NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 1191/2010
ze dne 16. prosince 2010,
kterým se mění nařízení (ES) č. 1794/2006, kterým se stanoví společný systém poplatků za letové navigační služby
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 550/2004 ze dne 10. března 2004 o poskytování letových navigačních služeb v jednotném evropském nebi (nařízení o poskytování služeb) (1), a zejména na čl. 15 odst. 4 uvedeného nařízení,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 549/2004 ze dne 10. března 2004, kterým se stanoví rámec pro vytvoření jednotného evropského nebe (rámcové nařízení), a zejména na čl. 5 odst. 3 uvedeného nařízení (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Komise (ES) č. 1794/2006 (3) stanoví nezbytná opatření k rozvoji systému poplatků za letové navigační služby, který je v souladu se systémem poplatků za traťové navigační služby vypracovaným organizací Eurocontrol. Vypracování společného systému poplatků za letové navigační služby poskytované během všech fází letu má pro provádění jednotného evropského nebe nesmírný význam. Systém by měl dosáhnout větší transparentnosti při stanovování a ukládání poplatků uživatelům vzdušného prostoru a při vymáhání těchto poplatků a hospodárnosti v poskytování letových navigačních služeb. Měl by rovněž podporovat efektivnost letů při zachování optimální úrovně bezpečnosti a stimulovat integrované poskytování služeb.
(2)
Za účelem zajištění efektivnosti celkového cíle zvýšení nákladové efektivnosti letových navigačních služeb by měl systém poplatků podporovat posílení nákladové a provozní efektivnosti v souladu s evropským hlavním plánem uspořádání letového provozu a na jeho podporu.
(3)
Nařízení (ES) č. 1794/2006 je třeba aktualizovat, aby byly finanční důsledky plánu výkonnosti promítnuty do systému poplatků, zejména s ohledem na náklady a mechanismus sdílení rizik provozu jakož i režimy pobídek popsané v nařízení Komise (EU) č. 691/2010 ze dne 29. července 2010, kterým se stanoví systém sledování výkonnosti letových navigačních služeb a funkcí sítě a mění nařízení (ES) č. 2096/2005, kterým se stanoví společné požadavky pro poskytování letových navigačních služeb (4). Nařízení (ES) č. 1794/2006 by mělo být tudíž odpovídajícím způsobem změněno.
(4)
Měla by být přijata vhodná ustanovení k zajištění hladkého přechodu na aktualizovaný systém poplatků.
(5)
Opatření stanovena v tomto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro jednotné nebe,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Změny nařízení (ES) č. 1794/2006
Nařízení (ES) č. 1794/2006 se mění takto:
1)
Článek 1 se mění takto:
a)
Odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Toto nařízení stanoví opatření potřebná pro vypracování společného systému poplatků za letové navigační služby, který je v souladu se systémem poplatků za traťové služby vypracovaným organizací Eurocontrol.“.
b)
Odstavce 5 a 6 se nahrazují tímto:
„5. S výhradou čl. 1 odst. 3 třetí větou nařízení Komise (EU) č. 691/2010 (5), mohou členské státy rozhodnout, že se toto nařízení nevztahuje na letové navigační služby poskytované na letištích, kde obchodní letecká doprava dosahuje méně než 50 000 pohybů za rok, bez ohledu na maximální vzletovou hmotnost a počet sedadel.
Členské státy o takovém rozhodnutí uvědomí Komisi. Komise pravidelně zveřejní aktualizovaný seznam letišť, na která se na základě rozhodnutí členských států toto nařízení na navigační služby nevztahuje.
6. Jde-li o letové navigační služby poskytované na letištích, kde obchodní letecká doprava dosahuje méně než 150 000 pohybů za rok, bez ohledu na maximální vzletovou hmotnost a počet sedadel, mohou členské státy před každým referenčním obdobím uvedeným v čl. 11 odst. 3 písm. d) nařízení (ES) č. 594/2004 rozhodnout nečinit následující:
a)
počítat stanovené náklady v souladu s článkem 6 tohoto nařízení;
b)
počítat poplatky za přibližovací a letištní služby stanovené v článku 11 tohoto nařízení;
c)
stanovovat jednotkové sazby poplatků uvedené v článku 13 tohoto nařízení.
První pododstavec se použije, aniž by bylo dotčeno používání zásad uvedených v článcích 14 a 15 nařízení (ES) č. 550/2004 a pokud je dodržen čl. 1 odst. 3 třetí věta nařízení (ES) č. 691/2010.
Členské státy, které se rozhodnou nečinit úkony uvedené v prvním pododstavci, vypracují podrobné hodnocení, v jakém rozsahu jsou splněny podmínky stanovené v příloze I tohoto nařízení. Součástí tohoto hodnocení je konzultace se zástupcem uživatelů vzdušného prostoru.
Tyto členské státy předloží Komisi podrobnou zprávu o hodnocení uvedeném ve třetím pododstavci. Zpráva je podpořena důkazy, zahrne výsledek konzultace s uživateli a plné odůvodní závěry dotyčného členského státu. Po konzultaci s dotčeným členským státem může
Komise rozhodnout, že podmínky stanovené v příloze I tohoto nařízení nejsou splněny, a může nejpozději dva měsíce po obdržení zprávy požádat členský stát o opětovné provedení hodnocení na základě revidovaných podmínek.
Pokud Komise takové rozhodnutí učiní, vymezí které části hodnocení mají být revidovány a uvede pro to důvody.
Požádala-li Komise o revidované hodnocení, dotyčný členský stát předloží zprávu o závěrech uvedeného revidovaného hodnocení ve lhůtě dvou měsíců poté, co obdržel žádost Komise.
Konečná zpráva se zveřejní a platí po dobu trvání dotyčného referenčního období.
2)
V článku 2 se doplňují tato písmena:
„h)
„stanovenými náklady“ se rozumí náklady předem stanovené členským státem podle čl. 15 odst. 2 písm. a) nařízení (ES) č. 550/2004;
i)
„referenčním obdobím“ se rozumí referenční období pro systém sledování výkonnosti stanovený v čl. 11 odst. 3 písm. d) nařízení (ES) č. 549/2004;
j)
„pohyby obchodní letecké dopravy“ se rozumí celkový součet vzletů a přistání obchodní letecké dopravy vypočítaný jako průměr za tři roky, které předcházejí přijetí plánu výkonnosti uvedenému v článku 12 nařízení (EU) č. 691/2010;
k)
„jinými příjmy“ se rozumí příjmy získané od veřejných orgánů nebo příjmy z komerčních činností a/nebo, v případě výkonových jednotek, příjmy získané ze smluv a dohod mezi poskytovateli letových navigačních služeb a provozovateli letišť, které zvýhodňují poskytovatele letových navigačních služeb pokud jde o výši jednotkových sazeb.“.
3)
V článku 3 se odstavce 1, 2 a 3 nahrazují tímto:
„1. Systém poplatků se řídí zásadami stanovenými v článku 15 nařízení (ES) č. 550/2004.
2. Stanovené náklady na traťové letové navigační služby jsou financovány z traťových poplatků uložených uživatelům letových navigačních služeb v souladu s ustanoveními kapitoly III a/nebo z jiných příjmů.
3. Stanovené náklady na přibližovací a letištní služby jsou financovány z poplatků za přibližovací a letištní služby uložených uživatelům letových navigačních služeb v souladu s ustanoveními kapitoly III a/nebo z jiných příjmů. Ty mohou zahrnovat křížové subvence poskytnuté v souladu s právem Unie.“.
4)
V článku 4 se odstavce 3 a 4 nahrazují tímto:
„3. Oblast zpoplatnění traťových služeb se rozprostírá od zemského povrchu a zahrnuje i horní vzdušný prostor. Členské státy mohou vyčlenit určitou oblast v složitých oblastech přibližovacích a letištních služeb uvnitř oblasti zpoplatnění.
4. Pokud oblasti zpoplatnění procházejí vzdušným prostorem více než jednoho členského státu, k čemuž může dojít v důsledku vytvoření společné oblasti zpoplatnění ve funkčním bloku vzdušného prostoru, zajistí dotčené členské státy v co nejvyšší míře shodné a jednotné používání tohoto nařízení na dotčený vzdušný prostor.
Pokud jednotné použití tohoto nařízení na dotyčný vzdušný prostor není možné, informují členské státy uživatele o rozdílech v používání tohoto nařízení transparentním způsobem a oznámí tyto rozdíly Komisi a Eurocontrolu.“.
5)
V článku 5 se odstavce 2 a 3 nahrazují tímto:
„2. Členské státy mohou určit následující náklady jako stanovené náklady v souladu s čl. 15 odst. 2 písm. a) nařízení (ES) č. 550/2004, pokud vzniknou v důsledku poskytování letových navigačních služeb:
a)
náklady vzniklé příslušným vnitrostátním orgánům;
b)
náklady vzniklé kvalifikovaným subjektům uvedeným v článku 3 nařízení (ES) č. 550/2004;
c)
náklady plynoucí z mezinárodních dohod.
3. V souladu s čl. 15a odst. 3 nařízení (ES) č. 550/2004, aniž jsou dotčeny jiné zdroje financování a v souladu s právem Unie, lze část příjmů pocházejících z poplatků využít na financování společných projektů pro funkce související se sítí, které jsou mimořádně důležité pro zvýšení celkové výkonnosti uspořádání letového provozu a letových navigačních služeb v Evropě. V takovýchto případech členské státy zajistí uplatnění komplexního a transparentního účetnictví, aby se zajistilo, že uživatelé vzdušného prostoru nebudou zpoplatňováni dvakrát. Stanovené náklady, ze kterých se financuje společný projekt, musí být jasně určeny v souladu s přílohou II.“.
6)
Článek 6 se mění takto:
a)
Odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Stanovené náklady a skutečné náklady zahrnují náklady na způsobilé služby, zařízení a činnosti uvedené v článku 5 tohoto nařízení a určené v souladu s účetními požadavky stanovenými v článku 12 nařízení (ES) č. 550/2004.
Jednorázové nákladové dopady vyplývající ze zavedení mezinárodních účetních standardů lze však rozložit na období nepřesahující 15 let.
Aniž jsou dotčeny články 16 a 18 nařízení (EU) č. 691/2010, stanovené náklady se určují před začátkem každého referenčního období jako součást plánů výkonnosti uvedených v článku 11 nařízení (ES) č. 549/2004 a v čl. 10 odst. 3 písm. b) nařízení (EU) č. 691/2010 pro každý kalendářní během referenčního období jak v reálné, tak i nominální hodnotě. Jednotkové sazby se vypočítávají na základě nákladů vyjádřených v nominální hodnotě. Pro každý rok v referenčním období se rozdíl mezi stanovenými náklady vyjádřenými v nominální hodnotě před referenčním obdobím a stanovenými náklady upravenými na základě skutečné inflace zaznamenané Komisí (Eurostatem) pro daný rok převede nejpozději v roce n+2.
Stanovené náklady a skutečné náklady se určují v národní měně. Pokud je pro funkční blok vzdušného prostoru vytvořena společná oblast zpoplatnění s jedinou jednotkovou sazbou, zajistí dotčené členské státy převod vnitrostátních nákladů na euro nebo na národní měnu jednoho z dotčených členských států, aby byl zajištěn transparentní výpočet jediné jednotkové sazby podle čl. 13 odst. 1 prvního pododstavce tohoto nařízení. Dotčené členské státy to oznámí Komisi a Eurocontrolu.“.
b)
Odstavec 2 se mění takto:
i)
druhý pododstavec nahrazuje tímto:
„Osobní náklady zahrnují hrubou mzdu, příplatky za práci přesčas, příspěvek zaměstnavatele na sociální pojištění, jakož i penzijní náklady a jiné dávky. Penzijní náklady mohou být vypočteny s použitím obezřetných předpokladů v souladu s řízením systému nebo příslušným vnitrostátním právem, podle případu. Takové předpoklady jsou podrobně rozvedeny ve vnitrostátním plánu výkonnosti.“.
ii)
čtvrtý a pátý pododstavec se nahrazují tímto:
„Náklady na odpisy se vztahují k celkovým dlouhodobým aktivům užívaným pro účely letových navigačních služeb. Dlouhodobá aktiva se odepisují v souladu s jejich očekávanou životností za použití metody rovnoměrného odpisování uplatněné k pořizovací hodnotě odpisovaných aktiv. Pro výpočet odpisů lze použít účtování pořizovacích nebo stávajících cen. Způsob výpočtu zůstane nezměněn po celou dobu odpisování a musí být v souladu s použitými náklady na kapitál. Použije-li se účtování stávajících cen, poskytnou se i čísla účtování ekvivalentních pořizovacích cen, aby bylo umožněno srovnání a hodnocení.
Náklady na kapitál se rovnají celkovému součinu:
a)
součtu průměrné čisté účetní hodnoty dlouhodobých aktiv a případných opravných položek k celkovým aktivům stanoveným vnitrostátním dozorovým orgánem a používaných poskytovatelem letových navigačních služeb, která jsou v provozu či ve výstavbě, a průměrné hodnoty čistých oběžných aktiv kromě úročených účtů potřebných pro poskytování letových navigačních služeb; a
b)
váženého průměru úrokové sazby z přijatých úvěrů a návratnosti vlastního kapitálu. V případě poskytovatele letových navigačních služeb bez vlastního kapitálu se vážený průměr vypočítává na základě návratnosti uplatňované vůči rozdílu mezi celkovými aktivy uvedenými v písmenu a) a úvěry.
Mimořádné položky jsou tvořeny nevratnými náklady vztahujícími se na poskytování letových navigačních služeb, které vznikly v průběhu stejného roku.
Každá úprava nad rámec ustanovení mezinárodních účetních standardů se uvede ve vnitrostátním plánu výkonnosti za účelem přezkumu ze strany Komise a v doplňujících informacích, které jsou poskytovány v souladu s přílohou II.“
c)
V odstavci 3 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„Pro účely odst. 2 pátého pododstavce jsou ukazatele, kterým má být přikládána váha, založeny na poměru financování prostřednictvím buď úvěru, nebo vlastního kapitálu. Úroková sazba z přijatých úvěrů se rovná průměrné úrokové sazbě z přijatých úvěrů poskytovatele letových navigačních služeb. Návratnost vlastního kapitálu vychází ze skutečného finančního rizika vzniklého poskytovateli letových navigačních služeb.“
7)
V čl. 7 odst. 2 se doplňuje následující pododstavec:
„Pro účely prvního pododstavce písm. b), členské státy před začátkem každého referenčního období stanoví pro každé letiště kritéria použitá pro přidělení nákladů mezi přibližovací a letištní služby a traťové služby a uvědomí o tom Komisi.“.
8)
Článek 8 se nahrazuje tímto:
„Článek 8
Transparentnost nákladů a systému poplatků
1. Členské státy nejpozději šest měsíců před začátkem každého referenčního období nabídnou zástupcům uživatelů vzdušného prostoru možnost konzultace týkající se stanovených nákladů, plánovaných investic, prognózy výkonových jednotek, politiky poplatků a výsledných jednotkových sazeb a při tom jsou jim nápomocni poskytovatelé letových navigačních služeb. Členské státy poskytnou zástupcům uživatelů vzdušného prostoru, Komisi a tam, kde je to na místě, i organizaci Eurocontrol, transparentním způsobem přehled vnitrostátních nákladů nebo nákladů funkčního bloku vzdušného prostoru stanovených v souladu s článkem 5 a jejich jednotkové sazby.
Během referenčního období členské státy každý rok navrhnou konzultace se zástupci uživatelů vzdušného prostoru o každé odchylce od prognózy, zejména s ohledem na:
a)
skutečnou dopravu a náklady ve srovnání s prognózou dopravy a stanovenými náklady;
b)
uplatňování mechanismu sdílení rizika stanoveného v článku 11a;
c)
režimy pobídek stanovené v článku 12.
Tuto konzultaci lze uspořádat v regionálním rámci. Zástupci uživatelů vzdušného prostoru si ponechají právo požádat o více konzultací. Soustavně se organizují rovněž konzultace s uživateli po aktivaci varovného mechanismu, která má za následek revizi jednotkové sazby.
2. Informace uvedené v odstavci 1 jsou vykazovány na základě tabulek a podrobných pravidel stanovených v přílohách II a VI, nebo, pokud se členský stát na vnitrostátní úrovni nebo na úrovni funkčního bloku vzdušného prostoru rozhodl nepočítat stanovené náklady či poplatky za přibližovací a letištní služby nebo nestanovit jednotkové sazby poplatků za přibližovací a letištní služby podle čl. 1 odst. 6, je informace uvedená v odstavci 1 založena na výkazních tabulkách a podrobných pravidlech stanovených v příloze III. Příslušná dokumentace se dá k dispozici zástupcům uživatelů vzdušného prostoru, Komisi, Eurocontrolu a vnitrostátním dozorovým orgánům tři týdny před konzultační schůzkou. Pro každoroční konzultaci uvedenou v odst. 1 druhém pododstavci je příslušná dokumentace dána k dispozici zástupcům uživatelů vzdušného prostoru, Komisi, Eurocontrolu a vnitrostátním dozorovým orgánům každý rok, nejpozději do 1. listopadu.“.
9)
Článek 9 se mění takto:
a)
V odstavci 1 se písmeno c) nahrazuje tímto:
„c)
letům provedeným výlučně za účelem přepravy během oficiálních cest vládnoucího panovníka a jeho nejbližší rodiny, hlav států, předsedů vlád a vládních ministrů; ve všech případech musí být tato výjimka doložena patřičným označením statusu nebo poznámkou v letovém plánu.“.
b)
Odstavec 4 se mění takto:
i)
první pododstavec se zrušuje;
ii)
ve druhém pododstavci se úvodní věta nahrazuje tímto:
„Náklady vzniklé v souvislosti s lety, kterým byla udělena výjimka z placení poplatků, jsou tvořeny:“.
10)
Články 10 a 11 se nahrazují tímto:
„Článek 10
Výpočet poplatků za traťové navigační služby
1. Aniž je dotčena možnost financování traťových letových navigačních služeb prostřednictvím jiných příjmů podle čl. 3 odst. 2, poplatek za traťové navigační služby u konkrétního letu v konkrétní oblasti zpoplatnění traťových služeb se rovná součinu jednotkové sazby stanovené pro tuto oblast zpoplatnění traťových služeb a počtu přeletových jednotek u daného letu.
2. Jednotková sazba a traťové výkonové jednotky se vypočítají v souladu s přílohou IV.
Článek 11
Výpočet poplatků za přibližovací a letištní služby
1. Aniž je dotčena možnost financování přibližovacích a letištních služeb prostřednictvím jiných příjmů podle čl. 3 odst. 3, poplatek za letištní a přibližovací služby u konkrétního letu v konkrétní oblasti zpoplatnění přibližovacích a letištních služeb se rovná součinu jednotkové sazby stanovené pro tuto oblast a počtu výkonových jednotek přibližovacích a letištních služeb daného letu. Pro účely poplatků se přiblížení a odlet počítá za jeden let. Výpočetní jednotkou je buď let při příletu, nebo let při odletu.
2. Jednotková sazba a výkonové jednotky přibližovacích a letištních služeb se vypočítají v souladu s přílohou V.“.
11)
Vkládá se nový článek 11a, který zní:
„Článek 11a
Sdílení rizika
1. Tento článek stanoví mechanismus sdílení rizika nákladů. Použije se v souladu se zásadami obsaženými v článku 11 nařízení (EU) č. 691/2010.
2. Následující náklady nejsou předmětem sdílení rizika provozu a jsou vráceny bez ohledu na vývoj provozu:
a)
stanovené náklady určené podle čl. 5 odst. 2, s výjimkou dohod týkajících se poskytování přeshraničních letových provozních služeb;
b)
stanovené náklady poskytovatelů meteorologických služeb;
c)
převody povolené z předchozího roku nebo referenčního období a slevy nebo pokuty vyplývající z režimů pobídek;
d)
přeplatky nebo nedoplatky vyplývající ze změn provozu se uhradí nejpozději v roce n + 2.
Navíc, členské státy mohou vyjmout ze sdílení rizika provozu stanovené náklady poskytovatelů letových navigačních služeb, kteří obdrželi povolení k poskytování letových navigačních služeb bez osvědčení, v souladu s čl. 7 odst. 5 nařízení (ES) č. 550/2004.
3. Pokud během daného roku skutečný počet výkonových jednotek nepřevyšší nebo se nesníží o více než 2 % ve srovnání s prognózou zpracovanou na začátku referenčního období, dodatečný příjem nebo ztráta v příjmech poskytovatele letových navigačních služeb týkající se stanovených nákladů se nepřevádí.
4. Pokud během daného roku n skutečný počet výkonových jednotek převýší prognózu zpracovanou na začátku referenčního období o více než 2 %, vrátí se nejpozději v roce n + 2 nejméně 70 % dodatečného příjmu získaného příslušnými poskytovateli letových navigačních služeb, který překračuje 2 % rozdílu mezi skutečnými výkonovými jednotkami a prognózou týkající se stanovených nákladů, uživatelům vzdušného prostoru.
Pokud během daného roku n skutečný počet výkonových jednotek se sníží ve srovnání s prognózou zpracovanou na začátku referenčního období o více než 2 %, uhradí uživatelé vzdušného prostoru zpravidla nejpozději v roce n + 2 nejvýše 70 % ztráty v příjmech vzniklé příslušným poskytovatelům letových navigačních služeb, která překračuje 2 % rozdílu mezi skutečnými výkonovými jednotkami a prognózou týkající se stanovených nákladů. Členské státy však mohou rozhodnout, že převod těchto ztrát v příjmech rozloží na několik let za účelem udržení stability jednotkové sazby.
5. Rozdělení rizika provozu uvedeného v odstavci 4 se určí vnitrostátním plánem výkonnosti nebo plánem výkonnosti funkčního bloku vzdušného prostoru na celé referenční období po konzultacích podle článku 8.
6. Pokud je během daného roku n skutečný počet výkonových jednotek nižší než 90 % ve srovnání s prognózou stanovenou na začátku referenčního období, plnou výši ztráty v příjmech vzniklé příslušným poskytovatelům letových navigačních služeb, která překračuje 10 % rozdílu mezi skutečnými výkonovými jednotkami a prognózou týkající se stanovených nákladů, uhradí uživatelé vzdušného prostoru zpravidla nejpozději v roce n + 2. Členské státy však mohou rozhodnout, že převod těchto ztrát v příjmech rozloží na několik let za účelem udržení stability jednotkové sazby.
Pokud během daného roku n skutečný počet výkonových jednotek převýší 110 % prognózy zpracované na začátku referenčního období, vrátí se uživatelům vzdušného prostoru v roce n + 2 plná výše dodatečných příjmů získaných příslušnými poskytovateli letových navigačních služeb, která překračuje 10 % rozdílu mezi skutečnými výkonovými jednotkami a prognózou týkající se stanovených nákladů.
7. Poskytovatelé letových navigačních služeb bez vlastního kapitálu nebo s vlastním kapitálem nepřesahujícím 5 % celkových závazků ke dni 31. prosince 2011 mohou být vyňati ze sdílení rizika provozu během prvního referenčního období, aby bylo možné dosáhnout nižšího podílu financování úvěru. Tito poskytovatelé letových navigačních služeb vyňati ze sdílení rizika provozu se uvedou v plánu výkonnosti za účelem přezkumu ze strany Komise a v doplňujících informacích předkládaných v souladu s přílohou II. Členské státy popíší a zdůvodní opatření plánovaná k dosažení nižšího podílu financování úvěru a jeho časového rozvržení.
8. Na sdílení rizika nákladů se vztahují tyto zásady:
a)
pokud se skutečné náklady během celého referenčního období sníží pod stanovené náklady určené na začátku referenčního období, výsledný rozdíl si ponechá příslušný poskytovatel letových navigačních služeb, členský stát nebo kvalifikovaný subjekt;
b)
pokud skutečné náklady během celého referenčního období převýší stanovené náklady určené na začátku referenčního období, výsledný rozdíl uhradí příslušný poskytovatel letových navigačních služeb, členský stát nebo kvalifikovaný subjekt, aniž je dotčena aktivace varovného mechanismu podle článku 18 nařízení (EU) č. 691/2010;
c)
písmena a) a b) se nemohou vztahovat na rozdíl mezi skutečnými a stanovenými náklady, u nichž lze mít za to, že jsou mimo kontrolu poskytovatelů letových navigačních služeb, členských států a kvalifikovaných subjektů v důsledku:
i)
nepředvídaných změn vnitrostátních důchodových předpisů a předpisů pro důchodové účetnictví,
ii)
nepředvídaných změn vnitrostátního daňového práva,
iii)
nepředvídaných a nových nákladových položek nezahrnutých do vnitrostátního plánu výkonnosti, ale vyžadovaných právem,
iv)
nepředvídaných změn v nákladech nebo příjmech vyplývajících z mezinárodních dohod,
v)
podstatných změn v úrokových sazbách za půjčky.
Aniž je dotčen čl. 6 odst. 1 třetí pododstavec, je seznam nekontrolovatelných nákladových faktorů stanoven vnitrostátním dozorovým orgánem ze seznamu stanoveného v prvním pododstavci bodech i) až v) a je součástí plánu výkonnosti.
Pokud jsou skutečné náklady během celého referenčního období nižší než stanovené náklady určené na začátku referenčního období, vrátí se výsledný rozdíl uživatelům vzdušného prostoru převodem na následující referenční období.
Pokud skutečné náklady během celého referenčního období převýší stanovené náklady určené na začátku referenčního období, postoupí se výsledný rozdíl uživatelům vzdušného prostoru převodem na následující referenční období. Vnitrostátní dozorový orgán dá výslovný souhlas k převodu poté, co se ujistí, že:
i)
rozdíl ve skutečných nákladech ve srovnání se stanovenými náklady je skutečně výsledkem vývoje překračujícího rámec vlivu příslušného poskytovatele letových navigačních služeb, členského státu nebo kvalifikovaného subjektu;
ii)
rozdíl v nákladech, který se postupuje uživatelům, je výslovně určen a kategorizován.
Převáděná částka se musí specifikovat podle faktorů a popsat v doplňujících informacích předkládaných v souladu s přílohou VI.“.
12)
V článku 12 se odstavce 1, 2 a 3 nahrazují tímto:
„1. Členské státy na vnitrostátní úrovni nebo na úrovni funkčního bloku vzdušného prostoru mohou na nediskriminačním a transparentním základě stanovit či schválit režimy pobídek na podporu zlepšení poskytování letových navigačních služeb nebo snížení vlivu letectví na životní prostředí, což bude mít za následek jiný výpočet poplatků podle odstavců 2 a 3. Pobídky se mohou vztahovat na poskytovatele letových navigačních služeb a/nebo uživatele vzdušného prostoru.
2. V souladu s článkem 11 nařízení (EU) č. 691/2010 může členský stát na vnitrostátní úrovni nebo na úrovni funkčního bloku vzdušného prostoru schválit finanční pobídky, aby jeho poskytovatelé letových navigačních služeb dosahovali cílů výkonnosti. Jednotková sazba může být upravena, aby byla poskytnuta sleva nebo uložena pokuta podle skutečné úrovně výkonnosti poskytovatele letových navigačních služeb ve srovnání s příslušným cílem. Tyto slevy nebo pokuty se uplatní pouze tehdy, když změny ve výkonnosti mají značné dopady na uživatele. Použitelná výše slev a pokut je úměrná cílům a výkonnosti, kterých je třeba dosáhnout. Úrovně změn výkonnosti a použitelná výše slev a pokut se stanoví po nabídce konzultovat uvedené v článku 8 a stanovena vnitrostátním plánem výkonnosti nebo plánem výkonnosti funkčního bloku vzdušného prostoru.
3. Pokud se členský stát rozhodne použít režim pobídek v případě uživatelů letových navigačních služeb, změní, po nabídce konzultovat uvedené v článku 8, poplatky účtované uživatelům, aby zohlednil úsilí vyvinuté dotčenými uživateli, zejména k:
a)
optimalizaci využívání letových navigačních služeb;
b)
snížení dopadů letectví na životní prostředí;
c)
snížení celkových nákladů letových navigačních služeb a zvýšení jejich účinnosti, zejména snížením nebo změnou poplatků podle letového vybavení, které zvyšuje kapacitu, nebo kompenzací obtíží spojených s volbou méně přetížených tratí;
d)
urychlení zavádění kapacit řízení letového provozu podle projektu SESAR ATM.“.
13)
Článek 13 se mění takto:
a)
Odstavce 1 a 2 se nahrazují tímto:
„1. Členské státy zajistí, že jednotkové sazby jsou stanoveny pro každou oblast zpoplatnění každoročně.
Jednotkové sazby se stanoví v národní měně. Pokud se členský stát, který je součástí funkčního bloku vzdušného prostoru, rozhodne vytvořit společnou oblast zpoplatnění s jedinou jednotkovou sazbou, jednotková sazba se stanoví v eurech nebo v národní měně jednoho z příslušných členských států. Příslušné členské státy oznámí použitelnou měnu Komisi a Eurocontrolu.
2. Podle čl. 11 odst. 4 písm. e) nařízení (ES) č. 549/2004 a článku 18 nařízení (EU) č. 691/2010 může být jednotková sazba změněna v průběhu roku v případě aktivace varovného mechanismu.“.
b)
Doplňuje se nový odstavec 4, který zní:
„4. Pro první rok referenčního období se jednotkové sazby vypočítají na základě plánu výkonnosti oznámeného příslušným členským státem nebo funkčním blokem vzdušného prostoru ke dni 1. listopadu roku předcházejícího počátku referenčního období. Pokud je plán výkonnosti přijat později než 1. listopadu roku předcházejícího počátku referenčního období, jednotkové sazby se v případě potřeby přepočítají na základě konečného přijatého plánu nebo použitelných nápravných opatřeních.“.
14)
V článku 14 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Členské státy mohou vybírat poplatky prostřednictvím jediného poplatku za každý let. Pokud se poplatky účtují a vybírají v regionálním rámci, fakturační měna může být euro a administrativní jednotková sazba pro úhradu fakturačních nákladů a nákladů na výběr poplatků může být doplněna do příslušné jednotkové sazby.“.
15)
Článek 15 se zrušuje.
16)
V článku 17 se úvodní část prvního pododstavce nahrazuje tímto:
„Poskytovatelé letových navigačních služeb usnadní inspekce a průzkumy prováděné vnitrostátními dozorovými orgány nebo kvalifikovaným subjektem, který jedná jménem uvedených orgánů, včetně kontrol na místě. Oprávněné osoby jsou zmocněny:“.
17)
Vkládá se nový článek 17a, který zní:
„Článek 17a
Přezkum
Přezkum systému sledování výkonnosti uvedeného v článku 24 nařízení (EU) č. 691/2010 prováděný Komisí zahrnuje mechanismus sdílení rizika stanovený v článku 11a tohoto nařízení, režimy pobídek stanovené podle článku 12 tohoto nařízení a jejich vliv a efektivnost v dosahování vytýčených cílů výkonnosti.“.
18)
Přílohy I až VI se mění v souladu s přílohou tohoto nařízení.
Článek 2
Přechodná ustanovení
Členské státy, u nichž je vnitrostátními předpisy, které existovaly už před 8. červencem 2010, stanoveno snížení jednotkové sazby přesahující rámec cílů Evropské unie vytýčených v souladu s nařízením (EU) č. 691/2010, mohou vyjmout své poskytovatel letových navigačních služeb z působnosti čl. 11a odst. 3 nařízení (ES) č. 1794/2006. Toto vynětí se vztahuje na období, po které vnitrostátní předpisy snižují jednotkovou sazbu a nesmí překročit konec prvního referenčního období v roce 2014. Členské státy o tom informují Komisi a Eurocontrol.
Členské státy mohou rozhodnout, že se do 31. prosince 2014 ustanovení nařízení (ES) č. 1794/2006 ve znění tohoto nařízení nepoužijí na přibližovací a letištní služby. Oznámí to Komisi. Pokud členské státy vyjmou přibližovací a letištní služby z působnosti ustanovení uvedeného nařízení, lze plné náklady za poskytování přibližovacích a letištních služeb uhradit do 31. prosince 2014.
Článek 3
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost třetím dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Začne se používat na náklady, poplatky a jednotkové sazby letových navigačních služeb roku 2012.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 16. prosince 2010.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1191/2010
z dnia 16 grudnia 2010 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1794/2006 ustanawiające wspólny schemat opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb żeglugi powietrznej w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej („rozporządzenie w sprawie zapewniania służb”) (1), w szczególności jego art. 15 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej („rozporządzenie ramowe”), w szczególności jego art. 5 ust. 3 (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1794/2006 (3) określa środki niezbędne do opracowania schematu opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej spójnego z systemem opłat trasowych Eurocontrol. Opracowanie wspólnego schematu opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej we wszystkich fazach lotu ma zasadnicze znaczenie dla wdrożenia jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej. Schemat ten powinien doprowadzić do większej przejrzystości w ustalaniu, nakładaniu i egzekwowaniu opłat z punktu widzenia użytkowników przestrzeni powietrznej oraz większej efektywności kosztowej w zakresie zapewniania służb żeglugi powietrznej. Powinien także zwiększyć efektywność lotów, przy utrzymaniu optymalnego poziomu bezpieczeństwa, a także zachęcać do zintegrowanego zapewniania służb.
(2)
Aby zapewnić skuteczność ogólnego celu poprawy efektywności kosztowej służb żeglugi powietrznej schemat opłat powinien sprzyjać poprawie efektywności kosztowej i wydajności operacyjnej zgodnie z centralnym planem zarządzania ruchem lotniczym w Europie i wspierając ten plan.
(3)
Rozporządzenie (WE) nr 1794/2006 należy uaktualnić w celu odzwierciedlenia w schemacie opłat skutków finansowych systemu skuteczności działania, szczególnie w odniesieniu do mechanizmów ryzyka związanego z ruchem i ryzyka związanego z kosztami, a także systemów zachęt opisanych w rozporządzeniu (UE) nr 691/2010 ustanawiającym system skuteczności działania dla służb żeglugi powietrznej i funkcji sieciowych oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2096/2005 ustanawiające wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb żeglugi powietrznej (4). Rozporządzenie (WE) nr 1794/2006 należy zatem odpowiednio zmienić.
(4)
Należy ustanowić odpowiednie przepisy zapewniające płynne przejście do uaktualnionego schematu opłat.
(5)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1794/2006
W rozporządzeniu (WE) nr 1794/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki niezbędne do opracowania wspólnego schematu opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej spójnego z systemem opłat trasowych Eurocontrol.”;
b)
ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:
„5. Z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3 zdanie trzecie rozporządzenia Komisji (UE) nr 691/2010 (5) państwa członkowskie mogą zdecydować o niestosowaniu niniejszego rozporządzenia do służb żeglugi powietrznej w portach lotniczych, w których rocznie odbywa się mniej niż 50 000 handlowych operacji lotniczych, niezależnie od maksymalnej masy startowej i liczby miejsc pasażerskich.
Państwa członkowskie informują Komisję o tej decyzji. Komisja publikuje okresowo aktualny wykaz tych portów lotniczych, w sytuacji gdy państwa członkowskie zdecydowały o niestosowaniu niniejszego rozporządzenia do służb żeglugi powietrznej.
6. W odniesieniu do służb żeglugi powietrznej zapewnianych w portach lotniczych, w których rocznie odbywa się mniej niż 150 000 handlowych operacji lotniczych, niezależnie od maksymalnej masy startowej i liczby miejsc pasażerskich, państwa członkowskie mogą zadecydować, przed każdym okresem odniesienia, o którym mowa w art. 11 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 549/2004, że nie będą podejmować któregokolwiek z następujących działań:
a)
obliczać ustalonych kosztów zgodnie z art. 6 niniejszego rozporządzenia;
b)
obliczać opłat terminalowych w sposób określony w art. 11 niniejszego rozporządzenia;
c)
ustalać terminalowych stawek jednostkowych, o których mowa w art. 13 niniejszego rozporządzenia.
Akapit pierwszy ma zastosowanie bez uszczerbku dla stosowania zasad, o których mowa w art. 14 i 15 rozporządzenia (WE) nr 550/2004, i z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3 zdanie trzecie rozporządzenia (UE) nr 691/2010.
Państwa członkowskie, które zdecydują o niestosowaniu przepisów wymienionych w akapicie pierwszym, dokonują szczegółowej oceny stopnia, w jakim spełnione zostały warunki określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. Ocena ta obejmuje konsultacje z przedstawicielami użytkowników przestrzeni powietrznej.
Nadmienione państwa członkowskie przedstawiają Komisji szczegółowe sprawozdanie z oceny, o której mowa w akapicie trzecim. Sprawozdaniu temu towarzyszą dowody, zawiera ono wyniki konsultacji z użytkownikami oraz pełne uzasadnienie wniosków państw członkowskich.
Po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanym państwem członkowskim Komisja może stwierdzić, że nie spełniono warunków określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia i może, najpóźniej w dwa miesiące po otrzymaniu sprawozdania, wystąpić do państwa członkowskiego o ponowne przeprowadzenie oceny w oparciu o zmienione warunki.
Jeżeli Komisja dokona takiego stwierdzenia, wskazuje element(-y) metodologii, który(-e) ma(mają) zostać zmienione, wraz z uzasadnieniem.
W przypadku gdy Komisja wezwie do przeprowadzenia zmienionej oceny, zainteresowane państwo członkowskie przedstawia sprawozdanie z wniosków tej zmienionej oceny w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania wezwania Komisji.
Sprawozdanie ostateczne podlega publikacji i obowiązuje przez czas trwania danego okresu odniesienia.
2)
w art. 2 dodaje się litery w brzmieniu:
„h)
»ustalone koszty« oznaczają koszty ustalone z wyprzedzeniem przez państwa członkowskie, o których mowa w art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 550/2004;
i)
»okres odniesienia« oznacza okres odniesienia dla systemu skuteczności działania określony w art. 11 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 549/2004;
j)
»handlowe operacje lotnicze« oznaczają sumę wszystkich startów i lądowań w handlowym transporcie lotniczym, obliczoną jako średnia z trzech lat poprzedzających przyjęcie planów skuteczności działania, o których mowa w art. 12 rozporządzenia (UE) nr 691/2010;
k)
»inne przychody« oznaczają środki otrzymane od władz publicznych lub przychody z działalności handlowej lub, w przypadku terminalowych stawek jednostkowych, przychody z kontraktów lub umów zawartych między instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej i operatorami portów lotniczych, które przynoszą instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej korzyść w stosunku do poziomu stawek jednostkowych.”;
3)
art. 3 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„1. Schemat opłat podlega zasadom określonym w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 550/2004.
2. Ustalone koszty trasowych służb żeglugi powietrznej są finansowane z opłat trasowych nakładanych na użytkowników służb żeglugi powietrznej zgodnie z przepisami rozdziału III lub z innych przychodów.
3. Ustalone koszty terminalowych służb żeglugi powietrznej są finansowane z opłat terminalowych nakładanych na użytkowników służb żeglugi powietrznej zgodnie z przepisami rozdziału III lub z innych przychodów. Te ostatnie mogą obejmować subsydia krzyżowe przyznawane zgodnie z prawem Unii.”;
4)
art. 4 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„3. Strefa pobierania opłat trasowych rozciąga się od powierzchni ziemi do górnej przestrzeni powietrznej włącznie. Państwa członkowskie mogą ustanowić specjalną strefę w złożonych strukturach przestrzeni terminalowej wewnątrz strefy pobierania opłat.
4. W przypadku gdy strefy pobierania opłat obejmują przestrzeń powietrzną więcej niż jednego państwa członkowskiego, co może być skutkiem utworzenia wspólnej strefy pobierania opłat w funkcjonalnym bloku przestrzeni powietrznej, zainteresowane państwa członkowskie zapewniają w maksymalnym możliwym zakresie spójne i jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia w danej przestrzeni powietrznej.
Jeżeli jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia do danej przestrzeni powietrznej nie jest możliwe, państwa członkowskie informują użytkowników o takich różnicach w stosowaniu niniejszego rozporządzenia w przejrzysty sposób i powiadamiają o nich Komisję i Eurocontrol.”;
5)
art. 5 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„2. Państwa członkowskie mogą określić następujące koszty jako ustalone koszty, zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 550/2004, jeśli są one ponoszone wskutek zapewniania służb żeglugi powietrznej:
a)
koszty ponoszone przez odpowiednie władze krajowe;
b)
koszty ponoszone przez uprawnione podmioty, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 550/2004;
c)
koszty wynikające z umów międzynarodowych.
3. Zgodnie z art. 15a ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 550/2004 i bez uszczerbku dla innych źródeł finansowania oraz zgodnie z prawem Unii część przychodów pochodzących z opłat może być wykorzystana na sfinansowanie wspólnych projektów w zakresie funkcji związanych z siecią, mających szczególne znaczenie dla poprawy ogólnej skuteczności zarządzania ruchem lotniczym i służb żeglugi powietrznej w Europie. W takich przypadkach państwa członkowskie zapewniają wdrożenie kompleksowych i przejrzystych praktyk rachunkowych, aby użytkownicy przestrzeni powietrznej nie byli podwójnie obciążani kosztami. Te ustalone koszy, które służą finansowaniu wspólnego projektu, są wyraźnie określone zgodnie z załącznikiem II.”;
6)
w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Ustalone koszty oraz faktyczne koszty obejmują koszty związane z kwalifikującymi się służbami, urządzeniami i działaniami, o których mowa w art. 5 niniejszego rozporządzenia, określone zgodnie z wymogami rachunkowości określonymi w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 550/2004.
Jednorazowe skutki wynikające z wprowadzenia międzynarodowych standardów rachunkowości mogą być rozłożone na okres nieprzekraczający 15 lat.
Bez uszczerbku dla art. 16 i 18 rozporządzenia (UE) nr 691/2010 ustalone koszty określa się przed rozpoczęciem każdego okresu odniesienia, jako część planów skuteczności działania, o których mowa w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 i w art. 10 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 691/2010, dla każdego roku kalendarzowego w trakcie okresu odniesienia, w wartościach rzeczywistych i nominalnych. Stawki jednostkowe oblicza się na podstawie kosztów wyrażonych w wartościach nominalnych. Dla każdego roku w okresie odniesienia różnicę między ustalonymi kosztami wyrażonymi w wartościach nominalnych przed okresem odniesienia oraz ustalonymi kosztami dostosowanymi w oparciu o faktyczną inflację odnotowaną przez Komisję (Eurostat) dla danego roku przenosi się nie później niż na rok n+2.
Ustalone koszty i faktyczne koszty określa się w walucie narodowej. W przypadku gdy ustanowiono wspólną strefę pobierania opłat z jedną stawką jednostkową dla funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej, zainteresowane państwa członkowskie zapewniają przeliczenie kosztów krajowych na EUR lub na walutę narodową jednego z zainteresowanych państw członkowskich w celu zapewnienia przejrzystego wyliczenia jednej stawki jednostkowej stosując art. 13 ust. 1 akapit pierwszy niniejszego rozporządzenia. Nadmienione państwa członkowskie informują o tym Komisję oraz Eurocontrol.”;
b)
w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
(i)
akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Koszty personelu obejmują wynagrodzenie brutto, wynagrodzenie za pracę w nadgodzinach, opłacane przez pracodawcę składki na ubezpieczenie społeczne oraz koszty emerytur i inne świadczenia. Koszty emerytur można obliczyć z zastosowaniem rozsądnych założeń zgodnie z zasadami zarządzania systemem lub przepisami prawa krajowego, w zależności od przypadku. Wspomniane założenia wyszczególnia się w krajowym planie skuteczności działania.”;
(ii)
akapit czwarty i piąty zastępuje się następującymi akapitami:
„Koszty amortyzacji dotyczą ogółu środków trwałych wykorzystywanych do celów służb żeglugi powietrznej. Środki trwałe są amortyzowane zgodnie ze swoim oczekiwanym okresem eksploatacji, przy zastosowaniu metody liniowej w odniesieniu do kosztów amortyzowanych środków. Amortyzacja może być wyliczana w oparciu o ujęcie według kosztu historycznego lub kosztu bieżącego. Metodologia nie podlega zmianom w okresie trwania amortyzacji i jest zgodna z zastosowanym kosztem kapitału. W przypadku zastosowania systemu rachunkowości opartego o koncepcję kosztów bieżących, dla celów porównania i oceny wykazuje się również równoważne wartości zgodne z kosztem historycznym.
Koszt kapitału jest równy iloczynowi:
a)
sumy średniej wartości księgowej netto środków trwałych i ewentualnej korekty ogółu aktywów ustalonej przez krajowy organ nadzorujący, aktualnie eksploatowanych operacyjnie lub w trakcie budowy, wykorzystywanych przez instytucję zapewniającą służby żeglugi powietrznej oraz średniej wartości aktywów obrotowych netto, z wyłączeniem kategorii odsetkowych, niezbędnych do zapewniania służb żeglugi powietrznej; oraz
b)
ważonej średniej stopy oprocentowania zadłużenia i stopy zwrotu z kapitału własnego. Dla instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej bez kapitału własnego średnią ważoną oblicza się na podstawie stopy zwrotu zastosowanej do różnicy między ogółem aktywów, o którym mowa w lit. a), a zadłużeniem.
Koszty wyjątkowe obejmują jednorazowe koszty związane z zapewnianiem służb żeglugi powietrznej w czasie tego samego roku.
Wszelkie korekty przekraczające międzynarodowe standardy rachunkowości podaje się w krajowym planie skuteczności działania, do weryfikacji przez Komisję, a także w informacjach dodatkowych przekazywanych zgodnie z załącznikiem II.”;
c)
ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„Do celów ust. 2 akapit piąty współczynniki, którym przyznana ma być waga, oparte są na stosunku między finansowaniem ze środków pochodzących z zadłużenia a finansowaniem z kapitału własnego. Stopa oprocentowania zadłużenia równa jest średniej stopie oprocentowania zadłużenia instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej. Stopa zwrotu z kapitału własnego opiera się na rzeczywistym ryzyku finansowym podjętym przez instytucję zapewniającą służby żeglugi powietrznej.”;
7)
w art. 7 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Do celów akapitu pierwszego lit. b) przed rozpoczęciem każdego okresu odniesienia państwa członkowskie określają dla każdego portu lotniczego kryteria podziału kosztów pomiędzy służby terminalowe a służby trasowe oraz informują o nich Komisję;”;
8)
art. 8 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 8
Przejrzystość kosztów i mechanizmu pobierania opłat
1. Najpóźniej sześć miesięcy przed rozpoczęciem każdego okresu odniesienia państwa członkowskie proponują przedstawicielom użytkowników przestrzeni powietrznej przeprowadzenie konsultacji na temat ustalonych kosztów, planowanych inwestycji, prognoz jednostek usługowych, polityki pobierania opłat i wynikających z niej stawek jednostkowych, w czym wspomagają je ich instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej. Państwa członkowskie udostępniają w przejrzysty sposób swoje koszty krajowe lub koszty funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej, określone zgodnie z art. 5, oraz swoje stawki jednostkowe przedstawicielom użytkowników przestrzeni powietrznej, Komisji oraz, w stosownych przypadkach, Eurocontrol.
W trakcie okresu odniesienia państwa członkowskie proponują co roku przedstawicielom użytkowników przestrzeni powietrznej przeprowadzenie konsultacji na temat wszelkich odchyleń od prognoz, w szczególności w odniesieniu do:
a)
faktycznego ruchu lotniczego i kosztów w porównaniu z prognozą ruchu i ustalonych kosztów;
b)
wdrożenia mechanizmu podziału ryzyka określonego w art. 11a;
c)
systemów zachęt określonych w art. 12.
Konsultacje mogą być organizowane na poziomie regionalnym. Przedstawiciele użytkowników przestrzeni powietrznej zachowują prawo wystąpienia o dodatkowe konsultacje. Konsultacje z użytkownikami są również regularnie organizowane w przypadku uruchomienia mechanizmu ostrzegawczego skutkującego zmianą stawki jednostkowej.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, opierają się o tabele sprawozdawcze i szczegółowe zasady określone w załącznikach II i VI, lub jeśli państwo członkowskie podjęło na poziomie krajowym lub na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej decyzję o nieobliczaniu ustalonych kosztów lub opłat terminalowych lub o nieustalaniu terminalowych stawek jednostkowych zgodnie z art. 1 ust. 6, informacje, o których mowa w ust. 1, opierają się o tabele sprawozdawcze i szczegółowe zasady określone w załączniku III. Odpowiednią dokumentację udostępnia się przedstawicielom użytkowników przestrzeni powietrznej, Komisji, Eurocontrol i krajowym organom nadzorującym na trzy tygodnie przed spotkaniem konsultacyjnym. W odniesieniu do konsultacji corocznych, o których mowa w ust. 1 akapit drugi, odpowiednią dokumentację udostępnia się przedstawicielom użytkowników przestrzeni powietrznej, Komisji, Eurocontrol i krajowym organom nadzorującym każdego roku nie później niż do dnia 1 listopada.”;
9)
w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
„c)
loty wykonywane wyłącznie w ramach przewozu urzędujących monarchów i członków ich najbliższej rodziny, głów państw, szefów rządów oraz ministrów w ramach podróży oficjalnych; we wszystkich przypadkach to zwolnienie musi być należycie potwierdzone odpowiednim oznaczeniem statusu lub uwagą w planie lotu;”;
b)
w ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:
(i)
skreśla się akapit pierwszy;
(ii)
w akapicie drugim formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:
„Na koszty ponoszone w związku z lotami objętymi zwolnieniem składają się:”;
10)
art. 10 i 11 otrzymują brzmienie:
„Artykuł 10
Obliczanie wysokości opłat trasowych
1. Bez uszczerbku dla przewidzianej w art. 3 ust. 2 możliwości finansowania trasowych służb żeglugi powietrznej z innych przychodów, opłata trasowa za dany lot w określonej strefie pobierania opłat trasowych równa jest iloczynowi stawki jednostkowej ustalonej dla tej strefy pobierania opłat trasowych i trasowych jednostek usługowych dla tego lotu.
2. Stawka jednostkowa oraz trasowe jednostki usługowe obliczane są zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 11
Obliczanie wysokości opłat terminalowych
1. Bez uszczerbku dla przewidzianej w art. 3 ust. 3 możliwości finansowania terminalowych służb żeglugi powietrznej z innych przychodów, opłata terminalowa za dany lot w określonej strefie pobierania opłat terminalowych równa jest iloczynowi stawki jednostkowej ustalonej dla tej strefy pobierania opłat terminalowych i terminalowych jednostek usługowych dla tego lotu. Do celów pobierania opłat przylot i odlot traktuje się jak jeden lot. Jednostką obliczeniową jest lot przylatujący lub lot odlatujący.
2. Stawka jednostkowa oraz terminalowe jednostki usługowe obliczane są zgodnie z załącznikiem V.”;
11)
dodaje się artykuł 11a w brzmieniu:
„Artykuł 11a
Podział ryzyka
1. Niniejszy artykuł ustanawia mechanizmy podziału ryzyka związanego z ruchem i ryzyka związanego z kosztami. Stosuje się go zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 11 rozporządzenia (EU) nr 691/2010.
2. Wymienione poniżej koszty nie są poddane podziałowi ryzyka związanego z ryzykiem i są odzyskiwane niezależnie od rozwoju ruchu:
a)
ustalone koszty określone z zastosowaniem art. 5 ust. 2, z wyjątkiem umów odnoszących się do transgranicznego zapewniania służb ruchu lotniczego;
b)
ustalone kosztów instytucji zapewniających służby meteorologiczne;
c)
zatwierdzone przeniesienia z poprzedniego roku lub okresu odniesienia, a także premie lub kary wynikające z systemów zachęt;
d)
saldo dodatnie lub ujemne odzyskanych kwot wynikające ze zmian w ruchu, które rozlicza się nie później niż w roku n+2.
Ponadto państwa członkowskie mogą wyłączyć z podziału ryzyka związanego z ruchem ustalone koszty instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, które otrzymały zezwolenie na zapewnianie tych służb bez certyfikacji, zgodnie z art. 7 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 550/2004.
3. Jeśli w danym roku faktyczna liczba jednostek usługowych nie przekracza lub znajduje się poniżej prognozy ustalonej na początku okresu odniesienia o ponad 2 %, dodatkowe przychody lub utracone przychody instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej w odniesieniu do ustalonych kosztów nie są przenoszone.
4. Jeśli w danym roku n faktyczna liczba jednostek usługowych przekracza prognozę ustaloną na początku okresu odniesienia o ponad 2 %, co najmniej 70 % dodatkowych przychodów uzyskanych przez daną(-e) instytucję(-e) zapewniającą(-e) służby żeglugi powietrznej ponad 2 % różnicy między faktycznymi jednostkami usługowymi a prognozą w odniesieniu do ustalonych kosztów jest przekazywane użytkownikom przestrzeni powietrznej nie później niż w roku n+2.
Jeśli w danym roku n faktyczna liczba jednostek usługowych znajduje się o ponad 2 % poniżej prognozy ustalonej na początku okresu odniesienia, maksymalnie 70 % przychodów utraconych przez daną(-e) instytucję(-e) zapewniającą(-e) służby żeglugi powietrznej ponad 2 % różnicy między faktycznymi jednostkami usługowymi a prognozą w odniesieniu do ustalonych kosztów jest pokrywane przez użytkowników przestrzeni powietrznej zasadniczo nie później niż w roku n+2. Państwa członkowskie mogą jednak podjąć decyzję o rozłożeniu przeniesienia takiej straty na kilka lat w celu utrzymania stawki jednostkowej na stabilnym poziomie.
5. Podział ryzyka związanego z ruchem, o którym mowa w ust. 4, ustala się w planie skuteczności działania na poziomie krajowym lub na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej na cały okres odniesienia po przeprowadzeniu konsultacji, o których mowa w art. 8.
6. Jeśli w danym roku n faktyczne jednostki usługowe są niższe niż 90 % prognozy ustalonej na początku okresu odniesienia, pełna kwota przychodów utraconych przez daną(-e) instytucję(-e) zapewniającą(-e) służby żeglugi powietrznej ponad 10 % różnicy między faktycznymi jednostkami usługowymi a prognozą w odniesieniu do ustalonych kosztów jest pokrywana przez użytkowników przestrzeni powietrznej, zasadniczo nie później niż w roku n+2. Państwa członkowskie mogą jednak podjąć decyzję o rozłożeniu przeniesienia takiej straty na kilka lat w celu zachowania stabilności stawki jednostkowej.
Jeśli w danym roku n faktyczne jednostki usługowe przekraczają 110 % prognozy ustalonej na początku okresu odniesienia, dodatkowe przychody uzyskane przez daną(-e) instytucję(-e) zapewniającą(-e) służby żeglugi powietrznej ponad 10 % różnicy między faktycznymi jednostkami usługowymi a prognozą w odniesieniu do ustalonych kosztów są przekazywane użytkownikom przestrzeni powietrznej w roku n+2.
7. Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej bez kapitału własnego lub z kapitałem własnym nieprzekraczającym 5 % ogółu zobowiązań na dzień 31 grudnia 2011 r. mogą zostać wyłączone z podziału ryzyka związanego z ruchem w trakcie pierwszego okresu odniesienia, aby umożliwić uzyskanie niższego udziału finansowania długiem. Takie instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej wyłączone z podziału ryzyka związanego z ruchem określa się w planie skuteczności działania podlegającym weryfikacji przez Komisję oraz w informacjach dodatkowych przekazywanych zgodnie z załącznikiem II. Państwa członkowskie opisują i uzasadniają planowane środki służące uzyskaniu niższego udziału finansowania długiem oraz ich harmonogram.
8. Do ryzyka związanego z kosztami zastosowanie mają zastępujące zasady:
a)
jeśli w całym okresie odniesienia faktyczne koszty znajdują się poniżej ustalonych kosztów określonych na początku okresu odniesienia, różnicę zatrzymują zainteresowani instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej, państwo członkowskie lub uprawniony podmiot;
b)
jeśli w całym okresie odniesienia faktyczne koszty przekraczają ustalone koszty określone na początku okresu odniesienia, różnicę pokrywają zainteresowani instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej, państwo członkowskie lub uprawniony podmiot, bez uszczerbku dla uruchomienia mechanizmu ostrzegawczego zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) nr 691/2010;
c)
lit. a) i b) można nie stosować w odniesieniu do różnicy między faktycznymi a ustalonymi kosztami, którą można uznać za będącą poza kontrolą instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, państw członkowskich i uprawnionych podmiotów w wyniku:
(i)
nieprzewidzianych zmian krajowych przepisów emerytalnych i przepisów rachunkowych dotyczących składek emerytalnych;
(ii)
nieprzewidzianych zmian krajowego prawa podatkowego;
(iii)
nieprzewidzianych i nowych pozycji kosztowych nieobjętych krajowym planem skuteczności działania, a wymaganych przepisami prawa;
(iv)
nieprzewidzianych zmian w kosztach lub przychodach wynikających z umów międzynarodowych;
(v)
istotnych zmian stóp procentowych od kredytów.
Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 1 akapit trzeci krajowy organ nadzorujący ustala wykaz niekontrolowanych czynników kosztowych na podstawie wykazu podanego w akapicie pierwszym ppkt (i)-(v) i wykaz ten stanowi część planu skuteczności działania.
Jeśli w całym okresie odniesienia faktyczne koszty są niższe od ustalonych kosztów określonych na początku okresu odniesienia, różnicę zwraca się użytkownikom przestrzeni powietrznej poprzez przeniesienie jej na kolejny okres odniesienia.
Jeśli w całym okresie odniesienia faktyczne koszty przekraczają ustalone koszty określone na początku okresu odniesienia, różnicę przenosi się na użytkowników przestrzeni powietrznej poprzez przeniesienie jej na kolejny okres odniesienia. Zainteresowany krajowy organ nadzorujący wydaje jednoznaczną zgodę na przeniesienie na kolejny okres odniesienia po stwierdzeniu, czy:
(i)
zmiana faktycznych kosztów w stosunku do ustalonych kosztów istotnie powstała w związku z okolicznościami, na które zainteresowani instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej, państwo członkowskie lub uprawniony podmiot nie mieli wpływu;
(ii)
zmiana kosztów do przeniesienia na użytkowników jest szczegółowo wykazana i skategoryzowana.
Przenoszona na kolejny okres kwota jest określona czynnikami i opisana w informacjach dodatkowych przekazywanych zgodnie z załącznikiem VI.”;
12)
art. 12 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„1. Państwa członkowskie, na poziomie krajowym lub na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej, mogą, w sposób niedyskryminujący i przejrzysty, ustanawiać lub zatwierdzać systemy zachęt w celu wspierania ulepszeń w zakresie zapewniania służb żeglugi powietrznej lub ograniczania wpływu lotnictwa na środowisko, prowadzących do zmian w kalkulacji opłat na podstawie ust. 2 i 3. Zachęty te można stosować do instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej lub użytkowników przestrzeni powietrznej.
2. Zgodnie z art. 11 rozporządzenia (UE) nr 691/2010 państwa członkowskie, na poziomie krajowym lub na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej, mogą przyjmować zachęty finansowe do realizacji przez instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej celów w zakresie skuteczności działania. Stawka jednostkowa może być dostosowana tak, aby stanowić premię lub karę w zależności od faktycznego poziomu skuteczności działania instytucji zapewniającej służby żeglugi powietrznej w odniesieniu do założonego celu. Takie premie lub kary są naliczane jedynie w przypadku, gdy zmiany w zakresie skuteczności działania mają istotny wpływ na użytkowników. Stosowany poziom premii i kar jest proporcjonalny do celów, które mają być osiągnięte, oraz do uzyskanej skuteczności działania. Poziomy zmian w zakresie skuteczności działania oraz stosowany poziom premii i kar określa się po przedstawieniu propozycji przeprowadzeniu konsultacji, o której mowa w art. 8, i ustala się je w planie skuteczności działania na poziomie krajowym lub na poziomie funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej.
3. Jeśli państwo członkowskie zdecyduje o stosowaniu systemu zachęt w odniesieniu do użytkowników przestrzeni powietrznej, różnicuje ono, po przedstawieniu propozycji przeprowadzeniu konsultacji, o której mowa w art. 8, opłaty ponoszone przez użytkowników, aby odzwierciedlić czynione przez nich starania, w szczególności mające na celu:
a)
optymalizację wykorzystania służb żeglugi powietrznej;
b)
ograniczenie skutków oddziaływania lotnictwa na środowisko;
c)
ograniczenie ogólnych kosztów służb żeglugi powietrznej oraz zwiększenie ich efektywności, w szczególności poprzez zmniejszenie lub zróżnicowanie opłat w zależności od wyposażenia pokładowego, które zwiększa przepustowość lub zrekompensowanie niedogodności wynikających z wybrania mniej zatłoczonych tras przelotu;
d)
przyspieszenie procesu wdrażania możliwości SESAR ATM.”;
13)
w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„1. Państwa członkowskie zapewniają coroczne ustalanie stawek jednostkowych dla każdej strefy pobierania opłat.
Stawki jednostkowe ustala się w walucie narodowej. Jeśli państwa członkowskie stanowiące część funkcjonalnego bloku przestrzeni powietrznej zdecydują o ustanowieniu wspólnej strefy pobierania opłat z jedną stawką jednostkową, stawkę tę ustala się w EUR lub w walucie narodowej jednego z zainteresowanych państw członkowskich. Zainteresowane państwa członkowskie informują o stosowanej walucie Komisję oraz Eurocontrol.
2. Na podstawie art. 11 ust. 4 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 549/2004 i art. 18 rozporządzenia (UE) nr 691/2010 stawki jednostkowe mogą zostać zmienione w trakcie roku w przypadku uruchomienia mechanizmu ostrzegawczego.”;
b)
dodaje się ustęp 4 w brzmieniu:
„4. Stawki jednostkowe dla pierwszego roku okresu odniesienia oblicza się na podstawie planu skuteczności działania przekazanego przez zainteresowane państwo członkowskie lub funkcjonalny blok przestrzeni powietrznej na dzień 1 listopada roku poprzedzającego rozpoczęcie okresu odniesienia. Jeśli plany skuteczności działania przyjęto po dniu 1 listopada roku poprzedzającego rozpoczęcie okresu odniesienia, stawki jednostkowe przelicza się ponownie, w razie konieczności, na podstawie ostatecznego przyjętego planu lub mających zastosowanie działań naprawczych.”;
14)
art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Państwa członkowskie mogą pobierać opłaty w formie jednej opłaty za lot. Jeśli opłaty są fakturowane i pobierane na poziomie regionalnym, walutą rozrachunkową może być EUR i do danej stawki jednostkowej można doliczyć administracyjną stawkę jednostkową odzwierciedlającą koszty fakturowania i pobierania opłat.”;
15)
skreśla się art. 15;
16)
art. 17 akapit pierwszy część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:
„Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej ułatwiają przeprowadzanie inspekcji i kontroli przez krajowy organ nadzorujący lub uprawnione podmioty działające w jego imieniu, w tym również wizyty na miejscu. Upoważnione osoby mają prawo:”;
17)
dodaje się artykuł 17a w brzmieniu:
„Artykuł 17a
Weryfikacja
Weryfikacja przez Komisję systemu skuteczności działania, o którym mowa w art. 24 rozporządzenia (UE) nr 691/2010, obejmuje mechanizm podziału ryzyka określony w art. 11a niniejszego rozporządzenia, systemy zachęt ustanowione na podstawie art. 12 niniejszego rozporządzenia oraz ich wpływ na skuteczność w realizacji celów w zakresie skuteczności działania.”;
18)
w załącznikach I-VI wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przepisy przejściowe
Te państwa członkowskie, których przepisy krajowe, obowiązujące przed dniem 8 lipca 2010 r., przewidują zmniejszenie stawki jednostkowej wykraczające poza ogólnounijne cele ustanowione zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 691/2010, mogą wyłączyć swoje instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej spod art. 11a ust. 3 rozporządzenia 1794/2006. Wyłączenie to stosuje się w okresie, w którym przepisy krajowe zmniejszają stawkę jednostkową, lecz nie stosuje się dłużej niż do końca pierwszego okresu odniesienia w 2014 r. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i Eurocontrol o takich wyłączeniach.
Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o niestosowaniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 1794/2006 w brzmieniu zmienionym niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do opłat terminalowych do dnia 31 grudnia 2014 r. Państwa członkowskie powiadamiają o tym Komisję. Jeżeli państwa członkowskie wyłączają spod przepisów tego rozporządzenia opłaty terminalowe, pełne koszty zapewniania terminalowych służb żeglugi powietrznej można odzyskiwać do dnia 31 grudnia 2014 r.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie zaczyna się stosować w stosunku do kosztów służb żeglugi powietrznej, opłat i stawek jednostkowych za rok 2012.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2010 r.