NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 1173/2011
ze dne 16. listopadu 2011
o účinném prosazování rozpočtového dohledu v eurozóně
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 136 ve spojení s čl. 121 odst. 6 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Členské státy, jejichž měnou je euro, mají zvláštní zájem a povinnost provádět hospodářské politiky, které podporují řádné fungování hospodářské a měnové unie, a vyvarovat se politik, které toto fungování ohrožují.
(2)
Za účelem zajištění řádného fungování hospodářské a měnové unie umožňuje Smlouva o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“) přijmout v eurozóně zvláštní opatření nad rámec ustanovení použitelných na všechny členské státy.
(3)
Zkušenosti získané a chyby učiněné v průběhu prvního desetiletí hospodářské a měnové unie ukazují, že je nezbytné zlepšit správu ekonomických záležitostí v Unii, která by se měla zakládat na větší odpovědnosti členských států za společně dohodnutá pravidla a politiky a na pevnějším rámci na úrovni Unie pro dohled nad vnitrostátními hospodářskými politikami.
(4)
Zdokonalený rámec správy ekonomických záležitostí by se měl opírat o několik vzájemně propojených a soudržných politik zaměřených na udržitelný růst a zaměstnanost, zejména o strategii Unie pro růst a zaměstnanost, se zvláštním zaměřením na rozvoj a posilování vnitřního trhu, podporu mezinárodního obchodu a konkurenceschopnosti, o evropský semestr pro posílenou koordinaci hospodářských a rozpočtových politik a o účinný rámec pro prevenci a nápravu nadměrných schodků veřejných financí (Pakt o stabilitě a růstu), o pevný rámec pro prevenci a nápravu makroekonomické nerovnováhy, minimální požadavky na vnitrostátní rozpočtové rámce a o posílenou regulaci finančního trhu a dohled nad ním, včetně makroobezřetnostního dohledu prováděného Evropskou radou pro systémová rizika.
(5)
Pakt o stabilitě a růstu i celý rámec správy ekonomických záležitostí by měly doplňovat strategii Unie pro růst a zaměstnanost a být s ní slučitelné. Z propojení těchto různých prvků by neměly plynout výjimky z ustanovení Paktu o stabilitě a růstu.
(6)
Dosažení a udržení dynamického vnitřního trhu by mělo být považováno za součást řádného a bezproblémového fungování hospodářské a měnové unie.
(7)
Komise by měla zastávat důraznější úlohu v rámci postupů posíleného dohledu, pokud jde o posuzování jednotlivých členských států, sledování, mise na místě, doporučení a varování. Při rozhodování o sankcích by měla být úloha Rady omezena a v Radě by se mělo hlasovat obrácenou kvalifikovanou většinou.
(8)
V zájmu zajištění stálého dialogu s členskými státy, jehož cílem je plnění cílů tohoto nařízení, by Komise měla vykonávat kontrolní mise.
(9)
Komise by měla v pravidelných intervalech provádět komplexní hodnocení systému správy ekonomických záležitostí, a zejména účinnosti a přiměřenosti svých sankcí. Tato hodnocení by měla být v případě potřeby doplněna příslušnými návrhy.
(10)
Při provádění tohoto nařízení by Komise měla zohledňovat aktuální hospodářskou situaci dotčených členských států.
(11)
Posílení správy ekonomických záležitostí by mělo zahrnovat užší a včasnější zapojení Evropského parlamentu a vnitrostátních parlamentů.
(12)
S Evropským parlamentem lze zahájit hospodářský dialog, který by umožnil Komisi zveřejnit své analýzy a předsedovi Rady, Komisi a případně předsedovi Evropské rady nebo předsedovi euroskupiny diskutovat. Tato veřejná diskuze by mohla umožnit jednání o vzájemných vlivech vnitrostátních rozhodnutí a umožnit veřejný tlak na příslušné aktéry. I když se uznává, že partnery Evropského parlamentu v rámci tohoto dialogu jsou příslušné orgány Unie a jejich zástupci, může příslušný výbor Evropského parlamentu nabídnout členskému státu, na nějž se vztahuje rozhodnutí Rady přijaté podle článků 4, 5 a 6 tohoto nařízení, možnost účastnit se výměny názorů. Účast členského státu na takové výměně názorů je dobrovolná.
(13)
Aby bylo prosazování rozpočtového dohledu v eurozóně účinnější, jsou nezbytné dodatečné sankce. Tyto sankce by měly posílit důvěryhodnost rámce pro fiskální dohled v Unii.
(14)
Pravidla stanovená v tomto nařízení by měla zajistit spravedlivé, včasné, odstupňované a účinné mechanismy pro dodržení preventivní a nápravné složky Paktu o stabilitě a růstu, zejména nařízení Rady (ES) č. 1466/97 ze dne 7. července 1997 o posílení dohledu nad stavy rozpočtů a nad hospodářskými politikami a o posílení koordinace hospodářských politik (4) a nařízení Rady (ES) č. 1467/97 ze dne 7. července 1997 o urychlení a vyjasnění postupu při nadměrném schodku (5), přičemž dodržování rozpočtové kázně se posuzuje na základě kritérií schodku veřejných financí a veřejného dluhu.
(15)
Sankce pro členské státy, jejichž měnou je euro, podle tohoto nařízení, které jsou založené na preventivní složce Paktu o stabilitě a růstu by měly motivovat k přizpůsobení se střednědobému rozpočtovému cíli a k jeho udržení.
(16)
Za účelem zamezení zkreslení údajů, ať už záměrnému nebo v důsledku hrubé nedbalosti, o schodku veřejných financí a veřejném dluhu, které jsou nezbytným východiskem koordinace hospodářské politiky v Unii, by měly být členským státům odpovědným za takové zkreslení údajů uloženy pokuty.
(17)
Za účelem doplnění pravidel pro výpočet výše pokut za zkreslování statistik i pro stanovení postupu, který má Komise při vyšetřování takového jednání uplatňovat, by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU, pokud jde o podrobná kritéria pro stanovení výše pokuty a provádění šetření Komise. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracovávání aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(18)
V rámci preventivní složky Paktu o stabilitě a růstu by přizpůsobení se střednědobému rozpočtovému cíli a jeho dodržování mělo být zajištěno povinností uloženou členskému státu, jehož měnou je euro a který nedosahuje dostatečného pokroku v rozpočtové konsolidaci, dočasně složit úročený vklad. Povinnost by měla být uložena v případě, kdy se členský stát, včetně členského státu se schodkem nižším, než je referenční hodnota 3 % hrubého domácího produktu (HDP), významně odchýlí od střednědobého rozpočtového cíle nebo od vhodné cesty postupného dosažení tohoto cíle a toto odchýlení nenapraví.
(19)
Složený úročený vklad by měl být společně s připsanými úroky uvolněn ve prospěch dotčeného členského státu poté, co Rada dospěje k závěru, že situace, jež vedla k uložení povinnosti složit vklad, již pominula.
(20)
V rámci nápravné složky Paktu o stabilitě a růstu by sankce pro členský stát, jehož měnou je euro, měly spočívat v povinnosti složit neúročený vklad v případě rozhodnutí Rady o existenci nadměrného schodku, pokud již byla v rámci preventivní složky Paktu o stabilitě a růstu dotčenému členskému státu uložena povinnost složit úročený vklad nebo v případech obzvláště závažného neplnění povinností v oblasti rozpočtové politiky stanovených v Paktu o stabilitě a růstu, nebo v povinnosti uhradit pokutu v případě nesplnění doporučení Rady k nápravě nadměrného schodku veřejných financí.
(21)
Aby nedocházelo k tomu, že by sankce v rámci preventivní složky Paktu o stabilitě a růstu podle tohoto nařízení byly ukládány se zpětným účinkem, měly by se v každém případě uplatňovat pouze, pokud jde o příslušná rozhodnutí Rady přijatá podle nařízení (ES) č. 1466/97 po vstupu tohoto nařízení v platnost. Aby obdobně nedocházelo k tomu, že by sankce v rámci nápravné složky Paktu o stabilitě a růstu podle tohoto nařízení byly ukládány se zpětným účinkem, měly by se uplatňovat, pouze pokud jde o příslušná doporučení a rozhodnutí s cílem napravit nadměrný schodek veřejných financí, která Rada přijme po vstupu tohoto nařízení v platnost.
(22)
Výše úročeného vkladu, neúročeného vkladu a pokuty podle tohoto nařízení by měla být stanovena tak, aby zajistila spravedlivé odstupňování sankcí v rámci preventivní i nápravné složky Paktu o stabilitě a růstu a poskytla dostatečnou motivaci, aby členské státy, jejichž měnou je euro, dodržovaly fiskální rámec Unie. Pokuty podle čl. 126 odst. 11 Smlouvy o fungování EU, vymezené v článku 12 nařízení (ES) č. 1467/97, se skládají z pevné složky ve výši 0,2 % HDP a z proměnné složky. Odstupňování a rovné zacházení s členskými státy je tedy zajištěno, pokud se úročený vklad, neúročený vklad a pokuta podle tohoto nařízení rovnají 0,2 % HDP, tj. výši pevné složky pokuty podle čl. 126 odst. 11 Smlouvy o fungování EU.
(23)
Rada by měla mít možnost snížit nebo zrušit sankce uložené členskému státu, jehož měnou je euro, na základě doporučení Komise vycházejícího z odůvodněné žádosti dotčeného členského státu. V rámci nápravné složky Paktu o stabilitě a růstu by Komise také měla mít možnost doporučit snížení nebo zrušení sankce z důvodu výjimečných hospodářských okolností.
(24)
Neúročený vklad by měl být uvolněn po nápravě nadměrného schodku a úrok z tohoto vkladu a vybrané pokuty by měly být účelově vázány pro potřeby mechanismů stability pro poskytování finanční pomoci, které vytvořily členské státy, jejichž měnou je euro, aby zajistily stabilitu eurozóny jako celku.
(25)
Pravomoc přijímat jednotlivá rozhodnutí o uplatnění sankcí stanovených v tomto nařízení by měla být svěřena Radě. Jako součást koordinace hospodářských politik členských států v rámci Rady podle čl. 121 odst. 1 Smlouvy o fungování EU jsou tato jednotlivá rozhodnutí bezprostředním pokračováním opatření přijatých Radou v souladu s články 121 a 126 Smlouvy o fungování EU a nařízeními (ES) č. 1466/97 a (ES) č. 1467/97.
(26)
Jelikož toto nařízení obsahuje obecná pravidla pro účinnou vynutitelnost nařízení (ES) č. 1466/97 a (ES) č. 1467/97, mělo by být přijato řádným legislativním postupem podle čl. 121 odst. 6 Smlouvy o fungování EU.
(27)
Jelikož cíle tohoto nařízení, totiž vytvoření jednotného mechanismu sankcí za účelem posílení prosazování preventivní a nápravné složky Paktu o stabilitě a růstu v eurozóně, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni členských států, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii (dále jen „Smlouva o EU“). V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení uvedeného cíle,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
PŘEDMĚT, OBLAST PŮSOBNOSTI A DEFINICE
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
1. Toto nařízení stanoví systém sankcí za účelem posílení prosazování preventivní a nápravné složky Paktu o stabilitě a růstu v eurozóně.
2. Toto nařízení se vztahuje na členské státy, jejichž měnou je euro.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
1)
„preventivní složkou Paktu o stabilitě a růstu“ systém mnohostranného dohledu organizovaný podle nařízení (ES) č. 1466/97;
2)
„nápravnou složkou Paktu o stabilitě a růstu“ postup pro vyvarování se nadměrnému schodku členských států upravený v článku 126 Smlouvy o fungování EU a v nařízení (ES) č. 1467/97;
3)
„výjimečnými hospodářskými okolnostmi“ okolnosti, za nichž se překročení referenční hodnoty schodku veřejných financí považuje za výjimečné ve smyslu čl. 126 odst. 2 písm. a) druhé odrážky Smlouvy o fungování EU a ve smyslu nařízení (ES) č. 1467/97.
KAPITOLA II
HOSPODÁŘSKÝ DIALOG
Článek 3
Hospodářský dialog
V zájmu posílení dialogu mezi orgány Unie, zejména mezi Evropským parlamentem, Radou a Komisí, a v zájmu zajištění větší transparentnosti a odpovědnosti může příslušný výbor Evropského parlamentu vyzvat předsedu Rady, Komisi a v případě potřeby předsedu Evropské rady nebo předsedu euroskupiny, aby se dostavili do výboru k projednání rozhodnutí přijatých podle článků 4, 5 a 6 tohoto nařízení.
Příslušný výbor Evropského parlamentu může dát příležitost členskému státu dotčenému těmito rozhodnutími, aby se výměny názorů zúčastnil.
KAPITOLA III
SANKCE V RÁMCI PREVENTIVNÍ SLOŽKY PAKTU O STABILITĚ A RŮSTU
Článek 4
Úročené vklady
1. Jestliže Rada přijme rozhodnutí o tom, že členský stát nepřijal opatření v reakci na doporučení Rady, uvedené v čl. 6 odst. 2 druhém pododstavci nařízení (ES) č. 1466/97, Komise doporučí Radě do dvaceti dnů od přijetí rozhodnutí Rady, aby dalším rozhodnutím uložila povinnost dotčenému členskému státu složit u Komise úročený vklad ve výši 0,2 % jeho HDP v předchozím roce.
2. Rozhodnutí ukládající povinnost složení vkladu se považuje za Radou přijaté, pokud Rada nerozhodne kvalifikovanou většinou o zamítnutí doporučení Komise do deseti dnů od jeho přijetí Komisí.
3. Rada může kvalifikovanou většinou doporučení Komise změnit a přijmout takto změněné znění jako rozhodnutí Rady.
4. Komise může na základě odůvodněné žádosti dotčeného členského státu zaslané Komisi do deseti dnů od přijetí rozhodnutí Rady o nepřijetí opatření podle odstavce 1 členským státem doporučit Radě, aby snížila výši úročeného vkladu nebo jej zrušila.
5. Úročený vklad je úročen sazbou odrážející úvěrové riziko Komise a příslušné investiční období.
6. Pomine-li situace, na jejímž základě bylo přijato doporučení Rady podle čl. 6 odst. 2 druhého pododstavce nařízení (ES) č. 1466/97, rozhodne Rada na základě dalšího doporučení Komise, že vklad spolu s připsanými úroky z vkladu bude vrácen dotčenému členskému státu. Rada může kvalifikovanou většinou další doporučení Komise změnit.
KAPITOLA IV
SANKCE V RÁMCI NÁPRAVNÉ SLOŽKY PAKTU O STABILITĚ A RŮSTU
Článek 5
Neúročené vklady
1. Jestliže Rada v souladu s čl. 126 odst. 6 Smlouvy o fungování EU rozhodne, že v členském státě, který u Komise složil úročený vklad podle čl. 4 odst. 1 tohoto nařízení, existuje nadměrný schodek, nebo pokud Komise zjistí obzvláště závažné neplnění povinností v oblasti rozpočtové politiky stanovených v Paktu o stabilitě a růstu, doporučí Komise Radě do dvaceti dnů od přijetí rozhodnutí Rady, aby Rada dalším rozhodnutím uložila povinnost dotčenému členskému státu složit u Komise neúročený vklad ve výši 0,2 % jeho HDP v předchozím roce.
2. Rozhodnutí ukládající povinnost složení vkladu se považuje za Radou přijaté, pokud Rada nerozhodne kvalifikovanou většinou o zamítnutí doporučení Komise do deseti dnů od jeho přijetí Komisí.
3. Rada může kvalifikovanou většinou doporučení Komise změnit a přijmout takto změněné znění jako rozhodnutí Rady.
4. Komise může z důvodu výjimečných hospodářských okolností nebo na základě odůvodněné žádosti dotčeného členského státu zaslané Komisi do deseti dnů od přijetí rozhodnutí Rady podle čl. 126 odst. 6 Smlouvy o fungování EU uvedeného v odstavci 1 doporučit Radě, aby snížila výši neúročeného vkladu nebo jej zrušila.
5. Vklad se skládá u Komise. Pokud členský stát složil u Komise úročený vklad podle článku 4, přemění se tento úročený vklad na neúročený vklad.
Pokud částka úročeného vkladu složeného podle článku 4 a úroků připsaných k tomuto vkladu přesahuje částku neúročeného vkladu, který má být složen podle odstavce 1 tohoto článku, vrátí se rozdíl členskému státu.
Pokud částka neúročeného vkladu přesahuje částku úročeného vkladu složeného podle článku 4 a úroků připsaných k tomuto vkladu, dorovná členský stát rozdíl při složení neúročeného vkladu.
Článek 6
Pokuty
1. Pokud Rada v souladu s čl. 126 odst. 8 Smlouvy o fungování EU rozhodne, že členský stát nepřijal účinná opatření k nápravě nadměrného schodku, Komise do dvaceti dnů od přijetí rozhodnutí doporučí, aby Rada dalším rozhodnutím uložila pokutu ve výši 0,2 % HDP členského státu v předchozím roce.
2. Rozhodnutí o uložení pokuty se považuje za Radou přijaté, pokud Rada nerozhodne kvalifikovanou většinou o zamítnutí doporučení Komise do deseti dnů od jeho přijetí Komisí.
3. Rada může kvalifikovanou většinou doporučení Komise změnit a přijmout takto změněné znění jako rozhodnutí Rady.
4. Komise může z důvodu výjimečných hospodářských okolností nebo na základě odůvodněné žádosti dotčeného členského státu zaslané Komisi do deseti dnů od přijetí rozhodnutí Rady podle čl. 126 odst. 8 Smlouvy o fungování EU uvedeného v odstavci 1 doporučit Radě, aby snížila výši pokuty nebo ji zrušila.
5. Pokud členský stát složil u Komise neúročený vklad podle článku 5, přemění se tento neúročený vklad na pokutu.
Pokud částka neúročeného vkladu složeného podle článku 5 přesahuje částku pokuty, vrátí se rozdíl členskému státu.
Pokud částka pokuty přesahuje částku neúročeného vkladu složeného podle článku 5, nebo pokud neúročený vklad nebyl složen, členský stát dorovná rozdíl při placení pokuty.
Článek 7
Vrácení neúročených vkladů
Jestliže Rada v souladu s čl. 126 odst. 12 Smlouvy o fungování EU rozhodne o zrušení některých nebo všech svých rozhodnutí, jsou veškeré neúročené vklady složené u Komise vráceny dotčenému členskému státu.
KAPITOLA V
SANKCE ZA ZKRESLOVÁNÍ STATISTIK
Článek 8
Sankce za zkreslování statistik
1. Rada může na základě doporučení Komise rozhodnout o uložení pokuty členskému státu, který záměrně nebo z hrubé nedbalosti zkresluje údaje o schodku a dluhu, které jsou relevantní pro uplatňování článků 121 nebo 126 Smlouvy o fungování EU nebo pro uplatňování Protokolu o postupu při nadměrném schodku připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování EU.
2. Pokuty uvedené v odstavci 1 musí být účinné, odrazující a přiměřené povaze, závažnosti a době trvání zkreslování. Výše pokuty nepřekročí 0,2 % HDP dotčeného členského státu.
3. Komise může provést jakákoli šetření nezbytná k prokázání zkreslování uvedeného v odstavci 1. Může rozhodnout o zahájení šetření, pokud zjistí, že existují vážné indicie nasvědčující existenci skutečností, které by mohly představovat takové zkreslování. Komise vyšetří domnělé zkreslování s přihlédnutím k veškerým vyjádřením dotčeného členského státu. Při plnění svých úkolů může Komise žádat od dotčeného členského státu poskytnutí informací, může vykonávat kontroly na místě a má přístup k účtům všech vládních subjektů na centrální, státní a místní úrovni i na úrovni sociálního zabezpečení. Vyžaduje-li právo dotčeného členského státu pro kontrolu na místě předchozí soudní povolení, podá Komise potřebné žádosti.
Po skončení šetření a před předložením jakéhokoli návrhu Radě dá Komise dotčenému členskému státu příležitost se k vyšetřovaným záležitostem vyjádřit. V návrhu, který předloží Radě, vychází Komise pouze ze skutečností, k nimž dostal dotčený členský stát příležitost se vyjádřit.
V průběhu šetření Komise plně respektuje právo dotčeného členského státu na obhajobu.
4. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 11, pokud jde o:
a)
podrobná kritéria pro stanovení výše pokuty podle odstavce 1;
b)
podrobná pravidla týkající se postupů šetření podle odstavce 3, související opatření a podávání zpráv o šetření;
c)
podrobná procesní pravidla zajišťující právo na obhajobu, přístup ke spisu, právní zastoupení, důvěrnost, ustanovení o časovém harmonogramu a pravidla pro výběr pokut podle odstavce 1.
5. Soudní dvůr Evropské unie má neomezenou příslušnost přezkoumávat rozhodnutí Rady ukládající pokuty podle odstavce 1. Uloženou pokutu může zrušit, snížit nebo zvýšit.
KAPITOLA VI
SPRÁVNÍ POVAHA SANKCÍ A ROZDĚLENÍ ÚROKŮ A POKUT
Článek 9
Správní povaha sankcí
Sankce uložené podle článků 4 až 8 jsou správní povahy.
Článek 10
Rozdělení úroků a pokut
Úrok plynoucí Komisi z vkladů složených podle článku 5 a pokuty vybrané podle článků 6 a 8 představují jiné příjmy ve smyslu článku 311 Smlouvy o fungování EU a jsou účelově vázány pro potřeby evropského nástroje finanční stability. V okamžiku, kdy členské státy, jejichž měnou je euro, vytvoří jiný mechanismus stability pro poskytování finanční pomoci, aby zajistily stabilitu eurozóny jako celku, budou pokuty účelově vázány pro potřeby tohoto jiného mechanismu.
KAPITOLA VII
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 11
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedené v čl. 8 odst. 4 je svěřena Komisi na dobu tří let od 13. prosince 2011. Komise vypracuje zprávu o přenesené pravomoci nejpozději devět měsíců před koncem tohoto období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději tři měsíce před koncem každého z těchto období.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v čl. 8 odst. 4 kdykoliv zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie, nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle čl. 8 odst. 4 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty Komisi informují o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 12
Hlasování v Radě
1. Ve věci opatření podle článků 4, 5, 6 a 8 hlasují v Radě pouze členové Rady zastupující členské státy, jejichž měnou je euro, a Rada nepřihlíží k hlasu člena Rady zastupujícího dotčený členský stát.
2. Kvalifikovaná většina členů Rady uvedených v odstavci 1 je vymezena v souladu s čl. 238 odst. 3 písm. b) Smlouvy o fungování EU.
Článek 13
Přezkum
1. Do 14. prosince 2014 a poté každých pět let zveřejní Komise zprávu o uplatňování tohoto nařízení.
Tato zpráva mimo jiné zhodnotí:
a)
účinnost tohoto nařízení, včetně možnosti dát Radě a Komisi pravomoci jednat za účelem řešení situací, které by mohly ohrozit řádné fungování měnové unie;
b)
pokrok dosažený při zajišťování užší koordinace hospodářských politik a udržitelné konvergence hospodářské výkonnosti členských států v souladu se Smlouvou o fungování EU.
2. Je-li to vhodné, je ke zprávě připojen návrh změn tohoto nařízení.
3. Zpráva je předkládána Evropskému parlamentu a Radě.
4. Před koncem roku 2011 předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě zprávu o možnosti zavedení „evropských cenných papírů“.
Článek 14
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné v členských státech v souladu se Smlouvami.
Ve Štrasburku dne 16. listopadu 2011.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 1173/2011
z dnia 16 listopada 2011 r.
w sprawie skutecznego egzekwowania nadzoru budżetowego w strefie euro
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 136 w związku z art. 121 ust. 6,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Państwa członkowskie, których walutą jest euro, mają szczególny interes w tym, by prowadzić politykę gospodarczą sprzyjającą prawidłowemu funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej oraz unikać środków stanowiących zagrożenie dla takiego prawidłowego funkcjonowania, i ponoszą w tym względzie szczególną odpowiedzialność.
(2)
W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dopuszcza możliwość przyjęcia w odniesieniu do państw członkowskich strefy euro środków, które wykraczają poza przepisy mające zastosowanie do ogółu państw członkowskich.
(3)
Doświadczenie zdobyte w pierwszym dziesięcioleciu unii gospodarczej i walutowej oraz popełnione wówczas błędy wskazują na konieczność poprawy zarządzania gospodarczego w Unii, które powinno opierać się na silniejszym utożsamianiu się państwa ze wspólnie uzgodnionymi zasadami i strategiami politycznymi oraz na solidniejszych ramach nadzoru na poziomie Unii nad krajowymi politykami gospodarczymi.
(4)
Wzmocnione ramy zarządzania gospodarczego powinny opierać się na szeregu wzajemnie powiązanych i spójnych strategii politycznych na rzecz zrównoważonego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, w szczególności na unijnej strategii na rzecz wzrostu i zatrudnienia, ze szczególnym naciskiem na rozwój i wzmocnienie rynku wewnętrznego, wspieranie handlu międzynarodowego i konkurencyjności, Europejskim Semestrze dla ściślejszej koordynacji polityk gospodarczych i budżetowych, skutecznych ramach zapobiegania i korygowania nadmiernych deficytów publicznych (pakt stabilności i wzrostu (Pakt)), solidnych ramach zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania, minimalnych wymogach dla krajowych ram budżetowych, wzmocnionej regulacji rynku finansowego i nadzorze nad nim, w tym na nadzorze makroostrożnościowym ze strony Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego.
(5)
Pakt oraz całe ramy zarządzania gospodarczego powinny uzupełniać unijną strategię na rzecz wzrostu i zatrudnienia i być z nią spójne. Wzajemne powiązania między poszczególnymi aspektami nie powinny stanowić powodu do wyłączenia postanowień Paktu.
(6)
Utworzenie i utrzymanie dynamicznego rynku wewnętrznego powinno być uznawane za element właściwego i sprawnego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej.
(7)
Komisja powinna odgrywać ważniejszą rolę we wzmocnionej procedurze nadzoru w odniesieniu do ocen dotyczących poszczególnych państw członkowskich, monitorowania, misji na miejscu, zaleceń i ostrzeżeń. Przy podejmowaniu decyzji dotyczących sankcji rola Rady powinna być ograniczona, a głosowanie należy przeprowadzać na zasadzie odwróconej większości kwalifikowanej.
(8)
Aby zapewnić stały dialog z państwami członkowskimi służący osiągnięciu celów niniejszego rozporządzenia, Komisja powinna przeprowadzać misje nadzoru.
(9)
Komisja powinna regularnie dokonywać kompleksowej oceny systemu zarządzania gospodarczego, w szczególności skuteczności i adekwatności jego sankcji. W razie konieczności oceny te powinny być uzupełnianie odnośnymi wnioskami.
(10)
Przy wykonywaniu niniejszego rozporządzenia Komisja powinna brać pod uwagę aktualną sytuację gospodarczą odnośnych państw członkowskich.
(11)
Wzmocnienie zarządzania gospodarczego powinno obejmować ściślejsze i terminowe zaangażowanie Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych.
(12)
Można rozpocząć dialog gospodarczy z Parlamentem Europejskim, umożliwiając Komisji upublicznienie swoich analiz, a przewodniczącemu Rady, przewodniczącemu Komisji oraz - w razie potrzeby - przewodniczącemu Rady Europejskiej lub przewodniczącemu Eurogrupy ich przedyskutowanie. Taka publiczna debata mogłaby pozwolić na przedyskutowanie skutków decyzji krajowych oraz umożliwić wzajemne publiczne wywieranie presji. Uznając, że partnerami Parlamentu Europejskiego w ramach dialogu są odpowiednie instytucje Unii i ich przedstawiciele, właściwa komisja Parlamentu Europejskiego może zaproponować udział w wymianie poglądów państwu członkowskiemu, którego dotyczy decyzja Rady podjęta zgodnie z art. 4, 5 i 6 niniejszego rozporządzenia. Udział państwa członkowskiego w takiej wymianie poglądów jest dobrowolny.
(13)
Bardziej skuteczne egzekwowanie nadzoru budżetowego w strefie euro wymaga wprowadzenia dodatkowych sankcji. Sankcje te powinny zwiększyć wiarygodność ram nadzoru budżetowego w Unii.
(14)
Przepisy niniejszego rozporządzenia powinny zapewniać sprawiedliwe, terminowe, progresywne i skuteczne mechanizmy służące zapewnieniu spełniania wymogów zarówno zapobiegawczej, jak i naprawczej części Paktu, a w szczególności rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (4) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu (5), w ramach której przestrzeganie dyscypliny budżetowej bada się na podstawie kryteriów deficytu publicznego oraz długu publicznego.
(15)
Sankcje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu i oparte na części zapobiegawczej Paktu wobec państw członkowskich, których walutą jest euro, powinny motywować do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego i utrzymania tego celu.
(16)
Aby zapobiec umyślnemu lub wynikającemu z poważnego zaniedbania wprowadzeniu w błąd w odniesieniu do danych dotyczących deficytu oraz długu publicznego, które to dane mają podstawowe znaczenie dla koordynacji polityki gospodarczej w Unii, należy nałożyć grzywnę na odpowiedzialne za to państwo członkowskie.
(17)
W celu uzupełnienia zasad obliczania grzywien za manipulowanie danymi statystycznymi, jak również zasad dotyczących procedury stosowanej przez Komisję do badania takich działań, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE, dotyczących szczegółowych kryteriów określania wysokości grzywny oraz prowadzenia postępowań wyjaśniających przez Komisję. Szczególnie ważne jest przeprowadzenie przez Komisję w trakcie prac przygotowawczych odpowiednich konsultacji, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i sporządzając akty delegowane Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazanie właściwych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(18)
W przypadku części zapobiegawczej Paktu osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego i utrzymanie tego celu należy zapewnić przez, przejściowo nakładany na państwa członkowskie, których walutą jest euro i które nie czynią wystarczających postępów w konsolidacji budżetowej, obowiązek złożenia oprocentowanych depozytów. Obowiązek ten byłby nakładany, jeśli państwo członkowskie, w tym państwo członkowskie, którego deficyt utrzymuje się poniżej wartości odniesienia wynoszącej 3 % produktu krajowego brutto (PKB), wykazuje znaczne odstępstwo od średniookresowego celu budżetowego lub właściwej ścieżki dostosowawczej prowadzącej do tego celu oraz nie koryguje tego odstępstwa.
(19)
Oprocentowany depozyt powinien zostać zwrócony danemu państwu członkowskiemu włącznie z narosłymi odsetkami, gdy tylko Rada uzna, że ustała sytuacja, która doprowadziła do obowiązku jego złożenia.
(20)
W przypadku części naprawczej Paktu sankcje dla państw członkowskich, których walutą jest euro, powinny obejmować obowiązek złożenia nieoprocentowanego depozytu w związku z decyzją Rady stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu, w przypadku gdy obowiązek złożenia oprocentowanego depozytu został już nałożony na dane państwo członkowskie w ramach części zapobiegawczej Paktu lub w przypadkach szczególnie poważnego niestosowania się do obowiązków w zakresie polityki budżetowej określonych w Pakcie, lub obowiązek zapłaty grzywny w sytuacji, gdy nie zastosowano się do zalecenia Rady dotyczącego korekty nadmiernego deficytu publicznego.
(21)
Aby uniknąć stosowania z mocą wsteczną sankcji nakładanych w ramach części zapobiegawczej Paktu przewidzianych na mocy niniejszego rozporządzenia, sankcje te powinny mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do stosownych decyzji przyjętych przez Radę zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1466/97 po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia. Podobnie, aby uniknąć stosowania z mocą wsteczną sankcji nakładanych w ramach części naprawczej Paktu na mocy niniejszego rozporządzenia, środki te powinny mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do odpowiednich zaleceń i decyzji dotyczących korekty nadmiernego deficytu publicznego przyjętych przez Radę po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
(22)
Wysokość oprocentowanych depozytów, nieoprocentowanych depozytów oraz grzywien przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinna być określona tak, by zapewnić sprawiedliwy progresywny charakter sankcji w częściach zapobiegawczej i naprawczej Paktu, a także by odpowiednio zmotywować państwa członkowskie, których walutą jest euro, do przestrzegania ram budżetowych obowiązujących w Unii. Grzywny, o których mowa w art. 126 ust. 11 TFUE, oraz zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1467/97 składają się ze stałego składnika równego 0,2 % PKB oraz ze składnika zmiennego. Dlatego też progresywny charakter sankcji i równe traktowanie państw członkowskich są zapewnione, gdy oprocentowany depozyt, nieoprocentowany depozyt i grzywna przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wynoszą 0,2 % PKB, czyli są równe stałemu składnikowi grzywny, o której mowa w art. 126 ust. 11 TFUE.
(23)
Rada powinna mieć możliwość ograniczenia wysokości sankcji nałożonych na państwa członkowskie, których walutą jest euro, lub anulowania tych sankcji, działając zgodnie z zaleceniem Komisji przygotowanym na podstawie umotywowanego wniosku danego państwa członkowskiego. W przypadku części naprawczej Paktu Komisja powinna mieć również możliwość zalecenia ograniczenia wysokości sankcji lub ich anulowania ze względu na wyjątkową sytuację gospodarczą.
(24)
Nieoprocentowany depozyt powinien być zwracany po skorygowaniu nadmiernego deficytu, natomiast odsetki od takich depozytów oraz zapłacone grzywny powinny być przekazywane na rzecz mechanizmów stabilności służących udzielaniu pomocy finansowej utworzonych przez państwa członkowskie, których walutą jest euro, tak, aby chronić stabilność całej strefy euro.
(25)
Uprawnienia do przyjmowania indywidualnych decyzji w sprawie zastosowania sankcji określonych w niniejszym rozporządzeniu powinny zostać przyznane Radzie. Jako element koordynacji polityki gospodarczej państw członkowskich prowadzonej przez Radę zgodnie z art. 121 ust. 1 TFUE, takie indywidualne decyzje stanowią nieodłączne działania następcze w stosunku do środków przyjętych przez Radę zgodnie z art. 121 i 126 TFUE oraz rozporządzeniami (WE) nr 1466/97 i (WE) nr 1467/97.
(26)
Ponieważ niniejsze rozporządzenie zawiera przepisy ogólne dotyczące skutecznego egzekwowania rozporządzeń (WE) nr 1466/97 i (WE) nr 1467/97, powinno zostać przyjęte zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, o której mowa w art. 121 ust. 6 TFUE.
(27)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, jakim jest ustanowienie systemu sankcji, służących skuteczniejszemu egzekwowaniu części zapobiegawczej i naprawczej paktu stabilności i wzrostu w strefie euro, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w przywołanym artykule niniejsze rozporządzanie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1. Niniejszym rozporządzeniem ustanawia się system sankcji służących skuteczniejszemu egzekwowaniu części zapobiegawczej i naprawczej paktu stabilności i wzrostu w strefie euro.
2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do państw członkowskich, których walutą jest euro.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące definicje:
1)
„część zapobiegawcza paktu stabilności i wzrostu” oznacza system wielostronnego nadzoru ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1466/97;
2)
„część naprawcza paktu stabilności i wzrostu” oznacza procedurę unikania nadmiernego deficytu w państwach członkowskich uregulowaną w art. 126 TFUE i w rozporządzeniu (WE) nr 1467/97;
3)
„wyjątkowa sytuacja gospodarcza” oznacza sytuację, w której przekroczenie przez deficyt publiczny wartości odniesienia uznaje się za wyjątkowe w rozumieniu art. 126 ust. 2 lit. a) tiret drugie TFUE i przepisów rozporządzenia (WE) nr 1467/97.
ROZDZIAŁ II
DIALOG GOSPODARCZY
Artykuł 3
Dialog gospodarczy
W celu zacieśnienia dialogu między instytucjami unijnymi, w szczególności Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją, oraz większej przejrzystości podejmowania decyzji i odpowiedzialności za ich podejmowanie, właściwa komisja Parlamentu Europejskiego może zaprosić przewodniczącego Rady, Komisję, a w razie potrzeby również przewodniczącego Rady Europejskiej lub przewodniczącego Eurogrupy do wzięcia udziału w debacie nad decyzjami podjętymi zgodnie z art. 4, 5 i 6 niniejszego rozporządzenia.
Właściwa komisja Parlamentu Europejskiego może umożliwić udział w wymianie poglądów państwu członkowskiemu, którego dotyczy taka decyzja.
ROZDZIAŁ III
SANKCJE W CZĘŚCI ZAPOBIEGAWCZEJ PAKTU STABILNOŚCI I WZROSTU
Artykuł 4
Oprocentowane depozyty
1. Jeżeli Rada podejmie decyzję stanowiącą, że państwo członkowskie nie podjęło działań zgodnie z zaleceniem Rady, o którym mowa w art. 6 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1466/97, Komisja, w ciągu 20 dni od przyjęcia decyzji Rady, zaleca, aby Rada kolejną decyzją nałożyła na to państwo członkowskie obowiązek złożenia w Komisji oprocentowanego depozytu, w wysokości 0,2 % jego PKB w poprzednim roku.
2. Uznaje się, że decyzja zobowiązująca do złożenia depozytu została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie 10 dni od przyjęcia zalecenia przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów.
3. Rada może, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, zmienić zalecenie Komisji oraz przyjąć tekst w ten sposób zmieniony jako decyzję Rady.
4. Komisja może w odpowiedzi na umotywowany wniosek danego państwa członkowskiego skierowany do Komisji w terminie 10 dni od przyjęcia decyzji Rady ustalającej niepodjęcie przez państwo działań, o której mowa w ust. 1, zalecić ograniczenie przez Radę kwoty oprocentowanego depozytu lub jego anulowanie.
5. W odniesieniu do oprocentowanego depozytu obowiązuje stopa procentowa odzwierciedlająca ryzyko kredytowe Komisji i odpowiedni okres inwestycji.
6. Jeżeli ustała sytuacja, która stanowiła przyczynę wydania decyzji o niepodjęciu działań, o której mowa w art. 6 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1466/97, Rada na podstawie dalszego zalecenia Komisji podejmuje decyzję o zwróceniu depozytu wraz z narosłymi odsetkami danemu państwu członkowskiemu. Rada może, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, zmienić dalsze zalecenie Komisji.
ROZDZIAŁ IV
SANKCJE W CZĘŚCI NAPRAWCZEJ PAKTU STABILNOŚCI I WZROSTU
Artykuł 5
Nieoprocentowane depozyty
1. Jeżeli zgodnie z art. 126 ust. 6 TFUE Rada stwierdza istnienie nadmiernego deficytu, w państwie członkowskim, które zgodnie z art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia złożyło w Komisji oprocentowany depozyt lub w którym Komisja stwierdziła szczególnie poważne niestosowanie się do obowiązków w zakresie polityki budżetowej określonych w Pakcie, Komisja, w ciągu 20 dni od przyjęcia decyzji Rady, zaleca, aby Rada kolejną decyzją nałożyła na to państwo członkowskie obowiązek złożenia w Komisji nieoprocentowanego depozytu, w wysokości 0,2 % jego PKB w poprzednim roku.
2. Uznaje się, że decyzja zobowiązująca do złożenia depozytu została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie 10 dni od przyjęcia zalecenia przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów.
3. Rada może, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, zmienić zalecenie Komisji, oraz przyjąć tekst zmieniony jako decyzję Rady.
4. Komisja może, w związku z wyjątkową sytuacją gospodarczą lub w odpowiedzi na umotywowany wniosek danego państwa członkowskiego skierowany do niej w terminie 10 dni od daty przyjęcia przez Radę decyzji, na podstawie art. 126 ust. 6 TFUE, o której mowa w ust. 1, zalecić ograniczenie przez Radę kwoty nieoprocentowanego depozytu lub jego anulowanie.
5. Depozyt składa się w Komisji. Jeżeli państwo członkowskie złożyło oprocentowany depozyt w Komisji zgodnie z art. 4, oprocentowany depozyt zostaje przekształcony w nieoprocentowany depozyt.
Jeżeli wysokość depozytu oprocentowanego złożonego zgodnie z art. 4 wraz z narosłymi odsetkami przekracza kwotę nieoprocentowanego depozytu, który należy złożyć zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, nadwyżka zwracana jest państwu członkowskiemu.
Jeżeli wysokość nieoprocentowanego depozytu przekracza wysokość złożonego zgodnie z art. 4 oprocentowanego depozytu wraz z narosłymi odsetkami, państwo członkowskie wpłaca kwotę tej różnicy w momencie składania nieoprocentowanego depozytu.
Artykuł 6
Grzywny
1. Jeżeli Rada, działając zgodnie z art. 126 ust. 8 TFUE, podejmie decyzję, że dane państwo członkowskie nie podjęło skutecznych działań mających na celu skorygowanie nadmiernego deficytu, Komisja, w terminie 20 dni od tej decyzji zaleca, aby Rada nałożyła kolejną decyzją grzywnę, w wysokości 0,2 % PKB danego państwa członkowskiego w poprzednim roku.
2. Uznaje się, że decyzja nakładająca grzywnę została przyjęta przez Radę, jeżeli w terminie 10 dni od przyjęcia zalecenia przez Komisję Rada nie odrzuci go kwalifikowaną większością głosów.
3. Rada może, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, zmienić zalecenie Komisji oraz przyjąć tekst zmieniony jako decyzje Rady.
4. Komisja może, w związku z wyjątkową sytuacją gospodarczą lub w odpowiedzi na umotywowany wniosek danego państwa członkowskiego skierowany do niej w terminie 10 dni od daty przyjęcia przez Radę decyzji na mocy art. 126 ust. 8 TFUE, o której mowa w ust. 1, zalecić ograniczenie przez Radę kwoty grzywny lub jej anulowanie.
5. Jeżeli państwo członkowskie złożyło Komisji nieoprocentowany depozyt zgodnie z art. 5, nieoprocentowany depozyt zostaje przekształcony w grzywnę.
Jeżeli wysokość złożonego zgodnie z art. 5 nieoprocentowanego depozytu przekracza wysokość nałożonej grzywny, kwota tej różnicy jest zwracana państwu członkowskiemu.
Jeżeli wysokość nałożonej grzywny przekracza wysokość złożonego zgodnie z art. 5 nieoprocentowanego depozytu lub jeśli nie złożono uprzednio nieoprocentowanego depozytu, państwo członkowskie wpłaca kwotę tej różnicy w momencie zapłaty grzywny.
Artykuł 7
Zwrot nieoprocentowanych depozytów
Jeżeli Rada, działając na podstawie art. 126 ust. 12 TFUE, przyjmuje decyzję o uchyleniu wszystkich lub niektórych swoich decyzji, każdy nieoprocentowany depozyt złożony Komisji zwraca się danemu państwu członkowskiemu.
ROZDZIAŁ V
SANKCJE ZA MANIPULOWANIE DANYMI STATYSTYCZNYMI
Artykuł 8
Sankcje za manipulowanie danymi statystycznymi
1. Rada, stanowiąc na zalecenie Komisji, może zdecydować o nałożeniu grzywny na państwo członkowskie, które umyślnie lub w wyniku poważnego zaniedbania podaje nieprawdziwe dane dotyczące deficytu oraz długu istotne dla zastosowania art. 121 lub 126 TFUE lub dla zastosowania Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu załączonego do TUE i TFUE.
2. Grzywny, o których mowa w ust. 1, są skuteczne, odstraszające i proporcjonalne do charakteru, wagi i czasu trwania wprowadzania w błąd. Kwota grzywny nie przekracza 0,2 % PKB danego państwa członkowskiego.
3. Komisja może prowadzić wszelkie konieczne czynności wyjaśniające w celu stwierdzenia wprowadzania w błąd, o którym mowa w ust. 1. Komisja może zadecydować o wszczęciu postępowania wyjaśniającego, jeżeli stwierdzi poważne poszlaki wskazujące na istnienie faktów, które mogą stanowić takie wprowadzania w błąd. Komisja bada domniemane wprowadzania w błąd biorąc pod uwagę wszelkie komentarze przekazane przez dane państwo członkowskie. Aby zrealizować swe cele, Komisja może zwrócić się do państwa członkowskiego o przedstawienie informacji, a także może prowadzić misje na miejscu i ma prawo dostępu do rachunków wszelkich instytucji rządowych na szczeblu centralnym, regionalnym, lokalnym oraz na szczeblu zabezpieczeń społecznych. Jeżeli prawo krajowe danego państwa członkowskiego wymaga wcześniejszej zgody organu sądowego na przeprowadzenie misji na miejscu, Komisja występuje z odpowiednim wnioskiem.
Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego i przed przedstawieniem Radzie jakiegokolwiek wniosku, Komisja daje danemu państwu członkowskiemu możliwość bycia wysłuchanym w kwestiach będących przedmiotem postępowania. Komisja opiera każdy wniosek do Rady jedynie na faktach, co do których dane państwo członkowskie miało możliwość wypowiedzenia się.
Komisja w pełni przestrzega w postępowaniach wyjaśniających prawa zainteresowanych państw członkowskich do obrony.
4. Komisja ma prawo przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 11 w odniesieniu do:
a)
szczegółowych kryteriów ustalających wysokość grzywny, o których mowa w ust. 1;
b)
szczegółowych zasad dotyczących procedur prowadzenia postępowań wyjaśniających, o których mowa w ust. 3, środków towarzyszących i zasad sprawozdawczości z prowadzonych postępowań wyjaśniających;
c)
szczegółowych zasad, których celem jest zagwarantowanie prawa do obrony, dostępu do dokumentacji, przedstawicielstwa prawnego, poufności i postanowień dotyczących terminów nakładania oraz ściągania grzywien, o których mowa w ust. 1.
5. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma nieograniczoną jurysdykcję w zakresie rozpatrywania odwołań od decyzji Rady nakładających grzywny zgodnie z ust. 1. Trybunał Sprawiedliwości może uchylić, obniżyć lub podwyższyć tak nałożoną grzywnę.
ROZDZIAŁ VI
ADMINISTRACYJNY CHARAKTER SANKCJI ORAZ PODZIAŁ ODSETEK I GRZYWIEN
Artykuł 9
Administracyjny charakter sankcji
Sankcje nałożone zgodnie z art. 4-8 mają charakter administracyjny.
Artykuł 10
Podział odsetek i grzywien
Dochody Komisji z odsetek od depozytów złożonych zgodnie z art. 5 i grzywny zapłacone zgodnie z art. 6 oraz art. 8 stanowią inne dochody, o których mowa w art. 311 TFUE, i są przekazywane na rzecz Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej. Z chwilą gdy państwo członkowskie, którego walutą jest euro, utworzy inny mechanizm stabilności służący udzielaniu pomocy finansowej, aby chronić stabilność całej strefy euro, odsetki i grzywny przekazuje się na rzecz tego mechanizmu.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 11
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 8 ust. 4, przekazuje się Komisji na okres trzech lat od dnia 13 grudnia 2011 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed zakończeniem tego trzyletniego okresu. Przekazanie uprawnień jest w sposób dorozumiany odnawiane na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się temu odnowieniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8 ust. 4, może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Wchodzi ona w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie, który jest w niej określony. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.
5. Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 8 ust. 4 wchodzi w życie jedynie wówczas, jeżeli ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od momentu powiadomienia Parlamentu Europejskiego i Rady o tym akcie lub jeżeli zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję przed upływem tego okresu, że nie wniosą sprzeciwu. Okres ten jest wydłużany o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 12
Głosowanie w Radzie
1. W odniesieniu do środków, o których mowa w art. 4, 5, 6 i 8, prawo głosu posiadają wyłącznie członkowie Rady reprezentujący państwa członkowskie, których walutą jest euro, a Rada stanowi, nie uwzględniając głosu członka Rady reprezentującego dane państwo członkowskie.
2. Większość kwalifikowaną członków Rady, o których mowa w ust. 1, określa się zgodnie z art. 238 ust. 3 lit. b) TFUE.
Artykuł 13
Przegląd
1. Nie później niż dnia 14 grudnia 2014 r. oraz co pięć lat po tym terminie Komisja publikuje sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie to zawiera między innymi ocenę:
a)
skuteczności tego rozporządzenia, w tym możliwości podjęcia działań przez Radę i Komisję w celu zaradzenia sytuacjom, które mogą zaszkodzić prawidłowemu funkcjonowaniu unii walutowej;
b)
postępów w zapewnianiu ściślejszej koordynacji polityk gospodarczych i trwałej konwergencji dokonań gospodarczych państw członkowskich zgodnie z TFUE.
2. W stosownych przypadkach do tego sprawozdania dołącza się wniosek dotyczący zmiany niniejszego rozporządzenia.
3. Sprawozdanie przekazywane jest Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4. Do końca 2011 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat możliwości wprowadzenia europejskich papierów wartościowych.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Strasburgu dnia 16 listopada 2011 r.