ROZHODNUTÍ RADY 2010/127/SZBP
ze dne 1. března 2010
o omezujících opatřeních vůči Eritreji
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o Evropské unii, a zejména na článek 29 této smlouvy,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Rada Evropské unie přijala dne 16. února 2009 společný postoj 2009/138/SZBP o omezujících opatřeních vůči Somálsku (1), kterým se provádí rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1844 (2008), kterou se zavádí omezující opatření vůči osobám, které se snaží překazit nebo zablokovat mírový politický proces, či osobám, které hrozí prozatímním federálním orgánům Somálska nebo misi Africké unie v Somálsku (AMISOM) silou, nebo podnikají kroky, které narušují stabilitu v Somálsku nebo regionu.
(2)
Dne 14. ledna 2009 přijala Rada bezpečnosti OSN rezoluci č. 1862 (2009) týkající se hraničního sporu mezi Džibutskem a Eritreou a jeho možného dopadu na místní stabilitu a bezpečnost.
(3)
Dne 23. prosince 2009 přijala Rada bezpečnosti OSN rezoluci č. 1907 (2009), kterou se uvaluje embargo na zbraně vůči Eritreji a vyzývá všechny státy, aby prostřednictvím svých vnitrostátních orgánů a v souladu se svými vnitrostátními právními předpisy a mezinárodním právem kontrolovaly na svém území, včetně přístavů a letišť, veškerý náklad pocházející z Eritreje nebo do ní směřující, pokud má dotyčný stát k dispozici informace, na jejichž základě je možné se domnívat, že náklad obsahuje věci, jejichž dodávání, prodej, převoz či vývoz jsou zakázány podle této rezoluce nebo podle všeobecného a úplného zbrojního embarga uvaleného na Somálsko podle bodu 5 rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 733 (1992), rozpracované a pozměněné dalšími rezolucemi.
(4)
Rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1907 (2009) rovněž zavádí omezující opatření vůči jednotlivcům a subjektům, včetně nejen eritrejského politického a vojenského velení, jež určil výbor, který byl zřízen podle rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 751 (1992), rozšířené rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1844 (2008).
(5)
K provedení některých opatření je nezbytná další činnost Unie,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
1. Členské státy přijmou nezbytná opatření, aby zabránily prodeji nebo dodávkám zbrojního a souvisejícího materiálu všech typů včetně zbraní a střeliva, vojenských vozidel a vojenského vybavení, polovojenského vybavení a náhradních dílů k výše uvedenému materiálu, do Eritreje státními příslušníky členských států nebo z území členských států nebo za použití plavidel či letadel pod jejich vlajkou, bez ohledu na to, zda tento materiál pochází z jejich území či nikoliv.
2. Zakazuje se přímé nebo nepřímé poskytování technického poradenství, výcviku, finanční nebo jiné pomoci, které souvisí s vojenskou činností, nebo poskytování, výroba, údržba či používání věcí uvedených v odstavci 1 státními příslušníky členských států nebo z území členských států do Eritreje.
3. Zakazuje se rovněž pořizování věcí uvedených v odstavci 1 z Eritreje, ať už z tohoto území pocházejí či nikoli, státními příslušníky členských států nebo za použití plavidel či letadel pod vlajkou členských států, jakož i poskytování technické pomoci, výcviku, finanční či jiné pomoci spojené s vojenskými činnostmi, nebo poskytování, výroba, údržba či používání věcí uvedených v odstavci 1 ze strany Eritreje státním příslušníkům členských států.
Článek 2
1. Členské státy prostřednictvím svých vnitrostátních orgánů a v souladu se svými vnitrostátními právními předpisy a mezinárodním právem kontrolují na svém území, včetně přístavů a letišť, každý náklad pocházející z Eritreje nebo do ní směřující, jestliže mají k dispozici informace, na jejichž základě je možné se domnívat, že náklad obsahuje věci, jejichž dodávka, prodej, převoz či vývoz jsou zakázány podle tohoto rozhodnutí.
2. Na letadla a plavidla přepravující náklad do Eritreje nebo z ní se vztahuje povinnost poskytnout dodatečné informace před příjezdem a před odjezdem o veškerém zboží, které je přiváženo do členského státu nebo je z něj vyváženo.
3. Pokud členské státy objeví věci, jejichž dodávka, prodej, převoz či vývoz jsou zakázány podle tohoto rozhodnutí, zajistí je a odstraní (zničením či znehodnocením).
Článek 3
Omezující opatření podle článku 4, čl. 5 odst. 1, čl. 6 odst. 1 a 2 se ukládají vůči osobám a subjektům, včetně nejen eritrejského politického a vojenského velení, jakož i včetně vládních a polostátních subjektů, nebo jakýchkoli osob či subjektů jednajících jejich jménem nebo pod jejich vedením, určených výborem zřízeným na základě rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 751 (1992), rozšířené rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1844 (2008) (dále jen „Výbor pro sankce“) jako:
-
osoby či subjekty, které porušily zbrojní embargo a související opatření podle článku 1;
-
osoby či subjekty, které z Eritreje poskytují pomoc ozbrojeným opozičním skupinám, jejichž cílem je destabilizovat region;
-
osoby či subjekty, které brání provádění rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1862 (2009) týkající se Džibuti;
-
osoby či subjekty, které ukrývají, financují, podporují, organizují, cvičí či podněcují jednotlivce či skupiny k páchání násilných či teroristických činů vůči jiným státům či jejich občanům v regionu, nebo činnost takových osob či skupin usnadňují;
-
osoby či subjekty, které brání vyšetřování či práci monitorovací skupiny, která byla znovustavena rezolucí Rady bezpečnosti OSN č. 1853 (2008).
Příslušné osoby a subjekty jsou uvedeny v příloze.
Článek 4
Členské státy přijmou nezbytná opatření, aby zabránily přímým nebo nepřímým dodávkám, prodeji či převozu zbrojního a souvisejícího materiálu všech typů včetně zbraní a střeliva, vojenských vozidel a vojenského vybavení, polovojenského vybavení a náhradních dílů pro výše uvedený materiál a přímému či nepřímému poskytování vojenské pomoci či výcviku, finanční a jiné pomoci, včetně investování, brokerských či jiných finančních služeb spojených s vojenskou činností, nebo poskytování, výrobě, údržbě či užívání zbraní a vojenského vybavení státními příslušníky členských států nebo z území členských států nebo za použití plavidel či letadel pod vlajkou členských států osobám a subjektům uvedeným v článku 3.
Článek 5
1. Členské státy přijmou nezbytná opatření s cílem zabránit tomu, aby na jejich území vstupovaly nebo přes ně projížděly osoby uvedené v článku 3.
2. Odstavec 1 nezavazuje členské státy k odmítnutí vstupu svých státních příslušníků na své území.
3. Odstavec 1 se nepoužije, pokud Výbor pro sankce v jednotlivých případech stanoví, že cesta je odůvodněna humanitární potřebou, včetně náboženské povinnosti, nebo pokud Výbor pro sankce dojde k závěru, že by výjimka mohla jinak podpořit cíle, kterými jsou mír a stabilita v regionu.
4. Pokud členský stát povolí podle odstavce 3 osobám určeným Výborem pro sankce vstup na své území nebo průjezd přes ně, je toto povolení omezeno na účel, pro který bylo uděleno, a na osoby, kterých se týká.
Článek 6
1. Zmrazují se veškeré finanční prostředky a hospodářské zdroje přímo či nepřímo vlastněné nebo ovládané osobami či subjekty uvedenými v článku 3.
2. Osobám ani subjektům uvedeným v odstavci 1 nebo v jejich prospěch nesmějí být přímo ani nepřímo zpřístupněny žádné finanční prostředky ani hospodářské zdroje.
3. Členské státy mohou udělit výjimky týkající se opatření uvedených v odstavcích 1 a 2 v případě finančních prostředků a hospodářských zdrojů, které jsou:
a)
nezbytné k úhradě základních výdajů, včetně úhrad za potraviny, nájemné nebo hypotéku, léky a lékařské ošetření, daně, pojistné a poplatky za veřejné služby;
b)
určeny výlučně k úhradě přiměřených profesních odměn a k náhradě výdajů spojených s poskytováním právních služeb;
c)
určeny výlučně k hrazení poplatků nebo nákladů na služby v souladu s vnitrostátním právem, na běžné vedení nebo správu zmrazených finančních prostředků a hospodářských zdrojů;
d)
nezbytné pro úhradu mimořádných výdajů, po oznámení dotyčného členského státu Výboru pro sankce a po jeho schválení;
e)
předmětem soudcovského, správního nebo rozhodčího zástavního práva nebo rozhodnutí; v tomto případě mohou být finanční prostředky a hospodářské zdroje použity k uspokojení pohledávek zajištěných takovým zástavním právem nebo být předmětem výkonu takového rozhodnutí, pokud zástavní právo bylo zřízeno nebo rozhodnutí bylo vydáno přede dnem přijetí rezoluce Rady bezpečnosti OSN č. 1907(2009) a není ve prospěch osoby nebo subjektu uvedených v odstavci 1, a po oznámení Výboru pro sankce ze strany dotyčného členského státu.
4. Odstavec 2 se nepoužije na připisování na zmrazené účty:
a)
úroků nebo jiných výnosů z těchto účtů; nebo
b)
plateb na zmrazené účty splatných podle smluv, dohod nebo závazků uzavřených nebo vzniklých přede dnem, ke kterému se na tyto účty začala vztahovat omezující opatření,
pokud se na tento úrok, jiné výnosy či platby i nadále vztahuje odstavec 1.
5. Výjimky uvedené v odst. 3 písm. a), b) a c) mohou být uděleny poté, co dotyčný členský stát oznámí výboru svůj záměr případně povolit přístup k těmto finančním prostředkům, a hospodářským zdrojům, a pokud do tří pracovních dnů od tohoto oznámení neobdrží od Výboru pro sankce zamítavé rozhodnutí.
Článek 7
Rada vyhotovuje seznam uvedený v příloze a provádí jeho změny na základě rozhodnutí Výboru pro sankce.
Článek 8
Toto rozhodnutí bude přezkoumáno, pozměněno nebo případně zrušeno v souladu s příslušnými rozhodnutími Rady bezpečnosti OSN.
Článek 9
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem přijetí.
Článek 10
Toto rozhodnutí bude vyhlášeno v Úředním věstníku Evropské unie.
V Bruselu dne 1. března 2010.
DECYZJA RADY 2010/127/WPZiB
z dnia 1 marca 2010 r.
w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Erytrei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 29,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dniu 16 lutego 2009 r. Rada przyjęła wspólne stanowisko 2009/138/WPZiB dotyczące środków ograniczających wobec Somalii (1) wdrażające rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) nr 1844 (2008) wprowadzającą środki ograniczające wobec osób usiłujących uniemożliwić lub zablokować pokojowe działania polityczne, osób które grożą siłą tymczasowym instytucjom federalnym Somalii lub misji Unii Afrykańskiej w Somalii (AMISOM), lub które podejmują działania zagrażające stabilności Somalii i regionu.
(2)
W dniu 14 stycznia 2009 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1862 (2009) na temat sporu granicznego między Dżibuti a Erytreą i jego ewentualnego wpływu na stabilność i bezpieczeństwo w regionie.
(3)
W dniu 23 grudnia 2009 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję nr 1907 (2009) nakładającą embargo na przywóz broni do Erytrei i wzywającą wszystkie państwa, by w porozumieniu ze swoimi organami i zgodnie ze swoimi przepisami krajowymi oraz prawem międzynarodowym dokonywały na swoim terytorium, w tym w portach lotniczych i morskich, inspekcji wszystkich ładunków wysyłanych do Erytrei i przysyłanych z Erytrei, o ile dane państwo posiada informacje dające uzasadnione podstawy do podejrzeń, że dany ładunek zawiera towary, których dostawa, sprzedaż, przekazywanie lub wywóz są zakazane na mocy wspomnianej rezolucji lub ogólnego, całkowitego embarga na przywóz broni do Somalii ustanowionego zgodnie z ust. 5 rezolucji RB ONZ nr 733 (1992) oraz uzupełnionego i zmienionego kolejnymi rezolucjami.
(4)
Rezolucja RB ONZ nr 1907 (2009) wprowadza także środki ograniczające wobec osób fizycznych i podmiotów, m.in. należących do erytrejskiego kierownictwa politycznego i wojskowego, określonych przez komitet, który powstał na mocy rezolucji RB ONZ nr 751 (1992) i został rozszerzony na mocy rezolucji RB ONZ nr 1844 (2008).
(5)
Unia powinna podjąć dalsze działania, aby wprowadzić w życie niektóre środki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Państwa członkowskie podejmują konieczne działania, aby uniemożliwić sprzedaż i dostawę broni oraz wszelkiego typu pokrewnego wyposażenia - w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego oraz części zamiennych do nich - do Erytrei przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich lub za pomocą statków powietrznych lub jednostek pływających państw członkowskich, niezależnie od tego czy pochodzą z ich terytoriów.
2. Zakazane jest dostarczanie Erytrei przez obywateli państw członkowskich lub z terytoriów państw członkowskich pomocy technicznej, szkoleniowej, finansowej i innej związanej z działaniami wojskowymi lub z dostarczaniem, produkcją, konserwacją lub użytkowaniem towarów, o których mowa w ust. 1.
3. Zakazane jest również nabywanie przez obywateli państw członkowskich lub z wykorzystaniem jednostek pływających pod banderą państw członkowskich lub ich statków powietrznych towarów pochodzących z Erytrei, o których mowa w ust. 1, oraz uzyskiwanie przez obywateli państw członkowskich pochodzącej z terytorium Erytrei pomocy technicznej, szkoleniowej, finansowej i innej związanej z działaniami wojskowymi lub z dostarczaniem, produkcją, konserwacją lub użytkowaniem towarów, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 2
1. Państwa członkowskie - w porozumieniu ze swoimi organami krajowymi i zgodnie ze swoimi przepisami krajowym oraz prawem międzynarodowym - dokonują na swoim terytorium, w tym w portach lotniczych i morskich, inspekcji wszelkich ładunków wysyłanych do i przysyłanych z Erytrei, jeżeli mają informacje dające uzasadnione podstawy do podejrzeń, że dany ładunek zawiera towary, których dostawa, sprzedaż, przekazywanie lub wywóz są zakazane na mocy niniejszej decyzji.
2. Statki powietrzne i jednostki pływające przewożące ładunki do oraz z Erytrei podlegają obowiązkowi przedstawienia przed ich przybyciem lub przed ich odlotem/odpłynięciem dodatkowej informacji o wszystkich towarach przywożonych do państwa członkowskiego lub z niego wywożonych.
3. W przypadku wykrycia towarów, których dostawa, sprzedaż, przekazanie lub wywóz są zakazane na mocy niniejszej decyzji, państwa członkowskie dokonują ich zajęcia i likwidacji (przez zniszczenie lub pozbawienie możliwości działania).
Artykuł 3
Środki ograniczające, o których mowa w art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2 zostają nałożone na osoby fizyczne i podmioty, m.in. należące do erytrejskiego kierownictwa politycznego i wojskowego, oraz na podmioty rządowe i okołopaństwowe oraz wszystkie osoby i podmioty działające w ich imieniu lub pod ich kierunkiem, które wyznaczył komitet powołany na podstawie rezolucji RB ONZ nr 751 (1992) i rozszerzony na mocy rezolucji RB ONZ nr 1844 (2008) (Komitet Sankcji), gdyż:
-
naruszają embargo na przywóz broni i powiązane środki, o których mowa w art. 1;
-
niosą z Erytrei wsparcie uzbrojonym ugrupowaniom opozycyjnym, które dążą do destabilizacji regionu;
-
utrudniają wdrożenie rezolucji RB ONZ nr 1862 (2009) w sprawie Dżibuti;
-
goszczą, finansują, wspomagają, popierają, organizują, szkolą lub podburzają osoby lub grupy, które mają popełniać akty przemocy lub terroryzmu przeciwko innym państwom regionu lub ich obywatelom;
-
utrudniają śledztwa lub prace prowadzone przez grupę monitorującą utworzoną ponownie na mocy rezolucji RB ONZ nr 1853 (2008).
Odnośne osoby i podmioty wymieniono w załączniku.
Artykuł 4
Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania, aby swoim obywatelom lub osobom działającym z ich terytorium lub korzystającym z jednostek pływających pod ich banderą lub ich statków powietrznych uniemożliwić bezpośrednie lub pośrednie dostarczanie, sprzedawanie lub przekazywanie broni i powiązanych towarów wszelkiego typu - w tym uzbrojenia i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu wojskowego, sprzętu paramilitarnego oraz części zamiennych do nich - oraz bezpośredniego lub pośredniego zapewniania pomocy technicznej, szkoleniowej, finansowej i innej - w tym usług inwestycyjnych, brokerskich lub innych usług finansowych związanych z działaniami wojskowymi lub dostarczaniem, produkcją, konserwacją lub użytkowaniem uzbrojenia i sprzętu wojskowego - osobom lub podmiotom, o których mowa w art. 3.
Artykuł 5
1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania, aby osobom określonym w art. 3 uniemożliwić wjazd na swoje terytorium lub tranzyt przez nie.
2. Ust. 1 nie zobowiązuje państw członkowskich do odmowy swoim obywatelom zgody na wjazd na swoje terytorium.
3. Ust. 1 nie ma zastosowania, gdy Komitet Sankcji w poszczególnych przypadkach stwierdzi, że taka podróż jest uzasadniona względami humanitarnymi, w tym obowiązkami religijnymi, lub jeżeli Komitet Sankcji dojdzie do wniosku, że odstępstwo w inny sposób ułatwi realizację celu, jakim jest utrzymanie pokoju i stabilności w regionie.
4. Jeżeli państwo członkowskie zezwala zgodnie z ust. 3 osobom określonym przez Komitet Sankcji na wjazd na lub tranzyt przez swoje terytorium, zezwolenie takie ograniczone jest do celu, w jakim zostało udzielone, i do osób, których dotyczy.
Artykuł 6
1. Zamraża się wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze będące własnością osób lub podmiotów, o których mowa w art. 3, lub bezpośrednio albo pośrednio kontrolowane przez te osoby lub podmioty.
2. Żadne fundusze ani zasoby gospodarcze nie są udostępniane, bezpośrednio ani pośrednio, osobom i podmiotom, o których mowa w ust. 1, ani na rzecz tych osób i podmiotów.
3. Państwa członkowskie mogą dopuścić zwolnienia ze środków, o których mowa w ust. 1 i 2, w odniesieniu do funduszy i zasobów gospodarczych, które są:
a)
konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, w tym płatności za środki spożywcze, najem lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b)
przeznaczone wyłącznie na pokrycie rozsądnych kosztów honorariów oraz na zwrot wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawnych;
c)
przeznaczone wyłącznie na pokrycie należności lub opłat, zgodnie z przepisami krajowymi, za zwykłe przechowywanie lub utrzymywanie zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych;
d)
konieczne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, po powiadomieniu Komitetu Sankcji przez zainteresowane państwo członkowskie i po uzyskaniu zgody tego komitetu;
e)
przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego albo przedmiotem wyroku sądowego, w którym to przypadku fundusze i zasoby gospodarcze mogą być wykorzystane do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub do wykonania wyroku sądowego po powiadomieniu Komitetu Sankcji przez zainteresowane państwo członkowskie, pod warunkiem że zastaw został ustanowiony lub wyrok został wydany przed datą przyjęcia rezolucji RB ONZ nr 1907 (2009) i zastaw nie został ustanowiony lub wyrok nie został wydany na rzecz osoby lub podmiotu, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
4. Ust. 2 nie ma zastosowania do następujących wpływów na zamrożonych rachunkach:
a)
odsetek lub innych dochodów z tych rachunków; lub
b)
wpłat na zamrożone rachunki z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań zawartych lub powstałych przed dniem, w którym rachunki te zaczęły podlegać środkom ograniczającym,
pod warunkiem że wszystkie takie odsetki, inne dochody należne i wpłaty nadal podlegają ust. 1.
5. Dane państwo członkowskie może przyznać zwolnienia, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c), jeżeli powiadomi Komitet Sankcji, że zamierza w odpowiednich przypadkach udzielić zezwolenia na dostęp do takich funduszy i zasobów gospodarczych, oraz jeżeli w terminie trzech dni roboczych od daty takiego powiadomienia Komitet Sankcji nie wyda decyzji odmownej.
Artykuł 7
Rada ustala wykaz zawarty w załączniku i zmienia ten wykaz zgodnie z ustaleniami Komitetu Sankcji.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja podlega przeglądowi, zmianie lub uchyleniu zgodnie z odpowiednimi decyzjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 1 marca 2010 r.