PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 1138/2011
ze dne 8. listopadu 2011
o uložení konečného antidumpingového cla a o konečném výběru prozatímního cla z dovozu některých mastných alkoholů a jejich směsí pocházejících z Indie, Indonésie a Malajsie
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na článek 9 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh předložený Evropskou komisí (dále jen „Komise“) po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
A. POSTUP
1. Prozatímní opatření
(1)
Nařízením (EU) č. 446/2011 (2) (dále jen „prozatímní nařízení“) uložila Komise prozatímní antidumpingové clo z dovozu některých mastných alkoholů a jejich směsí (dále jen „mastné alkoholy“) pocházejících z Indie, Indonésie a Malajsie (dále jen „dotčené země“).
(2)
Řízení bylo zahájeno oznámením o zahájení řízení (dále jen „oznámení o zahájení řízení“) zveřejněným dne 13. srpna 2010 (3) na základě podnětu, který dne 30. června 2010 podali dva výrobci v Unii, Cognis GmbH (Cognis) a Sasol Olefins & Surfactants GmbH (Sasol) (společně dále jen „žadatelé“). Tyto dvě společnosti představují podstatnou část, v tomto případě více než 25 % celkové výroby výrobku, který je předmětem šetření, v Unii.
(3)
Jak je uvedeno v 9. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, období šetření dumpingu a újmy se týkalo období od 1. července 2009 do 30. června 2010 (dále jen „období šetření“ nebo „OŠ“). Zkoumání trendů významných pro posouzení újmy se týkalo období od 1. ledna 2007 do konce období šetření (dále jen „posuzované období“).
2. Následný postup
(4)
Po zveřejnění nejdůležitějších skutečností a úvah, na jejichž základě bylo rozhodnuto o uložení prozatímních antidumpingových opatření (dále jen „poskytnutí prozatímních informací“), předložilo několik zúčastněných stran k těmto prozatímním zjištěním písemné připomínky. Strany, které o to požádaly, dostaly možnost slyšení.
(5)
Komise nadále shromažďovala a ověřovala veškeré informace, jež považovala za nezbytné pro konečná zjištění.
(6)
Všechny strany byly následně informovány o nejdůležitějších skutečnostech a úvahách, na jejichž základě se zamýšlelo doporučit uložení konečného antidumpingového cla z dovozu některých mastných alkoholů a jejich směsí pocházejících z Indie, Indonésie a Malajsie a s konečnou platností vybrat částky zajištěné prostřednictvím prozatímního cla (dále jen „poskytnutí konečných informací“). Všem stranám byla přiznána lhůta, v níž mohly k těmto poskytnutým konečným informacím vznést připomínky.
(7)
Ústní a písemné připomínky zúčastněných stran byly zváženy a ve vhodných případech zohledněny.
B. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
1. Dotčený výrobek
(8)
Jak je uvedeno v 10. a 11. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, dotčeným výrobkem jsou nasycené mastné alkoholy s uhlíkovým řetězcem C8, C10, C12, C14, C16 nebo C18 (nezahrnuje rozvětvené isomery) včetně jednotlivých nasycených mastných alkoholů (zvané rovněž „čisté frakce“) a směsi převážně obsahující kombinaci uhlíkových řetězců C6-C8, C6-C10, C8-C10, C10-C12 (běžně zařazované jako C8-C10), směsi převážně obsahující kombinaci uhlíkových řetězců C12-C14, C12-C16, C12-C18, C14-C16 (běžně zařazované jako C12-C14) a směsi převážně obsahující kombinaci uhlíkových řetězců C16-C18, pocházející z Indie, Indonésie a Malajsie, v současnosti kódů KN ex 2905 16 85, 2905 17 00, ex 2905 19 00 a ex 3823 70 00.
(9)
Poté, co byla uložena prozatímní opatření, některé strany namítly, že vymezení dotčeného výrobku není jednoznačné. Tyto strany tvrdily, že podle oznámení o zahájení řízení patří do rozsahu výrobků pouze lineární mastné alkoholy, nikoli tedy mastné alkoholy obsahující rozvětvené isomery nebo rozvětvené mastné alkoholy. Další strany uvedly, že nemá smysl vylučovat mastné alkoholy obsahující rozvětvené isomery vyrobené prostřednictvím oxo procesu, protože mají na trhu stejné využití jako lineární mastné alkoholy a představují pro ně konkurenci.
(10)
Bylo stanoveno, že všechny druhy mastných alkoholů, které jsou předmětem tohoto šetření, jak je uvedeno v 8. bodu odůvodnění, mají navzdory možným rozdílům z hlediska suroviny použité pro výrobu nebo rozdílům výrobního procesu stejné nebo velmi podobné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti a jsou používány ke stejným účelům. Možné odchylky dotčeného výrobku nemění jeho základní vymezení, jeho vlastnosti nebo způsob, jak jej vnímají různé strany.
(11)
Prozatímní rozhodnutí uvedené v oznámení o zahájení řízení o vyloučení mastných alkoholů obsahujících rozvětvené isomery z rozsahu výrobků a o vyloučení výroby rozvětvených mastných alkoholů těchto společností z vymezení výroby v Unii (včetně těch společností, které vyrábějí mastné alkoholy na základě oxo procesu) by proto mělo být zachováno. Jelikož ohledně dotčeného výrobku nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzují se 10. a 11. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Obdobný výrobek
(12)
Připomíná se, že ve 13. bodu odůvodnění prozatímního nařízení bylo s prozatímní platností rozhodnuto, že lineární mastné alkoholy a rozvětvené mastné alkoholy nejsou obdobnými výrobky, a že tedy údaje týkající se výrobců, kteří vyrábějí mastné alkoholy obsahující rozvětvené isomery, by měly být z analýzy újmy vyloučeny.
(13)
Jelikož ohledně obdobného výrobku nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzují se 12. a 13. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
C. DUMPING
1. Indie
1.1 Běžná hodnota
(14)
Jelikož ohledně stanovení běžné hodnoty nebyly předloženy žádné připomínky, potvrzují se prozatímní zjištění ve 14. až 18. bodu odůvodnění prozatímního nařízení.
1.2 Vývozní cena
(15)
Jelikož ohledně stanovení vývozní ceny nebyly předloženy žádné připomínky, potvrzují se prozatímní zjištění v 19. bodu odůvodnění prozatímního nařízení.
1.3 Srovnání
(16)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních a konečných informací oba indičtí vyvážející výrobci zopakovali svá tvrzení, že by se při výpočtu dumpingového rozpětí nemělo přihlížet k jejich prodeji, který se v období šetření uskutečnil pro jednoho z původních žadatelů v Unii (viz 22. bod odůvodnění prozatímního nařízení). Tyto společnosti odůvodnily své tvrzení na základě skutečnosti, že článek 9.1 Antidumpingové dohody WTO stanoví, že výše ukládaného cla má představovat úplné dumpingové rozpětí nebo méně. Indičtí vyvážející výrobci také zmiňovali článek 2.4 Antidumpingové dohody WTO, podle kterého by mělo být učiněno spravedlivé srovnání mezi vývozní cenou a běžnou hodnotou. Na tomto základě tvrdili, že žadatel s nimi v době, kdy připravoval podání podnětu, vyjednal nákup značného množství výrobků za velmi nízké ceny, a že tedy ceny těchto operací nebyly stanoveny spravedlivě a z toho důvodu by tyto operace neměly být zahrnuty do výpočtu dumpingu.
(17)
Za prvé by mělo být poznamenáno, že skutečnost, že Antidumpingová dohoda WTO stanoví možnost uložit clo, které je nižší než úplné dumpingové rozpětí, nezakládá povinnost tak učinit. Ustanovení čl. 9 odst. 4 základního nařízení pouze ukládají povinnost omezit antidumpingové clo na úroveň, která postačuje k odstranění způsobené újmy. Navíc nebyly předloženy žádné důkazy o tom, že by strany ceny nevyjednaly svobodně. Zkoumáním celkových nákupů uvedeného žadatele bylo také zjištěno, že ceny vyjednané těmito dvěma indickými vyvážejícími výrobci odpovídaly dohodnutým cenám nákupu srovnatelných výrobků uvedeného žadatele od jiných dodavatelů. Navíc bylo zjištěno, že žadatel dovážel dotyčný výrobek od indických vyvážejících výrobců mnoho let, a ne jen v průběhu OŠ. Jeden vyvážející výrobce dále uvedl v ústním slyšení, jemuž předsedal úředník pro slyšení, že jejich ceny pro dotčeného žadatele byly strukturálně nižší než ceny účtované jiným zákazníkům. Závěrem, neexistují žádné důkazy o tom, že by ceny nebyly stanoveny spravedlivě pouze kvůli tomu, že kupujícím byl žadatel, a potvrzuje se odmítnutí tvrzení.
(18)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních a konečných informací oba indičtí vyvážející výrobci zopakovali svůj požadavek na úpravu měnového přepočtu podle čl. 2 odst. 10 písm. j) základního nařízení a tvrdili, že od listopadu 2009 docházelo k trvalému zhodnocování indické rupie (INR) oproti euru (EUR), což má rušivý účinek na výpočet dumpingu (viz 23. bod odůvodnění prozatímního nařízení). Oba vyvážející výrobci přiznali, že jejich prodejní ceny byly v druhé polovině období šetření vyšší než prodejní ceny v první polovině tohoto období, ale tvrdili, že tento trend byl způsoben výhradně zvýšením nákladů na suroviny a obecným zlepšením podmínek na trhu po skončení hospodářské krize a že nebyl odrazem zhodnocování indické rupie oproti euru. Tyto společnosti navíc tvrdily, že i kdyby mohly své ceny pravidelně a v krátkých obdobích upravovat, nikdy by nemohly přesně předpovědět vývoj směnných kurzů pro budoucí období.
(19)
Šetřením se prokázalo, že i když se indická rupie ve druhé polovině OŠ postupně zhodnocovala oproti euru, u každého indického vývozního výrobce se prodejní ceny hlavních výrobků pro několik hlavních zákazníků měnily ve skutečnosti každý měsíc, zejména ve druhé polovině OŠ. Nic tudíž nenaznačuje, že prodejní ceny do Unie se ve stejné době nemohly měnit tak, aby se do nich promítly také změny směnných kurzů v průběhu 60 dnů, jak stanoví čl. 2 odst. 10 písm. j) základního nařízení a článek 2.4.1 Antidumpingové dohody WTO. Vzhledem k tomu, že v několika případech byly ceny často měněny, mohla být zohledněna také každá změna směnného kurzu. Kromě toho se tím prokázalo, že trh mastných alkoholů je obecně otevřený častým změnám cen. Proto i v případech, kdy se ceny měnily méně často, neexistují důkazy, že by to nebylo způsobeno podnikatelským rozhodnutím stran. Skutečnost, že ceny mohou být rychle upravovány tak, aby zohlednily změněnou situaci na trhu (v tomto případě údajně změny směnných kurzů), poskytla indickým vyvážejícím výrobcům možnost - pokud chtěli - zohlednit tyto změny ve svých prodejních cenách, což zjevně v řadě případů dělali. S ohledem na výše uvedené není úprava měnového přepočtu odůvodněna a tento požadavek se zamítá.
(20)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních informací jeden indický vyvážející výrobce uvedl, že úprava o rozdíly nepřímých daní přiznaná podle čl. 2 odst. 10 písm. b) základního nařízení, která byla provedena u určitých druhů výrobku, měla být také provedena u výrobků a směsí obsahujících uhlíkové řetězce C12 a C14, protože zaplacené clo ze surovin použitých pro tyto výrobky bylo při vývozu výrobku vráceno. V průběhu šetření však nebyly předloženy žádné na místě ověřitelné informace, které by dokládaly, že tato cla byla následně skutečně vrácena. Po konečném poskytnutí informací tato společnost tvrdila, že její námitky byly nesprávně pochopeny a že všechny suroviny použité k výrobě výrobků a směsí obsahujících uhlíkové řetězce C12 a C14 byly dovezeny bezcelně. Jelikož je třeba uhradit nepřímou daň, pokud jsou tyto suroviny následně zakomponovány do výrobků prodávaných na domácím trhu, společnost žádá úpravu běžné hodnoty u těchto konkrétních druhů výrobků. Důkazy předložené během inspekce však ukazují, že specifické suroviny potřebné k výrobě druhů výrobků obsahujících uhlíkové řetězce C12 a C14 a dovezené bezcelně v průběhu OŠ stačily pouze k výrobě zlomku vývozního odbytu tohoto výrobku, který uskutečnila společnost během OŠ. Je proto jisté, že nejméně dvě třetiny vyvezených výrobků obsahujících uhlíkové řetězce C12 a C14 byly vyrobeny s použitím surovin, za které bylo zaplaceno dovozní clo. Společnost nepředložila žádný důkaz o tom, že tyto bezcelně dovezené suroviny byly použity na prodej na vývoz do Unie, a nikoli na prodej na vývoz do třetích zemí, a tato námitka se proto zamítá.
(21)
Jelikož ohledně srovnání nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzuje se obsah 20. a 23. bodu odůvodnění prozatímního nařízení.
1.4 Dumpingové rozpětí
(22)
Jelikož ohledně výpočtu dumpingového rozpětí nebyly předloženy žádné připomínky, potvrzuje se obsah 24. až 26. bodu odůvodnění prozatímního nařízení.
(23)
Výše dumpingu, která byla stanovena s konečnou platností, vyjádřená jako procentní podíl z čisté ceny CIF s dodáním na hranice Unie před proclením činí:
Společnost
Konečné dumpingové rozpětí
Godrej Industries Limited
9,3 %
VVF Limited
4,8 %
Všechny ostatní společnosti
9,3 %
2. Indonésie
2.1 Běžná hodnota
(24)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních a konečných informací jeden indonéský vyvážející výrobce tvrdil, že při testování ziskovosti operací neměly být prodejní, režijní a správní náklady přiřazeny jednotlivým operacím na základě obratu, protože to vedlo k tomu, že řada operací nebyla shledána ziskovými. Toto tvrzení bylo prozkoumáno, ale bylo zjištěno, že rozdělení prodejních, režijních a správních nákladů na jednotlivé operace na základě obratu je vhodnější vzhledem k jejich povaze, protože více souvisejí s hodnotou než s objemem. Je třeba poznamenat, že celková hodnota prodejních, režijních a správních nákladů rozdělených na každý druh výrobku je stejná bez ohledu na to, jaká z těchto dvou metod se použije na rozdělení těchto nákladů na jednotlivé operace. Operace, u kterých vyvážející výrobce zpochybnil výsledek zkoušky ziskovosti, byly přezkoumány a bylo potvrzeno, že tyto operace nebyly ziskové. Toto tvrzení se proto zamítá.
(25)
Tentýž indonéský vyvážející výrobce také uvedl, že při stanovení úrovně zisku použité při určení běžné hodnoty by neměl být vyloučen zisk z prodeje, k němuž na úrovni druhu výrobku nedošlo v běžném obchodním styku, protože více než 80 % celkového domácího prodeje bylo ziskového. V souvislosti s tímto tvrzením se připomíná, že určení prodeje uskutečněného v běžném obchodním styku se provádí na úrovni druhu výrobku, jak je objasněno v 29. až 32. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, protože se jedná o nejvhodnější způsob, jak přesně spojit prodejní ceny se souvisejícími výrobními náklady. Ustanovení čl. 2 odst. 6 základního nařízení navíc nevylučují případné rozdělení výrobku, který je předmětem šetření, podle druhů. Prodej, který nebyl uskutečněn v běžném obchodním styku, je proto vyloučen na úrovni druhu výrobku z výpočtu zisku použitého při určení běžné hodnoty. Tato námitka se proto zamítá.
(26)
Tentýž indonéský vyvážející výrobce také uvedl, že při určení běžné hodnoty některých druhů výrobku nebyly odečteny úpravy, které by vrátily běžné hodnoty na úroveň ceny ze závodu. Toto tvrzení bylo přijato a výpočet byl příslušným způsobem upraven.
(27)
Jelikož ohledně určení běžné hodnoty nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzují se prozatímní zjištění v 27. až 33. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, která jsou opravena, jak je uvedeno ve 26. bodu odůvodnění tohoto nařízení.
2.2 Vývozní cena
(28)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních informací jeden indonéský vyvážející výrobce uvedl, že nebylo poskytnuto odůvodnění toho, že cena pro dovážející společnost v Unii, se kterou byl ve spojení, byla považována za nespolehlivou, ani odůvodnění určení vývozní ceny tohoto prodeje podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení. V této souvislosti je třeba poznamenat, že vnitropodnikové ceny mezi stranami ve spojení se nepovažují za spolehlivé, protože by mohly být uměle stanovovány na různých úrovních v závislosti na tom, co je výhodnější pro dotčené společnosti ve spojení. Z tohoto důvodu určení vývozní ceny podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení při použití přiměřeného ziskového rozpětí bez ohledu na skutečný zisk plynoucí z vnitropodnikových cen zamezuje jakýmkoli rušivým účinkům, které mohou nastat v důsledku vnitropodnikových cen. Tato námitka se proto zamítá.
(29)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních informací oba indonéští vývozci uvedli, že pro prodej na vývoz do Unie prostřednictvím dovozců ve spojení nacházejících se v Unii je ziskové rozpětí použité pro určení vývozní ceny podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení nevhodné. Oba tvrdili, že zisk, který byl použit v prozatímní fázi, se týkal pouze částečně spolupracujícího dovozce a nebyl ověřen, a nebyl proto spolehlivý. Proto navrhli, aby byl použit zisk ve výši 5 %, jak tomu bylo v jiných šetřeních. Vzhledem k nízké úrovni spolupráce nezávislých dovozců v tomto šetření se tato námitka přijímá a byla použita úroveň zisku ve výši 5 %, což odpovídá úrovním zisku použitým v předešlých šetřeních ve stejném odvětví.
(30)
Jelikož ohledně srovnání nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzuje se obsah 34. až 36. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, který je upraven, jak je objasněno ve 29. bodu odůvodnění tohoto nařízení.
2.3 Srovnání
(31)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních informací oba indonéští vývozci poukázali na to, že pro prodej prostřednictvím příslušných obchodníků ve spojení ve třetí zemi neměly být provedeny žádné úpravy o rozdíly v provizích podle čl. 2 odst. 10 písm. i). Obě společnosti tvrdily, že jejich výrobní společnosti v Indonésii a příslušní obchodníci ve spojení v Singapuru tvoří jeden hospodářský subjekt a že obchodníci ve třetí zemi jednají jako vývozní oddělení jejich indonéských společností ve spojení. V obou případech však výrobce v Indonésii přímo fakturuje domácí prodej i určitý prodej na vývoz do třetích zemí a obchodníci v Singapuru dostávají zvláštní provizi. U jedné z indonéských společností pokrývá tato ve smlouvě uvedená provize pouze prodej na vývoz. Obchodníci ve třetí zemi navíc také prodávají výrobky vyrobené jinými výrobci, v jednom případě také výrobci nikoli ve spojení. Oba obchodníci ve spojení v Singapuru proto zcela zřejmě plní funkce, které se podobají funkcím obchodního zástupce, který pracuje na provizním základě. Tato námitka se proto zamítá.
(32)
V návaznosti na konečné poskytnutí informací indonéská vláda a jeden indonéský vyvážející výrobce zopakovali tvrzení o jednom hospodářském subjektu, o němž se mluví v předchozím bodě. Argumentovali tím, že ve věci Matsushita v. Rada (4) již Soudní dvůr rozhodl, že to, že výrobce uskutečňuje jisté prodejní funkce, neznamená, že výrobní a obchodní společnost nemohou tvořit jeden hospodářský subjekt. Kromě toho tvrdili, že prodej do třetích zemí, který uskutečňuje přímo vývozce bez účasti obchodníka v Singapuru, představuje pouze malý procentní podíl prodeje na vývoz a že Soud prvního stupně (dnes Tribunál) rozhodl ve věci Interpipe (5), že malý objem přímého prodeje výrobcem ještě nedokazuje, že neexistuje jeden hospodářský subjekt. Nakonec poukázali na to, že ve věci Canon v. Rada (6) to, že prodejní dceřiná společnost vystupovala také jako distributor výrobků od jiných společností, nemělo vliv na to, že byla shledána jedním hospodářským subjektem.
(33)
I když Soudní dvůr ve věci Matsushita v. Rada rozhodl, že instituce v tomto případě měly právo na stanovisko, že výrobce spolu s jednou či několika distribučními společnostmi pod jeho kontrolou tvoří hospodářský subjekt, třebaže sám vykonává některé prodejní funkce, nevyplývá z toho nezbytně povinnost vždy považovat výrobce a jeho prodejní společnosti ve spojení za jeden hospodářský subjekt. Navíc - na rozdíl od indonéského vyvážejícího výrobce - výrobní společnost ve věci Matsushita v. Rada sama přímo neprodávala. Zadruhé, v rozsudku ve věci Interpipe bylo uvedeno, že přímý prodej vyvážejícím výrobcem představoval jen malý procentní podíl celkového objemu prodeje do Unie, což byl pouze jeden prvek, který Soud prvního stupně při analýze zkoumal. Důležitější je, že Soud zdůraznil skutečnost, že tento přímý prodej směřoval do nových členských států pouze na přechodné období. Naproti tomu v tomto případě z dostupných důkazů vyplývá, že přímý prodej ze strany výrobce do některých třetích zemí není dočasný, nýbrž - přinejmenším zpravidla - strukturální, tj. trvalý. U každého dotčeného výrobce navíc tento prodej představuje značný procentní podíl jeho domácího prodeje. Nakonec je třeba uvést, že ve věci Canon v. Rada zahrnoval prodej prováděný prodejní dceřinou společností vyvážejícího výrobce na domácím trhu další výrobky, které byly prodávány toliko pod jinou obchodní značkou, nicméně vyráběny byly všechny samotným vyvážejícím výrobcem. Tato námitka se proto opět zamítá.
(34)
Jedna indonéská společnost dále tvrdila, že i kdyby neměl být přijat koncept jednoho hospodářského subjektu, Komise uložila „zdvojené rozpětí“ tím, že od vývozní ceny nezávislým odběratelům v Unii odečetla zisk dovozce ve spojení v Unii i provizi obchodníka ve spojení ve třetí zemi. Tyto dvě položky však byly zohledněny pro různé účely a byly odečteny samostatně. Jak je objasněno v 28. bodu odůvodnění, je vývozní cena prodeje na vývoz prostřednictvím dovozců ve spojení v Unii určena podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení na základě ceny, za kterou jsou dovezené výrobky poprvé znovu prodány nezávislému kupujícímu. V těchto případech se provede úprava pro zisk, aby se stanovila spolehlivá vývozní cena franko hranice Unie. Provize pro obchodníka ve spojení ve třetí zemi byla naopak odečtena podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení. Tato námitka se proto zamítá.
(35)
Společnost dále uvedla, že pokud by měla být vývozní cena upravena o provizi obchodníka ve spojení ve třetí zemi podle čl. 2 odst. 10 písm. i), měla by být provedena stejná úprava běžné hodnoty, protože tento obchodník koordinuje také domácí prodej. Písemná smlouva mezi obchodníkem a výrobcem v Indonésii však zahrnuje pouze prodej na vývoz. Domácí prodej navíc fakturuje společnost v Indonésii. Tato námitka se proto zamítá.
(36)
Ohledně úpravy podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení se má za to, že je vhodné použít přiměřené ziskové rozpětí nezávisle na skutečně dosaženém zisku na základě vnitropodnikových cen, aby se zamezilo jakýmkoli rušivým účinkům, které mohou nastat v důsledku vnitropodnikových cen. Jak již bylo učiněno v předchozích případech (7), skutečná zisková rozpětí obchodníků ve třetí zemi použitá v prozatímní fázi byla proto nahrazena ziskem ve výši 5 %, který se považuje za přiměřený zisk z činností obchodních společností v chemickém odvětví.
(37)
Další indonéská společnost uvedla, že u prodeje prostřednictvím jejího dovozce ve spojení v Unii Komise odečetla náklady na provizi dvakrát. Společnost tvrdila, že při určení vývozní ceny podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení byly provedeny úpravy o prodejní, režijní a správní náklady dovozce ve spojení i o náklady na provizi jako přímé náklady prodeje. Vzhledem k tomu, že náklady na provizi jsou již zahrnuty v prodejních, režijních a správních nákladech, výsledkem bylo dvojí odečtení nákladů na provizi. Tato námitka byla shledána opodstatněnou a výpočet byl příslušným způsobem upraven.
(38)
Jedna společnost zopakovala požadavek na úpravu o rozdíly ve fyzických vlastnostech, a to na základě toho, že dotčený výrobek vyváží do Unie v kapalné i pevné formě, zatímco na domácím trhu jej prodává pouze v pevné formě, a že ceny za kapalnou formu jsou nižší než ceny za výrobek, který je předmětem šetření, v pevné formě (viz 39. bod odůvodnění prozatímního nařízení). Na podporu tohoto požadavku společnost předložila kopii dvou faktur za prodej na další vývozní trhy. Tento důkaz však v této pozdní fázi řízení nebylo možné ověřit, ani se nedalo zjistit, zda se zmíněné rozdíly vztahovaly na všechny případy, kde nastaly výše uvedené rozdíly ve fyzických vlastnostech. Tento požadavek se proto zamítá.
(39)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních informací jeden indonéský vývozce uvedl, že úroková sazba použitá v prozatímním nařízení pro výpočet úvěrových nákladů jeho dovozce ve spojení v Unii byla neúměrná, a navrhl použít úrokovou sazbu vycházející z hodnot, které pro období šetření zveřejnila Deutsche Bundesbank. Vzhledem k tomu, že hodnota úrokové sazby použité pro výpočet úvěrových nákladů této společnosti v prozatímním nařízení vycházela z informací, které poskytly další strany, a tyto informace tedy odrážejí jejich konkrétní finanční situaci, která se nutně netýká daného dovozce ve spojení, tato námitka byla přijata a výpočet byl příslušným způsobem upraven.
(40)
Jelikož ohledně srovnání nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzují se prozatímní zjištění v 37. až 40. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, které jsou upraveny tak, jak je objasněno ve 36., 37. a 39. bodu odůvodnění tohoto nařízení.
2.4 Dumpingové rozpětí
(41)
Jelikož ohledně výpočtu dumpingového rozpětí nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzuje se obsah 41. a 42. bodu odůvodnění prozatímního nařízení.
(42)
Výše dumpingu, která byla stanovena s konečnou platností, vyjádřená jako procentní podíl z čisté ceny CIF s dodáním na hranice Unie před proclením činí:
Společnost
Prozatímní dumpingové rozpětí
P.T. Ecogreen Oleochemicals
7,3 %
P.T. Musim Mas
5,4 %
Všechny ostatní společnosti
7,3 %
3. Malajsie
3.1 Běžná hodnota
(43)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních informací jeden z malajsijských vyvážejících výrobců uvedl, že zkouška ziskovosti při posouzení běžného obchodního styku (viz 46. bod odůvodnění prozatímního nařízení) neměla vycházet z váženého průměru ročních nákladů výroby, ale vzhledem k dennímu kolísání ceny hlavní suroviny měly být použity jednotlivé náklady každé domácí operace. S ohledem na toto tvrzení je třeba zdůraznit, že Komise důsledně využívá jako srovnávací ukazatel pro zkoušku ziskovosti vážený průměr nákladů výroby. Tento formát, kterým se společnost řídila ve své odpovědi na dotazník, byl základem inspekce na místě, při které došlo ke sladění údajů oznámených společností a jejího účetnictví. Požadavek použít náklady výroby na základě operací, který by představoval významné odchýlení od běžného postupu Komise, byl poprvé uveden v připomínkách společnosti k dokumentu prozatímních informací a odpovídající číselné údaje proto nemohly být ověřeny na místě. Je třeba také konstatovat, že listy o nákladech jednotlivých operací, které společnost předložila na podporu svého požadavku, vycházejí do značné míry z odhadů a nejsou tedy přesnějšími a reprezentativnějšími údaji o nákladech než údaje, které společnost původně oznámila a které byly ověřeny na místě. Závěrem by mělo být poznamenáno, že struktura poskytnutých nových listů o nákladech neumožňuje sladění s touto částí zpráv o řízení, které byly ověřeny na místě. Tato námitka se proto zamítá.
(44)
Malajsijský vývozce, který neměl žádný domácí prodej (viz 51. bod odůvodnění prozatímního nařízení), uvedl, že hodnoty prodejních, režijních a správních nákladů a zisku použité pro výpočet běžné hodnoty by neměly vycházet z váženého průměru skutečných hodnot zjištěných pro ostatní dva vyvážející výrobce, kteří prodávají obdobný výrobek na malajsijském trhu. Společnost uvedla, že tyto hodnoty nejsou reprezentativní, protože společnost používá odlišné výrobní metody a odlišnou základní surovinu. S ohledem na toto tvrzení by mělo být připomenuto, že při výpočtu běžné hodnoty byly použity vlastní výrobní náklady této společnosti. Pouze hodnoty prodejních, režijních a správních nákladů vycházely z čísel získaných od ostatních dvou malajsijských vyvážejících výrobců. Pokud jde o zisk, ten byl určen tak, jak je vysvětleno ve 45. bodu odůvodnění tohoto nařázení. Za druhé, společnost neobjasnila údajný účinek použité výrobní metody na prodejní, režijní a správní náklady. Dále se konstatuje, že pouze omezená část výroby společnosti je založena na údajně odlišné výrobní metodě, zatímco značná část výrobků je vyráběna na základě stejného výrobního procesu a za použití stejných základních surovin jako v případě ostatních dvou malajsijských výrobců. Proto je vyvozen závěr, že společnost neprokázala, že použité hodnoty nebyly reprezentativní, a toto tvrzení se odmítá.
(45)
Tentýž malajsijský vývozce dále uvedl, že pokud Komise přesto použije údaje od dvou dalších vývozců za účelem určení prodejních, režijních a správních nákladů, měly by tyto údaje vycházet z váženého průměru hodnot všech domácích operací těchto vyvážejících výrobců, a nikoli pouze těch, které se týkají ziskových operací. Tento požadavek byl v zásadě přijat. Co se tedy týče prodejních, režijních a správních nákladů, potvrzuje se, že k určení běžné hodnoty byly použity průměrné prodejní, režijní a správní náklady všech domácích operací těchto dvou malajsijských vyvážejících výrobců. Údaje použité k tomuto výpočtu byly ověřeny v průběhu inspekčních návštěv v příslušných malajsijských společnostech. Pokud jde o určení zisku, je třeba poznamenat, že nebylo možné zjistit výši zisku na základě částek vzniklých a docílených u dalších dvou vyvážejících výrobců. Výsledkem takového výpočtu je totiž celková ztráta. Na tomto základě tedy nebylo možné stanovit údaje o zisku. S ohledem na to se zamítá tvrzení malajsijského vývozce, že k určení běžné hodnoty lze jako částku zisku použít zápornou částku. Pojem zisku totiž nezbytně implikuje kladnou částku. Bylo rovněž zváženo, zda lze určit výši zisku na základě ziskového prodeje vyvážejícího výrobce v Malajsii, avšak tento přístup byl zamítnut, protože by byl v rozporu s nálezem WTO ve věci týkající se dovozu bavlněného ložního prádla z Indie (8). Proto podle čl. 2 odst. 6 písm. c) základního nařízení musí výpočet zisku vycházet z jakékoli jiné rozumné metody a nejsou-li k dispozici jiné dostupné údaje, za nejvhodnější základ pro stanovení zisku se pokládá dlouhodobá obchodní úroková míra v Malajsii. Tato metoda se ve smyslu čl. 2 odst. 6 písm. c) základního nařízení považovala za konzervativní, rozumnou a nejvhodnější. Konstatuje se, že takto určené ziskové rozpětí nepřevyšuje zisk realizovaný jinými vyvážejícími výrobci z prodeje výrobků stejné obecné kategorie na domácím trhu země původu.
(46)
Jelikož ohledně stanovení běžné hodnoty nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzují se prozatímní zjištění ve 44. až 51. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, avšak s úpravou, která je vysvětlena ve 45. bodu odůvodnění tohoto nařízení.
3.2 Vývozní cena
(47)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních informací dva malajsijští vývozci uvedli, že u prodeje na vývoz do Unie prostřednictvím dovozců ve spojení nacházejících se v Unii bylo ziskové rozpětí použité pro určení vývozní ceny podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení nevhodné. Jedna ze společností opřela svá tvrzení o hodnoty ziskovosti za období šetření některých evropských obchodníků, se kterými nebyla ve spojení. V této souvislosti by mělo být poznamenáno, že tyto hodnoty nelze považovat za reprezentativní, protože uvedení obchodníci obchodují s širokým rozsahem chemických výrobků a v jednom případě je obchodník také výrobcem. Proto se odmítají jako spolehlivý srovnávací ukazatel. Druhá společnost uvedla, že její dovozce ve spojení v Unii by neměl být považován za distributora, ale za obchodního zástupce ve spojení, a proto by úprava prodejních, režijních a správních nákladů a zisku při určení vývozní ceny neměla překročit procentní podíl provize, která je běžně přiznávána nezávislým obchodním zástupcům obchodujícím v tomto odvětví. Jako srovnávací ukazatel společnost předložila své dohody s nezávislými obchodními zástupci. Tento požadavek byl dále rozpracován po konečném poskytnutí informací argumentem, že v případě wolframových elektrod (9) byl zisk dovozce ve spojení shledán spolehlivým a byl přijat pro účely určení vývozní ceny. V reakci na toto tvrzení je třeba poznamenat, že čl. 2 odst. 9 základního nařízení nestanoví odlišné zacházení s dovozci ve spojení, kteří údajně jednají jako distributoři, a dovozci, kteří údajně jednají jako obchodní zástupci.
Ustanovení čl. 2 odst. 9 vyžaduje úpravy o všechny náklady vzniklé mezi dovozem a novým prodejem a o zisk. Dále je třeba poznamenat, že šetřením bylo zjištěno, že společnost ve spojení se nachází v Unii. Tato společnost má mimo jiné na starosti objednávky odběratelů a fakturaci dotčeného výrobku, který vyrábí její vývozce ve spojení, a současně je odpovědná za zajišťování celního odbavení v Unii. Skutečnost, že určité činnosti vykonává vývozce ve spojení před dovozem, neznamená, že by vývozní cena nesměla být znovu určena na základě ceny, za kterou došlo k dalšímu prodeji prvnímu nezávislému odběrateli, a že by neměly být provedeny nezbytné úpravy podle čl. 2 odst. 9. Rozdíly ve funkcích, které společnost uvádí, ve srovnání s dalšími dovozci ve spojení se obvykle odrážejí v prodejních, režijních a správních nákladech, kde Komise použila skutečné údaje společnosti. Proto toto tvrzení nemůže být přijato. Dále je třeba poznamenat, že ve výše zmíněném případě wolframových elektrod byl dovozce ve spojení dále integrován do druhotného výrobku vyráběného skupinou ve spojení a vykonával rovněž jiné činnosti než jen činnosti příslušející obchodní společnosti. Pro tak složitou strukturu proto nebyl zisk dovozců, kteří nejsou ve spojení, shledán dostatečně reprezentativním. Situace v tomto případě není srovnatelná se situací dotyčného malajsijského dovozce ve spojení, který vykonává pouze obchodní funkce. Z důvodů objasněných v 29. bodu odůvodnění je však dané ziskové rozpětí upraveno na 5 %. Jelikož ohledně stanovení vývozní ceny nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzují se prozatímní zjištění v 52. až 54. bodu odůvodnění prozatímního nařízení s výše zmíněnou úpravou.
3.3 Srovnání
(48)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních informací jeden malajsijský vývozce zopakoval tvrzení (viz také 57. bod odůvodnění prozatímního nařízení), že jeho dovozce ve spojení v Unii je ve skutečnosti vývozním oddělením výrobce a že v případě úplné úpravy o prodejní, režijní a správní náklady a zisk podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení by došlo při stanovení vývozní ceny ze závodu k nadměrnému odpočtu. Společnost tvrdila, že by měla být případně provedena podobná úprava při výpočtu běžné hodnoty. Tento požadavek byl znovu zopakován v podání po konečném poskytnutí informací. V této souvislosti však nebyl předložen žádný nový argument, který by vedl ke změně závěrů. Zejména se připomíná, že faktury odběratelům v Unii vystavovala společnost ve spojení a že tato společnost přijímala platby od odběratelů v Unii. Dále je třeba uvést, že prodej, který uskutečnila společnost ve spojení, zahrnoval přirážku. Rovněž finanční účetnictví společnosti ve spojení prokazovalo, že hradila běžné prodejní, režijní a správní náklady, které vznikly mezi dovozem a dalším prodejem. Společnost ve spojení tedy skutečně plní obvyklé funkce dovozce. Závěrem by mělo být poznamenáno, že výrobce v Malajsii také uskutečňoval přímý prodej nezávislým odběratelům v Unii a dalších zemích. Pokud jde o posledně uvedenou otázku, společnost se odvolala na rozsudek ve věci Interpipe a použila obdobné argumenty jako indonéští vyvážející výrobci. Z důvodů vysvětlených v 33. bodu odůvodnění tohoto nařízení jsou okolnosti tohoto případu jiné než okolnosti posuzované v rozsudku ve věci Interpipe. Místo toho bylo v této souvislosti zdůrazněno tvrzení malajsijského vývozce, že nezávislý prodej společnosti sjednával jeho dovozce ve spojení v Unii, který vystupoval jako vývozní oddělení malajsijské společnosti, což protiřečí vysvětlení podanému během inspekční návštěvy, podle něhož klíčovou úlohu hrála mateřská společnost v Japonsku. Výše uvedená zjištění vedou k závěru, že úprava o prodejní, režijní a správní náklady a zisk by se měla zachovat a že žádná podobná úprava výpočtu běžné hodnoty není opodstatněná.
(49)
Stejná společnost také tvrdila, že při opětovném určení vývozní ceny byly některé prodejní náklady jejího dovozce ve spojení odečteny dvakrát. Výpočty byly zkontrolovány a vzhledem k tomu, že bylo zjištěno, že tvrzení je odůvodněné, byly příslušným způsobem upraveny.
(50)
Jeden z malajsijských vývozců tvrdil, že srovnání mezi běžnou hodnotou a vývozní cenou by nemělo být založeno na druzích výrobku určených podle kontrolních čísel výrobku (PCN), ale na základě vlastních kódů výrobků společnosti. Podle této společnosti kontrolní čísla výrobku použitá v šetření nezachytí dostatečně podrobně zvláštní rysy výrobního procesu a rozdíly v nákladech a cenách. Na podporu tohoto tvrzení společnost zmínila některé ze svých výrobků, které byly vyrobeny pomocí odlišných výrobních procesů a s jinými základními surovinami, což vedlo k vyšším jednotkovým nákladům výroby. Je třeba poznamenat, že tato námitka nebyla vznesena ani v prozatímní fázi šetření, ani při inspekci na místě. Použití vlastních kódů výrobků společnosti při výpočtu by navíc neřešilo problém odlišných výrobních metod, protože stejné výrobní kódy společnosti byly také použity pro výrobky vyrobené odlišnými výrobními procesy. Tato námitka se proto zamítá.
(51)
Jelikož ohledně srovnání nebyly předloženy žádné připomínky, potvrzují se prozatímní zjištění v 55. až 58. bodu odůvodnění prozatímního nařízení s úpravou vysvětlenou ve 49. bodu odůvodnění tohoto nařízení.
3.4 Dumpingové rozpětí
(52)
V návaznosti na poskytnutí prozatímních informací jeden malajsijský výrobce, který nevyvážel do Unie, vznesl připomínku k 60. bodu odůvodnění prozatímního nařízení a uvedl, že v Malajsii existují další výrobci dotčeného výrobku. V této souvislosti se konstatuje, že existence dalšího výrobce v Malajsii, který nevyváží do Unie, nemění zjištění ohledně úrovně spolupráce v Malajsii, jelikož nebyl předložen důkaz, že na šetřené společnosti nepřipadá veškerý vývoz dotčeného výrobku do Unie v průběhu OŠ. Tentýž malajsijský výrobce navíc kritizoval to, že výrobci jako on, kteří během OŠ nevyváželi do Unie, by podléhali zbytkovému clu. V této souvislosti je třeba poznamenat, že společnosti, které během OŠ nevyvážely do Unie, nemohou mít individuální sazbu cla. Jakmile však tyto společnosti začnou vyvážet nebo uzavřou neodvolatelný závazek k prodeji do Unie, mohou požádat o přezkum pro nové vývozce v souladu s čl. 11 odst. 4 základního nařízení, jehož výsledkem může být individuální celní rozpětí, budou-li splněny podmínky stanovené v tomto článku.
(53)
Jeden z malajsijských výrobců uvedl, že hodnota CIF použitá jako základ pro výpočet procentního podílu dumpingového rozpětí by neměla vycházet z ceny k proclení, ale měla by být zpětně vypočtena z ceny dalšího prodeje očištěné o všechny náklady vzniklé v Unii po dovozu. Vzhledem k tomu, že však cena CIF byla použita jako základ hodnoty celních prohlášení na hranicích Unie a nezdá se, že by byla přiznána nesprávně, má být stejná cena použita jako základ výpočtu procentního podílu dumpingového rozpětí. Společnost tvrdila, že mezi souvisejícími dodávkami z Malajsie a celním odbavením za účelem opětovného prodeje v Unii existuje časová mezera. I kdyby však faktury k celnímu odbavení byly vystaveny později a s cenami podle hodnocení zásob metodou FIFO, přesto je pořád základem pro výpočet celní hodnoty vnitropodniková cena, a nikoli cena při opětovném prodeji. Proto se tato námitka zamítá.
(54)
Jelikož ohledně výpočtu dumpingového rozpětí nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzuje se obsah 59. a 60. bodu odůvodnění prozatímního nařízení.
(55)
Výše dumpingu, která byla stanovena s konečnou platností, vyjádřená jako procentní podíl z čisté ceny CIF s dodáním na hranice Unie před proclením činí:
Společnost
Konečné dumpingové rozpětí
KL-Kepong Oleomas Sdn. Bhd.
3,3 %
Emery Oleochemicals (M) Sdn. Bhd.
5,3 %
Fatty Chemicals Malaysia Sdn. Bhd.
5,7 %
Všechny ostatní společnosti
5,7 %
D. ÚJMA
1. Předběžné poznámky
(56)
Po vyhlášení prozatímního nařízení bylo zjištěno, že je nutné v důsledku administrativní chyby provést menší opravy hodnot spotřeby. Vedlo to k menším změnám objemu prodeje, podílu výrobního odvětví Unie na trhu a podílu dotčených zemí na trhu. Tyto opravy však nemají významný dopad na trendy a závěry učiněné ohledně spotřeby, objemu prodeje, podílu výrobního odvětví Unie na trhu a podílu dotčených zemí na trhu v průběhu posuzovaného období na trhu Unie.
2. Výroba v Unii a výrobní odvětví Unie
(57)
Jak je uvedeno v 62. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, bylo zjištěno, že obdobný výrobek vyráběli dva žadatelé a malí výrobci v Unii. Jak je zmíněno v 11. a 12. bodu odůvodnění tohoto nařízení výrobci, kteří vyrábějí mastné alkoholy obsahující rozvětvené isomery, byli vyloučeni z vymezení výroby mastných alkoholů v Unii. Bez ohledu na skutečnost objasněnou v 58. bodu odůvodnění tohoto nařízení se potvrzuje výrobní odvětví Unie, jak je vymezeno v 62. a 63. bodu odůvodnění prozatímního nařízení.
(58)
Jednoho ze dvou žadatelů ovládla společnost, která se účastní tohoto řízení jako uživatel. Po vyhlášení prozatímního nařízení tento žadatel zaujal neutrální stanovisko.
(59)
Některé strany tedy zpochybnily úroveň podpory nebo postavení ve vztahu k šetření a uvedly, že podpora šetření musí být zachována v průběhu celého šetření.
(60)
Zkoumáním tohoto tvrzení se prokázalo, že zbývající žadatel představuje více než 40 % celkové výroby v Unii, tedy více než 25 % celkové výroby v Unii a 100 % výrobců mastných alkoholů v Unii vyjadřuje tomuto podnětu podporu nebo je proti němu. Prahovým hodnotám ve výši 25 % a 50 %, které vyžaduje čl. 5 odst. 4 základního nařízení, je tedy v plném rozsahu vyhověno a postavení lze potvrdit.
(61)
Některé strany uvedly, že vzhledem k tomu, že oba žadatelé dováželi dotčený výrobek v průběhu období šetření, neměli by být považováni za součást výrobního odvětví Unie. Bylo však ověřeno, že procentní podíl výrobku, který tyto společnosti dovážely z dotčených zemí, nebyl ve srovnání s jejich výrobou obdobného výrobku významný. Tento dovoz měl navíc převážně dočasný charakter. Proto lze potvrdit, že hlavní činností těchto společností je výroba a prodej obdobného výrobku. Potvrzují se proto 62. až 63. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Spotřeba v Unii
(62)
Jelikož ohledně spotřeby v Unii nebyly předloženy žádné připomínky, potvrzují se 64. až 66. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
4. Dovoz do Unie z dotčených zemí a cenové podbízení
4.1. Souhrnné posouzení
(63)
Řada stran vznesla námitku proti skutečnosti, že v prozatímním nařízení bylo pro tyto tři dotčené země provedeno souhrnné posouzení. Podle jejich názoru nebyly splněny podmínky pro souhrnné posouzení podle čl. 3 odst. 4 základního nařízení. Konkrétně namítaly, že souhrnné posouzení vylučuje zjištěné negativní cenové podbízení u jedné země. Navíc uvedly, že trendy objemů prodeje se pro tyto tři vyvážející země v průběhu posuzovaného období lišily a že přístup k surovinám a použité suroviny se v těchto třech vyvážejících zemích také lišily. Závěrem bylo zmíněno, že prodej na vývoz z jedné z dotčených zemí byl uskutečněn prostřednictvím společností ve spojení. Podle jejich názoru mezi dotčenými zeměmi existovaly různé podmínky hospodářské soutěže na trhu v Unii. Ustanovení čl. 3 odst. 4 základního nařízení stanoví, že pokud jsou předmětem antidumpingového šetření současně výrobky dovezené z více zemí, posuzují se účinky tohoto dovozu souhrnně pouze tehdy, je-li zjištěno, že: a) dumpingové rozpětí zjištěné ve vztahu k dovozu z každé jednotlivé země není nepatrné ve smyslu čl. 9 odst. 3 uvedeného nařízení a objem dovezených výrobků z každé jednotlivé země není zanedbatelný a b) souhrnné posouzení účinků dovozu je vhodné s ohledem na podmínky hospodářské soutěže mezi dováženými výrobky a na podmínky hospodářské soutěže mezi dováženými výrobky a obdobným výrobkem Unie.
a)
Jak je objasněno v odstavci 4.3.2 prozatímního nařízení, objem dumpingového dovozu každé dotčené země nebyl zanedbatelný a existence dumpingového dovozu byla v posuzovaném období významná.
b)
Bylo zjištěno, že podmínky hospodářské soutěže a tvorba cen v dotčených zemích byly podobné mezi dováženými výrobky a obdobným výrobkem, zejména v průběhu OŠ. Jak je vysvětleno ve 127. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, úroveň odstranění újmy v dotčených zemích byla výrazně nad minimálním prahem 2 %. Cenové podbízení tedy přesně neodráží situaci, která by nastala na trhu s účinnou cenovou soutěží. Navíc byly u každé z dotčených zemí prozkoumány prodejní kanály a cenové trendy a - jak je ukázáno v níže uvedené tabulce - bylo zjištěno, že jsou podobné. Dovozní ceny dotčených zemí vykazovaly klesající trend a v průběhu období šetření byly ve srovnání s průměrnými cenami výrobního odvětví Unie zvláště nízké.
Dovoz podle údajů Eurostatu (upraveno tak, aby byl zahrnut pouze dotčený výrobek)
2007
2008
2009
OŠ
Průměrná cena v EUR/t Malajsie
911
944
799
857
Index: 2007 = 100
100
104
88
94
Meziroční změna v %
3,6
-15,4
7,3
Průměrná cena v EUR/t Indonésie
996
1 169
899
912
Index: 2007 = 100
100
117
90
92
Meziroční změna v %
17,3
-23,1
1,4
Průměrná cena v EUR/t Indie
997
1 141
897
915
Index: 2007 = 100
100
114
90
92
Meziroční změna v %
14,4
-21,4
2,1
(64)
Potvrzují se proto 67. až 70. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
4.2 Objem, cena a podíl dumpingového dovozu z dotčených zemí na trhu
(65)
Jelikož ohledně objemu, ceny a podílu dumpingového dovozu z dotčených zemí na trhu nebyly předloženy žádné připomínky, potvrzují se 71. až 73. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
4.3 Cenové podbízení
(66)
Strany uvedly, že existují rozdíly v cenách surovin mezi mastnými alkoholy vyrobenými z přírodních olejů a tuků a ze syntetických zdrojů, jako je ropa nebo minerální olej, a že mělo být zavedeno další kritérium kontrolního čísla výrobku (PCN), aby se zohlednily rozdíly v nákladech výroby vyplývající z různých výrobních procesů. Kontrolní čísla výrobku jsou však vytvořena na základě individuálních vlastností každé dílčí kategorie položek, které vyhovují vymezení dotčeného výrobku, a nikoli na základě ceny každé z těchto položek. Navíc bylo zjištěno, že nejsou žádné významné rozdíly mezi základními vlastnostmi mastných alkoholů vyrobených z přírodních olejů a tuků a mastných alkoholů vyrobených z ropy nebo minerálního oleje, a že ani rozdíl v nákladech výroby není takový, aby vyžadoval odlišení kontrolního čísla výrobku. Toto tvrzení se proto odmítá.
(67)
Některé strany uvedly, že číselné údaje o promítnutí nákladů po dovozu, které činí okolo 3 % dovozní ceny, jež byly použity pro určení úrovně cenového podbízení dotčených zemí, byly nejasné a že se zdá, že v tomto případě byly nevhodné. Informace ověřené v průběhu šetření však prokázaly, že dovážející strany, jako jsou dovozci a uživatelé, musí zaplatit tuto částku nákladů po dovozu, aby uvolnily dotčený výrobek pro volný oběh na trhu Unie. Tyto strany navíc nepředložily žádný důkaz, který by naznačoval, že by náklady po dovozu nebyly v tomto případě správně stanoveny. Toto tvrzení bylo tedy odmítnuto. Metodika použitá pro výpočet cenového podbízení, jak je objasněna v 74. a 75. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, se tedy potvrzuje.
5. Hospodářská situace výrobního odvětví Unie
5.1 Předběžné poznámky
(68)
Navzdory změně vlastnictví zmíněné v 58. bodu odůvodnění se mělo za to, že údaje, které poskytl žadatel, jenž odstoupil, a které byly ověřeny v jeho prostorách, by neměly být automaticky vyloučeny z analýzy újmy, protože jeho výroba zůstává součástí výroby v Unii.
(69)
Některé strany uvedly, že určité údaje poskytnuté ze strany výrobního odvětví Unie, zejména o jejich nákupu dotčeného výrobku pocházejícího z Indie, Malajsie a Indonésie, by měly být vyloučeny z analýzy újmy a výpočtu rozpětí újmy, protože veškerá údajná újma týkající se tohoto nákupu by byla újmou, kterou si výrobní odvětví Unie přivodilo samo. Jak je však uvedeno v 63. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, tento nákup byl způsoben hlavně dočasným uzavřením jednoho z výrobních míst jednoho výrobce. Tento nákup navíc nebyl ve srovnání s celkovou výrobou žadatelů významný. Neexistovaly tedy žádné přesvědčivé důvody pro vyloučení nákupu uvedených výrobců z analýzy újmy nebo výpočtu úrovně pro odstranění újmy.
(70)
Předběžné poznámky uvedené v 76. bodu odůvodnění prozatímního nařízení se potvrzují.
5.2 Výroba, výrobní kapacita a využití kapacity, prodej a podíl na trhu
(71)
Jelikož ohledně výroby, výrobní kapacity, využití kapacity, prodeje a podílu výrobního odvětví Unie na trhu nebyly předloženy žádné připomínky, potvrzují se 77. až 81. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5.3 Průměrné jednotkové ceny výrobního odvětví Unie
(72)
Po vyhlášení prozatímního nařízení bylo zjištěno, že v důsledku administrativní chyby je třeba provést opravy průměrných jednotkových cen výrobního odvětví Unie. Níže uvedená tabulka ukazuje změněný trend jednotkové ceny výrobního odvětví Unie v posuzovaném období.
Jednotková cena při prodeji nezávislým odběratelům v Unii
2007
2008
2009
OŠ
Index: 2007 = 100
100
123
102
96
Meziroční změna v %
22,6 %
-16,9 %
-5,3 %
Zdroj: odpovědi na dotazník
(73)
Oproti tomu, co je uvedeno v 84. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, ceny výrobního odvětví Unie poklesly v posuzovaném období o 4 %. K významnému snížení došlo mezi roky 2008 a 2009 s dalším poklesem v průběhu OŠ. V tomto období poklesly prodejní ceny o 22 %. Výše uvedená změna nemá žádný dopad na závěr týkající se hospodářské situace výrobního odvětví Unie a vzhledem k tomu, že ohledně průměrných jednotkových cen výrobního odvětví Unie nebyly předloženy žádné připomínky, potvrzují se 82. a 83. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5.4 Stav zásob, zaměstnanost, mzdy a produktivita, ziskovost, peněžní tok, investice, návratnost investic a schopnost získat kapitál, růst, velikost skutečného dumpingového rozpětí
(74)
Některé strany tvrdily, že není možné, aby byla výrobnímu odvětví Unie způsobena újma, protože společnosti, které jsou součástí výrobního odvětví Unie, jsou vertikálně integrované a dovážely dotčený výrobek ze třetích zemí. Proto mohly použít dovážený výrobek pro navazující stupně své výroby a prodat vlastní výrobu, která není zisková.
(75)
Je třeba poznamenat, že u určitých antidumpingových šetření mají výrobci, jako jsou výrobci oceli a výrobci chemických výrobků, zahrnutí v těchto případech do vymezení výrobního odvětví Unie, navazující činnost a že část jejich výroby dotčeného výrobku je určena pro vlastní spotřebu. V takové situaci je však možná existence podstatné újmy pro výrobní odvětví Unie šetřena výhradně u výroby a prodeje dotčeného výrobku. V tomto případě byla podstatná újma zjištěna u činnosti s dotčeným výrobkem, jak je objasněno v 77. až 93. bodu odůvodnění prozatímního nařízení. Strany neposkytly žádné důkazy prokazující, že zjištění obsažená v těchto bodech odůvodnění jsou nesprávná a že výrobnímu odvětví Unie nebyla v průběhu období šetření způsobena podstatná újma. Toto tvrzení se tudíž odmítá.
(76)
Některé strany uvedly, že uzavření určité výrobní kapacity ze strany žadatelů poskytlo zavádějící pohled na údajnou újmu, která jim byla způsobena. Tyto strany tvrdily, že v Unii existovali další výrobci, kteří přispěli ke kapacitě v Unii, a že na základě investic do nové kapacity se kapacita výrobního odvětví Unie zvýšila. To sotva svědčí o výrobním odvětví, kterému by byla způsobena újma. Další strany uvedly, že pokles investic neznamená újmu, nýbrž přemístění výroby mimo Unii.
(77)
Šetřením bylo zjištěno (viz 78. bod odůvodnění prozatímního nařízení), že výrobní kapacita výrobního odvětví Unie se v roce 2008 zvýšila o 9 %, ale poté klesla o 10 % během OŠ. Byl to výsledek přijatých rozhodnutí, která čelila konkurenci z dotčených zemí, a následná dočasná uzavření výrobních kapacit byla rovněž způsobena tlakem dumpingového dovozu. V 89. bodu odůvodnění prozatímního nařízení bylo ohledně investic zjištěno, že se investice vynaložené ze strany výrobního odvětví Unie v Unii snížily v průběhu posuzovaného období o 35 %. To je jeden z několika činitelů újmy, který umožnil v 92. a 93. bodu odůvodnění prozatímního nařízení vyvodit závěr, že výrobnímu odvětví Unie byla v průběhu období šetření způsobena podstatná újma.
(78)
Jelikož ohledně stavu zásob, zaměstnanosti, mezd a produktivity, ziskovosti, peněžního toku, investic, návratnosti investic a schopnosti získat kapitál, růstu a velikosti skutečného dumpingového rozpětí nebyly předloženy další připomínky, potvrzují se 85. až 91. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5.5 Vývoj po období šetření
(79)
Některé strany tvrdily, že neexistují žádné důkazy, že by výrobnímu odvětví Unie byla způsobena podstatná újma, a skutečnost, že jeden ze dvou původních žadatelů přestal šetření podporovat, prokázala, že mu žádná újma způsobena nebyla. Argumentovalo se také tím, že ukazatele újmy u zbývajícího žadatele neprokázaly stav újmy.
(80)
Je třeba poznamenat, že daná společnost nenapadla šetření, nýbrž zaujala neutrální stanovisko. Proto se pořád mělo za to, jak je objasněno v 57. bodu odůvodnění, že je vhodné ponechat oba výrobce v Unii jako součást výrobního odvětví Unie.
(81)
Bylo uváděno, že v období po uplynutí OŠ došlo ke zřetelnému nárůstu cen a že tento cenový vývoj v tomto období povede ihned k realizaci zisku ze strany žadatelů, kteří sami ohlásili ve svých veřejných výkazech za období 2010-2011 lepší výsledky.
(82)
Některé strany uváděly, že v období po uplynutí OŠ došlo k významnému zlepšení situace výrobního odvětví Unie, a zdůrazňovaly, že některé společnosti plánují výstavbu nových výrobních zařízení v Unii. Tvrdilo se také, že vzhledem k nedávnému zvýšení dovozních cen by se měla opatření pozastavit nebo uložit v podobě minimální dovozní ceny (MDC).
(83)
Události, ke kterým došlo po období šetření, se obvykle v antidumpingovém šetření nezohledňují. Kromě toho nebyly předloženy žádné důkazy, které by naznačovaly, že uvedené události po období šetření jsou zřejmé, nesporné a trvalé. Pokud se jedná o jakékoli pozastavení konečných opatření, mělo by se na ně pohlížet z hlediska vývoje po období šetření, který by byl trvalý.
(84)
Pokud jde o uložení MDC, má se za to, jak je vysvětleno v bodech 123 až 126, že nenastaly okolnosti, jež by jej odůvodňovaly. Proto se všechna výše uvedená tvrzení odmítají.
6. Závěr ohledně újmy
(85)
Šetřením bylo potvrzeno, že většina ukazatelů újmy týkajících se výrobního odvětví Unie vykazovala v průběhu posuzovaného období klesající trend. Na základě výše uvedeného se potvrzuje závěr vyvozený v 92. a 93. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, že výrobnímu odvětví Unie byla v období šetření způsobena podstatná újma.
E. PŘÍČINNÁ SOUVISLOST
1. Účinky dumpingového dovozu
(86)
Jedna strana poznamenala, že analýza ve 108. bodu odůvodnění prozatímního nařízení je chybná, protože se zdá, že vytváří vazbu mezi celkovým a nepřetržitým poklesem spotřeby a nárůstem dovozu, zatímco podle této strany se dovoz z dotčených zemí vyvíjel v souladu se spotřebou.
(87)
Mělo by být skutečně upřesněno, že - jak je zmíněno v 64. až 66. bodu odůvodnění prozatímního nařízení - spotřeba v průběhu posuzovaného období celkově vzrostla o 2 %. To však nezpochybňuje skutečnost, že v průběhu posuzovaného období došlo k významnému celkovému nárůstu objemu a podílu levného dumpingového dovozu z dotčených zemí na trhu (viz 96. bod odůvodnění prozatímního nařízení), zatímco velikost trhu zůstala téměř nezměněna a zatímco výrobní odvětví Unie ztratilo zejména od roku 2009 do období šetření důležitý podíl na trhu.
(88)
Některé strany argumentovaly, že trendy dovozu z dotčených zemí nejsou spojeny se zhoršením hospodářské situace výrobního odvětví Unie, zejména s objemem prodeje, hodnotou prodeje a ziskovostí. Tyto strany tvrdí, že když v roce 2008 vzrostl dovoz, došlo ke zlepšení ziskovosti výrobního odvětví Unie, a poté, když byl dovoz stálý, ziskovost významně poklesla.
(89)
Navzdory výše uvedenému tvrzení byla šetřením zjištěna celková korelace mezi levným dumpingovým dovozem a újmou, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, v průběhu celého posuzovaného období (viz 95. až 98. bod odůvodnění prozatímního nařízení). Šetřením bylo také prokázáno, že v posuzovaném období nemohlo dojít k zotavení výrobního odvětví Unie v důsledku vyššího výskytu levného dumpingového dovozu na trh Unie. Proto by mělo být toto tvrzení odmítnuto.
(90)
Bylo také uvedeno, že se vyskytovaly rozdíly v trendech dovozu podle druhů alkoholu vyráběných některými vyvážejícími výrobci a že by proto měla být pro tyto alkoholy provedena samostatná analýza újmy. Různé druhy, které jsou zahrnuty do rozsahu výrobků, však mají stejné základní vlastnosti. Šetření neodhalilo žádný významný rozdíl mezi mastnými alkoholy vyrobenými z různých surovin. V tomto případě proto nejsou důvody pro zavedení samostatné analýzy trendů podle druhu alkoholu.
(91)
Argumentovalo se také tím, že újmu nelze přičítat Indii, protože její dovoz se v posuzovaném období nezvýšil, zejména když není zohledněn nákup ze strany žadatelů. Bylo však zjištěno, že dovoz z Indie na trh v Unii byl realizován za dumpingové ceny a že rozpětí újmy bylo značně vyšší, než je nepatrná úroveň ve výši 2 %. Kromě toho, jak je objasněno v 63. až 65. bodu odůvodnění, byly pro tyto tři dotčené země splněny podmínky pro souhrnné posouzení. Toto tvrzení by tedy mělo být odmítnuto.
(92)
Argumentovalo se také tím, že újma nemohla být přičítána společnostem, které neuplatnily rozpětí cenového podbízení, nebo - z tohoto důvodu - celkovému dovozu z Indonésie.
(93)
Jak bylo vysvětleno v 63. až 65. bodu odůvodnění, byly splněny všechny podmínky souhrnného posouzení dotčeného dovozu. Za účelem analýzy újmy a její příčiny byly tedy účinky, které měl levný dumpingový dovoz z dotčených zemí na výrobní odvětví Unie, posouzeny společně. To, že nedochází k cenovému podbízení, navíc nevylučuje existenci podstatné újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie. Jak bylo také objasněno ve 124. až 127. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, bylo zjištěno, že cena účtovaná ze strany výrobního odvětví Unie nebyla dostačující na to, aby pokryla všechny výrobní náklady a zajistila přiměřené ziskové rozpětí, které by mohla zajistit při neexistenci dumpingového dovozu v průběhu období šetření. Tato námitka se proto zamítá.
(94)
Jelikož ohledně účinků dumpingového dovozu nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzují se 95. až 98. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Účinky jiných činitelů
(95)
Několik stran uvedlo, že skutečná příčina újmy, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, by měla být přičtena finanční krizi, protože hlavní újma pro toto výrobní odvětví nastala, když se stabilizoval dovoz z dotčených zemí. Bylo také zmíněno, že zhoršení ziskovosti výrobního odvětví Unie bylo podobné jako to, které bylo zaznamenáno u dalších společností působících v chemickém odvětví.
(96)
Krize sehrála úlohu ve výkonu výrobního odvětví Unie. Trendy činitelů újmy, jako je využití kapacity a objem prodeje, prokazují, že se situace výrobního odvětví Unie s krizí zhoršovala a se zotavením trhu poněkud zlepšovala. Šetřením však bylo prokázáno, že toto zlepšení neumožnilo zotavení výrobního odvětví Unie, jehož hospodářská situace se velmi lišila od situace převládající na počátku posuzovaného období. Kromě toho, jak je zmíněno v 89. bodu odůvodnění, rok 2008, právě před začátkem finanční krize, byl rokem nejvyššího nárůstu dumpingového dovozu z dotčených zemí a nejprudšího poklesu objemu prodeje výrobního odvětví Unie. Po tomto roce nedošlo k zotavení výrobního odvětví Unie a na trhu Unie se i nadále vyskytoval v masivním měřítku dumpingový dovoz. Z těchto důvodů je zřejmé, že bez ohledu na další činitele k podstatné újmě způsobené výrobnímu odvětví Unie přispěl v průběhu období šetření do značné míry dumpingový dovoz. Toto tvrzení se proto odmítá.
(97)
Některé strany také uvedly, že skutečnou příčinou údajné újmy pro výrobní odvětví Unie byl dovoz z dalších třetích zemí, pokles poptávky, vyšší ceny surovin a absence řádného přístupu k těmto surovinám, špatná strategická rozhodnutí přijatá ze strany výrobního odvětví Unie, konkurenční tlak na jejich navazujícím trhu, pokles výroby dotčeného výrobku určeného pro vlastní spotřebu a obecná změna tržních podmínek a konkurenční situace na trhu Unie.
(98)
Stojí za zmínku, že výše uvedené strany nebyly schopné doložit svá tvrzení a prokázat, že příčinnou vazbu mezi újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie a dumpingovým dovozem přerušují činitele jiného druhu, než je levný dumpingový dovoz z dotčených zemí.
(99)
Některé strany uvedly, že Komise neprovedla zkoumání možného dopadu prodeje rozvětvených mastných alkoholů na prodej dotčeného výrobku ze strany výrobního odvětví Unie a účinků, který měl na hospodářskou situaci tohoto odvětví. Šetření se zaměřilo na výrobek, jehož vymezení je v 8. až 12. bodu odůvodnění, a žádná strana nepředložila spolehlivé údaje, které by umožnily posoudit možný negativní dopad rozvětvených mastných alkoholů na hospodářskou situaci výrobního odvětví Unie. Toto tvrzení se tedy odmítá.
(100)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky týkající se účinků jiných činitelů, potvrzují se 99. až 106. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Závěr ohledně příčinné souvislosti
(101)
Šetřením nebyla zjištěna skutečnost, která by naznačovala, že by existovaly jiné činitele než levný dumpingový dovoz z dotčených zemí, které by přerušovaly příčinnou vazbu mezi podstatnou újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie a dumpingovým dovozem.
(102)
Jelikož ohledně příčinné souvislosti nebyly předloženy žádné připomínky, potvrzují se 107. až 110. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
F. ZÁJEM UNIE
1. Výrobní odvětví Unie
(103)
Jelikož ohledně zájmu výrobního odvětví Unie nebyly předloženy žádné připomínky, potvrzují se 112. a 113. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Dovozci
(104)
Jelikož ohledně zájmu dovozců nebyly předloženy připomínky, potvrzují se 115. a 116. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Uživatelé
(105)
Připomíná se, že pro posouzení možného dopadu antidumpingových opatření na uživatele v Unii se šetření soustředilo hlavně na souhrnné údaje, které poskytlo pět velkých uživatelských společností, které byly navštíveny v prozatímní fázi.
(106)
Na tomto základě bylo s prozatímní platností zjištěno, že podíl nákladů dotčeného výrobku na celkových nákladech výroby této skupiny je značný a podle konečného výrobku činí od 10 % do 20 %. Dostupné údaje však byly přezkoumány a na základě nových výpočtů a opravy některých hodnot bylo zjištěno, že tento rozsah činí od 15 % do 25 %. Podobně bylo zjištěno, že i průměrné ziskové rozpětí u činnosti, při níž se využívá dotčený výrobek, činí pro tuto skupinu pěti navštívených společností přibližně 6 %; nové výpočty prokazují vyšší průměrné ziskové rozpětí, které se pohybuje okolo 7,5 %. Závěrem byl také opraven průměrný podíl činnosti, při níž se používá dotčený výrobek, na celkové činnosti. Tento podíl byl s prozatímní platností stanoven přibližně na 22 %, zatímco podle nových výpočtů byl zjištěn procentní podíl ve výši 25 %.
(107)
Po vyhlášení prozatímního nařízení reagovala řada uživatelů a k poskytnutým konečným informacím vznesla připomínky. Napadli výběr pěti uživatelských společností uvedených ve 118. bodu odůvodnění prozatímního nařízení a uvedli, že údaje použité pro posouzení možného dopadu opatření na uživatelské výrobní odvětví nejsou transparentní, nejsou založeny na reprezentativních stranách a jsou založeny na nízkém počtu stran. Argumentovalo se tím, že analýza by měla zohlednit údaje, které poskytli všichni uživatelé spolupracující při šetření.
(108)
Jak je však uvedeno ve 117. a 118. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, zatímco 21 spolupracujících společností dohromady představovalo v období šetření okolo 25 % celkového nákupu dotčeného výrobku ze strany Unie, pět společností využitých pro posouzení zájmu uživatelů představovalo okolo 18 % tohoto nákupu a 72 % nákupu dotčeného výrobku ze strany spolupracujících uživatelů. Kromě toho, že těchto pět uživatelů bylo reprezentativních z hlediska objemu nákupu dotčeného výrobku, byli velmi dobře reprezentativní z hlediska různých odvětví činnosti uživatelského výrobního odvětví. Těchto pět navštívených společností je skutečně různorodou skupinou, která zahrnuje nejen výrobce prvního využití, tj. výrobce povrchově aktivních látek, ale také uživatele povrchově aktivních látek a uživatele v navazujících stupních.
(109)
Přesto však byla provedena širší analýza a byly zohledněny všechny informace, které předložili spolupracující uživatelé. Zejména bylo provedeno konkrétní posouzení možného dopadu antidumpingových cel na výrobce povrchově aktivních látek jako na samostatnou skupinu, protože tato skupina by potenciálně mohla být uložením opatření nejvíce postižena. Další samostatná analýza byla provedena u druhé skupiny uživatelů zahrnující všechny ostatní uživatelské společnosti, které při šetření spolupracovaly.
(110)
Byla provedena simulace s cílem posoudit možný účinek průměrného cla z dovozu mastných alkoholů ve výši 5 % nejdříve na všechny spolupracující uživatele a poté na tyto dvě samostatné skupiny. Výsledek simulace prokázal, že konečný dopad tohoto průměrného cla na celkové náklady výroby pro činnosti využívající dotčený výrobek by byl pro všechny uživatele přibližně 0,09 %, zatímco dopad stejného cla na navazující výrobek využívající dotčený výrobek by byl pro skupinu výrobců povrchově aktivních látek přibližně 0,05 % a pro druhou skupinu společností by byl přibližně 0,29 %.
(111)
Analýza rovněž prokázala, že výrobci povrchově aktivních látek dosahovali nižšího ziskového rozpětí v těch odvětvích, kde se využíval šetřený výrobek. Tato skupina však dovezla v průběhu OŠ z dotčených zemí jen asi 2,6 % svých celkových nákupů šetřeného výrobku. Procentní podíl činnosti výrobců povrchově aktivních látek využívajících mastné alkoholy na jejich celkovém obratu činí přibližně 24 %. Konečný dopad na výrobní náklady výrobků včetně výrobku, který je předmětem šetření, je tedy i při uložení průměrného dumpingového cla ve výši 5 % velmi omezený a na jejich celkovou ziskovost je dokonce zanedbatelný.
(112)
Někteří výrobci povrchově aktivních látek přesto tvrdili, že jim antidumpingová cla zabrání volně nakupovat suroviny, a povedou tak k narušení v jejich tržním segmentu.
(113)
Jak je uvedeno ve 120. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, úroveň antidumpingových cel a možný dopad na uživatelské výrobní odvětví a na navazující trh nevytváří závažné překážky pro dovoz dotčeného výrobku. Šetřením bylo potvrzeno, že konečná antidumpingová cla nemohou narušit navazující trh. Současně by nemělo být obtížné, aby výrobci povrchově aktivních látek přenesli toto poměrně nízké zvýšení nákladů do konečné ceny svých výrobků. Proto se tvrzení, že antidumpingová cla povedou k narušení navazujícího trhu, odmítají.
(114)
Po zveřejnění konečných zjištění někteří uživatelé trvali na tom, že výrobci v Unii jim odmítli dodávat zboží, přičemž bylo jen málo alternativ pro dodávky. Jak je nicméně uvedeno ve 120. bodu odůvodnění prozatímního nařízení, relativně nízká úroveň navržených opatření by neměla vyloučit možnost dovážet dotčený výrobek. Výrobci v Unii mimoto v posuzovaném období nevyužívali při výrobě celou kapacitu. Kromě toho je možné dovážet i z jiných třetích zemí, na které se opatření nevztahují, a z údajů Eurostatu o dovozu mastných alkoholů ze zbytku světa po OŠ vyplývá, že tento dovoz roste, což svědčí o tom, že údajné nebezpečí nedostatečného zásobení není opodstatněné. Toto tvrzení bylo proto odmítnuto.
(115)
Některá sdružení uživatelů, která se nepřihlásila ve lhůtě stanovené v bodě 5.3 oznámení o zahájení řízení, tvrdila, že v posouzení zájmu Unie nebyla zohledněna jejich stanoviska, zejména co se týče možného dopadu opatření na malé a střední podniky a na specifická odvětví. Je však třeba poznamenat, že ke všem připomínkám těchto sdružení se v tomto šetření přihlédlo. Jak je navíc zmíněno ve 109. bodu odůvodnění, v posouzení zájmu Unie byly zohledněny všechny informace předložené spolupracujícími uživateli. Proto bylo toto tvrzení zamítnuto.
(116)
Několik stran tvrdilo, že pokud dojde k uložení daných opatření, mělo by být jejich trvání omezeno na dobu maximálně dvou let. Podle základního nařízení se konečné antidumpingové opatření obvykle ukládá na dobu pěti let. Jelikož žádná z těchto stran neprokázala, že je dvouleté období v souladu s požadavkem v čl. 11 odst. 1 základního nařízení dostatečné na to, aby došlo k vyrovnání účinku dumpingu, jenž působí újmu, nezdá se, že existuje pádný důvod, proč uplatnit jinou než běžnou délku trvání opatření. Proto bylo toto tvrzení zamítnuto.
(117)
Jelikož ohledně zájmu uživatelů nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzuje se, že uložení konečných opatření na dovoz dotčeného výrobku by nebylo proti zájmu Unie, a potvrzují se tedy 117. až 121. bod odůvodnění tohoto nařízení.
4. Závěr ohledně zájmu Unie
(118)
Na základě výše uvedených skutečností může být potvrzen závěr vyvozený ve 122. bodu odůvodnění prozatímního nařízení. Neexistují žádné přesvědčivé důvody pro neuložení konečných antidumpingových cel z dovozu mastných alkoholů z dotčených zemí.
G. KONEČNÁ ANTIDUMPINGOVÁ OPATŘENÍ
1. Úroveň pro odstranění újmy
(119)
Připomíná se, že ziskové rozpětí použité pro výpočet cílového zisku v prozatímní fázi bylo 7,7 %. Žadatelé tvrdili, že vhodnější by byl cílový zisk ve výši 15 %. V této souvislosti by mělo být poznamenáno, že nepředložili ověřitelné důkazy na podporu tvrzení, že cílový zisk je příliš nízký. Proto se navrhuje, aby byl potvrzen prozatímní cílový zisk ve výši 7,7 %, který vychází ze ziskového rozpětí za celou činnost v oblasti alkoholů, kterého dosáhl jeden žadatel ve svém posledním ziskovém roce před prudkým zvýšením levného dumpingového dovozu.
(120)
Některé strany tvrdily, že hodnota 7,7 % není realistická a je příliš vysoká. Pro určení úrovně pro odstranění újmy navrhovaly použít nižší ziskové rozpětí od 3 % do 5 %. Toto tvrzení však nebylo doloženo žádnými důkazy, které by prokázaly, že navrhovaný zisk by byl ziskem, kterého by výrobní odvětví Unie mohlo dosáhnout, kdyby nedocházelo k dumpingovému dovozu na trhu Unie; tvrzení proto nebylo přijato.
(121)
Některé strany tvrdily, že Komise chybně určila úroveň pro odstranění újmy na základě rozpětí prodeje pod cenou, zatímco měla použít rozpětí cenového podbízení. V tomto případě se nemělo za to, že by rozpětí cenového podbízení bylo vhodným základem pro určení úrovně pro odstranění újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie, protože by neodráželo úroveň ceny, které by mohlo být dosaženo, kdyby nedocházelo k dumpingovému dovozu na trhu Unie. Tato námitka byla tedy zamítnuta.
(122)
Na tomto základě mohou být potvrzena prozatímní rozpětí újmy vyjádřená jako procentní podíl z ceny CIF na hranice Unie před proclením, jak je uvedeno ve 127. bodu odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Konečná opatření
2.1 Forma konečných opatření
(123)
Jak je uvedeno v 79. až 84. bodě odůvodnění, některé strany mimo jiné tvrdily, že současná opatření by se měla pozastavit, jelikož vývoj na trhu Unie (zvýšení ceny dotčeného výrobku), který nastal po období šetření, je zřejmý, nesporný a trvalý. Tvrdily též, že případná konečná opatření by neměla mít podobu valorického cla, a spíše by měla být uložena ve formě MDC.
(124)
Má se nicméně za to, že okolnosti tohoto konkrétního případu nezdůvodňují uložení minimální dovozní ceny. Tato forma opatření by se dala snadno obejít vzhledem k povaze dotčeného výrobku a složitých firemních struktur dotčených vývozců.
(125)
Nutno však přiznat, že trh s daným výrobkem je cenově citlivý, a proto by bylo rozumné minimalizovat dopad konečných opatření na uživatele v Unii pro případ možného výrazného růstu cen dotčeného výrobku. Proto se považuje za vhodné změnit formu konečných opatření z valorických cel na specifická cla.
(126)
Očekává se, že tato forma opatření do určité míry omezí možný nežádoucí negativní dopad na uživatele v případě, že zvýšení cen bude výrazné a rychlé. Pokud by na druhé straně došlo ke snížení cen, specifická cla by zajistila dostatečnou ochranu výrobců v Unii. Základem specifických cel jsou hodnoty CIF vývozů Unie spolupracujících společností během OŠ, přepočtené na eura pomocí měsíčních směnných kurzů a vynásobené (podle pravidla nižšího cla) buď dumpingovým rozpětím, nebo rozpětím újmy, cokoli z toho je nižší.
(127)
Dva vyvážející výrobci v této souvislosti namítli, že místo měsíčního by se měl použít průměrný roční směnný kurz. Nutno však poznamenat, že v souladu s obvyklou praxí se k přepočtu měn v antidumpingovém šetření používají měsíční směnné kurzy. To byl také případ tohoto šetření. Tato námitka byla tedy zamítnuta.
(128)
Žadatel tvrdil, že při stanovení specifických cel měly být použity současné ceny mastných alkoholů, nikoli hodnoty CIF během OŠ. Je třeba poznamenat, že specifická cla se stanovují na základě výpočtu dumpingu a újmy za období šetření. Nebyly předloženy žádné řádné argumenty, jež by zdůvodňovaly to, aby se v tomto případě při výpočtu specifických cel vycházelo z období po OŠ. Proto byla tato námitka zamítnuta.
2.2 Uložení konečných opatření
(129)
Po zveřejnění prozatímních opatření se přihlásil potenciální vyvážející výrobce a uvedl, že zbytková celní sazba by měla být stanovena na úrovni nejvyššího uloženého cla, a nikoli na úrovni nejvyššího dumpingového rozpětí zjištěného u Indonésie. Zbytkové clo se však stanoví na úrovni nižší z hodnot odpovídajících zbytkovému dumpingovému rozpětí nebo zbytkovému rozpětí újmy při použití pravidla menšího cla. Tato námitka byla tedy zamítnuta.
(130)
S ohledem na výše uvedené skutečnosti se má za to, že v souladu s čl. 9 odst. 4 základního nařízení by měla být ohledně dovozu dotčeného výrobku uložena v souladu s pravidlem menšího cla konečná antidumpingová opatření na úrovni nižší z hodnot odpovídajících dumpingovému rozpětí a rozpětí újmy.
(131)
Všechny strany byly informovány o podstatných skutečnostech a úvahách, na jejichž základě se zamýšlelo doporučit uložení konečných antidumpingových cel. Rovněž jim byla přiznána lhůta, ve které mohly k poskytnutí konečných informací předkládat svá vyjádření. Připomínky, které strany předložily, byly řádně přezkoumány a zjištění byla v případě potřeby odpovídajícím způsobem upravena.
(132)
Navrhovaná konečná antidumpingová cla jsou následující:
Země
Společnost
Konečné specifické antidumpingové clo (EUR/t čisté hmotnosti)
Indie
VVF Limited
46,98
Všechny ostatní společnosti
86,99
Indonésie
P.T. Musim Mas
45,63
Všechny ostatní společnosti
80,34
Malajsie
KL-Kepong Oleomas Sdn.Bhd.
35,19
Emery Oleochemicals (M) Sdn. Bhd.
61,01
Fatty Chemical Malaysia Sdn. Bhd.
51,07
Všechny ostatní společnosti
61,01
(133)
Individuální sazby antidumpingového cla pro jednotlivé společnosti uvedené v tomto nařízení jsou výlučně použitelné na dovoz dotčeného výrobku vyrobeného těmito společnostmi, tedy konkrétně uvedenými právnickými osobami. Na dovoz dotčeného výrobku vyrobeného jakoukoli jinou společností, která není konkrétně uvedena v tomto nařízení spolu s názvem a adresou, včetně subjektů ve spojení se zde konkrétně uvedenými společnostmi, se tyto sazby nevztahují a na takový dovoz by měla se použít celní sazba pro „všechny ostatní společnosti“.
(134)
Všechny žádosti o uplatňování těchto individuálních sazeb antidumpingových cel pro jednotlivé společnosti (např. po změně názvu subjektu nebo po založení nových výrobních nebo prodejních subjektů) by měly být neprodleně zaslány Komisi (10) se všemi náležitými údaji, zejména s údaji o jakýchkoli změnách činnosti společnosti, které se týkají výroby, domácího prodeje a prodeje na vývoz a které souvisejí např. s uvedenou změnou názvu nebo změnou výrobních a prodejních subjektů. Bude-li to vhodné, mělo by být toto nařízení odpovídajícím způsobem změněno formou aktualizace seznamu společností, na něž se vztahují individuální sazby antidumpingového cla.
3. Závazky
(135)
Jeden indický a jeden malajsijský vyvážející výrobce spolu s jeho dovozcem ve spojení nabídli cenový závazek v souladu s čl. 8 odst. 1 základního nařízení. Obě nabídky obsahovaly velký počet skupin výrobků (podle chemických specifikací), přičemž každé skupiny se týkala jiná minimální dovozní cena (MDC); cenové rozdíly mezi skupinami činily u malajsijského vývozce až 25 % a u indického vývozce až 100 %. V rámci jednotlivých skupin se ceny navíc lišily až o 20 %, což hrozilo vysokým rizikem křížové kompenzace. Bylo také konstatováno, že nabídka indického vývozce neřešila kolísání cen dotčeného výrobku. Další riziko křížové kompenzace bylo zjištěno u malajsijského vývozce a jeho dovozce ve spojení v Unii, který odebíral dotčený výrobek nejen od malajsijského vývozce, ale i od jiných dodavatelů. Pro celní orgány by rovněž bylo obtížné určit chemickou specifikaci výrobku bez individuální analýzy, a jakákoli kontrola by tedy byla velmi pracná až neproveditelná. Proto byly nabídky závazku zamítnuty. V návaznosti na návrh na změnu formy opatření jeden vyvážející výrobce upravil svou nabídku závazku a navrhl pro všechny skupiny výrobků průměrnou MDC, díky čemuž - jak tvrdil - již nebude hrozit riziko křížové kompenzace. Druhý vyvážející výrobce pouze trval na své původní nabídce. Vzhledem k počtu druhů výrobků a rozdílnostem v jejich cenách by však MDC mohla zcela ohrozit účinnost opatření. Struktura společností a jejich výše popsaných nabídek navíc stále představuje překážku pro přijetí závazku. Režim vykazování a cen navržený jedním vývozcem tyto obavy neřeší a v každém případě by kontrola na jeho základě byla velmi pracná až neproveditelná. Nabídky závazku tudíž nelze přijmout.
4. Konečný výběr prozatímních antidumpingových cel
(136)
Vzhledem k rozsahu zjištěných dumpingových rozpětí a vzhledem k úrovni újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie se považuje za nezbytné vybrat s konečnou platností částky zajištěné prostřednictvím prozatímního antidumpingového cla uloženého prozatímním nařízením, a to v rozsahu uložených konečných cel. Pokud jsou konečná cla nižší než cla prozatímní, je třeba uvolnit částky, které byly prozatímně zajištěny nad rámec konečné sazby antidumpingových cel,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Ukládá se konečné antidumpingové clo z dovozu nasycených mastných alkoholů s uhlíkovým řetězcem C8, C10, C12, C14, C16 nebo C18 (nezahrnuje rozvětvené isomery) včetně jednotlivých nasycených mastných alkoholů (zvané rovněž „čisté frakce“) a směsí převážně obsahujících kombinaci uhlíkových řetězců C6-C8, C6-C10, C8-C10, C10-C12 (běžně zařazované jako C8-C10), směsí převážně obsahujících kombinaci uhlíkových řetězců C12-C14, C12-C16, C12-C18, C14-C16 (běžně zařazované jako C12-C14) a směsí převážně obsahujících kombinaci uhlíkových řetězců C16-C18, v současnosti kódů KN ex 2905 16 85, 2905 17 00, ex 2905 19 00 a ex 3823 70 00 (kódy TARIC 2905168510, 2905190060, 3823700011 a 3823700091), pocházejících z Indie, Indonésie a Malajsie.
2. Sazba konečného antidumpingového cla pro výrobek popsaný v odstavci 1 a vyrobený níže uvedenými společnostmi je následující:
Země
Společnost
Konečné antidumpingové clo (EUR/t čisté hmotnosti)
Doplňkový kód TARIC
Indie
VVF Ltd, Taloja, Maharashtra
46,98
B110
Všechny ostatní společnosti
86,99
B999
Indonésie
P.T. Musim Mas, Tanjung Mulia, Medan, Sumatera Utara
45,63
B112
Všechny ostatní společnosti
80,34
B999
Malajsie
KL-Kepong Oleomas Sdn Bhd, Pelabuhan Klang, Selangor Darul Ehsan
35,19
B113
Emery Oleochemicals (M) Sdn. Bhd., Kuala Langat, Selangor
61,01
B114
Fatty Chemical Malaysia Sdn. Bhd. Prai, Penang
51,07
B117
Všechny ostatní společnosti
61,01
B999
3. V případech, kdy dojde k poškození zboží před propuštěním do volného oběhu, a kdy je proto cena, která byla nebo má být skutečně zaplacena, poměrně rozdělena za účelem určení celní hodnoty podle článku 145 nařízení Komise (EHS) č. 2454/93 ze dne 2. července 1993, kterým se provádí nařízení Rady (EHS) č. 2913/92, kterým se vydává celní kodex Společenství (11), se výše antidumpingového cla, vypočtená na základě výše stanovených částek, sníží o procento, které odpovídá poměrnému rozdělení ceny, která byla nebo má být skutečně zaplacena.
4. Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 2
Částky zajištěné prostřednictvím prozatímního antidumpingového cla uloženého podle nařízení (EU) č. 446/2011 se vyberou s konečnou platností. Částky, které byly zajištěny nad rámec konečných sazeb antidumpingového cla, se uvolní.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 8. listopadu 2011.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 1138/2011
z dnia 8 listopada 2011 r.
w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Środki tymczasowe
(1)
Rozporządzeniem (UE) nr 446/2011 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji („państwa, których dotyczy postępowanie”).
(2)
Postępowanie wszczęto zawiadomieniem o wszczęciu opublikowanym w dniu 13 sierpnia 2010 r. (3) w następstwie skargi złożonej w dniu 30 czerwca 2010 r. przez dwóch producentów unijnych, Cognis GmbH (Cognis) oraz Sasol Olefins & Surfactants GmbH (Sasol) (zwanych razem „skarżącymi”). Te dwa przedsiębiorstwa reprezentują dużą część - w tym przypadku ponad 25 % - całkowitej unijnej produkcji produktu objętego dochodzeniem.
(3)
Jak wskazano w motywie 9 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 lipca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do końca OD („okres badany”).
2. Dalsze postępowanie
(4)
Po powiadomieniu o istotnych faktach i wnioskach, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), kilka zainteresowanych stron przedłożyło oświadczenia w formie pisemnej, przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się.
(5)
Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
(6)
Wszystkie strony zostały następnie poinformowane o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji, oraz ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkie strony otrzymały czas na przedstawienie uwag związanych z ujawnieniem ostatecznych ustaleń.
(7)
Rozpatrzono, a w stosownych wypadkach uwzględniono, ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1. Produkt objęty postępowaniem
(8)
Jak opisano w motywach 10 i 11 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, produktem objętym postępowaniem są nasycone alkohole tłuszczowe o długości łańcucha węglowego C8, C10, C12, C14, C16 lub C18 (wyłączając izomery rozgałęzione), w tym nierozgałęzione nasycone alkohole tłuszczowe (zwane także „poszczególnymi frakcjami”) oraz mieszanki zawierające w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C6-C8, C6-C10, C8-C10, C10-C12 (powszechnie kategoryzowanych jako C8-C10), mieszanki zawierające w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C12-C14, C12-C16, C12-C18, C14-C16 (powszechnie kategoryzowanych jako C12-C14) oraz mieszanki zawierające w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C16-C18, pochodzące z Indii, Indonezji i Malezji, objęte obecnie kodami CN ex 2905 16 85, 2905 17 00, ex 2905 19 00 oraz ex 3823 70 00.
(9)
Po wprowadzeniu środków tymczasowych niektóre strony skarżyły się, że definicja produktu objętego postępowaniem jest niejednoznaczna. Twierdziły one, że zgodnie z zawiadomieniem o wszczęciu zakres produktu obejmuje tylko liniowe alkohole tłuszczowe i ich mieszanki, wyłączając alkohole tłuszczowe i ich mieszanki, zawierające izomery rozgałęzione, oraz rozgałęzione alkohole tłuszczowe i ich mieszanki. Inne strony twierdziły, że nie ma sensu wykluczać alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek zawierających izomery rozgałęzione produkowane w procesie „oxo”, ponieważ mają one takie samo zastosowanie i konkurują z liniowymi alkoholami tłuszczowymi i ich mieszankami na rynku.
(10)
Stwierdzono, że wszystkie rodzaje alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek objęte niniejszym dochodzeniem, zgodnie z opisem w motywie 8, pomimo ewentualnych różnic w zakresie surowca wykorzystanego do produkcji lub różnic w procesie produkcji, mają takie same lub bardzo podobne podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz są wykorzystywane do takich samych celów. Ewentualne różnice dotyczące produktu objętego postępowaniem nie mają wpływu na jego podstawową definicję, właściwości lub postrzeganie tego produktu przez różne podmioty.
(11)
Z tego względu należy utrzymać tymczasową decyzję o wyłączeniu alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek zawierających rozgałęzione izomery z zakresu produktu, o którym mowa w zawiadomieniu o wszczęciu, oraz o wyłączeniu produkcji rozgałęzionych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek przez te przedsiębiorstwa z definicji produkcji unijnej (w tym przedsiębiorstwa produkujące alkohole tłuszczowe i ich mieszanki w procesie „oxo”). Wobec braku innych uwag w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem motywy 10 i 11 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
2. Produkt podobny
(12)
Przypomina się, że w motywie 13 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zawarto tymczasowe ustalenie, iż liniowe i rozgałęzione alkohole tłuszczowe i ich mieszanki nie są produktami podobnymi, a zatem dane dotyczące producentów produkujących alkohole tłuszczowe i ich mieszanki z rozgałęzionych izomerów powinny zostać wyłączone z analizy szkody.
(13)
Wobec braku innych uwag na temat produktu podobnego motywy 12 i 13 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
C. DUMPING
1. Indie
1.1. Wartość normalna
(14)
Wobec braku uwag dotyczących określenia wartości normalnej niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia zawarte w motywach od 14 do 18 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
1.2. Cena eksportowa
(15)
Wobec braku uwag dotyczących określenia ceny eksportowej niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia zawarte w motywie 19 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
1.3. Porównanie
(16)
Po ujawnieniu tymczasowych i ostatecznych ustaleń obaj producenci eksportujący z Indii podtrzymali swój wniosek, aby sprzedaż jednemu z pierwotnych skarżących w Unii podczas OD nie była uwzględniana przy obliczaniu marginesu dumpingu (zob. motyw 22 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Przedsiębiorstwa oparły swój wniosek na fakcie, iż art. 9.1 Porozumienia antydumpingowego WTO przewiduje, że kwota cła, które ma być nałożone, jest równa pełnemu marginesowi dumpingu lub mniejsza. Producenci eksportujący z Indii powołali się także na art. 2.4 Porozumienia antydumpingowego WTO, zgodnie z którym należy przeprowadzić obiektywne porównanie między ceną eksportową a wartością normalną. Na tej podstawie utrzymywali, że skarżący wynegocjował z nimi zakup bardzo dużych ilości po bardzo niskich cenach w tym samym czasie, kiedy przygotowywał skargę, a zatem ceny tych transakcji nie były ustalone w sposób obiektywny. Z tego względu nie należy uwzględniać tych transakcji w obliczeniach dotyczących dumpingu.
(17)
Po pierwsze należy zaznaczyć, że fakt, iż Porozumienie antydumpingowe WTO przewiduje możliwość nałożenia cła poniżej pełnego marginesu dumpingu, nie oznacza takiego obowiązku. W art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego nałożono jedynie obowiązek ograniczenia cła antydumpingowego do poziomu wystarczającego do usunięcia szkody. Ponadto nie przedstawiono dowodów na to, że ceny nie były swobodnie negocjowane przez strony. Analiza zakupów ogółem dokonanych przez skarżącego, o którym mowa, także wykazała, że ceny wynegocjowane z dwoma producentami eksportującymi z Indii nie odbiegały od cen uzgodnionych w przypadku zakupów porównywalnych produktów przez skarżącego, o którym mowa, od innych dostawców. Ponadto ustalono, że skarżący dokonywał przywozu produktu objętego postępowaniem od producentów eksportujących z Indii przez kilka lat, a nie tylko w OD. Dodatkowo jeden producent eksportujący oświadczył podczas przesłuchania ustnego, któremu przewodniczył rzecznik praw stron, że ceny dla skarżącego, o którym mowa, były strukturalnie niższe od stosowanych wobec innych klientów. Podsumowując, nie ma dowodów świadczących o tym, że ceny nie zostały ustalone w sposób obiektywny tylko dlatego, że sprzedaż była dokonywana na rzecz skarżącego, i niniejszym potwierdza się, że wniosek zostaje odrzucony.
(18)
Po ujawnieniu tymczasowych i ostatecznych ustaleń obaj producenci eksportujący z Indii podtrzymali swój wniosek o dostosowanie z tytułu przeliczania walut zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. j) rozporządzenia podstawowego, twierdząc, że rupia indyjska (INR) umacniała się od listopada 2009 r. względem euro (EUR), co mogło zniekształcić wynik obliczenia marginesu dumpingu (zob. motyw 23 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Obaj producenci eksportujący przyznali, że ich ceny sprzedaży w drugiej połowie OD były wyższe od cen w pierwszej połowie OD, ale twierdzili, że tendencja ta była spowodowana wyłącznie zwiększeniem kosztów surowców i ogólną poprawą sytuacji na rynku po zakończeniu kryzysu gospodarczego, nie odzwierciedlała natomiast wzrostu wartości INR wobec EUR. Przedsiębiorstwa twierdziły ponadto, że nawet gdyby miały możliwość regularnego dostosowywania swoich cen w krótkich odstępach czasu, to i tak nigdy nie byłyby w stanie dokładnie przewidzieć zmian kursów wymiany walut w przyszłości.
(19)
W dochodzeniu wykazano, że pomimo iż INR umacniała się stopniowo wobec EUR w drugiej połowie OD, w przypadku każdego producenta eksportującego z Indii ceny sprzedaży głównych produktów stosowane wobec kilku najważniejszych klientów zmieniały się z miesiąca na miesiąc, zwłaszcza w drugiej połowie OD. Zatem nic nie wskazuje na to, że ceny sprzedaży do Unii nie mogły być jednocześnie dostosowane do zmian w kursach wymiany walut w ciągu 60 dni, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. j) rozporządzenia podstawowego oraz art. 2.4.1 Porozumienia antydumpingowego WTO. Jako że w kilku przypadkach ceny były zmieniane często, można było wówczas uwzględnić również zmiany w kursach wymiany walut. Ponadto wynika z tego, że rynek alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek jest generalnie otwarty na częste zmiany cen. Dlatego nawet w przypadkach, gdy ceny były zmieniane mniej często, nie ma dowodów na to, że nie było to podyktowane decyzją gospodarczą stron. Fakt, że ceny mogą być szybko dostosowywane do zmian sytuacji na rynku (w tym przypadku rzekomo do zmian kursów wymiany walut), dał producentom eksportującym z Indii możliwość uwzględnienia takich zmian w cenach sprzedaży, z czego wydaje się, że w pewnej liczbie przypadków skorzystali. Z tego względu dostosowanie z tytułu przeliczania walut nie jest uzasadnione i wniosek zostaje odrzucony.
(20)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jeden producent eksportujący z Indii wystąpił z twierdzeniem, że kwota dostosowania przyznana na podstawie art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego z uwagi na różnice w podatkach pośrednich w odniesieniu do niektórych typów produktu powinna zostać również przyznana w odniesieniu do produktów i mieszanek o długości łańcuchów węglowych C12 i C14, ponieważ cło zapłacone za surowce wykorzystane do ich produkcji zostało zwrócone przy wywozie produktu. Podczas dochodzenia nie przedstawiono jednak informacji, które mogłyby zostać zweryfikowane na miejscu, świadczących o tym, że takie cło zostało rzeczywiście później zwrócone. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo stwierdziło, że jego uwagi zostały źle zrozumiane i że wszystkie surowce wykorzystane do produkcji produktów i mieszanek o długości łańcuchów węglowych C12 i C14 były przywożone bezcłowo. Ze względu na to, że należy zapłacić podatek pośredni, jeśli te surowce są następnie włączone do produktów sprzedawanych na rynku krajowym, przedsiębiorstwo wystąpiło o dostosowanie wartości normalnej w odniesieniu do tych typów produktu. Dowody przedstawione podczas weryfikacji świadczą jednak o tym, że konkretne surowce potrzebne do produkcji typów produktu o długości łańcuchów węglowych C12 i C14, przywożone bezcłowo w OD, wystarczały do produkcji zaledwie ułamka sprzedaży eksportowej tego produktu przez przedsiębiorstwo w OD. Pewne jest zatem, że co najmniej dwie trzecie poddanego wywozowi produktu o długości łańcuchów węglowych C12 i C14 zostało wyprodukowanych z użyciem surowców, za które zapłacono cła przywozowe. Ponieważ przedsiębiorstwo nie przedstawiło żadnych dowodów świadczących o tym, że któreś z tych surowców, których przywóz odbywał się bezcłowo, były wykorzystywane do celów sprzedaży eksportowej do Unii, a nie do celów sprzedaży eksportowej do państw trzecich, powyższy wniosek zostaje odrzucony.
(21)
Wobec braku innych uwag dotyczących porównania niniejszym potwierdza się treść motywów od 20 do 23 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
1.4. Margines dumpingu
(22)
Wobec braku uwag na temat obliczenia marginesu dumpingu treść motywów od 24 do 26 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje niniejszym potwierdzona.
(23)
Ostatecznie ustalona wielkość dumpingu wyrażona jako wartość procentowa ceny netto CIF na granicy Unii przed ocleniem kształtuje się następująco:
Przedsiębiorstwo
Ostateczny margines dumpingu
Godrej Industries Limited
9,3 %
VVF Limited
4,8 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
9,3 %
2. Indonezja
2.1. Wartość normalna
(24)
Po ujawnieniu tymczasowych i ostatecznych ustaleń jeden producent eksportujący z Indonezji wystąpił z twierdzeniem, że w badaniu rentowności transakcji nie należało przypisywać kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych do poszczególnych transakcji na podstawie obrotu i że to spowodowało, iż część transakcji została uznana za nieprzynoszące zysku. Wniosek przeanalizowano, ale stwierdzono, że przypisywanie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych na podstawie obrotu jest właściwsze, z uwagi na charakter tych kosztów, które są bardziej związane z wartością niż ilością. Należy zaznaczyć, że całkowita kwota kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych przypisana do każdego typu produktu pozostaje taka sama bez względu na to, którą z dwóch metod stosuje się podczas przypisywania kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych do poszczególnych transakcji. Na końcu przeanalizowano na nowo transakcje, w których przypadku producent eksportujący podawał w wątpliwość wynik badania rentowności, i potwierdzono, że transakcje te nie przyniosły zysku. Z tego powodu wniosek zostaje odrzucony.
(25)
Ten sam producent eksportujący z Indonezji twierdził także, że podczas określania poziomu zysku stosowanego do skonstruowania wartości normalnej nie powinno się wykluczać zysku ze sprzedaży uznanej za niedokonaną w zwykłym obrocie handlowym na poziomie typu produktu, ponieważ ponad 80 % całkowitej sprzedaży krajowej było z zyskiem. W odniesieniu do tego twierdzenia, należy przypomnieć, że ustalenie, która sprzedaż jest dokonywana w zwykłym obrocie handlowym, odbywa się na poziomie typu produktu, zgodnie z wyjaśnieniem w motywach od 29 do 32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, ponieważ jest to najwłaściwszy sposób dokładnego dopasowania cen sprzedaży do powiązanych kosztów produkcji. Ponadto przepis art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego nie wyklucza w stosownych przypadkach podziału produktu objętego dochodzeniem na typy produktu. Z tego względu sprzedaż uznana za niedokonaną w zwykłym obrocie handlowym jest wyłączona na poziomie typu produktu z obliczeń zysku stosowanego do skonstruowania wartości normalnej. Z tego powodu wniosek zostaje odrzucony.
(26)
Ten sam producent eksportujący z Indonezji twierdził także, że podczas konstruowania wartości normalnej dla niektórych typów produktu nie dokonano odliczeń kwoty dostosowań, aby przywrócić wartości normalne do poziomu ex-works. Wniosek ten przyjęto i wprowadzono odpowiednie poprawki w obliczeniach.
(27)
Wobec braku innych uwag dotyczących określenia wartości normalnej niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia zawarte w motywach od 27 do 33 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych - z uwzględnieniem poprawek wskazanych w motywie 26 niniejszego rozporządzenia.
2.2. Cena eksportowa
(28)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jeden producent eksportujący z Indonezji wystąpił z zarzutem, że nie przedstawiono uzasadnienia do uznania jego ceny dla powiązanego przedsiębiorstwa importującego w Unii za niewiarygodną oraz do skonstruowania ceny eksportowej w odniesieniu do tej sprzedaży zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. W tym względzie należy zaznaczyć, że ceny transferowe pomiędzy powiązanymi stronami nie są uznawane za wiarygodne, ponieważ mogą one być sztucznie ustalane na różnych poziomach w zależności od tego, co jest bardziej korzystne dla zainteresowanych powiązanych przedsiębiorstw. Dlatego konstruowanie ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, z wykorzystaniem rozsądnej marży zysku niezależnej od rzeczywistego zysku wynikającego z cen transferowych, pozwala na uniknięcie zafałszowań, które mogą powstać na skutek cen transferowych. Z tego powodu wniosek zostaje odrzucony.
(29)
W odniesieniu do sprzedaży eksportowej za pośrednictwem powiązanych importerów znajdujących się w Unii, po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, obaj eksporterzy z Indonezji stwierdzili, że marża zysku wykorzystana do skonstruowania ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego była niewłaściwa. Obaj argumentowali, że zysk, który uwzględniono na etapie środków tymczasowych odnosił się tylko do jednego, częściowo współpracującego importera i nie został zweryfikowany, a zatem był niewiarygodny. Z tego względu zaproponowali zastosowanie zysku 5 %, jak to miało miejsce w innych dochodzeniach. Z uwagi na niski poziom współpracy niezależnych importerów w niniejszym dochodzeniu wniosek został przyjęty i zastosowano poziom zysku 5 %, który jest zgodny z poziomami zysku stosowanymi w poprzednich dochodzeniach dotyczących tego samego sektora.
(30)
Wobec braku innych uwag dotyczących porównania niniejszym potwierdza się treść motywów od 34 do 36 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych - dostosowaną zgodnie z wyjaśnieniem w motywie 29 niniejszego rozporządzenia.
2.3. Porównanie
(31)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń obaj eksporterzy z Indonezji zwrócili uwagę, że nie należało dokonywać dostosowania ze względu na różnice w prowizjach zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) w przypadku sprzedaży za pośrednictwem właściwych powiązanych przedsiębiorstw handlowych w państwie trzecim. Oba przedsiębiorstwa twierdziły, że ich zakłady produkcyjne w Indonezji oraz właściwe powiązane przedsiębiorstwa handlowe w Singapurze tworzą jeden podmiot gospodarczy i przedsiębiorstwa handlowe w państwie trzecim działają jako dział eksportu powiązanych przedsiębiorstw w Indonezji. W obu przypadkach jednak sprzedaż krajowa, a także część sprzedaży eksportowej do państw trzecich jest bezpośrednio fakturowana przez producenta w Indonezji, a przedsiębiorstwa handlowe w Singapurze otrzymują określoną prowizję. W przypadku jednego z indonezyjskich przedsiębiorstw ta prowizja była ujęta w umowie obejmującej tylko sprzedaż eksportową. Ponadto przedsiębiorstwa handlowe w państwie trzecim sprzedają także produkty wytwarzane przez innych producentów, w jednym przypadku także producentów niepowiązanych. Najwyraźniej oba powiązane przedsiębiorstwa handlowe w Singapurze pełnią zatem funkcje zbliżone do funkcji pośrednika pracującego na zasadzie prowizji. Z tego powodu wniosek zostaje odrzucony.
(32)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd Indonezji i jeden indonezyjski producent eksportujący podtrzymali wniosek w sprawie jednego podmiotu gospodarczego, o którym mowa w poprzednim motywie. Argumentowali, że w sprawie Matsushita przeciwko Radzie (4) Trybunał stwierdził, że z faktu, iż producent wykonuje pewne funkcje związane ze sprzedażą, nie wynika, że przedsiębiorstwo produkcyjne i przedsiębiorstwo handlowe nie mogą tworzyć jednego podmiotu gospodarczego. Ponadto twierdzili także, że sprzedaż do państw trzecich prowadzona przez eksportera bezpośrednio, bez udziału przedsiębiorstwa handlowego w Singapurze, stanowiła zaledwie niewielki odsetek sprzedaży eksportowej, a w orzeczeniu w sprawie Interpipe (5) Sąd stwierdził, że niewielkie ilości bezpośredniej sprzedaży dokonywanej przez producenta nie stanowiły poparcia dla zarzutu, że nie było jednego podmiotu gospodarczego. Wreszcie, zwrócili uwagę, że w sprawie Canon przeciwko Radzie (6) fakt, że zależna spółka handlowa działała także jako dystrybutor produktów innych przedsiębiorstw, nie wpłynął na stwierdzenie, że chodzi o jeden podmiot gospodarczy.
(33)
Nawet jeśli w sprawie Matsushita przeciwko Radzie Trybunał stwierdził, że instytucje mogły uznać, iż producent wraz z kontrolowanymi przez siebie spółkami prowadzącymi dystrybucję tworzy jeden podmiot gospodarczy, mimo że producent ten sam spełnia pewne funkcje związane ze sprzedażą, niekoniecznie oznacza, że istnieje obowiązek uznawania producenta i jego powiązanych spółek handlowych zawsze za jeden podmiot gospodarczy. Ponadto w odróżnieniu od producenta eksportującego z Indonezji producent w sprawie Matsushita przeciwko Radzie sam nie prowadził żadnej sprzedaży bezpośredniej. Po drugie w wyroku w sprawie Interpipe fakt, że sprzedaż bezpośrednia dokonywana przez producenta eksportującego stanowiła jedynie niewielki odsetek całkowitej wielkości sprzedaży do Unii, był tylko jednym z elementów analizowanych przez Sąd. Co więcej, Sąd podkreślił, że ta sprzedaż bezpośrednia była prowadzona do nowych państw członkowskich tylko przez okres przejściowy. Natomiast w tym przypadku dostępne dowody wskazują, że prowadzona przez producenta sprzedaż bezpośrednia do niektórych państw trzecich nie jest tymczasowa, lecz, zasadniczo, strukturalna, tj. stała. Ponadto w przypadku każdego z przedmiotowych producentów sprzedaż ta stanowi znaczący odsetek ich sprzedaży krajowej. Wreszcie w sprawie Canon przeciwko Radzie sprzedaż przez spółkę zależną producenta eksportującego na rynku krajowym obejmowała inne produkty, które były jedynie sprzedawane pod inną marką, niemniej jednak wszystkie były produkowane przez tego samego producenta eksportującego. Z tego powodu wniosek zostaje ponownie odrzucony.
(34)
Jedno przedsiębiorstwo z Indonezji twierdziło ponadto, że nawet jeśli koncepcja jednego podmiotu gospodarczego nie zostanie zaakceptowana, Komisja nałożyła „podwójną marżę” poprzez odjęcie od ceny eksportowej dla niezależnych klientów w Unii zarówno zysku dla powiązanego importera w Unii, jak i prowizji dla powiązanego przedsiębiorstwa handlowego w państwie trzecim. Te dwa elementy były jednak uwzględniane w odmiennych celach i były odliczane osobno. Jak wyjaśniono w motywie 28, w przypadku sprzedaży eksportowej za pośrednictwem powiązanych importerów w Unii cena eksportowa jest konstruowana zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie ceny, po której produkty przywożone odsprzedaje się po raz pierwszy niezależnemu nabywcy. W tych przypadkach należy dokonać dostosowania ze względu na nagromadzony zysk, aby ustalić wiarygodną cenę eksportową na poziomie granicy Unii. Natomiast prowizja dla powiązanego przedsiębiorstwa handlowego w państwie trzecim została odliczona zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego. Z tego powodu wniosek zostaje odrzucony.
(35)
Przedsiębiorstwo twierdziło także, że w przypadku gdy cena eksportowa miała być dostosowana ze względu na prowizję powiązanego przedsiębiorstwa handlowego w państwie trzecim, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i), należało dokonać podobnego dostosowania w odniesieniu do wartości normalnej, ponieważ dane przedsiębiorstwo handlowe koordynowałoby także sprzedaż krajową. Pisemna umowa pomiędzy przedsiębiorstwem handlowym a producentem w Indonezji obejmuje jednak wyłącznie sprzedaż eksportową. Ponadto sprzedaż krajowa jest fakturowana przez przedsiębiorstwo w Indonezji. Z tego powodu wniosek zostaje odrzucony.
(36)
W odniesieniu do dostosowania zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego za właściwe uznaje się zastosowanie rozsądnej marży zysku niezależnej od rzeczywistego zysku wynikającego z cen transferowych, tak, aby uniknąć wszelkich zafałszowań, które mogą powstać na skutek cen transferowych. Dlatego rzeczywiste marże zysku przedsiębiorstw handlowych w państwie trzecim, które zostały użyte na etapie środków tymczasowych, zastąpiono zyskiem w wysokości 5 %, który uznaje się za rozsądny zysk w przypadku działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwa handlowe w sektorze chemicznym, podobnie jak wcześniej w innych przypadkach (7).
(37)
Inne przedsiębiorstwo z Indonezji twierdziło, że Komisja dwa razy odliczyła koszty prowizji za sprzedaż za pośrednictwem powiązanego importera w Unii. Przedsiębiorstwo utrzymywało, że przy konstruowaniu ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego dokonano dostosowania zarówno ze względu na koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne powiązanego importera, jak i ze względu na koszty prowizji jako bezpośrednich kosztów sprzedaży. Jako że koszty prowizji są już uwzględnione w kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych, doszło do podwójnego odliczenia kosztów prowizji. Ten zarzut uznano za uzasadniony i wprowadzono odpowiednie poprawki do obliczeń.
(38)
Jedno przedsiębiorstwo podtrzymało swój wniosek o dostosowanie z tytułu różnic dotyczących właściwości fizycznych produktu, z racji tego, że do Unii wywozi ono produkt objęty dochodzeniem zarówno w formie płynnej, jak i stałej, podczas gdy na rynku krajowym sprzedaje go tylko w formie stałej, a ceny za formę płynną produktu objętego dochodzeniem są niższe od cen za jego formę stałą (zob. motyw 39 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Na poparcie tego wniosku przedsiębiorstwo przedłożyło kopię dwóch faktur sprzedaży na inne rynki eksportowe. Tych dowodów nie dało się jednak zweryfikować na tak późnym etapie postępowania, nie było też możliwe sprawdzenie, czy wykazana różnica miała zastosowanie do wszystkich przypadków, w których zaistniały opisane wyżej różnice właściwości fizycznych produktu. Z tego powodu wniosek zostaje odrzucony.
(39)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jeden eksporter z Indonezji wystąpił z twierdzeniem, że stopa procentowa użyta w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych do obliczenia kosztów kredytu jego powiązanego importera w Unii była nieproporcjonalna, i zaproponował wykorzystanie stopy procentowej opartej na danych opublikowanych w odniesieniu do OD przez Deutsche Bundesbank. Jako że stopa procentowa użyta do obliczenia kosztów kredytu dla wymienionego przedsiębiorstwa w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych była oparta na informacjach przedłożonych przez inne strony, a zatem odzwierciedlała ich specyficzną sytuację finansową, która niekoniecznie musi się odnosić do powiązanego importera, o którym mowa, wniosek ten przyjęto i wprowadzono odpowiednie poprawki do obliczeń.
(40)
Wobec braku innych uwag dotyczących porównania niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia zawarte w motywach od 37 do 40 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych - z uwzględnieniem poprawek wyjaśnionych w motywach 36, 37 i 39 niniejszego rozporządzenia.
2.4. Margines dumpingu
(41)
Wobec braku innych uwag dotyczących obliczenia marginesu dumpingu treść motywów 41 i 42 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje niniejszym potwierdzona.
(42)
Ostatecznie ustalona wielkość dumpingu wyrażona jako wartość procentowa ceny netto CIF na granicy Unii przed ocleniem kształtuje się następująco:
Przedsiębiorstwo
Tymczasowy margines dumpingu
P.T. Ecogreen Oleochemicals
7,3 %
P.T. Musim Mas
5,4 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
7,3 %
3. Malezja
3.1. Wartość normalna
(43)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jeden z producentów eksportujących z Malezji wystąpił z twierdzeniem, że podczas oceny zwykłego obrotu handlowego (zob. motyw 46 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych) nie należało opierać badania rentowności na średniej ważonej rocznych kosztów produkcji, lecz, biorąc pod uwagę dzienne wahania cen głównych surowców, należało wykorzystać indywidualne koszty każdej transakcji krajowej. W odniesieniu do tego zarzutu należy podkreślić, że Komisja konsekwentnie stosuje praktykę wykorzystywania średniej ważonej kosztów produkcji jako punktu odniesienia w badaniu rentowności. Ten format został także użyty przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i posłużył on również za podstawę dla wizyty weryfikacyjnej na miejscu, podczas której dokonano uzgodnienia danych zgłoszonych przez przedsiębiorstwo z księgami rachunkowymi przedsiębiorstwa. Wniosek o zastosowanie kosztów produkcji opartych na transakcjach, co stanowiłoby znaczące odejście od zwykłej praktyki Komisji, wysunięto po raz pierwszy w uwagach przedsiębiorstwa do dokumentu ujawniającego tymczasowe ustalenia i powiązanych danych liczbowych, a zatem nie można go było zweryfikować na miejscu. Należy także zaznaczyć, że zestawienia indywidualnych kosztów transakcji przedłożone przez przedsiębiorstwo na poparcie wniosku są w dużej mierze oparte na szacunkach, a więc nie przedstawiają dokładniejszych i bardziej reprezentatywnych danych dotyczących kosztów niż dane pierwotnie zgłoszone przez przedsiębiorstwo i zweryfikowane na miejscu. Na koniec należy zwrócić uwagę, że struktura nowego zestawienia kosztów nie pozwala na uzgodnienie danych z tą częścią sprawozdań z zarządzania, która została zweryfikowana na miejscu. Z tego powodu wniosek zostaje odrzucony.
(44)
Eksporter z Malezji, który nie prowadzi sprzedaży krajowej (zob. motyw 51 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych), wystąpił z twierdzeniem, że kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych i zysków użyte do obliczenia wartości normalnej nie powinny się opierać na średniej ważonej rzeczywistych kwot ustalonych dla pozostałych dwóch producentów eksportujących sprzedających produkt podobny na rynku w Malezji. Przedsiębiorstwo twierdziło, że dane te nie są reprezentatywne, jako że stosuje ono inne metody produkcji wykorzystujące inne surowce podstawowe. W odniesieniu do tego zarzutu należy przypomnieć, że do obliczenia wartości normalnej zastosowano własne koszty produkcji tego przedsiębiorstwa. Tylko kwoty dotyczące kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych zostały oparte na danych otrzymanych od pozostałych dwóch producentów eksportujących z Malezji. Jeśli chodzi o kwotę zysku, została ona określona zgodnie z wyjaśnieniem w motywie 45 niniejszego rozporządzenia. Po drugie, przedsiębiorstwo nie wyjaśniło rzekomego wpływu stosowanej metody produkcji na koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne. Ponadto należy zaznaczyć, że tylko ograniczona część produkcji przedsiębiorstwa opiera się na rzekomo odmiennej metodzie produkcji, natomiast znacząca część produkcji jest wytwarzana w takim samym procesie produkcji i z wykorzystaniem tych samych podstawowych surowców, jak w przypadku pozostałych dwóch producentów z Malezji. Z tego względu stwierdza się, że przedsiębiorstwo nie udowodniło, iż zastosowane dane nie były reprezentatywne, więc jego wniosek w tej sprawie zostaje odrzucony.
(45)
Ten sam eksporter z Malezji twierdził ponadto że gdyby jednak Komisja miała użyć danych pochodzących od dwóch pozostałych eksporterów w celu ustalenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, dane te powinny być oparte na średniej ważonej danych liczbowych dotyczących wszystkich krajowych transakcji tych producentów eksportujących, a nie tylko transakcji z zyskiem. Ten wniosek został zasadniczo przyjęty. W odniesieniu do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych potwierdza się zatem, że do skonstruowania wartości normalnej wykorzystano średnie koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne dla wszystkich transakcji krajowych dwóch producentów eksportujących z Malezji. Dane liczbowe użyte do tych obliczeń zostały zweryfikowane podczas wizyt weryfikacyjnych we właściwych przedsiębiorstwach w Malezji. Jeśli chodzi o ustalenie zysku, należy zaznaczyć, że nie było możliwe określenie kwoty zysku na podstawie kwot poniesionych i zrealizowanych przez pozostałych dwóch producentów eksportujących. Takie obliczenia istotnie dają w wyniku kwotę ogólnych strat. Na tej podstawie nie dało się więc ustalić danych dotyczących zysku. W tym względzie wniosek eksportera z Malezji, że kwota ujemna może być użyta jako kwota zysku do skonstruowania wartości normalnej, zostaje odrzucony. W rzeczywistości koncepcja zysku siłą rzeczy implikuje istnienie kwoty dodatniej. Rozważano także, czy kwota zysku może być ustalona na podstawie sprzedaży z zyskiem producenta eksportującego w Malezji, ale to podejście odrzucono, gdyż byłoby ono sprzeczne z ustaleniami WTO w przypadku przywozu bawełnianej bielizny pościelowej z Indii (8). Dlatego, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, obliczenie zysku musi się opierać na innej racjonalnej metodzie. W sytuacji braku innych dostępnych danych długoterminowa komercyjna stopa procentowa w Malezji została uznana za najwłaściwszą podstawę do określenia zysku. Ta metoda została uznana za konserwatywną, racjonalną i najwłaściwszą w rozumieniu art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Należy zaznaczyć, że ustalony w ten sposób margines zysku nie przekracza zysku uzyskiwanego przez innych producentów eksportujących ze sprzedaży produktu tej samej kategorii ogólnej na krajowym rynku w państwie pochodzenia.
(46)
Wobec braku innych uwag dotyczących określenia wartości normalnej niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia zawarte w motywach od 44 do 51 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, z wyjątkiem zmiany, o której mowa w motywie 45 niniejszego rozporządzenia.
3.2. Cena eksportowa
(47)
W odniesieniu do sprzedaży eksportowej za pośrednictwem powiązanych importerów znajdujących się w Unii, po ujawnieniu tymczasowych ustaleń dwaj eksporterzy z Malezji stwierdzili, że marża zysku wykorzystana do skonstruowania ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego była niewłaściwa. Jeden z producentów na poparcie swojej argumentacji przedstawił dane dotyczące zysków w OD niektórych niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych w Europie. W tym względzie należy zaznaczyć, że dane te nie mogą zostać uznane za reprezentatywne, ponieważ przedsiębiorstwa handlowe przedstawiły dane dotyczące handlu szeroką gamą produktów chemicznych, a w jednym przypadku przedsiębiorstwo handlowe było zarazem producentem. Dlatego nie przyjmuje się ich za wiarygodny punkt odniesienia. Drugie przedsiębiorstwo twierdziło, że jego powiązany importer w Unii nie powinien być traktowany jako dystrybutor, lecz jako powiązany pośrednik, a zatem dostosowanie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych i zysku przy konstruowaniu ceny eksportowej nie powinno przekroczyć odsetka prowizji zwykle przyznawanej niezależnym pośrednikom prowadzącym handel w tym sektorze. Przedsiębiorstwo przedstawiło swoje umowy z niezależnymi pośrednikami jako punkt odniesienia. Ten argument rozwinięto po ujawnieniu ostatecznych ustaleń, twierdząc, że w przypadku elektrod wolframowych (9) zysk importera powiązanego został uznany za wiarygodny i zaakceptowany do celów skonstruowania ceny eksportowej. W odpowiedzi na ten wniosek należy zaznaczyć, że art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie przewiduje różnego traktowania powiązanych importerów rzekomo działających jako dystrybutorzy i importerów rzekomo działających jako pośrednicy.
W art. 2 ust. 9 zawarto wymóg dostosowania z tytułu wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą oraz z tytułu nagromadzonych zysków. Ponadto należy zauważyć, że dochodzenie wykazało, iż powiązane przedsiębiorstwo znajduje się w Unii. Zajmuje się ono, między innymi, zamówieniami od klientów i fakturowaniem produktu objętego postępowaniem produkowanego przez jego powiązanego eksportera, a także odpowiada za organizację odprawy celnej w Unii. Fakt, że pewne działania są przeprowadzane przez powiązanego eksportera przed przywozem, nie oznacza, że cena eksportowa nie może być zrekonstruowana na podstawie ceny odsprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi z uwzględnieniem koniecznych dostosowań zgodnie z art. 2 ust. 9. Różnice funkcji, na które zwraca uwagę przedsiębiorstwo, w porównaniu z innymi powiązanymi importerami są zwykle odzwierciedlone w kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych, w przypadku których Komisja korzystała z rzeczywistych danych przedsiębiorstwa. W związku z tym powyższy wniosek nie może zostać przyjęty. Należy ponadto zaznaczyć, że we wspomnianym powyżej przypadku elektrod wolframowych importer powiązany był dalej zaangażowany w produkt przetworzony produkowany przez powiązaną grupę i prowadził także inną działalność, nie tylko przedsiębiorstwa handlowego. Dlatego w tak złożonej strukturze uznano, że zysk niepowiązanych importerów nie był dostatecznie reprezentatywny. Sytuacja we wspomnianym przypadku nie jest porównywalna z sytuacją powiązanego importera w Malezji, który wykonuje jedynie funkcje handlowe. Niemniej jednak z uwagi na argumenty wyjaśnione w motywie 29, marża zysku, o której mowa, zostaje dostosowana do poziomu 5 %. Wobec braku innych uwag dotyczących określenia ceny eksportowej niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia zawarte w motywach od 52 do 54 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, z wyjątkiem zmiany, o której mowa powyżej.
3.3. Porównanie
(48)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jeden eksporter z Malezji podtrzymał swoje twierdzenie (zob. także motyw 57 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych), że jego powiązany importer w Unii jest w rzeczywistości działem eksportu producenta i w przypadku dokonania pełnych dostosowań z tytułu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysków, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, zastosowane zostałyby nadmierne odliczenia przy ustalaniu ceny ex-works. Przedsiębiorstwo twierdziło, że ewentualnie podobne dostosowanie powinno zostać dokonane przy obliczeniu wartości normalnej. To twierdzenie powtórzono ponownie we wniosku złożonym po ujawnieniu ostatecznych ustaleń. Nie przedstawiono jednak nowych argumentów, które doprowadziłyby do zmiany ustaleń w tej sprawie. W szczególności przypomina się, że powiązane przedsiębiorstwo wystawiało faktury klientom unijnym i pobierało od nich opłaty. Ponadto należy odnotować, że sprzedaż realizowana przez powiązane przedsiębiorstwo zawierała marżę zysku. Również z rachunków finansowych powiązanego przedsiębiorstwa wynikało, że ponosiło ono zwykłe koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne między przywozem a odsprzedażą. W związku z tym powiązane przedsiębiorstwo rzeczywiście wykonuje czynności typowe dla importera. Należy wreszcie zaznaczyć, że producent z Malezji prowadził także bezpośrednią sprzedaż niezależnym klientom w Unii i innych państwach. W tej ostatniej kwestii przedsiębiorstwo powołało się na orzeczenie w sprawie Interpipe, używając argumentów podobnych do tych wysuwanych przez producentów eksportujących z Indonezji. Z powodów wyjaśnionych już w motywie 33 niniejszego rozporządzenia okoliczności tej sprawy są inne od okoliczności omawianych w orzeczeniu w sprawie Interpipe. Ponadto argument eksportera z Malezji, że niezależna sprzedaż prowadzona przez przedsiębiorstwo była negocjowana przez jego powiązanego importera w Unii występującego w roli działu sprzedaży eksportowej przedsiębiorstwa malezyjskiego, stoi w sprzeczności z wyjaśnieniami przedstawionymi podczas wizyty weryfikacyjnej, kiedy podkreślano w tym kontekście raczej kluczową rolę przedsiębiorstwa macierzystego w Japonii. Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że dostosowania ze względu na koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk powinny zostać utrzymane i żadne podobne dostosowania ze względu na obliczenia wartości normalnej nie są uzasadnione.
(49)
To samo przedsiębiorstwo twierdziło także, że odliczenie niektórych kosztów sprzedaży jego importera powiązanego zostało dokonane podwójnie przy rekonstruowaniu ceny eksportowej. Obliczenia sprawdzono i stwierdzono, że powyższy zarzut jest uzasadniony, w związku z czym wprowadzono odpowiednie poprawki.
(50)
Jeden z eksporterów z Malezji twierdził, że porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej należy przeprowadzać nie na podstawie typu produktu identyfikowanego za pomocą numeru kontrolnego produktu (PCN), lecz na podstawie własnych kodów produktu przedsiębiorstw. Według tego przedsiębiorstwa PCN stosowane podczas dochodzenia nie oddawały dostatecznie szczegółowo specyfiki procesu produkcji i różnic w kosztach i cenach. Na poparcie tego twierdzenia przedsiębiorstwo powołało się na niektóre swoje produkty, które były wytwarzane z wykorzystaniem różnych procesów produkcji i różnych surowców podstawowych, co skutkowało wyższymi jednostkowymi kosztami produkcji. Należy zaznaczyć, że argument ten nie był wysuwany ani podczas tymczasowego etapu dochodzenia, ani podczas wizyty weryfikacyjnej na miejscu. Ponadto wykorzystanie do obliczeń własnych kodów produktu przedsiębiorstwa nie rozwiązałoby problemu różnych metod produkcji, ponieważ te same kody produktu przedsiębiorstwa były używane do oznaczania produktów wytwarzanych z wykorzystaniem innych procesów produkcji. Z tego powodu wniosek zostaje odrzucony.
(51)
Wobec braku uwag dotyczących porównania niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia zawarte w motywach od 55 do 58 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, z wyjątkiem zmiany, o której mowa w motywie 49 niniejszego rozporządzenia.
3.4. Margines dumpingu
(52)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń producent z Malezji, który nie dokonywał wywozu do Unii, zgłosił uwagę w sprawie motywu 60 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, twierdząc, że w Malezji istnieją inni producenci produktu objętego postępowaniem. W tym względzie należy zaznaczyć, że obecność dodatkowego producenta w Malezji, który nie jest eksporterem do Unii, nie zmienia ustaleń dotyczących poziomu współpracy w Malezji, ponieważ nie przedstawiono dowodów na to, że przedsiębiorstwa objęte dochodzeniem nie odpowiadały za całość wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w OD. Ten sam producent z Malezji skrytykował ponadto fakt, że tacy producenci jak on, którzy nie prowadzili wywozu do Unii podczas OD, będą podlegali stawce cła rezydualnego. W tym względzie należy zaznaczyć, że przedsiębiorstwa, które nie prowadziły wywozu do Unii podczas OD nie mogą mieć przyznanej indywidualnej stawki cła. Niemniej jednak, jak tylko zaczną one dokonywać wywozu bądź podejmą nieodwołalne zobowiązanie o sprzedaży do Unii, będą mogły wystąpić o przegląd przedsiębiorstwa wchodzącego na rynek zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, którego efektem może być indywidualny margines cła, jeśli warunki określone w wymienionym artykule zostaną spełnione.
(53)
Jeden z producentów w Malezji twierdził, że wartość CIF służąca za podstawę obliczenia odsetka marginesu dumpingu nie powinna się opierać na cenie podanej władzom celnym, ale powinna zostać wyliczona z ceny odsprzedaży, netto, tj. po odliczeniu wszystkich kosztów po przywozie w Unii. Jako że cena CIF była stosowana jako podstawa deklarowanej wartości celnej na granicy Unii, a nie wydaje się, żeby była zgłoszona niezgodnie z prawdą, ta sama cena powinna być stosowana jako podstawa do obliczenia odsetka marginesu dumpingu. Przedsiębiorstwo twierdziło, że istnieje różnica w czasie między powiązanymi dostawami z Malezji a odprawą celną w celu odsprzedaży w Unii. Nawet jeśli faktury do odprawy celnej są wydawane na późniejszym etapie, z cenami wynikającymi z metody oceny wartości zapasów FIFO, podstawą obliczenia wartości celnej jest i tak cena transferowa, a nie cena odsprzedaży. Z tego powodu wniosek zostaje odrzucony.
(54)
Wobec braku innych uwag dotyczących obliczenia marginesu dumpingu treść motywów 59 i 60 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje niniejszym potwierdzona.
(55)
Ostatecznie ustalona wielkość dumpingu wyrażona jako wartość procentowa ceny netto CIF na granicy Unii przed ocleniem kształtuje się następująco:
Przedsiębiorstwo
Ostateczny margines dumpingu
KL-Kepong Oleomas Sdn. Bhd.
3,3 %
Emery Oleochemicals (M) Sdn. Bhd.
5,3 %
Fatty Chemicals Malaysia Sdn. Bhd.
5,7 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
5,7 %
D. SZKODA
1. Uwagi wstępne
(56)
Po opublikowaniu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych okazało się, że z powodu błędu pisarskiego konieczne było wprowadzenie niewielkich poprawek w danych liczbowych dotyczących konsumpcji. To doprowadziło do drobnych zmian w wielkości sprzedaży i udziału w rynku przemysłu unijnego i państw, których dotyczy postępowanie. Poprawki te nie mają jednak znaczącego wpływu na tendencje oraz ustalenia poczynione w odniesieniu do konsumpcji, wielkości sprzedaży, udziału w rynku przemysłu unijnego i udziału w rynku unijnym państw, których dotyczy postępowanie, w okresie badanym.
2. Produkcja unijna i przemysł unijny
(57)
Jak wspomniano w motywie 62 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, stwierdzono, że produkt podobny był produkowany przez dwóch skarżących oraz przez drobnych producentów w Unii. Jak wspomniano w motywach 11 i 12 niniejszego rozporządzenia, producenci produkujący alkohole tłuszczowe i ich mieszanki zawierające izomery rozgałęzione zostali wyłączeni z definicji unijnej produkcji alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek. Pomimo faktu, o którym mowa w motywie 58 niniejszego rozporządzenia, niniejszym potwierdza się definicję przemysłu unijnego określoną w motywach 62 i 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(58)
Jeden z dwóch skarżących został przejęty przez przedsiębiorstwo, które uczestniczy w obecnym postępowaniu jako użytkownik. Wspomniany skarżący zajął neutralne stanowisko po publikacji rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(59)
Z tego względu niektóre strony podały w wątpliwość poziom poparcia dla dochodzenia, twierdząc, że poparcie dla dochodzenia musi być utrzymywane przez cały okres jego trwania.
(60)
Analiza tego wniosku wykazała, że pozostały skarżący reprezentuje ponad 40 % całkowitej produkcji unijnej, a więc ponad 25 % całkowitej produkcji unijnej oraz 100 % unijnych producentów alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek wyrażających poparcie lub sprzeciw wobec skargi. Wymóg 25 % i 50 % zawarty w art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego został więc spełniony i poparcie może być potwierdzone.
(61)
Niektóre strony twierdziły, że ponieważ obaj skarżący dokonywali przywozu produktu objętego postępowaniem w OD, nie powinno się ich zaliczać do przemysłu unijnego. Zweryfikowano jednak, że odsetek produktu przywożonego przez te przedsiębiorstwa z państw, których dotyczy postępowanie, nie był znaczący w porównaniu z ich produkcją produktu podobnego. Ponadto przywóz ten miał przeważnie charakter tymczasowy. Można zatem potwierdzić, że podstawową działalnością tych przedsiębiorstw jest produkcja i sprzedaż produktu podobnego. W związku z tym motywy od 62 do 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
3. Konsumpcja w Unii
(62)
Ze względu na brak uwag dotyczących konsumpcji w Unii niniejszym potwierdza się motywy od 64 do 66 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4. Przywóz do Unii z państw, których dotyczy postępowanie, oraz podcięcie cenowe
4.1. Kumulacja
(63)
Niektóre strony wyraziły sprzeciw wobec faktu, że w odniesieniu do trzech państw, których dotyczy postępowanie, dokonano oceny łącznej w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. W opinii tych stron warunki oceny łącznej określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego nie zostały spełnione. W szczególności strony argumentowały, że ujemne podcięcie cenowe stwierdzone w przypadku jednego z państw wykluczało ocenę łączną. Ponadto strony te zwróciły uwagę, że tendencje w wielkości sprzedaży trzech państw eksportujących różniły się w okresie badanym, a dostęp do surowców i surowce wykorzystywane w trzech państwach eksportujących także były różne. Wreszcie wspomniano, że sprzedaż eksportowa z jednego z państw, których dotyczy postępowanie, odbywała się za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych. W ich opinii państwa, których dotyczy postępowanie, różniły się pod względem warunków konkurencji na rynku unijnym. Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania antydumpingowego jest jednocześnie przywóz produktów z więcej niż jednego kraju, skutki tego przywozu ocenia się w sposób łączny jedynie, pod warunkiem że: a) ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza poziom de minimis zdefiniowany w art. 9 ust. 3 tego rozporządzenia i wielkość przywozu z każdego z tych krajów nie jest nieznaczna; oraz b) łączna ocena skutków przywozu jest właściwa w świetle warunków konkurencji między produktami przywożonymi oraz warunków konkurencji między produktami przywożonymi a unijnym produktem podobnym.
a)
Jak wyjaśniono w pkt 4.3.2 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wielkość przywozu po cenach dumpingowych z każdego z państw, których dotyczy postępowanie, nie była nieznaczna, a obecność przywozu po cenach dumpingowych pozostawała istotna w okresie badanym.
b)
Stwierdzono, że warunki konkurencji oraz ceny w państwach, których dotyczy postępowanie, były podobne w odniesieniu do produktów przywożonych i produktu podobnego, w szczególności podczas OD. Jak wyjaśniono w motywie 127 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, poziomy usuwające szkodę określone dla państw, których dotyczy postępowanie, były znacznie wyższe od poziomu de minimis wynoszącego 2 %. Podcięcie cenowe nie odzwierciedla zatem dokładnie sytuacji, która miałaby miejsce na rynku o skutecznej konkurencji cenowej. Ponadto przeanalizowano kanały sprzedaży i tendencje cenowe dla każdego z państw, których dotyczy postępowanie, i stwierdzono, że były one podobne, co przedstawiono w poniższej tabeli. Ceny importowe państw, których dotyczy postępowanie, charakteryzowała tendencja spadkowa; ceny te były szczególnie niskie podczas OD w porównaniu ze średnimi cenami przemysłu unijnego.
Przywóz na podstawie danych Eurostatu (dostosowany, tak, aby dotyczył tylko produktu objętego postępowaniem)
2007
2008
2009
OD
Średnia cena w EUR/tonę, Malezja
911
944
799
857
Indeks: 2007 = 100
100
104
88
94
Roczny Δ %
3,6
-15,4
7,3
Średnia cena w EUR/tonę, Indonezja
996
1 169
899
912
Indeks: 2007 = 100
100
117
90
92
Roczny Δ %
17,3
-23,1
1,4
Średnia cena w EUR/tonę, Indie
997
1 141
897
915
Indeks: 2007 = 100
100
114
90
92
Roczny Δ %
14,4
-21,4
2,1
(64)
W związku z tym motywy od 67 do 70 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
4.2. Wielkość, cena i udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie
(65)
Wobec braku uwag dotyczących wielkości, ceny oraz udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, motywy od 71 do 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
4.3. Podcięcie cenowe
(66)
Strony twierdziły, że alkohole tłuszczowe i ich mieszanki różnią się pod względem cen surowców w zależności od tego, czy są produkowane z olejów i tłuszczów naturalnych czy też ze źródeł syntetycznych, takich jak olej surowy lub mineralny. Dlatego należało wprowadzić dodatkowe kryterium w postaci numeru kontrolnego produktu (PCN), aby uwzględnić różnice w kosztach produkcji wynikające z różnych procesów produkcji. PCN są jednak ustalane na podstawie indywidualnych właściwości każdej podkategorii artykułów zawierających się w definicji produktu objętego postępowaniem, a nie na podstawie ceny każdego z tych artykułów. Ponadto stwierdzono, że nie ma zasadniczych różnic pod względem podstawowych właściwości pomiędzy alkoholami tłuszczowymi i ich mieszankami produkowanymi z olejów i tłuszczów naturalnych a alkoholami tłuszczowymi i ich mieszankami produkowanymi z oleju surowego lub mineralnego, a różnice w kosztach produkcji nie są tak znaczące, aby uzasadniały zróżnicowanie PCN. Z tego względu wniosek zostaje odrzucony.
(67)
Niektóre strony twierdziły, że dane liczbowe użyte do zilustrowania kosztów po przywozie, które stanowią około 3 % ceny przywozu, użyte do określenia poziomu podcięcia cenowego przez państwa, których dotyczy postępowanie, były niejasne i wydawały się nieodpowiednie w tym przypadku. Z informacji zweryfikowanych podczas dochodzenia wynika jednak, że strony dokonujące przywozu, czyli importerzy i użytkownicy, musieli wydać taką kwotę na koszty po przywozie, aby wprowadzić produkt objęty postępowaniem do swobodnego obrotu na rynku unijnym. Strony nie przedstawiły ponadto żadnych dowodów świadczących o tym, że koszty po przywozie nie były w tym przypadku poprawnie ustalone. Dlatego zarzut ten odrzucono. Metodologia użyta do obliczenia podcięcia cenowego, wyjaśniona w motywach 74 i 75 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostaje niniejszym potwierdzona.
5. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego
5.1. Uwagi wstępne
(68)
Pomimo zmian własności, o których mowa w motywie 58, uznano, że dane przedstawione przez skarżącego, który się wycofał, i zweryfikowane na miejscu, nie powinny być automatycznie wykluczone z analizy szkody, ponieważ jego produkcja pozostaje częścią produkcji unijnej.
(69)
Niektóre strony argumentowały, że część danych przedstawionych przez przemysł unijny, w szczególności dane dotyczące zakupów produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Indii, Malezji i Indonezji, powinny być wykluczone z analizy szkody i z obliczenia marginesu szkody, ponieważ rzekoma szkoda związana z tymi zakupami byłaby wyrządzona przez samych zainteresowanych. Jak podano w motywie 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zakupy te były jednak głównie spowodowane czasowym zamknięciem jednego z zakładów produkcyjnych jednego producenta. Ponadto zakupy te nie były znaczące w porównaniu z całkowitą produkcją skarżących. Nie było zatem istotnych powodów do wykluczenia zakupów dokonanych przez wspomnianych producentów z analizy szkody bądź z obliczenia poziomu usuwającego szkodę.
(70)
Wobec tego tymczasowe uwagi zawarte w motywie 76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
5.2. Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych, sprzedaż i udział w rynku
(71)
Wobec braku uwag dotyczących produkcji przemysłu unijnego, jego mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych, sprzedaży i udziału w rynku niniejszym potwierdza się motywy od 77 do 81 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5.3. Średnie ceny jednostkowe przemysłu unijnego
(72)
Po opublikowaniu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych okazało się, że z powodu błędu pisarskiego konieczne było wprowadzenie poprawek do średnich cen jednostkowych przemysłu unijnego. W poniższej tabeli przedstawiono zmienione tendencje cen jednostkowych przemysłu unijnego w okresie badanym.
Cena jednostkowa, sprzedaż niepowiązanym klientom w Unii
2007
2008
2009
OD
Indeks: 2007 = 100
100
123
102
96
Roczny Δ %
22,6 %
-16,9 %
-5,3 %
Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu
(73)
Wbrew zapisowi w motywie 84 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ceny przemysłu unijnego spadły o 4 % w okresie badanym. Spadek ten był znaczący od 2008 do 2009 r., przy dalszym spadku w OD. W tym okresie ceny sprzedaży zmniejszyły się o 22 %. Powyższa zmiana nie ma wpływu na wnioski dotyczące sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego, dlatego wobec braku uwag dotyczących średnich cen jednostkowych przemysłu unijnego motywy 82 i 83 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
5.4. Zapasy, zatrudnienie, wynagrodzenia i wydajność, rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje, zwrot z inwestycji oraz zdolność do pozyskiwania kapitału, wzrost, wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu
(74)
Niektóre strony twierdziły, że to niemożliwe, aby przemysł unijny poniósł szkodę, ponieważ przedsiębiorstwa stanowiące część przemysłu unijnego są zintegrowane pionowo i dokonywały przywozu produktu objętego postępowaniem z państw trzecich. Mogły zatem wykorzystywać przywożony produkt w swojej dalszej działalności przetwórczej i sprzedawać wytwory swojej produkcji, która nie jest dochodowa.
(75)
Należy zaznaczyć, że w niektórych dochodzeniach antydumpingowych producenci, tacy jak producenci stali i producenci produktów chemicznych, objęci w tych przypadkach definicją przemysłu unijnego, prowadzą działalność przetwórczą i część ich produkcji produktu objętego postępowaniem jest przeznaczona na użytek własny. W takiej sytuacji jednak możliwe wystąpienie istotnej szkody dla przemysłu unijnego jest badane wyłącznie w odniesieniu do produkcji i sprzedaży produktu objętego postępowaniem. W obecnym przypadku istotną szkodę stwierdzono w odniesieniu do działalności gospodarczej dotyczącej produktu objętego postępowaniem, co wyjaśniono w motywach od 77 do 93 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Strony nie przedstawiły żadnych dowodów świadczących o tym, że ustalenia zawarte w wymienionych motywach są niepoprawne, a przemysł unijny nie poniósł istotnej szkody w OD. Z tego powodu zarzut zostaje odrzucony.
(76)
Niektóre strony twierdziły, że zamknięcie części mocy produkcyjnych przez skarżących dało zafałszowany obraz rzekomej szkody, jaką ponieśli. Strony te argumentowały, że w Unii byli też inni producenci, którzy przyczyniali się do unijnych mocy produkcyjnych, i że moce produkcyjne przemysłu unijnego zwiększyły się wraz z inwestycjami w nowe moce produkcyjne. Taka sytuacja nie świadczy o szkodzie dla przemysłu. Inne strony twierdziły, że ograniczenia w inwestycjach nie oznaczają szkody, lecz przeniesienie produkcji poza Unię.
(77)
W wyniku dochodzenia ustalono, w motywie 78 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że moce produkcyjne przemysłu unijnego zwiększyły się o 9 % w 2008 r., a następnie zmniejszyły się o 10 % w OD. Było to wynikiem decyzji podjętych, aby stawić czoła konkurencji ze strony państw, których dotyczy postępowanie. Również późniejsze czasowe zaprzestanie produkcji było spowodowane presją ze strony przywozu po cenach dumpingowych. Jeśli chodzi o inwestycje, w motywie 89 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych stwierdzono, że inwestycje poczynione przez przemysł unijny w Unii zmniejszyły się o 35 % w okresie badanym. Stanowi to jeden z szeregu czynników dotyczących szkody, który umożliwił stwierdzenie w motywach 92 i 93 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę podczas OD.
(78)
Wobec braku innych uwag dotyczących zapasów, zatrudnienia, wynagrodzeń i wydajności, rentowności, przepływów pieniężnych, inwestycji, zwrotu z inwestycji oraz zdolności do pozyskiwania kapitału, wzrostu i wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu niniejszym potwierdza się motywy od 85 do 91 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5.5. Rozwój sytuacji po OD
(79)
Niektóre strony twierdziły, że nie było dowodów świadczących o istotnej szkodzie dla przemysłu unijnego i z faktu, że jeden z dwóch pierwotnych skarżących wycofał swoje poparcie dla dochodzenia, wynika, że nie poniósł on szkody. Argumentowano także, że wskaźniki szkody w odniesieniu do drugiego skarżącego nie wskazywały na istnienie szkody.
(80)
Należy zaznaczyć, że wspomniane przedsiębiorstwo nie wyraziło sprzeciwu wobec dochodzenia, a jedynie zajęło neutralne stanowisko. Dlatego, jak wyjaśniono w motywie 57, nadal uważano za właściwe uznanie obu producentów unijnych za część przemysłu unijnego.
(81)
Wysunięto twierdzenie, że wystąpił istotny wzrost cen w okresie po OD i że zmiany cen w tym okresie będą miały bezpośrednie przełożenie na zyski dla skarżących, którzy sami ogłosili lepsze wyniki w swoich publicznych oświadczeniach za lata 2010-2011.
(82)
Niektóre strony utrzymywały, że w okresie po OD doszło do znacznej poprawy sytuacji przemysłu unijnego, i zwracały uwagę, że niektóre przedsiębiorstwa planowały budowę nowych zakładów w Unii. Twierdzono także, że w świetle niedawnego wzrostu cen importowych należy zawiesić środki lub nałożyć je w formie minimalnej ceny importowej.
(83)
Wydarzenia mające miejsce po OD zwykle nie są brane pod uwagę w dochodzeniu antydumpingowym. Ponadto nie przedstawiono dowodów świadczących o tym, że wspomniane wydarzenia w okresie po OD są znaczące, bezdyskusyjne i trwałe. W odniesieniu do jakiegokolwiek zawieszenia środków ostatecznych, należałoby je rozpatrywać w świetle rozwoju sytuacji po OD, która miałaby charakter trwały.
(84)
Co do nałożenia minimalnej ceny importowej, jak wyjaśniono w motywach od 123 do 126, uważa się, że okoliczności nie uzasadniają takiej decyzji. Z tych względów wszystkie powyższe zarzuty zostają odrzucone.
6. Wnioski dotyczące szkody
(85)
W dochodzeniu potwierdzono, że większość wskaźników szkody odnoszących się do przemysłu unijnego wykazywała tendencję spadkową podczas okresu badanego. Na podstawie powyższego zawarty w motywach 92 i 93 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wniosek, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę podczas OD, zostaje niniejszym potwierdzony.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1. Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych
(86)
Jedna ze stron zwróciła uwagę, że analiza zawarta w motywie 108 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych jest błędna, ponieważ wydaje się wiązać ogólny i stały spadek konsumpcji ze wzrostem przywozu, podczas gdy w opinii tej strony przywóz z państw, których dotyczy postępowanie, zmieniał się zgodnie z konsumpcją.
(87)
Należy wyjaśnić, że zgodnie z zapisem w motywach od 64 do 66 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych konsumpcja ogółem zwiększyła się o 2 % podczas okresu badanego. Nie zmienia to jednak faktu, że w okresie badanym wystąpił znaczący ogólny wzrost wielkości i udziału w rynku taniego przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie (zob. motyw 96 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych), podczas gdy wielkość rynku prawie się nie zmieniła, a przemysł unijny stracił znaczący udział w rynku, zwłaszcza między 2009 r. a OD.
(88)
Niektóre strony argumentowały, że tendencje w przywozie z państw, których dotyczy postępowanie, w szczególności wielkość sprzedaży, wartość sprzedaży i rentowność, nie są związane z pogorszeniem się sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego. Strony te twierdziły, że przemysł unijny odnotował poprawę rentowności, kiedy przywóz zwiększył się w 2008 r., a następnie znaczący spadek rentowności, kiedy przywóz pozostawał na stabilnym poziomie.
(89)
W przeciwieństwie do powyższych stwierdzeń dochodzenie wykazało ogólną korelację pomiędzy tanim przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny podczas całego okresu badanego (zob. motywy od 95 do 98 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). W dochodzeniu wykazano także, że przemysł unijny nie był w stanie odzyskać dobrej kondycji podczas okresu badanego z powodu rosnącej obecności taniego przywozu po cenach dumpingowych na rynku unijnym. W związku z tym wniosek ten należy odrzucić.
(90)
Wysuwano również twierdzenia, że różnice tendencji w przywozie występowały w zależności od typu alkoholu produkowanego przez niektórych producentów eksportujących i z tego względu należałoby przeprowadzić odrębną analizę szkody w odniesieniu do tych alkoholi. Różne typy alkoholi, które włączono w zakres produktu, charakteryzują się jednak takimi samymi właściwościami podstawowymi. W dochodzeniu nie wykazano żadnej istotnej różnicy między alkoholami tłuszczowymi i ich mieszankami wytwarzanymi z różnych surowców. Dlatego nie ma powodu, aby w tym przypadku ustanawiać odrębną analizę tendencji w zależności od typu alkoholu.
(91)
Argumentowano też, że szkody nie należy przypisywać Indiom, ponieważ przywóz z tego państwa nie zwiększył się w okresie badanym, w szczególności, jeśli nie uwzględni się zakupów dokonywanych przez skarżących. W dochodzeniu stwierdzono jednak, że przywóz z Indii na rynek Unii był dokonywany po cenach dumpingowych, a margines szkody znacznie przekraczał poziom de minimis 2 %. Ponadto, jak wyjaśniono w motywach od 63 do 65, spełniono warunki oceny łącznej dla państw, których dotyczy postępowanie. W związku z tym wniosek ten należy odrzucić.
(92)
Twierdzono także, że szkody nie można było przypisywać przedsiębiorstwom, których indywidualny margines podcięcia cenowego był ujemny, bądź - z tego samego powodu - przywozowi z Indonezji jako całości.
(93)
Jak wyjaśniono w motywach od 63 do 65, spełniono warunki oceny łącznej dla przywozu z państw, których dotyczy postępowanie. Z tego względu wpływ taniego przywozu po cenach dumpingowych pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie, na przemysł unijny był oceniany łącznie do celów analizy szkody i przyczyny szkody. Ponadto brak podcięcia cenowego nie wyklucza istnienia istotnej szkody dla przemysłu unijnego. W rzeczywistości, jak wyjaśniono w motywach od 124 do 127 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, stwierdzono, że ceny stosowane przez przemysł unijny nie wystarczały do pokrycia wszystkich kosztów produkcji i do osiągnięcia rozsądnej marży zysku, którą można byłoby osiągnąć w okresie badanym w przypadku braku przywozu po cenach dumpingowych. Z tego względu wniosek zostaje odrzucony.
(94)
Wobec braku innych uwag w odniesieniu do skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych motywy od 95 do 98 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
2. Wpływ innych czynników
(95)
Niektóre strony przekonywały, że za prawdziwą przyczynę szkody poniesionej przez przemysł unijny należałoby uznać kryzys finansowy, jako że największe straty dla przemysłu wystąpiły w okresie, kiedy przywóz z państw, których dotyczy postępowanie, ustabilizował się. Wspomniano także, że zmniejszenie zysków dla przemysłu unijnego było podobne, jak w przypadku innych przedsiębiorstw działających w sektorze chemicznym.
(96)
Kryzys miał wpływ na wyniki przemysłu unijnego. Zmiany czynników szkody, takich jak wykorzystanie mocy produkcyjnych i wielkość sprzedaży pokazują, że sytuacja przemysłu unijnego pogorszyła się wraz z kryzysem oraz nieco się poprawiła wraz z poprawą sytuacji na rynku. W dochodzeniu wykazano jednak, że poprawa sytuacji nie pozwoliła przemysłowi unijnemu odzyskać dobrej kondycji i jego sytuacja gospodarcza była daleka od stanu z początku okresu badanego. Ponadto, jak wspomniano w motywie 89, rok 2008 bezpośrednio przed nadejściem kryzysu finansowego był rokiem największego wzrostu przywozu po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, oraz najostrzejszego spadku wielkości sprzedaży przemysłu unijnego. Po tym roku przemysł unijny nie odzyskał dobrej kondycji, a przywóz po cenach dumpingowych był stale i znacząco obecny na rynku unijnym. Z tego jasno wynika, że bez względu na inne czynniki, przywóz po cenach dumpingowych w dużym stopniu przyczynił się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł unijny w OD. Z tego względu wniosek zostaje odrzucony.
(97)
Niektóre strony twierdziły także, że prawdziwą przyczyną rzekomej szkody dla przemysłu unijnego były: przywóz z innych państw trzecich, zmniejszenie popytu, wzrost cen surowców oraz brak odpowiedniego dostępu do tych surowców, złe decyzje strategiczne podejmowane przez przemysł unijny, presja ze strony konkurencji na rynku niższego szczebla, zmniejszenie produkcji produktu objętego postępowaniem przeznaczonego na użytek własny, ogólna zmiana warunków na rynku oraz konkurencyjność na rynku unijnym.
(98)
Warto zaznaczyć, że powyższe strony nie były w stanie uzasadnić swoich twierdzeń i wykazać, że czynniki inne niż tani przywóz po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, naruszają związek przyczynowy pomiędzy szkodą poniesioną przez przemysł unijny a przywozem po cenach dumpingowych.
(99)
Niektóre strony zarzucały Komisji, że nie dokonała analizy możliwego wpływu sprzedaży rozgałęzionych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek na sprzedaż produktu objętego postępowaniem prowadzoną przez przemysł unijny oraz na sytuację gospodarczą przemysłu unijnego. W dochodzeniu skupiono się na produkcie według definicji zawartej w motywach od 8 do 12, a żadna ze stron nie przedstawiła wiarygodnych danych, które pozwoliłyby ocenić ewentualny negatywny wpływ rozgałęzionych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek na sytuację gospodarczą przemysłu unijnego. Z tego względu wniosek zostaje odrzucony.
(100)
Wobec braku uwag w odniesieniu do skutków wynikających z innych czynników motywy od 99 do 106 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
3. Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(101)
W dochodzeniu nie wykazano istnienia czynników innych niż tani przywóz po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy dochodzenie, które naruszałyby związek przyczynowy pomiędzy istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny a przywozem po cenach dumpingowych.
(102)
Wobec braku uwag dotyczących wniosków w sprawie związku przyczynowego motywy od 107 do 110 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
F. INTERES UNII
1. Przemysł unijny
(103)
Wobec braku uwag dotyczących interesu przemysłu unijnego motywy 112 i 113 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
2. Importerzy
(104)
Wobec braku uwag dotyczących interesu importerów motywy 115 i 116 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
3. Użytkownicy
(105)
Przypomina się, że celem oceny możliwego wpływu środków antydumpingowych na użytkowników unijnych w dochodzeniu skupiono się głównie na danych zagregowanych dostarczonych przez pięć dużych przedsiębiorstw użytkowników, którym złożono wizytę na etapie środków tymczasowych.
(106)
Na tej podstawie dokonano tymczasowego ustalenia, że udział kosztów produkcji produktu objętego postępowaniem w ogólnych kosztach produkcji tej grupy przedsiębiorstw był znaczący i wynosił od 10 % do 20 %, w zależności od produktu końcowego. Dostępne dane jednak zmieniono i na podstawie nowych obliczeń oraz korekty niektórych danych liczbowych stwierdzono, że zakres ten wynosił od 15 % do 25 %. Analogicznie, średnia marża zysku w działalności gospodarczej dotyczącej produktu objętego postępowaniem została oceniona na około 6 % dla grupy pięciu przedsiębiorstw, którym złożono wizyty; nowe obliczenia wykazały wyższą średnią marżę zysku, wynoszącą około 7,5 %. Wreszcie, skorygowano także średni udział działalności gospodarczej dotyczącej produktu objętego postępowaniem w ogólnej działalności gospodarczej. Udział ten oceniono pierwotnie na 22 %, ale według nowych obliczeń stwierdzono, że wynosił on 25 %.
(107)
Po opublikowaniu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych część użytkowników zareagowała i przedstawiła uwagi dotyczące ujawnienia ostatecznych ustaleń. Użytkownicy ci zakwestionowali wybór pięciu przedsiębiorstw użytkowników, o których mowa w motywie 118 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, twierdząc, że dane wykorzystane do oceny możliwego wpływu środków na przemysł wykorzystujący produkt objęty postępowaniem nie były przejrzyste, nie były reprezentatywne i opierały się na małej liczbie zainteresowanych stron. Argumentowali, że w analizie należało uwzględnić dane przedstawione przez wszystkich użytkowników współpracujących w dochodzeniu.
(108)
Jednakże, jak wspomniano w motywach 117 i 118 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, 21 współpracujących przedsiębiorstw reprezentowało razem około 25 % całości unijnych zakupów produktu objętego postępowaniem podczas OD, natomiast pięć przedsiębiorstw wykorzystanych do oceny interesu użytkowników reprezentowało około 18 % tych zakupów i 72 % zakupów produktu objętego postępowaniem dokonywanych przez współpracujących użytkowników. Oprócz tego, że były reprezentatywne pod względem wielkości zakupów produktu objętego postępowaniem, wymienione pięć przedsiębiorstw dobrze reprezentowało także różne sektory działalności gospodarczej przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem. Istotnie, pięć przedsiębiorstw, w których przeprowadzono wizyty, stanowiło niejednolitą grupę obejmującą nie tylko producentów będących pierwszymi użytkownikami, tj. producentów surfaktantów, ale także użytkowników surfaktantów i dalszych użytkowników.
(109)
Pomimo tego przeprowadzono szerzej zakrojoną analizę uwzględniającą wszystkie informacje dostarczone przez współpracujących użytkowników. W szczególności przeprowadzono specjalną ocenę możliwego wpływu ceł antydumpingowych na producentów surfaktantów, jako odrębną grupę, ponieważ grupa ta mogła potencjalnie najmocniej odczuć skutki wprowadzenia środków. Inną, odrębną analizę przeprowadzono w odniesieniu do drugiej grupy użytkowników, składającej się ze wszystkich pozostałych przedsiębiorstw użytkowników, które współpracowały w dochodzeniu.
(110)
Przeprowadzono symulację oceniającą wpływ średniego cła w wysokości 5 % na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, najpierw w odniesieniu do wszystkich współpracujących użytkowników, a następnie w odniesieniu do każdej z dwóch wyodrębnionych grup użytkowników. Wynik symulacji pokazał, że ostateczny wpływ średniego cła na całkowite koszty produkcji w działalności gospodarczej wykorzystującej produkt objęty postępowaniem wyniósłby około 0,09 % w przypadku wszystkich użytkowników, natomiast wpływ tego samego cła na produkt przetworzony wykorzystujący produkt objęty postępowaniem, w przypadku grupy surfaktantów wyniósłby około 0,05 %, a w przypadku drugiej grupy przedsiębiorstw - około 0,29 %.
(111)
Analiza wykazała także, że producenci surfaktantów osiągali niższe marże zysku w sektorach wykorzystujących produkt objęty dochodzeniem. W przypadku tej grupy jednak tylko około 2,6 % wszystkich zakupów produktu objętego dochodzeniem w OD pochodziło z przywozu z państw, których dotyczy postępowanie. Ponadto udział działalności w zakresie surfaktantów wykorzystującej alkohole tłuszczowe i ich mieszanki w całości obrotów tych przedsiębiorstw wynosił około 24 %. Z tego względu nawet przy zastosowaniu średniego cła antydumpingowego w wysokości 5 % ostateczny wpływ na koszty produkcji produktów, w tym produktu objętego postępowaniem, jest bardzo ograniczony, a wpływ na ogólną rentowność wręcz nieistotny.
(112)
Niektórzy producenci surfaktantów twierdzili jednak, że cła antydumpingowe uniemożliwią im swobodny zakup surowców, a zatem wywołają zakłócenia w ich segmencie rynku.
(113)
Jak stwierdzono w motywie 120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, poziom cła antydumpingowego i jego możliwy wpływ na przemysł wykorzystujący produkt objęty postępowaniem i na rynek niższego szczebla nie stwarzają poważnych przeszkód dla przywozu produktu objętego postępowaniem. W dochodzeniu potwierdzono, że ostateczne cła antydumpingowe nie mogą wywołać zakłóceń na rynku niższego szczebla. Jednocześnie producentom surfaktantów nie powinno sprawić trudności włączenie tych raczej niewielkich podwyżek kosztów do ostatecznej ceny produktów. Z tego względu argumenty, iż cła antydumpingowe spowodują zakłócenia na rynku niższego szczebla, zostają odrzucone.
(114)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń niektórzy użytkownicy utrzymywali, że producenci unijni odmówili im dostawy towaru, a alternatywnych możliwości zaopatrzenia było niewiele. Jak stwierdzono w motywie 120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, stosunkowo niski poziom proponowanych środków nie powinien jednak wykluczać możliwości przywozu produktu objętego postępowaniem. Ponadto producenci unijni nie wykorzystywali wszystkich mocy produkcyjnych podczas okresu badanego. W dodatku istnieje także możliwość przywozu z innych państw trzecich, które nie są objęte środkami. Dane Eurostatu dotyczące przywozu alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek z zagranicy po OD pokazują, że przywóz ten rośnie, co oznacza, że rzekome ryzyko braku dostaw jest bezpodstawne. Z tego powodu wniosek zostaje odrzucony.
(115)
Niektóre zrzeszenia użytkowników, które nie ujawniły się w terminie przewidzianym w pkt 5.3 zawiadomienia o wszczęciu twierdziły, że ich opinie, w szczególności dotyczące ewentualnego wpływu środków na małe i średnie przedsiębiorstwa i na niektóre sektory, nie zostały odzwierciedlone w ocenie interesu Unii. Należy jednak zauważyć, że wszystkie uwagi zgłoszone przez te zrzeszenia zostały uwzględnione w niniejszym dochodzeniu. Ponadto jak stwierdzono w motywie 109 powyżej, w ocenie interesu Unii uwzględniono wszystkie informacje dostarczone przez współpracujących użytkowników. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.
(116)
Kilka stron stwierdziło, że czas obowiązywania środków, gdyby zostały nałożone, powinien zostać ograniczony do maksymalnego okresu dwóch lat. Zgodnie z rozporządzeniem podstawowym ostateczne środki antydumpingowe są zwykle nakładane na okres pięciu lat. Jako że żadna ze stron nie wykazała, że okres dwóch lat wystarczyłby do przeciwdziałania dumpingowi wyrządzającemu szkodę, co jest wymagane zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wydaje się, że brak jest istotnego powodu dla odejścia od standardowego czasu obowiązywania środków. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.
(117)
Wobec braku innych uwag dotyczących interesu użytkowników niniejszym potwierdza się, że nałożenie ostatecznych środków na przywóz produktu objętego postępowaniem nie będzie sprzeczne z interesem Unii, a zatem potwierdzone zostają motywy od 117 do 121 rozporządzenia tymczasowego.
4. Wnioski dotyczące interesu Unii
(118)
Na podstawie powyższego wniosek zawarty w motywie 122 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje niniejszym potwierdzony. Nie ma istotnych powodów przemawiających przeciwko nałożeniu ostatecznych ceł antydumpingowych na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek z państw, których dotyczy postępowanie.
G. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1. Poziom usuwający szkodę
(119)
Przypomina się, że marża zysku wykorzystana do obliczenia docelowego zysku na etapie środków tymczasowych wyniosła 7,7 %. Skarżący twierdzili, że bardziej odpowiedni byłby docelowy zysk w wysokości 15 %. W tym względzie należy zaznaczyć, że nie przedstawili oni wiarygodnych dowodów na poparcie argumentu, iż docelowy zysk był zbyt niski. Dlatego proponuje się potwierdzenie tymczasowego docelowego zysku w wysokości 7,7 %, który oparto na marży zysku uzyskanej dla całej działalności dotyczącej alkoholu jednego skarżącego w jego ostatnim, przynoszącym zyski roku, przed gwałtownym wzrostem przywozu po cenach dumpingowych.
(120)
Niektóre strony twierdziły, że marża zysku 7,7 % była nierealistyczna i zbyt wysoka. Proponowali użycie niższej marży zysku, między 3 a 5 %, do określenia poziomu usuwającego szkodę. Powyższego wniosku nie poparto jednak żadnymi dowodami świadczącymi o tym, że proponowany zysk byłby możliwy do osiągnięcia przez przemysł unijny w sytuacji braku przywozu po cenach dumpingowych na rynek unijny. Dlatego wniosku tego nie przyjęto.
(121)
Niektóre strony zarzucały Komisji, iż błędnie określiła poziom usuwający szkodę na podstawie marginesu sprzedaży po zaniżonych cenach, gdy tymczasem powinna była zastosować margines podcięcia cenowego. W omawianym przypadku uznano, że margines podcięcia cenowego nie jest właściwą podstawą do określenia poziomu usuwającego szkodę dla przemysłu unijnego, ponieważ margines ten nie odzwierciedlałby poziomu cen, które można byłoby osiągnąć w sytuacji braku przywozu po cenach dumpingowych na rynek unijny. Wniosek ten został zatem odrzucony.
(122)
Na tej podstawie można potwierdzić tymczasowy margines szkody wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, jak zapisano w motywie 127 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Środki ostateczne
2.1. Forma środków ostatecznych
(123)
Jak wspomniano w motywach od 79 do 84, niektóre strony twierdziły między innymi, że obecnie obowiązujące środki należałoby zawiesić, ponieważ sytuacja po OD dotycząca wzrostu cen produktu objętego postępowaniem na rynku unijnym była znacząca, bezdyskusyjna i trwała. Strony twierdziły też, że środki ostateczne nie powinny być nałożone w formie stawki celnej ad valorem, lecz raczej w formie minimalnej ceny importowej.
(124)
Uznaje się jednak, że w tym szczególnym przypadku okoliczności nie uzasadniają nałożenia minimalnej ceny importowej. Taka forma środków mogłaby być z łatwością obchodzona, biorąc pod uwagę charakter produktu objętego postępowaniem oraz złożone struktury korporacyjne eksporterów, o których mowa.
(125)
Należy jednak przyznać, że na rynku występuje pewna wrażliwość cenowa w odniesieniu do omawianego produktu, racjonalne byłoby zatem zminimalizowanie wpływu środków ostatecznych na użytkowników unijnych na wypadek ewentualnych znaczących podwyżek cen produktu objętego postępowaniem. Z tego względu uznaje się za właściwą zmianę formy środków ostatecznych ze stawki celnej ad valorem na cło specyficzne.
(126)
Oczekuje się, że taka forma środków ograniczy do pewnego stopnia ewentualny nadmierny negatywny wpływ na użytkowników w przypadku, gdyby ceny miały gwałtownie i znacząco wzrosnąć. Z drugiej strony, gdyby jednak ceny spadły, wówczas cło specyficzne nadal zapewniłoby wystarczającą ochronę producentom unijnym. Cło specyficzne jest oparte na wartościach CIF wywozu do Unii dokonywanego przez współpracujące przedsiębiorstwa podczas OD, wyrażonych w EUR przy użyciu miesięcznych kursów wymiany, pomnożonych przez niższy z marginesów dumpingu i szkody, zgodnie z zasadą niższego cła.
(127)
W tej kwestii dwóch producentów eksportujących stwierdziło, że należałoby użyć rocznego średniego kursu wymiany zamiast miesięcznego kursu wymiany. Należy jednak zaznaczyć, że zgodnie ze standardową praktyką wszelkie przeliczenia walut w dochodzeniach antydumpingowych są dokonywane z użyciem miesięcznych kursów wymiany. Tak było również w niniejszym dochodzeniu. Wniosek ten został zatem odrzucony.
(128)
Skarżący stwierdził, że ustalając konkretne cła, należało użyć bieżących cen niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, a nie wartości CIF w OD. Należy zauważyć, że konkretne cła są ustalane w oparciu o obliczenia dumpingu i szkody w OD. Nie przedstawiono argumentów uzasadniających oparcie obliczeń konkretnych ceł w tym przypadku na okresie po OD. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.
2.2. Nałożenie środków ostatecznych
(129)
Po opublikowaniu rozporządzenia w sprawie środków tymczasowych zgłosił się potencjalny producent eksportujący, który stwierdził, że stawka cła rezydualnego powinna być ustalona na poziomie najwyższego nałożonego cła, a nie najwyższego marginesu dumpingu określonego dla Indonezji. Cło rezydualne jest jednak ustalane na poziomie rezydualnego dumpingu lub rezydualnego marginesu szkody zgodnie z zasadą niższego cła. Wniosek ten został zatem odrzucony.
(130)
W świetle powyższych faktów i zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego uznano, że ostateczne środki antydumpingowe powinny zostać nałożone w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem na poziomie niższego z marginesów dumpingu i szkody, zgodnie z zasadą niższego cła.
(131)
Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza się zalecić nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych. Oprócz tego zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ostatecznym ujawnieniem informacji. Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
(132)
Proponuje się następujące ostateczne cła antydumpingowe:
Państwo
Przedsiębiorstwo
Ostateczne specyficzne cło antydumpingowe (w EUR za tonę netto)
Indie
VVF Limited
46,98
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
86,99
Indonezja
P.T. Musim Mas
45,63
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
80,34
Malezja
KL-Kepong Oleomas Sdn. Bhd.
35,19
Emery Oleochemicals (M) Sdn. Bhd.
61,01
Fatty Chemical Malaysia Sdn. Bhd.
51,07
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
61,01
(133)
Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu są stosowane wyłącznie do przywozu produktu objętego postępowaniem, wyprodukowanego przez te przedsiębiorstwa, a zatem przez określone wskazane osoby prawne. W przypadku przywozu produktu objętego postępowaniem, wytworzonego przez inne przedsiębiorstwa, których nazwa i adres nie zostały wymienione w niniejszym rozporządzeniu, łącznie z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, nie można korzystać z tych stawek i stosowane powinny być stawki dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
(134)
Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji (10) wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą na rynek krajowy i na rynki zagraniczne, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby niniejsze rozporządzenie powinno zostać odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła antydumpingowego.
3. Zobowiązania
(135)
Jeden producent eksportujący z Indii oraz jeden producent eksportujący z Malezji wraz ze swoim powiązanym importerem zaoferowali zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Obie oferty zobowiązania zawierały dużą liczbę grup produktów (określonych za pomocą specyfikacji chemicznej), z których każda objęta była inną minimalną ceną importową, przy czym różnice cen między grupami wynosiły do 25 % w przypadku eksportera z Malezji oraz do 100 % w przypadku eksportera z Indii. Dodatkowo ceny wahały się do 20 % w ramach poszczególnych grup, co stwarza bardzo duże ryzyko kompensacji cen. Zauważono też, że oferta eksportera z Indii nie rozwiązywała problemu niestabilności cen produktu objętego postępowaniem. Dodatkowe ryzyko kompensacji ujawniono w związku z eksporterem z Malezji i jego powiązanym importerem w Unii, który nie sprowadzał produktu objętego postępowaniem tylko od eksportera z Malezji, ale także od innych dostawców. Trudno byłoby wreszcie organom celnym ustalić specyfikacje chemiczne produktu bez indywidualnej analizy, przez co monitorowanie stałoby się bardzo uciążliwe, jeśli nie wręcz niewykonalne. Z tego względu oferty zobowiązań odrzucono. W następstwie propozycji zmiany formy środków, jeden producent eksportujący zmienił swoją ofertę zobowiązań, sugerując średnią minimalną cenę importową dla wszystkich grup produktów i twierdząc, że nie będzie już istniało ryzyko kompensacji cen. Drugi producent eksportujący podtrzymał po prostu swoją ofertę. Uwzględniając jednak liczbę typów produktów i różnice w cenach między nimi, minimalna cena importowa mogłaby całkowicie zniwelować skuteczność środków. Ponadto przedstawiona powyżej struktura przedsiębiorstw i ich ofert w dalszym ciągu stanowi przeszkodę dla przyjęcia zobowiązania. Sposób prowadzenia sprawozdawczości i system ustalania cen sugerowane przez jednego z eksporterów nie rozwiewają tych wątpliwości, natomiast spowodowałyby, że monitorowanie stałoby się bardzo uciążliwe, jeśli nie wręcz niewykonalne. Wskutek tego nie można przyjąć ofert zobowiązań.
4. Ostateczny pobór tymczasowych ceł antydumpingowych
(136)
W świetle wielkości ustalonych marginesów dumpingu oraz poziomu szkody poniesionej przez przemysł unijny uznaje się za konieczne dokonanie ostatecznego poboru, do wysokości cła ostatecznie nałożonego niniejszym rozporządzeniem, kwot zabezpieczonych w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych. Jeżeli ostateczne cła są niższe od ceł tymczasowych, zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę ceł antydumpingowych powinny zostać zwolnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nasyconych alkoholi tłuszczowych o długości łańcucha węglowego C8, C10, C12, C14, C16 lub C18 (wyłączając izomery rozgałęzione), w tym nierozgałęzionych nasyconych alkoholi tłuszczowych (zwanych także „poszczególnymi frakcjami”) oraz mieszanek zawierających w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C6-C8, C6-C10, C8-C10, C10-C12 (powszechnie kategoryzowanych jako C8-C10), mieszanek zawierających w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C12-C14, C12-C16, C12-C18, C14-C16 (powszechnie kategoryzowanych jako C12-C14) oraz mieszanek zawierających w przeważającej części kombinację długości łańcuchów węglowych C16-C18, objętych obecnie kodami CN ex 2905 16 85, 2905 17 00, ex 2905 19 00 oraz ex 3823 70 00 (kody TARIC 2905168510, 2905190060, 3823700011 oraz 3823700091), pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji.
2. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego na produkt opisany w ust. 1 i produkowany przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa jest następująca:
Państwo
Przedsiębiorstwo
Ostateczne cło antydumpingowe (w EUR za tonę netto)
Dodatkowy kod TARIC
Indie
VVF Ltd, Taloja, Maharashtra
46,98
B110
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
86,99
B999
Indonezja
P.T. Musim Mas, Tanjung Mulia, Medan, Sumatera Utara
45,63
B112
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
80,34
B999
Malezja
KL-Kepong Oleomas Sdn. Bhd., Pelabuhan Klang, Selangor Darul Ehsan
35,19
B113
Emery Oleochemicals (M) Sdn. Bhd., Kuala Langat, Selangor
61,01
B114
Fatty Chemical Malaysia Sdn. Bhd. Prai, Penang
51,07
B117
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
61,01
B999
3. W przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i dlatego cena rzeczywiście zapłacona lub należna jest przeliczana proporcjonalnie w celu określenia wartości celnej, zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (11), kwota cła antydumpingowego wyliczona na podstawie kwot określonych powyżej jest pomniejszona o odsetek, który odpowiada proporcjonalnemu przeliczeniu ceny rzeczywiście zapłaconej lub należnej.
4. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia (UE) nr 446/2011, zostają ostatecznie pobrane. Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczne stawki ceł antydumpingowych zostają zwolnione.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2011 r.