PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 282/2012
ze dne 28. března 2012,
kterým se stanoví společná prováděcí pravidla k režimu jistot pro zemědělské produkty
(kodifikované znění)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1234/2007 ze dne 22. října 2007, kterým se stanoví společná organizace zemědělských trhů a zvláštní ustanovení pro některé zemědělské produkty (jednotné nařízení o společné organizaci trhů) (1), a zejména na čl. 43 písm. a), d), f) a j), čl. 47 odst. 2, článek 134, čl. 143 písm. b), článek 148, čl. 161 odst. 3, článek 171 a čl. 172 odst. 2 uvedeného nařízení,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 104/2000 ze dne 17. prosince 1999 o společné organizaci trhu s produkty rybolovu a akvakultury (2), a zejména na články 37 a 38 uvedeného nařízení,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1216/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o právní úpravě obchodování s některým zbožím vzniklým zpracováním zemědělských produktů (3), a zejména na čl. 4 odst. 4, čl. 6 odst. 4, čl. 7 odst. 3 a čl. 11 odst. 4 uvedeného nařízení,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 247/2006 ze dne 30. ledna 2006, kterým se stanoví zvláštní opatření v oblasti zemědělství ve prospěch nejvzdálenějších regionů Unie (4), a zejména na článek 25 uvedeného nařízení,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 73/2009 ze dne 19. ledna 2009, kterým se stanoví společná pravidla pro režimy přímých podpor v rámci společné zemědělské politiky a kterým se zavádějí některé režimy podpor pro zemědělce a kterým se mění nařízení (ES) č. 1290/2005, (ES) č. 247/2006, (ES) č. 378/2007 a zrušuje nařízení (ES) č. 1782/2003 (5), a zejména na čl. 142 písm. c) uvedeného nařízení,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 2799/98 ze dne 15. prosince 1998 o agromonetární úpravě pro euro (6), a zejména na článek 9 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Komise (EHS) č. 2220/85 ze dne 22. července 1985, kterým se stanoví společná prováděcí pravidla k režimu jistot pro zemědělské produkty (7), bylo několikrát podstatně změněno (8). Z důvodu srozumitelnosti a přehlednosti by mělo být uvedené nařízení kodifikováno.
(2)
Mnohá ustanovení nařízení Unie týkající se zemědělství vyžadují, aby byla poskytnuta jistota, aby byla zajištěna platba splatné částky, není-li splněn daný požadavek. Zkušenosti nicméně ukázaly, že tato povinnost je v praxi vykládána velmi rozdílnými způsoby. Je proto vhodné vymezit tuto povinnost, aby se zabránilo nerovným podmínkám hospodářské soutěže.
(3)
Je zejména vhodné definovat formu jistoty.
(4)
Mnohá ustanovení nařízení Unie týkajících se zemědělství stanoví, že poskytnutá jistota propadne, pokud je zajištěná povinnost porušena, aniž se rozlišuje mezi porušením zásadních, vedlejších nebo podřízených požadavků. V zájmu rovného zacházení je vhodné zavést rozlišení mezi důsledky porušení zásadních požadavků a důsledky porušení vedlejších nebo podřízených požadavků. Je zejména nezbytné stanovit v případech, kdy je to možné, propadnutí pouze části jistoty, pokud byl skutečně splněn zásadní požadavek, ale byla mírně překročena stanovená lhůta ke splnění požadavku nebo nebyl splněn podřízený požadavek.
(5)
Důsledky nesplnění požadavků nesmějí být předmětem žádného rozlišení založeného na získání nebo nezískání zálohy. V důsledku toho by se jistoty, pro které byly poskytnuty zálohy, měly řídit zvláštními pravidly.
(6)
Náklady na složení jistoty, které nese jak strana poskytující jistotu, tak příslušný orgán, mohou být neúměrné k výši částky, jejíž platba je zajišťována jistotou, pokud je tato částka nižší než určité omezení. Příslušné orgány by měly mít tedy právo nevyžadovat jistotu na platbu částky nižší, než je toto omezení. Navíc je vhodné zplnomocnit příslušný orgán, aby nevyžadoval jistotu, pokud způsobilost osoby, u které je vyžadováno splnění požadavku, činí uvedený požadavek zbytečným.
(7)
Příslušný orgán by měl mít právo nabídnutou jistotu odmítnout, pokud usoudí, že není dostatečná.
(8)
V případě, že lhůta není stanovena jinde, je vhodné stanovit lhůtu k předložení nezbytných důkazů k uvolnění zajištěné částky.
(9)
Pokud jde o reprezentativní kurz k přepočítání zajištěné částky vyjádřené v eurech na národní měnu, je vhodné zachovat rozhodnou skutečnost podle článku 3 nařízení (ES) č. 2799/98 v souladu s nařízením Komise (ES) č. 1913/2006 (9).
(10)
Je vhodné stanovit postup v případě, že jistota propadne.
(11)
Komisi by mělo být umožněno sledovat provádění ustanovení týkajících se jistot.
(12)
Toto nařízení stanoví pravidla obecně použitelná na všechna odvětví a všechny produkty, pokud zvláštní právní předpisy Unie nestanoví jinak.
(13)
Opatření tohoto nařízení jsou v souladu se stanoviskem Řídícího výboru pro společnou organizaci zemědělských trhů a byla předložena pro informaci ostatním příslušným výborům,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBLAST PŮSOBNOSTI A DEFINICE
Článek 1
Toto nařízení stanoví pravidla, která upravují poskytované jistoty, buď podle níže uvedených nařízení, nebo podle nařízení přijatých na základě uvedených nařízení, pokud níže uvedená nařízení nestanoví jinak:
a)
nařízení o společné organizaci trhu s některými zemědělské produkty:
-
nařízení (ES) č. 104/2000 (produkty rybolovu a akvakultury),
-
nařízení (ES) č. 1234/2007 (jednotné nařízení o společné organizaci trhů);
b)
nařízení (ES) č. 73/2009 (režimy přímých podpor);
c)
nařízení (ES) č. 1216/2009 (právní úprava obchodování s některým zbožím vzniklým zpracováním zemědělských produktů).
Článek 2
Toto nařízení se vztahuje na všechny případy, kdy nařízení uvedená v článku 1 stanoví jistotu ve smyslu článku 3 bez ohledu na to, zda se slovo „jistota“ použije nebo ne.
Toto nařízení se nevztahuje na jistoty poskytnuté k zajištění platby dovozních a vývozních cel podle nařízení Rady (EHS) č. 2913/92 (10).
Článek 3
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
a)
„jistotou“ zajištění, že v případě nesplnění konkrétní povinnosti bude příslušnému orgánu určitá částka zaplacena nebo v jeho prospěch propadne;
b)
„blokovou jistotou“ jistota složená u příslušného orgánu, jejímž účelem je zajistit splnění více povinností;
c)
„povinností“ požadavek nebo soubor požadavků stanovených nařízením a spočívajících v konání nebo nekonání;
d)
„příslušným orgánem“ buď strana pověřená k přijetí jistoty, nebo strana pověřená k rozhodnutí podle příslušného nařízení, pokud má být jistota uvolněna nebo má propadnout.
KAPITOLA II
POŽADAVEK JISTOTY
Článek 4
Jistota musí být poskytnuta stranou odpovědnou za platbu peněžní částky nebo jejím jménem, nedojde-li ke splnění povinnosti.
Článek 5
1. Příslušný orgán nemusí vyžadovat jistotu, pokud je výše zajištěné částky menší než 500 EUR.
2. V případě použití odstavce 1 se dotyčná strana písemně zaváže k zaplacení částky ve stejné výši, jaká by od ní byla požadována, kdyby složila jistotu a ta by pak zcela nebo částečně propadla.
Článek 6
Příslušný orgán nemusí vyžadovat jistotu, je-li osoba odpovědná za plnění povinností:
a)
veřejnoprávní subjekt, který vykonává funkce orgánu veřejné moci;
b)
soukromoprávní subjekt, který vykonává funkce uvedené v písmenu a) pod dohledem státu.
KAPITOLA III
FORMY JISTOTY
Článek 7
1. Jistota může být poskytnuta:
a)
v hotovosti podle článků 12 a 13 a/nebo
b)
stanovením ručitele podle čl. 15 odst. 1.
2. Příslušný orgán může rozhodnout o poskytnutí jistoty:
a)
formou hypotéky a/nebo
b)
formou hotovostních vkladů v bance a/nebo
c)
formou uznaných pohledávek vůči veřejnoprávnímu subjektu nebo veřejným prostředkům, které jsou splatné a vůči kterým neexistuje žádná přednostní pohledávka a/nebo
d)
formou převoditelných cenných papírů v dotyčném členském státě, s podmínkou, že byly vydány tímto členským státem nebo na ně poskytl jistotu a/nebo
e)
formou dluhopisů vydaných sdruženími hypotéčních úvěrů, které jsou kótovány na burze cenných papírů a jsou volně obchodovatelné na trhu za předpokladu, že jejich postavení je stejné jako postavení státních dluhopisů.
3. Příslušný orgán může stanovit další podmínky pro přijetí jistot uvedených v odstavci 2.
Článek 8
Příslušný orgán odmítne přijetí jistoty, kterou považuje za nepřiměřenou nebo nedostatečnou nebo takovou, která neposkytuje krytí po dostatečně dlouhou dobu, nebo požádá o nahrazení takové jistoty.
Článek 9
1. Majetek zastavený podle čl. 7 odst. 2 písm. a) nebo zastavené cenné papíry nebo dluhopisy podle čl. 7 odst. 2 písm. d) a e) musí mít ke dni poskytnutí jistoty prodejní hodnotu nejméně 115 % hodnoty požadované jistoty.
Příslušný orgán může přijmout jistotu uvedenou v čl. 7 odst. 2 písm. a), d) nebo e) pouze tehdy, pokud se strana nabízející tuto jistotu písemně zaváže buď poskytnout dodatečnou jistotu, nebo nahradit původní jistotu, pokud prodejní hodnota daného majetku, cenných papírů nebo dluhopisů byla za poslední tři měsíce nižší než 105 % hodnoty požadované jistoty. Tento písemný závazek není nutný, stanoví-li tak vnitrostátní právní předpisy. Příslušný orgán pravidelně zkoumá hodnotu majetku, cenných papírů nebo dluhopisů.
2. Prodejní hodnotu jistoty uvedené v čl. 7 odst. 2 písm. a), d) a e) stanoví příslušný orgán s ohledem na výdaje předpokládaného prodeje.
Prodejní hodnota cenných papírů nebo dluhopisů se vypočítává podle posledního kótovaní, které je k dispozici.
Strana, která poskytuje jistotu, poskytne na žádost příslušného orgánu důkaz o prodejní hodnotě.
Článek 10
1. Každá jistota může být nahrazena jinou jistotou.
Nahrazení však musí schválit příslušný orgán v těchto případech:
a)
pokud původní jistota propadla, aniž by byla inkasována nebo
b)
pokud je náhradní jistota jedním z typů jistot uvedených v čl. 7 odst. 2.
2. Bloková jistota může být nahrazena jinou blokovou jistotou za podmínky, že nová bloková jistota kryje nejméně část původní blokové jistoty, která je určena v okamžiku nahrazení k zajištění splnění jedné nebo více dosud nesplněných smluvních povinností.
Článek 11
1. Jistoty podle článku 1 se vyjadřují v eurech.
2. Odchylně od odstavce 1 se v případě, kdy je jistota přijata v členském státě mimo eurozónu v národní měně, částka jistoty v eurech převádí na tuto měnu v souladu s článkem 10 nařízení (ES) č. 1913/2006. Závazek odpovídající jistotě a veškeré zadržené částky v případě nesrovnalostí nebo porušení pravidel se nadále stanoví v eurech.
Článek 12
Při převodu hotovosti se jistota považuje za složenou až v okamžiku, kdy si je příslušný orgán jist, že má uvedenou částku k dispozici.
Článek 13
1. Šek s jistotou finanční instituce uznané pro tento účel členským státem příslušného orgánu se považuje za složení hotovosti. Příslušný orgán nemusí předložit tento šek k výplatě, dokud neuplyne lhůta, po kterou je za něj ručeno.
2. Jiný šek než šek podle odstavce 1 představuje jistotu pouze tehdy, je-li si příslušný orgán jist, že má uvedenou částku k dispozici.
3. Všechny poplatky finančních institucí nese strana, která jistotu poskytuje.
Článek 14
Straně poskytující jistotu v hotovosti se nevyplácejí žádné úroky.
Článek 15
1. Ručitel musí mít místo pobytu nebo být usazen v Unii, a s výhradou ustanovení Smlouvy týkajících se volného pohybu služeb, musí být schválen příslušným orgánem členského státu, ve kterém se jistota poskytuje. Ručitel se zavazuje písemnou zárukou.
2. Písemná záruka musí obsahovat alespoň:
a)
povinnost nebo v případě blokové jistoty druh(y) povinností, jejichž splnění je zajištěno zaplacením peněžní částky;
b)
nejvyšší částku, k jejímuž zaplacení se ručitel zavazuje;
c)
to, že ručitel se zavazuje společně a nerozdílně s osobou odpovědnou za splnění dané povinnosti k zaplacení jakékoli dlužné částky do 30 dnů od žádosti příslušného orgánu a v mezích jistoty, pokud jistota propadne.
3. Příslušný orgán může přijmout od ručitele jako písemnou jistotu písemnou zprávu formou telekomunikace. V tomto případě přijme vhodná opatření k ověření její pravosti.
4. Pokud již byla poskytnuta písemná bloková jistota, stanoví příslušný orgán postup, který je nutné dodržet v případě, že by se část nebo celá tato bloková jistota vztahovala na určitou povinnost.
Článek 16
Jakmile se část blokové jistoty vztahuje na určitou povinnost, musí být aktualizován zůstatek zbývající blokové jistoty.
KAPITOLA IV
ZÁLOHY
Článek 17
Ustanovení této kapitoly se vztahují na všechny případy, kdy zvláštní předpis Unie stanoví, že může být poskytnuta určitá záloha před splněním povinnosti.
Článek 18
1. Jistota se uvolní, pokud:
a)
byl prokázán nárok na částku představující zálohu nebo
b)
byla vrácena záloha zvýšená o částku stanovenou zvláštními předpisy Unie.
2. Jakmile uplyne lhůta k prokázání nároku na konečné poskytnutí zálohy, aniž byl uvedený důkaz předložen, použije příslušný orgán neprodleně postup podle článku 28.
V případě vyšší moci může být tato lhůta prodloužena.
Pokud tak však stanoví právní předpisy Unie, může být tento důkaz předložen i po uplynutí lhůty proti částečné úhradě jistoty.
3. Pokud ustanovení právních předpisů Unie týkající se vyšší moci stanoví, že úhrada je omezena na výši zálohy, použijí se tyto doplňkové podmínky:
a)
okolnosti uvedené jako vyšší moc se oznámí příslušnému orgánu ve lhůtě 30 dnů ode dne, kdy se dotyčná strana dozvěděla o okolnostech, které by mohly představovat vyšší moc, a
b)
dotyčná strana uhradí zálohu nebo příslušnou část zálohy ve lhůtě 30 dnů ode dne výzvy příslušného orgánu o zaplacení.
Nejsou-li splněny podmínky uvedené v písmenech a) a b), jsou podmínky úhrady stejné, jako kdyby nedošlo k zásahu vyšší moci.
KAPITOLA V
UVOLNĚNÍ A PROPADNUTÍ JISTOT, KTERÉ NEJSOU UVEDENY V KAPITOLE IV
Článek 19
1. Povinnost může zahrnovat zásadní, vedlejší nebo podřízené požadavky.
2. Zásadním požadavkem je požadavek konat nebo nekonat, který je zásadní pro cíle nařízení, které ho stanoví.
3. Vedlejším požadavkem je požadavek dodržet lhůtu ke splnění zásadního požadavku.
4. Podřízeným požadavkem je jakýkoliv další požadavek stanovený nařízením.
5. Tato kapitola se nevztahuje na případy, kdy zvláštní předpisy Unie zásadní požadavky nestanovily.
6. Pro účely této kapitoly se „příslušnou částí zajištěné částky“ rozumí část zajištěné částky odpovídající množství, pro které nebyl splněn požadavek.
Článek 20
Jakmile je příslušným způsobem stanoveným ve zvláštních předpisech Unie prokázáno, že všechny zásadní, vedlejší a podřízené požadavky byly splněny, jistota se uvolní.
Článek 21
1. Jistota propadne v plné výši pro množství, pro které nebyl splněn zásadní požadavek, pokud nezabránil splnění požadavku zásah vyšší moci.
2. Zásadní požadavek se považuje za nesplněný, pokud příslušný důkaz nebyl předložen ve lhůtě stanovené k předložení tohoto důkazu, pokud tomuto předložení důkazu ve stanovené lhůtě nezabránil zásah vyšší moci. K vymáhání propadlé částky se neprodleně zahájí postup podle článku 28.
3. Pokud je ve lhůtě 18 měsíců od uplynutí lhůty podle odstavce 2 prokázáno splnění zásadních požadavků, vrátí se 85 % propadlé částky.
Pokud je prokázáno splnění zásadních požadavků do 18 měsíců od uplynutí uvedené lhůty, aniž by byl splněn odpovídající vedlejší požadavek, vrátí se částka, která by měla být vrácena podle čl. 22 odst. 2, snížená o 15 % dotyčné části zajištěné částky.
4. K vrácení propadlé částky nedojde, pokud je splnění zásadních požadavků prokázáno po uplynutí lhůty 18 měsíců uvedené v odstavci 3, pokud tomuto předložení důkazu ve stanovené lhůtě nezabránil zásah vyšší moci.
Článek 22
1. Pokud je v případě nesplnění vedlejšího požadavku ve stanovené lhůtě příslušným způsobem stanoveným ve zvláštních předpisech Unie prokázáno, že byly splněny zásadní požadavky, jistota se částečně uvolní a zbytek zajištěné částky propadne. K vymáhání propadlé částky se zahájí postup podle článku 28.
2. Částečné uvolnění představuje částku jistoty kryjící příslušnou část zajištěné částky s odečtením 15 % a
a)
10 % z částky zbývající po odečtu 15 % za každý den, kterým:
i)
byla překročena nejdelší lhůta 40 dnů nebo méně,
ii)
nebyla dodržena nejkratší lhůta 40 dnů nebo méně;
b)
5 % z částky zbývající po odečtu 15 % za každý den, kterým:
i)
byla překročena nejdelší lhůta od 41 do 80 dnů,
ii)
nebyla dodržena nejkratší lhůta od 41 do 80 dnů;
c)
2 % z částky zbývající po odečtu 15 % za každý den, kterým:
i)
byla překročena nejdelší lhůta 81 dnů nebo více,
ii)
nebyla dodržena nejkratší lhůta 81 dnů nebo více.
3. Tento článek se nevztahuje na lhůty týkající se žádostí nebo používání dovozních a vývozních licencí a osvědčení o stanovení sazby náhrady předem, ani na lhůty týkající se stanovení dovozních a vývozních dávek a vývozních náhrad v nabídkovém řízení.
Článek 23
1. Nesplnění jednoho nebo více podřízených požadavků znamená propadnutí 15 % příslušné části zajištěné částky, pokud tomuto splnění nezabránil zásah vyšší moci.
2. K vymáhání propadlé částky se neprodleně zahájí postup podle článku 28.
3. Tento článek se nevztahuje na případy, kdy se použije čl. 21 odst. 3.
Článek 24
Pokud je prokázáno, že byly splněny všechny zásadní požadavky, ale současně nebyly splněny ani vedlejší ani podřízené požadavky, použijí se články 22 a 23 a celková propadlá částka se rovná částce propadlé podle článku 22 zvýšené o 15 % příslušné části zajištěné částky.
Článek 25
Celková propadlá částka nesmí překročit 100 % příslušné části zajištěné částky.
KAPITOLA VI
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 26
1. Jistota se částečně na žádost uvolní, pokud důkaz vyžadovaný k tomuto účelu byl poskytnut pro část množství produktu za předpokladu, že tato část nesmí být nižší než minimální množství stanovené nařízením stanovujícím jistotu.
V případě, že zvláštní předpisy Unie nestanoví minimální množství, může příslušný orgán sám omezit počet uvolněných částí z každé jistoty a stanovit minimální částku pro každé uvolnění tohoto typu.
2. Před uvolněním celé jistoty nebo její části může příslušný orgán požadovat, aby byla podána písemná žádost o uvolnění.
3. V případě jistot kryjících podle čl. 9 odst. 1 více než 100 % zajištěné částky, uvolní se část jistoty přesahující 100 %, jakmile dojde ke konečnému uvolnění nebo propadnutí zbylé zajištěné částky.
Článek 27
1. Pokud pro předložení nezbytných důkazů k uvolnění jistoty není stanovena žádná lhůta, činí tato lhůta:
a)
12 měsíců od uplynutí lhůty pro splnění zásadních požadavků nebo
b)
není-li lhůta uvedená v písmenu a) stanovena, 12 měsíců ode dne, kdy byly splněny zásadní požadavky.
2. Lhůta podle odstavce 1 nesmí přesáhnout tři roky ode dne, kdy byla jistota přidělena ke konkrétní povinnosti, s výjimkou případu vyšší moci.
Článek 28
1. Jakmile se příslušný orgán dozví o skutečnostech, které jsou důvodem k propadnutí celé jistoty, nebo její části, neprodleně vyzve dotyčnou stranu k zaplacení propadlé částky, a tato platba musí být provedena ve lhůtě nejvýše 30 dnů ode dne žádosti o zaplacení.
Pokud platba nebyla provedena v předepsané lhůtě, příslušný orgán:
a)
neprodleně inkasuje s konečnou platností jistotu podle čl. 7 odst. 1 písm. a);
b)
neprodleně vyzve ručitele uvedeného v čl. 7 odst. 1 písm. b), aby přikročil k placení a aby tato platba byla provedena ve lhůtě nejvýše 30 dnů ode dne přijetí žádosti o zaplacení;
c)
neprodleně učiní nezbytná opatření aby:
(i)
jistoty uvedené v čl. 7 odst. 2 písm. a), c), d) a e) byly přeměněny na hotovost a orgán tak mohl disponovat splatnou částkou,
(ii)
mu byly dány k dispozici hotovostní fondy v bance uvedené v čl. 7 odst. 2 písm. b) na jeho vlastní účet
Příslušný orgán může neprodleně inkasovat s konečnou platností jistotu uvedenou v čl. 7 odst. 1 písm. a), aniž by nejprve vyzval dotyčnou stranu k zaplacení.
2. Příslušný orgán se může vzdát propadnutí částky nižší než 60 EUR za podmínky, že jsou podobná pravidla stanovena pro srovnatelné případy vnitrostátními právními nebo správními předpisy.
3. Aniž je dotčen odstavec 1, v případě, kdy je přijato rozhodnutí o propadnutí jistoty, a poté je odloženo v důsledku opravného prostředku v souladu s vnitrostátními právními předpisy, platí příslušná strana úroky ze skutečně propadlé částky za období počínající 30 dnů ode dne přijetí žádosti o zaplacení podle odst. 1 prvního pododstavce a končící den před zaplacením skutečně propadlé částky.
Jestliže je po výsledku řízení o opravném prostředku po dotyčné straně požadováno zaplatit do 30 dnů propadlou částku, může členský stát vypočítat úroky tak, jako by se platba uskutečnila dvacátým dnem ode dne této žádosti.
Použitelná úroková sazba se vypočítává podle vnitrostátních právních předpisů, ale nesmí být v žádném případě nižší než sazba použitelná pro krytí částek v národní měně.
Platební agentury odečítají placené úroky z výdajů Evropského zemědělského záručního fondu (EZZF) nebo Evropského zemědělského fondu pro rozvoj venkova (EZFRV) podle nařízení Rady (EHS) č. 352/78 (11).
Členské státy mohou pravidelně požadovat doplnění jistoty, pokud jde o úroky.
Pokud jistota propadla a částka byla již připsána EZZF nebo EZFRV, potom na základě výsledku rozhodnutí o opravném prostředku musí být celá nebo částečně propadlá částka včetně úroků vypočítaných sazbou podle vnitrostátních právních předpisů uhrazena a uhradí ji EZZF nebo EZFRV, pokud není úhrada připsána správním orgánům nebo subjektům členských států z důvodů nedbalosti nebo závažné chyby.
Článek 29
Komise může v souladu s postupem uvedeným v čl. 195 odst. 2 nařízení (ES) č. 1234/2007 a odpovídajících článcích ostatních příslušných nařízení stanovit odchylky od výše uvedených ustanovení.
KAPITOLA VII
INFORMACE
Článek 30
1. Členské státy uchovávají pro potřeby Komise celkový počet a celkovou výši propadlých jistot za každý rok, bez ohledu na fázi postupu podle článku 28, přičemž rozlišují mezi jistotami, které se připíší do vnitrostátního rozpočtu, a jistotami, které se připíší do rozpočtu Unie.
2. Informace uvedené v odstavci 1 se uchovávají pro všechny propadlé jistoty vyšší než 1 000 EUR a každé ustanovení Unie, které stanoví jistotu.
3. Informace se týkají jak částek zaplacených přímo dotyčnou stranou, tak i částky kryté prodejem jistoty.
Článek 31
Členské státy uchovávají pro potřeby Komise tyto informace:
a)
typy institucí schválených jednat jako ručitelé a stanovené požadavky;
b)
typy jistot přijatých podle čl. 7 odst. 2 a stanovené požadavky.
Článek 32
Nařízení (EHS) č. 2220/85 se zrušuje.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze II.
Článek 33
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 28. března 2012.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 282/2012
z dnia 28 marca 2012 r.
ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych
(tekst jednolity)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 43 lit. a), d), f) i j), art. 47 ust. 2, art. 134, art. 143 lit. b), art. 148, art. 161 ust. 3, art. 171 i art. 172 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury (2), w szczególności jego art. 37 i 38,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1216/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych (3), w szczególności art. 4 ust. 4, art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 3 i art. 11 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej (4), w szczególności jego art. 25,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (5), w szczególności jego art. 142 lit. c),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające agromonetarne porozumienia dotyczące euro (6), w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych (7) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione (8). Dla zachowania przejrzystości i zrozumiałości należy je ujednolicić.
(2)
Wiele przepisów zawartych w rozporządzeniach Unii z dziedziny rolnictwa wymaga złożenia zabezpieczenia, aby zagwarantować płatność należnej sumy w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostanie dotrzymane. Doświadczenie jednakże wykazało, iż wymóg ten w praktyce jest interpretowany w bardzo rozmaity sposób. Dlatego w celu uniknięcia nierównych warunków konkurencji należy zdefiniować ten wymóg.
(3)
W szczególności należy zdefiniować formę zabezpieczenia.
(4)
Wiele przepisów zawartych w rozporządzeniach Unii z dziedziny rolnictwa przewiduje, że złożone zabezpieczenie przepada w przypadku, gdy zagwarantowane zobowiązanie nie jest dotrzymane, nie rozróżniając naruszenia zobowiązania pierwotnego od naruszenia zobowiązań wtórnych lub podporządkowanych. W interesie sprawiedliwości należy dokonać rozróżnienia między konsekwencjami naruszenia zobowiązania pierwotnego i konsekwencjami naruszenia zobowiązania wtórnego lub podporządkowanego. Zwłaszcza że, o ile jest to dopuszczalne, należy podjąć postanowienie o przepadku tylko części zabezpieczenia, gdy zobowiązanie pierwotne zostało w rzeczywistości spełnione, ale nieprzekraczalny termin tego zobowiązania został nieznacznie przekroczony, lub nie zostały dotrzymane zobowiązania wtórne lub podporządkowane.
(5)
Nie należy w żadnym razie różnicować konsekwencji niedotrzymania zobowiązania na podstawie wypłacenia lub niewypłacenia zaliczki. Stosownie do powyższego, zabezpieczenia składane z tytułu zaliczek należy objąć oddzielnymi zasadami.
(6)
Koszty związane ze złożeniem zabezpieczenia poniesione przez stronę składającą i przez właściwe władze mogą być nieproporcjonalne w stosunku do sumy, której płatność gwarantuje zabezpieczenie, jeżeli suma ta kształtuje się poniżej pewnego limitu. Właściwe władze powinny mieć prawo do odstąpienia od wymogu składania zabezpieczenia z tytułu sumy poniżej tego limitu. Właściwe władze powinny być upoważnione do odstąpienia od wymogu zabezpieczenia, gdy w związku z rodzajem osoby, od której wymagane jest wywiązanie się ze zobowiązań, wymóg ten nie jest konieczny.
(7)
Właściwe władze powinny mieć prawo odmowy przyjęcia proponowanego zabezpieczenia, gdy uznają je za niewystarczające.
(8)
Należy ustalić termin dostarczenia dokumentu potrzebnego do zwrotu zabezpieczonej sumy w przypadkach, w których taki termin nie został ustalony w innym miejscu.
(9)
W związku z kursem, jaki ma być zastosowany do przeliczania zabezpieczonej kwoty wyrażonej w euro na walutę krajową, należy określić, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 (9), termin operacyjny, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
(10)
Należy ustanowić procedurę, której należy przestrzegać przy przepadku zabezpieczenia.
(11)
Komisja powinna mieć możliwość monitorowania wprowadzania w życie przepisów dotyczących zabezpieczeń.
(12)
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady, które mają być ogólnie stosowane, o ile przepisy szczególne Unii nie przewidują innych zasad.
(13)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych oraz zostały przedłożone do wiadomości pozostałych właściwych komitetów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady dotyczące zabezpieczeń, które mają być złożone, albo na podstawie poniższych rozporządzeń albo innych rozporządzeń przyjętych na podstawie tych rozporządzeń, o ile rozporządzenia te nie ustanawiają innych zasad:
a)
rozporządzenia ustanawiające wspólną organizację rynków niektórych produktów rolnych:
-
rozporządzenie (WE) nr 104/2000 (produkty rybołówstwa i akwakultury),
-
rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku);
b)
rozporządzenie (WE) nr 73/2009 (system wsparcia bezpośredniego);
c)
rozporządzenie (WE) nr 1216/2009 (zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie we wszystkich przypadkach, w których rozporządzenia, o których mowa w art. 1, przewidują zabezpieczenie w rozumieniu art. 3 bez względu na to, czy użyto w nich konkretnego określenia „zabezpieczenie”.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do zabezpieczeń złożonych w celu zapewnienia płatności ceł przywozowych i wywozowych, o których mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 (10).
Artykuł 3
Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:
a)
„zabezpieczenie” oznacza zastaw, który daje gwarancję, że pewna kwota pieniędzy zostanie wypłacona lub ulegnie przepadkowi na rzecz właściwych władz, jeżeli dane zobowiązanie nie zostanie spełnione;
b)
„zabezpieczenie zbiorcze” oznacza zabezpieczenie udostępnione właściwym władzom w celu zapewnienia, że spełnione zostanie więcej niż jedno zobowiązanie;
c)
„zobowiązanie” oznacza wymóg lub zestaw wymogów nałożonych rozporządzeniem, nakazujących wykonanie lub zaniechanie jakiejś czynności;
d)
„właściwe władze” oznaczają stronę upoważnioną do przyjęcia zabezpieczenia lub stronę upoważnioną do podjęcia decyzji w myśl odpowiedniego rozporządzenia, czy zabezpieczenie ma być zwolnione, czy też ma ulec przepadkowi.
ROZDZIAŁ II
WYMÓG ZABEZPIECZENIA
Artykuł 4
Zabezpieczenie jest przekazywane przez stronę lub w imieniu strony odpowiedzialnej za wypłacenie należnej kwoty pieniężnej, w przypadku gdy zobowiązanie nie zostanie spełnione.
Artykuł 5
1. Właściwe władze mogą odstąpić od wymogu zabezpieczenia, gdy wartość zabezpieczanej sumy jest mniejsza niż 500 EUR.
2. W przypadku wykorzystania możliwości, jaką stwarza ust. 1, zainteresowana strona składa pisemne zobowiązanie, że uiści kwotę równą tej, której wpłacenie byłoby wymagane, gdyby złożyła zabezpieczenie i gdyby zabezpieczenie uległo następnie przepadkowi w całości lub w części.
Artykuł 6
Właściwe władze mogą odstąpić od wymogu złożenia zabezpieczenia, gdy strona odpowiedzialna za spełnienie zobowiązania jest:
a)
instytucją publiczną odpowiedzialną za wykonywanie obowiązków władz publicznych; lub
b)
instytucją prywatną pełniącą obowiązki, o których mowa w lit. a), pod nadzorem państwa.
ROZDZIAŁ III
FORMA ZABEZPIECZENIA
Artykuł 7
1. Zabezpieczenie może być złożone:
a)
w postaci depozytu gotówkowego, o którym mowa w art. 12 i 13; lub
b)
przez wskazanie poręczyciela w myśl art. 15 ust. 1.
2. Za zgodą właściwych władz zabezpieczenie może być złożone:
a)
w postaci zastawu hipotecznego; lub
b)
w postaci depozytów gotówkowych w banku; lub
c)
w postaci zastawu uznanych roszczeń wobec organu publicznego lub funduszy publicznych, które są wymagalne i płatne oraz wobec których nie było wcześniej żadnych innych roszczeń; lub
d)
w postaci zastawu papierów wartościowych w obrocie na rynku zainteresowanego państwa członkowskiego, pod warunkiem że zostały wyemitowane i zagwarantowane przez to państwo członkowskie; lub
e)
w postaci zastawu obligacji wyemitowanych przez towarzystwa kredytów hipotecznych, dopuszczone do obrotu na giełdzie papierów wartościowych i przeznaczone do sprzedaży na otwartym rynku, pod warunkiem że ich wartość kredytowa jest taka sama jak obligacji państwowych.
3. Właściwe władze mogą nałożyć dodatkowe warunki przyjmowania zabezpieczeń wymienionych w ust. 2.
Artykuł 8
Właściwe władze nie przyjmują lub wymagają zamiany zabezpieczenia, które uważają za nieodpowiednie, niewystarczające albo niezapewniające pokrycia na dostatecznie długi okres.
Artykuł 9
1. Aktywa zastawione zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. a) lub papiery wartościowe, lub obligacje zastawione zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. d) i e) posiadają w momencie składania zabezpieczenia wartość rozporządzalną równą co najmniej 115 % wartości wymaganego zabezpieczenia.
Właściwe władze mogą zaakceptować zabezpieczenia zgodne z art. 7 ust. 2 lit. a), d) lub e) tylko wówczas, jeśli strona oferująca je złoży pisemne oświadczenie, że dostarczy dodatkowe zabezpieczenie lub wymieni zabezpieczenie pierwotne, gdyby rozporządzalna wartość wspomnianego majątku, papierów wartościowych lub obligacji kształtowała się przez okres trzech miesięcy poniżej 105 % wartości wymaganego zabezpieczenia. Takie pisemne zobowiązanie nie jest konieczne, w przypadku gdy krajowe prawo już tak stanowi. Właściwe władze regularnie badają wartości tych zabezpieczeń.
2. Rozporządzalna wartość zabezpieczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 2 lit. a), d) i e) jest oceniana przez właściwe władze z uwzględnieniem wszelkich kosztów zbycia.
Rozporządzalna wartość papierów wartościowych lub obligacji jest szacowana na podstawie ostatniego dostępnego notowania.
Strona składająca zabezpieczenie dostarcza na żądanie właściwych władz dowód jego rozporządzalnej wartości.
Artykuł 10
1. Każde zabezpieczenie może być zastąpione innym.
Jednakże w poniższych przypadkach wymagana jest zgoda właściwych władz:
a)
gdy pierwotne zabezpieczenie uległo przepadkowi, ale nie zostało jeszcze zrealizowane; lub
b)
gdy zamiana zabezpieczenia ma charakter wymieniony w art. 7 ust. 2.
2. Zabezpieczenie zbiorcze może być zastąpione innym zabezpieczeniem zbiorczym, pod warunkiem że nowe zabezpieczenie zbiorcze pokrywa co najmniej tę część pierwotnego zabezpieczenia zwrotnego, która w momencie zamiany została wyznaczona w celu zagwarantowania realizacji nieuregulowanego zobowiązania lub zobowiązań.
Artykuł 11
1. Kwota zabezpieczenia, o którym mowa w art. 1, wyrażona jest w euro.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, jeżeli zabezpieczenie zostanie zatwierdzone w państwie członkowskim nie należącym do strefy euro w walucie krajowej, kwota zabezpieczenia wyrażona w euro zostaje przeliczona na tę walutę krajową zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1913/2006. Zobowiązanie odpowiadające zabezpieczeniu i kwota, która mogłaby ewentualnie zostać zatrzymana w przypadku nieprawidłowości lub naruszenia zostają ustalone w euro.
Artykuł 12
W przypadku zdeponowania gotówki drogą transferu nie jest ona traktowana jako zabezpieczenie, dopóki właściwe władze nie upewnią się, że kwota ta znajduje się w ich dyspozycji.
Artykuł 13
1. Czek na kwotę, której płatność jest zagwarantowana przez instytucję finansową uznaną w tym celu przez państwo członkowskie odpowiednie dla właściwych władz, jest traktowany jak depozyt gotówkowy. Właściwe władze nie muszą składać takiego czeku do realizacji, dopóki nie nadejdzie ostateczny termin jego realizacji.
2. Czek innego rodzaju niż ten, o którym mowa w ust. 1 stanowi zabezpieczenie jedynie wówczas, gdy właściwe władze stwierdzą, że dysponują kwotą podaną na czeku.
3. Wszelkie koszty naliczane przez instytucję finansową są ponoszone przez stronę składającą zabezpieczenie
Artykuł 14
Strona składająca zabezpieczenie w postaci depozytu gotówkowego nie otrzymuje żadnych odsetek.
Artykuł 15
1. Poręczyciel posiada zwykłe miejsce zamieszkania lub prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Unii i zgodnie z postanowieniami Traktatu dotyczącymi swobody świadczenia usług jest zatwierdzany przez właściwe władze państwa członkowskiego, w którym zabezpieczenie jest składane. Poręczyciel jest związany gwarancją wystawioną na piśmie.
2. Pisemna gwarancja zawiera co najmniej następujące informacje:
a)
zobowiązanie lub, w przypadku zabezpieczenia zbiorczego, rodzaje zobowiązań, wypełnienie których gwarantuje ona płatnością odpowiedniej kwoty pieniędzy;
b)
maksymalne zobowiązanie finansowe, które poręczyciel akceptuje;
c)
potwierdzenie, że poręczyciel podejmuje się solidarnie ze stroną odpowiedzialną za wywiązanie się ze zobowiązań zapłacić, w ciągu 30 dni od żądania ze strony właściwych władz, dowolną kwotę w ramach gwarancji należnej z chwilą powiadomienia o przepadku gwarancji.
3. Właściwe władze mogą akceptować w charakterze pisemnej gwarancji pisemną informację przekazaną przez poręczyciela drogą telekomunikacyjną. Jeżeli właściwe władze akceptują taką formę, są one zobowiązane do podjęcia wszelkich kroków wymaganych w celu upewnienia się, czy ta przekazana informacja jest prawdziwa.
4. W przypadku gdy udzielona została już pisemna gwarancja zbiorcza, właściwe władze ustalają odpowiednią procedurę, na podstawie której cała gwarancja lub jej część jest przypisana określonemu zobowiązaniu.
Artykuł 16
Gdy tylko część zabezpieczenia zbiorczego zostaje przypisana określonemu zobowiązaniu, informuje się o saldzie pozostałego zabezpieczenia zbiorczego.
ROZDZIAŁ IV
ZALICZKI
Artykuł 17
Przepisy niniejszego rozdziału obowiązują we wszystkich przypadkach, w których szczególne przepisy Unii przewidują, że pewna kwota może być wypłacona zaliczkowo przed wypełnieniem zobowiązania.
Artykuł 18
1. Zabezpieczenie jest zwracane wówczas, gdy:
a)
ustalone zostało ostateczne nabycie praw do kwoty przyznanej jako zaliczka;
b)
przyznana kwota zwiększona o dodatek przewidziany w przepisach szczególnych Unii została spłacona.
2. Gdy upłynie termin okazania ostatecznego nabycia praw do przyznanej kwoty i dowód nabycia praw nie został przedstawiony, właściwe władze niezwłocznie przystępują do procedury według art. 28.
Termin może zostać odroczony w przypadku siły wyższej.
Jeżeli jednak prawodawstwo Unii przewiduje taką możliwość, dowód może być jeszcze przedstawiony po upływie tego terminu w zamian za częściową wypłatę zabezpieczenia.
3. Jeżeli przepisy dotyczące siły wyższej ujęte w prawodawstwie Unii zezwalają na spłatę samej zaliczki, obowiązują następujące dodatkowe warunki:
a)
właściwe władze są powiadamiane o warunkach określanych jako siła wyższa nie później niż 30 dni, licząc od dnia, w którym do zainteresowanej strony dotarła informacja, że wystąpiły okoliczności wskazujące na ewentualny przypadek siły wyższej; oraz
b)
zainteresowana strona spłaca zaliczkową kwotę lub jej stosowną część w ciągu 30 dni, licząc od daty wystąpienia właściwych władz z wnioskiem o spłatę.
Jeżeli warunki ustanowione w lit. a) i b) nie są spełnione, warunki spłaty są takie same jak gdyby przypadek siły wyższej nie miał miejsca.
ROZDZIAŁ V
ZWROT I PRZEPADEK ZABEZPIECZEŃ INNYCH NIŻ TE, O KTÓRYCH MOWA W ROZDZIALE IV
Artykuł 19
1. Zobowiązanie może obejmować zobowiązania pierwotne, wtórne lub podporządkowane.
2. Zobowiązanie pierwotne jest to zobowiązanie, podstawowe dla celów rozporządzenia, które je nakłada, do wykonania lub zaniechania jakiejś czynności.
3. Zobowiązanie wtórne jest to wymóg przestrzegania terminu wywiązania się ze zobowiązania pierwotnego.
4. Zobowiązanie podporządkowane jest to jakiekolwiek inne zobowiązanie nałożone rozporządzeniem.
5. Niniejszy rozdział nie ma zastosowania w przypadkach, w których przepisy szczególne Unii nie określają zobowiązań pierwotnych.
6. Dla celów niniejszego rozdziału „odpowiednia część kwoty zabezpieczonej” oznacza część sumy zabezpieczonej odpowiadającą ilości, dla której naruszono zobowiązanie.
Artykuł 20
Zabezpieczenie jest zwracane z chwilą dostarczenia określonego w przepisach szczególnych Unii dowodu, że zobowiązania pierwotne, wtórne i podporządkowane zostały spełnione.
Artykuł 21
1. Zabezpieczenie ulega w całości przepadkowi w ilości, która stanowiła przedmiot niespełnienia warunków zobowiązania pierwotnego, chyba że spełnienie tego zobowiązania zostało uniemożliwione działaniem siły wyższej.
2. Uznaje się, że nastąpiło naruszenie warunków zobowiązania pierwotnego, jeżeli nie został przedstawiony stosowny dowód w terminie wyznaczonym do jego dostarczenia, chyba że przedstawienie takiego dowodu w tym terminie zostało uniemożliwione działaniem siły wyższej. Niezwłocznie uruchamiana jest procedura opisana w art. 28 w celu odzyskania kwoty, która uległa przepadkowi.
3. W przypadku gdy dowód wypełnienia wszystkich zobowiązań pierwotnych jest przedstawiony w ciągu 18 miesięcy, licząc od terminu podanego w ust. 2, wypłacane jest 85 % przepadłej kwoty.
W przypadku gdy dowód, że wszystkie pierwotne zobowiązania są spełnione, zostaje przedstawiony w ciągu 18 miesięcy od tego terminu, w sytuacji gdy nie zostało spełnione stosowne zobowiązanie wtórne, kwota przeznaczona do wypłaty jest to kwota, jaka byłaby wypłacona na mocy art. 22 ust. 2, obniżona o 15 % odpowiedniej części kwoty zabezpieczonej.
4. Wypłata nie jest dokonywana w przypadku, gdy dowód, że wszystkie zobowiązania pierwotne są wypełnione, zostaje dostarczony po upływie okresu 18 miesięcy, o którym mowa w ust. 3, chyba że przedstawienie tego dowodu w tym terminie zostało uniemożliwione działaniem siły wyższej.
Artykuł 22
1. Jeżeli w oznaczonym terminie dostarczony jest wymagany przez przepisy szczególne Unii dowód, że wszystkie pierwotne wymogi zostały spełnione, a równocześnie naruszone zostało zobowiązanie wtórne, wówczas zwracana jest część zabezpieczenia, a pozostała część zabezpieczonej kwoty ulega przepadkowi. Uruchamiana jest procedura określona w art. 28 dotycząca odzyskania zatrzymanej kwoty.
2. Wielkość zwolnionego zabezpieczenia wynosi: zabezpieczenie obejmujące daną część kwoty pomniejszone o 15 %; oraz
a)
10 % kwoty pozostałej po odjęciu 15 % za każdy dzień, o który:
(i)
przekroczony został maksymalny termin 40 lub mniej dni;
(ii)
nie został zachowany minimalny termin 40 lub mniej dni;
b)
5 % kwoty pozostającej po odjęciu 15 % za każdy dzień, o który:
(i)
przekroczony został maksymalny termin 41-80 dni;
(ii)
nie został zachowany minimalny termin 41-80 dni;
c)
2 % kwoty pozostającej po odjęciu 15 % za każdy dzień, o który:
(i)
przekroczony został maksymalny termin 81 lub więcej dni;
(ii)
nie został zachowany minimalny termin 81 lub więcej dni.
3. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w odniesieniu do okresów ubiegania się lub korzystania ze świadectw przywozowych i wywozowych oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu zwrotu ani do okresów odnoszących się do wyznaczania opłat wywozowych i przywozowych oraz refundacji wywozowych w drodze przetargu.
Artykuł 23
1. Niespełnienie warunków jednego lub kilku zobowiązań podporządkowanych prowadzi do przepadku 15 % odpowiedniej części kwoty zabezpieczonej, chyba że spełnienie tych warunków zostało uniemożliwione działaniem siły wyższej.
2. Uruchamiana jest niezwłocznie procedura ustanowiona w art. 28 celem odzyskania przepadłej kwoty.
3. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w sytuacji, gdy stosuje się art. 21 ust. 3.
Artykuł 24
Jeżeli dostarczony zostanie dowód, że spełnione zostały wszystkie zobowiązania pierwotne, ale naruszone zostały warunki zobowiązań wtórnego i podporządkowanego, zastosowanie mają art. 22 i 23, a cała suma podlegająca utracie stanowi równowartość kwoty przepadłej, zgodnie z art. 22, zwiększonej o 15 % odpowiedniej części kwoty zabezpieczonej.
Artykuł 25
Łączna kwota podlegająca przepadkowi nie przekracza 100 % odpowiedniej części zabezpieczonej kwoty.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 26
1. Na żądanie zabezpieczenie jest częściowo zwalniane w przypadku dostarczenia stosownego dowodu dotyczącego części ilości produktu, pod warunkiem że część ta nie jest mniejsza niż jakakolwiek minimalna ilość podana w rozporządzeniu wymagającym zabezpieczenia.
W przypadku gdy przepisy szczególne Unii nie ustalają ilości minimalnej, właściwe władze mogą we własnym zakresie ograniczyć liczbę częściowych zwrotów zabezpieczenia i mogą wyznaczyć minimalną kwotę dla każdego zwrotu tego rodzaju.
2. Przed zwolnieniem całości lub części zabezpieczenia właściwe władze mogą żądać złożenia pisemnego wniosku o zwolnienie.
3. W przypadku zabezpieczeń pokrywających, zgodnie z art. 9 ust. 1, ponad 100 % sumy wymagającej zabezpieczenia, część zabezpieczenia powyżej 100 % jest zwracana wówczas, gdy reszta zabezpieczonej kwoty zostanie ostatecznie zwolniona lub przepada.
Artykuł 27
1. W przypadku gdy nie został ustalony termin dla przedstawienia dowodu potrzebnego dla zwrotu zabezpieczenia, termin ten wynosi:
a)
12 miesięcy, licząc od terminu ustalonego dla wypełnienia wszystkich zobowiązań pierwotnych; lub
b)
w przypadku nieustalenia terminu, o którym mowa w lit. a), 12 miesięcy, licząc od dnia, do którego wypełnione zostały wszystkie zobowiązania pierwotne.
2. Termin ustanowiony w ust. 1 nie przekracza trzech lat, licząc od momentu przypisania zabezpieczenia do określonego zobowiązania, z wyjątkiem przypadków siły wyższej.
Artykuł 28
1. Z chwilą gdy właściwe władze zostają powiadomione o okolicznościach, które stanowią podstawę do zatrzymania zabezpieczenia w całości lub w części, niezwłocznie zwracają się do strony, od której wymagane jest wywiązanie się ze zobowiązania, z żądaniem zapłacenia zatrzymanej kwoty w terminie 30 dni, licząc od zgłoszenia żądania zapłaty.
Jeżeli płatność nie zostanie dokonana w tym terminie, właściwe władze:
a)
niezwłocznie przelewają każde zabezpieczenie opisane w art. 7 ust. 1 lit. a) na odpowiedni rachunek;
b)
niezwłocznie występują do poręczyciela opisanego w art. 7 ust. 1 lit. b) z żądaniem dokonania płatności w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania zapłaty;
c)
niezwłocznie podejmują kroki w celu:
(i)
zamiany zabezpieczeń opisanych w art. 7 ust. 2 lit. a), c), d) i e) na pieniądze w kwocie wystarczającej do odzyskania należnej kwoty;
(ii)
przelania zastawionych depozytów gotówkowych, o których mowa w art. 7 ust. 2 lit. b) na własny rachunek.
Właściwe władze mogą niezwłocznie przelać każde zabezpieczenie rodzaju opisanego w art. 7 ust. 1 lit. a) na właściwy rachunek nie żądając przedtem dokonania płatności przez osobę zainteresowaną.
2. Właściwa władza może zaniechać wymogu przepadku kwoty o wartości niższej niż 60 EUR, pod warunkiem że dla porównywalnych przypadków istnieją podobne krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne.
3. Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, w przypadku podjęcia decyzji o przepadku zabezpieczenia, ale w wyniku odwołania jest on następnie odroczony zgodnie z prawem krajowym, zainteresowane strony płacą odsetki od kwoty rzeczywiście uległej przepadkowi przez okres trzydziestu dni, zaczynającego się od dnia otrzymania żądania zapłaty, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy, i kończącego się jeden dzień przed zapłatą kwoty rzeczywiście uległej przepadkowi.
W przypadku gdy w wyniku procedury odwoławczej zainteresowana strona jest wezwana do zapłacenia w terminie 30 dni sumy podlegającej przepadkowi, państwo członkowskie może w celu obliczenia odsetek uznać dokonanie wpłaty 20. dnia następującego po dacie tego żądania.
Stosowana stopa procentowa wyliczana jest zgodnie z przepisami prawa krajowego, ale nie może być w żadnym przypadku niższa niż stopa procentowa stosowana w przypadku odzyskiwania kwot krajowych.
Agencje płatnicze odliczają zapłacone odsetki z wydatków Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78 (11).
Państwa członkowskie mogą okresowo składać wnioski o uzupełnienie zabezpieczenia pod względem odpowiednich odsetek.
W przypadku gdy zabezpieczenie uległo przepadkowi, a należna kwota została już przyznana EFRG lub EFRROW i, w następstwie wyniku procedury odwoławczej, kwota podlegająca przepadkowi w całości lub części, włączając odsetki według stopy procentowej zgodnej z prawem krajowym, ma być zwrócona, kwota zwrotu pokrywana jest przez EFRG lub EFRROW, chyba że zwrot zabezpieczenia można przypisać niedbalstwu lub poważnym błędom władz administracyjnych albo innych organów państwa członkowskiego.
Artykuł 29
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 195 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i w odpowiednich artykułach innych właściwych rozporządzeń Komisja może wprowadzić odstępstwa od powyższych przepisów.
ROZDZIAŁ VII
INFORMACJE
Artykuł 30
1. Państwa członkowskie przechowują do dyspozycji Komisji, za każdy rok, informację o łącznej ilości oraz kwocie zabezpieczeń, które uległy przepadkowi, niezależnie od etapu procedury z art. 28, odróżniając w każdym przypadku zabezpieczenia przeznaczone dla budżetów krajowych od zabezpieczeń przeznaczonych dla budżetu Unii.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1 powinny odnosić się do wszystkich przepadłych zabezpieczeń na kwotę większą niż 1 000 EUR oraz do wszystkich przepisów Unii wymagających złożenia zabezpieczenia.
3. Informacje obejmują kwoty wpłacane bezpośrednio przez zainteresowane strony i kwoty odzyskiwane poprzez zrealizowanie zabezpieczenia.
Artykuł 31
Państwa członkowskie przechowują do dyspozycji Komisji następujące informacje:
a)
wszystkie rodzaje instytucji uprawnionych do występowania w roli poręczyciela oraz ustanowione wymagania;
b)
przyjęte typy zabezpieczeń na podstawie art. 7 ust. 2 oraz ustanowione zobowiązania.
Artykuł 32
Rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 33
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 28 marca 2012 r.