PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 282/2011
ze dne 15. března 2011,
kterým se stanoví prováděcí opatření ke směrnici 2006/112/ES o společném systému daně z přidané hodnoty
(přepracování)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Rady 2006/112/ES ze dne 28. listopadu 2006 o společném systému daně z přidané hodnoty (1), a zejména na článek 397 uvedené směrnice,
s ohledem na návrh Evropské komise,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V nařízení Rady (ES) č. 1777/2005 ze dne 17. října 2005, kterým se stanoví prováděcí opatření ke směrnici 77/388/EHS o společném systému daně z přidané hodnoty (2), by mělo být provedeno několik podstatných změn. Z důvodu srozumitelnosti a přehlednosti by dotčená ustanovení měla být přepracována.
(2)
Směrnice 2006/112/ES obsahuje pravidla týkající se daně z přidané hodnoty (DPH), která jsou v některých případech vykládána členskými státy. Přijetí společných prováděcích pravidel ke směrnici 2006/112/ES by mělo zajistit, že používání systému DPH bude více v souladu s cílem vnitřního trhu v případech, kdy dochází nebo může dojít k rozdílům v používání, jež nejsou slučitelné s řádným fungováním tohoto vnitřního trhu. Tato prováděcí opatření jsou právně závazná až ode dne vstupu tohoto nařízení v platnost a není jimi dotčena platnost dosavadních právních předpisů přijatých členskými státy a jejich výkladu.
(3)
V tomto nařízení by se měly projevit změny vyplývající z přijetí směrnice Rady 2008/8/ES ze dne 12. února 2008, kterou se mění směrnice 2006/112/ES, pokud jde o místo poskytnutí služby (3).
(4)
Cílem tohoto nařízení je zajistit jednotné používání stávajícího systému DPH tím, že se stanoví prováděcí pravidla ke směrnici 2006/112/ES, zejména pokud jde o osoby povinné k dani, dodávání zboží a poskytování služeb a místo zdanitelného plnění. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v čl. 5 odst. 4 Smlouvy o Evropské unii nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je pro dosažení uvedeného cíle nezbytné. Jednotné používání je nejlépe zajištěno nařízením, jež je závazné a přímo použitelné ve všech členských státech.
(5)
Prováděcí pravidla obsahují zvláštní pravidla pro vybrané otázky používání a jsou navržena tak, aby zajistila jednotný režim v celé Unii pouze v těchto konkrétních situacích. Pro jiné případy tedy nejsou rozhodující a vzhledem ke své formulaci mají být používána restriktivně.
(6)
Pokud osoba nepovinná k dani mění místo, kde se zdržuje, a převádí nový dopravní prostředek či se nový dopravní prostředek vrací do členského státu, z nějž byl původně dodán osvobozený od DPH osobě nepovinné k dani, která jej vrací, mělo by být vyjasněno, že se nejedná o pořízení nového dopravního prostředku uvnitř Společenství.
(7)
V případě některých poskytnutí služeb postačí, když poskytovatel prokáže, že příjemce těchto služeb bez ohledu na to, zda je či není osobou povinnou k dani, je usazen mimo Společenství, aby poskytnutí těchto služeb nespadalo do oblasti působnosti DPH.
(8)
Mělo by být jasně stanoveno, že přidělením identifikačního čísla pro DPH osobě povinné k dani, která poskytuje služby do jiného členského státu nebo jí jsou poskytovány služby z jiného členského státu, z nichž má DPH odvádět pouze příjemce, by nemělo být dotčeno právo uvedené osoby povinné k dani využít nezdanění svého pořízení zboží uvnitř Společenství. Jakmile však osoba povinná k dani sdělí dodavateli své identifikační číslo pro DPH v souvislosti s pořízením zboží uvnitř Společenství, má se v každém případě mít za to, že se rozhodla učinit tato plnění předmětem daně.
(9)
Další integrace vnitřního trhu vedla ke zvýšené potřebě přeshraniční spolupráce mezi hospodářskými subjekty usazenými v různých členských státech a k rozvoji evropských hospodářských zájmových sdružení (EHZS) založených v souladu s nařízením Rady (EHS) č. 2137/85 ze dne 25. července 1985 o evropském hospodářském zájmovém sdružení (EHZS) (4). Mělo by být proto vyjasněno, že EHZS jsou osobami povinnými k dani, pokud dodávají zboží nebo poskytují služby za protiplnění.
(10)
Je třeba jasně vymezit restaurační a cateringové služby, rozdíl mezi nimi a vhodné zacházení s těmito službami.
(11)
Pro potřeby větší jasnosti by výčty plnění považovaných za služby poskytované elektronicky neměly být konečné ani vyčerpávající.
(12)
Je třeba stanovit, že plnění spočívající výlučně v montáži jednotlivých částí stroje poskytnutých zákazníkem se musí považovat za poskytnutí služby, a stanovit místo tohoto poskytnutí, je-li poskytnuto osobě nepovinné k dani.
(13)
Prodej opce jako finančního nástroje by měl být považován za poskytnutí služby oddělené od základního plnění, ke kterému se opce vztahuje.
(14)
Aby bylo zajištěno jednotné uplatňování pravidel o místě zdanitelných plnění, měly by být vyjasněny pojmy jako sídlo ekonomické činnosti, stálá provozovna, bydliště a místo, kde se osoba obvykle zdržuje. Praktické uplatňování těchto pojmů by mělo být usnadněno používáním co nejjasnějších a nejobjektivnějších kritérií s přihlédnutím k judikatuře Soudního dvora.
(15)
Je třeba stanovit pravidla pro zajištění jednotného režimu pro dodání zboží, jakmile dodavatel překročí prahovou hodnotu pro prodeje na dálku v případě dodání do jiného členského státu.
(16)
Mělo by být vyjasněno, že úsek přepravy cestujících uskutečněný ve Společenství je vymezen cestou dopravního prostředku, a nikoliv cestou osob v tomto dopravním prostředku.
(17)
Pokud jde o pořizování zboží uvnitř Společenství, nemělo by právo členského státu, v němž k pořízení došlo, na zdanění tohoto pořízení být dotčeno režimem DPH, jemuž podléhá plnění v členském státě odeslání.
(18)
Správné uplatňování pravidel týkajících se místa poskytnutí služby záleží především na statusu příjemce, tedy na tom, zda je nebo není osobou povinnou k dani, a na postavení, ve kterém jedná. Aby bylo možné určit, zda příjemce je svým statusem osobou povinnou k dani, je třeba stanovit, co by poskytovatel měl od příjemce získat jako důkaz.
(19)
Mělo by být vyjasněno, že jsou-li služby poskytnuté osobě povinné k dani určeny pro soukromou potřebu, včetně soukromé potřeby zaměstnanců příjemce, nemůže být uvedená osoba povinná k dani považována za osobu jednající jako osoba povinná k dani. Pokud příjemce sdělí své identifikační číslo pro DPH poskytovateli, stačí to k určení toho, že příjemce jedná jako osoba povinná k dani, nemá-li poskytovatel k dispozici informace o opaku. Mělo by být rovněž zajištěno, že jediná služba pořízená pro účely podnikání, avšak současně použita pro soukromé účely, je zdaněna pouze v jednom místě.
(20)
Aby poskytovatel služby mohl přesně určit místo, kde je příjemce usazen, má povinnost ověřit informace tímto příjemcem poskytnuté.
(21)
Aniž je dotčeno obecné pravidlo místa poskytnutí služby osobě povinné k dani, je-li služba poskytnuta příjemci usazenému na více než jednom místě, měla by existovat pravidla, jež poskytovateli pomohou určit stálou provozovnu příjemce, jíž je služba poskytnuta, a to s ohledem na dané okolnosti. Nedokáže-li poskytovatel služby uvedené místo určit, měla by existovat pravidla, jež vyjasní jeho povinnosti. Tato pravidla by neměla zasahovat do povinností příjemce nebo jeho povinnosti měnit.
(22)
Měl by být také určen okamžik, kdy má poskytovatel služby stanovit status, postavení a místo příjemce, bez ohledu na to, zda je příjemce osoba povinná k dani, či nikoliv.
(23)
Aniž je dotčena obecná platnost zásady týkající se zneužití ustanovení tohoto nařízení, je vhodné její uplatnění v určitých ustanoveních tohoto nařízení specificky zmínit.
(24)
Některé zvláštní služby, jako je převod práv k televiznímu vysílání fotbalových zápasů, překlad textů, služby pro nárokování vrácení DPH a služby zprostředkovatelů poskytnuté osobě nepovinné k dani, zahrnují přeshraniční plnění nebo dokonce účast hospodářských subjektů usazených mimo Společenství. Pro vytvoření větší právní jistoty by mělo být jasně určeno místo poskytování těchto služeb.
(25)
Mělo by být jasně stanoveno, že se na poskytnutí služby zprostředkovatelem, který jedná jménem a na účet jiné osoby a který se podílí na poskytnutí služby ubytování v hotelnictví, nevztahuje zvláštní pravidlo týkající se poskytnutí služby související s nemovitostí.
(26)
Také v případech, kdy různé služby poskytované v rámci pořádání pohřbu tvoří součást jediné služby, je důležité stanovit pravidlo pro určení místa poskytování.
(27)
Aby bylo zajištěno jednotné zacházení s poskytováním služeb v oblasti kultury, umění, sportu, vědy, vzdělávání a zábavy a podobných služeb, je třeba vymezit, co se rozumí vstupem na tyto akce a vedlejšími službami s tímto vstupem souvisejícími.
(28)
Je třeba vyjasnit zacházení s restauračními a cateringovými službami poskytnutými v dopravním prostředku, uskutečňuje-li se přeprava cestujících na území několika zemí.
(29)
Vzhledem k tomu, že zvláštní pravidla pro nájem dopravního prostředku závisí na době trvání jeho držení nebo užívání, je nezbytné stanovit nejen to, jaká vozidla by měla být považována za „dopravní prostředek“, ale také vyjasnit zacházení s takovým poskytnutím v případě, že jedna smlouva navazuje na druhou. Je rovněž nezbytné stanovit místo, kde je dopravní prostředek skutečně dán zákazníkovi k dispozici.
(30)
Za určitých zvláštních okolností by manipulační poplatek za provedení plateb kreditní nebo debetní kartou, který je hrazen v souvislosti s plněním, neměl snížit základ daně pro uvedené plnění.
(31)
Je třeba vyjasnit, že se snížená sazba může uplatňovat u pronájmu stanů, obytných přívěsů a mobilních domů umístěných na tábořišti a používaných k ubytování.
(32)
Odborný výcvik nebo rekvalifikace by měly zahrnovat výuku přímo související s živností nebo povoláním, jakož i výuku zaměřenou na získání nebo udržování znalostí pro odborné účely, a to bez ohledu na délku trvání kurzu.
(33)
„Platinum nobles“ by měly být považovány za vyloučené z osvobození od daně vztahujícího se na oběživo, bankovky a mince.
(34)
Mělo by být jasně stanoveno, že osvobození poskytnutí služby vztahující se k dovozu zboží, jejíž hodnota je zahrnuta do základu daně uvedeného zboží, od daně by se mělo vztahovat na přepravní služby uskutečněné při změně místa, kde se osoba zdržuje.
(35)
Zboží přepravované jeho pořizovatelem mimo Společenství a využívané pro vybavení nebo zásobení dopravních prostředků používaných pro neobchodní účely jinými než fyzickými osobami, jako například veřejnoprávními subjekty a sdruženími, by mělo být vyloučeno z osvobození od daně vztahujícího se na vývozní transakce.
(36)
Aby byly zaručeny jednotné správní postupy pro výpočet minimální hodnoty osvobození od daně, které se vztahuje na vývoz zboží převáženého v osobních zavazadlech cestujících, měla by být ustanovení o tomto výpočtu harmonizována.
(37)
Mělo by být jasně stanoveno, že osvobození od daně pro některá plnění považovaná za vývoz by se mělo rovněž uplatnit na služby, na něž se vztahuje zvláštní režim pro elektronicky poskytované služby.
(38)
Subjekt, který má být zřízen podle právního rámce Společenství pro konsorcium evropské výzkumné infrastruktury (ERIC), by měl být považován za mezinárodní organizaci pro účely osvobození od DPH, pouze pokud splňuje určité podmínky. Měly by být tedy identifikovány podmínky nezbytné pro to, aby mohl osvobození využívat.
(39)
Dodání zboží a poskytnutí služby v rámci diplomatických a konzulárních vztahů nebo uznávaným mezinárodním organizacím nebo určitým ozbrojeným silám jsou osvobozena od DPH s výhradou určitých omezení a podmínek. Aby osoba povinná k dani uskutečňující takové dodání nebo poskytnutí z jiného členského státu mohla stanovit, zda podmínky a omezení pro toto osvobození jsou splněny, mělo by být zavedeno osvědčení o osvobození od daně.
(40)
Pro uplatnění nároku na odpočet by mělo být umožněno používat i elektronické dovozní doklady, pokud splňují stejné požadavky jako doklady v tištěné podobě.
(41)
Pokud má dodavatel zboží nebo poskytovatel služeb stálou provozovnu na území členského státu, kde je daň splatná, mělo by být upřesněno, za jakých okolností by tato provozovna měla mít povinnost odvést DPH.
(42)
Mělo by být vyjasněno, že osoba povinná k dani, která má sídlo ekonomické činnosti na území členského státu, kde je DPH splatná, musí být považována za osobu povinnou k dani usazenou v uvedeném členském státě, pokud jde o povinnost odvést daň, dokonce i když se toto sídlo ekonomické činnosti nepodílí na daném dodání zboží nebo na poskytnutí služeb.
(43)
Mělo by být vyjasněno, že každá osoba povinná k dani má povinnost pro účely určitých zdanitelných plnění sdělit svoje identifikační číslo pro DPH, jakmile je má, a umožnit tak správnější výběr daně.
(44)
Měly by být stanoveny hmotnosti pro investiční zlato, které jsou běžně připouštěny na trhu se zlatem, a mělo by být určeno společné datum pro stanovení hodnoty zlatých mincí, aby se zajistilo rovné zacházení s hospodářskými subjekty.
(45)
Zvláštní režim pro osoby povinné k dani, které nejsou usazeny ve Společenství a poskytují elektronicky služby osobám, které nejsou povinné k dani a jsou usazeny nebo se zdržují ve Společenství, podléhá určitým podmínkám. Pokud tyto podmínky již nejsou plněny, měly by být jasně stanoveny zejména důsledky tohoto neplnění.
(46)
Ze směrnice 2008/8/ES vyplývají některé změny. Jelikož se tyto změny dotýkají jednak zdanění dlouhodobého nájmu dopravního prostředku od 1. ledna 2013, jednak zdanění elektronicky poskytovaných služeb od 1. ledna 2015, mělo by se upřesnit, že se odpovídající ustanovení tohoto nařízení použijí pouze od uvedených dat.
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
PŘEDMĚT
Článek 1
Toto nařízení stanoví prováděcí opatření k určitým ustanovením hlav I až V a VII až XII směrnice 2006/112/ES.
KAPITOLA II
OBLAST PŮSOBNOSTI
(HLAVA I SMĚRNICE 2006/112/ES)
Článek 2
K pořízení uvnitř Společenství ve smyslu čl. 2 odst. 1 písm. b) směrnice 2006/112/ES nedochází v případě:
a)
převodu nového dopravního prostředku osobou nepovinnou k dani po změně místa, kde se osoba zdržuje, za podmínky, že by nemohlo být v okamžiku dodání použito osvobození stanovené v čl. 138 odst. 2 písm. a) směrnice 2006/112/ES;
b)
vrácení nového dopravního prostředku osobou nepovinnou k dani do členského státu, z něhož jí byl původně dodán s osvobozením od daně stanoveným v čl. 138 odst. 2 písm. a) směrnice 2006/112/ES.
Článek 3
Aniž je dotčen čl. 59a první pododstavec písm. b) směrnice 2006/112/ES, poskytnutí následujících služeb není předmětem DPH, jestliže poskytovatel prokáže, že se místo poskytnutí takové služby určené podle kapitoly V oddílu 4 pododdílů 3 a 4 tohoto nařízení nachází mimo Společenství:
a)
od 1. ledna 2013 služeb uvedených v čl. 56 odst. 2 prvním pododstavci směrnice 2006/112/ES;
b)
od 1. ledna 2015 služeb uvedených v článku 58 směrnice 2006/112/ES;
c)
služeb uvedených v článku 59 směrnice 2006/112/ES.
Článek 4
Osoba povinná k dani, která je oprávněna k nezdanění svých pořízení zboží uvnitř Společenství v souladu s článkem 3 směrnice 2006/112/ES, zůstává touto osobou, pokud podle čl. 214 odst. 1 písmen d) nebo e) uvedené směrnice bylo uvedené osobě povinné k dani přiděleno identifikační číslo pro DPH pro přijaté služby, z nichž je povinna odvést DPH, nebo pro služby poskytnuté uvedenou osobou na území jiného členského státu, u nichž je DPH splatná pouze příjemcem.
Pokud však uvedená osoba povinná k dani toto identifikační číslo pro DPH sdělí dodavateli v souvislosti s pořízením zboží uvnitř Společenství, má se za to, že tato osoba využila možnost stanovenou v čl. 3 odst. 3 uvedené směrnice.
KAPITOLA III
OSOBY POVINNÉ K DANI
(HLAVA III SMĚRNICE 2006/112/ES)
Článek 5
Evropské hospodářské zájmové sdružení (EHZS) založené v souladu s nařízením (EHS) č. 2137/85, které dodává zboží nebo poskytuje služby za protiplnění svým členům nebo třetím stranám, je osobou povinnou k dani ve smyslu čl. 9 odst. 1 směrnice 2006/112/ES.
KAPITOLA IV
ZDANITELNÁ PLNĚNÍ
(ČLÁNKY 24 AŽ 29 SMĚRNICE 2006/112/ES)
Článek 6
1. Restauračními a cateringovými službami se rozumí služby spočívající v dodání připravených nebo nepřipravených jídel nebo nápojů či obojího určených pro lidskou spotřebu spolu s dostatečnými podpůrnými službami umožňujícími jejich okamžitou spotřebu. Dodání jídel nebo nápojů či obojího je pouze jednou složkou celku, v němž služby převažují. Restaurační služby jsou poskytnutím takových služeb v prostorách poskytovatele a cateringové služby jsou poskytnutím takových služeb mimo prostory poskytovatele.
2. Za restaurační ani cateringovou službu ve smyslu odstavce 1 se nepovažuje dodání připravených nebo nepřipravených jídel nebo nápojů či obojího, bez ohledu na to, zda s přepravou, či bez ní, které však nezahrnuje žádné další podpůrné služby.
Článek 7
1. „Elektronicky poskytované služby“ uvedené ve směrnici 2006/112/ES zahrnují služby, které jsou poskytovány přes Internet nebo elektronickou síť a z jejichž povahy vyplývá, že jejich poskytování je v podstatě automatizované a vyžaduje minimální lidský zásah, a nejsou uskutečnitelné bez informačních technologií.
2. Odstavec 1 se vztahuje zejména na tyto případy:
a)
poskytování digitalizovaných produktů obecně, včetně programového vybavení a jeho změn nebo aktualizací;
b)
služby poskytování nebo podpory obchodní nebo osobní prezentace na elektronické síti, jako je například internetová stránka;
c)
služby automaticky generované z počítače přes internet nebo elektronickou síť v reakci na zadání konkrétních dat příjemcem;
d)
úplatný převod práva dát do prodeje zboží nebo službu na internetové stránce fungující jako trh online, kde potenciální kupující podávají nabídky automatizovaným postupem a kde jsou strany informovány o uskutečnění prodeje elektronickou poštou automaticky generovanou počítačem;
e)
internetové balíčky služeb, v nichž tvoří telekomunikační složka doplňkovou a podřízenou část (tj. balíčky, které jdou nad rámec pouhého přístupu k internetu a které zahrnují jiné složky, jako například obsahové stránky umožňující přístup k aktualitám, zprávám o počasí, turistickým informacím, prostor pro hry, web-site hosting, přístup k diskusím online atd.);
f)
služby uvedené v příloze I.
3. Odstavec 1 se nevztahuje zejména na tyto případy:
a)
služby rozhlasového a televizního vysílání;
b)
telekomunikační služby;
c)
zboží, je-li objednávka a její zpracování provedeno elektronicky;
d)
disky CD-ROM, diskety a podobné hmotné nosiče;
e)
tiskoviny, jako jsou knihy, informační zpravodaje, noviny nebo časopisy;
f)
CD a audiokazety;
g)
videokazety a DVD;
h)
hry na discích CD-ROM;
i)
služby odborníků, jako jsou právníci a finanční poradci, kteří radí svým klientům elektronickou poštou;
j)
vzdělávací služby, je-li obsah kurzů dodáván učitelem přes Internet nebo elektronickou síť, tj. přes dálkové spojení;
k)
offline služby spočívající ve fyzické opravě počítačového vybavení;
l)
offline služby uchovávání dat;
m)
reklamní služby, zejména v novinách, na plakátech nebo v televizi;
n)
služby telefonní podpory;
o)
vzdělávací služby zahrnující výhradně korespondenční kurzy, jako jsou poštovní kurzy;
p)
klasické aukční služby závisející na přímém lidském zásahu bez ohledu na to, jakým způsobem jsou podávány nabídky;
q)
telefonní služby s video složkou, rovněž známé jako videofonní služby;
r)
přístup na internet a world wide web;
s)
telefonní služby poskytované přes Internet.
Článek 8
Pokud osoba povinná k dani provádí pouze montáž různých částí stroje, které jí všechny poskytl její zákazník, je uvedené plnění poskytnutím služby ve smyslu čl. 24 odst. 1 směrnice 2006/112/ES.
Článek 9
Prodej opce, jde-li o plnění spadající do oblasti působnosti čl. 135 odst. 1 písm. f) směrnice 2006/112/ES, je poskytnutím služby ve smyslu čl. 24 odst. 1 uvedené směrnice. Toto poskytnutí služby je oddělené od základních plnění, se kterými služba souvisí.
KAPITOLA V
MÍSTO ZDANITELNÉHO PLNĚNÍ
ODDÍL 1
Pojmy
Článek 10
1. Pro účely článků 44 a 45 směrnice 2006/112/ES je sídlem ekonomické činnosti osoby povinné k dani místo, kde dochází k výkonu ústřední správy podniku.
2. Při určování místa uvedeného v odstavci 1 se vezme v úvahu místo, kde jsou přijímána zásadní rozhodnutí týkající se obecného řízení podniku, místo statutárního sídla podniku, a místo, kde se schází vedení podniku.
Nelze-li podle těchto kritérií s jistotou určit sídlo ekonomické činnosti, je určujícím kritériem místo, kde jsou přijímána zásadní rozhodnutí týkající se obecného řízení podniku.
3. Pouhá existence poštovní adresy nemůže být postačující pro sídlo ekonomické činnosti osoby povinné k dani.
Článek 11
1. Pro účely článku 44 směrnice 2006/112/ES se „stálou provozovnou“ rozumí jakákoli provozovna jiná než sídlo ekonomické činnosti ve smyslu článku 10 tohoto nařízení, která se vyznačuje dostatečnou úrovní stálosti a vhodnou strukturou z hlediska lidských a technických zdrojů, což jí umožňuje přijímat a využívat služby, které jí jsou poskytovány pro její vlastní potřebu.
2. Pro účely následujících článků se „stálou provozovnou“ rozumí jakákoli provozovna jiná než sídlo ekonomické činnosti ve smyslu článku 10 tohoto nařízení, která se vyznačuje dostatečnou úrovní stálosti a vhodnou strukturou z hlediska lidských a technických zdrojů, což jí umožňuje poskytovat služby, jejichž poskytnutí zajišťuje:
a)
článku 45 směrnice 2006/112/ES;
b)
od 1. ledna 2013 čl. 56 odst. 2 druhého pododstavce směrnice 2006/112/ES;
c)
do 31. prosince 2014 článku 58 směrnice 2006/112/ES;
d)
článku 192a směrnice 2006/112/ES.
3. Skutečnost, že má identifikační číslo pro DPH, sama o sobě nepostačuje k tomu, aby se mělo za to, že má osoba povinná k dani stálou provozovnu.
Článek 12
Pro účely směrnice 2006/112/ES se „bydlištěm“ fyzické osoby povinné či nepovinné k dani rozumí adresa vedená v evidenci obyvatelstva či podobné evidenci, nebo adresa, kterou tato osoba uvedla příslušnému správci daně, pokud neexistuje důkaz, že tato adresa neodpovídá skutečnosti.
Článek 13
Místem, kde se fyzická osoba povinná či nepovinná k dani „obvykle zdržuje“, se podle směrnice 2006/112/ES rozumí místo, kde tato fyzická osoba obvykle žije z důvodu osobních a profesních vazeb.
Pokud má tato osoba profesní vazby v jiné zemi, než ve které má své osobní vazby, nebo pokud profesní vazby nemá, je místo, kde se obvykle zdržuje, určeno osobními vazbami, které ukazují na úzké spojení mezi fyzickou osobou a místem, kde žije.
ODDÍL 2
Místo dodání zboží
(Články 31 až 39 Směrnice 2006/112/ES)
Článek 14
Je-li v průběhu kalendářního roku překročena prahová hodnota uplatňovaná členským státem podle článku 34 směrnice 2006/112/ES, nemění článek 33 uvedené směrnice místo dodání zboží jiného, než jsou výrobky podléhající spotřební dani, které se uskuteční v průběhu téhož kalendářního roku před překročením prahové hodnoty uplatňované členským státem pro běžný kalendářní rok, a to pod podmínkou, že jsou splněny všechny tyto podmínky:
a)
dodavatel nevyužil možnost volby stanovenou podle čl. 34 odst. 4 uvedené směrnice;
b)
hodnota jeho dodání zboží nepřekročila v průběhu předcházejícího kalendářního roku prahovou hodnotu.
Ustanovení článku 33 směrnice 2006/112/ES však mění místo těchto dodání do členského státu, ve kterém jsou odeslání či přeprava ukončeny:
a)
dodání zboží, kterým byla v běžném kalendářním roce překročena prahová hodnota uplatňovaná členským státem v průběhu téhož kalendářního roku;
b)
veškerá pozdější dodání zboží uskutečněná v tomto členském státě v průběhu uvedeného kalendářního roku;
c)
dodání zboží uskutečněná v tomto členském státě v průběhu kalendářního roku, který následuje po kalendářním roce, v jehož průběhu došlo k události uvedené v písmenu a).
Článek 15
Úsek přepravy cestujících uskutečněný ve Společenství uvedený v článku 37 směrnice 2006/112/ES je určen cestou dopravních prostředků, a nikoliv cestou uskutečněnou každým z cestujících.
ODDÍL 3
Místo pořízení zboží uvnitř společenství
(Články 40, 41 a 42 Směrnice 2006/112/ES)
Článek 16
Uskutečnilo-li se pořízení zboží uvnitř Společenství ve smyslu článku 20 směrnice 2006/112/ES, členský stát, ve kterém jsou odeslání či přeprava zboží ukončeny, uplatní své právo na zdanění bez ohledu na režim, jemuž plnění z hlediska DPH podléhá v členském státě, ve kterém odeslání nebo přeprava začaly.
Každou žádost dodavatele zboží o opravu DPH, kterou fakturoval a přiznal členskému státu, ve kterém odeslání nebo přeprava zboží začaly, tento členský stát posuzuje v souladu se svými vnitrostátními právními předpisy.
ODDÍL 4
Místo poskytnutí služby
(Články 43 až 59 Směrnice 2006/112/ES)
Pododdíl 1
Status příjemce
Článek 17
1. Pokud místo poskytnutí služby závisí na tom, zda je příjemce osobou povinnou či nepovinnnou k dani, určí se status příjemce na základě článků 9 až 13 a článku 43 směrnice 2006/112/ES.
2. Právnická osoba nepovinná k dani, která je nebo má povinnost být identifikována pro účely DPH podle čl. 214 odst. 1 písm. b) směrnice 2006/112/ES, neboť její pořízení zboží uvnitř Společenství je předmětem DPH nebo z toho důvodu, že tato osoba využila možnost učinit tato plnění předmětem DPH, je osobou povinnou k dani ve smyslu článku 43 uvedené směrnice.
Článek 18
1. Poskytovatel může, nemá-li informace o opaku, považovat příjemce usazeného ve Společenství za osobu povinnou k dani:
a)
v případě, že mu příjemce sdělil své osobní identifikační číslo pro DPH, obdrží-li potvrzení platnosti tohoto identifikačního čísla, jakož i odpovídajícího jména a adresy v souladu s článkem 31 nařízení Rady (ES) č. 904/2010 ze dne 7. října 2010 o správní spolupráci a boji proti podvodům v oblasti daně z přidané hodnoty (5);
b)
v případě, že příjemce osobní identifikační číslo pro DPH dosud neobdržel, ale informuje poskytovatele, že o jeho vydání požádal, obdrží-li jakýkoli jiný důkaz prokazující, že příjemce je osobou povinnou k dani nebo právnickou osobou nepovinnou k dani, která má povinnost být identifikována pro účely DPH, a ověří-li prostřednictvím kontrolních postupů běžně používaných v obchodní praxi, jako jsou postupy týkající se kontroly totožnosti nebo platby, v přiměřeném rozsahu přesnost informací poskytnutých příjemcem.
2. Poskytovatel může, nemá-li informace o opaku, považovat příjemce usazeného ve Společenství za osobu nepovinnou k dani, může-li prokázat, že mu příjemce nesdělil své osobní identifikační číslo pro DPH.
3. Poskytovatel může, nemá-li informace o opaku, považovat příjemce usazeného mimo Společenství za osobu povinnou k dani:
a)
obdrží-li od příjemce osvědčení vydané příslušným správcem daně příjemce jako potvrzení, že příjemce vykonává ekonomickou činnost, aby mu mohla být vrácena DPH podle směrnice Rady 86/560/EHS ze dne 17. listopadu 1986 o harmonizaci právních předpisů členských států týkajících se daní z obratu - Úprava vracení daně z přidané hodnoty osobám povinným k dani neusazeným na území Společenství (6);
b)
má-li k dispozici číslo pro DPH nebo podobné číslo přidělené příjemci zemí, ve které je usazen, a používané k identifikaci podniků nebo jakýkoli jiný důkaz prokazující, že příjemce je osobou povinnou k dani, a ověří-li prostřednictvím kontrolních postupů běžně používaných v obchodní praxi, jako jsou postupy týkající se kontroly totožnosti nebo platby, v přiměřeném rozsahu přesnost informací poskytnutých příjemcem, jestliže příjemce uvedené osvědčení nemá.
Pododdíl 2
Postavení příjemce
Článek 19
Pro účely uplatňování pravidel týkajících se místa poskytnutí služby uvedených v článcích 44 a 45 směrnice 2006/112/ES se osoba povinná k dani nebo právnická osoba nepovinná k dani považovaná za osobu povinnou k dani, jíž je poskytnuta služba výlučně pro její soukromou potřebu, včetně soukromé potřeby jejích zaměstnanců, považuje za osobu nepovinnou k dani.
Nemá-li informace o opaku, jako jsou informace o povaze poskytnutých služeb, může se poskytovatel domnívat, že služby jsou určeny pro účely ekonomické činnosti příjemce, pokud mu příjemce pro účely daného plnění sdělil své osobní identifikační číslo pro DPH.
Jestliže je jedna a tatáž služba určena jak pro soukromou potřebu včetně soukromé potřeby zaměstnanců příjemce, tak současně pro ekonomickou činnost, poskytnutí této služby spadá výlučně do oblasti působnosti článku 44 směrnice 2006/112/ES, a to za podmínky, že nedochází k žádnému zneužití.
Pododdíl 3
Místo příjemce
Článek 20
V případě, že poskytnutí služby osobě povinné k dani nebo právnické osobě nepovinné k dani považované za osobu povinnou k dani spadá do oblasti působnosti článku 44 směrnice 2006/112/ES a že uvedená osoba povinná k dani je usazena v jediné zemi, nebo nemá-li sídlo ekonomické činnosti nebo stálou provozovnu, má v jediné zemi bydliště a místo, kde se obvykle zdržuje, je uvedené poskytnutí služby zdanitelné v uvedené zemi.
Poskytovatel zjistí uvedené místo na základě informací od příjemce, které ověří prostřednictvím kontrolních postupů běžně používaných v obchodní praxi, jako jsou postupy týkající se kontroly totožnosti nebo platby.
Těmito informacemi může být i identifikační číslo pro DPH přidělené členským státem, v němž je příjemce usazen.
Článek 21
V případě, že poskytnutí služby osobě povinné k dani nebo právnické osobě nepovinné k dani považované za osobu povinnou k dani spadá do oblasti působnosti článku 44 směrnice 2006/112/ES a že uvedená osoba povinná k dani je usazena ve více než jedné zemi, je uvedené poskytnutí služby zdanitelné v zemi, kde má uvedená osoba povinná k dani sídlo ekonomické činnosti.
Je-li však tato služba poskytnuta stálé provozovně osoby povinné k dani nacházející se v místě jiném, než je místo, kde má příjemce sídlo ekonomické činnosti, je uvedené poskytnutí služby zdanitelné v místě stálé provozovny, která tuto službu přijímá a využívá pro vlastní potřebu.
Nemá-li osoba povinná k dani sídlo ekonomické činnosti nebo stálou provozovnu, je služba zdanitelná v místě jejího bydliště, nebo v místě, kde se obvykle zdržuje.
Článek 22
1. Za účelem identifikace stálé provozovny příjemce, jíž je služba poskytnuta, přezkoumá poskytovatel povahu a využití poskytnuté služby.
Jestliže povaha a využití poskytnuté služby neumožňují identifikovat stálou provozovnu, jíž je služba poskytnuta, poskytovatel při identifikaci dané stálé provozovny přihlédne zejména k tomu, zda smlouva, objednávka a identifikační číslo pro DPH přidělené členským státem příjemce, které mu příjemce sdělil, identifikují stálou provozovnu jako příjemce služby a zda je stálá provozovna subjektem, který za službu platí.
V případě, že stálá provozovna příjemce, jíž je služba poskytnuta, nemůže být určena podle prvního a druhého pododstavce tohoto odstavce, nebo v případě, že služby, na něž se vztahuje článek 44 směrnice 2006/112/ES, jsou poskytnuty osobě povinné k dani podle smlouvy, která se vztahuje na jednu nebo více služeb využívaných nezjistitelným nebo nekvantifikovatelným způsobem, poskytovatel může oprávněně považovat služby za poskytnuté v místě, kde má příjemce sídlo ekonomické činnosti.
2. Uplatňováním tohoto článku nejsou dotčeny povinnosti příjemce.
Článek 23
1. Od 1. ledna 2013 v případě, že v souladu s čl. 56 odst. 2 prvním pododstavcem směrnice 2006/112/ES je poskytnutí služby zdanitelné v místě, kde je příjemce usazen, nebo není-li usazen, v místě, kde má bydliště, nebo v místě, kde se obvykle zdržuje, stanoví poskytovatel uvedené místo na základě věcných informací od příjemce, které ověří prostřednictvím kontrolních postupů běžně používaných v obchodní praxi, jako jsou postupy týkající se kontroly totožnosti nebo platby.
2. V případě, že v souladu s články 58 a 59 směrnice 2006/112/ES je poskytnutí služby zdanitelné v místě, kde je příjemce usazen, nebo není-li usazen, v místě, kde má bydliště, nebo v místě, kde se obvykle zdržuje, poskytovatel zjistí uvedené místo na základě věcných informací od příjemce, které ověří prostřednictvím kontrolních postupů běžně používaných v obchodní praxi, jako jsou postupy týkající se kontroly totožnosti nebo platby.
Článek 24
1. Od 1. ledna 2013 v případě, že jsou služby, na něž se vztahuje čl. 56 odst. 2 první pododstavec směrnice 2006/112/ES poskytnuty osobě nepovinné k dani, která je usazena ve více než jedné zemi nebo má bydliště v jedné zemi a obvykle se zdržuje v jiné zemi, dá se při určování místa poskytnutí uvedených služeb přednost místu, které nejlépe zajistí zdanění v místě skutečné spotřeby.
2. V případě, že jsou služby, na něž se vztahují články 58 a 59 směrnice 2006/112/ES, poskytnuty osobě nepovinné k dani, která je usazena ve více než jedné zemi nebo má bydliště v jedné zemi a obvykle se zdržuje v jiné zemi, dá se při určování místa poskytnutí uvedených služeb přednost místu, které nejlépe zajistí zdanění v místě skutečné spotřeby.
Pododdíl 4
Společné ustanovení týkající se posouzení statusu, postavení a místa příjemce
Článek 25
Pro účely uplatňování pravidel pro místo poskytnutí služby se zohlední pouze okolnosti existující v okamžiku uskutečnění zdanitelného plnění. Jakékoli následné změny použití obdržených služeb neovlivní určení místa poskytnutí, za podmínky, že nedochází k žádnému zneužití.
Pododdíl 5
Poskytnutí služby, které se řídí obecnými pravidly
Článek 26
Na plnění, v jehož rámci subjekt převádí práva k televiznímu vysílání fotbalových zápasů osobám povinným k dani, se vztahuje článek 44 směrnice 2006/112/ES.
Článek 27
Na poskytnutí služeb spočívajících v žádání o vrácení DPH nebo v přijímání vrácené DPH podle směrnice Rady 2008/9/ES ze dne 12. února 2008, kterou se stanoví prováděcí pravidla pro vrácení daně z přidané hodnoty stanovené směrnicí 2006/112/ES osobám povinným k dani neusazeným v členském státě vrácení daně, ale v jiném členském státě (7), se vztahuje článek 44 směrnice 2006/112/ES.
Článek 28
Poskytnutí služby uskutečněné v rámci pořádání pohřbu, tvoří-li jedinou službu, spadá do oblasti působnosti článků 44 a 45 směrnice 2006/112/ES.
Článek 29
Aniž je dotčen článek 41 tohoto nařízení, na poskytnutí služby spočívající v překladu textů se vztahují články 44 a 45 směrnice 2006/112/ES.
Pododdíl 6
Poskytnutí služby zprostředkovatelem
Článek 30
Poskytnutí služby zprostředkovatelem podle článku 46 směrnice 2006/112/ES zahrnuje také služby zprostředkovatelů, kteří jednají jménem a na účet příjemce obstarané služby, a služby zprostředkovatelů, kteří jednají jménem a na účet poskytovatele zprostředkovaných služeb.
Článek 31
Služby zprostředkovatelů jednajících jménem a na účet jiné osoby, jež spočívají ve zprostředkování poskytnutí služby ubytování v hotelnictví nebo odvětví s podobnou funkcí, spadají do oblasti působnosti:
a)
článku 44 směrnice 2006/112/ES, jsou-li poskytnuty osobě povinné k dani, která jedná jako taková, nebo právnické osobě nepovinné k dani považované za osobu povinnou k dani;
b)
článku 46 uvedené směrnice, jsou-li poskytnuty osobě nepovinné k dani.
Pododdíl 7
Poskytnutí služeb v oblasti kultury, umění, sportu, vědy, vzdělávání, zábavy a podobných služeb
Článek 32
1. Služby spočívající v zajištění vstupu na kulturní, umělecké, sportovní, vědecké, vzdělávací, zábavní nebo podobné akce ve smyslu článku 53 směrnice 2006/112/ES zahrnují poskytnutí služeb, jejichž podstatným rysem je udělení oprávnění ke vstupu na akci výměnou za vstupenku nebo úplatu, včetně úplaty v podobě předplatného, sezónní vstupenky nebo pravidelného poplatku.
2. Odstavec 1 se vztahuje zejména na:
a)
oprávnění ke vstupu na kulturní představení, divadelní představení, cirkusová představení, na trhy a veletrhy, do zábavních parků, na koncerty, na výstavy, jakož i na další podobné kulturní akce;
b)
oprávnění ke vstupu na sportovní akce, jako jsou sportovní zápasy a soutěže;
c)
oprávnění ke vstupu na vzdělávací a vědecké akce, jako jsou konference a semináře.
3. Odstavec 1 se nevztahuje na používání zařízení, jako jsou tělocvičny a podobná zařízení, za úplatu.
Článek 33
Vedlejší služby uvedené v článku 53 směrnice 2006/112/ES zahrnují služby přímo související se vstupem na kulturní, umělecké, sportovní, vědecké, vzdělávací, zábavní nebo podobné akce, poskytované osobě účastnící se akce samostatně za protiplnění.
Takové vedlejší služby zahrnují zejména používání šaten nebo hygienických zařízení, avšak nezahrnují prosté služby zprostředkování související s prodejem vstupenek.
Pododdíl 8
Poskytnutí vedlejších přepravních služeb a oceňování movitého majetku a práce na tomto majetku
Článek 34
S výjimkou případů, kdy se zboží montáží stává součástí nemovitého majetku, se místo poskytnutí služby osobě nepovinné k dani spočívající v tom, že osoba povinná k dani pouze provede montáž různých částí stroje, které jí všechny poskytl její zákazník, stanoví podle článku 54 směrnice 2006/112/ES.
Pododdíl 9
Poskytnutí restauračních a cateringových služeb na palubě dopravních prostředků
Článek 35
Úsek přepravy cestujících uskutečněný ve Společenství uvedený v článku 57 směrnice 2006/112/ES je určen cestou dopravního prostředku, a nikoliv cestou uskutečněnou každým z cestujících.
Článek 36
V případě, že se restaurační a cateringové služby poskytují během úseku přepravy cestujících uskutečněného ve Společenství, vztahuje se na uvedené poskytnutí článek 57 směrnice 2006/112/ES.
V případě, že se restaurační a cateringové služby poskytují mimo takový úsek, ale na území členského státu nebo třetí země či třetího území, vztahuje se na uvedené poskytnutí článek 55 uvedené směrnice.
Článek 37
Místo poskytnutí restaurační nebo cateringové služby poskytnuté ve Společenství částečně během úseku přepravy cestujících uskutečněného ve Společenství a částečně mimo takový úsek, ale na území členského státu, se určí jako celek podle pravidel pro určení místa poskytnutí služby použitelných na počátku poskytování restaurační nebo cateringové služby.
Pododdíl 10
Nájem dopravního prostředku
Článek 38
1. „Dopravní prostředky“ podle článku 56 a čl. 59 prvního pododstavce písm. g) směrnice 2006/112/ES zahrnují vozidla, bez ohledu na to, zda motorizovaná či nikoliv, a jiná zařízení a prostředky konstruované k přepravě osob nebo předmětů z jednoho místa do jiného, které mohou být taženy, vlečeny či tlačeny vozidly a které jsou normálně konstruovány pro použití k přepravě a mohou k ní být skutečně použity.
2. Dopravními prostředky podle odstavce 1 jsou zejména:
a)
pozemní vozidla jako automobily, motocykly, jízdní kola, tříkolky a obytné přívěsy;
b)
přívěsy a návěsy;
c)
železniční vagony;
d)
lodě;
e)
letadla;
f)
vozidla zvlášť konstruovaná pro přepravu nemocných nebo zraněných osob;
g)
zemědělské traktory a jiná zemědělská vozidla;
h)
mechanicky nebo elektronicky poháněné vozíky pro invalidy.
3. Vozidla, která jsou trvale znehybněna, a kontejnery se nepovažují za dopravní prostředky podle odstavce 1.
Článek 39
1. Pro účely článku 56 směrnice 2006/112/ES se doba trvání nepřetržitého držení nebo užívání dopravního prostředku, který je předmětem nájmu, určí na základě smlouvy uzavřené mezi zúčastněnými stranami.
Smlouva slouží jako domněnka, která může být vyvrácena jakýmikoli skutkovými či právními prostředky, aby se stanovila skutečná doba trvání nepřetržitého držení nebo užívání.
Překročení smluvně stanovené doby trvání krátkodobého nájmu ve smyslu článku 56 směrnice 2006/112/ES z důvodu zásahu vyšší moci nemá vliv na určení doby trvání nepřetržitého držení nebo užívání dopravního prostředku.
2. V případě, že se na jeden a ten samý dopravní prostředek vztahují navazující smlouvy uzavřené mezi stejnými stranami, dobou trvání je doba nepřetržitého držení nebo užívání dopravního prostředku na základě všech těchto smluv.
Pro účely prvního pododstavce jsou smlouva a její prodloužení navazujícími smlouvami.
Nicméně za podmínky, že nedochází ke zneužití, není doba trvání krátkodobé nájemní smlouvy nebo krátkodobých nájemních smluv, které předcházejí smlouvě považované za dlouhodobou, zpochybněna.
3. Nedochází-li ke zneužití, navazující smlouvy o nájmu uzavřené mezi stejnými stranami, ale týkající se jiných dopravních prostředků, se pro účely odstavce 2 nepovažují za navazující smlouvy.
Článek 40
Místem, kde je dopravní prostředek skutečně dán zákazníkovi k dispozici, jak je uvedeno v čl. 56 odst. 1 směrnice 2006/112/ES, je místo, kde ho zákazník nebo třetí osoba jednající jeho jménem fyzicky přebírá.
Pododdíl 11
Poskytnutí služby osobě nepovinné k dani mimo společenství
Článek 41
Na poskytnutí služby spočívající v překladu textů osobě nepovinné k dani usazené mimo Společenství se vztahuje čl. 59 první pododstavec písm. c) směrnice 2006/112/ES.
KAPITOLA VI
ZÁKLAD DANĚ
(HLAVA VII SMĚRNICE 2006/112/ES)
Článek 42
Podmiňuje-li dodavatel zboží nebo poskytovatel služeb přijetí platby kreditní nebo debetní kartou tím, aby jemu nebo jinému podniku pořizovatel nebo příjemce zaplatil určitou finanční částku, a zůstává-li celková cena, kterou má tento pořizovatel nebo příjemce zaplatit, beze změny bez ohledu na způsob platby, je uvedená finanční částka součástí základu daně z dodaného zboží nebo poskytnutých služeb v souladu s články 73 až 80 směrnice 2006/112/ES.
KAPITOLA VII
SAZBY
Článek 43
„Poskytnutí ubytování v prázdninových táborech“ uvedené v příloze III bodě 12 směrnice 2006/112/ES zahrnuje pronájem stanů, obytných přívěsů nebo obytných automobilů, které jsou umístěny na tábořištích a používány k ubytování.
KAPITOLA VIII
OSVOBOZENÍ OD DANĚ
ODDÍL 1
Osvobození některých činností ve veřejném zájmu od daně
(Články 132, 133 a 134 Směrnice 2006/112/ES)
Článek 44
Služby odborného výcviku nebo rekvalifikace poskytované za podmínek uvedených v čl. 132 odst. 1 písm. i) směrnice 2006/112/ES zahrnují výuku přímo související s živností nebo povoláním, jakož i výuku zaměřenou na získání nebo udržování znalostí pro odborné účely. Délka trvání kurzu odborného výcviku nebo rekvalifikace je pro tento účel nepodstatná.
ODDÍL 2
Ostatní případy osvobození od daně
(Články 135, 136 a 137 Směrnice 2006/112/ES)
Článek 45
Osvobození od daně stanovené v čl. 135 odst. 1 písm. e) směrnice 2006/112/ES se nevztahuje na „platinum nobles“.
ODDÍL 3
Osvobození od daně při dovozu
(Články 143, 144 a 145 Směrnice 2006/112/ES)
Článek 46
Osvobození od daně stanovené v článku 144 směrnice 2006/112/ES se použije na přepravní služby vázané na dovoz movitého majetku uskutečněný v rámci změny místa, kde se osoba zdržuje.
ODDÍL 4
Osvobození od daně při vývozu
(Články 146 a 147 Směrnice 2006/112/ES)
Článek 47
„Dopravní prostředky pro soukromé použití“ uvedené v čl. 146 odst. 1 písm. b) směrnice 2006/112/ES zahrnují dopravní prostředky používané pro neobchodní účely jinými než fyzickými osobami, jako jsou veřejnoprávní subjekty ve smyslu článku 13 uvedené směrnice a sdružení.
Článek 48
Za účelem určení, zda byla překročena prahová hodnota stanovená členským státem podle čl. 147 odst. 1 prvního pododstavce písm. c) směrnice 2006/112/ES jako podmínka osvobození od daně vztahující se na dodání zboží dovezeného v osobních zavazadlech cestujících, je výpočet založen na hodnotě uvedené na faktuře. Celková hodnota více kusů zboží může být použita pouze v případě, že všechno toto zboží je uvedeno na téže faktuře vystavené toutéž osobou povinnou k dani dodávající zboží témuž pořizovateli.
ODDÍL 5
Osvobození od daně vztahující se na některá plnění považovaná za vývoz
(Články 151 a 152 Směrnice 2006/112/ES)
Článek 49
Osvobození od daně stanovené v článku 151 směrnice 2006/112/ES se použije také na elektronické služby, pokud jsou uvedené služby poskytovány osobou povinnou k dani, na niž se vztahuje zvláštní režim pro elektronicky poskytované služby stanovený v článcích 357 až 369 uvedené směrnice.
Článek 50
1. Aby bylo možné pro účely čl. 143 odst. 1 písm. g) a čl. 151 odst. 1 prvního pododstavce písm. b) směrnice 2006/112/ES uznat subjekt zřízený jako konsorcium evropské výzkumné infrastruktury (ERIC) podle nařízení (ES) č. 723/2009 ze dne 25. června 2009 o právním rámci Společenství pro konsorcium evropské výzkumné infrastruktury (8) za mezinárodní organizaci, musí splňovat následující kritéria:
a)
musí mít samostatnou právní subjektivitu a plnou právní způsobilost;
b)
musí být zřízen podle práva Evropské unie a musí mu podléhat;
c)
mezi jeho členy musí být členské státy a případně třetí země a mezivládní organizace, avšak soukromé subjekty jsou vyloučeny;
d)
musí mít zvláštní a legitimní cíle, které jsou společně sledovány a jejichž povaha je v podstatě neekonomická.
2. Osvobození od daně stanovené v čl. 143 odst. 1 písm. g) a čl. 151 odst. 1 prvním pododstavci písm. b) směrnice 2006/112/ES se vztahuje na konsorcium ERIC uvedené v odstavci 1 v případě, že je hostitelským členským státem uznáno za mezinárodní.
Omezení a podmínky týkající se takového osvobození od daně se stanoví v dohodě mezi členy konsorcia ERIC v souladu s čl. 5 odst. 1 písm. d) nařízení (ES) č. 723/2009. V případě, že zboží není odesíláno nebo přepravováno z členského státu, v němž se dodání uskutečňuje, a v případě poskytnutí služby se osvobození od daně může uskutečnit v podobě vrácení DPH v souladu s čl. 151 odst. 2 směrnice 2006/112/ES.
Článek 51
1. V případě, že je osoba, která přijímá dodání zboží nebo poskytnutí služby, usazena ve Společenství, ale nikoliv v členském státě, kde se dodání nebo poskytnutí uskutečňuje, slouží osvědčení o osvobození od DPH nebo spotřební daně stanovené v příloze II tohoto nařízení jako potvrzení, že toto plnění splňuje podmínky pro osvobození podle článku 151 směrnice 2006/112/ES, s výhradou vysvětlivek obsažených v příloze uvedeného osvědčení.
V souvislosti s používáním tohoto osvědčení může členský stát, ve kterém je osoba přijímající dodání zboží nebo poskytnutí služby usazena, rozhodnout, zda použije společné osvědčení o osvobození od DPH a spotřební daně nebo dvě různá osvědčení.
2. Osvědčení uvedené v odstavci 1 je příslušnými orgány hostitelského členského státu opatřeno úředním razítkem. Pokud jsou však zboží či služby určeny k úřednímu použití, může členský stát zprostit pořizovatele nebo příjemce povinnosti opatřit osvědčení úředním razítkem podle podmínek, které stanoví. Zproštění této povinnosti může být v případě zneužití zrušeno.
Členské státy informují Komisi o kontaktním místu pro stanovení útvarů odpovědných za opatření osvědčení úředním razítkem a o rozsahu zproštění od povinnosti opatřit osvědčení úředním razítkem. Komise informuje ostatní členské státy o informacích, které obdržela od členských států.
3. V případě, že se přímé osvobození od daně uplatňuje v členském státě, v němž se uskutečňuje dodání nebo poskytnutí, obdrží dodavatel nebo poskytovatel osvědčení uvedené v odstavci 1 tohoto článku od pořizovatele zboží nebo příjemce služeb a ponechá si jej mezi svými záznamy. Je-li osvobození od daně uskutečněno v podobě vrácení DPH podle čl. 151 odst. 2 směrnice 2006/112/ES, připojí se osvědčení k žádosti o vrácení DPH podané v dotčeném členském státě.
KAPITOLA IX
ODPOČET DANĚ
(HLAVA X SMĚRNICE 2006/112/ES)
Článek 52
Zavedl-li členský stát dovozu elektronický systém pro zpracování celních formalit, pojem „dovozní doklad“ v čl. 178 písm. e) směrnice 2006/112/ES zahrnuje elektronické verze těchto dokladů, pokud tyto verze umožňují kontrolu uplatnění nároku na odpočet.
KAPITOLA X
POVINNOSTI OSOB POVINNÝCH K DANI A NĚKTERÝCH OSOB NEPOVINNÝCH K DANI
(HLAVA XI SMĚRNICE 2006/112/ES)
ODDÍL 1
Osoby povinné odvést daň
(Články 192a až 205 Směrnice 2006/112/ES)
Článek 53
1. Pro účely článku 192a směrnice 2006/112/ES se stálá provozovna osoby povinné k dani zohlední pouze tehdy, pokud se vyznačuje dostatečnou úrovní stálosti a vhodnou strukturou z hlediska lidských a technických zdrojů, což jí umožňuje uskutečnit dodání zboží nebo poskytnutí služby, jehož se účastní.
2. Má se za to, že stálá provozovna, kterou má osoba povinná k dani na území členského státu, v němž je DPH splatná, se neúčastní dodání zboží nebo poskytnutí služby ve smyslu čl. 192a písm. b) směrnice 2006/112/ES, pokud tato osoba nepoužívá technické a lidské zdroje této stálé provozovny k uskutečnění plnění nedílně spojených se zajištěním zdanitelného dodání tohoto zboží nebo poskytnutí této služby uskutečněného v rámci uvedeného členského státu, ať již před uskutečněním tohoto dodání zboží či poskytnutí služby nebo během něj.
V případě, že jsou zdroje stálé provozovny používány pouze pro činnosti správní podpory, jako je účetnictví, fakturace a vymáhání pohledávek, nepovažují se za zdroje používané pro zajištění dodání zboží nebo poskytnutí služby.
Pokud však je vydána faktura pod identifikačním číslem pro DPH přiděleným členským státem stálé provozovny, na uvedenou stálou provozovnu se pohlíží tak, že se účastní dodání zboží nebo poskytnutí služby uskutečněného v uvedeném členském státě, není-li prokázán opak.
Článek 54
V případě, že osoba povinná k dani má sídlo ekonomické činnosti na území členského státu, kde je DPH splatná, nepoužije se článek 192a směrnice 2006/112/ES bez ohledu na to, zda se uvedené sídlo ekonomické činnosti účastní či neúčastní dodání zboží nebo poskytnutí služby touto osobou v uvedeném členském státě.
ODDÍL 2
Různá ustanovení
(Články 272 a 273 Směrnice 2006/112/ES)
Článek 55
V případě plnění uvedených v článku 262 směrnice 2006/112/ES musí osoby povinné k dani, kterým je podle článku 214 uvedené směrnice přiděleno osobní identifikační číslo pro DPH, a právnické osoby nepovinné k dani identifikované pro účely DPH, jednají-li jako takové, sdělit své identifikační číslo pro DPH svým dodavatelům zboží nebo poskytovatelům služeb, jakmile je mají.
Osoby povinné k dani podle čl. 3 odst. 1 písm. b) směrnice 2006/112/ES, které jsou oprávněny k nezdanění svých pořízení zboží uvnitř Společenství podle čl. 4 prvního pododstavce tohoto nařízení, nemusí sdělovat své osobní identifikační číslo pro DPH svým dodavatelům zboží, jestliže jim bylo přiděleno osobní identifikační číslo pro DPH podle čl. 214 odst. 1 písm. d) či e) uvedené směrnice.
KAPITOLA XI
ZVLÁŠTNÍ REŽIMY
ODDÍL 1
Zvláštní režim pro investiční zlato
(Články 344 až 356 Směrnice 2006/112/ES)
Článek 56
„Hmotnost připouštěná na trhy zlatem“ uvedená v čl. 344 odst. 1 bodu 1 směrnice 2006/112/ES zahrnuje alespoň jednotky a obchodované hmotnosti podle přílohy III tohoto nařízení.
Článek 57
Pro účely sestavení seznamu zlatých mincí uvedeného v článku 345 směrnice 2006/112/ES je „cena“ a „obvyklá cena“ uvedená v čl. 344 odst. 1 bodě 2 uvedené směrnice cenou a obvyklou cenou k 1. dubnu každého roku. Nepřipadá-li 1. duben na den, kdy se tyto ceny stanoví, použijí se ceny následujícího dne, kdy se stanoví.
ODDÍL 2
Zvláštní režim pro neusazené osoby povinné k dani, které poskytují elektronické služby osobám nepovinným k dani
(Články 357 až 369 Směrnice 2006/112/ES)
Článek 58
Splňuje-li v průběhu kalendářního čtvrtletí neusazená osoba povinná k dani používající zvláštní režim pro elektronicky poskytované služby stanovený v článcích 357 až 369 směrnice 2006/112/ES alespoň jedno z kritérií pro vynětí uvedené v článku 363 uvedené směrnice, členský stát identifikace vyjme tuto neusazenou osobu povinnou k dani ze zvláštního režimu. V takovém případě může být neusazená osoba povinná k dani následně ze zvláštního režimu vyňata kdykoli během uvedeného čtvrtletí.
Pokud jde o služby poskytnuté elektronicky před vynětím, ale během kalendářního čtvrtletí, v němž došlo k vynětí, neusazená osoba povinná k dani předloží přiznání k dani za celé čtvrtletí podle článku 364 směrnice 2006/112/ES. Povinnost předložit toto přiznání k dani se nedotýká případné povinnosti být identifikován pro účely DPH v členském státě podle běžných pravidel.
Článek 59
Každé zdaňovací období (kalendářní čtvrtletí) ve smyslu článku 364 směrnice 2006/112/ES je samostatným zdaňovacím obdobím.
Článek 60
Jakmile je podáno přiznání k dani podle ustanovení článku 364 směrnice 2006/112/ES, veškeré následné změny číselných údajů v něm obsažených mohou být provedeny pouze formou změny tohoto přiznání k DPH, nikoliv úpravou následného přiznání k DPH.
Článek 61
Částky uvedené na přiznáních k DPH podle zvláštního režimu pro elektronicky poskytované služby stanoveného v článcích 357 až 369 směrnice 2006/112/ES se nezaokrouhlují ani nahoru ani dolů na nejbližší celou peněžní jednotku. Přesná částka DPH musí být přiznána a uhrazena.
Článek 62
Členský stát identifikace, který přijme částku vyšší, než je částka vyplývající z přiznání k DPH předloženého pro elektronicky poskytované služby podle článku 364 směrnice 2006/112/ES, vrátí přeplatek přímo dotyčné osobě povinné k dani.
Přijal-li členský stát identifikace částku na základě přiznání k DPH, o němž se následně zjistí, že je nesprávné, a rozdělil-li již uvedený členský stát tuto částku mezi členské státy spotřeby, tyto členské státy vrátí přeplatek přímo neusazené osobě povinné k dani a informují členský stát identifikace o úpravě, kterou je třeba provést.
Článek 63
Částky DPH hrazené podle článku 367 směrnice 2006/112/ES jsou částkami, které odpovídají přiznání k DPH podanému podle článku 364 uvedené směrnice. Případné pozdější změny hrazených částek mohou být provedeny pouze odkazem na uvedené přiznání k dani a nesmí být vyjádřeny v jiném přiznání k dani ani upraveny v následném přiznání k dani.
KAPITOLA XII
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 64
Nařízení (ES) č. 1777/2005 se zrušuje.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze IV.
Článek 65
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. července 2011.
Nicméně:
-
ustanovení čl. 3 písm. a), čl. 11 odst. 2 písm. b), čl. 23 odst. 1 a čl. 24 odst. 1 se použijí ode dne 1. ledna 2013,
-
ustanovení čl. 3 písm. b) se použije ode dne 1. ledna 2015,
-
ustanovení čl. 11 odst. 2 písm. c) se použije do 31. prosince 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 15. března 2011.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 282/2011
z dnia 15 marca 2011 r.
ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
(wersja przekształcona)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w szczególności jej art. 397,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) należy wprowadzić szereg istotnych zmian. Mając na uwadze względy przejrzystości i racjonalizacji, rozporządzenie to powinno ulec przekształceniu.
(2)
Dyrektywa 2006/112/WE zawiera zasady dotyczące podatku od wartości dodanej (VAT), które w pewnych przypadkach są przedmiotem interpretacji państw członkowskich. Przyjęcie wspólnych przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE powinno zagwarantować, że stosowanie systemu VAT będzie w większym stopniu zgodne z celem rynku wewnętrznego w przypadku powstania rozbieżności w stosowaniu dyrektywy, które są niezgodne z należytym funkcjonowaniem takiego rynku wewnętrznego, lub w przypadku ryzyka wystąpienia takich rozbieżności. Niniejsze środki wykonawcze staną się wiążące prawnie od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i nie mają wpływu na ważność przepisów ani interpretacji, przyjętych uprzednio przez państwa członkowskie.
(3)
W niniejszym rozporządzeniu należy uwzględnić zmiany wynikające z przyjęcia dyrektywy Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (3).
(4)
Podstawowym celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
(5)
Niniejsze przepisy wykonawcze zawierają przepisy szczególne dotyczące niektórych zagadnień związanych ze stosowaniem, a ich zadaniem jest zapewnienie jednolitego traktowania na terenie całej Unii wyłącznie tych szczególnych przypadków. Dlatego też nie są one rozstrzygające w innych przypadkach, a z uwagi na nadane im brzmienie ich zakres stosowania powinien być interpretowany w sposób zawężający.
(6)
W przypadku gdy osoba niebędąca podatnikiem zmienia swoje miejsce zamieszkania, przenosząc nowy środek transportu, lub też gdy nowy środek transportu wraca do państwa członkowskiego, z którego pierwotnie dokonano jego dostawy zwolnionej z VAT na rzecz osoby niebędącej podatnikiem, która zwraca ten środek transportu, należy wyjaśnić, że takie przemieszczenie nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu.
(7)
W przypadku niektórych usług wystarczające jest wykazanie przez usługodawcę, że odbiorca tych usług - będący podatnikiem lub nie - ma siedzibę poza Wspólnotą, aby świadczenie takich usług nie było objęte zakresem zastosowania VAT.
(8)
Należy doprecyzować, że nadanie numeru identyfikacyjnego VAT podatnikowi świadczącemu usługi do innego państwa członkowskiego lub otrzymującemu usługi z innego państwa członkowskiego, w których przypadku zobowiązanym do zapłaty VAT jest wyłącznie usługobiorca, nie narusza prawa tego podatnika do korzystania z nieopodatkowania dokonywanych przez niego wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów. Niemniej jednak, gdy podatnik przekaże dostawcy swój numer identyfikacyjny VAT w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w każdym przypadku uznaje się, że postanowił poddać te transakcje opodatkowaniu.
(9)
Dalsza integracja rynku wewnętrznego prowadzi do zwiększonego zapotrzebowania na współpracę transgraniczną między podmiotami gospodarczymi mającymi siedziby w różnych państwach członkowskich oraz rozwój europejskich ugrupowań interesów gospodarczych (EUIG), utworzonych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2137/85z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie europejskiego ugrupowania interesów gospodarczych (EUIG) (4). W związku z tym należy wyjaśnić, że EUIG są podatnikami, w przypadkach gdy odpłatnie dokonują dostaw towarów lub odpłatnie świadczą usługi.
(10)
Należy wyraźnie zdefiniować usługi restauracyjne i cateringowe, dokonać między nimi rozróżnienia i precyzyjnie określić odpowiednie traktowanie tych usług.
(11)
W trosce o większą przejrzystość należy sporządzić wykazy transakcji uznawanych za usługi świadczone drogą elektroniczną, przy czym wykazy te nie powinny mieć charakteru ostatecznego ani wyczerpującego.
(12)
Konieczne jest, z jednej strony, ustalenie, że transakcja, która polega wyłącznie na montażu różnych części maszyny dostarczonych przez usługobiorcę, powinna być traktowana jako świadczenie usług oraz, z drugiej strony, konieczne jest określenie miejsca świadczenia takiej usługi, gdy jest ona świadczona na rzecz osoby niebędącej podatnikiem.
(13)
Sprzedaż opcji jako instrumentu finansowego powinna być traktowana jako świadczenie usług odrębnych od transakcji podstawowych, z którymi związana jest taka opcja.
(14)
Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
(15)
Należy przyjąć przepisy zapewniające jednolite traktowanie dostaw towarów, w przypadku gdy dostawca przekroczył próg dotyczący sprzedaży na odległość ustanowiony dla dostaw do innego państwa członkowskiego.
(16)
Należy wyjaśnić, że to odległość pokonana przez środek transportu, a nie faktycznie pokonana przez pasażerów odległość na terytorium Wspólnoty, decyduje o tym, jaka część przewozu osób wykonywana jest na terytorium Wspólnoty.
(17)
W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów państwo członkowskie nabycia powinno zachować prawo do opodatkowania tej transakcji, bez względu na sposób jej traktowania do celów VAT w państwie członkowskim rozpoczęcia transakcji.
(18)
Prawidłowe stosowanie przepisów regulujących miejsce świadczenia usług jest zasadniczo uzależnione od statusu usługobiorcy, będącego podatnikiem lub nie, oraz od charakteru, w jakim działa. Aby ustalić, czy usługobiorca ma status podatnika, należy określić, jakie dowody usługodawca powinien uzyskać od usługobiorcy.
(19)
Należy wyjaśnić, że w przypadku gdy usługi świadczone na rzecz podatnika są przeznaczone do użytku prywatnego, w tym do użytku prywatnego personelu usługobiorcy, nie można uznać, że usługobiorca działa w charakterze podatnika. Przekazanie usługodawcy przez usługobiorcę numeru identyfikacyjnego VAT wystarczy, by stwierdzić, że usługobiorca działa w charakterze podatnika, z wyjątkiem sytuacji gdy usługodawca posiada odmienne informacje. Należy również zapewnić, by pojedyncza usługa nabyta jednocześnie do celów związanych z działalnością gospodarczą, jak również wykorzystywana do celów prywatnych, podlegała opodatkowaniu tylko w jednym miejscu.
(20)
Aby precyzyjnie określić miejsce siedziby usługobiorcy, usługodawca powinien być zobowiązany do sprawdzenia informacji dostarczonych mu przez usługobiorcę.
(21)
Bez uszczerbku dla stosowania zasady ogólnej dotyczącej miejsca świadczenia usług na rzecz podatnika w przypadku gdy usługi są świadczone na rzecz usługobiorcy posiadającego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w więcej niż jednym państwie, powinny istnieć zasady pomagające usługodawcy określić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, na rzecz którego to miejsca usługa jest świadczona, z uwzględnieniem stosownych okoliczności. Jeżeli usługodawca nie może określić tego miejsca, powinny istnieć zasady umożliwiające sprecyzowanie obowiązków usługodawcy. Zasady te nie powinny mieć wpływu na obowiązki usługobiorcy ani ich modyfikować.
(22)
Należy również sprecyzować, w jakim momencie usługodawca musi określić status usługobiorcy, charakter, w jakim on działa, i miejsce, w którym się znajduje, bez względu na to, czy usługobiorca ten jest podatnikiem czy osobą niebędącą podatnikiem.
(23)
Bez uszczerbku dla ogólnego stosowania zasady dotyczącej nadużyć w odniesieniu do przepisów niniejszego rozporządzenia, należy jednak przypomnieć o jej zastosowaniu konkretnie w odniesieniu do niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia.
(24)
Niektóre specyficzne usługi, takie jak: przyznawanie praw do telewizyjnych transmisji meczów piłkarskich, tłumaczenie tekstów, usługi związane z ubieganiem się o zwrot VAT i usługi pośrednictwa świadczone na rzecz osoby niebędącej podatnikiem obejmują transakcje o charakterze transgranicznym lub nawet udział podmiotów gospodarczych prowadzących działalność gospodarczą poza terytorium Wspólnoty. Należy wyraźnie określić miejsce świadczenia tego rodzaju usług w celu zwiększenia pewności prawa.
(25)
Należy sprecyzować, do usług świadczonych przez pośrednika działającego w imieniu i na rzecz osoby trzeciej, który uczestniczy w świadczeniu usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim, nie mają zastosowania szczególne zasady dotyczące świadczenia usług związanych z nieruchomościami.
(26)
W przypadku świadczenia różnych usług związanych z organizacją pogrzebu, stanowiących część pojedynczej usługi, należy przyjąć zasady określania miejsca świadczenia usług.
(27)
Aby zapewnić jednolite opodatkowanie świadczenia usług kulturalnych, artystycznych, sportowych, naukowych, edukacyjnych, rozrywkowych i podobnych, należy zdefiniować pojęcie wstępu na tego rodzaju wydarzenia i usługi pomocnicze związane z takim wstępem.
(28)
Konieczne jest wyjaśnienie sposobu traktowania usług restauracyjnych i cateringowych świadczonych na pokładzie środka transportu, w przypadku gdy przewóz osób odbywa się na terytorium kilku państw.
(29)
Zważywszy na fakt, że przepisy szczególne odnoszące się do wynajmu środków transportu są uzależnione od czasu, w jakim środek ten pozostaje w posiadaniu lub w użyciu usługobiorcy, konieczne jest nie tylko ustalenie, jakie pojazdy należy uznać za „środek transportu”, ale także wyjaśnienie sposobu traktowania takiej formy świadczenia usług, w której kolejne umowy następują jedna po drugiej. Konieczne jest ponadto określenie miejsca, w którym środek transportu jest faktycznie oddawany do dyspozycji usługobiorcy.
(30)
W pewnych określonych okolicznościach prowizja z tytułu obsługi płatności dokonywanych za pomocą karty kredytowej lub debetowej uiszczana w związku z daną transakcją nie powinna zmniejszać podstawy opodatkowania z tytułu tej transakcji.
(31)
Konieczne jest wyjaśnienie, że stawka obniżona może mieć zastosowanie do wynajmu namiotów, przyczep turystycznych i kempingowych zainstalowanych na polach kempingowych i wykorzystywanych do celów zakwaterowania.
(32)
Kształcenie zawodowe lub przekwalifikowujące powinno obejmować nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, tak samo jak każde nauczanie mające na celu nabycie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych, bez względu na czas trwania kursu.
(33)
„Noble platynowe” powinny być wyłączone ze zwolnień mających zastosowanie do walut, banknotów i monet.
(34)
Należy sprecyzować, że zwolnienie obejmujące świadczenie usług w związku z importem towarów, których wartość jest włączona do podstawy opodatkowania tychże towarów, obejmuje usługi transportowe wykonywane w ramach zmiany miejsca zamieszkania.
(35)
Towary transportowane przez nabywcę poza terytorium Wspólnoty do wyposażenia, zaopatrzenia w paliwo lub ogólnego zaopatrzenia środków transportu używanych do celów niezwiązanych z działalnością przedsiębiorstwa przez osoby inne niż osoby fizyczne, takie jak podmioty prawa publicznego oraz stowarzyszenia, należy wyłączyć ze stosowania zwolnienia dotyczącego transakcji eksportu.
(36)
Aby zagwarantować jednolite praktyki administracyjne przy obliczaniu minimalnej wartości towarów do celów zwolnienia stosowanego przy wywozie towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych, należy zharmonizować przepisy dotyczące takich obliczeń.
(37)
Należy sprecyzować, że zwolnienie dotyczące niektórych transakcji traktowanych jako eksport powinno mieć również zastosowanie do usług objętych procedurą szczególną dla usług świadczonych drogą elektroniczną.
(38)
Organ, który zostanie powołany na mocy ram prawnych konsorcjum na rzecz europejskiej infrastruktury badawczej (ERIC), powinien zostać uznany za organizację międzynarodową do celów zwolnienia z VAT dopiero po spełnieniu pewnych warunków. Należy w związku z tym określić warunki, których spełenienie umożliwi konsorcjum korzystanie ze zwolnienia.
(39)
Dostawy towarów i świadczenie usług na mocy porozumień dyplomatycznych i konsularnych lub realizowane na rzecz uznanych organizacji międzynarodowych lub określonych sił zbrojnych podlegają zwolnieniu z VAT z zastrzeżeniem pewnych ograniczeń i warunków. Aby podatnik dostarczający takie towary lub świadczący takie usługi z innego państwa członkowskiego mógł ustalić, czy warunki i ograniczenia dotyczące takiego zwolnienia są przestrzegane, należy ustanowić świadectwo zwolnienia.
(40)
Elektroniczne dokumenty przywozowe powinny również zostać dopuszczone przy korzystaniu z prawa do odliczenia, jeśli spełniają te same wymagania co dokumenty w formie papierowej.
(41)
W przypadku gdy dostawca towarów lub usługodawca posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym podatek jest należny, należy sprecyzować okoliczności, w jakich to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno być podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku.
(42)
Należy wyjaśnić, że podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym należny jest VAT, musi być uznany za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w tym państwie członkowskim do celów obowiązku podatkowego, nawet jeśli ta siedziba nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług.
(43)
Należy wyjaśnić, że każdy podatnik jest zobowiązany przekazać swój numer identyfikacyjny VAT, niezwłocznie po jego uzyskaniu, w przypadku niektórych transakcji podlegających opodatkowaniu, aby umożliwić sprawiedliwszy pobór podatku.
(44)
Należy określić wagi złota inwestycyjnego, które są powszechnie przyjęte na rynku złota, oraz wyznaczyć wspólny termin ustalania wartości złotych monet, aby zapewnić równe traktowanie podmiotów gospodarczych.
(45)
Z procedurą szczególną, która ma zastosowanie do podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty, którzy świadczą usługi drogą elektroniczną na rzecz osób niebędących podatnikami mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Wspólnoty, powiązane są pewne warunki. Jeżeli warunki te przestają być spełniane, należy w szczególności wyjaśnić konsekwencje takiej sytuacji.
(46)
Pewne zmiany wynikają z dyrektywy 2008/8/WE. W zakresie, w jakim zmiany te dotyczą z jednej strony opodatkowania długoterminowego wynajmu środków transportu od dnia 1 stycznia 2013 r., a z drugiej strony - opodatkowania usług świadczonych drogą elektroniczną od dnia 1 stycznia 2015 r., należy sprecyzować, że stosowne przepisy niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie, począwszy od tych dat,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki wykonawcze do niektórych przepisów tytułów I-V oraz VII-XII dyrektywy 2006/112/WE.
ROZDZIAŁ II
ZAKRES STOSOWANIA
(TYTUŁ I DYREKTYWY 2006/112/WE)
Artykuł 2
Następujące transakcje nie są transakcjami wewnątrzwspólnotowego nabycia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE:
a)
przemieszczenie nowego środka transportu przez osobę niebędącą podatnikiem przy zmianie miejsca zamieszkania, pod warunkiem że w momencie dostawy nie mogło być zastosowane zwolnienie przewidziane w art. 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE;
b)
powrotne przemieszczenie przez osobę niebędącą podatnikiem nowego środka transportu do państwa członkowskiego, z którego ten środek transportu został jej pierwotnie dostarczony przy zastosowaniu zwolnienia przewidzianego w art. 138 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla art. 59a akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2006/112/WE świadczenie następujących usług nie podlega opodatkowaniu, jeżeli usługodawca dowiedzie, że miejsce świadczenia takich usług określone zgodnie z rozdziałem V sekcja 4 podsekcje 3 i 4 niniejszego rozporządzenia znajduje się poza terytorium Wspólnoty:
a)
począwszy od 1 stycznia 2013 r. - usługa, o której mowa w art. 56 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112/WE;
b)
począwszy od 1 stycznia 2015 r. - usługi wymienione w art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
c)
usługi wymienione w art. 59 dyrektywy 2006/112/WE.
Artykuł 4
Podatnik uprawniony do skorzystania z nieopodatkowania swoich transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zgodnie z art. 3 dyrektywy 2006/112/WE zachowuje swoje uprawnienie, nawet jeżeli na mocy art. 214 ust. 1 lit. d) lub e) tej dyrektywy został mu nadany numer identyfikacyjny VAT w związku z otrzymanymi usługami, z tytułu których jest on zobowiązany do zapłaty VAT, lub w związku z usługami świadczonymi przez niego na terytorium innego państwa członkowskiego, z tytułu których VAT jest płatny wyłącznie przez usługobiorcę.
Niemniej jednak w przypadku gdy ten podatnik przekazuje ten numer identyfikacyjny VAT dostawcy w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, uznaje się, że skorzystał on z możliwości przewidzianej w art. 3 ust. 3 tej dyrektywy.
ROZDZIAŁ III
PODATNICY
(TYTUŁ III DYREKTYWY 2006/112/WE)
Artykuł 5
Europejskie Ugrupowanie Interesów Gospodarczych (EUIG), utworzone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2137/85, które realizuje dostawy towarów lub świadczy usługi odpłatnie na rzecz swoich członków lub osób trzecich, uznaje się za podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.
ROZDZIAŁ IV
TRANSAKCJE PODLEGAJĄCE OPODATKOWANIU
(ARTYKUŁY 24-29 DYREKTYWY 2006/112/WE)
Artykuł 6
1. Usługi restauracyjne i cateringowe oznaczają usługi polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie żywności lub napojów lub żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości, w której muszą przeważać usługi. Usługi restauracyjne polegają na świadczeniu takich usług w lokalu należącym do usługodawcy, podczas gdy usługi cateringowe polegają na świadczeniu takich usług poza lokalem usługodawcy.
2. Za usługi cateringowe i restauracyjne w rozumieniu ust. 1 nie uznaje się dostawy gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo dostawy gotowej lub niegotowej żywności i napojów, wraz z ich transportem lub bez niego, ale bez żadnych innych usług wspomagających.
Artykuł 7
1. Do „usług świadczonych drogą elektroniczną”, o których mowa w dyrektywie 2006/112/WE, należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie - ze względu na ich charakter - jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.
2. Ustęp 1 obejmuje w szczególności:
a)
ogólnie dostawy produktów w formie cyfrowej, łącznie z oprogramowaniem, jego modyfikacjami lub nowszymi wersjami;
b)
usługi umożliwiające lub wspomagające obecność przedsiębiorstw lub osób w sieci elektronicznej, takich jak witryna lub strona internetowa;
c)
usługi generowane automatycznie przez komputer i przesyłane poprzez Internet lub sieć elektroniczną w odpowiedzi na określone dane wprowadzone przez usługobiorcę;
d)
odpłatne przekazywanie prawa do wystawiania na aukcji towarów lub usług za pośrednictwem witryny internetowej działającej jako rynek online, na którym potencjalni kupujący przedstawiają swoje oferty przy wykorzystaniu automatycznych procedur oraz na którym strony są informowane o dokonaniu sprzedaży za pomocą poczty elektronicznej generowanej automatycznie przez komputer;
e)
pakiety usług internetowych oferujące dostęp do informacji, w których element telekomunikacyjny ma charakter pomocniczy i drugorzędny (to znaczy pakiety wykraczające poza oferowanie samego dostępu do Internetu i obejmujące inne elementy, takie jak strony, które umożliwiają dostęp do aktualnych wiadomości, informacji meteorologicznych lub turystycznych, gier, umożliwiają hosting witryn internetowych, dostęp do grup dyskusyjnych; itp.);
f)
usługi wyszczególnione w załączniku I.
3. Ustęp 1 nie obejmuje w szczególności:
a)
usług nadawczych radiowych i telewizyjnych;
b)
usług telekomunikacyjnych;
c)
towarów, w przypadku których zamawianie i obsługa zamówienia odbywają się elektronicznie;
d)
płyt CD-ROM, dyskietek i podobnych nośników fizycznych;
e)
materiałów drukowanych, takich jak książki, biuletyny, gazety lub czasopisma;
f)
płyt CD i kaset magnetofonowych;
g)
kaset wideo i płyt DVD;
h)
gier na płytach CD-ROM;
i)
usług świadczonych przez specjalistów, takich jak prawnicy i doradcy finansowi, którzy udzielają swym klientom porad za pomocą poczty elektronicznej;
j)
usług edukacyjnych, w ramach których treść kursu przekazywana jest przez nauczyciela za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej (tzn. przez zdalne połączenie);
k)
usług fizycznych off-line naprawy sprzętu komputerowego;
l)
hurtowni danych off-line;
m)
usług reklamowych, w szczególności w gazetach, na plakatach i w telewizji;
n)
usług centrum wsparcia telefonicznego;
o)
usług edukacyjnych obejmujących wyłącznie kursy korespondencyjne, takie jak kursy za pośrednictwem poczty;
p)
konwencjonalnych usług aukcyjnych, przy których niezbędny jest bezpośredni udział, niezależnie od sposobu składania ofert;
q)
usług telefonicznych z elementem wideo, znanych też pod nazwą usług wideofonicznych;
r)
dostępu do Internetu i stron World Wide Web;
s)
usług telefonicznych świadczonych przez Internet.
Artykuł 8
W przypadku gdy podatnik jedynie montuje różne części maszyny dostarczone mu w całości przez nabywcę, transakcja taka stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 24 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.
Artykuł 9
Sprzedaż opcji, o ile jest transakcją objętą zakresem art. 135 ust. 1. lit. f) dyrektywy 2006/112/WE, stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 24 ust. 1 tej dyrektywy. Takie świadczenie usług musi odróżniać się od transakcji podstawowych, do których się odnosi.
ROZDZIAŁ V
MIEJSCE TRANSAKCJI PODLEGAJĄCYCH OPODATKOWANIU
SEKCJA 1
Pojęcia
Artykuł 10
1. Na użytek stosowania art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112/WE „miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika” jest miejsce, w którym wykonywane są funkcje naczelnego zarządu przedsiębiorstwa.
2. W celu ustalenia miejsca, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa, i miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa.
W przypadku gdy te kryteria nie pozwalają z całkowitą pewnością określić miejsca siedziby działalności gospodarczej podatnika, decydującym kryterium jest miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem.
3. Sam adres pocztowy nie może być uznany za miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika.
Artykuł 11
1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
2. Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
a)
art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
b)
począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
c)
do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
d)
art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
Artykuł 12
Na użytek stosowania dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce zamieszkania” osoby fizycznej, będącej podatnikiem lub nie, oznacza adres figurujący w krajowej ewidencji ludności lub innym podobnym rejestrze lub adres wskazany przez tę osobę odpowiednim organom podatkowym, chyba że istnieją dowody wskazujące na to, że ten adres nie odzwierciedla rzeczywistości.
Artykuł 13
„Zwykłe miejsce pobytu” osoby fizycznej, będącej podatnikiem lub nie, o którym mowa w dyrektywie 2006/112/WE, oznacza miejsce, w którym ta osoba fizyczna zazwyczaj mieszka ze względu na powiązania osobiste i zawodowe.
W przypadku gdy powiązania zawodowe istnieją w państwie innym niż państwo, w którym istnieją powiązania osobiste - lub gdy nie istnieją powiązania zawodowe - zwykłe miejsce pobytu określają powiązania osobiste wykazujące ścisłe związki danej osoby fizycznej z miejscem, w którym zamieszkuje.
SEKCJA 2
Miejsce dostawy towarów
(Artykuły 31-39 dyrektywy 2006/112/WE)
Artykuł 14
Jeżeli w ciągu roku kalendarzowego próg zastosowany przez państwo członkowskie zgodnie z art. 34 dyrektywy 2006/112/WE został przekroczony, art. 33 tej dyrektywy nie wprowadza zmian w zakresie miejsca dostaw towarów innych niż wyroby podlegające akcyzie realizowanych w tym samym roku kalendarzowym, zanim przekroczony został stosowany przez państwo członkowskie próg dla bieżącego roku kalendarzowego, pod warunkiem spełnienia wszystkich następujących warunków:
a)
dostawca nie korzystał z możliwości przewidzianej w art. 34 ust. 4 tej dyrektywy;
b)
wartość dostarczonych przez niego towarów nie przekroczyła tego progu w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego.
Jednakże art. 33 dyrektywy 2006/112/WE wprowadza zmiany w zakresie miejsca następujących dostaw zrealizowanych na rzecz państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu:
a)
dostawa towarów, w wyniku której próg dla bieżącego roku kalendarzowego stosowany przez państwo członkowskie został przekroczony w tym samym roku kalendarzowym;
b)
wszystkie kolejne dostawy towarów dokonywane w tym państwie członkowskim w tym roku kalendarzowym;
c)
dostawy towarów dokonywane w tym państwie członkowskim w roku kalendarzowym następującym po roku kalendarzowym, w którym nastąpiło zdarzenie, o którym mowa w lit. a).
Artykuł 15
Część przewozu osób wykonaną na terytorium Wspólnoty, o której mowa w art. 37 dyrektywy 2006/112/WE, określa się na podstawie odległości pokonanej przez środek transportu, nie zaś na podstawie odległości pokonanej przez każdego z pasażerów.
SEKCJA 3
Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
(Artykuły 40, 41 oraz 42 dyrektywy 2006/112/WE)
Artykuł 16
W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu art. 20 dyrektywy 2006/112/WE państwo członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów wykonuje swoje kompetencje w zakresie opodatkowania bez względu na to, jak dana transakcja została potraktowana do celów VAT w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.
Wszelkie wnioski dostawcy towarów o korektę VAT wykazanego przez niego na fakturze i zadeklarowanego przez niego w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów są rozpatrywane przez to państwo członkowskie zgodnie z jego przepisami krajowymi.
SEKCJA 4
Miejsce świadczenia usług
(Artykuły 43-59 dyrektywy 2006/112/WE)
Podsekcja 1
Status usługobiorcy
Artykuł 17
1. W przypadku gdy miejsce świadczenia usług uzależnione jest od tego, czy usługobiorca jest czy też nie jest podatnikiem, status usługobiorcy ustala się na podstawie art. 9-13 i art. 43 dyrektywy 2006/112/WE.
2. Osoba prawna niebędąca podatnikiem zidentyfikowana lub zobowiązana do identyfikacji do celów VAT na mocy art. 214 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE z uwagi na to, że jej transakcje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów są opodatkowane VAT lub z uwagi na skorzystanie z możliwości opodatkowania tych transakcji VAT, jest podatnikiem w rozumieniu art. 43 tej dyrektywy.
Artykuł 18
1. O ile usługodawca nie ma odmiennych informacji, może uznać, że usługobiorca prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty ma status podatnika:
a)
gdy usługobiorca przekazał mu swój indywidualny numer identyfikacyjny VAT i usługodawca uzyska potwierdzenie ważności tego numeru identyfikacyjnego, a także nazwiska/nazwy i adresu przypisanych temu numerowi zgodnie z art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (5);
b)
gdy usługobiorca nie otrzymał jeszcze indywidualnego numeru identyfikacyjnego VAT, ale poinformował usługodawcę, że zwrócił się z wnioskiem o jego nadanie i usługodawca uzyska dowolny inny dowód potwierdzający, że usługobiorca jest podatnikiem lub osobą prawną niebędącą podatnikiem, w stosunku do której wymagana jest identyfikacja do celów VAT, oraz jeżeli dokona w rozsądnym zakresie weryfikacji rzetelności przedstawionych przez usługobiorcę danych za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące kontroli tożsamości lub płatności.
2. O ile usługodawca nie ma odmiennych informacji, może uznać, że usługobiorca prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty ma status osoby niebędącej podatnikiem, jeżeli wykaże, że ten usługobiorca nie przekazał mu swojego indywidualnego numeru identyfikacyjnego VAT.
3. O ile usługodawca nie ma odmiennych informacji, może uznać, że usługobiorca nieprowadzący działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty ma status podatnika:
a)
jeżeli uzyska od usługobiorcy zaświadczenie wydane przez właściwe organy podatkowe usługobiorcy, potwierdzające, że usługobiorca prowadzi działalność gospodarczą i uprawniające go do otrzymania zwrotu VAT na mocy dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty (6);
b)
w przypadku gdy usługobiorca nie ma tego zaświadczenia - jeżeli dysponuje numerem VAT lub podobnym numerem nadanym usługobiorcy przez państwo siedziby i służącym identyfikacji przedsiębiorców lub dowolnym innym dowodem potwierdzającym, że usługobiorca jest podatnikiem oraz jeżeli dokona w rozsądnym zakresie weryfikacji rzetelności przedstawionych przez usługobiorcę danych za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące kontroli tożsamości lub płatności.
Podsekcja 2
Charakter, w jakim działa usługobiorca
Artykuł 19
Na użytek stosowania zasad dotyczących miejsca świadczenia usług przewidzianych w art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112/WE podatnika lub osobę prawną niebędącą podatnikiem uznawaną za podatnika, który otrzymuje usługi przeznaczone wyłącznie do użytku prywatnego tych podmiotów, w tym ich personelu, uznaje się za osobę niebędącą podatnikiem.
O ile usługodawca nie ma odmiennych informacji, na przykład dotyczących charakteru świadczonych usług, może on uznać, że usługi są przeznaczone do celów działalności gospodarczej usługobiorcy, gdy - w związku z daną transakcją - usługobiorca przekazał mu swój indywidualny numer identyfikacyjny VAT.
W przypadku gdy jedna i ta sama usługa jest przeznaczona jednocześnie do użytku prywatnego usługobiorcy, w tym jego personelu, jak i do celów związanych z działalnością gospodarczą podatnika, świadczenie tej usługi jest objęte wyłącznie art. 44 dyrektywy 2006/112/WE, pod warunkiem braku nadużyć.
Podsekcja 3
Miejsce siedziby usługobiorcy
Artykuł 20
W przypadku gdy świadczenie usług wykonywane na rzecz podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem uznawanej za podatnika jest objęte zakresem stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE, i gdy podatnik prowadzi działalność gospodarczą w jednym państwie lub w przypadku braku siedziby prowadzenia działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - ma stałe miejsce zamieszkania i zwykłe miejsce pobytu w jednym państwie, to świadczenie usługi podlega opodatkowaniu w tym państwie.
Usługodawca ustala to miejsce na podstawie informacji otrzymanych od usługobiorcy i dokonuje ich weryfikacji za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące kontroli tożsamości lub płatności.
Informacje te mogą zawierać numer identyfikacyjny VAT nadany przez państwo członkowskie, gdzie usługobiorca prowadzi działalność gospodarczą.
Artykuł 21
W przypadku gdy świadczenie usług na rzecz podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem uznanej za podatnika jest objęte zakresem stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE, a dany podatnik prowadzi działalność gospodarczą w więcej niż jednym państwie, świadczenie takiej usługi podlega opodatkowaniu w państwie, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej.
Jeżeli jednak usługa świadczona jest na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, podlega ona opodatkowaniu w stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, które otrzymuje tę usługę i wykorzystuje ją do własnych potrzeb.
W przypadku gdy podatnik nie ma miejsca siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, usługa podlega opodatkowaniu w stałym miejscu zamieszkania lub zwykłym miejscu pobytu podatnika.
Artykuł 22
1. Aby określić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, na rzecz którego świadczona jest usługa, usługodawca analizuje charakter i zastosowanie świadczonej usługi.
W przypadku gdy charakter i zastosowanie świadczonej usługi nie pozwalają usługodawcy określić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, na rzecz którego świadczona jest usługa, określając to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, analizuje on w szczególności, czy umowa, zamówienie i numer identyfikacyjny VAT przyznany przez państwo członkowskie usługobiorcy i przekazany usługodawcy przez usługobiorcę wskazują stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jako miejsce odbioru usługi i czy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jest tożsame z podmiotem płacącym za usługę.
W przypadku gdy na mocy akapitów pierwszego i drugiego niniejszego ustępu nie można określić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, na rzecz którego świadczona jest usługa, lub gdy usługi objęte art. 44 dyrektywy 2006/112/WE są świadczone na rzecz podatnika w ramach umowy obejmującej co najmniej jedną usługę wykorzystywaną w sposób nieidentyfikowalny i niewymierny, usługodawca ma prawo stwierdzić, że usługi są świadczone na rzecz miejsca, w którym usługobiorca ma siedzibę działalności gospodarczej.
2. Stosowanie niniejszego artykułu pozostaje bez uszczerbku dla obowiązków usługobiorcy.
Artykuł 23
1. Począwszy od 1 stycznia 2013 r., w przypadku gdy zgodnie z art. 56 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112/WE świadczenie usług podlega opodatkowaniu w miejscu, w którym usługobiorca ma swoją siedzibę, lub w przypadku braku siedziby, w jego stałym miejscu zamieszkania lub zwykłym miejscu pobytu, usługodawca ustala to miejsce na podstawie informacji faktycznych otrzymanych od usługobiorcy, które weryfikuje za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące kontroli tożsamości lub płatności.
2. W przypadku gdy zgodnie z art. 58 i 59 dyrektywy 2006/112/WE świadczenie usług podlega opodatkowaniu w miejscu, w którym usługobiorca ma swoją siedzibę, lub w przypadku braku siedziby, w jego stałym miejscu zamieszkania lub zwykłym miejscu pobytu, usługodawca ustala to miejsce na podstawie informacji faktycznych otrzymanych od usługobiorcy, które weryfikuje za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące kontroli tożsamości lub płatności.
Artykuł 24
1. Począwszy od 1 stycznia 2013 r., w przypadku usług objętych art. 56 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112/WE, które są świadczone na rzecz osoby niebędącej podatnikiem prowadzącej działalność gospodarczą w więcej niż jednym państwie lub posiadającej stałe miejsce zamieszkania w jednym państwie, a zwykłe miejsce pobytu w innym, przy ustalaniu miejsca świadczenia tych usług nadaje się pierwszeństwo miejscu, które w najlepszy sposób zapewnia opodatkowanie w miejscu faktycznego wykorzystania usług.
2. W przypadku gdy usługi objęte art. 58 i 59 dyrektywy 2006/112/WE świadczone są na rzecz osoby niebędącej podatnikiem prowadzącej działalność gospodarczą w więcej niż jednym państwie lub posiadającej stałe miejsce zamieszkania w jednym państwie, a zwykłe miejsce pobytu w innym, przy ustalaniu miejsca świadczenia tych usług nadaje się pierwszeństwo miejscu, które w najlepszy sposób zapewnia opodatkowanie w miejscu faktycznego wykorzystania usług.
Podsekcja 4
Wspólne przepisy dotyczące ustalenia statusu usługobiorcy, charakteru, w jakim działa, i miejsca, w którym się znajduje
Artykuł 25
Na użytek stosowania przepisów dotyczących miejsca świadczenia usług uwzględnia się wyłącznie okoliczności występujące w momencie zajścia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego. Wszelkie późniejsze zmiany dotyczące wykorzystania otrzymanej usługi pozostają bez wpływu na ustalenie miejsce jej świadczenia, pod warunkiem braku nadużyć.
Podsekcja 5
Świadczenie usług na zasadach ogólnych
Artykuł 26
Transakcja, w związku z którą podmiot przyznaje podatnikom prawa do telewizyjnych transmisji meczów piłki nożnej przez podmiot jest regulowana art. 44 dyrektywy 2006/112/WE.
Artykuł 27
Świadczenie usług polegających na ubieganiu się o zwrot lub otrzymywaniu zwrotów podatku VAT zgodnie z dyrektywą Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającą szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (7) regulują przepisy art. 44 dyrektywy 2006/112/WE.
Artykuł 28
W zakresie, w jakim usługi świadczone w związku z organizacją pogrzebu stanowią pojedynczą usługę, są one objęte zakresem stosowania art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112/WE.
Artykuł 29
Bez uszczerbku dla art. 41 niniejszego rozporządzenia usługi tłumaczenia tekstów, są objęte zakresem stosowania art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112/WE.
Podsekcja 6
Świadczenie usług przez pośredników
Artykuł 30
Świadczenie usług przez pośredników, o których mowa w art. 46 dyrektywy 2006/112/WE, obejmuje usługi pośredników działających w imieniu i na rzecz usługobiorcy oraz usługi świadczone przez pośredników, którzy działają w imieniu i na rzecz usługodawcy.
Artykuł 31
Usługi świadczone przez pośredników, którzy działają w imieniu i na rzecz innych osób, polegające na pośrednictwie w świadczeniu usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub w sektorach o podobnej funkcji są objęte zakresem stosowania:
a)
art. 44 dyrektywy 2006/112/WE, jeśli usługobiorca jest podatnikiem działającym w takim charakterze lub osobą prawną niebędącą podatnikiem uznaną za podatnika;
b)
art. 46 tej dyrektywy, jeśli usługobiorca nie jest podatnikiem.
Podsekcja 7
Świadczenie usług w ramach działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, edukacyjnej, rozrywkowej lub podobnej
Artykuł 32
1. Usługi wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, o których mowa w art. 53 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują świadczenie usług, których podstawową cechą jest przyznawanie prawa wstępu w zamian za bilet lub opłatę, w tym opłatę w formie abonamentu, biletu okresowego lub opłaty okresowej.
2. Ustęp 1 ma zastosowanie w szczególności do:
a)
prawa wstępu na spektakle, przedstawienia teatralne, występy cyrkowe, targi, do parków rozrywki, na koncerty, wystawy, jak również inne podobne wydarzenia kulturalne;
b)
prawa wstępu na wydarzenia sportowe, takie jak mecze lub zawody;
c)
prawa wstępu na wydarzenia edukacyjne i naukowe, takie jak konferencje i seminaria.
3. Ustęp 1 nie obejmuje korzystania z obiektów, takich jak sale gimnastyczne i inne, w zamian za opłatę.
Artykuł 33
Usługi pomocnicze, o których mowa w art. 53 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują usługi, które są bezpośrednio powiązane ze wstępem na wydarzenia kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, świadczone oddzielnie na rzecz osoby uczestniczącej w wydarzeniu za opłatą.
Takie usługi pomocnicze obejmują w szczególności korzystanie z szatni lub urządzeń sanitarnych, ale nie obejmują usług pośrednictwa związanych ze sprzedażą biletów.
Podsekcja 8
Świadczenie pomocniczych usług transportowych, a także wycena majątku ruchomego i prace na tym majątku
Artykuł 34
Poza przypadkami, w których montowane towary stają się częścią nieruchomości, miejsce świadczenia przez podatnika na rzecz osoby niebędącej podatnikiem usług polegających wyłącznie na montażu różnych części maszyny, z których wszystkie zostały dostarczone przez usługobiorcę, określa się zgodnie z art. 54 dyrektywy 2006/112/WE.
Podsekcja 9
Świadczenie usług restauracyjnych i cateringowych na pokładzie środków transportu
Artykuł 35
Część przewozu osób wykonaną na terytorium Wspólnoty, o której mowa w art. 57 dyrektywy 2006/112/WE, określa się na podstawie odległości pokonanej przez środek transportu, nie zaś na podstawie odległości pokonanej przez każdego z pasażerów.
Artykuł 36
W przypadku usług restauracyjnych i cateringowych świadczonych w trakcie części przewozu osób wykonanej na terytorium Wspólnoty stosuje się art. 57 dyrektywy 2006/112/WE.
W przypadku usług restauracyjnych i cateringowych świadczonych poza tą częścią przewozu, jednak na terytorium państwa członkowskiego lub państwa trzeciego lub terytorium trzeciego, stosuje się art. 55 tej dyrektywy.
Artykuł 37
Miejsce świadczenia usług w przypadku usługi restauracyjnej lub cateringowej, którą wykonano na terytorium Wspólnoty częściowo na etapie przewozu osób zrealizowanego na terytorium Wspólnoty, a częściowo poza tym etapem, ale na terytorium państwa członkowskiego, określa się w całości zgodnie z zasadami ustalania miejsca świadczenia usług mającymi zastosowanie w momencie rozpoczęcia świadczenia usługi restauracyjnej lub cateringowej.
Podsekcja 10
Wynajem środków transportu
Artykuł 38
1. „Środek transportu”, o którym mowa w art. 56 oraz w art. 59 akapit pierwszy lit. g) dyrektywy 2006/112/WE, obejmuje pojazdy, mechaniczne lub inne, a także innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez pojazdy, i zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w celu transportu.
2. Środki transportu, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności następujące pojazdy:
a)
pojazdy lądowe, takie jak samochody, motocykle, rowery, trójkołowce oraz pojazdy turystyczne;
b)
przyczepy i naczepy;
c)
wagony kolejowe;
d)
statki;
e)
statki powietrzne;
f)
pojazdy dostosowane specjalnie do przewozu osób chorych lub rannych;
g)
ciągniki i inne pojazdy rolnicze;
h)
pojazdy o napędzie mechanicznym lub elektrycznym przeznaczone dla osób niepełnosprawnych.
3. Środkami transportu, o których mowa w ust. 1, nie są pojazdy trwale unieruchomione ani kontenery.
Artykuł 39
1. Na użytek stosowania art. 56 dyrektywy 2006/112/WE czas ciągłego posiadania lub użytkowania środka transportu, który jest przedmiotem wynajmu, jest określany na podstawie umowy zawartej przez strony.
Umowa jest podstawą domniemania, które można obalić w razie jakichkolwiek przesłanek wynikających ze stanu faktycznego lub prawnego, pozwalających na ustalenie faktycznego czasu ciągłego posiadania lub użytkowania środka transportu.
Spowodowane siłą wyższą przekroczenie przewidzianego w umowie czasu wynajmu krótkoterminowego w rozumieniu art. 56 dyrektywy 2006/112/WE nie ma wpływu na określenie czasu ciągłego posiadania lub użytkowania środka transportu.
2. W przypadku gdy wynajem tego samego środka transportu jest objęty następującymi po sobie umowami zawartymi między tymi samymi stronami, czas wynajmu odpowiada okresowi ciągłego posiadania lub użytkowania tego środka transportu na podstawie wszystkich umów.
Na użytek akapitu pierwszego umowa i jej przedłużenie stanowią następujące po sobie umowy.
Okresy obowiązywania umowy lub umów krótkoterminowego wynajmu, które poprzedzają umowę uznaną za długoterminową, nie są jednak kwestionowane, o ile nie wystąpiły nadużycia.
3. O ile nie wystąpiły nadużycia, następujące po sobie umowy między tymi samymi stronami dotyczące różnych środków transportu nie są uważane za następujące po sobie umowy do celów ust. 2.
Artykuł 40
Miejscem, w którym środek transportu jest faktycznie oddany do dyspozycji najemcy, o którym mowa w art. 56 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, jest miejsce, w którym najemca lub osoba trzecia działająca w jego imieniu przejmuje nad nim fizyczne posiadanie.
Podsekcja 11
Świadczenie usług na rzecz osób spoza wspólnoty niebędących podatnikami
Artykuł 41
Usługi tłumaczenia tekstów świadczone na rzecz osoby niebędącej podatnikiem mającej siedzibę poza terytorium Wspólnoty podlegają art. 59 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2006/112/WE.
ROZDZIAŁ VI
PODSTAWA OPODATKOWANIA
(TYTUŁ VII DYREKTYWY 2006/112/WE)
Artykuł 42
Zgodnie z art. 73-80 dyrektywy 2006/112/WE, jeżeli dostawca towarów lub usługodawca wymagają, jako warunek przyjęcia płatności kartą kredytową lub debetową, by nabywca lub usługobiorca wpłacili pewną kwotę na ich rzecz lub na rzecz innego przedsiębiorstwa oraz jeżeli całkowita cena do zapłaty przez tego nabywcę lub usługobiorcę niezależnie od metody płatności pozostaje niezmieniona, kwota ta stanowi integralną część podstawy opodatkowania dostawy towarów lub świadczenia usług.
ROZDZIAŁ VII
STAWKI
Artykuł 43
„Zakwaterowanie w obiektach wypoczynkowych”, o którym mowa w pkt 12 załącznika III do dyrektywy 2006/112/WE, obejmuje wynajem namiotów, przyczep turystycznych lub pojazdów kempingowych, które są instalowane na polach kempingowych i wykorzystywane jako zakwaterowanie.
ROZDZIAŁ VIII
ZWOLNIENIA
SEKCJA 1
Zwolnienia dotyczące niektórych czynności wykonywanych w interesie publicznym
(Artykuły 132, 133 oraz 134 dyrektywy 2006/112/WE)
Artykuł 44
Usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia.
SEKCJA 2
Zwolnienia dotyczące innych czynności
(Artykuły 135, 136 oraz 137 dyrektywy 2006/112/WE)
Artykuł 45
Zwolnienie przewidziane w art. 135 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE nie dotyczy nobli platynowych.
SEKCJA 3
Zwolnienia w imporcie
(Artykuły 143, 144 oraz 145 dyrektywy 2006/112/WE)
Artykuł 46
Zwolnienie przewidziane w art. 144 dyrektywy 2006/112/WE stosuje się do usług transportu związanych z przywozem majątku ruchomego świadczonych w ramach zmiany miejsca zamieszkania.
SEKCJA 4
Zwolnienia w eksporcie
(Artykuły 146 oraz 147 dyrektywy 2006/112/WE)
Artykuł 47
„Środki transportu służące do celów prywatnych”, o których mowa w art. 146 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, obejmują środki transportu wykorzystywane do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą przez osoby niebędące osobami fizycznymi, takie jak podmioty prawa publicznego w rozumieniu art. 13 tej dyrektywy oraz stowarzyszenia.
Artykuł 48
W celu określenia, czy ustalony przez państwo członkowskie zgodnie z art. 147 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2006/112/WE próg będący warunkiem zwolnienia dostawy towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych został przekroczony, obliczenia dokonuje się na podstawie wartości faktury. Łączną wartość kilku towarów można zastosować jedynie w przypadku gdy wszystkie te towary ujęte są na tej samej fakturze wystawionej dla tego samego nabywcy przez tego samego podatnika dostarczającego towary.
SEKCJA 5
Zwolnienia dotyczące niektórych transakcji traktowanych jak eksport
(Artykuły 151 oraz 152 dyrektywy 2006/112/WE)
Artykuł 49
Zwolnienie, o którym mowa w art. 151 dyrektywy 2006/112/WE, stosuje się również do usług elektronicznych, w przypadku gdy świadczący je podatnik objęty jest procedurą szczególną dla usług świadczonych drogą elektroniczną przewidzianą w art. 357-369 tej dyrektywy.
Artykuł 50
1. Aby możliwe było uznanie za organizację międzynarodową na użytek art. 143 ust. 1 lit. g) oraz art. 151 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE podmiotu powołanego jako europejskie konsorcjum na rzecz infrastruktury badawczej (ERIC), o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 723/2009 z dnia 25 czerwca 2009 r. w sprawie wspólnotowych ram prawnych konsorcjum na rzecz europejskiej infrastruktury badawczej (ERIC) (8), musi on spełniać wszystkie poniższe warunki:
a)
musi posiadać odrębną osobowość prawną i pełną zdolność do czynności prawnych;
b)
musi być utworzony na mocy prawa Unii Europejskiej i podlegać jego przepisom;
c)
jego członkami muszą być państwa członkowskie, a w stosownych przypadkach państwa trzecie i organizacje międzyrządowe, nie mogą jednak nimi być podmioty prywatne;
d)
posiadać określone i uzasadnione cele, które są realizowane wspólnie i zasadniczo nie mają charakteru gospodarczego.
2. Zwolnienie, o którym mowa w art. 143 ust. 1 lit. g) oraz art. 151 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, stosuje się do ERIC, o którym mowa w ust. 1, w przypadku uznania go za organizację międzynarodową przez przyjmujące państwo członkowskie.
Ograniczenia i warunki takiego zwolnienia określa się w drodze porozumienia między członkami ERIC zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 723/2009. W przypadku towarów, które nie zostały wysłane lub przewiezione z terytorium państwa członkowskiego, w którym znajduje się miejsce dostawy, a także w odniesieniu do świadczenia usług, można udzielić zwolnienia w postaci zwrotu VAT zgodnie z art. 151 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE.
Artykuł 51
1. W przypadku gdy nabywca towarów lub usługobiorca posiada siedzibę na terytorium Wspólnoty, ale poza terytorium państwa członkowskiego, w którym ma miejsce dostawa towarów lub świadczenie usług, świadectwo zwolnienia z VAT lub podatku akcyzowego przewidziane w załączniku II do niniejszego rozporządzenia służy, z zastrzeżeniem objaśnień przedstawionych w załączniku do wspomnianego świadectwa, potwierdzeniu, że transakcja może być objęta takim zwolnieniem na mocy art. 151 dyrektywy 2006/112/WE.
Wykorzystując to świadectwo, państwo członkowskie nabywcy towarów lub usługobiorcy może podjąć decyzję o tym, czy zastosuje wspólne świadectwo VAT i podatku akcyzowego, czy dwa odrębne świadectwa.
2. Świadectwo, o którym mowa w ust. 1, musi być opatrzone pieczęcią właściwych organów przyjmującego państwa członkowskiego. Natomiast w przypadku towarów lub usług o przeznaczeniu urzędowym państwa członkowskie mogą udzielić ich odbiorcy zwolnienia z wymogu przedstawiania świadectwa opatrzonego pieczęcią, na warunkach, jakie mogą określić. Zwolnienie takie można cofnąć w przypadku wystąpienia nadużyć.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o punkcie kontaktowym wyznaczonym w celu określenia organów odpowiedzialnych za opatrzenie świadectw pieczęcią oraz o zakresie, w jakim znoszą wymóg przedkładania świadectwa opatrzonego pieczęcią. Komisja przekazuje pozostałym państwom członkowskim informacje otrzymane od państw członkowskich.
3. W przypadku gdy w państwie członkowskim, w którym ma miejsce dostawa towarów lub świadczenie usług, stosuje się bezpośrednie zwolnienie, dostawca towarów lub usługodawca zobowiązani są uzyskać od nabywcy towarów lub usługobiorcy świadectwo, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zachowując je jako dokument do celów księgowych. W przypadku zwolnienia przyjmującego postać zwrotu VAT, zgodnie z art. 151 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE, świadectwo załącza się do wniosku o zwrot składanego we właściwym państwie członkowskim.
ROZDZIAŁ IX
ODLICZENIA
(TYTUŁ X DYREKTYWY 2006/112/WE)
Artykuł 52
Jeżeli państwo członkowskie importu wprowadza elektroniczny system umożliwiający wypełnianie formalności celnych, termin „dokument importowy” w art. 178 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE obejmuje elektroniczne wersje tych dokumentów, pod warunkiem że pozwalają one na przeprowadzenie kontroli wykonania prawa do odliczenia.
ROZDZIAŁ X
OBOWIĄZKI PODATNIKÓW I NIEKTÓRYCH OSÓB NIEBĘDĄCYCH PODATNIKAMI
(TYTUŁ XI DYREKTYWY 2006/112/WE)
SEKCJA 1
Osoby zobowiązane do zapłaty VAT
(Artykuły 192a -205 dyrektywy 2006/112/WE)
Artykuł 53
1. Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
2. W przypadku gdy podatnik ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym należny jest VAT, uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w rozumieniu art. 192a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, chyba że zaplecze techniczne i personel tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane przez tego podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie członkowskim - przed dostawą towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie.
W przypadku gdy zasoby stałego miejsca prowadzenia działalności wykorzystuje się jedynie do zadań administracyjnych, takich jak księgowość, fakturowanie i odzyskiwanie należności, uznaje się, że nie są one wykorzystywane do celów realizacji dostawy towarów lub świadczenia usług.
W przypadku gdy podatnik wystawia jednak fakturę, posługując się numerem identyfikacyjnym VAT nadanym mu przez państwo członkowskie, w którym ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, miejsce to uznaje się za uczestniczące w realizacji tej dostawy towarów lub świadczenia usług w tym państwie członkowskim, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.
Artykuł 54
W odniesieniu do podatnika posiadającego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym należny jest VAT, nie stosuje się art. 192a dyrektywy 2006/112/WE, niezależnie od tego czy to miejsce prowadzenia działalności uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług dokonywanych przez tego podatnika na terytorium tego państwa członkowskiego.
SEKCJA 2
Przepisy różne
(Artykuły 272 i 273 dyrektywy 2006/112/WE)
Artykuł 55
W przypadku transakcji, o których mowa w art. 262 dyrektywy 2006/112/WE, podatnicy, którym zgodnie z art. 214 tej dyrektywy został nadany indywidualny numer identyfikacyjny VAT, i osoby prawne niebędące podatnikami zidentyfikowane do celów VAT są zobowiązane przekazać - w przypadku gdy działają w charakterze podatników - swój numer identyfikacyjny VAT podmiotom dokonującym na ich rzecz dostaw towarów lub świadczenia usług, niezwłocznie po jego uzyskaniu.
Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, którzy korzystają z możliwości nieopodatkowania swoich wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów zgodnie z art. 4 akapit pierwszy niniejszego rozporządzenia, nie są zobowiązani do przekazania swojego numeru identyfikacyjnego VAT podmiotom dokonującym na ich rzecz dostaw towarów, gdy numer identyfikacyjny VAT został im przyznany na podstawie art. 214 ust. 1 lit. d) lub e) tej dyrektywy.
ROZDZIAŁ XI
PROCEDURY SZCZEGÓLNE
SEKCJA 1
Procedura szczególna dla złota inwestycyjnego
(Artykuły 344-356 dyrektywy 2006/112/WE)
Artykuł 56
„Masa akceptowana na rynkach złota”, o której mowa w art. 344 ust. 1 pkt 1) dyrektywy 2006/112/WE, oznacza co najmniej jednostki i wagi stosowane w handlu, zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 57
W celu ustalenia wykazu złotych monet, o którym mowa w art. 345 dyrektywy 2006/112/WE, „cena” i „wartość wolnorynkowa”, o których mowa w art. 344 ust. 1 pkt 2 tej dyrektywy, oznaczają cenę i wartość wolnorynkową na dzień 1 kwietnia każdego roku. Jeżeli 1 kwietnia nie przypada na dzień, w którym te wartości są ustalane, stosuje się wartości określone w następnym dniu, w którym są one ustalane.
SEKCJA 2
Procedura szczególna dotycząca podatników niemających siedziby, którzy świadczą usługi drogą elektroniczną na rzecz osób niebędących podatnikami
(Artykuły 357-369 dyrektywy 2006/112/WE)
Artykuł 58
W przypadku gdy w trakcie kwartału kalendarzowego podatnik niemający siedziby, korzystający z procedury szczególnej dla usług świadczonych drogą elektroniczną, przewidzianej w art. 357-369 dyrektywy 2006/112/WE spełnia co najmniej jedno z kryteriów wyłączenia określonych w art. 363 tej dyrektywy, państwo członkowskie identyfikacji wyłącza tego podatnika niemającego siedziby z tej procedury szczególnej. W takich przypadkach podatnik niemający siedziby może następnie zostać wyłączony z tej procedury szczególnej w dowolnym momencie w tym kwartale.
W odniesieniu do usług świadczonych drogą elektroniczną realizowanych przed wyłączeniem, ale w trakcie kwartału kalendarzowego, w którym wyłączenie to nastąpiło, podatnik niemający siedziby powinien za cały ten kwartał złożyć deklarację VAT zgodnie z art. 364 dyrektywy 2006/112/WE. Wymóg złożenia tej deklaracji nie ma wpływu na ewentualny wymóg uzyskania identyfikacji do celów VAT na zwykłych zasadach w państwie członkowskim.
Artykuł 59
Każdy okres rozliczeniowy (kwartał kalendarzowy) w rozumieniu art. 364 dyrektywy 2006/112/WE stanowi odrębny okres rozliczeniowy.
Artykuł 60
Po złożeniu, zgodnie z art. 364 dyrektywy 2006/112/WE, deklaracji VAT wszelkie późniejsze zmiany wartości tam zamieszczonych mogą być dokonywane wyłącznie przez dokonanie korekt tej deklaracji, a nie przez skorygowanie następnej deklaracji.
Artykuł 61
Kwoty zawarte w deklaracjach VAT złożonych na podstawie procedury szczególnej dla usług świadczonych drogą elektroniczną przewidzianej w art. 357-369 dyrektywy 2006/112/WE nie są zaokrąglane do najbliższej pełnej jednostki monetarnej. Wykazana i zapłacona zostaje dokładna kwota VAT.
Artykuł 62
Państwo członkowskie identyfikacji, które otrzymało kwotę wyższą niż wynikałoby z deklaracji złożonej na podstawie art. 364 dyrektywy 2006/112/WE, zwraca nadpłaconą kwotę bezpośrednio zainteresowanemu podatnikowi.
Jeżeli państwo członkowskie identyfikacji otrzymało kwotę zgodną z deklaracją VAT, która okazała się niepoprawna, oraz rozdzieliło już tę kwotę pomiędzy państwa członkowskie konsumpcji, państwa te zwracają nadpłaconą kwotę bezpośrednio podatnikowi niemającemu siedziby i informują państwo członkowskie identyfikacji o dokonanej korekcie.
Artykuł 63
Kwoty VAT zapłacone zgodnie z art. 367 dyrektywy 2006/112/WE odnoszą się tylko do deklaracji VAT składanych zgodnie z art. 364 tej dyrektywy. Wszelkie późniejsze zmiany kwot zapłaconych mogą być dokonywane tylko w odniesieniu do tej deklaracji i nie mogą być przypisane innej deklaracji ani skorygowane w kolejnej deklaracji.
ROZDZIAŁ XII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 64
Rozporządzenie (WE) nr 1777/2005 traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytuje się zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku IV.
Artykuł 65
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2011 r.
Jednakże:
-
art. 3 lit. a), art. 11 ust. 2 lit. b), art. 23 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.,
-
art. 3 lit. b) stosuje się od dnia 1 stycznia 2015 r.,
-
art. 11 ust. 2 lit. c) stosuje się do dnia 31 grudnia 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 15 marca 2011 r.