ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 24. května 2011
o opatření částečné privatizace C 15/10 (ex NN 21/10), které provedlo Řecko u kasina Mont Parnès
(oznámeno pod číslem K(2011) 3505)
(Pouze řecké znění je závazné)
(Text s významem pro EHP)
(2011/647/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie (SFEU), a zejména na čl. 108 odst. 2 první pododstavec této smlouvy,
s ohledem na Dohodu o evropském hospodářském prostoru, a zejména na čl. 62 odst. 1 písm. a) této dohody,
poté, co vyzvala zúčastněné strany, aby v souladu s výše uvedenými ustanoveními podaly připomínky, a s ohledem na jejich připomínky (1),
vzhledem k těmto důvodům:
1. POSTUP
(1)
Dopisem ze dne 23. června 2002 podala společnost Egnatia AE, jež byla od té doby v důsledku fúze převzata společností Athinaiki Techniki a jež je členem konsorcia Casino Attikis (dále jen „CA“ či „stěžovatel“), Evropské komisi stížnost na údajné porušení pravidel vnitřního trhu EU při údajně netransparentní a diskriminační veřejné soutěži vedené řeckými orgány při prodeji 49 % podílu na kapitálu společnosti Elliniko Kazino Parnithas AE (dále jen „kasino Mont Parnès“) úspěšnému uchazeči, tj. konsorciu Hyatt Regency (dále jen „HR“ nebo „údajný příjemce“) (2).
(2)
Dopisem ze dne 3. října 2002 zaslalo Generální ředitelství pro vnitřní trh a služby Evropské komise (dále jen „GŘ pro vnitřní trh“) kopii spisu Generálnímu ředitelství pro hospodářskou soutěž Evropské komise (dále jen „GŘ pro hospodářskou soutěž“) za účelem souběžné analýzy tohoto případu podle pravidel EU o státních podporách.
(3)
E-mailem ze dne 9. prosince 2002 poskytl zákonný zástupce stěžovatele příslušným útvarům Komise k případu dodatečné informace.
(4)
Dopisem ze dne 24. ledna 2003 informovala Komise o stížnosti na státní podporu řecké orgány a vyzvala Řecko, aby ujasnilo otázky přednesené ve stížnosti. Řecké orgány odpověděly dne 4. března 2003.
(5)
Dne 27. ledna 2003 se pracovníci Komise setkali se zákonným zástupcem stěžovatele.
(6)
Dne 12. února 2003 a 22. srpna 2003 předložil zákonný zástupce údajného příjemce útvarům Komise své podklady.
(7)
Dopisy ze dne 31. března 2003 a 16. května 2003 předložil stěžovatel GŘ pro hospodářskou soutěž dodatečné informace.
(8)
Dne 10. dubna 2003 se zaměstnanci Komise setkali se zástupcem údajného příjemce.
(9)
V období od 15. července 2003 do 16. září 2003 vedla Komise korespondenci se stěžovatelem ohledně odděleného posouzení otázek státní podpory a upozornila stěžovatele na svůj rozhodovací postup, podle nějž postoupení veřejného majetku v rámci veřejné soutěže nepředstavuje státní podporu, bylo-li toto řízení uskutečněno transparentně a bez diskriminace. Stěžovatele proto informovala, že nepřijme žádné stanovisko, dokud GŘ pro vnitřní trh neukončí přezkum postupu při udělení veřejné zakázky.
(10)
Dopisy ze dne 22. ledna 2004 a 4. srpna 2004 ukončilo GŘ pro vnitřní trh své šetření a dospělo k závěru, že postup při udělení zakázky nevykázal žádné nedostatky. Dopisem ze dne 2. června 2004 informovalo GŘ pro hospodářskou soutěž stěžovatele, že podle čl. 20 odst. 2 nařízení Rady (ES) č. 659/1999 ze dne 22. března 1999, kterým se stanoví prováděcí pravidla k článku 93 Smlouvy o ES (3), uzavřelo stížnost na státní podporu.
(11)
Dne 18. února 2005 předložil stěžovatel u Soudu prvního stupně (nyní Tribunál) návrh na zrušení rozhodnutí Komise tento případ uzavřít.
(12)
Usnesením ze dne 26. září 2006 odmítl Soud prvního stupně žalobu jako nepřípustnou, protože dopis nepředstavuje napadnutelný akt ve smyslu článku 230 Smlouvy o založení Evropského společenství (Smlouvy o ES) (nyní článek 263 Smlouvy o fungování Evropské unie - SFEU) (4).
(13)
Dne 18. prosince 2006 podal stěžovatel u Soudního dvora odvolání proti usnesení Soudu prvního stupně.
(14)
Rozsudkem ze dne 17. července 2008 (5) Soudní dvůr usnesení zrušil, protože se domníval, že sporný akt představoval napadnutelný akt, který nebyl v souladu s povinnostmi Komise podle procesního nařízení, a věc vrátil k projednání Soudu prvního stupně.
(15)
Dopisem ze dne 26. září 2008 stáhlo GŘ pro hospodářskou soutěž dopis o uzavření případu ze dne 2. června 2004 a případ znovu otevřelo.
(16)
V usnesení ze dne 29. června 2009 shledal Soud prvního stupně, že o projednávané žalobě již není třeba rozhodnout, protože byl dotčený dopis stažen (6). Proti tomuto usnesení Soudu prvního stupně podal stěžovatel dne 7. září 2009 odvolání se zdůvodněním, že soud měl považovat stažení dopisu za protiprávní a měl je zrušit.
(17)
E-mailem ze dne 11. září 2009 předložil stěžovatel Komisi další informace.
(18)
Dne 14. října 2009 se zaměstnanci Komise setkali se zástupci stěžovatele. Po tomto setkání předložil stěžovatel při korespondenci s Komisí další informace.
(19)
Dopisem ze dne 21. října 2009 si Komise od Řecka vyžádala dodatečné informace. Dopisem ze dne 13. listopadu 2009 požádalo Řecko o více času na odpověď a Komise mu e-mailem ze dne 18. listopadu 2009 vyhověla. Řecko Komisi odpovědělo dne 11. a 14. ledna 2010.
(20)
Rozsudkem ze dne 6. května 2010 odpověděl Soudní dvůr na žádost o vydání rozhodnutí o předběžné otázce podle článku 234 Smlouvy o ES (nyní článek 267 SFEU), jež byla předložena Simvoulio tis Epikreatis (státní radou) a jež se týkala zejména použití pravidel EU v oblasti zadávání veřejných zakázek na dotčenou veřejnou soutěž. Soudní dvůr dospěl mimo jiné k závěru, že smlouva tohoto typu, jež měla být zadána v dotčené veřejné soutěži, nespadá jako celek do působnosti směrnic týkajících se veřejných zakázek (7). Soudní dvůr k tomu dodal, že tento závěr nevylučuje skutečnost, že podobná smlouva musí dodržovat základní pravidla a obecné zásady Smlouvy, a to zejména svobodu usazování a zásadu volného pohybu kapitálu.
(21)
Dopisem ze dne 6. července 2010 informovala Komise Řecko o svém rozhodnutí zahájit ohledně tohoto opatření řízení podle čl. 108 odst. 2 SFEU (dále jen „rozhodnutí o zahájení řízení“).
(22)
Rozhodnutí Komise o zahájení řízení bylo zveřejněno v Úředním věstníku Evropské unie (8). Komise vyzvala zúčastněné strany, aby k opatření podaly své připomínky.
(23)
Po zahájení řízení obdržela Komise připomínky od dvou zúčastněných stran, a to konkrétně od zástupců údajného příjemce (Athens Resort Casino Holdings (9) jménem HR) (10) a od zástupců stěžovatele (Club Hotel Casino Loutraki jménem CA) (11). Řecko podalo své připomínky dopisem ze dne 6. srpna 2010. Připomínky obou zúčastněných stran byly zaslány Řecku dopisem ze dne 29. října 2010 a Řecko na ně reagovalo dopisem ze dne 25. listopadu 2010.
(24)
Dne 16. prosince 2010 (12) Soudní dvůr vynesl rozsudek, podle nějž Tribunál (dříve Soud prvního stupně) při určení, zda je původní žaloba na „správní uzavření“ případu ze strany Komise bezpředmětná, nerozhodl správně.
2. POPIS OPATŘENÍ
(25)
V říjnu roku 2001 řecké orgány vyhlásily výběrové řízení na postoupení 49 % podílu na kapitálu kasina Mont Parnès (13). Do soutěže se přihlásili dva uchazeči, a to konkrétně Kazino Attikis (dále jen „Kasino Attikis“ či „CA“) a konsorcium s názvem Hyatt Regency - Elliniki Technodomiki (dále jen „konsorcium Hyatt Regency“ či „HR“), a oba se v souladu s příslušnými vnitrostátními předpisy dostali do druhého kola veřejné soutěže (14). V řízení, jež bylo údajně neplatné, byla zakázka udělena HR. Následující odstavce 26 až 29 popisují události, které podle informací, jež má Komise k dispozici, vedly k tomuto udělení.
(26)
Podle platných vnitrostátních předpisů měl být vítězný uchazeč vyhlášen na základě předložené nabídky (dražba se vzestupnou cenou), přičemž výchozí prodejní cena byla stanovena na 80 milionů EUR. Hodnotící komise měla rozlepit obálky předložené uchazeči s jejich finanční nabídkou a oznamovat postupně všechny nabídky. Uchazeči s nižší nabídkou měli mít možnost předložit v zapečetěné obálce novou nabídku pro další kolo. Tato nová nabídka měla být přinejmenším rovna původní vyšší nabídce navýšené o 1 % (15). Toto postupné předkládání zvyšujících se nabídek mělo pokračovat v samostatných kolech až do okamžiku, kdy by se jeden z uchazečů stáhl. V tom případě se měla poslední učiněná nabídka prohlásit za prozatímně nejvyšší. Zápis s uvedením prozatímně nejvyšší nabídky měla hodnotící komise předložit správní radě řecké agentury pro rozvoj cestovního ruchu (ETA).
(27)
V prvním kole odevzdali oba uchazeči své nabídky v sídle ETA v zapečetěných obálkách ve stejný okamžik, a to dne 31. května 2002. Konsoricum CA nabídlo částku 91 183 652 EUR, zatímco nabídka HR činila 80 075 000 EUR. Ovšem obálka posledně jmenované společnosti obsahovala kromě nabídky ještě prohlášení s námitkou ohledně legality účasti konsorcia CA ve veřejné soutěži. Konsorcium CA vyjádřilo s tímto prohlášením nesouhlas a tvrdilo, že vyjádření výhrad činí finanční nabídku HR nepřípustnou. Reklamační výbor výhrady CA odmítl s tím, že prohlášení konsorcia HR nemělo vliv na platnost jeho nabídky.
(28)
Ve druhém kole předložilo konsorcium HR v zapečetěné obálce nabídku ve výši 92 105 888 EUR, opět provázenou stejným písemným prohlášením. Po ukončení druhého kola předložil zákonný zástupce konsorcia CA obálku s finanční nabídkou pro třetí kolo a rovněž oddělené prohlášení pro správní radu ETA o porušení pravidel veřejné soutěže z hlediska požadavků na její platnost. Hodnotící komise toto podání odmítla s tím, že by bylo přípustné pouze tehdy, pokud by bylo předloženo v podobě námitky spadající do pravomoci reklamačního výboru. Zákonní zástupci CA poté požádali komisi o pětiminutové odložení, aby mohli rozhodnout o dalších krocích. Odložení jim bylo poskytnuto a zástupci CA odstranili ze stolu výboru jak písemné prohlášení, tak obálku s nabídkou. Když se po pěti minutách vrátili, prohlásili, že nemají v úmyslu námitku podat, a předložili svou nabídku. Konsorcium HR následně podalo námitku a požadovalo, aby bylo třetí kolo nabídkového řízení pokládáno za nepřípustné s odůvodněním, že CA podalo nabídku, kterou následně stáhlo a poté znovu předložilo. Reklamační výbor námitku HR uznal a nabídka CA byla z řízení vyloučena (16).
(29)
Po vyloučení nabídky CA z třetího kola poslala hodnotící komise (17) správní radě ETA kopii zápisu ze svého osmého zasedání, v němž uvedla HR jako uchazeče s první prozatímně nejvyšší nabídkou (nabídka ve výši 92 105 888 EUR) a CA jako uchazeče s druhou prozatímně nejvyšší nabídkou. Hodnotící komise zřejmě nerozpečetila nabídku CA z třetího kola a nevrátila tomuto konsorciu zapečetěnou obálku, ale předala ji ETA za účelem jejího uložení v trezoru ETA (18). Správní rada ETA svolala mimořádnou valnou hromadu. Generální ředitel ETA a právní zástupce Kantor Capital, jenž působil jako hospodářský poradce pověřený tímto řízením, byli poté dne 5. června 2002 pověřeni požádat konsorcium HR o navýšení jeho nabídky. HR následně navýšil navrženou částku na 110 milionů EUR. Dne 12. června 2002 předložilo konsorcium CA správní radě ETA dopis s nabídkou ve výši 162 milionů EUR, jež byla následně odmítnuta, protože byla podána po uzavření veřejné soutěže. Nabídka HR byla nakonec stále zvyšována, až dosáhla částky 120 milionů EUR (19).
3. ROZHODNUTÍ O ZAHÁJENÍ FORMÁLNÍHO VYŠETŘOVACÍHO ŘÍZENÍ
(30)
Komise zahájila formální vyšetřovací řízení, protože se nebyla schopna zbavit pochybností, zda byl podíl na kapitálu kasina Mont Parnès ve výši 49 % prodán řeckým státem za nejvyšší nabídku podanou v nabídkovém řízení, jež splňovalo požadavky na otevřenost, transparentnost a nediskriminaci. Komise si nebyla zejména jista, zda při prodeji nebylo kupujícímu poskytnuto protiprávní preferenční zacházení, a zda tak byla zaplacena tržní cena. Komise se domnívala, že vyloučení CA z veřejné soutěže a vyloučení nabídky CA ve výši 162 milionů EUR podané po ukončení veřejné soutěže může být příznakem prodeje pod hodnotou, a tím i existence podpory v podobě ušlých státních prostředků.
4. PŘIPOMÍNKY ŘECKA
(31)
Řecko předložilo své připomínky dopisem ze dne 6. srpna 2010. Řecko popírá existenci státní podpory s odůvodněním, že veřejná soutěž na prodej jeho podílu na kapitálu kasina Mont Parnès proběhla v souladu s platnými právními předpisy a že 49 % podíl v kasinu byl prodán za tržní cenu.
(32)
Řecké orgány především zdůrazňují, že výběr uchazečů do veřejné soutěže a celé zadávací řízení byly plně v souladu s právními předpisy a proběhly v souladu s pravidly výzev k podávání nabídek (20), které se řídily platnými právními předpisy, a že oba uchazeči veřejné soutěže s těmito výzvami bez výhrad souhlasili.
(33)
Řecké orgány také vysvětlují, že prohlášení HR obsažené v obálce s jeho finanční nabídkou v prvním a druhém kole veřejné soutěže nemělo vliv na platnost jeho finančních nabídek, ale týkalo se pouze účasti CA ve veřejné soutěži jako takové, a že reklamační výbor oprávněně považoval finanční nabídky HR za nabídky v souladu s právními předpisy.
(34)
Řecké orgány dále podrobněji vysvětlují, že nabídka podaná CA ve třetím kole veřejné soutěže, o které stěžovatel prohlašuje, že byla ve výši 107 milionů EUR, byla vyloučena, protože obálka byla odstraněna z dohledu hodnotící komise. Za těchto okolností si hodnotící komise nemohla být jista, zda nabídka nebyla změněna. V každém případě by opětovné podání nabídky představovalo její druhé podání ve stejném kole, což by bylo v rozporu s pravidly.
(35)
Řecké orgány vysvětlují, že nabídka ve výši 92 105 888 EUR učiněná konsorciem HR ve druhém kole, jež byla vyšší než nabídka CA ve výši 91 183 652 EUR z prvního kola, byla v souladu s pravidly veřejné soutěže, protože podle podmínek výzvy k podávání nabídek musela být každá nová nabídka navýšena o 1 % a ne o 10 %, jak se předpokládalo v rozhodnutí Komise o zahájení řízení. Pravidla veřejné soutěže byla proto v tomto ohledu dodržena.
(36)
Řecké orgány také tvrdí, že poslední nabídka konsorcia CA ve výši 162 milionů EUR, což je částka, o které konsorcium CA tvrdí, že ji bylo ochotno zaplatit, není platná, protože byla učiněna po ukončení veřejné soutěže a mimo ni. Přijetí této nabídky by znamenalo porušení zásady zákonnosti, protože cílem veřejného nabídkového řízení není pouze sloužit finančním zájmům státu, ale také širšímu veřejnému zájmu, tj. zajistit co možná nejvyšší cenu při dodržení zásady zákonnosti (tj. zákonných pravidel stanovených v předpisech o výzvách k podávání nabídek, v zadávací dokumentaci a v jiných platných právních předpisech).
(37)
Řecké orgány dále vysvětlují, že veřejnou soutěž prostě nezrušily a nevyhlásily novou, protože by to znamenalo znovu provést celé řízení, a to již počtvrté za osm let, což by poškodilo mezinárodní pověst Řecka, aniž by přitom bylo jisté, že by další veřejná soutěž zajistila cenu ve výši 162 milionů EUR. V tomto ohledu Řecko dokonce zpochybňuje důvěryhodnost nabídky ve výši 162 milionů EUR, protože konsorcium CA si bylo vědomo, že její přijetí by pouze vyvolalo zrušení řízení a zahájení nového.
(38)
Řecké orgány dále potvrzují (21) přiměřenost ceny, jež byla nakonec zaplacena (120 milionů EUR), protože byla o 25,5 % vyšší než znalecké ocenění ve výši 95,4 milionu EUR provedené před veřejnou soutěží nezávislým odhadcem a zapečetěné až do konce řízení. Prohlašují, že o vypracování tohoto ocenění, ačkoliv nebylo kvůli veřejné soutěži nutné, požádaly s cílem chránit zájmy Řecka i v budoucnu (22).
(39)
Pokud jde o tvrzení stěžovatele, že původní podmínky výzvy k podávání nabídek byly vylepšeny následným zákonem č. 3139/2003, který privatizaci potvrdil, řecké orgány vysvětlují, že výzvy k podávání nabídek nebyly změněny ani zákonem č. 3139/2003, ani žádným jiným způsobem. Podle Řecka tento zákon pouze reguluje různá povolení ve spojení s investováním a provozováním kasina a obsahuje opatření k ochraně pracovníků po privatizaci. Tento zákon nezbavil HR povinnosti investovat do kasina Mont Parnès částku 44 milionů EUR a smluvní doložka ohledně vrácení 70 % ceny konsorciu HR v případě, že by před rokem 2012 byla udělena provozní licence jinému kasinu, byla již výslovným ustanovením výzvy k podávání nabídek.
(40)
Řecké orgány proto konstatují, že prodejní cena představuje tržní hodnotu podílu na kapitálu kasina Mont Parnès ve výši 49 %.
(41)
Na podporu svého tvrzení, že při veřejné soutěži nedošlo k žádným nesrovnalostem, poukazují řecké orgány na řadu rozsudků vnitrostátních soudů, které rozebíraly soulad veřejné soutěže se zákonem podle vnitrostátních právních předpisů. K dnešnímu dni vnitrostátní soudy neshledaly ve veřejné soutěži žádné nesrovnalosti, a proto různé stížnosti podané CA v tomto ohledu odmítly (23). Z nálezů vnitrostátních soudů, které potvrdily řádný průběh veřejné soutěže, se řecké orgány odvolávají zejména na následující:
a) Řízení před občanskoprávními soudy
(42)
Ve svém rozsudku 8118/2002 (24) odmítl soud prvního stupně v Aténách stížnost podanou CA a rozhodl, že:
-
Hodnotící komise a reklamační výbor správně rozhodly, že nabídky HR z prvního a druhého kola byly v souladu s výzvami k podávání nabídek. Prohlášení HR připojené k jeho nabídkám neovlivnilo jejich bezpodmínečnou povahu.
-
Konsorcium CA předložilo nabídku v 15:30 hod., tzn. na začátku třetího kola, jak stanovila hodnotící komise na konci druhého kola. Nabídku vzal zástupce CA zpět z vlastní vůle a podnětu, ačkoliv se ho od toho snažil předseda hodnotící komise odradit. Pokud by předseda hodnotící komise zástupce CA výslovně varoval před zpětvzetím nabídky, vedlo by to k diskriminačnímu zacházení vůči HR a ve prospěch CA.
-
Druhou nabídku CA ve třetím kole považoval reklamační výbor správně za nepřípustnou. Každý uchazeč mohl podat v každém kole pouze jednu nabídku. Pokud by druhá nabídka CA ve třetím kole byla považována za přípustnou, mohlo by to navíc vést k porušení zásady transparentnosti. Zástupce CA si vzal zpět první zapečetěnou obálku CA, opustil místo konání veřejné soutěže a při svém návratu předložil zapečetěnou obálku, u které nebylo možno ověřit, zda se jedná o stejnou obálku, jako byla obálka první (25).
b) Řízení před správními soudy
(43)
Podle řeckých orgánů v současné době projednává státní rada (nejvyšší správní soud) věc týkající se jiné stížnosti CA na údajně protiprávní postup při veřejné soutěži (26). Na vynesení konečného rozsudku se v současné době čeká, ale řecké orgány poznamenávají, že soudce zpravodaj navrhl stížnost CA zamítnout jako nepřípustnou z důvodu judikatury a nedůvodnou kvůli podstatě (27).
c) Trestněprávní řízení
(44)
V důsledku žaloby podané společností CA v roce 2002 proti členům hodnotící komise, reklamačního výboru, ETA, posudkovému poradci (American Appraisal Hellas Ltd) a finančnímu poradci (Kantor) kvůli jejich jednání během veřejné soutěže vynesla soudní rada odvolacích soudců, jíž byla věc předložena k přezkoumání, osvobozující výnos (28) a shledala zejména, že:
-
první ani druhé rozhodnutí reklamačního výboru nebylo protiprávní a nebyl zjištěn žádný odpovídající důkaz o pochybení jeho členů. Členové reklamačního výboru zamítnutím námitky CA v prvním a druhém kole a na druhé straně přijetím námitky HR ve třetím kole neporušili podmínky výzev k podávání nabídek a nezacházeli s oběma uchazeči rozdílným způsobem,
-
rozhodnutí hodnotící komise nebylo protiprávní a její členové nezacházeli s oběma uchazeči rozdílným způsobem. Hodnotící komise se navíc podle podmínek výzev k podávání nabídek musela držet zjištění reklamačního výboru,
-
se zástupce ETA nedopustil porušení příslušných vnitrostátních předpisů tím, že požádal uchazeče s první prozatímně nejvyšší nabídkou (HR) o navýšení jeho finanční nabídky. Zástupce ETA neměl povolení vstupovat do jednání a pravomoc zrušit nebo odvolat nabídkové řízení.
(45)
Výše uvedený osvobozující výnos byl dále napaden před vnitrostátními soudy (29) a nedávno vynesl aténský odvolací soud rozsudek osvobozující všechny žalované osoby (rozsudek 466/2011). Plné znění tohoto rozsudku není dosud dostupné.
(46)
Při zohlednění všech výše uvedených připomínek trvají řecké orgány závěrem na tom, že posuzované opatření neobsahuje státní podporu ve smyslu článku 107 SFEU.
5. PŘIPOMÍNKY ZÚČASTNĚNÝCH STRAN
(47)
Dopisem ze dne 4. srpna 2010 vstoupili zástupci údajného příjemce (tj. Athens Resort Casino Holding jménem HR) do řízení Komise jako zúčastněná strana. Údajný příjemce předložil stejné připomínky, jako jsou připomínky Řecka shrnuté v oddílu 4.
(48)
Údajný příjemce navíc prohlašuje, že cena, jež byla skutečně zaplacena za podíl v kasinu, dosáhla výše 120 milionů EUR, což je o 10 milionů EUR více, než bylo předtím domluveno (30). Byla tak dokonce mnohem vyšší než odborné ocenění ve výši 95,4 milionů EUR, které bylo vyhotoveno (ale nezveřejněno) před zahájením veřejné soutěže.
(49)
Údajný příjemce dále tvrdí, že ETA nejen neměla povinnost, ale ani právo vyhlásit uchazeče s druhou prozatímní nejvyšší nabídkou, protože by to znamenalo zahájit nová kola nabídkového řízení, a to v rozporu s podmínkami výzev k podávání nabídek. Dále tvrdí, že nabídka CA ve výši 162 milionů EUR mimo veřejnou soutěž byla podána bez rizika, že by mohla být brána vážně, a byla předložena pouze s cílem vyvolat zrušení veřejné soutěže. Potvrzuje, že by určitě vznesl námitky proti rozhodnutí o přijetí této nabídky i s rizikem, že celé řízení bude zrušeno. V tomto ohledu také zdůrazňuje stanovisko právní rady státu, jež potvrdilo, že na nabídku CA nelze brát zřetel nebo ji přijmout (31).
(50)
Údajný příjemce také zpochybňuje domněnku Komise, uvedenou v rozhodnutí o zahájení řízení, ohledně možného narušení hospodářské soutěže a ovlivnění obchodu, protože hazardní hry představují celosvětové podnikání a společnosti vyvíjející činnost na tomto poli vykonávají hospodářskou činnost na mezinárodním trhu. Údajný příjemce tvrdí, že Mont Parnès nevyvíjí činnost na mezinárodní úrovni, ale působí pouze místně, a nekonkuruje tak zahraničním kasinům.
(51)
Dopisem ze dne 29. září 2010 do řízení Komise zasáhla jako zúčastněná strana společnost Club Hotel Casino Loutraki AE (jménem CA) (32). V tomto dopise tvrdí, že při vyčíslení výše údajné podpory je nutno zohlednit také rozdíl mezi nabídkami a dopad schvalovacího zákona na povinnosti kupce vyplývající z podmínek veřejné soutěže.
6. POSOUZENÍ OPATŘENÍ
6.1 Existence státní podpory při postoupení podílů přímým prodejem
(52)
Čl. 107 odst. 1 SFEU stanoví, že veškeré podpory poskytované v jakékoli formě členským státem nebo ze státních prostředků, které narušují nebo mohou narušit hospodářskou soutěž tím, že zvýhodňují určité podniky nebo určitá odvětví výroby, jsou, pokud ovlivňují obchod mezi členskými státy, neslučitelné s vnitřním trhem, nestanoví-li Smlouvy jinak.
(53)
Podle ustálené judikatury Soudního dvora Evropské unie (33) a pravidel a praxe Komise v oblasti státní podpory v rámci privatizace (34) neexistuje v případě, že členský stát nakupuje nebo prodává akcie podniků, žádné zvýhodnění, je-li chování členského státu v souladu s jednáním soukromého investora v tržním hospodářství.
(54)
Pokud dochází k prodeji akcií na burze, obecně se předpokládá, že se tak děje za tržních podmínek a bez jakéhokoliv zvýhodnění. Pokud ovšem postoupení podílů probíhá formou přímého prodeje, lze předpokládat, že neexistuje žádné zvýhodnění, jsou-li splněny následující podmínky: zaprvé, majetkový podíl je prodán v nediskriminační, transparentní a otevřené veřejné soutěži přístupné všem zájemcům; zadruhé, s postoupením nejsou spojeny žádné podmínky, jež nejsou běžné u srovnatelných transakcí mezi soukromými subjekty a jež mohou případně snížit prodejní cenu; zatřetí, majetkový podíl je prodán subjektu, který předložil nejvyšší nabídku; a začtvrté, všichni účastníci řízení musí mít dostatek času a informací k řádnému ocenění aktiv, jež se stane základem jejich nabídky.
(55)
Jinými slovy: probíhá-li privatizace přímým prodejem, slouží jako měřítko pro posouzení, zda transakce týkající se státního majetku obsahuje zvýhodnění, skutečnost, jestli by se subjekt působící v tržním hospodářství a postavený do podobné situace choval stejně, tj. jestli by prodal společnost za stejnou cenu. Jako důvod pro přijetí nižší ceny nemohou být zohledněny nehospodářské ohledy, jako jsou např. důvody průmyslové politiky, ohledy na zaměstnanost nebo cíle regionálního rozvoje, o kterých by subjekt působící v tržním hospodářství neuvažoval a které naopak poukazují na existenci zvýhodnění. Tato zásada byla opakovaně vysvětlována Komisí a trvale potvrzována Soudním dvorem (35).
(56)
Pokud tedy není některý z výše uvedených požadavků splněn, Komise soudí, že je nutno veřejný prodej přezkoumat z hlediska možné podpory, a musí proto být oznámen. Při dodržení těchto požadavků je možno zaručit, že stát obdrží za svůj majetek nejvyšší cenu, tj. cenu tržní, a že tak neexistuje žádné zvýhodnění.
6.2 Prodej 49 % podílu na kapitálu kasina Mont Parnès
(57)
Při zahájení řízení podle čl. 108 odst. 2 SFEU měla Komise pochybnosti o tom, zda prodej kasina Mont Parnès proběhl v rámci otevřené, transparentní a nediskriminační veřejné soutěže. Podle informací dostupných v této fázi Komise soudila, že je značně obtížné zjistit, zda nebylo protiprávně poskytnuto preferenční zacházení, a zda tak byla zaplacena tržní cena či ne. Komise se obávala, že nesrovnalosti v průběhu veřejné soutěže mohly vést k poskytnutí státní podpory.
(58)
Komise proto provedla v rámci formálního vyšetřování posouzení příslušných skutečností. Toto posouzení je založeno na souboru dostupných důkazů o opatření.
(59)
Během různých fází řízení obdržela Komise informace o řadě právních úkonů na vnitrostátní úrovni, které potvrzují správnost průběhu původní veřejné soutěže. Komise zaznamenává, že k dnešnímu dni zřejmě žádný rozsudek soudu na vnitrostátní úrovni nepotvrdil připomínky stěžovatele ohledně nesrovnalostí a nerovného zacházení při veřejné soutěži (viz také výše odstavce 41 až 46). Vnitrostátní soudy zatím spíše potvrzují zákonnost a nediskriminační povahu veřejné soutěže podle vnitrostátních pravidel.
(60)
Ačkoliv posouzení Komise není závislé na nálezech vnitrostátních soudů, může je ve své analýze zohlednit jako jeden z faktorů. Komise ale poznamenává, že toto posouzení není v žádném případě zamýšleno jako výklad vnitrostátních právních předpisů, což je pouze v pravomoci členského státu.
(61)
V těchto souvislostech se Komise domnívá, že zákonnost veřejné soutěže podle vnitrostátních právních předpisů, jak je popsána a zdůvodněna v rozsáhlém a hloubkovém přezkumu, který dosud provedly různé vnitrostátní soudy, představuje důležitý náznak správnosti a nediskriminační povahy veřejné soutěže. Toto zřejmé potvrzení platnosti veřejné soutěže podle vnitrostátních předpisů může Komise vedle dalších faktorů zohlednit ve svém posouzení podle předpisů EU o státních podporách s tím, že nabídkové řízení bylo otevřené, bezpodmínečné a nediskriminační.
(62)
Pokud jde o otázku vznesenou v rozhodnutí o zahájení řízení ohledně skutečnosti, že jedna z nabídek zřejmě porušila pravidlo výzvy k podávání nabídek ohledně minimálního navýšení oproti předchozí nabídce, Komise poznamenává, že tato otázka byla vyřešena, protože bylo požadováno navýšení o 1 % a nikoliv o 10 %, jak Komise vyrozuměla. Komise proto soudí, že pravidla veřejné soutěže byla v tomto ohledu splněna.
(63)
Pokud jde o údajné rozdílné zacházení s různými námitkami vznesenými během veřejné soutěže, Komise rovněž zaznamenává, že řecké orgány poskytly přijatelné vysvětlení vyloučení nabídky společnosti CA z veřejné soutěže podle použitelných pravidel, jež zakazují druhé předložení ve stejném nabídkovém kole.
(64)
Pokud jde o údajné nerovné zacházení s různými nabídkami učiněnými po ukončení veřejné soutěže, Komise soudí, že rozdílné zacházení - vyjednávání s úspěšným uchazečem o navýšení ceny a zároveň odmítnutí vzít v potaz nabídku stěžovatele ve výši 162 milionů EUR - lze vzhledem k existujícím pochybnostem o zákonnosti druhé z nabídek přijmout jako postup přípustný při veřejné soutěži. Komise navíc nemůže označit nepřípustnou nabídku stěžovatele ve výši 162 milionů EUR za důvěryhodnou, protože byla podána až po ukončení veřejné soutěže a v rozporu s jeho procesními pravidly.
(65)
Pokud jde o domněnku, že celé řízení bylo možno zrušit, řecké orgány uvedly, že by to znamenalo nové konání řízení s možným rizikem dalšího snížení ceny, které se mělo dosáhnout.
(66)
Řecké orgány také uvedly, že podmínky zadání veřejné zakázky nebyly změněny zákonem č. 3139/2003 ani žádným jiným způsobem.
(67)
Pokud jde o obdrženou cenu, Komise zaznamenává, že cena ve výši 120 milionů EUR (36), která byla nakonec za kasino zaplacena, je sice stále nižší než nepřípustná nabídka ve výši 162 milionů EUR, o níž stěžovatel tvrdí, že ji byl připraven učinit po svém vyloučení z veřejné soutěže, ale je vyšší než nejvyšší nabídka ve výši 107 milionů EUR, již stěžovatel zřejmě v soutěži předložil, a dokonce významně vyšší (o 25,5 %) než odborné ocenění podílu na částku 95,4 milionu EUR provedené před veřejnou soutěží.
6.3 Závěr
(68)
Po zahájení formálního vyšetřovacího řízení vyřešily řecké orgány uspokojivým způsobem předběžné pochybnosti vyjádřené Komisí v rozhodnutí o zahájení řízení. Komise zejména nenašla důkaz, který by umožňoval dospět k závěru o preferenčním zacházení s údajným příjemcem, jež by vedlo k poskytnutí jakéhokoliv zvýhodnění. Předpokládá se, že prodejem svého podílu v kasinu v otevřeném, bezpodmínečném a nediskriminačním nabídkovém řízení uchazeči s nejvyšší nabídkou získalo Řecko nejvyšší cenu na trhu a nepřipravilo stát o prostředky. Komise proto může uznat, že by subjekt působící v tržním hospodářství prodal za podobných okolností příslušný podíl v kasinu za podobnou cenu. Komise proto soudí, že prodej 49 % státního podílu na kapitálu kasina Mont Parnès řeckým státem neznamená žádné zvýhodnění, a nepředstavuje tak státní podporu.
7. ZÁVĚR
(69)
Komise soudí, že prodej 49 % státního podílu na kapitálu kasina Mont Parnès řeckým státem nepředstavuje podporu,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Prodej 49 % státního podílu na kapitálu kasina Mont Parnès řeckým státem nepředstavuje státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy o fungování Evropské unie.
Článek 2
Toto rozhodnutí je určeno Řecké republice.
V Bruselu dne 24. května 2011.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 24 maja 2011 r.
w sprawie środka częściowej prywatyzacji C 15/10 (ex NN 21/10) wdrożonego przez Grecję na rzecz kasyna Mont Parnès
(notyfikowana jako dokument nr C(2011) 3505)
(Jedynie tekst w języku greckim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2011/647/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag (1) zgodnie z przywołanymi artykułami i uwzględniając otrzymane odpowiedzi,
a także mając na uwadze, co następuje:
1. PROCEDURA
(1)
Pismem z dnia 23 czerwca 2002 r. przedsiębiorstwo Egnatia AE, które wskutek połączenia zostało przejęte przez przedsiębiorstwo Athinaiki Techniki i jest członkiem konsorcjum Casino Attikis („CA” lub „skarżący”), złożyło skargę do Komisji Europejskiej w sprawie domniemanego naruszenia przepisów UE dotyczących rynku wewnętrznego, podnosząc zarzut nieprzejrzystej i dyskryminacyjnej procedury przetargowej, w wyniku której władze greckie dokonały sprzedaży 49 % kapitału Elliniko Kazino Parnithas AE („kasyno Mont Parnès”) zwycięskiemu oferentowi, konsorcjum Hyatt Regency („HR” lub „domniemany beneficjent”) (2).
(2)
Pismem z dnia 3 października 2002 r. Dyrekcja Generalna ds. Rynku Wewnętrznego i Usług Komisji Europejskiej („DG ds. Rynku Wewnętrznego”) przekazała kopię akt Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji („DG ds. Konkurencji”) w celu przeprowadzenia równoczesnej analizy sprawy na podstawie przepisów UE dotyczących pomocy państwa.
(3)
E-mailem z dnia 9 grudnia 2002 r. przedstawiciel prawny skarżącego przekazał odpowiednim departamentom Komisji dodatkowe wyjaśnienia dotyczące sprawy.
(4)
Pismem z dnia 24 stycznia 2003 r. Komisja powiadomiła władze greckie o skardze dotyczącej pomocy państwa i zwróciła się do Grecji o wyjaśnienie przedstawionych w niej kwestii. Władze greckie udzieliły odpowiedzi w dniu 4 marca 2003 r.
(5)
W dniu 27 stycznia 2003 r. służby Komisji spotkały się z przedstawicielem prawnym skarżącego.
(6)
W dniach 12 lutego 2003 r. i 22 sierpnia 2003 r. przedstawiciel prawny domniemanego beneficjenta przedłożył służbom Komisji dokumenty potwierdzające.
(7)
Pismami z dni 31 marca 2003 r. i 16 maja 2003 r. skarżący przedstawił DG ds. Konkurencji informacje uzupełniające.
(8)
W dniu 10 kwietnia 2003 r. służby Komisji spotkały się z przedstawicielem prawnym domniemanego beneficjenta.
(9)
W okresie od dnia 15 lipca 2003 r. do dnia 16 września 2003 r. Komisja kilkakrotnie wymieniła informacje ze skarżącym w odniesieniu do odrębnej oceny kwestii związanych z pomocą państwa i przypomniała skarżącemu swą praktykę decyzyjną, zgodnie z którą zbycie majątku publicznego w ramach postępowania przetargowego nie stanowi pomocy państwa, jeżeli postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób przejrzysty i niedyskryminacyjny. W związku z tym Komisja poinformowała skarżącego, że nie wypowie się w sprawie skargi do czasu zakończenia przez DG ds. Rynku Wewnętrznego analizy postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.
(10)
Pismami z dnia 22 stycznia 2004 r. i z dnia 4 sierpnia 2004 r. DG ds. Rynku Wewnętrznego zamknęła dochodzenie, uznając, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia nie wystąpiły nieprawidłowości. Pismem z dnia 2 czerwca 2004 r. DG. ds. Konkurencji poinformowała skarżącego, że umorzyła postępowanie w sprawie skargi dotyczącej pomocy państwa zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (3).
(11)
W dniu 18 lutego 2005 r. skarżący wniósł do Sądu Pierwszej Instancji (obecnie Sądu) skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o umorzeniu postępowania.
(12)
Postanowieniem z dnia 26 września 2006 r. Sąd Pierwszej Instancji odrzucił skargę jako niedopuszczalną, ponieważ uznał, że pismo nie stanowi aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Traktatu WE) (obecnie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE)) (4).
(13)
W dniu 18 grudnia 2006 r. skarżący wniósł do Trybunału Sprawiedliwości odwołanie od wspomnianego postanowienia Sądu Pierwszej Instancji.
(14)
Wyrokiem z dnia 17 lipca 2008 r. (5) Trybunał Sprawiedliwości uchylił wspomniane postanowienie; Trybunał stwierdził, że zaskarżony akt stanowi akt zaskarżalny, który jest niezgodny z obowiązkami Komisji wynikającymi z rozporządzenia proceduralnego (WE) nr 659/1999, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji.
(15)
Pismem z dnia 26 września 2008 r. DG ds. Konkurencji wycofała pismo z dnia 2 czerwca 2004 r. informujące o zakończeniu postępowania i wznowiła postępowanie.
(16)
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 r. Sąd Pierwszej Instancji orzekł, że z powodu wycofania wspomnianego pisma nie ma już konieczności wydania decyzji (6). W dniu 7 września 2009 r. skarżący wniósł odwołanie od tego postanowienia Sądu Pierwszej Instancji, argumentując, że Sąd powinien był uznać wycofanie wspomnianego pisma za niezgodne z prawem i powinien był stwierdzić jego nieważność.
(17)
W wiadomości e-mail z dnia 11 września 2009 r. skarżący przekazał Komisji dalsze informacje.
(18)
W dniu 14 października 2009 r. służby Komisji spotkały się z przedstawicielami skarżącego. Po tym spotkaniu skarżący kilkakrotnie przekazywał Komisji dalsze informacje.
(19)
Pismem z dnia 21 października 2009 r. Komisja zwróciła się do Grecji o udzielenie dodatkowych informacji. Pismem z dnia 13 listopada 2009 r. Grecja poprosiła o więcej czasu na udzielenie odpowiedzi, na co Komisja wyraziła zgodę w e-mailu z dnia 18 listopada 2009 r. W dniach 11 i 14 stycznia 2010 r. Grecja odpowiedziała Komisji.
(20)
Wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości odpowiedział na wniosek Simvoulio tis Epikreatias („rada państwa”) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE (obecnie art. 267 TFUE), w szczególności w odniesieniu do stosowania przepisów UE dotyczących zamówień publicznych do przedmiotowej procedury przetargowej. Trybunał Sprawiedliwości orzekł m.in., że umowa, taka jak zawierana w następstwie przedmiotowej procedury przetargowej, nie jest objęta - jako całość - zakresem stosowania dyrektyw w dziedzinie zamówień publicznych (7). Ponadto Trybunał zwrócił uwagę, że wniosek ten nie wyklucza tego, że umowa powinna przestrzegać podstawowych reguł i ogólnych zasad Traktatu, w szczególności w zakresie swobody przedsiębiorczości oraz swobodnego przepływu kapitału.
(21)
Pismem z dnia 6 lipca 2010 r. Komisja powiadomiła Grecję o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania określonego w art. 108 ust. 2 TFUE dotyczącego wspomnianego środka („decyzja w sprawie wszczęcia postępowania”).
(22)
Decyzja Komisji w sprawie wszczęcia postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (8). Komisja wezwała zainteresowane strony do zgłaszania uwag na temat wspomnianego środka.
(23)
Po wszczęciu postępowania Komisja otrzymała uwagi od dwóch zainteresowanych stron, a mianowicie od przedstawicieli domniemanego beneficjenta (Athens Resort Casino Holdings (9), w imieniu HR) (10) oraz od przedstawicieli skarżącego (Club Hotel Casino Loutraki, w imieniu CA) (11). W piśmie z dnia 6 sierpnia 2010 r. Grecja przedstawiła swoje uwagi. Pismem z dnia 29 października 2010 r. przesłano uwagi zainteresowanych stron Grecji, która odpowiedziała pismem z dnia 25 listopada 2010 r.
(24)
W dniu 16 grudnia 2010 r. (12), Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że Sąd (poprzednio Sąd Pierwszej Instancji) niesłusznie uznał, że pierwotne zaskarżenie „zamknięcia administracyjnego” sprawy przez Komisję nie wymaga rozpatrzenia.
2. OPIS ŚRODKA
(25)
W październiku 2001 r. władze greckie wszczęły postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w celu sprzedaży 49 % kapitału kasyna Mont Parnès (13). Do postępowania przystąpiło dwóch oferentów, mianowicie Kazino Attikis (Casino Attikis lub CA) i konsorcjum Hyatt Regency - Elliniki Technodomiki (konsorcjum Hyatt Regency lub HR), z których obaj zostali wybrani do udziału w drugim etapie procedury przetargowej (14), na warunkach określonych we właściwych przepisach krajowych. W wyniku rzekomo nieprawidłowego postępowania zamówienie zostało udzielone HR. W poniższych motywach 26-29 opisano zdarzenia prowadzące do udzielenia tego zamówienia zgodnie z informacjami dostępnymi Komisji.
(26)
Zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi zwycięskiego oferenta wyłania się w drodze przetargu (zgłaszania wyższej ceny w ramach aukcji), przy czym cenę wywoławczą sprzedaży ustalono na 80 mln EUR. Komisja przetargowa rozpieczętowuje złożone przez oferentów koperty, które zawierają ofertę finansową każdego z oferentów, i ogłasza kolejno każdą ofertę. Oferent składający ofertę o niższej wartości ma prawo w kolejnej rundzie złożyć nową ofertę w zapieczętowanej kopercie. Ta nowa oferta musi przynajmniej osiągnąć poziom najwyższej oferty wstępnej powiększonej o 1 % (15). Dalsze składanie ofert toczy się przez nieokreślony czas w oddzielnych rundach, dopóki jeden z oferentów nie wycofa się, w którym to przypadku ofertę ostatniego oferenta ogłasza się jako tymczasową najkorzystniejszą ofertę. Komisja przetargowa przedkłada protokół określający oferenta, który złożył najkorzystniejsza ofertę, zarządowi organu ds. rozwoju turystyki Grecji (ETA).
(27)
W pierwszej rundzie, w dniu 31 maja 2002 r., dwaj kandydaci jednocześnie złożyli swoje oferty w zapieczętowanych kopertach w siedzibie ETA. Oferta CA opiewała na 91 183 652 EUR, natomiast oferta HR na 80 075 000 EUR. Koperta tego drugiego oferenta zawierała jednak - oprócz jego oferty - oświadczenie kwestionujące zgodność z prawem udziału konsorcjum CA w procedurze przetargowej. CA wyraziło sprzeciw wobec tego oświadczenia, twierdząc, że sformułowanie zastrzeżeń sprawia, że oferta finansowa HR jest niedopuszczalna. Komisja ds. zastrzeżeń odrzuciła zastrzeżenie CA, uznając, że oświadczenie HR nie ma wpływu na ważność oferty.
(28)
W drugiej rundzie HR złożyło w zapieczętowanej kopercie ofertę w wysokości 92 105 888 EUR, której ponownie towarzyszyło to samo pisemne oświadczenie. Po zakończeniu drugiej rundy przedstawiciel prawny CA złożył kopertę z ofertą finansową na trzecią rundę, a także przedłożył zarządowi ETA odrębne oświadczenie dotyczące naruszenia warunków postępowania w odniesieniu do wymogów dotyczących ważności postępowania. Komisja przetargowa odrzuciła to oświadczenie z powodu tego, że byłoby ono dopuszczalne jedynie wówczas, gdyby zostało przedłożone w formie zastrzeżenia, wchodzącego w zakres kompetencji komisji ds. zastrzeżeń. Przedstawiciel prawny CA poprosił wówczas komisję o przedłużenie terminu o pięć minut, aby podjąć decyzję co do dalszych działań. Wyrażono zgodę na to przedłużenie i przedstawiciele CA zabrali ze stołu komisji zarówno pisemne oświadczenie, jak i kopertę z ofertą. Gdy powrócili przed upływem pięciu minut, oświadczyli, że nie zamierzają zgłaszać zastrzeżenia, i złożyli ofertę. Następnie HR zgłosiło zastrzeżenie i zażądało, aby trzecią rundę składania ofert uznać za niedopuszczalną ze względu na fakt, że CA złożyło ofertę, którą wycofało, a następnie złożyło ponownie. Komisja ds. zastrzeżeń przyjęła zastrzeżenie HR i ofertę CA (16) wykluczono z postępowania.
(29)
Po wykluczeniu oferty CA na trzecią rundę komisja przetargowa przesłała (17) zarządowi ETA kopię protokołu swojego ósmego posiedzenia, na którym HR uznano za pierwszego oferenta, który złoży tymczasowo najkorzystniejszą ofertę (z ofertą w wysokości 92 105 888 EUR), a CA za oferenta, który złożył drugą tymczasowo najkorzystniejszą ofertę. Wydaje się, że komisja przetargowa nie otworzyła oferty CA na trzecią rundę ani nie zwróciła mu zapieczętowanej koperty, ale przekazała ją ETA w celu umieszczenia w sejfie (18). Zarząd ETA zwołał nadzwyczajne walne zgromadzenie. Następnie, w dniu 5 czerwca 2002 r., dyrektor generalny ETA i przedstawiciel prawny Kantor Capital, doradcy gospodarczego odpowiedzialnego za postępowanie, zostali upoważnieni do poproszenia HR o poprawienie oferty. Następnie HR podwyższyło proponowaną kwotę do 110 mln EUR. W dniu 12 czerwca 2002 r. CA przedłożyło zarządowi ETA pismo z ofertą w wysokości 162 mln EUR, która została później odrzucona, ponieważ złożono ją po zakończeniu procedury przetargowej. Ostatecznie HR dodatkowo poprawiło ofertę, podwyższając ją do kwoty 120 mln EUR (19).
3. DECYZJA O WSZCZĘCIU FORMALNEGO POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO
(30)
Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające, ponieważ nie była w stanie rozwiać swoich wątpliwości co do tego, czy państwo greckie sprzedało 49 % kapitału kasyna Mont Parnès oferentowi, który złożył najkorzystniejszą ofertę, w procedurze sprzedaży spełniającej wymogi w zakresie otwartości, przejrzystości i niedyskryminacji. W szczególności Komisja nie była pewna, czy podczas procedury sprzedaży doszło do niezgodnego z prawem preferencyjnego traktowania kupującego oraz czy wskutek tego zapłacono cenę rynkową. Komisja jest zdania, że wykluczenie CA z udziału w przetargu i złożenie przez CA oferty w wysokości 162 mln EUR po zakończeniu procedury przetargowej może wskazywać na sprzedaż udziałów po cenie niższej od ich wartości, a zatem na istnienie pomocy w postaci utraconych zasobów państwowych.
4. UWAGI GRECJI
(31)
W piśmie z dnia 6 sierpnia 2010 r. Grecja przedstawiła swoje uwagi. Grecja kwestionuje istnienie pomocy państwa z tego powodu, że procedura przetargowa dotycząca sprzedaży jej udziałów w kapitale kasyna Mont Parnès została przeprowadzona zgodnie z mającym zastosowanie ustawodawstwem oraz że 49 % udziałów w Casino sprzedano po cenie rynkowej.
(32)
Władze greckie przede wszystkim podkreślają, że wybór uczestników przetargu i cała procedura przetargowa były w pełni zgodne z prawem i przeprowadzone zgodnie z zasadami dotyczącymi zaproszeń do składania ofert (20), które to zasady reguluje obowiązujące ustawodawstwo, oraz że obaj oferenci uczestniczący w przetargu bez zastrzeżeń przyjęli wspomniane zaproszenia do składania ofert.
(33)
Władze greckie wyjaśniają również, że oświadczenie HR, znajdujące się w kopercie zawierającej ofertę finansową HR zarówno w pierwszej, jak i w drugiej rundzie procedury przetargowej, nie miało wpływu na ważność ofert finansowych, lecz odnosiło się do samego udziału CA w procedurze przetargowej, a zatem komisja ds. zastrzeżeń słusznie uznała oferty finansowe HR za zgodne z prawem.
(34)
Władze greckie ponadto argumentują bardziej szczegółowo, że przedłożona przez CA w trzeciej rundzie procedury przetargowej oferta, co do której skarżący utrzymuje, że opiewała na 107 mln EUR, została wykluczona, ponieważ kopertę usunięto z pola widzenia komisji przetargowej. W tych okolicznościach komisja nie mogła mieć pewności, czy oferta nie została zmieniona. W każdym razie ponowne złożenie oferty oznaczałoby drugie złożenie oferty w tej samej rundzie, co jest niezgodne z przepisami.
(35)
Władze greckie wyjaśniają, że złożona w drugiej rundzie oferta HR na kwotę 92 105 888 EUR, podwyższona w stosunku do początkowej oferty wynoszącej 91 183 652 EUR, złożonej przez CA w pierwszej rundzie, była zgodna z zasadami przetargu, ponieważ zgodnie z warunkami zaproszeń do składania ofert każda nowa oferta musiała być podwyższona o 1 %, a nie o 10 %, jak przyjęto w decyzji Komisji w sprawie wszczęcia postępowania. W związku z tym zasady przetargu były przestrzegane pod tym względem.
(36)
Władze greckie utrzymują także, że ostatnia oferta CA na kwotę 162 mln EUR, którą CA, jak twierdzi, było gotowe zapłacić, jest nieważna, ponieważ została złożona po zakończeniu procedury przetargowej i poza nią. Przyjęcie tej oferty oznaczałoby naruszenie zasady legalności, biorąc pod uwagę fakt, że celem procedury przetargu publicznego jest nie tylko służenie interesom finansowym państwa, ale też służenie szerszemu interesowi publicznemu, tj. zapewnieniu najwyższej możliwej ceny przy jednoczesnym poszanowaniu zasady legalności (tj. przepisów prawa określonych w odniesieniu do zaproszeń do składania ofert oraz dokumentacji przetargowej, a także w innych mających zastosowanie przepisach).
(37)
Władze greckie wyjaśniają dalej, że nie mogły po prostu unieważnić przetargu i rozpocząć nowego, ponieważ oznaczałoby to ponowne przeprowadzenie całej procedury po raz czwarty w ciągu ośmiu lat, co naraziłoby na szwank międzynarodową reputację Grecji, przy czym nie ma pewności, że powtórzenie procedury przetargowej doprowadziłoby do osiągnięcia ceny 162 mln EUR. Pod tym względem Grecja kwestionuje nawet wiarygodność oferty w wysokości 162 mln EUR, ponieważ CA miało świadomość, że przyjęcie tej oferty doprowadziłoby jedynie do unieważnienia procedury i wszczęcia nowej.
(38)
Ponadto władze greckie potwierdzają (21), że ostatecznie zapłacona cena (120 mln EUR) była rozsądna, ponieważ była o 25,5 % wyższa od wyceny eksperta opiewającej na 95,4 mln EUR, której przed procedurą przetargową dokonał niezależny rzeczoznawca i która do zakończenia procedury była zapieczętowana. Władze greckie twierdzą, że wyceny tej - mimo że nie była ona konieczna z uwagi na procedurę przetargową - zażądano w celu jeszcze lepszego zabezpieczenia interesów Grecji (22).
(39)
Jeżeli chodzi o twierdzenia skarżącego, że pierwotne warunki zaproszeń do składania ofert zostały ulepszone na mocy późniejszej ustawy nr 3139/2003 potwierdzającej prywatyzację, władze greckie wyjaśniają, że ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert nie zostały zmienione ani ustawą nr 3139/2003 ani w żaden inny sposób. Zdaniem Grecji w ustawie tej po prostu uregulowano kwestię różnych pozwoleń związanych z inwestowaniem i z prowadzeniem kasyna, a także zawarto w niej środki mające na celu ochronę pracowników po prywatyzacji. Ustawa ta nie zwolniła HR z obowiązku zainwestowania kwoty 44 mln EUR w kasyno Mont Parnès, a zawarta w umowie klauzula dotycząca zwrócenia HR 70 % ceny w przypadku przyznania zezwolenia na prowadzenie działalności innemu kasynu przed 2012 r. była już wyraźnym postanowieniem określonym w zaproszeniu do składania ofert.
(40)
Władze greckie odnotowują zatem, że cena sprzedaży odzwierciedla wartość rynkową 49 % udziałów w kapitale kasyna Mont Parnès.
(41)
Na poparcie swojego twierdzenia, że w procedurze przetargowej nie wystąpiły żadne nieprawidłowości, władze greckie powołują się na kilka orzeczeń sądów krajowych, w których przeanalizowano legalność procedury przetargowej w świetle prawa krajowego. Jak dotąd sądy krajowe nie stwierdziły żadnych nieprawidłowości w przetargu i odrzuciły z tego względu różne wnioski składane przez CA w tej kwestii (23). Spośród orzeczeń sądów krajowych, potwierdzających prawidłowość przetargu, władze greckie w szczególności powołują się na następujące orzeczenia:
a) Postępowanie przed sądami cywilnymi:
(42)
W wyroku 8118/2002 (24) Sąd Pierwszej Instancji dla Aten odrzucił wniosek złożony przez CA i orzekł, co następuje:
-
komisja przetargowa i komisja ds. zastrzeżeń słusznie uznały, że oferty HR w pierwszej i drugiej rundzie były zgodne z zaproszeniami do składania ofert. Załączenie przez HR oświadczenia do oferty nie miało wpływu na bezwarunkowy charakter jego ofert,
-
CA złożyło ofertę o godzinie 15.30, tj. na początku trzeciej rundy, jak określiła komisja przetargowa na koniec rundy drugiej. Ofertę wycofał przedstawiciel CA z własnej woli i na własne żądanie, mimo że przewodniczący komisji przetargowej usiłował go przed tym powstrzymać. Gdyby przewodniczący komisji przetargowej wyraźnie ostrzegł przedstawiciela CA przed wycofaniem oferty, stanowiłoby to dyskryminacyjne traktowanie korzystne dla CA, a niekorzystne dla HR,
-
komisja ds. zastrzeżeń słusznie uznała drugą ofertę CA złożoną w trzeciej rundzie za niedopuszczalną. Każdy oferent mógł złożyć tylko jedną ofertę w każdej rundzie. Ponadto gdyby druga oferta CA w trzeciej rundzie została uznana za dopuszczalną, spowodowałoby to naruszenie zasady przejrzystości. Przedstawiciel CA wycofał pierwszą zapieczętowaną kopertę CA, opuścił miejsce, w którym odbywał się przetarg, i po powrocie przedłożył zapieczętowaną kopertę, co do której nie można było sprawdzić, czy jest tą samą, pierwszą kopertą (25).
b) Postępowanie przed sądami administracyjnymi:
(43)
Według władz greckich obecnie przed Radą Państwa (Najwyższy Sąd Administracyjny) toczy się sprawa dotycząca innego wniosku złożonego przez CA w kwestii domniemanej niezgodności procedury przetargowej z prawem (26). Obecnie oczekiwany jest wyrok ostateczny; władze greckie odnotowują jednak, że sędzia sprawozdawca zaproponował odrzucenie wniosku CA jako niedopuszczalnego na podstawie jurysdykcji i nieuzasadnionego pod względem merytorycznym (27).
c) Postępowanie karne
(44)
W wyniku powództwa wniesionego w 2002 r. przez CA przeciwko członkom komisji przetargowej, komisji ds. zastrzeżeń, ETA, konsultantowi ds. wyceny (American Appraisal Hellas Ltd) oraz doradcy finansowemu (Kantor) w sprawie ich zachowania podczas procedury przetargowej Rady Sędziów Sądu Apelacyjnego, której przekazano sprawę do rozpatrzenia, wydała orzeczenie uniewinniające (28) i stwierdziła w szczególności, co następuje:
-
ani pierwsza, ani druga decyzja komisji ds. zastrzeżeń nie były niezgodne z prawem i nie znaleziono wystarczających dowodów na nieprawidłowe zachowanie ze strony jej członków. Przez odrzucenie zastrzeżenia CA w rundzie pierwszej i drugiej oraz przyjęcie z drugiej strony zastrzeżenia HR w rundzie trzeciej członkowie komisji ds. zastrzeżeń nie naruszyli warunków zaproszeń do składania ofert i nie traktowali obu oferentów odmiennie,
-
decyzje komisji przetargowej nie były niezgodne z prawem, a członkowie komisji przetargowej nie traktowali obu oferentów odmiennie; ponadto komisja przetargowa była zobowiązana - zgodnie z warunkami zaproszeń do składania ofert - przestrzegać ustaleń komisji ds. zastrzeżeń,
-
przedstawiciel ETA nie naruszył właściwych przepisów krajowych, prosząc oferenta, który złożył pierwszą tymczasowo najkorzystniejszą ofertę, (HR) o poprawienie oferty finansowej; przedstawiciel ETA nie był upoważniony do podejmowania negocjacji i nie miał kompetencji, aby unieważnić lub odwołać procedurę przetargową.
(45)
Orzeczenie uniewinniające, o którym mowa w pkt 44, było dalej zaskarżane przed sądami krajowymi (29) i niedawno Sąd Apelacyjny dla Aten wydał wyrok uniewinniający wszystkie oskarżone osoby (wyrok 466/2011). Pełny tekst tego wyroku nie jest jeszcze dostępny.
(46)
Podsumowując, z uwagi na wszystkie powyższe spostrzeżenia władze greckie utrzymują, że przedmiotowy środek nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 TFUE.
5. UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(47)
Pismem z dnia 4 sierpnia 2010 r. przedstawiciele domniemanego beneficjenta (tj. Athens Resort Casino Holdings w imieniu HR) włączyli się w postępowanie Komisji jako zainteresowana strona. Domniemany beneficjent przedłożył te same uwagi co uwagi Grecji, które streszczono w sekcji 4.
(48)
Ponadto domniemany beneficjent twierdzi, że cena faktycznie zapłacona za udziały w kasynie wynosiła 120 mln EUR, czyli o 10 mln EUR więcej, niż wcześniej uzgodniono (30). Cena ta była zatem jeszcze wyższa od kwoty 95,4 mln EUR podanej w profesjonalnej wycenie przeprowadzonej (ale nieujawnionej) przed rozpoczęciem procedury przetargowej.
(49)
Domniemany beneficjent argumentuje także, ETA nie tylko nie miał obowiązku, ale również nie miał prawa zwracać się do oferenta, który złożył drugą tymczasowo najkorzystniejszą ofertę, ponieważ oznaczałoby to rozpoczęcie nowych rund negocjacji i stanowiłoby naruszenie warunków zaproszeń do składania ofert. Twierdzi ponadto że nie było ryzyka, że oferta w wysokości 162 mln EUR złożona przez CA poza procedurą przetargową będzie potraktowana poważnie i że ofertę tę złożono wyłącznie w celu spowodowania unieważnienia procedury przetargowej. Potwierdza, że z pewnością zakwestionowałby każdą decyzję o przyjęciu tej oferty, która stanowiłaby ryzyko unieważnienia całej procedury. Pod tym względem wskazuje również opinię Rady Prawnej Państwa, w której potwierdzono, że oferta CA nie mogła być uwzględniona ani przyjęta (31).
(50)
Domniemany beneficjent podaje również w wątpliwość założenie dotyczące zakłócenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową, poczynione przez Komisję w decyzji w sprawie wszczęcia postępowania, gdzie stwierdzono, że gry hazardowe stanowią działalność o zasięgu światowym oraz że przedsiębiorstwa działające w tej branży prowadzą działalność gospodarczą na rynku międzynarodowym. Domniemany beneficjent twierdzi, że kasyno Mont Parnès nie prowadzi działalności międzynarodowej, a jedynie lokalną, a zatem nie konkuruje z kasynami za granicą.
(51)
Pismem z dnia 29 września 2010 r. Club Hotel Casino Loutraki AE (w imieniu CA) (32) włączył się w postępowanie Komisji jako zainteresowana strona. W piśmie tym twierdzi, że jeśli chodzi o ilościowe określenie domniemanej pomocy, należy uwzględnić również różnicę między ofertami i wpływ ustawy zatwierdzającej na obowiązki nabywcy wynikające z warunków publicznej procedury przetargowej.
6. OCENA ŚRODKA
6.1. Istnienie pomocy państwa i zbycie udziałów poprzez sprzedaż na rzecz inwestora branżowego
(52)
Artykuł 107 ust. 1 TFUE stanowi, że z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
(53)
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE (33) oraz z zasadami i praktykami Komisji w sprawie pomocy państwa w kontekście prywatyzacji (34), gdy państwo członkowskie dokonuje zakupu lub sprzedaży udziałów przedsiębiorstw, korzyść nie ma miejsca, jeżeli zachowanie państwa członkowskiego jest zgodne z zachowaniem prywatnego inwestora.
(54)
W szczególności, gdy sprzedaż udziałów odbywa się na giełdzie, zasadniczo zakłada się, że przebiega ona na warunkach rynkowych i nie wiąże się z żadnymi korzyściami. Jeżeli jednak zbycie następuje poprzez sprzedaż na rzecz inwestora branżowego, można założyć, że nie istnieje żadna korzyść, jeśli spełnione są następujące warunki: po pierwsze, udziały sprzedawane są w procedurze konkurencyjnego przetargu, który jest otwarty dla wszystkich chętnych, przejrzysty i niedyskryminacyjny; po drugie, nie istnieją warunki, które nie są zwyczajowymi wymogami stosowanymi w przypadku porównywalnych umów zawieranych między podmiotami prywatnymi i które potencjalnie mogą obniżać cenę sprzedaży; po trzecie, udziały sprzedawane są oferentowi oferującemu najwyższą cenę; oraz po czwarte, oferenci muszą mieć wystarczająco dużo czasu i informacji, by dokonać prawidłowej wyceny aktywów, których dotyczą oferty.
(55)
Innymi słowy, gdy prywatyzacja przeprowadzana jest poprzez sprzedaż na rzecz inwestora branżowego, punktem odniesienia dla oceny, czy transakcja dotycząca aktywów państwowych wiąże się z korzyścią, jest to, czy postawiony w podobnej sytuacji rynkowy podmiot gospodarczy zachowałby się tak samo, tj. czy sprzedałby przedsiębiorstwo po tej samej cenie. Kwestie pozaekonomiczne, takie jak na przykład: względy związane z polityką przemysłową, kwestie zatrudnienia lub cele rozwoju regionalnego, które nie byłyby uwzględniane przez prywatny podmiot gospodarczy, nie mogą być brane pod uwagę jako powody zaakceptowania niższej ceny, lecz wręcz przeciwnie - świadczą o istnieniu korzyści. Zasada ta była wielokrotnie wyjaśniana przez Komisję i konsekwentnie potwierdzana przez Trybunał (35).
(56)
Jeżeli zatem nie został spełniony którykolwiek z wymienionych wyżej wymogów, Komisja uznaje, że sprzedaż publiczną należy przeanalizować pod kątem ewentualnej pomocy, a zatem trzeba o niej powiadomić. Przestrzeganie tych wymogów umożliwia zagwarantowanie, że państwo uzyska za swoje aktywa najwyższą cenę, tj. cenę rynkową i że sprzedaż nie będzie wiązała się z korzyścią.
6.2. Sprzedaż 49 % udziałów w kapitale kasyna Mont Parnès
(57)
Wszczynając postępowanie na mocy art. 108 ust. 2 TFUE, Komisja miała wątpliwości, czy sprzedaż kasyna Mont Parnès została przeprowadzona w otwartej, przejrzystej i niedyskryminacyjnej procedurze przetargowej. Zgodnie z dostępnymi na tym etapie informacjami Komisja uznała, że stwierdzenie, czy doszło do niezgodnego z prawem preferencyjnego traktowania oraz czy zapłacono ostatecznie cenę rynkową, przysparza znacznych trudności. Komisja obawiała się, że nieprawidłowości w procedurze przetargowej mogły doprowadzić do zaistnienia pomocy państwa.
(58)
Następnie Komisja przeprowadziła ocenę istotnych faktów w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego. Ocena ta oparta jest na materiale dowodowym dostępnym w odniesieniu do przedmiotowego środka.
(59)
Na różnych etapach postępowania Komisja otrzymywała informacje o różnych działaniach prawnych na poziomie krajowym, które potwierdzały prawidłowość pierwotnej procedury przetargowej. Komisja odnotowuje, że do dnia dzisiejszego różne orzeczenia sądów na poziomie krajowym nie wydają się potwierdzać uwag poczynionych przez skarżącego w odniesieniu do nieprawidłowości i nierównego traktowania w trakcie procedury przetargowej (zob. także motywy 41-46 powyżej). Sądy krajowe wydają się jak dotąd potwierdzać, w oparciu o przepisy krajowe, zgodność z prawem i niedyskryminacyjny charakter procedury przetargowej.
(60)
Chociaż ocena Komisji nie jest uwarunkowana orzeczeniami sądów krajowych, to można w niej uwzględnić te orzeczenia jako jeden z czynników w analizie. Komisja odnotowuje jednak, że celem niniejszej oceny w żadnym razie nie jest interpretacja przepisów krajowych, co należy do wyłącznych kompetencji państwa członkowskiego.
(61)
W tym kontekście Komisja stwierdza, że zgodność z prawem procedury przetargowej na mocy przepisów krajowych, opisana i uzasadniona poprzez obszerne i szczegółowe badanie przeprowadzone dotychczas przez różne sądy krajowe, stanowi ważną wskazówkę prawidłowości i niedyskryminacyjnego charakteru procedury przetargowej. To widoczne potwierdzenie prawidłowości przetargu w oparciu o przepisy krajowe Komisja może wziąć pod uwagę, poza innymi czynnikami, w swojej ocenie opartej na przepisach UE dotyczących pomocy państwa, z której wynika, że procedura przetargowa była otwarta, bezwarunkowa i niedyskryminacyjna.
(62)
Jeżeli chodzi o kwestię poruszoną w decyzji w sprawie wszczęcia postępowania, a mianowicie że jedna z ofert naruszała zasadę określoną w zaproszeniu do składania ofert w odniesieniu do minimalnego zwiększenia oferty w stosunku do poprzedniej, Komisja odnotowuje, że kwestia ta została rozwiązana, ponieważ wymagany wzrost wynosił 1 %, a nie 10 %, jak dano Komisji do zrozumienia. W związku z tym Komisja uważa, że zasady procedury przetargowej były przestrzegane pod tym względem.
(63)
Jeżeli chodzi o domniemane odmienne traktowanie różnych zastrzeżeń sformułowanych w trakcie procedury przetargowej, Komisja odnotowuje także, że władze greckie udzieliły zadowalającego wyjaśnienia przyczyn wykluczenia oferty CA z procedury przetargowej w świetle mających zastosowanie przepisów, które zabraniają drugiego składania oferty w tej samej rundzie przetargu.
(64)
Jeżeli chodzi o domniemane nierówne traktowanie różnych ofert złożonych po zakończeniu procedury przetargowej, Komisja uważa, że różnicę w traktowaniu, polegającą na negocjowaniu podniesienia ceny ze zwycięskim oferentem i odmówieniu uwzględnienia oferty skarżącego wynoszącej 162 mln EUR, można, biorąc pod uwagę istniejące wątpliwości co do zgodności z prawem tej ostatniej, uznać za dozwoloną praktykę w procedurze przetargowej. Ponadto Komisja nie może uznać, że niedopuszczalna oferta skarżącego w wysokości 162 mln EUR była wiarygodna, ponieważ została ona złożona już po zakończeniu procedury przetargowej i z naruszeniem jej zasad proceduralnych.
(65)
Jeżeli chodzi o sugestię, że cała procedura mogła zostać unieważniona, władze greckie stwierdziły, że oznaczałoby to ponowne przeprowadzenie procedury, wiążące się z możliwym ryzykiem dalszego obniżenia uzyskanej ceny.
(66)
Władze greckie stwierdziły też, że zakres wymagań i obowiązków wynikających z zamówienia publicznego nie został zmieniony ustawą 3139/2003 ani w żaden inny sposób.
(67)
Jeżeli chodzi o uzyskaną cenę, Komisja odnotowuje, że cena ostatecznie zapłacona za kasyno, wynosząca 120 mln EUR (36), chociaż nadal niższa od niedopuszczalnej oferty na kwotę 162 mln EUR, którą skarżący, jak twierdzi, był gotów złożyć po wykluczeniu z procedury, jest jednak wyższa niż najwyższa oferta w wysokości 107 mln EUR, którą skarżący wydawał się złożyć, jak również - nawet w większym stopniu (25,5 %) - niż kwota 95,4 mln EUR określona przed procedurą w ramach wyceny wartości kapitału przez eksperta.
6.3. Wniosek
(68)
Po wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego władze greckie zadowalająco odpowiedziały na wstępne wątpliwości wyrażone przez Komisję w decyzji w sprawie wszczęcia postępowania. Komisja w szczególności nie znalazła dowodów, które pozwalałyby na sformułowanie wniosku, że domniemanego beneficjenta traktowano w sposób preferencyjny, prowadzący do uzyskania korzyści. Przypuszcza się, że wskutek sprzedaży udziałów w kasynie oferentowi, który złożył najkorzystniejszą ofertę, w otwartej, bezwarunkowej i niedyskryminacyjnej procedurze przetargowej Grecja uzyskała najwyższą cenę rynkową i nie utraciła zasobów państwowych. Komisja może zatem przyjąć, że w podobnych okolicznościach prywatny gospodarczy sprzedałby odpowiednie udziały w kasynie za podobną cenę. W związku z tym Komisja uważa, że sprzedaż przez państwo greckie jego 49 % udziałów w kapitale kasyna Mont Parnès nie wiąże się z żadnymi korzyściami i tym samym nie stanowi pomocy państwa,
7. WNIOSEK
(69)
Komisja uznaje, że sprzedaż przez państwo greckie jego 49 % udziałów w kapitale kasyna Mont Parnès nie stanowi pomocy państwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Sprzedaż przez państwo greckie jego 49 % udziałów w kapitale kasyna Mont Parnès nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Greckiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 24 maja 2011 r.