PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 405/2011
ze dne 19. dubna 2011,
kterým se ukládá konečné vyrovnávací clo a s konečnou platností vybírá prozatímní clo uložené na dovoz některých tyčí a prutů z nerezavějící oceli pocházejících z Indie
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 597/2009 ze dne 11. června 2009 o ochraně před dovozem subvencovaných výrobků ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na čl. 15 odst. 1 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh předložený Evropskou komisí po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
1. ŘÍZENÍ
1.1 Prozatímní opatření
(1)
Komise uložila prostřednictvím nařízení (EU) č. 1261/2010 (2) (dále jen „prozatímní nařízení“) prozatímní vyrovnávací clo na dovoz některých tyčí z nerezavějící oceli pocházejících z Indie.
(2)
Řízení bylo zahájeno na základě podnětu, který dne 15. února 2010 podala Evropská federace průmyslu železa a oceli (Eurofer) (dále jen „žadatel“) jménem výrobců představujících podstatnou část, v tomto případě více než 25 %, celkové výroby některých tyčí z nerezavějící oceli v Unii.
(3)
Jak je stanoveno ve 23. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, šetření ohledně subvencování a újmy se týkalo období od 1. dubna 2009 do 31. března 2010 (dále jen „období šetření“). Průzkum trendů významných pro posouzení újmy se týkal období od roku 2007 do konce období šetření (dále jen „posuzované období“).
1.2 Následný postup
(4)
Po sdělení nejdůležitějších skutečností a úvah, na jejichž základě bylo rozhodnuto o uložení prozatímních vyrovnávacích opatření (dále jen „poskytnutí prozatímních informací“), se k prozatímním zjištěním písemně vyjádřila řada zúčastněných stran. Strany, které o to požádaly, dostaly možnost slyšení. Komise nadále shromažďovala veškeré informace, jež považovala za nezbytné pro konečná zjištění. Ústní a písemné připomínky předložené zúčastněnými stranami byly zváženy a případně zohledněny.
(5)
Všem zúčastněným stranám byly sděleny základní skutečnosti a úvahy, z nichž vycházel záměr doporučit uložení konečného vyrovnávacího cla na dovoz některých tyčí z nerezavějící oceli pocházejících z Indie a konečný výběr částek zajištěných v podobě prozatímního cla. Po tomto konečném poskytnutí informací byla stranám ponechána lhůta, ve které mohly zaujmout stanovisko.
1.3 Strany dotčené řízením
(6)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky týkající se stran dotčených daným řízením, potvrzují se 5. až 22. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
2.1 Dotčený výrobek
(7)
Je třeba připomenout, že, jak uvádí 24. bod odůvodnění prozatímního nařízení, za „dotčený výrobek“ byly určeny tyče a pruty z nerezavějící oceli, po tváření za studena nebo povrchové úpravě za studena již dále neopracované, jiné než tyče a pruty s kruhovým příčným průřezem o průměru 80 mm nebo větším, pocházející z Indie, v současnosti kódů KN 7222 20 21, 7222 20 29, 7222 20 31, 7222 20 39, 7222 20 81 a 7222 20 89.
(8)
Jeden vyvážející výrobce z Indie uvedl, že tyče z nerezavějící oceli s kruhovým příčným průřezem o průměru menším než 80 mm, které však nejsou v rozmezí tolerance H6 až H11, by měly být vyloučeny z šetření, protože se na ně nevztahuje definice výrobku.
(9)
Toto tvrzení bylo odmítnuto, neboť v definici výrobku se na toleranci neodkazuje. Kontrolní číslo výrobku (PCN) v dotazníku sice obsahuje položku výlučně určenou pro tolerance v rozmezí H6 až H11, ta je však uvedena pouze pro účely srovnání a pro výrobek, jenž je předmětem šetření, nemá závazné důsledky. Z toho důvodu se dospělo k názoru, že výrobky, které nejsou v rozmezí tolerance H6 až H11, by neměly být z šetření vyloučeny.
(10)
Je třeba poznamenat, že výrobky, které nejsou v rozmezí tolerance H6 až H11, byly pro výpočet prozatímního rozpětí subvencování a újmy zohledněny.
2.2 Obdobný výrobek
(11)
Jelikož k obdobnému výrobku nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 25. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3. SUBVENCOVÁNÍ
3.1 Úvod
(12)
Ve 26. bodě odůvodnění prozatímního nařízení se odkazuje na tyto režimy, v jejichž rámci jsou údajně poskytovány subvence:
a)
režim „Kniha celních nároků“;
b)
režim předběžného povolení;
c)
režim podpory vývozu kapitálového zboží;
d)
režim pro subjekty orientované na vývoz;
e)
režim vývozních úvěrů.
(13)
Výrobní odvětví Unie vyjádřilo pochybnosti o tom, zda Komise neopomněla zohlednit řadu programů subvencí. Odvětví tak dospělo k názoru, že subvence, které indičtí výrobci podle šetření obdrželi, byly podhodnoceny.
(14)
V reakci na tuto skutečnost je nutné poznamenat, že podnět obsahoval velký počet národních a místních režimů subvencí, které byly zahrnuty do dotazníku pro vyvážející výrobce v Indii a prošetřeny Komisí. Avšak pouze v případě programů uvedených výše ve 12. bodě odůvodnění bylo shledáno, že vyvážející výrobci, jichž se šetření týkalo a již byli zařazeni do vzorku, obdrželi subvence.
(15)
Výrobní odvětví Unie také tvrdilo, že závěry Komise odporují závěru ministerstva obchodu USA (US DOC), které v nedávném řízení o uložení vyrovnávacího cla týkajícího se vývozu oceli z Indie zjistilo daleko vyšší subvence. K tomu je však třeba poznamenat, že se tyto závěry týkají jiného výrobku a jiného vyšetřovacího období. Toto tvrzení se proto zamítá.
(16)
Jelikož nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzují se 26. až 28. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3.2 Režim „Kniha celních nároků“ (dále jen „KCN“)
(17)
Několik stran tvrdilo, že režim KCN by neměl být považován za napadnutelné subvence, neboť účelem tohoto režimu je vyrovnat dovozní cla. Jak je vysvětleno ve 38. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tento režim nelze považovat za přípustný režim vracení cla nebo režim vracení u náhradních vstupů ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení, jelikož nesplňuje pravidla stanovená v příloze I písm. i), v příloze II (definice a pravidla navracení) a příloze III (definice a pravidla navracení u náhradních vstupů) základního nařízení. Zejména jde o to, že vývozce nemá žádnou povinnost bezcelně dovezené zboží při výrobním procesu skutečně spotřebovat a výše kreditu není vypočtena ve vztahu ke skutečně využitým vstupům. Navíc neexistuje žádný systém nebo postup pro potvrzení, které vstupy jsou spotřebovávány při procesu výroby vyváženého výrobku nebo zda došlo k nadměrné platbě dovozního cla ve smyslu přílohy I písm. i) a příloh II a III základního nařízení. V neposlední řadě má vývozce nárok čerpat výhody režimu KCN bez ohledu na to, zda vůbec nějaké vstupy doveze. Pro získání výhody stačí, aby vývozce prostě vyvezl zboží, aniž by prokazoval, že byl dovezen nějaký vstupní materiál. Dokonce i vývozci, kteří obstarávají veškeré vstupy na místě a nedovážejí žádné zboží, které lze použít jako vstupy, mají nárok na čerpání výhod v rámci režimu KCN. Tato tvrzení se proto zamítají.
(18)
Pokud jde o prodej licence KCN, jedna strana tvrdila, že skutečná prodejní cena nedosahovala hodnoty licence a výhoda proto byla menší. V této souvislosti je třeba poznamenat, že výhoda získaná podle tohoto režimu byla vypočítána na základě výše kreditu poskytnutého v rámci této licence, bez ohledu na to, zda byla licence použita pro vyrovnání dovozních cel či zda byla skutečně prodána. Má se zato, že jakýkoli prodej licence za cenu pod její nominální hodnotou je čistě obchodní rozhodnutí, které nemění výši výhody poskytované v rámci tohoto režimu. Toto tvrzení se proto zamítá.
(19)
Jedna strana dále tvrdila, že by se výhoda získaná v rámci tohoto režimu neměla určovat podle vývozní hodnoty, nýbrž podle skutečného využití licence KCN - a to i v případě, že byl režim KCN považován za napadnutelný. Co se toho týče, je nutné připomenout, že v souladu s čl. 3 odst. 2 a článkem 5 základního nařízení byla výše napadnutelných subvencí vypočtena na základě výhody, kterou získal příjemce a která byla zjištěna za období šetření. V tomto ohledu se mělo zato, že výhodu příjemce získá v momentě, kdy dojde k vývozní transakci uskutečněné v rámci tohoto režimu. V tomto okamžiku je indická vláda povinna se zříct celních poplatků, čímž vzniká finanční příspěvek ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) základního nařízení. Jakmile celní orgány vydají vývozní přepravní doklad uvádějící mimo jiné i výši kreditu v rámci režimu KCN, která má být pro příslušnou vývozní transakci udělena, nemůže již indická vláda sama rozhodnout, zda subvenci poskytnout či nikoli. Společnost, která ví, že v rámci režimu KCN získá subvence, je v tomto ohledu zvýhodněna, protože může tyto subvence zohlednit a nabídnout nižší ceny. Pro zjištění, zda byla výhoda poskytnuta, je rozhodující okamžik vývozu, nikoli následné využití, protože vývozce, který takové právo získal, „je na tom finančně lépe“. Toto tvrzení se proto zamítá.
(20)
Jelikož ohledně tohoto režimu nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzují se 29. až 41. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3.3 Režim předběžného povolení (dále jen „PP“)
(21)
Jedna strana tvrdila, že režim PP je třeba považovat za režim vracení cla, neboť dovezené materiály se používají na výrobu vyváženého zboží. 54. bod odůvodnění prozatímního nařízení v reakci na toto tvrzení uvádí, že podprogram využitý v tomto daném případě nelze považovat za přípustný systém vracení cla nebo režim vracení u náhradních vstupů ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení. Nevyhovuje pravidlům stanoveným v příloze I písm. i), příloze II (definice a pravidla pro navracení) a příloze III (definice a pravidla pro navracení u náhradních vstupů) základního nařízení. Indická vláda neuplatnila účinným způsobem žádný kontrolní systém ani postup, aby ověřila, zda byly vstupy spotřebovány při výrobě vyváženého výrobku a v jakém objemu (příloha II část II odst. 4 základního nařízení a v případě systémů navracení u náhradních vstupů příloha III část II odst. 2 základního nařízení). Rovněž se má za to, že standardní normy vstupů a výstupů pro dotčený výrobek nebyly dostatečně přesné a nemohou samy o sobě tvořit kontrolní systém skutečné spotřeby, protože jsou vytvořeny tak, že neumožňují indické vládě ověřovat s dostatečnou přesností, jaká množství vstupů jsou spotřebovávána při výrobě vyváženého výrobku. Indická vláda kromě toho neprovedla další přezkoumání na základě skutečných vstupů, ačkoli za normálních okolností by takové přezkoumání bylo vzhledem k absenci účinně uplatňovaného kontrolního systému potřebné (příloha II část II odst. 5 a příloha III část II odst. 3 základního nařízení). Tento podprogram je tudíž napadnutelný a příslušné tvrzení se odmítá.
(22)
Pokud jde o výpočet výše subvencí, oproti tvrzení jedné strany musely být pro určení výše napadnutelné výhody zohledněny výhody, které v rámci režimu PP získaly jiné než dotčené výrobky. V rámci režimu PP neexistuje žádná povinnost, která by omezovala využití výhody pro dovoz vstupního materiálu osvobozeného od cla v souvislosti s konkrétním výrobkem. V důsledku toho je možné využít pro dotčený výrobek všech výhod poskytovaných tímto režimem.
(23)
Jelikož ohledně tohoto režimu nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzují se 42. až 58. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3.4 Režim podpory vývozu kapitálového zboží (dále jen „PVKZ“)
(24)
Protože ohledně tohoto režimu nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 59. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3.5 Režim pro subjekty orientované na vývoz (dále jen „SOV“)
(25)
Dříve než se zmíní řada připomínek předložených společností ze vzorku, která měla status SOV, je nutné připomenout, že rozhodující povinností SOV, jak je stanovena v dokumentech FT-policy 2004-2009 a FT-policy 2009-2014, je dosáhnout čistých devizových příjmů, tj. v referenčním období (5 let) musí být celková hodnota vývozů vyšší než celková hodnota dovezeného zboží. V rámci režimu pro SOV mohou být zřízeny všechny podniky, pokud se v zásadě zaváží vyvážet veškerou svou produkci zboží nebo služeb.
(26)
Za to mohou SOV využít řadu úlev uvedených v 66. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Tyto úlevy jsou stanoveny zákonem v závislosti na vývozní výkonnosti, a jsou proto považovány za specifické a napadnutelné podle čl. 4 odst. 4 prvního pododstavce písm. a) základního nařízení. Vývozní cíl SOV, jak je uvedeno v kapitole 6.1 dokumentu FT-policy 2009-2014, je nutnou podmínkou k získání příslušných subvencí.
(27)
Osvobození, kterých SOV využívá, jsou všechna stanovena zákonem v závislosti na vývozní výkonnosti. Režim pro SOV nelze považovat za přípustný režim vracení cla nebo režim vracení cla u náhradních vstupů ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení. Nevyhovuje přísným pravidlům stanoveným v příloze I (písmena h) a i)), v příloze II (definice a pravidla pro navracení) a příloze III (definice a pravidla pro navracení u náhradních vstupů) základního nařízení.
(28)
Dále nebylo potvrzeno, že indická vláda uplatňuje kontrolní systém či postup, aby ověřila, zda a v jakém rozsahu byly vstupy získané bezcelně nebo bez daně z prodeje spotřebovány při výrobě vyváženého výrobku (příloha II část II odst. 4 základního nařízení a v případě režimů vracení cla u náhradních vstupů příloha III část II odst. 2 základního nařízení). Uplatňovaný kontrolní systém má za cíl sledovat plnění povinnosti dosažení čistých devizových příjmů a nikoli sledovat spotřebu dovážených výrobků při výrobě vyváženého zboží.
(29)
Pokud jde o zmíněnou stranu se statusem SOV, aby bylo možné napadnout jakékoli výhody, musí být splněny tyto dvě podmínky: i) neexistence kontrolního systému a ii) poskytnutí nadměrných úlev. V této souvislosti je třeba poznamenat, že je nezbytné, aby indická vláda prokázala, že uplatňuje řádný kontrolní systém, který jí umožňuje určit jaké vstupy byly při výrobě spotřebovány a v jakém rozsahu. Neexistence řádného kontrolního systému bude dále zmíněna níže. Poskytnutí nadměrných úlev je relevantní pouze v případě, že bylo zjištěno, že určitý režim - v tomto případě režim pro SOV - je režim vracení cla bona fide, který splňuje požadavky příloh I, II a III základního nařízení. Jak již bylo vysvětleno ve výše uvedeném 27. bodu odůvodnění, režim pro SOV nelze považovat za přípustný režim vracení cla nebo režim vracení cla u náhradních vstupů ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení.
(30)
Strana dále zdůraznila, že režim pro SOV údajně automaticky umožňuje bezcelní dovoz surovin pro vývoz konečného zboží. Strana tvrdila, že režim pro SOV je srovnatelný se systémem řízení dovozů v rámci aktivního zušlechťovacího styku, nikoli s režimem vracení cla. Podle názoru této strany, se tyto dva režimy zásadně liší, třebaže oba teoreticky směřují ke stejnému výsledku (vývoz zboží, které bylo vyrobeno ze surovin, u kterých nebylo vybráno dovozní clo). Aby podpořila svůj názor, strana tvrdila, že v rámci režimu vracení cla má vývozce právo požádat o náhradu cla uloženého na suroviny, ze kterých bylo vyrobeno konečné zboží. V rámci režimu aktivního zušlechťovacího styku je vývozce osvobozen od veškerého dovozního cla, avšak má ze zákona povinnost zaplatit clo za veškeré konečné zboží prodané na domácím trhu. Strana tvrdila, že v rámci režimu aktivního zušlechťovacího styku nemohou být poskytnuty nadměrné úlevy.
(31)
K tomu je třeba v první řadě poznamenat, že pouze v případech, ve kterých existuje uplatňovaný kontrolní systém, který má sledovat spotřebu dovážených výrobků při výrobě vyváženého zboží, je možné určit, zda byly poskytnuty nadměrné úlevy. Pokud jde o tvrzení této strany, že režim pro SOV není režim vracení cla, je nutné poznamenat, že poznámka pod čarou č. 2 přílohy I základního nařízení jasně stanoví, že pro účely tohoto nařízení se „úlevou nebo vrácením“ rozumí rovněž plné nebo částečné osvobození od dovozních poplatků nebo odklad jejich platby. Mělo by být zřejmé, že základní koncept režimů vracení, náhrady či osvobození je stejný, tj. že dovozní cla na dovoz surovin se ani neplatí, ani se nenahrazují, pokud se takové suroviny použijí na výrobu výrobků následně vyvážených. Závěrem by mělo být jasné, že režim pro SOV musí být v souladu s požadavky příloh I, II a III základního nařízení, aby bylo možné určit, zda může být považován za režim vracení cla v dobré víře.
(32)
Strana dále tvrdila, že SOV je předmětem řádného kontrolního systému a dalších kontrolních opatření, pokud jde o vývoz a prodej na domácím trhu. Strana tvrdila, že v této záležitosti nejsou relevantní pouze zahraniční obchodní politika (FTP) a Příručka postupů (Handbook of Procedure - HOP), která stanoví příslušné zákony a postupy. Mělo by se také zjistit, zda v Indii existují nějaké další zákony a právní předpisy, které zřizují přiměřený a účinný kontrolní systém. Na podporu svého stanoviska strana uvedla, že, pokud jde o dovoz, nákup na domácím trhu, vývoz a prodej na domácím trhu, je v souladu s oddílem 6.10.1 Příručky postupů ze zákona povinna vést řádnou evidenci a ukládat digitálně podepsané čtvrtletní a výroční zprávy o pokroku. Strana dále tvrdila, že má v souladu s hlavním zákonem o spotřební dani z roku 1944 (Central Excise Act) zákonnou povinnost vystavovat při prodejích na domácím trhu daňový doklad, který například jasně dokládá splatné daně. Podle tohoto zákona musí tato strana také příslušným orgánům měsíčně předkládat podrobné informace o svých prodejích na domácím trhu. Podle zákona o společnostech z roku 1956 (Companies Act) a platných účetních standardů je tato strana ze zákona povinna ve svých auditovaných účetních závěrkách poskytnout podrobné informace o dovozu a veřejných zakázkách na domácím trhu, jakož i vývozu a prodeji na domácím trhu.
(33)
Pokud jde o toto tvrzení, je nesporné, že zmíněný zákon o společnostech může poskytnout rámec pro účetní standardy v Indii. Pro posouzení napadnutelnosti režimu pro SOV je však podstatné, zda indická vláda uplatňuje systém, který umožňuje ověřit, zda a v jakém rozsahu byly vstupy osvobozené od cla či daní spotřebovány při výrobě vyváženého výrobku.
(34)
Požadavky stanovené v hlavním zákonu o spotřební dani (Central Excise Act) slouží zcela jiným účelům, tj. mají zajistit, že jsou při prodejích na domácím trhu v Indii placeny příslušné daně. Zákon nekontroluje bezcelně dovezené materiály, ani nekontroluje souvislost mezi vstupy osvobozenými od cla a výslednými výrobky určenými na vývoz, takže nemůže být považován za kontrolní systém určující, zda jde o režimy vracení cla.
(35)
Pokud jde o další zavedená kontrolní opatření, je třeba připomenout, jak zmiňuje 69. bod odůvodnění prozatímního nařízení, že SOV nemá v žádném okamžiku povinnost určovat vzájemný vztah mezi každou dovozní zásilkou a místem určení odpovídajícího výsledného výrobku. Pouze takové kontroly zásilek by však indickým orgánům umožnily získat dostatek informací o konečném místě určení vstupů a zkontrolovat, zda osvobození od cla/daně z prodeje nepřevyšuje vstupy pro produkci na vývoz.
(36)
I přes pečlivé zvážení tvrzení této strany se tak potvrdilo, že indická vláda neuplatňovala žádný účinný kontrolní systém ani postup, aby ověřila, zda a v jakém rozsahu byly vstupy získané bezcelně a bez daně z prodeje spotřebovány při výrobě vyváženého výrobku (příloha II část II odst. 4 základního nařízení a v případě vracení cla u náhradních vstupů příloha III část II odst. 2 základního nařízení). Indická vláda navíc neprovedla další přezkoumání založené na skutečných vstupech, přestože by takové přezkoumání bylo při neexistenci účinného kontrolního systému zpravidla nutné (příloha II část II odst. 5 a příloha III část II odst. 3 základního nařízení). Indická vláda mimoto nepředložila žádné důkazy o tom, že nebyly poskytnuty nadměrné úlevy.
(37)
Zmíněná strana tvrdila, že pro výpočet subvencí měla Komise zohlednit cla zaplacená z prodeje konečných výrobků na domácím trhu. V reakci na toto tvrzení je třeba poznamenat, že ačkoliv účelem zřízení SOV je dosáhnout čistých devizových příjmů, může SOV část své výroby prodat na domácím trhu. Podle režimu pro SOV je zboží považováno za dovážené zboží, ačkoli je nutné zaplatit pouze 50 % preferenční celní sazbu. Z toho důvodu není SOV v jiné situaci než ostatní společnosti působící na domácím trhu, tj. z nakoupeného zboží musí platit příslušná cla/daně. V této souvislosti by mělo být jasné, že rozhodnutí indické vlády zdanit zboží určené ke spotřebě na domácím trhu neznamená, že osvobození SOV od dovozních cel a daní z prodeje není výhodou ve vztahu k vývoznímu prodeji dotčeného výrobku. Kromě toho nemá prodej na domácím trhu žádný dopad na obecnější hodnocení toho, zda existuje přiměřený kontrolní systém.
(38)
Strana také tvrdila, že Komise použila při výpočtu výše subvence chybný jmenovatel. Strana tvrdila, že správným jmenovatelem je obrat z celkového prodeje, nikoli obrat z vývozního prodeje. Toto tvrzení je nutné odmítnout. V souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení byla tato výše subvence (čitatel) vypočtená podle režimu přepočtena v průběhu období šetření na celkový vývozní obrat jako příslušný jmenovatel, neboť subvence závisí na vývozní výkonnosti. Skutečnost, že SOV má možnost prodat část své produkce na domácím trhu nemění nic na tom, že jasným cílem režimu pro SOV je vývoz.
(39)
Strana tvrdila, že výhody, které získává společnost, by měly odpovídat úrokovým nákladům, kterých se indická vláda vzdala v době, která uplynula od dovozu surovin do vývozu hotových tyčí z nerezavějící oceli z Indie. Aby podpořila své tvrzení, strana se odvolala na nedávné předběžné zjištění ministerstva obchodu USA (US DOC), ke kterému toto ministerstvo došlo v souvislosti s antisubvenčním přezkumem týkajícím se nového odesílatele. V tomto případě byla nezaplacená cla považována za bezúrokovou půjčku poskytnutou společnosti v momentě dovozu. V této souvislosti je třeba poznamenat, že metodika výpočtu amerického ministerstva obchodu není pro Komisi nikterak závazná, pro Komisi jsou závazná ustanovení základního nařízení. Pokud jde o tento daný případ, použitou metodiku výpočtu vysvětlují 75. a 76. bod odůvodnění prozatímního nařízení. Toto tvrzení by v každém případě bylo relevantní pouze tehdy, pokud by zaplacení cla bylo pouze odloženo (poznámka pod čarou č. 3 přílohy I základního nařízení), nikoli pokud by od jeho zaplacení byla společnost osvobozena, jak je tomu v tomto daném případě.
(40)
Vzhledem k výše uvedenému se potvrzují 60. až 77. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3.6 Režim vývozních úvěrů (dále jen „RVÚ“)
(41)
Jedna strana připustila, že na své vyvážené výrobky obdržela preferenční úvěr, avšak tvrdila, že sazba úvěru byla značně vyšší než běžné sazby úvěrů poskytované v EU, a proto by tento úvěr neměl být považován za výhodu.
(42)
Ohledně toho je nutné poznamenat, že výpočet výše subvencí vycházel z rozdílu mezi úroky zaplacenými za vývozní úvěry a částkou, kterou by dotčená společnost v Indii musela zaplatit za své využité běžné komerční úvěry. V tomto případě byla pro výpočet výše subvence použita domácí referenční hodnota. Toto tvrzení se proto zamítá.
(43)
Jelikož ohledně tohoto režimu nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzují se 78. až 86. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3.7 Výše napadnutelných subvencí
(44)
Výše napadnutelných subvencí v souladu s ustanoveními základního nařízení vyjádřená ad valorem dosahuje rozmezí 3,3 % až 4,3 %. Jelikož jsou tyto úrovně shodné s úrovněmi uvedenými v 87. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tento bod odůvodnění se potvrzuje.
REŽIM→
KCN (3)
PP (3)
SOV (3)
RVÚ (3)
Celkem
SPOLEČNOST
Chandan Steel Ltd.
1,5 %
1,5 %
0,4 %
3,4 %
Venus group
2,6 % až 3,4 %
0 až 0,8 %
3,3 % (4)
Viraj Profiles Vpl. Ltd.
4,3 %
4,3 %
(45)
88. bod prozatímního nařízení uvádí metodiku stanovení subvenčního rozpětí pro spolupracující společnosti, které nebyly zařazeny do vzorku. Podle čl. 15 odst. 3 základního nařízení činí rozpětí subvencí pro spolupracující společnosti nezařazené do vzorku 4,0 %, toto rozpětí bylo vypočteno na základě váženého průměru rozpětí subvencí stanovených pro spolupracující společnosti zařazené do vzorku. Potvrzuje se proto 88. bod prozatímního nařízení.
(46)
Základ pro stanovení celostátního subvenčního rozpětí byl stanoven v 89. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Jelikož v této souvislosti nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 89. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
4. VÝROBNÍ ODVĚTVÍ UNIE
(47)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky týkající se výrobního odvětví Unie, potvrzují se 90. až 93. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5. ÚJMA
(48)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky týkající se újmy, potvrzují se 94. až 122. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
6. PŘÍČINNÁ SOUVISLOST
(49)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky týkající se příčinné souvislosti, potvrzují se 123. až 136. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
7. ZÁJEM UNIE
(50)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky týkající se zájmu Unie, potvrzují se závěry 137. až 148. bodu odůvodnění prozatímního nařízení.
8. KONEČNÁ VYROVNÁVACÍ OPATŘENÍ
8.1 Úroveň pro odstranění újmy
(51)
Jedna strana tvrdila, že průměrné ziskové rozpětí před zdaněním ve výši 9,5 %, které vycházelo ze situace v roce 2007 a bylo využíváno pro výpočet cen nepůsobících újmu a pro zjištění rozpětí újmy, není reprezentativní pro dlouhodobé ziskové rozpětí výrobního odvětví před zdaněním. Strana tvrdila, že příslušný rok, ze kterého vycházel výpočet zisku, byl netypickým rokem, a že roky 2005 a 2006 by byly reprezentativnější, neboť to byly obvyklé hospodářské roky, ve kterých se ziskové rozpětí pohybovalo mezi 4 až 6 %.
(52)
Výpočet cílového zisku použitý v prozatímní fázi vycházel z váženého průměru ziskového rozpětí, které výrobci z Unie zařazení do vzorku získali v roce 2007. Tento rok byl považován za poslední z reprezentativních roků, ve kterých výrobci z Unie netrpěli subvencemi způsobujícími újmu. Tato připomínka se proto zamítá, výpočet ziskového rozpětí použitý v prozatímní fázi se potvrzuje.
(53)
Vzhledem k tomu, že nebyly obdrženy žádné další připomínky týkající se úrovně pro odstranění újmy, potvrzují se 149. až 153. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
8.2 Závěr o úrovni pro odstranění újmy
(54)
Potvrzuje se metodika použitá v prozatímním nařízení.
8.3 Výše cel
(55)
Vzhledem k výše uvedenému a v souladu s čl. 15 odst. 1 základního nařízení by mělo být uloženo konečné vyrovnávací clo, a to na úrovni dostatečné k odstranění újmy působené subvencovaným dovozem, aniž by bylo překročeno zjištěné subvenční rozpětí.
(56)
Na základě výše uvedených skutečností byly sazby vyrovnávacího cla stanoveny porovnáním rozpětí pro odstranění újmy a rozpětí subvencí. Navrhují se proto následující sazby vyrovnávacího cla:
Společnost
Rozpětí subvencí
Rozpětí újmy
Sazba vyrovnávacího cla
Chandan Steel Ltd.
3,4 %
28,6 %
3,4 %
Venus group
3,3 %
45,9 %
3,3 %
Viraj Profiles Vpl. Ltd.
4,3 %
51,5 %
4,3 %
Spolupracující společnosti nezařazené do vzorku
4,0 %
44,4 %
4,0 %
Všechny ostatní společnosti
4,3 %
51,5 %
4,3 %
(57)
Individuální sazby vyrovnávacího cla pro společnosti uvedené v tomto nařízení byly stanoveny na základě zjištění tohoto šetření. Odrážejí tedy situaci těchto společností zjištěnou během tohoto šetření. Tyto celní sazby (oproti celostátnímu clu použitelnému na „všechny ostatní společnosti“) jsou proto výlučně použitelné na dovozy výrobků pocházejících z Indie a vyrobených uvedenými společnostmi, tedy konkrétními uvedenými právnickými osobami. Na dovážené výrobky vyrobené jakoukoli jinou společností, která není konkrétně uvedena v normativní části tohoto nařízení, včetně subjektů ve spojení se společnostmi konkrétně uvedenými, se tyto sazby nevztahují a tyto výrobky podléhají celní sazbě použitelné na „všechny ostatní společnosti“.
(58)
Každou žádost o použití těchto individuálních sazeb vyrovnávacího cla pro společnosti (například poté, co se změnil název subjektu, nebo po vytvoření nových výrobních nebo obchodních subjektů) je třeba předložit Komisi (5) spolu se všemi příslušnými informacemi, zejména pokud jde o jakékoli změny v činnostech společnosti spojených s výrobou, domácím prodejem a vývozním prodejem, např. v souvislosti se změnou názvu nebo změnou týkající se výrobních a obchodních subjektů. Toto nařízení se v případě potřeby odpovídajícím způsobem pozmění a seznam společností požívajících výhod individuálních celních sazeb se zaktualizuje.
8.4 Konečný výběr prozatímních cel
(59)
Vzhledem k rozsahu zjištěných subvenčních rozpětí a vzhledem k úrovni újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie se má zato, že je nezbytné s konečnou platností vybrat částky zajištěné v podobě prozatímního vyrovnávacího cla uloženého prozatímním nařízením,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Ukládá se konečné vyrovnávací clo na dovoz tyčí a prutů z nerezavějící oceli, po tváření za studena nebo povrchové úpravě za studena již dále neopracovaných, jiných než tyčí a prutů s kruhovým příčným průřezem o průměru 80 mm nebo větším, pocházejících z Indie, v současnosti kódů KN 7222 20 21, 7222 20 29, 7222 20 31, 7222 20 39, 7222 20 81 a 7222 20 89.
2. Sazba konečného vyrovnávacího cla použitelná na čistou cenu s dodáním na hranice Unie před proclením je pro výrobky popsané v odstavci 1 a vyrobené níže uvedenými společnostmi stanovena takto:
Společnost
Clo (%)
Doplňkový kód TARIC
Chandan Steel Ltd., Bombaj
3,4
B002
Venus Wire Industries Pvt. Ltd., Bombaj
Precision Metals, Bombaj
Hindustan Inox Ltd., Bombaj
Sieves Manufacturer India Pvt. Ltd., Bombaj
3,3
B003
Viraj Profiles Vpl. Ltd., Thane
4,3
B004
Společnosti uvedené v příloze
4,0
B005
Všechny ostatní společnosti
4,3
B999
3. Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 2
Částky zajištěné v podobě prozatímních vyrovnávacích cel uložených podle nařízení (EU) č. 1261/2010 na dovoz tyčí a prutů z nerezavějící oceli, po tváření za studena nebo povrchové úpravě za studena již dále neopracovaných, jiných než tyčí a prutů s kruhovým příčným průřezem o průměru 80 mm nebo větším, pocházejících z Indie, v současnosti kódů KN 7222 20 21, 7222 20 29, 7222 20 31, 7222 20 39, 7222 20 81 a 7222 20 89, se s konečnou platností vybírají.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 19. dubna 2011.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 405/2011
z dnia 19 kwietnia 2011 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych sztab i prętów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 15 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1. PROCEDURA
1.1. Środki tymczasowe
(1)
Rozporządzeniem (UE) nr 1261/2010 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja nałożyła tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz niektórych sztab ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii.
(2)
Postępowanie zostało wszczęte w następstwie skargi złożonej w dniu 15 lutego 2010 r. przez Europejską Konfederację Przemysłu Żelaza i Stali („Eurofer”) („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 25 %, ogólnej produkcji unijnej niektórych sztab ze stali nierdzewnej.
(3)
Jak określono w motywie 23 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie w sprawie subsydiowania oraz szkody obejmowało okres od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od 2007 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).
1.2. Dalsze postępowanie
(4)
Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków wyrównawczych („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), kilka zainteresowanych stron przedłożyło oświadczenia w formie pisemnej, przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie, otrzymały taką możliwość. Komisja kontynuowała poszukiwanie informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i uwzględnione w stosownych przypadkach.
(5)
Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła wyrównawczego na przywóz niektórych sztab ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego. Oprócz tego stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem ostatecznych ustaleń.
1.3. Strony zainteresowane postępowaniem
(6)
Wobec braku uwag dotyczących stron zainteresowanych postępowaniem, niniejszym potwierdza się motywy 5-22 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1. Produkt objęty postępowaniem
(7)
Należy przypomnieć, że zgodnie ze stwierdzeniem zawartym w motywie 24 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych produkt objęty postępowaniem zdefiniowano jako sztaby i pręty ze stali nierdzewnej, nieobrobione więcej niż gięte na zimno lub wykończone na zimno, inne niż sztaby i pręty o okrągłym przekroju poprzecznym o średnicy nie mniejszej niż 80 mm, pochodzące z Indii, obecnie objęte kodami CN 7222 20 21, 7222 20 29, 7222 20 31, 7222 20 39, 7222 20 81 oraz 7222 20 89.
(8)
Jeden producent eksportujący z Indii stwierdził, że sztaby ze stali nierdzewnej o okrągłym przekroju poprzecznym o średnicy mniejszej niż 80 mm, lecz znajdujące się poza zakresem tolerancji od H6 do H11 powinny zostać wykluczone z dochodzenia, ponieważ nie wchodzą w zakres produktu.
(9)
Argument ten odrzucono, gdyż w zakresie produktu nie ma odniesień do tolerancji. Numer kontrolny produktu (PCN) w kwestionariuszu zawiera rubrykę dla tolerancji ograniczonych do zakresu H6 do H11, ale wartość tę podano jedynie w celach porównawczych i bez wiążących skutków dla produktu objętego dochodzeniem. Stwierdza się zatem, że nie należy wykluczać produktów spoza zakresu tolerancji H6 do H11.
(10)
Należy zauważyć, że w celu obliczenia tymczasowych marginesów subsydiowania i szkody uwzględniono produkty spoza zakresu tolerancji H6 do H11.
2.2. Produkt podobny
(11)
Wobec braku uwag na temat produktu podobnego niniejszym potwierdza się motyw 25 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3. SUBSYDIOWANIE
3.1. Wprowadzenie
(12)
W motywie 26 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych znajduje się odniesienie do następujących programów, co do których istnieje domniemanie, że w ich ramach udzielane są subsydia:
a)
program „Duty Entitlement Passbook”;
b)
program „Advance Authorisation”;
c)
program „Export Promotion Capital Goods”;
d)
program „Export Oriented Units”;
e)
program „Export Credit”.
(13)
Przemysł unijny wyraził wątpliwość, czy Komisja nie pominęła kilku programów subsydiowania, i w rezultacie uznał, że subsydia, które według ustaleń otrzymują producenci indyjscy, są zbyt nisko oszacowane.
(14)
W odpowiedzi należy zauważyć, że w skardze znalazła się duża liczba krajowych i lokalnych programów subsydiowania, które włączono do kwestionariusza skierowanego do producentów eksportujących w Indiach i objęto dochodzeniem Komisji. Jednakże jedynie w przypadku programów wymienionych powyżej w motywie 12 ustalono, że objęci dochodzeniem producenci eksportujący włączeni do próby otrzymywali subsydia.
(15)
Przemysł unijny argumentował również, że ustalenia Komisji są sprzeczne z ustaleniem Departamentu Handlu USA w niedawnym postępowaniu w sprawie środków wyrównawczych dotyczącym wywozu stali z Indii, podczas którego ustalono istnienie znacznie wyższych subsydiów. Należy jednak zauważyć, że ustalenie to związane jest z innym produktem i innym okresem objętym dochodzeniem. W związku z powyższym argument ten zostaje niniejszym odrzucony.
(16)
Wobec braku innych uwag niniejszym potwierdza się motywy 26-28 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.2. Program „Duty Entitlement Passbook” („DEPB”)
(17)
Kilka stron argumentowało, że DEPB nie należy uznawać za subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych, gdyż celem tego programu jest pokrycie należności celnych z tytułu przywozu. Jak wyjaśniono w motywie 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, programu tego nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie jest zgodny z przepisami określonymi w załączniku I lit. i), w załączniku II (definicja i zasady systemu ceł zwrotnych) i w załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze) do rozporządzenia podstawowego. W szczególności eksporter nie jest zobowiązany do rzeczywistego wykorzystania towarów przywożonych na zasadach bezcłowych w procesie produkcji, a kwota przyznanego kredytu nie jest obliczana w powiązaniu z rzeczywiście wykorzystaną ilością takich komponentów. Ponadto nie istnieje żaden system ani procedura służąca ustaleniu ilości komponentów wykorzystanych w procesie produkcji wywożonego produktu lub stwierdzeniu nadwyżki zaistniałych należności celnych przywozowych w rozumieniu załącznika I lit. i) oraz załączników II i III do rozporządzenia podstawowego. Wreszcie, eksporter kwalifikuje się do korzystania z programu DEPB niezależnie od tego, czy przywozi jakiekolwiek komponenty. Aby uzyskać korzyści, wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie wywozu produktów, bez potrzeby wykazywania, że którykolwiek z użytych komponentów pochodził z przywozu. Stąd też nawet eksporterzy, którzy nabywali wszystkie komponenty ze źródeł lokalnych i nie przywozili żadnych towarów, których można było użyć jako komponentów w procesie produkcji, kwalifikują się do korzystania z programu DEPB. W związku z powyższym argumenty te zostają niniejszym odrzucone.
(18)
W przypadku sprzedaży licencji DEPB jedna ze stron argumentowała, że rzeczywista cena sprzedaży jest poniżej wartości licencji i w związku z tym korzyść jest mniejsza. W tym kontekście należy zauważyć, że korzyść w ramach tego programu obliczano na podstawie kwoty kredytu przyznanego w licencji niezależnie od tego, czy licencję wykorzystano do pokrycia należności celnych z tytułu przywozu, czy też ją rzeczywiście sprzedano. Uznaje się, że sprzedaż licencji poniżej wartości nominalnej jest decyzją czysto handlową, która nie zmienia kwoty korzyści uzyskanej w ramach tego programu. Argument ten zostaje zatem niniejszym odrzucony.
(19)
Jedna ze stron argumentowała następnie, że nawet jeśli DEPB uznano za stanowiący podstawę środków wyrównawczych, korzyść uzyskana w ramach tego programu nie powinna być oparta na wartości wywozu, lecz raczej na rzeczywistym wykorzystaniu licencji DEPB. W tym względzie należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 oraz art. 5 rozporządzenia podstawowego, kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych została wyliczona w kategoriach korzyści przyznanych odbiorcy, których istnienie stwierdzono w okresie objętym dochodzeniem. W tej kwestii stwierdzono, iż korzyści dla odbiorcy przyznaje się w czasie, w którym ma miejsce transakcja wywozowa w ramach powyższego programu. W tym momencie władze publiczne Indii ponoszą odpowiedzialność z tytułu rezygnacji z opłat celnych, co stanowi wkład finansowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego. Gdy tylko organy celne wystawią wywozowy dokument przewozowy określający między innymi wysokość kredytu przyznanego w ramach programu DEPB w odniesieniu do tej konkretnej transakcji wywozowej, władze publiczne Indii nie mogą już według własnego uznania decydować o przyznaniu subsydium lub odmowie jego przyznania. Z racji tego, że przedsiębiorstwo wie, iż otrzyma subsydium w ramach programu DEPB, znajduje się ono w korzystniejszej sytuacji, ponieważ może przełożyć subsydia na niższą ofertę cenową. Moment wywozu jest decydujący, jeśli chodzi o ustalenie przyznania korzyści, nie zaś późniejsze wykorzystanie, ponieważ eksporter, któremu już nadano takie uprawnienie, jest w korzystniejszej sytuacji finansowej. W konsekwencji, twierdzenie to zostaje niniejszym odrzucone.
(20)
Wobec braku innych uwag dotyczących tego programu, niniejszym potwierdza się motywy 29-41 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.3. Program „Advance Authorisation” („AA”)
(21)
Jedna ze stron argumentowała, że program AA należy uznać za system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, ponieważ przywożone materiały są wykorzystywane do wytwarzania wywożonych towarów. Odpowiedzią na ten argument jest wyjaśnienie w motywie 54 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że podprogramu zastosowanego w aktualnie rozpatrywanym przypadku nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on zasadom określonym w załączniku I lit. i), załączniku II (definicja i zasady systemu ceł zwrotnych) oraz załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze) do rozporządzenia podstawowego. Władze publiczne Indii nie zastosowały skutecznie systemu ani procedury weryfikacji w celu sprawdzenia, czy i w jakim zakresie komponenty były zużyte do wytworzenia produktu wywożonego (część II pkt 4 w załączniku II do rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze - część II pkt 2 w załączniku III do rozporządzenia podstawowego). Uznaje się również, że same standardowe normy nakładów i wyników (Standard Input Output Norms, „SION”) dotyczące produktu objętego postępowaniem nie były wystarczająco precyzyjne i nie mogą same w sobie być uznane za system weryfikacji rzeczywistego zużycia, ponieważ struktura tych standardowych norm nie pozwala władzom publicznym Indii zweryfikować z dostateczną dokładnością, jaka ilość komponentów została zużyta w produkcji przeznaczonej do wywozu. Władze publiczne Indii nie przeprowadziły również dalszego badania opartego na rzeczywiście wykorzystanych komponentach, mimo że badanie takie zwykle powinno być dokonane w przypadku braku skutecznego systemu weryfikacji (część II pkt 5 w załączniku II oraz część II pkt 3 w załączniku III do rozporządzenia podstawowego). Wymieniony podprogram stanowi zatem podstawę dla środków wyrównawczych, a argument zostaje niniejszym odrzucony.
(22)
Jeżeli chodzi o obliczenie kwoty subsydium, niezgodnie z oświadczeniem jednej ze stron, przy ustalaniu kwoty korzyści stanowiącej podstawę środków wyrównawczych należało uwzględnić korzyść z tytułu programu AA powstałą inaczej niż w związku z produktem objętym postępowaniem. W ramach programu AA nie istnieje zobowiązanie ograniczające stosowanie korzyści do bezcłowego przywozu komponentów powiązanych z danym produktem. W konsekwencji produkt objęty postępowaniem może uzyskiwać całość korzyści powstałej w ramach programu AA.
(23)
Wobec braku innych uwag dotyczących tego programu, niniejszym potwierdza się motywy 42-58 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.4. Program „Export Promotion Capital Goods” („EPCG”)
(24)
Wobec braku uwag na temat tego programu niniejszym potwierdza się motyw 59 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.5. Program „Export Oriented Units” („EOU”)
(25)
Przed rozpatrzeniem uwag zgłoszonych przez przedsiębiorstwo włączone do próby i posiadające status jednostki zorientowanej na wywóz (EOU) należy przypomnieć, że najważniejszym zobowiązaniem EOU określonym w dokumencie „FT-policy 2004-2009” i „FT-policy 2009-2014” jest uzyskanie przychodów netto w wymianie międzynarodowej („NFE”), co oznacza, że w określonym okresie odniesienia (5 lat) całkowita wartość wywozu musi być wyższa niż całkowita wartość towarów przywożonych. Wszystkie przedsiębiorstwa, które z zasady podejmują się wywozu całej swojej produkcji towarów lub usług, mogą zostać objęte programem EOU.
(26)
W zamian jednostki zorientowane na wywóz są uprawnione do korzystania z pewnej liczby ulg wymienionych w motywie 66 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ulgi te są uwarunkowane prawnie wynikami wywozu i dlatego uważane są za szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych na podstawie art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego. Cel wywozowy jednostki EOU określony w rozdziale 6.1 „FT-policy 2009-2014” stanowi warunek niezbędny dla uzyskania subsydiów.
(27)
Wszystkie zwolnienia, z których korzysta jednostka EOU, są uwarunkowane prawnie wynikami wywozu. Program EOU nie może być uznany za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on ścisłym zasadom określonym w załączniku I (lit. h) i i)), w załączniku II (definicja oraz zasady systemu ceł zwrotnych) oraz w załączniku III (definicja i zasady zastępczego cła zwrotnego) do rozporządzenia podstawowego.
(28)
Ponadto nie potwierdzono, że władze publiczne Indii posiadają system lub procedurę weryfikacyjną służącą potwierdzeniu, czy i w jakiej ilości komponenty sprowadzone bez cła lub podatku od sprzedaży zostały zużyte do produkcji wywiezionego produktu (część II pkt 4 w załączniku II do rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze - część II pkt 2 w załączniku III do rozporządzenia podstawowego). Stosowany system weryfikacji ma na celu monitorowanie obowiązku osiągnięcia przychodów NFE, a nie wykorzystania przywozu do produkcji wywożonych towarów.
(29)
Zdaniem strony posiadającej status EOU, uznanie korzyści za wymagającą stosowania środków wyrównawczych podlega dwóm warunkom: (i) brak systemu weryfikacji; oraz (ii) istnienie nadmiernego umorzenia. W odpowiedzi na powyższe należy zauważyć, że władze publiczne Indii muszą wykazać, że wprowadziły odpowiedni system weryfikacji w celu określenia, które komponenty zostały zużyte w procesie produkcji i w jakiej ilości. Brak odpowiedniego systemu weryfikacji zostanie omówiony poniżej. Jeżeli chodzi o nadmierne umorzenie, ma ono znaczenie jedynie w przypadku, gdy zdecydowało o tym, iż program, w tym przypadku EOU, jest faktycznym systemem zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji spełniającym wymogi załączników I, II i III rozporządzenia podstawowego. Jak wyjaśniono w motywie 27 powyżej, program EOU nie może być uznany za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego.
(30)
Strona podkreśliła także podstawowy charakter programu EOU, który z zasady pozwala na bezcłowy przywóz surowców w celu wywozu gotowych towarów. Strona argumentowała, że program EOU można łączyć ze specjalną procedurą celną ulgi z tytułu uszlachetniania czynnego, a nie ze zwrotem ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji. Stwierdziła, że niezależnie od tego, czy wynik tych dwóch systemów jest teoretycznie ten sam (wywóz towarów, których składnikiem są surowce, za które nie pobrano cła przywozowego), istnieją między nimi znaczące różnice. Na poparcie tego stwierdzenia strona argumentowała, że w systemie zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji eksporter ma prawo ubiegać się o zwrot ceł za surowce będące składnikiem gotowych towarów. W systemie uszlachetniania czynnego eksporter jest zwolniony z całej należności celnej przywozowej, ale ma prawny obowiązek opłacenia cła za wszystkie gotowe towary sprzedawane na rynku krajowym. Strona argumentowała, że w tym ostatnim systemie nie może wystąpić nadmierne umorzenie.
(31)
W odpowiedzi na powyższe należy przede wszystkim zauważyć, że to, czy doszło do nadmiernego umorzenia, można stwierdzić jedynie w przypadkach, gdy istnieje system weryfikacji mający na celu monitorowanie wykorzystania przywożonych towarów do wytwarzania wywożonych towarów. Jeżeli chodzi o stwierdzenie strony, że program EOU nie jest systemem zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, należy zauważyć, że przypisie 2 w załączniku I do rozporządzenia podstawowego jest jasno określone, że do celów rozporządzenia podstawowego „zwolnienie lub zwroty” obejmuje całkowite lub częściowe wyłączenie lub odroczenie opłat przywozowych. Należy wyjaśnić, że podstawowa koncepcja mająca zastosowanie do systemu zwrotu ceł lub systemu zwolnień jest taka sama, tj. należności celne przywozowe od przywozu surowców nie są płacone lub podlegają zwrotowi pod warunkiem że surowce te są wykorzystane do wytworzenia produktów, które następnie są wywożone. Ponadto należy wyjaśnić, że w celu ustalenia, czy program EOU należy uznać za faktyczny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, musi on spełniać wymogi załączników I, II i III do rozporządzenia podstawowego.
(32)
Strona stwierdziła następnie, że jednostka EOU podlega odpowiedniemu systemowi weryfikacji i dalszym działaniom weryfikacyjnym zarówno w odniesieniu do wywozu, jak i sprzedaży krajowej. Stwierdziła także, iż znaczenie mają nie tylko dokumenty „FT-policy” i Podręcznik procedur, który ustanawia przepisy i procedury w odniesieniu do EOU. Należy również zbadać, czy istnieją inne indyjskie przepisy ustawowe i wykonawcze ustanawiające rozsądny i skuteczny system weryfikacji. Na poparcie tego twierdzenia strona argumentowała, że zgodnie z sekcją 6.10.1 Podręcznika procedur jest prawnie zobowiązana do utrzymywania odpowiedniej dokumentacji i składania opatrzonych cyfrowym podpisem kwartalnych i rocznych sprawozdań z postępów w obszarze przywozu, zakupów na rynku krajowym, wywozu i sprzedaży krajowej. Strona argumentowała następnie, że zgodnie z ogólną ustawą o podatku akcyzowym (Central Excise Act, 1944), dokonując sprzedaży krajowej, jest prawnie zobowiązana do wystawienia faktury podatkowej, na której np. wyraźnie wskazane są należne podatki. W ogólnej ustawie o podatku akcyzowym ustanowiono również miesięczne wymagania, zgodnie z którymi strona musi przedstawić władzom wszystkie szczegóły dotyczące swojej sprzedaży krajowej. Ponadto na podstawie ustawy o przedsiębiorstwach (Companies Act, 1956) i obowiązujących standardów rachunkowości strona jest prawnie zobowiązana do przedstawienia szczegółowych informacji dotyczących przywozu i zamówień krajowych, a także sprzedaży eksportowej i na rynku krajowym w poddanych audytowi sprawozdaniach finansowych.
(33)
W odpowiedzi na powyższe stwierdza się, że nie podlega dyskusji to, iż ustawa o przedsiębiorstwach może stanowić ogólne ramy dla standardów rachunkowości w Indiach. Jednakże badając, czy program EOU wymaga stosowania środków wyrównawczych, należy zwrócić uwagę na to, czy władze publiczne Indii dysponują systemem, dzięki któremu można potwierdzić, czy i w jakiej ilości do wytworzenia wywożonych towarów zużyto komponenty sprowadzone bez cła lub podatku.
(34)
Wymogi ogólnej ustawy o podatku akcyzowym mają zupełnie inny cel, tj. zapewnienie uiszczenia obowiązujących podatków w przypadku sprzedaży na rynku krajowym w Indiach. Ustawa ta nie ma na celu weryfikacji materiałów przywożonych bez cła ani kontroli związku między bezcłowymi komponentami a powstałymi wywożonymi produktami w celu zakwalifikowania do systemu zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji.
(35)
Jeżeli chodzi o dalsze przeprowadzone działania weryfikacyjne, należy przypomnieć, jak wspomniano w motywie 69 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że jednostka EOU nie ma w żadnym momencie obowiązku korelowania każdej przesyłki pochodzącej z przywozu z przeznaczeniem odpowiadającego jej produktu końcowego. Jednakże jedynie kontrole takich przesyłek dostarczyłyby władzom indyjskim wystarczającą ilość informacji o końcowym przeznaczeniu komponentów, co umożliwiłoby sprawdzenie, czy zwolnienia z cła/podatku od sprzedaży nie przewyższają wartości komponentów do produkcji przeznaczonej do wywozu.
(36)
W rezultacie, pomimo uważnego rozpatrzenia oświadczeń złożonych przez tę stronę, potwierdzono, że władze publiczne Indii nie posiadają żadnego skutecznego systemu ani procedury weryfikacyjnej służącej potwierdzeniu, czy i w jakiej ilości komponenty sprowadzone na zasadach bezcłowych lub zwolnione z podatku od sprzedaży zostały zużyte do produkcji wywożonego produktu (część II pkt 4 załącznika II do rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemu zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze - część II pkt 2 załącznika III do rozporządzenia podstawowego). Ponadto władze publiczne Indii nie przeprowadziły dalszego badania opartego na faktycznie wykorzystanych komponentach, pomimo że czynność ta powinna być normalnie wymagana w przypadku braku skutecznego systemu weryfikacji (część II pkt 5 załącznika II oraz część II pkt 3 załącznika III do rozporządzenia podstawowego). Ponadto władze publiczne Indii nie przedstawiły dowodu wykazującego, że nie dokonano żadnego nadmiernego umorzenia.
(37)
Strona argumentowała, że w celu obliczenia subsydium Komisja powinna była uwzględnić cła zapłacone od sprzedaży krajowej gotowych produktów. Rozważając to twierdzenie, należy zauważyć, że mimo iż celem utworzenia jednostki EOU jest uzyskiwanie przychodów „NFE”, to jednostka taka ma możliwość sprzedawania części swojej produkcji na rynku krajowym. W ramach programu EOU towary będą traktowane jako towary przywożone, aczkolwiek należy za nie uiścić preferencyjną stawkę cła na poziomie 50 %. Jednostka EOU jako taka znajduje się w takiej samej sytuacji jak pozostałe przedsiębiorstwa działające na rynku krajowym, tj. musi płacić obowiązujące cła i podatki od zakupionych towarów. W tym kontekście należy zaznaczyć, że decyzja władz publicznych Indii dotycząca pobierania podatku od towarów wykorzystywanych na rynku krajowym nie oznacza, że zwolnienie jednostki EOU z należności celnych przywozowych i zwrot podatku od sprzedaży nie jest korzyścią w związku ze sprzedażą eksportową produktu objętego postępowaniem. Ponadto sprzedaż na rynku krajowym nie ma wpływu na bardziej ogólną ocenę adekwatności stosowanego systemu weryfikacji.
(38)
Strona argumentowała również, że Komisja stosuje niewłaściwy mianownik do obliczania kwoty subsydium. Strona twierdziła, że właściwym mianownikiem jest całkowity obrót ze sprzedaży, a nie ze sprzedaży eksportowej. Zarzut ten musi zostać odrzucony. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) obliczona w ramach tego programu została przydzielona do łącznej wartości obrotów z wywozu w OD jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu. To, że jednostka EOU może sprzedać część swojej produkcji na rynku krajowym, nie zmienia faktu, że program EOU ma wyraźny cel eksportowy.
(39)
Wreszcie strona argumentowała, że korzyść przyznana przedsiębiorstwu powinna być równa kosztom kredytu, z których zrezygnowały władze publiczne Indii, w okresie między przywozem surowców a wywozem z Indii końcowego produktu, jakim są sztaby ze stali nierdzewnej. Na poparcie tego twierdzenia strona odwołała się do niedawnego wstępnego ustalenia Departamentu Handlu USA w przeglądzie antysubsydyjnym dotyczącym nowego wysyłającego, w którym niezapłacone cła uznano za nieoprocentowaną pożyczkę przyznaną przedsiębiorstwu w momencie przywozu. W odpowiedzi na powyższe stwierdza się, że Komisja nie jest związana żadną metodą obliczeń stosowaną przez Departament Handlu USA, lecz przepisami rozporządzenia podstawowego. W omawianym tutaj przypadku stosowana metoda obliczeń jest objaśniona w motywach 75 i 76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W każdym razie argument ten byłby uzasadniony jedynie w przypadku, gdyby cła były jedynie odroczone (przypis 3 w załączniku I do rozporządzenia podstawowego), a nie objęte zwolnieniem, jak w omawianym przypadku.
(40)
W świetle powyższego niniejszym potwierdza się motywy 60-77 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.6. Program „Export Credit” („EC”)
(41)
Jedna ze stron przyznała, że otrzymała preferencyjny kredyt w związku ze swoim wywozem, ale argumentowała, że stawka ta była znacznie wyższa niż obecne stawki kredytów w UE i w związku z tym nie należy uznawać jej za korzyść.
(42)
W odpowiedzi na powyższe należy zauważyć, że kwotę subsydium obliczono na podstawie różnicy między odsetkami płaconymi od kredytu eksportowego a kwotą, która byłaby należna w związku ze zwykłymi kredytami handlowymi, z których korzysta w Indiach przedsiębiorstwo objęte postępowaniem. W tym przypadku do obliczenia kwoty subsydium wykorzystano wskaźnik krajowy. Argument ten zostaje zatem niniejszym odrzucony.
(43)
Wobec braku innych uwag dotyczących tego programu niniejszym potwierdza się motywy 78-86 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.7. Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych
(44)
Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego, wyrażona ad valorem, wynosi od 3,3 % do 4,3 %. Zważywszy, iż chodzi o taki sam poziom jak wskazano w motywie 87 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, motyw ten zostaje potwierdzony.
PROGRAM→
DEPB (3)
AA (3)
EOU (3)
EC (3)
Ogółem
PRZEDSIĘBIORSTWO
Chandan Steel Ltd.
1,5 %
1,5 %
0,4 %
3,4 %
Grupa Venus
2,6 % do 3,4 %
0 do 0,8 %
3,3 % (4)
Viraj Profiles Vpl. Ltd.
4,3 %
4,3 %
(45)
Metodyka służąca ustaleniu marginesu subsydiowania dla nieobjętych próbą przedsiębiorstw współpracujących została wskazana w motywie 88 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, margines subsydiowania dla nieobjętych próbą przedsiębiorstw współpracujących, obliczony na podstawie średniego ważonego marginesu subsydiowania ustalonego dla przedsiębiorstw współpracujących włączonych do próby wynosi 4,0 %. Dlatego też motyw 88 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje niniejszym potwierdzony.
(46)
Podstawa ustalenia ogólnokrajowego marginesu subsydiowania została określona w motywie 89 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Wobec braku uwag w tym zakresie niniejszym potwierdza się motyw 89 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4. PRZEMYSŁ UNIJNY
(47)
Wobec braku uwag dotyczących przemysłu unijnego niniejszym potwierdza się motywy 90-93 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5. SZKODA
(48)
Wobec braku uwag dotyczących szkody niniejszym potwierdza się motywy 94-122 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
6. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(49)
Wobec braku uwag dotyczących związku przyczynowego niniejszym potwierdza się motywy 123-136 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
7. INTERES UNII
(50)
Wobec braku uwag dotyczących interesu Unii niniejszym potwierdza się wnioski zawarte w motywach 137-148 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
8. OSTATECZNE ŚRODKI WYRÓWNAWCZE
8.1. Poziom usuwający szkodę
(51)
Jedna ze stron twierdziła, że średnia marża zysku przed opodatkowaniem na poziomie 9,5 %, uzyskana na podstawie sytuacji w 2007 r. i zastosowana do obliczenia ceny niewyrządzającej szkody w celu ustalenia marginesu szkody nie była reprezentatywna dla długoterminowej marży zysku przemysłu przed opodatkowaniem. Argumentowano, że rok, którego dotyczył zysk, był rokiem wyjątkowym, oraz że lata 2005-2006 byłyby bardziej reprezentatywne, ponieważ były to lata normalnej działalności, w których marża zysku wahała się od 4 do 6 %.
(52)
Zysk docelowy wykorzystany na etapie tymczasowym opierał się na średniej ważonej marży zysku wypracowanego przez producentów unijnych objętych próbą w 2007 r. Rok ten uznano za ostatni reprezentacyjny rok, w którym producenci unijni nie ucierpieli na skutek subsydiowania wyrządzającego szkodę. Uwaga zostaje zatem odrzucona i niniejszym potwierdza się marżę zysku wykorzystaną na etapie tymczasowym.
(53)
Wobec braku innych uwag dotyczących poziomu usuwającego szkodę niniejszym potwierdza się motywy 149-153 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
8.2. Wniosek dotyczący poziomu usuwającego szkodę
(54)
Niniejszym potwierdza się metodykę zastosowaną w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
8.3. Poziom ceł
(55)
W świetle powyższego oraz zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne cło wyrównawcze na poziomie wystarczającym, by usunąć szkodę spowodowaną przez przywóz subsydiowany, bez przekroczenia ustalonego marginesu subsydiowania.
(56)
W związku z powyższym stawki cła wyrównawczego zostały ustalone poprzez porównanie marginesów usuwających szkodę i marginesów subsydiowania. Stawki proponowanego cła wyrównawczego są zatem następujące:
Przedsiębiorstwo
Margines subsydiowania
Margines szkody
Stawka cła wyrównawczego
Chandan Steel Ltd.
3,4 %
28,6 %
3,4 %
Grupa Venus
3,3 %
45,9 %
3,3 %
Viraj Profiles Vpl. Ltd.
4,3 %
51,5 %
4,3 %
Współpracujące przedsiębiorstwa nieobjęte próbą
4,0 %
44,4 %
4,0 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
4,3 %
51,5 %
4,3 %
(57)
Indywidualne stawki cła wyrównawczego dla przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną podczas dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego względem „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”) mają wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z Indii i wytworzonych przez dane przedsiębiorstwa tj. przez konkretne wymienione podmioty prawne. Przywożone produkty wytworzone przez inne przedsiębiorstwa, których nazwa i adres nie zostały wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, łącznie z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i do ich produktów stosowane są stawki dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
(58)
Wszelkie wnioski o zastosowanie indywidualnych stawek cła wyrównawczego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy niezwłocznie kierować do Komisji (5) wraz ze wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą na rynek krajowy i sprzedażą eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
8.4. Ostateczne pobranie ceł tymczasowych
(59)
W świetle rozmiaru ustalonych marginesów subsydiowania oraz poziomu szkody poniesionej przez przemysł unijny, uznaje się za konieczne dokonanie ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych w postaci tymczasowego cła wyrównawczego, nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz sztab i prętów ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż gięte na zimno lub wykończone na zimno, innych niż sztaby i pręty o okrągłym przekroju poprzecznym o średnicy nie mniejszej niż 80 mm, obecnie objętych kodami CN 7222 20 21, 7222 20 29, 7222 20 31, 7222 20 39, 7222 20 81 oraz 7222 20 89 i pochodzących z Indii.
2. Stawka ostatecznego cła wyrównawczego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:
Przedsiębiorstwo
Cło (%)
Dodatkowy kod TARIC
Chandan Steel Ltd., Bombaj
3,4
B002
Venus Wire Industries Pvt. Ltd, Bombaj;
Precision Metals, Bombaj;
Hindustan Inox Ltd., Bombaj;
Sieves Manufacturer India Pvt. Ltd., Bombaj
3,3
B003
Viraj Profiles Vpl. Ltd., Thane
4,3
B004
Przedsiębiorstwa wymienione w załączniku
4,0
B005
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
4,3
B999
3. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1261/2010 w postaci tymczasowego cła wyrównawczego na przywóz sztab i prętów ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż gięte na zimno lub wykończone na zimno, innych niż sztaby i pręty o okrągłym przekroju poprzecznym o średnicy nie mniejszej niż 80 mm, obecnie objętych kodami CN 7222 20 21, 7222 20 29, 7222 20 31, 7222 20 39, 7222 20 81 oraz 7222 20 89 i pochodzących z Indii, zostają ostatecznie pobrane.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 19 kwietnia 2011 r.