez producenta, w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowany jest uprawniony organ.
Artykuł 2
Procedurę zaświadczania zgodności określoną w załączniku II wskazuje się w mandatach dotyczących zharmonizowanych norm europejskich.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 14 stycznia 2011 r.